Γιατί στο Λαβάλ γλιστράμε… περισσότερο απ’ ό,τι στο Μόντρεαλ;
Του Γιώργου Στυλ. Γκιούσμα
Ο χειμώνας στον Καναδά ήταν ανέκαθεν απαιτητικός… Είναι όμως πολύ ανησυχητικό, το πόσο συχνά οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια, προπαντός στο Λαβάλ, μετατρέπονται σε «παγίδες πάγου». Το θέμα απασχολεί έντονα τους Λαβαλιώτες και έχει ήδη φτάσει μέχρι τα έδρανα του Δημοτικού Συμβουλίου.
Το ερώτημα που θέτουν πολλοί είναι απλό: «Γιατί στο Λαβάλ δε ρίχνουν αρκετό αλάτι;». Η απάντηση, ωστόσο, είναι πιο σύνθετη και γίνεται πιο κατανοητή, όταν συγκρίνουμε τις πρακτικές του Λαβάλ με εκείνες του Μόντρεαλ και του Λονγκέι.
ΛΑΒΑΛ: ΜΕΡΙΜΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ
◘ «Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΕΠΑΝΕΞΕΤΑΖΕΤΑΙ»
Η πόλη του Λαβάλ εφαρμόζει μια ιδιαίτερα προσεκτική πολιτική χρήσης αλατιού, ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες της κυβέρνησης του Κεμπέκ, για τη μείωση της περιβαλλοντικής ρύπανσης. Όταν η θερμοκρασία του οδοστρώματος πέφτει κάτω από –15 βαθμούς Κελσίου, το αλάτι θεωρείται αναποτελεσματικό και αντικαθίσταται από άμμο ή χαλίκι.
Το πρόβλημα; Τα υλικά αυτά δε λιώνουν τον πάγο – απλώς μειώνουν, θεωρητικά, την ολισθηρότητα. Στην πράξη, πολλοί κάτοικοι, μεταξύ τους και ηλικιωμένοι ομογενείς, καταγγέλλουν πτώσεις και τραυματισμούς, κυρίως νωρίς το πρωί και μετά από παγωμένη βροχή.
Τον Ιανουάριο του 2026, το ζήτημα συζητήθηκε δημόσια στο Δημοτικό Συμβούλιο, με δημότες να μιλούν για «χαοτικές συνθήκες» και να ζητούν άμεσες αλλαγές στις πρακτικές αποπαγοποίησης.
«Τις τελευταίες εβδομάδες, ο μαύρος πάγος μετέτρεψε δρόμους και πεζοδρόμια του Λαβάλ σε πραγματικό ναρκοπέδιο», ανέφερε ο κάτοικος της Fabreville, Ζαν-Κλοντ Κλερζέ, απευθυνόμενος στο δήμαρχο και τους δημοτικούς συμβούλους, κατά την περίοδο ερωτήσεων στο Δημοτικό Συμβούλιο του Ιανουαρίου. «Η κατάσταση έγινε χαοτική, τόσο για τους κατοίκους όσο και για τους οδηγούς».
Ο ίδιος δεν μίλησε θεωρητικά. Όπως αποκάλυψε, γλίστρησε ο ίδιος στον πάγο και παραλίγο να σπάσει το πόδι του. Απευθυνόμενος στο δημοτικό σύμβουλο της περιοχής l’Orée-des-Bois, Γιανίκ Λανγκλουά, έθεσε ευθέως το ερώτημα: «Δε θα μπορούσε να είχε γίνει κάτι προληπτικά, ώστε να αποφευχθεί μια τόσο επικίνδυνη κατάσταση;».
Ο κ. Κλερζέ ζήτησε από το σύμβουλο να τοποθετηθεί, αν είναι ικανοποιημένος από την παρούσα εικόνα – και ρώτησε το δήμαρχο Στεφάν Μπουαγιέ ποια μέτρα σκοπεύει να λάβει η πόλη για να ενισχύσει την ασφάλεια.
Στο διάλογο παρενέβη και η κ. Γκιρλάντ, επίσης κάτοικος της πόλης, η οποία έθεσε πρακτικά ερωτήματα:
◘ Ποια εναλλακτικά μέτρα εφαρμόζει ο δήμος όταν η θερμοκρασία είναι τόσο χαμηλή που το αλάτι δεν λειτουργεί;
◘ Υπάρχει επαρκής εξοπλισμός;
◘ Υπάρχουν αρκετοί διανομείς αδρανών υλικών, ώστε να αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά μεγάλες περίοδοι παγετού; Και, τέλος,
◘ Πώς συγκρίνεται το Λαβάλ με άλλες μεγάλες πόλεις στη διαχείριση μιας χιονοθύελλας, η οποία σε κάποιες περιπτώσεις μετατρέπεται σε… παγοθύελλα;
«Μετά τον αποχιονισμό δεν ρίχνεται αλάτι», σημείωσε, «κάτι που κάνει τη ζωή των πεζών –ιδίως των παιδιών– πιο επικίνδυνη και αυξάνει τον κίνδυνο πτώσεων».
