Νοσοκόμοι ασθενοφόρων σε διαμαρτυρία έξω από το Κοινοβούλιο του Κεμπέκ (Φωτ., Ryan Remiorz/The Canadian Press)
Καθώς εκατοντάδες χιλιάδες κάτοικοι του Κεμπέκ, εξακολουθούν να περιμένουν έναν οικογενειακό γιατρό, και τα νοσοκομεία να είναι συχνά υπερφορτωμένα και να λειτουργούν με υπερπλήρη χωρητικότητα, η υγειονομική περίθαλψη έχει εμφανιστεί σε εξέχουσα θέση στην προεκλογική εκστρατεία της επαρχίας.
Ωστόσο, παρά την έμφαση που δίνεται στις λύσεις υγειονομικής περίθαλψης, ελάχιστα έχουν ειπωθεί για το προνοσοκομειακό δίκτυο, το οποίο κοστίζει περισσότερα από μισό δισεκατομμύριο δολάρια ετησίως, και τις κρίσιμες ελλείψεις προσωπικού που απειλούν την ποιότητα της περίθαλψης, όπως δείχνουν οι εκθέσεις. Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη για πολλούς νοσοκόμους ασθενοφόρων που εργάζονται στο Μόντρεαλ, μια από τις περιοχές που πλήττονται σκληρά από τις ελλείψεις.
Η υπηρεσία ασθενοφόρων έχει τρομερές ελλείψεις σε εργατικό δυναμικό εδώ και αρκετούς μήνες, καθώς οι παραϊατρικοί παραιτούνται, συνταξιοδοτούνται ή πηγαίνουν σε άδεια. Αυτές οι αναχωρήσεις περιλαμβάνουν 24 που παραιτήθηκαν ή πήγαν σε προσωρινή άδεια από το Μάιο έως τον Ιούλιο του τρέχοντος έτους – διπλάσιος από τον αριθμό που έφυγαν μεταξύ Αυγούστου και Οκτωβρίου του περασμένου έτους. Τις περισσότερες μέρες, το Urgences-santé λειτουργεί με μόνο το μισό προσωπικό από ότι χρειάζεται. Τα Σαββατοκύριακα είναι ακόμα χειρότερα, λέει η ένωσή τους, το Syndicat préhospitalier.
Ένα άλλο πλήγμα στον κλάδο ήρθε τον Αύγουστο, όταν το Université de Montréal ανέστειλε τις εισαγωγές στο προηγμένο πρόγραμμα επείγουσας προνοσοκομειακής περίθαλψης για το σχολικό έτος 2023-2024. Μια επιστολή προς τους φοιτητές ανέφερε την πρόθεση του υπουργείου Υγείας να μειώσει τον αριθμό των παραϊατρικών προηγμένης φροντίδας που εργάζονται εκτός Μόντρεαλ ως παράγοντα της απόφασης. Το νέο πρόγραμμα απέκτησε τους πρώτους του αποφοίτους μόλις το 2018.
Όσον αφορά την προεκλογική εκστρατεία, οι υποσχέσεις για προνοσοκομειακή περίθαλψη ήταν ελάχιστες – και πολλές από αυτές φαίνονται άσχετες με αυτό που ζητούν οι παραϊατρικοί, λένε οι ηγέτες συνδικάτων και εργαζόμενοι.
Οι εργαζόμενοι στο Urgences-santé λένε ότι είναι τόσο αδύνατοι όσο το υπόλοιπο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης στο Κεμπέκ, αλλά ο τομέας τους δε φαίνεται να τραβάει πολύ την προσοχή στην τρέχουσα εκλογική εκστρατεία για την επαρχία.
ΤΙ ΥΠΟΣΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ
Το Québec Solidaire (QS) θέλει να απαλλαγεί από το συνονθύλευμα των δημόσιων και ιδιωτικών υπηρεσιών ασθενοφόρων σε όλη την επαρχία, κάνοντάς τα όλα δημόσια. Αυτή τη στιγμή το Urgences-santé είναι η μόνη υπηρεσία στην επαρχία που ανήκει στο δημόσιο.
Το QS και το Parti Québécois (PQ) υποσχέθηκαν επίσης να καταργήσουν τον προγραμματισμό που ζητά από ορισμένους παραϊατρικούς να είναι διαθέσιμοι 24/7.
