Στις επαρχιακές εκλογές της 5ης Οκτωβρίου στο Κεμπέκ, ένα γεγονός περνά σχεδόν απαρατήρητο, παρόλο που θα έπρεπε να μας προβληματίζει βαθιά. Ανάμεσα στα πέντε μεγάλα πολιτικά κόμματα που διεκδικούν την ψήφο των πολιτών, δεν υπάρχει ούτε ένας υποψήφιος ελληνικής καταγωγής!
Για μια ελληνική παροικία που αριθμεί δεκάδες χιλιάδες πολίτες, που ζει, εργάζεται, επιχειρεί και συνεισφέρει στην οικονομική και κοινωνική ζωή του Κεμπέκ εδώ και δεκαετίες, η απουσία αυτή δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαία. Είναι ένα ακόμη σημάδι ότι η ελληνική παροικία, παρά τη σημαντική παρουσία της σε πολλούς τομείς, συνεχίζει να παραμένει στο περιθώριο της επαρχιακής πολιτικής εκπροσώπησης.
Η κατάσταση αυτή δεν προέκυψε ξαφνικά. Είναι το αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας αδράνειας και της σταδιακής απομάκρυνσης της παροικίας από το πολιτικό γίγνεσθαι. Ενώ άλλες εθνοπολιτισμικές ομάδες επένδυσαν στην ανάδειξη νέων στελεχών, στη δημιουργία πολιτικών δικτύων και στην καλλιέργεια σχέσεων με τα κόμματα, η δική μας παροικία αρκέστηκε συχνά στο να στηρίζει υποψηφίους άλλων, χωρίς να διεκδικεί τη δική της παρουσία στα κέντρα λήψης αποφάσεων.
Αξίζει να θυμηθούμε ότι στο παρελθόν τα ελληνικά κογκρέσα και οι οργανωμένοι φορείς της παροικίας διαδραμάτιζαν καθοριστικό ρόλο στην ανάδειξη και στήριξη υποψηφίων ελληνικής καταγωγής. Αποτελούσαν χώρους πολιτικού διαλόγου και κινητοποίησης, όπου καλλιεργούνταν σχέσεις με τα πολιτικά κόμματα και ενθαρρύνονταν νέα στελέχη να διεκδικήσουν δημόσια αξιώματα. Δεν ήταν τυχαίο ότι εκείνα τα χρόνια βλέπαμε συχνότερα ελληνικά ονόματα στα ψηφοδέλτια των μεγάλων κομμάτων και εξετάζαμε σοβαρά τις πιθανότητες εκλογής τους. Τα κογκρέσα λειτουργούσαν ως η γέφυρα ανάμεσα στην παροικία και τα κέντρα λήψης αποφάσεων του Κεμπέκ.
Σήμερα, όμως, η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική. Τα κογκρέσα έχουν απομακρυνθεί από τον ενεργό πολιτικό τους ρόλο και οι μηχανισμοί πολιτικής κινητοποίησης έχουν ατονήσει. Η απουσία υποψηφίων δεν είναι μόνο αποτέλεσμα των επιλογών των κομμάτων. Είναι και συνέπεια της αποδυνάμωσης εκείνων των θεσμών που κάποτε εντόπιζαν, ενθάρρυναν και προωθούσαν ανθρώπους με πολιτικές φιλοδοξίες.
Ασφαλώς, η εκπροσώπηση δεν πρέπει να βασίζεται αποκλειστικά στην εθνική καταγωγή. Οι βουλευτές υπηρετούν όλους τους πολίτες. Ωστόσο, η παρουσία ανθρώπων που γνωρίζουν από πρώτο χέρι τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής παροικίας αποτελεί πλεονέκτημα. Δεν είναι θέμα προνομίων αλλά συμμετοχής και ορατότητας.
Όταν δεν υπάρχουν Έλληνες υποψήφιοι, δεν υπάρχουν και Έλληνες μέσα στους κομματικούς μηχανισμούς που επηρεάζουν τις αποφάσεις. Δεν υπάρχουν άνθρωποι που να θέτουν στο τραπέζι ζητήματα που αφορούν την παροικία ή να διεκδικούν ενεργά προσοχή σε θέματα που επηρεάζουν τις οικογένειες, τις επιχειρήσεις, τα σχολεία και τους ηλικιωμένους μας.
Το ακόμη πιο ανησυχητικό είναι, ότι η απουσία αυτή αντιμετωπίζεται σχεδόν με αδιαφορία. Δε βλέπουμε οργανωμένες αντιδράσεις ούτε δημόσια συζήτηση. Σαν να έχουμε αποδεχθεί ότι η πολιτική εκπροσώπηση δε μας αφορά άμεσα.