Απαντώντας, ο δημοτικός σύμβουλος, Γιανίκ Λανγκλουά, αναγνώρισε ότι τα προβλήματα είναι υπαρκτά.
«Δεν είναι όλα τέλεια», παραδέχτηκε, «γι’ αυτό και αποφασίσαμε να επανεξετάσουμε τη στρατηγική μας για το χιόνι και τον πάγο». Δήλωσε μάλιστα ότι θα επισκεφθεί ο ίδιος συγκεκριμένους δρόμους και θα προχωρήσει σε παρεμβάσεις όπου κριθεί απαραίτητο.
Ο δήμαρχος, Στεφάν Μπουαγιέ, από την πλευρά του, εξήγησε ότι η πόλη δεν μπορεί να καθαρίσει όλους τους δρόμους μέσα σε 24 ώρες και αναγκάζεται να θέτει προτεραιότητες: πρώτα περιοχές γύρω από σχολεία και νοσοκομεία, στη συνέχεια μεγάλες αρτηρίες και ράμπες αυτοκινητοδρόμων, έπειτα συλλεκτικούς δρόμους και τελευταίες τις γειτονιές. «Όλη αυτή η διαδικασία διαρκεί ημέρες», σημείωσε.
Τέλος, παραδέχτηκε ότι σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, ειδικά μετά από απότομη πτώση του υδράργυρου έπειτα από απόψυξη, το αλάτι είναι λιγότερο αποτελεσματικό – «χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν το χρησιμοποιούμε», όπως διευκρίνισε.
Δεν είναι τυχαίο ότι η αποχιονιστική πολιτική συγκαταλέγεται εδώ και χρόνια στα συχνότερα παράπονα προς το Συνήγορο του Πολίτη του Λαβάλ.
ΑΠΡΟΣΠΕΛΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΟΙ ΓΕΦΥΡΕΣ
Όπως διαπίστωσαν πολλοί οδηγοί, τη Δευτέρα 26 Ιανουαρίου, για άλλη μια φορά σχεδόν όλες οι γέφυρες στο Λαβάλ ήταν απροσπέλαστες. Παρόλο την έντονη παρουσία της αστυνομίας, οι οδηγοί δεν μπορούσαν να προσπεράσουν διαβάσεις με γεφυρώματα, διότι η άσφαλτος ήταν… γυαλί από τον πάγο. Συγκεκριμένα, στη γέφυρα που περνάει πάνω από τον αυτοκινητόδρομο 15 επί της λεωφόρου Labelle, τεράστιο φορτηγό νταλίκα είχε ακινητοποιηθεί. Αποτέλεσμα να μην μπορούν να περάσουν τα υπόλοιπα οχήματα. Τέτοια συμβάντα είναι απαράδεκτα!
ΜΟΝΤΡΕΑΛ: Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΟΛΑ
Σε αντίθεση με το Λαβάλ, το Μόντρεαλ ακολουθεί μια πιο «επιθετική» στρατηγική κατά του πάγου. Οι υπηρεσίες της πόλης προχωρούν συχνά σε προληπτική ρίψη άλμης (υγρού αλατιού) πριν από κακές καιρικές συνθήκες, αποτρέποντας το σχηματισμό πάγου εξαρχής.
Επιπλέον, χρησιμοποιούνται ειδικά άλατα, όπως το χλωριούχο ασβέστιο, τα οποία είναι αποτελεσματικά και σε χαμηλότερες θερμοκρασίες. Το αποτέλεσμα είναι λιγότερα παράπονα και σαφώς καλύτερη οδική ασφάλεια, αν και με αυξημένο κόστος και περιβαλλοντικό αποτύπωμα.
ΛΟΝΓΚΕΪ: ΜΙΑ ΠΙΟ ΙΣΟΡΡΟΠΗΜΕΝΗ ΕΠΙΛΟΓΗ
Το Λονγκέι φαίνεται να κινείται στη μέση οδό. Χρησιμοποιεί περισσότερο αλάτι απ’ ό,τι το Λαβάλ, ιδιαίτερα σε κεντρικούς δρόμους και περιοχές με αυξημένη κυκλοφορία, χωρίς όμως να φτάνει τα επίπεδα του Μόντρεαλ. Στις γειτονιές εφαρμόζονται συχνά αδρανή υλικά, αλλά με πιο ευέλικτη χρήση αλατιού όταν οι συνθήκες το απαιτούν.
ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ
Η ασφάλεια στους δρόμους και στα πεζοδρόμια δεν είναι θεωρητικό ζήτημα πολιτικής· είναι μέρος της καθημερινής ζωής. Η εμπειρία άλλων πόλεων δείχνει πως υπάρχουν εναλλακτικές και πιο ευέλικτες λύσεις, χωρίς να θυσιάζεται ούτε το περιβάλλον ούτε η ανθρώπινη ασφάλεια. Με την ανεπάρκεια που έχουν τα νοσοκομεία, δε χρειάζονται να ενταχθούν περισσότερα άτομα για κατάγματα λόγω του πάγου στα πεζοδρόμια…
