Η αποχώρηση του François Legault από την πρωθυπουργία του Κεμπέκ δεν είναι απλώς μια προσωπική επιλογή. Είναι το αποκορύφωμα μιας βαθύτερης πολιτικής κρίσης που εξελισσόταν εδώ και καιρό. Η εικόνα του να ανακοινώνει την παραίτησή του χωρίς ερωτήσεις, χωρίς διάλογο, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, λέει πολλά: ένας ηγέτης που συνήθισε να μιλά προς την κοινωνία, όχι μαζί της.
Ο Legault δεν έπεσε θύμα των συγκυριών· έπεσε από το βάρος των δικών του αποφάσεων. Το αποχαιρετιστήριο μήνυμά του, ντυμένο με φράσεις περί «καλού του κόμματος και του Κεμπέκ», δεν μπορεί να κρύψει την αλήθεια: όταν η πολιτική στηρίζεται στο γόητρο και στις δημοσκοπήσεις, και αυτά καταρρέουν, η έξοδος κινδύνου γίνεται η μόνη στρατηγική.
Η φθορά δεν ήρθε ξαφνικά. Ήταν αποτέλεσμα μιας πορείας γεμάτης προειδοποιητικά σημάδια: εκλογικές ήττες σε τοπικές αναμετρήσεις, εσωτερικές διαρροές, αποχωρήσεις κορυφαίων στελεχών, νομοθετικές πρωτοβουλίες που υποσχέθηκαν τάξη αλλά έφεραν θόρυβο. Όταν υπουργοί υγείας και άλλοι σημαντικοί παίκτες – υπουργοί και βουλευτές – εγκαταλείπουν το πλοίο, δε φταίει η θάλασσα· φταίει ο καπετάνιος που το έριξε στα βράχια.
Η οικονομική στρατηγική του Legault παρουσιάστηκε ως «επιθετική», με επενδύσεις και μεγάλα πρότζεκτ υψηλής προβολής. Ας θυμηθούμε, μεταξύ άλλων, το φιάσκο της NORTHVOLT. Όμως η πολιτική δεν είναι έκθεση επενδυτικών φακέλων· είναι ισορροπία ανάμεσα στο θεαματικό και το απτό. Όταν οι πολίτες δε βλέπουν βελτίωση στην καθημερινότητά τους – στο κόστος ζωής, στις λίστες αναμονής στα νοσοκομεία – τότε το αφήγημα φθείρεται.
Και δεν ήταν μόνο αυτό. Η κυβέρνηση του, δαπάνησε δις σε ηλεκτρονικά συστήματα όπως το SAAQCLIC, που ακόμα δε δουλεύουν.
Ο Legault, σαν μωρό παιδί πίστεψε στις υποσχέσεις – παραμύθια που του έλεγαν οι υπουργοί του. Ο ένας για μεγάλες επενδύσεις στον ενεργειακό τομέα και ο άλλος για τη βελτίωση του συστήματος υγείας, βάζοντας στη πραγματικότητα τρικλοποδιές στους ιατρούς και στις νοσοκόμες.
Ο Legault θέλησε να φύγει ως ο άνθρωπος που πρόσφερε δύο μεγάλες πλειοψηφίες και έβαλε την οικονομία σε ράγες. Αλλά η πολιτική δεν είναι αθροιστική λογιστική. Είναι εμπιστοσύνη. Κι αυτή χάθηκε, πολύ πριν πατηθεί το φρένο. Το «αντίο» του δεν κλείνει απλώς ένα κύκλο· βάζει την κοινωνία μπροστά σε ένα καθρέφτη: λιγότερη σαγήνη, περισσότερη λογοδοσία. Λιγότερα «μεγάλα σχέδια», περισσότερα απτά αποτελέσματα. Και αν «τα νούμερα είναι πεισματάρικα», άλλο τόσο πεισματάρικος είναι ο πολίτης όταν κουράζεται: γυρνάει σελίδα! Όλα αυτά οδηγήσαν το κυβερνητικό κόμμα στο βάθος των σφυγμομετρήσεων.
ΤΕΤΑΡΤΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΟ…
Στην τελευταία σφυγμομέτρηση που έγινε στις 10 Ιανουαρίου 2026 από την εταιρεία Pallas Data, το CAQ βρέθηκε στην τέταρτη θέση. Αναλυτικά πήραν: Parti Québécois (PQ) 34%, Liberal Party (PLQ) 24%, Conservative Party of Québec (PCQ) 16%, Coalition Avenir Québec (CAQ) 11%, Québec solidaire (QS) 11% και άλλα κόμματα 4 %.
Για ένα κόμμα που υποσχέθηκε «λιγότερα λόγια, περισσότερα αποτελέσματα», αυτό είναι ηχηρή καταδίκη. Τα νούμερα που κάποτε αποθέωναν τον Legault, τώρα τον καταβαραθρώνουν. Και όταν η εμπιστοσύνη χάνεται, δεν υπάρχει επικοινωνιακό τέχνασμα που να τη φέρει πίσω.
Η επιλογή ενός ελεγχόμενου, μονόλογου αποχαιρετισμού, είναι από μόνη της πολιτική δήλωση. Στην αρχή μιας διαδρομής, το momentum και η αίσθηση «ανανέωσης» καλύπτουν τις ρωγμές. Στο τέλος, όμως, οι ρωγμές γίνονται καθρέφτης: και αυτός ο καθρέφτης έδειξε κούραση, αποξένωση, στημένη ρητορική.
Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ
Η επόμενη μέρα δεν είναι απλώς μια κούρσα διαδοχής. Είναι μια οδυνηρή αποτοξίνωση από το σύνδρομο του πανίσχυρου αρχηγού. Αν το CAQ δε βρει νέο στόχο ύπαρξης – όχι άλλο ένα powerpoint ανάπτυξης, αλλά μια βιώσιμη πρόταση για υγεία, κόστος ζωής, κοινωνική συνοχή και ρεαλιστική γλωσσική πολιτική – θα κατρακυλήσει από κόμμα εξουσίας σε κόμμα ανάμνησης.
Η αποχώρηση Legault ανοίγει χώρο. Το ερώτημα είναι ποιος θα τον καταλάβει:
◘ Μια συντηρητική πρόταση που θα κεφαλαιοποιήσει τη δυσφορία;
◘ Μια προοδευτική ώθηση, που θα μετατρέψει την κριτική σε πειστικό κυβερνητικό πρόγραμμα;
◘ Ή μια νέα σύνθεση που θα μιλήσει επιτέλους τη γλώσσα των πολιτών, χωρίς να κρύβεται πίσω από στατιστικές;
Σε κάθε περίπτωση, η επόμενη εκλογική αναμέτρηση δε θα είναι μόνο «περί αλλαγής».
◙ Θα είναι δημοψήφισμα ωριμότητας; Ή θα ξανακυλήσουμε σε εύκολες υποσχέσεις και μεγάλα λόγια;
Είπα δημοψήφισμα. Αυτό λιγουρεύεται το Parti Québécois και ο αρχηγός του. Δεν έχει γίνει κατανοητό, ότι οι Κεμπεκιώτες δε θέλουν δημοψηφίσματα. Ήδη στην τελευταία σφυγμομέτρηση το Parti Québécois έχει μόνο το 34% της προτίμησης των ψήφων, ενώ το φιλελεύθερο κόμμα, χωρίς αρχηγό, βρίσκεται ακόμα στο 24%.
Αυτό αποδεικνύει, ότι οι Κεμπεκιώτες δειλιάζουν να δώσουν πλήρη λευκή επιταγή σ ένα κόμμα που θέλει το διαχωρισμό του Κεμπέκ από τον Καναδά. Οι πολίτες του Κεμπέκ είναι πολλοί πιο ώριμοι απ’ ότι νομίζει το Parti Québécois. Ξέρουν ότι με τη νέα γεωπολιτική, το Κεμπέκ θα είναι πιο δυνατό σ’ έναν ενωμένο Καναδά. Πράγμα που θα πρέπει να καταλάβει και η Alberta.
Υπενθυμίζω ότι οι εκλογές στο Κεμπέκ θα διεξαχθούν στις 5 Οκτωβρίου 2026 και πιστεύω ότι το Ελληνικό Κογκρέσο του Κεμπέκ θα παίξει το σημαντικό ρόλο που έπαιζε τη δεκαετία του 1990. Σημαντικό ρόλο μπορεί επίσης να παίξει και το Ελληνοκαναδικό Κογκρέσο.
