Ανησυχία για τη συνέχεια της σχολικής χρονιάς σε ολόκληρη την επαρχία
Η σχολική χρονιά στο Κεμπέκ μπαίνει στο δεύτερο και πιο απαιτητικό της μισό, με ένα πρόβλημα που δεν είναι ούτε συγκυριακό ούτε καινούργιο, αλλά έχει πλέον λάβει διαστάσεις διαρθρωτικής κρίσης. Η έλλειψη εκπαιδευτικών σε όλες τις βαθμίδες της δημόσιας εκπαίδευσης, προκαλεί έντονη ανησυχία σε γονείς, σχολικές διοικήσεις και συνδικαλιστικές οργανώσεις, ενώ οι επιπτώσεις της είναι εμφανείς στην καθημερινή λειτουργία χιλιάδων σχολείων σε όλη την επαρχία.
Το ζήτημα αφορά ολόκληρη την επαρχία του Κεμπέκ και όχι μόνο την πόλη του Κεμπέκ. Από το Μόντρεαλ και το Λαβάλ μέχρι το Μοντερεζί, τη Λοράντ και τις πιο απομακρυσμένες περιοχές, τα σχολικά κέντρα υπηρεσιών (Centres de services scolaires – CSS) ξεκίνησαν τη σχολική χρονιά 2025–2026 με εκατοντάδες κενές θέσεις. Παρά τις προσπάθειες κάλυψης, σημαντικός αριθμός αυτών των θέσεων παραμένει ακάλυπτος, ακόμη και μετά την επιστροφή των μαθητών από τις γιορτές.
ΠΡΟΣΩΡΙΝΕΣ ΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΣΤΑΘΕΙΑ: Για να διασφαλιστεί η στοιχειώδης λειτουργία των σχολείων, οι διοικήσεις καταφεύγουν όλο και συχνότερα σε λύσεις ανάγκης. Αναπληρωτές χωρίς πλήρη παιδαγωγική κατάρτιση, φοιτητές παιδαγωγικών σχολών ή προσωπικό που μετακινείται προσωρινά από άλλα σχολεία, καλούνται να καλύψουν κενά, συχνά χωρίς επαρκή προετοιμασία και χωρίς μακροπρόθεσμη προοπτική.Το αποτέλεσμα είναι ένα ασταθές εκπαιδευτικό περιβάλλον. Σε αρκετά σχολεία, οι μαθητές έχουν αλλάξει δύο ή και τρεις δασκάλους μέσα στην ίδια σχολική χρονιά, γεγονός που δυσχεραίνει τη συνέχεια της διδασκαλίας και αποδυναμώνει τη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ μαθητή και εκπαιδευτικού. Οι αλλαγές αυτές επηρεάζουν ιδιαίτερα τα παιδιά μικρότερων ηλικιών, καθώς και τους μαθητές με μαθησιακές ή συναισθηματικές δυσκολίες.
ΕΙΔΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΥΠΟ ΠΙΕΣΗ: Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η κατάσταση στην ειδική αγωγή. Οι ανάγκες αυξάνονται συνεχώς, όμως το εξειδικευμένο προσωπικό παραμένει ανεπαρκές. Εκπαιδευτικοί και διευθυντές σχολείων μιλούν για καθημερινή διαχείριση κρίσεων, με ελάχιστα μέσα και περιορισμένη υποστήριξη από το σύστημα. Πολλές φορές, μαθητές που χρειάζονται εξατομικευμένη βοήθεια εντάσσονται σε γενικές τάξεις χωρίς την απαραίτητη στήριξη.
ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΧΩΡΗΣΕΙΣ: Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις τονίζουν, ότι η έλλειψη εκπαιδευτικών δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από τη γενικευμένη επαγγελματική εξουθένωση. Τα χρόνια της πανδημίας, η αύξηση ψυχοκοινωνικών προβλημάτων στους μαθητές, η έλλειψη ειδικού προσωπικού και τα πολυπληθή τμήματα, έχουν επιβαρύνει δραματικά το έργο των εκπαιδευτικών.Ως αποτέλεσμα, πολλοί καταφεύγουν σε μακροχρόνιες αναρρωτικές άδειες, ενώ άλλοι εγκαταλείπουν πρόωρα το επάγγελμα, θεωρώντας ότι οι συνθήκες εργασίας δεν είναι πλέον βιώσιμες. Το φαινόμενο αυτό δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο, καθώς οι αποχωρήσεις επιτείνουν ακόμη περισσότερο την έλλειψη προσωπικού.
Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ: Το Υπουργείο Παιδείας του Κεμπέκ αναγνωρίζει δημόσια το πρόβλημα και υπογραμμίζει ότι τα τελευταία χρόνια έχουν ληφθεί μέτρα για την ενίσχυση του επαγγέλματος. Μεταξύ άλλων, αναφέρονται αυξήσεις μισθών μέσω νέων συλλογικών συμβάσεων, ταχύτερες διαδικασίες πιστοποίησης και προγράμματα προσέλκυσης νέων εκπαιδευτικών.Ωστόσο, σχολικές διοικήσεις και συνδικάτα επισημαίνουν, ότι τα μέτρα αυτά δεν επαρκούν για να καλύψουν τις πραγματικές ανάγκες ενός συστήματος που εξυπηρετεί εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές, σε ένα κοινωνικό περιβάλλον που γίνεται ολοένα και πιο απαιτητικό.
ΓΟΝΕΙΣ ΣΕ ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ: Για τους γονείς, η κατάσταση μεταφράζεται σε καθημερινή αβεβαιότητα. Μαθήματα που συγχωνεύονται, ώρες που χάνονται και προγράμματα που αλλάζουν από εβδομάδα σε εβδομάδα, δημιουργούν ανησυχία για την ποιότητα της εκπαίδευσης. Σε πολυπολιτισμικές περιοχές, όπως το Μόντρεαλ, όπου πολλά παιδιά προέρχονται από οικογένειες μεταναστών, οι επιπτώσεις είναι ακόμη πιο έντονες, καθώς το σχολείο αποτελεί βασικό χώρο κοινωνικής ένταξης.
ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ: Η έλλειψη εκπαιδευτικών στο Κεμπέκ δεν αποτελεί απλώς πρόβλημα της τρέχουσας σχολικής χρονιάς. Πρόκειται για ζήτημα με μακροπρόθεσμες συνέπειες, τόσο για το επίπεδο της δημόσιας εκπαίδευσης όσο και για τη συνοχή της κοινωνίας. Καθώς πλησιάζει η άνοιξη, η πίεση προς την κυβέρνηση αναμένεται να αυξηθεί, με το ερώτημα να παραμένει ανοιχτό: θα καταφέρει η επαρχία να αποκαταστήσει τη σταθερότητα στα σχολεία ή η κρίση της εκπαίδευσης θα παγιωθεί ως νέα κανονικότητα για μια ολόκληρη γενιά μαθητών;