Κι όμως, η πραγματικότητα αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο. Οι αποφάσεις που λαμβάνονται στο Κοινοβούλιο του Κεμπέκ επηρεάζουν τη γλώσσα, την εκπαίδευση, την υγεία, τη φορολογία, τη μετανάστευση και την οικονομία. Επηρεάζουν το μέλλον των παιδιών μας και της ίδιας της παροικίας. Όσοι απουσιάζουν από τη διαδικασία λήψης αποφάσεων, δύσκολα μπορούν να επηρεάσουν την κατεύθυνσή τους.
Η ελληνική παροικία διαθέτει όλα τα ανθρώπινα και κοινωνικά εφόδια, για να αποκτήσει ισχυρότερη παρουσία στην πολιτική ζωή του Κεμπέκ. Διαθέτει επιτυχημένους επαγγελματίες, επιχειρηματίες, πανεπιστημιακούς και νέους επιστήμονες. Αυτό που λείπει δεν είναι το ανθρώπινο δυναμικό. Είναι ο σχεδιασμός, η κινητοποίηση και η βούληση να επενδύσουμε στη δημιουργία μιας νέας γενιάς πολιτικών στελεχών.
Οι πολιτικές καριέρες δε χτίζονται λίγους μήνες πριν από τις εκλογές. Ξεκινούν χρόνια νωρίτερα μέσα από τη συμμετοχή σε οργανισμούς, δημοτικά συμβούλια, επαγγελματικές ενώσεις και κομματικές δομές. Χρειάζονται μια ελληνική παροικία που να ενθαρρύνει τους νέους να συμμετέχουν στα κοινά και όχι να τους αποθαρρύνει με αδιαφορία ή κυνισμό.
Δυστυχώς, πολλές φορές προτιμούμε να σχολιάζουμε τα αποτελέσματα αντί να συμμετέχουμε στη διαδικασία που τα διαμορφώνει. Παραπονιόμαστε ότι δε μας ακούνε, αλλά σπάνια διεκδικούμε θέση στο τραπέζι των αποφάσεων. Αναρωτιόμαστε γιατί άλλες παροικίες έχουν μεγαλύτερη επιρροή, χωρίς να εξετάζουμε τις δικές μας αδυναμίες στην οργάνωση και την πολιτική παρουσία.
Η απουσία Ελλήνων υποψηφίων από τα μεγάλα κόμματα δεν είναι απλώς μια χαμένη ευκαιρία. Είναι ένα προειδοποιητικό μήνυμα. Αν δεν υπάρξει σχεδιασμός σήμερα, η ίδια συζήτηση θα επαναλαμβάνεται και στις επόμενες εκλογές.
Σήμερα, λοιπόν, δεν αρκεί να διαπιστώσουμε ότι δεν υπάρχει ούτε ένας Έλληνας υποψήφιος στα πέντε μεγάλα κόμματα. Πρέπει να παραδεχθούμε μια δυσάρεστη αλήθεια: η ελληνική παροικία έχει αποσυρθεί από το πολιτικό προσκήνιο του Κεμπέκ και η απουσία της γίνεται πλέον ορατή σε όλους.
Κάποτε η φωνή της παροικίας ακουγόταν. Τα πολιτικά κόμματα αναζητούσαν την υποστήριξή της, τα κογκρέσα ασκούσαν επιρροή και Έλληνες διεκδικούσαν θέσεις σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής ζωής. Σήμερα, τα κόμματα δεν αισθάνονται καμία πίεση να αναζητήσουν ελληνικές υποψηφιότητες, γιατί γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει οργανωμένη πολιτική δύναμη που να το απαιτεί.
Η πολιτική απουσία, όμως, έχει κόστος. Όταν δεν είσαι παρών, δε σε υπολογίζουν. Όταν δε διεκδικείς θέση στο τραπέζι των αποφάσεων, άλλοι αποφασίζουν για λογαριασμό σου.
Η απουσία υποψηφίων στις εκλογές της 5ης Οκτωβρίου δεν αποτελεί απλώς μια εκλογική λεπτομέρεια. Αποτελεί πολιτική χρεοκοπία της παροικίας. Είναι η απόδειξη ότι εδώ και χρόνια καταναλώνουμε πολιτική, αντί να παράγουμε πολιτική.
Αν η ελληνική παροικία θέλει να έχει μέλλον ως πολιτική δύναμη στο Κεμπέκ, οφείλει να ξυπνήσει τώρα. Να δημιουργήσει νέα στελέχη, να στηρίξει νέους ηγέτες και να επιστρέψει εκεί όπου κάποτε είχε παρουσία και επιρροή. Διαφορετικά, στις επόμενες εκλογές δε θα συζητούμε γιατί δεν εκλέχθηκε κάποιος Έλληνας. Θα συζητούμε γιατί κανείς δεν μπήκε καν στον κόπο να είναι υποψήφιος. Και τότε δε θα έχουμε χάσει απλώς το τρένο. Θα έχουμε εγκαταλείψει το σταθμό…