Εν τω μεταξύ, ο Συνασπισμός Avenir Québec (CAQ) και το Parti Québécois (PQ) υποστηρίζουν τη δημιουργία ενός επαγγελματικού τάγματος για παραϊατρικούς, κάτι για το οποίο κάποιοι παραϊατρικοί έχουν πιέσει από τη δεκαετία του ’70.
Σε συνεντεύξεις τους στα ΜΜΕ ορισμένοι νοσοκόμοι ασθενοφόρων είπαν ότι οι παραϊατρικοί πιστεύουν, ότι μια επαγγελματική εντολή θα τους επέτρεπε να παρέχουν πιο προηγμένη περίθαλψη, ενώ άλλοι λένε ότι το μόνο πράγμα που απαιτείται είναι η πολιτική βούληση. Επί του παρόντος, οι παραϊατρικοί του Κεμπέκ δεν επιτρέπεται να θεραπεύουν ασθενείς με φάρμακα που χρησιμοποιούνται σε άλλες επαρχίες, όπως αυτά που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία μιας κρίσης ή τη διαχείριση του πόνου για ένα σπασμένο πόδι.
Το CAQ θέλει επίσης να διευρύνει το πεδίο πρακτικής των παραϊατρικών, αναθέτοντας τους κατ’ οίκον επισκέψεις και εργασίες σε ER για να μειώσουν την πίεση στα νοσοκομεία.
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ή ΠΙΟ ΕΞΥΠΝΕΣ ΔΑΠΑΝΕΣ;
Οι Φιλελεύθεροι λένε ότι είναι πρόβλημα χρηματοδότησης που δε συμβαδίζει. «Δεν είναι φυσιολογικό ότι η ζήτηση σε όλη την επαρχία έχει αυξηθεί δραματικά τα τελευταία τέσσερα έως πέντε χρόνια και ότι οι προϋπολογισμοί να μην την ακολουθούν», είπε ο Αντρέ Φορτέν, ο επίσημος υποψήφιος των Φιλελευθέρων στο Pontiac.
Εκτός από το Urgences-santé, οι εταιρείες ασθενοφόρων στην επαρχία είναι ιδιωτικές, αλλά λαμβάνουν επαρχιακή χρηματοδότηση η οποία έχει ανέλθει στα 703 εκατομμύρια δολάρια, χωρίς αποτελεσματικό έλεγχο όμως, σύμφωνα με το γενικό ελεγκτή της επαρχίας.
«Η χρηματοδότηση για εταιρείες ασθενοφόρων δε βασίζεται στο πραγματικό κόστος των παρεχόμενων υπηρεσιών. Το Υπουργείο Υγείας και οι περιφερειακές αρχές υγείας δε γνωρίζουν ούτε την οικονομική κατάσταση αυτών των εταιρειών, ούτε το πραγματικό τους κέρδος», έγραψε ο γενικός ελεγκτής του Κεμπέκ το 2020.
Είναι πολύ παράξενο αλλά και παράδοξο, πως ο Καναδάς μέσα σε 20 σχεδόν χρόνια, κατάφερε και εκδίωξε τη φαρμακευτική βιομηχανία και προπαντός τις έρευνες, που σήμερα η χώρα θα μπορούσε να είχε τη λύση για τον Κορωνοϊό.
Του Γιώργου Στυλ. Γκιούσμα*
Ακόμα και σήμερα, η παράξενη στάση της καναδικής κυβέρνησης δημιουργεί πολλά ερωτηματικά. Πριν φτάσουμε όμως στα τελευταία λάθη, αξίζει να μάθουμε το ιστορικό της φαρμακευτικής βιομηχανίας στον Καναδά.
ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ
Για όσους δε γνωρίζεται, η πρώτη φαρμακευτική βιομηχανία στον Καναδά δημιουργήθηκε το 1879 στο Τορόντο, ενώ το 1887 εγκαταστάθηκε η αμερικανική φαρμακευτική βιομηχανία PARKE, εκμεταλλευόμενη τα προνόμια που της έδινε η τότε καναδική κυβέρνηση, όσον αφορά τους δασμούς και την προστασία από ξένες φαρμακευτικές. Με άλλα λόγια, η εγκατάσταση φαρμακευτικών στον Καναδά – ανοίγοντας παραρτήματα – επέτρεπε καλύτερο ανταγωνισμό στις τιμές φαρμάκων με άλλες ξένες φαρμακευτικές. Στα παραρτήματα όμως γινόταν απλώς η σμίξει ενεργών και μη ενεργών χημικών ουσιών για την παρασκευή φαρμάκων. Οι έρευνες όμως, εκείνη την εποχή, δε γινόντουσαν στα καναδικά παραρτήματα. Αυτό είχε αγνοηθεί από την τότε καναδική κυβέρνηση, που έδινε προτερήματα στις εργασίες των φαρμακευτικών. Ναι μεν δημιούργησαν δουλειές στον τομέα αυτό, αλλά δεν επωφελήθηκε ο Καναδάς και οι καναδοί πολίτες όπως θα έπρεπε: καλύτερες τιμές και ευθύς πρόσβαση στα φάρμακα. Με άλλα λόγια, οι φαρμακευτικές επωφελήθηκαν την αφέλεια της καναδικής κυβέρνησης, για να αυξήσουν τα παγκόσμια κέρδη τους.
Το 1940, οδήγησε πολλά εγχώρια φαρμακευτικά εργαστήρια να πουληθούν στα καναδικά παραρτήματα των ξένων φαρμακευτικών, για να επιζήσουν. Όσα δε δέχτηκαν να «ενσωματωθούν» αναγκάστηκαν να κλείσουν, μια και δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν εφόσον δε διέθεταν τον εξοπλισμό και την τεχνολογία, για να βγάλουν στο εμπόριο φθηνότερα φάρμακα. Για άλλη μια φορά, η καναδική κυβέρνηση δεν προστάτευσε την εγχώρια έρευνα και παραγωγή.
Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε μερικά από τα ξακουστά παγκόσμια επιτεύγματα Καναδικής Φαρμακευτικής Έρευνας. Τα φάρμακα όπως η Ινσουλίνη αλλά και τα φάρμακα για διφθέρα και πολιομυελίτιδα, βγήκαν χάρις τις έρευνες (και παρασκευάστηκαν για παγκόσμια διανομή) από τα εργαστήρια της Connaught Laboratories το 1922. Ήταν στην ίδια κατηγορία με το Ινστιτούτο Pasteur στο Παρίσι και το Ινστιτούτο Lister Institute του Λονδίνου.
Αυτό το μικρό παράδειγμα, αποδεικνύει ότι αν οι καναδικές κυβερνήσεις είχαν επενδύσει αποτελεσματικά στην Καναδική Φαρμακευτική Έρευνα, καθώς και στις δομές παραγωγής φαρμάκων, ο Καναδάς θα ήταν στις πρώτες χώρες στον τομέα αυτό και προπαντός αυτοσυντήρητος στα φάρμακα και στα εμβόλια. Αλλά δεν είναι, όπως θα δούμε στη συνέχεια…
Οι λανθασμένες κυβερνητικές αποφάσεις, μας οδήγησαν ως επί το πλείστων, στην αυτο-εξάρτηση από τους κολοσσούς των φαρμακευτικών της Γερμανίας και των ΗΠΑ. Μπορούσαμε όμως ακόμα κα σήμερα να ακολουθούσαμε το παράδειγμα της Αυστραλίας, η οποία απαίτησε από την Oxford και AstraZeneca, η παραγωγή εμβολίων να γίνει στη χώρα τους. Αλλά δεν το κάναμε…
Στη δεκαετία 1970 (Φιλελεύθερη κυβέρνηση Pierre Elliot Trudeau) και στη δεκαετία 1980 (Συντηρητική κυβέρνηση Brian Mulroney), τα πράγματα κάπως πήγαιναν να αλλάξουν.
Ήταν οι δεκαετίες, όπου οι τότε κυβερνήσεις επένδυσαν και βοήθησαν στη δημιουργία Καναδικών Φαρμακευτικών εταιρειών, οι οποίες πουλούσαν στο εμπόριο ισοδύναμα φάρμακα απ’ αυτά που είχαν οι ξένες φαρμακοβιομηχανίες, υπό την ονομασία τους. Αλλά αυτό άλλαξε με τη «Συμφωνία Ελευθέρου Εμπορίου».
Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ…
Η τότε Συντηρητική κυβέρνηση του Brian Mulroney πίστευε ότι «εφόσον μπορούμε να αγοράσουμε από αλλού πιο φθηνά, συμφέρει οικονομικά καλύτερα τους Καναδούς…».
Έτσι, στις 17 Δεκεμβρίου 1992, στο Σαν Αντόνιο του Τέξας, υπογράφτηκε η «Συμφωνία Ελευθέρου Εμπορίου» από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Μπους, τον καναδό πρωθυπουργό Μαλρόνεϊ και τον πρόεδρο του Μεξικού Σαλίνας. Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ των τριών κρατών άρχισε να λειτουργεί στις 1 Ιανουαρίου 1994. Αφαιρούσε τους φόρους στα εμπορευόμενα προϊόντα μεταξύ των ΗΠΑ, του Καναδά και του Μεξικού. Επίσης, προστάτευε τα πνευματικά δικαιώματα, τις ευρεσιτεχνίες και τις εμπορικές επωνυμίες, μεταξύ αυτών των τριών κρατών. Υπάρχουν πολλά ερωτηματικά για τη ΣΥΜΦΩΝΙΑ αλλά αυτό είναι ένα πιο μεγάλο θέμα.
Το 1993 προεκλογικά, ο τότε φιλελεύθερος ηγέτης είχε υποσχεθεί να επανεξετάσει τη ΣΥΜΦΩΝΙΑ, η οποία είχε πολλά σημεία που δε βοηθούσαν τον Καναδά, όπως τη διοχέτευση καναδικού πετρελαίου και αερίου για να καλυφτούν οι ανάγκες πετρελαίου των ΗΠΑ σε περίπτωση εμπάργκο πετρελαίου. Όπως ξέρουμε όμως, όταν ανέλαβε πρωθυπουργός το 1993, όχι μόνο δεν άλλαξε τη ΣΥΜΦΩΝΙΑ αλλά και δεν ακύρωσε το φόρο πώλησης των συντηρητικών GST, του οποίου αύξησε το ποσοστό, βοηθώντας τη μείωση του καναδικού ετήσιου ελλείματος των 40 δις$ της προηγούμενης κυβέρνησης Mulroney. Η επικύρωση της ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ, ήταν και η αρχή του «γκρεμίσματος» της Καναδικής Φαρμακευτικής Βιομηχανίας που κατάφεραν να δημιουργήσουν οι προηγούμενες κυβερνήσεις.
Οι μεγάλες μη καναδικές φαρμακευτικές εταιρείες, ήθελαν να ρίξουν τις τιμές των φαρμάκων που πρόσφεραν οι καναδικές, όπως η APOTEX, χάρις την προστασία πατεντών που είχαν. Όμως με την πάροδο του χρόνου, κατάφεραν μέσω λόμπι και «κομματικών χορηγιών» να αλλάξουν το τοπίο. Υποσχέθηκαν στην κυβέρνηση Mulroney ότι, αν άρει την υποχρεωτική χορήγηση άδειας φαρμάκων, θα επενδύσουν σε φαρμακευτικές έρευνες. Η τότε κυβέρνηση τροποποίησε το εν λόγω νομοσχέδιο, δίδοντας περισσότερα προνόμια στις φαρμακευτικές των ΗΠΑ και της Ευρώπης, δημιουργώντας προβλήματα στις καναδικές εταιρίες, από τις οποίες οι περισσότερες, που δεν μπορούσαν πια να ανταγωνιστούν, πουλήθηκαν ως «παραρτήματα» των ξένων κολοσσών. Έτσι, για να έχουν το ολιγοπώλιο, αφού πρώτα αγόρασαν τα καναδικά εργοστάσια φαρμάκων, έκλεισαν τα περισσότερα…
ΜΕΤΟΧΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΔΙΑΠΛΟΚΕΣ
Ένα από τα παράδοξα της τότε συντηρητικής κυβέρνησης Harper, ήταν το 25% μετοχών που είχε ο τότε υπουργός υγείας – κυπριακής καταγωγής – Tony Clement στη φαρμακευτική χημική εταιρεία CHEM. Όσοι θυμάστε, οι επικρίσεις εκείνη την εποχή από τα καναδικά ενημερωτικά μέσα ήταν συνεχόμενες και αυστηρές, για τη σύγκρουση συμφερόντων του υπουργού. Ήταν βασισμένες στις αποφάσεις που έπαιρνε η αρμόδια υπηρεσία υγείας του Καναδά προς όφελος των φαρμακευτικών και της εταιρείας του υπουργού. Στο τέλος, μετά από πιέσεις του Τύπου και τις αντιπολίτευσης, ο Clement μετέφερε τις μετοχές του στον πρόεδρο της εταιρείας CHEM, χωρίς αποζημίωση.
