Ο Ραδιομαραθώνιος της ΑΓΑΠΗΣ αποτέλεσε πάνω απ’ όλα μια μεγάλη στιγμή προσφοράς, αλληλεγγύης και ανθρωπιάς για την ελληνική παροικία του Μόντρεαλ. Μια προσπάθεια με έναν τόσο σημαντικό κοινωνικό σκοπό, χρειάζεται ανθρώπους που πιστεύουν σε αυτήν και εργάζονται με επαγγελματισμό, συνέπεια και, κυρίως, με καρδιά.
Ιδιαίτερη αναφορά και θερμά συγχαρητήρια αξίζουν στον Μιχάλη Τελλίδη, ο οποίος βρισκόταν στα στούντιο του CFMB, και στον Δημήτρη Παπαδόπουλο, που βρισκόταν στο PALACE. Από δύο διαφορετικά σημεία, κατάφεραν με άψογο συντονισμό και εξαιρετική παραγωγική δουλειά να συμβάλουν ουσιαστικά στην επιτυχία του Ραδιομαραθωνίου.
Ο επαγγελματισμός, η εμπειρία και η αφοσίωσή τους βοήθησαν, ώστε το μήνυμα της Φιλοπτώχου Αδελφότητος Ελληνίδων Κυριών Μόντρεαλ να φτάσει δυνατά στην ελληνική παροικία και να αναδειχθεί ο πραγματικός χαρακτήρας αυτής της σημαντικής πρωτοβουλίας: η αγάπη και η προσφορά προς το συνάνθρωπο.
Πίσω από κάθε επιτυχημένη διοργάνωση υπάρχουν πάντα άνθρωποι που μπορεί να μη βρίσκονται συνεχώς στο προσκήνιο, αλλά των οποίων η δουλειά είναι καθοριστική. Ο Μιχάλης Τελλίδης και ο Δημήτρης Παπαδόπουλος απέδειξαν ακριβώς αυτό. Με συνεργασία, υπευθυνότητα και πραγματικό ενδιαφέρον για το σκοπό, συνέβαλαν ώστε ο Ραδιομαραθώνιος της ΑΓΑΠΗΣ να αποκτήσει τη δυναμική που του άξιζε.
Ένα μεγάλο και ειλικρινές ΜΠΡΑΒΟ και στους δύο για την εξαιρετική δουλειά τους και για τη συμβολή τους, σε μια προσπάθεια που τιμά την ελληνική παροικία του Μόντρεαλ και τις αξίες της αλληλεγγύης και της κοινωνικής προσφοράς.
Γιατί, τελικά, ένας Ραδιομαραθώνιος ΑΓΑΠΗΣ δε μετριέται μόνο από τις ώρες που βρισκόμαστε στον αέρα, αλλά από τις καρδιές που καταφέρνει να ενώσει. Κάθε φωνή, κάθε προσφορά, κάθε άνθρωπος που συμμετέχει, γίνεται ένας κρίκος σε μια μεγάλη αλυσίδα ανθρωπιάς. Και όταν άνθρωποι όπως ο Μιχάλης Τελλίδης και ο Δημήτρης Παπαδόπουλος προσφέρουν τη γνώση, το χρόνο και την ψυχή τους για έναν τόσο όμορφο σκοπό, τότε η τεχνική αρτιότητα μετατρέπεται σε κάτι πολύ μεγαλύτερο: σε πραγματική κοινωνική προσφορά.
Αυτό είναι, άλλωστε, το βαθύτερο νόημα της ΑΓΑΠΗΣ: να μην αφήνεις κανέναν μόνο του. Να απλώνεις το χέρι όταν κάποιος το χρειάζεται και να θυμίζεις πως η δύναμη μιας παροικίας βρίσκεται στην ενότητά της και στους ανθρώπους της.
Όσοι δεν το γνωρίζουν, ο πρώτος ραδιομαραθώνιος ΑΓΑΠΗΣ από το CFMB έγινε το 1969 με τον Μιχάλη Τελλίδη και την αείμνηστη –μέντορα μου στο ραδιόφωνο – Ρένα Παπαθανάκου.
