Η βελόνα του ΠΑΣΟΚ μπορεί να κουνηθεί προς τα κάτω αν χάσει μία μονάδα προς την Καρυστιανού και 1-2 προς το κόμμα Τσίπρα ◘ Δεν κάνει πίσω στο σχεδιασμό του ο πρώην πρωθυπουργός, αν και πλέον έχει να διαχειριστεί τη διείσδυση της Μαρίας Καρυστιανού σε «δικά του» ακροατήρια
Τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης ολοένα και περισσότερο μοιάζουν με στρουθοκαμήλους, αποκαμωμένα από την επταετή πολιτική πρωτοκαθεδρία της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Προτιμούν να τσακώνονται μεταξύ τους για μια καλύτερη θέση στα έδρανα της αντιπολίτευσης, παρά να συνεργαστούν, προκειμένου να υπάρξει η πολιτική αλλαγή στην οποία όλα -υποτίθεται- ομνύουν. Κατά κάποιον τρόπο θυμίζουν εκείνους που δεν κάνουν ερωτήσεις, επειδή δε θέλουν να ακούσουν την απάντηση. Και η απάντηση είναι μία και μοναδική: όσο αυξάνεται η πολυδιάσπαση στο χώρο της Προοδευτικής Παράταξης τόσο μειώνεται η πιθανότητα να χάσουν ο Μητσοτάκης τις εκλογές και η Συντηρητική Παράταξη την κυβέρνηση. Και το ομολογούν όλοι. Αναλυτές και δημοσκόποι, κομματικά στελέχη και θαμώνες των καφενέδων ανά την επικράτεια.
Όλοι μα όλοι αποφαίνονται πως η ίδρυση νέων κομμάτων, επειδή επιτείνει την πολυδιάσπαση της αντιπολίτευσης, τελικά καταλήγει να ευνοεί τον Μητσοτάκη, αφού η Ν.Δ. παραμένει το πλέον συμπαγές κόμμα. Και στις κάλπες θα τον ευνοήσει ενδεχομένως και περισσότερο, εάν αυξηθεί η αποχή εξαιτίας της ανημποριάς της αντιδεξιάς αντιπολίτευσης να συνεργαστεί.
Κι όμως, αυτή την απλή αλήθεια αρνούνται να τη δεχθούν ο Ανδρουλάκης και ο Τσίπρας, οι δύο πολιτικοί που διεκδικούν να ηγηθούν της αντιπολίτευσης. Βέβαια, μετά τη δήλωση της Μαρίας Καρυστιανού ότι το «κόμμα των Τεμπών» είναι σχεδόν έτοιμο, ο ορθός χρόνος του ρήματος «διεκδικώ» δεν είναι ο ενεστώτας, αλλά ο παρατατικός.
«Διεκδικούσαν» και όχι «διεκδικούν» θα πρέπει να λέμε, εφόσον σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, το «κόμμα Καρυστιανού» έχει μεγαλύτερη διείσδυση στο εκλογικό σώμα και από το ΠΑΣΟΚ και από το «κόμμα Τσίπρα».
Μάλιστα, σύμφωνα με δημοσκόπηση της GPO, η αποδοχή της εκτείνεται στο σύνολο των υφιστάμενων κομμάτων. Είναι «πολύ και αρκετά πιθανό» να ψηφίσουν το «κόμμα Καρυστιανού» το 63,4% των ψηφοφόρων της Νίκης, το 52,8% της Πλεύσης Ελευθερίας, το 36,7% της Ελληνικής Λύσης, το 26,8% του ΣΥΡΙΖΑ, το 25% του ΚΚΕ, το 23,4% της Φωνής Λογικής, το 15,8% του ΠΑΣΟΚ και το 10% της Ν.Δ.
Εάν επαληθευτούν αυτά τα ευρήματα, τότε θα έχουμε ένα ντέρμπι τριών για τη δεύτερη θέση. Ανδρουλάκης, Τσίπρας και Καρυστιανού θα κινηθούν στην περιοχή του 12%-14%. Η βελόνα του ΠΑΣΟΚ μπορεί να κουνηθεί – προς τα κάτω όμως – αν χάσει μία μονάδα προς το κόμμα Καρυστιανού και 1-2 προς το κόμμα Τσίπρα. Αντί για «πρώτος έστω και με μία ψήφο» ο Ανδρουλάκης μπορεί να βρεθεί «τέταρτος, υπολειπόμενος μιας ψήφου» του Τσίπρα και της Καρυστιανού.
Ούτε όμως και το «κόμμα Τσίπρα» δείχνει να μπορεί να πετάξει ψηλά. Αφενός επειδή το ΠΑΣΟΚ αντιστέκεται, τουλάχιστον προσώρας, με επιτυχία στην επίθεση του πρώην πρωθυπουργού. Και αφετέρου, επειδή από το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ αποσπά μόνο το 50% των ψηφοφόρων του.
ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ
Σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις, πριν εμφανιστεί το «κόμμα Καρυστιανού» το 25% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αντίθετο στην ίδρυση κόμματος από τον Αλέξη. Σε αυτούς θα πρέπει να προσθέσουμε τώρα και όσους έχουν θετική προδιάθεση (25%) για το κόμμα της Καρυστιανού. Στις δύο αυτές κατηγορίες ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ περιλαμβάνονται και όσοι μετά το 2023 προτίμησαν τη Νέα Αριστερά και το ΚΙΔΗ του Κασσελάκη.
Αν ο Τσίπρας δεν απορροφήσει τουλάχιστον το 80% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ του 2023, δεν αποσπάσει ένα σημαντικό ποσοστό (3%-4%) από το ΠΑΣΟΚ και δεν καταφέρει να σηκώσει από τον καναπέ αρκετές χιλιάδες από τους απογοητευμένους ψηφοφόρους της Πληθυντικής Αριστεράς, τότε στο καλύτερο που μπορεί να ελπίζει είναι ένα διψήφιο ποσοστό, το οποίο όμως δεν είναι σίγουρο ότι θα του δώσει και τη θέση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Το λάθος του Τσίπρα είναι, λένε πρώην σύντροφοί του, ότι προτίμησε να προσχωρήσει στη λογική «δεν έχει σημασία αν ο γάτος είναι μαύρος ή άσπρος, αρκεί να τρώει ποντίκια».
Αντί να εκπονήσει ένα αντιδεξιό πολιτικό σχέδιο και να οργανώσει την προοδευτική αντιπολίτευση σε μια εναλλακτική στρατηγική, αναλώθηκε στο παιχνίδι των «σημαδεμένων συνοδοιπόρων»: καλός ο Ζαχαριάδης, κακή η Γεροβασίλη, καλή η Αχτσιόγλου, κακός ο Τσακαλώτος, καλός ο Χαρίτσης, κακός ο Φάμελλος, καλοί ο Ζαμπάρας και ο Κεδίκογλου, κακοί ο Σκουρλέτης και ο Φίλης.
© ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ
