Γράφει ο David Coletto*
Το δείγμα των 1500 Καναδών που ρωτήθηκαν πρόσφατα, σε δημοσκόπηση της Abacus Data, ήταν ξεκάθαρο. Το 67% απάντησε ότι το κόστος ζωής εν έτη 2026 είναι το χειρότερο που έχει υπάρξει στον Καναδά! Ποιος είναι όμως ο πολιτικός αντίκτυπος για την κατάσταση αυτή που έχει διαμορφωθεί; Ποια σημασία έχουν οι επόμενοι μήνες και ποιες θα είναι οι επιπτώσεις της κυβερνητικής πολιτικής; Ας τα δούμε όλα με τη σειρά:
Καταρχήν, οι πολιτικές συνέπειες των ανησυχιών για την οικονομική προσιτότητα είναι ορατές, αλλά δεν έχουν ακόμη αποκρυσταλλωθεί πλήρως. Μεταξύ των Καναδών που λένε ότι το κόστος ζωής είναι κορυφαίο ζήτημα γι’ αυτούς, η πρόθεση ψήφου ευνοεί τους Συντηρητικούς στο 44%, με τους Φιλελεύθερους στο 38% και το NDP στο 8%.
Η κυβερνητική έγκριση αλλάζει επίσης. Μεταξύ εκείνων που δίνουν προτεραιότητα στο κόστος ζωής, το 41% εγκρίνει τις επιδόσεις της κυβέρνησης, το 20% είναι ουδέτερο και το 39% αποδοκιμάζει. Μεταξύ όλων των άλλων, η έγκριση αυξάνεται στο 57%, με την αποδοκιμασία να πέφτει στο 28%.
Το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται στις εντυπώσεις του πρωθυπουργού Μαρκ Κάρνεϊ. Μεταξύ εκείνων που δίνουν προτεραιότητα στο κόστος ζωής, η καθαρή του εντύπωση είναι οριακά θετική στο +2, με 40% θετική και 38% αρνητική. Μεταξύ όλων των άλλων, η καθαρή του εντύπωση αυξάνεται απότομα στο +20, με 52% θετική και 30% αρνητική.
Αυτά τα κενά έχουν σημασία. Δείχνουν ότι οι ανησυχίες σχετικά με την οικονομική προσιτότητα συνδέονται με ασθενέστερη έγκριση και πιο ήπιες προσωπικές αξιολογήσεις. Ταυτόχρονα, δείχνουν επίσης ότι το θέμα δεν έχει γίνει ακόμη καθοριστική πολιτική ευθύνη για την κυβέρνηση Carney.
ΓΙΑΤΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΡΟΣΙΤΟΤΗΤΑ
ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΚΟΜΗ «ΣΠΑΣΕΙ» ΠΟΛΙΤΙΚΑ
Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για τους οποίους το κόστος ζωής, παρά την έντασή του, δεν έχει ακόμη μεταφραστεί πλήρως σε πολιτικό σημείο ρήξης. Πολλοί Καναδοί βλέπουν την οικονομική προσιτότητα ως διαρθρωτική και παγκόσμια και όχι ως αποτέλεσμα αποφάσεων μιας μεμονωμένης κυβέρνησης. Αυτό μετριάζει την ευθύνη, ακόμη και όταν η απογοήτευση παραμένει υψηλή.
Η κυβέρνηση Κάρνεϊ έχει λάβει κάποια μέτρα για να δείξει ότι είναι συμπονετική για το θέμα. Εξάλειψε την τιμή του άνθρακα, μείωσε τους φόρους εισοδήματος, έκανε μόνιμο το εθνικό πρόγραμμα σχολικών τροφίμων και ξεκίνησε την αυτόματη φορολογική δήλωση για τους Καναδούς με χαμηλότερο εισόδημα, για να διασφαλίσει ότι μπορούν να έχουν πρόσβαση σε κρατικά επιδόματα.
Η οικονομική προσιτότητα ανταγωνίζεται επίσης άλλες ανησυχίες αντί να τις παραγκωνίζει. Ο Τραμπ, το εμπόριο, η υγειονομική περίθαλψη και η παγκόσμια αστάθεια, τοποθετούνται πάνω από τις πιέσεις κόστους, δημιουργώντας μια περίπλοκη ατζέντα και όχι ένα μοναδικό δημοψήφισμα που μπορεί να είναι μοναδικά καναδικό.
ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΝ ΣΗΜΑΣΙΑ
ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΜΗΝΕΣ
Ο συγχρονισμός μπορεί να αλλάξει τη δυναμική. Την περίοδο των εορτών οι δαπάνες αυξήθηκαν, ακόμη και για τα νοικοκυριά που βρίσκονται υπό πίεση. Βρισκόμαστε ήδη στον Ιανουάριο, που είναι ο μήνας που φτάνουν οι λογαριασμοί πιστωτικών καρτών, οι αποταμιεύσεις φαίνονται πιο αραιές και η οικονομική συμπίεση μετά τις διακοπές ξεκινά.
Αυτό το εποχιακό μοτίβο έχει τη δυνατότητα να εντείνει τις ανησυχίες για την οικονομική προσιτότητα τους πρώτους μήνες του νέου έτους. Για τις κυβερνήσεις, τα ιδρύματα και τις οργανώσεις υπεράσπισης, αυτή είναι μια στιγμή που η ενσυναίσθηση, ο τόνος και η συνάφεια, θα έχουν μεγαλύτερη σημασία από τη φιλοδοξία ή την αφαίρεση.
ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΠΕΡΑ ΑΠΟ
ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Τα ευρήματα έχουν επίσης σαφείς επιπτώσεις για τις ενώσεις, τις εταιρείες και τους μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς που διαμορφώνουν τις ατζέντες υπεράσπισης. Η οικονομική προσιτότητα έχει γίνει ένα τεστ αξιοπιστίας. Το κοινό φιλτράρει τα μηνύματα μέσω του δικού του οικονομικού άγχους και οι προτάσεις που δε συνδέονται σαφώς με τον αντίκτυπο στα νοικοκυριά, κινδυνεύουν να απορριφθούν ως εκτός πραγματικότητας.
Για τις επιχειρήσεις και τους βιομηχανικούς ομίλους, τα επιχειρήματα σχετικά με την ανάπτυξη, την ανταγωνιστικότητα ή την καινοτομία, θα έχουν απήχηση μόνο εάν συνδέονται ρητά με τη σταθερότητα, την προβλεψιμότητα και την ελάφρυνση του κόστους για τους καταναλωτές ή τους εργαζόμενους.
Προς το παρόν, το κόστος ζωής παραμένει προειδοποιητικό φως και όχι κόκκινο φως για την κυβέρνηση Κάρνεϊ. Αλλά η ένταση του συναισθήματος, σε συνδυασμό με τις εποχιακές πιέσεις και τα εύθραυστα οικονομικά των νοικοκυριών, σημαίνει ότι το ζήτημα είναι απίθανο να ξεθωριάσει ήσυχα στο παρασκήνιο.
*Ιδρυτής, Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Abacus Data