Ο Ραδιομαραθώνιος τελείωσε, όμως το μήνυμά του συνεχίζει να ακούγεται. Γιατί όταν η καρδιά μιας ολόκληρης παροικίας χτυπά στον ίδιο ρυθμό, η ΑΓΑΠΗ δεν τελειώνει με το κλείσιμο ενός μικροφώνου. Συνεχίζει να ταξιδεύει, να ενώνει και να δίνει ελπίδα. Και αυτή, ίσως, είναι η μεγαλύτερη επιτυχία όλων.
1982–2026: Το όραμα του Τρουντό και οι διαφορές των επαρχιών
Ο Πιερ Έλιοτ Τρουντό οραματιζόταν έναν ισχυρό, ενιαίο Καναδά, με κοινό πλαίσιο δικαιωμάτων και μια ομοσπονδιακή κυβέρνηση αρκετά ισχυρή, ώστε να κρατά τη χώρα ενωμένη. Ο επαναπατρισμός του Συντάγματος το 1982 και ο Χάρτης Δικαιωμάτων και Ελευθεριών, αποτέλεσαν την κορύφωση αυτού του οράματος. Μόνο που υπήρχε εξαρχής μια τεράστια πολιτική ρωγμή: το Κεμπέκ δε συναίνεσε στη συμφωνία του 1982.
Σαράντα τέσσερα χρόνια αργότερα, η αμφισβήτηση της Οτάβας δεν έρχεται μόνο από το Κεμπέκ. Έρχεται πλέον και από τη Δύση.
Η Αλμπέρτα δε ζητά απλώς περισσότερη προσοχή από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Θέτει στο τραπέζι μεγαλύτερο επαρχιακό έλεγχο στη μετανάστευση, αυστηρότερους όρους πρόσβασης ορισμένων προσωρινών κατοίκων σε επαρχιακές υπηρεσίες, μεγαλύτερη επιρροή στην επιλογή δικαστών, κατάργηση της Γερουσίας με τον τρόπο που είναι σήμερα, ήτοι διορισμοί από τους εκάστοτε πρωθυπουργούς, δυνατότητα εξαίρεσης από ομοσπονδιακά προγράμματα και ισχυρότερη θέση των επαρχιακών νόμων απέναντι στην Οτάβα.
Το πολιτικό μήνυμα είναι ξεκάθαρο: όχι απαραίτητα έξοδος από τον Καναδά, αλλά περισσότεροι όροι από την Αλμπέρτα για την παραμονή της μέσα σε αυτόν. Και εδώ μπαίνει στην εξίσωση ο Μαρκ Κάρνεϊ.
Ο πρωθυπουργός έχει αφήσει ανοιχτή την πόρτα της συνταγματικής μεταρρύθμισης, εφόσον υπάρξει η απαραίτητη συναίνεση. Αλλά άλλο να αφήνεις μια πόρτα μισάνοιχτη και άλλο να τολμάς να περάσεις μέσα. Γιατί το άνοιγμα του Συντάγματος στον Καναδά δεν είναι απλή υπόθεση. Αν μπει η Αλμπέρτα στο τραπέζι με τις δικές της απαιτήσεις, γιατί να μη βάλει το Κεμπέκ τις δικές του; Και γιατί να μη ζητήσουν και άλλες επαρχίες νέες εξουσίες; Εδώ βρίσκεται το πραγματικό δίλημμα του Κάρνεϊ.
Αν δεν ανοίξει το Σύνταγμα, κινδυνεύει να αφήσει να διογκωθεί η δυσαρέσκεια των επαρχιών. Αν το ανοίξει, μπορεί να απελευθερώσει πολιτικές δυνάμεις, που κανένας πρωθυπουργός δεν μπορεί εύκολα να ελέγξει.
Ο Πιερ Έλιοτ Τρουντό πίστευε ότι το 1982 είχε θωρακίσει την καναδική ομοσπονδία. Ίσως όμως το 2026 αποδειχθεί, ότι το Σύνταγμα δεν έκλεισε ποτέ πραγματικά το ζήτημα. Απλώς το ανέβαλε.
Και τώρα το ερώτημα επιστρέφει: Πόσοι θέλουν ακόμη τον Καναδά, αλλά όχι πλέον με τους όρους της Οτάβας; Μόλις σχεδόν άνοιξε το «κουτί της Πανδώρας».
