Η στεγαστική κρίση και το αυξανόμενο κόστος ζωής, έχουν αναδειχθεί στα πλέον κρίσιμα ζητήματα της προεκλογικής εκστρατείας στο Κεμπέκ. Καθώς η επαρχία οδεύει ολοταχώς προς τις γενικές εκλογές της 5ης Οκτωβρίου 2026, οι πολιτικοί αρχηγοί διασταυρώνουν τα ξίφη τους. Προσφέρουν εκ διαμέτρου αντίθετες αναγνώσεις της πραγματικότητας που βιώνουν οι πολίτες στις τοπικές κοινότητες.
Το περασμένο Σάββατο (29-8-2026), η αρχηγός του κυβερνώντος κόμματος Coalition Avenir Québec (CAQ), Κριστίν Φρεσέτ, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις. Κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου σε συγκρότημα κοινωνικής κατοικίας στο Ντράμοντβιλ, ισχυρίστηκε ότι η στεγαστική κρίση έχει πλέον «επιλυθεί» σε αρκετές περιοχές της επαρχίας. Η Φρεσέτ βασίστηκε σε στοιχεία που δείχνουν, ότι το ποσοστό των κενών κατοικιών επιστρέφει στο υγιές όριο του 3% σε ορισμένα περιφερειακά κέντρα. Παράλληλα, υπεραμύνθηκε του κυβερνητικού έργου στον τομέα των κατασκευών. Δήλωσε μάλιστα αισιόδοξη, πως και οι υπόλοιπες περιοχές βρίσκονται σε τροχιά σταθεροποίησης.
Η απάντηση της αντιπολίτευσης υπήρξε άμεση και ιδιαίτερα αιχμηρή. Η εκπρόσωπος του αριστερού κόμματος Québec solidaire (QS), Ρούμπα Γκαζάλ, κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι βρίσκεται «εκτός πραγματικότητας». Η Γκαζάλ τόνισε με έμφαση, πως το γεγονός ότι υπάρχουν άδεια σπίτια δε σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι οι πολίτες έχουν την οικονομική δυνατότητα να τα νοικιάσουν. Τα ενοίκια έχουν εκτοξευθεί σε δυσθεώρητα ύψη από τότε που ανέλαβε την εξουσία το CAQ. Αυτό καθιστά την εύρεση στέγης ανυπέρβλητο εμπόδιο για τη μεσαία τάξη και τα ευάλωτα κοινωνικά στρώματα.
Στο πλαίσιο αυτό, το Québec solidaire παρουσίασε το δικό του ριζοσπαστικό στεγαστικό πλάνο. Το κόμμα υπόσχεται τη δημιουργία 50.000 νέων μονάδων κοινωνικής κατοικίας. Δεσμεύεται επίσης για την επιβολή αυστηρού πλαφόν στις αυξήσεις των ενοικίων για όλους τους ενοικιαστές, ώστε αυτές να μην ξεπερνούν το ρυθμό του πληθωρισμού. Η Γκαζάλ άσκησε δριμεία κριτική στα αντίπαλα κόμματα για τη μακροχρόνια «αδράνειά» τους απέναντι στο πρόβλημα. Πρότεινε επίσης ένα φιλόδοξο επενδυτικό πρόγραμμα ύψους 23 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε βάθος δεκαετίας, για την αναβάθμιση των δημόσιων συγκοινωνιών. Το μέτρο αυτό θεωρείται συγκοινωνούν δοχείο με την αποκέντρωση της στεγαστικής πίεσης.
Από την πλευρά του, το Φιλελεύθερο Κόμμα του Κεμπέκ (PLQ), με επικεφαλής τον Σαρλ Μιγιάρ, εστιάζει στην προστασία των πιο ευάλωτων ηλικιακά ομάδων. Το PLQ υποσχέθηκε να θέσει ανώτατο όριο στα ενοίκια και στις χρεώσεις υπηρεσιών για τους ηλικιωμένους που διαμένουν σε ιδιωτικούς οίκους ευγηρίας. Με τον τρόπο αυτό, επιχειρεί να ανακουφίσει τους συνταξιούχους από το δυσβάσταχτο κόστος διαβίωσης. Επιπλέον, δεσμεύτηκε για τη μείωση της γραφειοκρατίας στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Στόχος είναι να διευκολυνθεί η επιχειρηματικότητα, χωρίς νέες ρυθμιστικές επιβαρύνσεις.
Στον αντίποδα, το Συντηρητικό Κόμμα του Κεμπέκ (PCQ) υπό τον Ερίκ Ντιέμ, προτάσσει μια εντελώς διαφορετική φιλοσοφία. Επικεντρώνεται στη μείωση της φορολογίας ως μέσο ενίσχυσης της αγοραστικής δύναμης. Ο Ντιέμ ανακοίνωσε, ότι μια συντηρητική κυβέρνηση θα καταργούσε τον επαρχιακό φόρο πωλήσεων στα μεταχειρισμένα αγαθά. Παράλληλα, θα αναστείλει το φόρο στα καύσιμα για τουλάχιστον πέντε μήνες. Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτό θα μείωνε την τιμή της βενζίνης κατά περίπου 33 σεντς το λίτρο, ελαφρύνοντας τον προϋπολογισμό των νοικοκυριών.
Μέσα σε αυτό το τεταμένο πολιτικό κλίμα, μια αχτίδα ελπίδας ήρθε από τη συνεργασία ομοσπονδιακής και επαρχιακής κυβέρνησης. Ανακοινώθηκε μια νέα συμφωνία χρηματοδότησης ύψους 50 εκατομμυρίων δολαρίων. Τα χρήματα αυτά προορίζονται για τη στήριξη γυναικών που έχουν υποστεί έμφυλη και ενδοοικογενειακή βία. Τα κονδύλια θα διοχετευθούν απευθείας μέσω του Προγράμματος Συμπληρώματος Ενοικίου του Κεμπέκ. Στόχος είναι να βοηθηθούν τα θύματα να μεταβούν σε ασφαλείς κατοικίες της ιδιωτικής αγοράς και να επανεκκινήσουν τη ζωή τους, μακριά από περιβάλλοντα κακοποίησης.
Η στεγαστική κρίση στο Κεμπέκ δεν είναι απλώς ένας οικονομικός δείκτης. Αποτελεί το κεντρικό πεδίο ιδεολογικής σύγκρουσης, για το ποιο κοινωνικό μοντέλο πρέπει να ακολουθήσει η επαρχία τα επόμενα χρόνια. Οι ψηφοφόροι καλούνται πλέον να επιλέξουν ανάμεσα στην κυβερνητική αισιοδοξία της ελεύθερης αγοράς και στις υποσχέσεις της αντιπολίτευσης για κρατικό παρεμβατισμό, πλαφόν και κοινωνικές παροχές.
