Με το βλέμμα στραμμένο στις επερχόμενες επαρχιακές εκλογές και την πρωτιά στις δημοσκοπήσεις να του δίνει αέρα νίκης, το Parti Québécois οριστικοποίησε το προσχέδιο της πολιτικής του πλατφόρμας, κατά το πρόσφατο ετήσιο συνέδριό του.
Το λεγόμενο «Μπλε Βιβλίο» δεν αποτελεί απλώς ένα προεκλογικό πρόγραμμα, αλλά έναν οδικό χάρτη για την ίδρυση ενός νέου κράτους. Ο αρχηγός του κόμματος, Paul St-Pierre Plamondon, ξεκαθάρισε τις προθέσεις του, εστιάζοντας σε τέσσερα κρίσιμα σημεία, που θα αποτελέσουν τη βάση της αυριανής διακυβέρνησης.
Δημοψήφισμα: Δέσμευση για διεξαγωγή τρίτου δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία.
Νόμισμα: Πρόταση για δημιουργία εθνικού νομίσματος ή, εναλλακτικά, υιοθέτηση του αμερικανικού δολαρίου.
Γλώσσα: Περαιτέρω αυστηροποίηση των γλωσσικών κανονισμών για την προστασία της γαλλικής γλώσσας, σε όλες τις εκφάνσεις της δημόσιας ζωής.
Ιθαγένεια: Πρόβλεψη για ιθαγένεια του Κεμπέκ, με την πρόταση οι πολίτες να μπορούν να διατηρήσουν και την καναδική υπηκοότητα, εφόσον το επιθυμούν.
Παρά την εκλογική άνοδο του PQ, τα δεδομένα παρουσιάζουν μια ενδιαφέρουσα αντίφαση. Ενώ το κόμμα προηγείται στην πρόθεση ψήφου, η υποστήριξη προς την ίδια την ανεξαρτησία (μία κίνηση που χαρακτηρίζεται από πολλούς ως «πολιτικό ρίσκο υψηλού κινδύνου») παραμένει σταθερά κοντά στο 35%. Αυτό το χάσμα υποδηλώνει, ότι ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων εμπιστεύεται το κόμμα, αλλά παραμένει διστακτικό απέναντι στο ενδεχόμενο μιας οριστικής ρήξης με την Οτάβα.
Οι επικριτές του προγράμματος προειδοποιούν, για το τεράστιο οικονομικό και θεσμικό κόστος μιας τέτοιας μετάβασης. Η διαδικασία απόσχισης θα απαιτούσε εξαντλητικές διαπραγματεύσεις με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, που θα μπορούσαν να διαρκέσουν χρόνια, βυθίζοντας την αγορά σε αβεβαιότητα.
Η πρόταση για το νόμισμα φέρνει στο προσκήνιο νέες προκλήσεις. Η υιοθέτηση του αμερικανικού δολαρίου, για τη «διασφάλιση» της οικονομικής συνέχειας, μπορεί να προσφέρει σταθερότητα, αλλά ενέχει τον κίνδυνο να αυξήσει την οικονομική και πολιτιστική εξάρτηση από τις ΗΠΑ.
Σε μια εποχή όπου η Τεχνητή Νοημοσύνη και η παγκόσμια τεχνολογία μιλούν κατά βάση Αγγλικά, η προσπάθεια για αυστηροποίηση των γλωσσικών κανονισμών φαντάζει ως ένας δύσκολος αγώνας, ενάντια στο ρεύμα της εποχής.
Στελέχη της αντιπολίτευσης σχολίασαν, ότι η υπόσχεση για διατήρηση της καναδικής υπηκοότητας, ενώ εγκαταλείπεται το εθνικό σύστημα, είναι ένα «πολιτικό τρικ».
Με το 17% του πληθυσμού να αποτελείται από αλλογενείς, η έννοια του «εθνικισμού» επαναπροσδιορίζεται. Η ιστορική δυσαρέσκεια πολλών Γαλλο-Κεμπεκουά προς τον υπόλοιπο Καναδά παραμένει ζωντανή, ωστόσο η πραγματικότητα είναι ότι το Κεμπέκ έχει κερδίσει μια προνομιακή θέση εντός της Συνομοσπονδίας, απολαμβάνοντας απόλυτα δικαιώματα.
Συνεπώς, το στοίχημα για το Parti Québécois είναι πλέον ξεκάθαρο: Μπορεί να πείσει μια σύγχρονη, υλιστική κοινωνία, ότι το όραμα ενός κυρίαρχου έθνους αξίζει τις μακρόχρονες θυσίες και τις στερήσεις που θα απαιτηθούν;
Η επιτυχία του θα εξαρτηθεί από το αν μπορεί να αποδείξει ότι η ανεξαρτησία δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα, αλλά ένα βιώσιμο οικονομικό και κοινωνικό πλάνο που θα ευοδωθεί στο μέλλον…