Επίσης, το Μάρτιο του 2007, επί κυβέρνησης Harper, το λόμπι των φαρμακευτικών κατάφεραν να αποσπάσουν «αστραπιαία» 300 εκατομμύρια δολάρια για το αμφιλεγόμενο εμβόλιο αποτροπής καρκίνου της μήτρας «Gardasil» της φαρμακευτικής Merck-Frosst. Χρειάστηκε χρόνος – ρεκόρ μόνο 8 μηνών για να εγκριθεί το εμβόλιο…
Για να επισπεφτεί η αγωγή στις νεαρές κοπέλες, η φαρμακευτική, διόρισε την παγκόσμια εταιρεία δημόσιων σχέσεων Hill and Knowlton (την ίδια έχει και ο τέως Βασιλιάς Κωνσταντίνος), για να προωθήσει το εμβόλιο στις νεαρές κοπέλες. Όπως είχε αναφέρει τότε μια καναδική εφημερίδα, ο υπεύθυνος προώθησης του εμβολίου ήταν ο Ken Boessenkool (αντιπρόεδρος της Hill and Knowlton) που παρεμπιπτόντως, ήταν στενός φίλος και σύμβουλος του πρωθυπουργού Harper. Ήταν επίσης και ο κύριος σύμβουλος στην προεκλογική εκστρατεία του, το 2004. Μετά την επιτυχία που είχε με το εμβόλιο… κατάφερε και προώθησε τα ηλεκτροφόρα όπλα των αστυνομικών αρχών της χώρας TASER.
Τον Απρίλιο του 2007 η κυβέρνηση Harper έδωσε παράταση στις πατέντες που διαθέτουν οι φαρμακευτικές, που ήδη είχαν 20 χρόνια, δίνοντας τους μονοπώλιο στην πώληση των φαρμάκων τους. Το Νοέμβριο του 2007, το Ανώτατο Δικαστήριο του Καναδά δικαίωσε την ένσταση που έκαναν σε αυτό το θέμα οι «μικρές καναδικές εταιρείες». Και πάλι η τότε κυβέρνηση πήρε την πλευρά των φαρμακευτικών κολοσσών, κάνοντας τροποποιήσεις στη νομοθεσία, πράγμα που δεν άρεσε στις κυβερνήσεις των επαρχιών.
Τον Απρίλιο του 2008 η κυβέρνηση κατέθεσε το νομοσχέδιο C-51 που ξανά-τροποποίησε τη χορήγηση άδειας φαρμάκων και πατεντών.
Εδώ χρειάζεται προσοχή: Σ’ ένα από τα άρθρα του νομοσχέδιου δίνεται πλήρη δικαιοδοσία στις φαρμακευτικές να μη δημοσιοποιήσουν τις επιδράσεις που έχουν τα φάρμακα τους, τηρώντας πλήρη… μυστικότητα, ενώ δεν ευθύνονται για τις ανθρώπινες επιδράσεις και προστατεύονται από οποιεσδήποτε μηνύσεις ατόμων και εταιρειών!
Με άλλα λόγια, οι φαρμακευτικές έχουν το δικαίωμα να εισάγουν νέα φάρμακα στην αγορά πριν ακόμα τελειώσουν οι έρευνες και οι μελέτες που χρειαζόντουσαν στο παρελθόν. Τα αποτελέσματα των μελετών θα αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου και τη χρησιμοποίηση τους από τους ασθενείς, ή αν θέλετε, από μη αμειβόμενα ανθρώπινα… πειραματόζωα.
Αυτό είναι φυσικά απαράδεκτο, όταν έχουμε συμβάντα όπου το φάρμακο Vioxx είχε ανακαλεστεί από την Υπηρεσία Υγείας του Καναδά το 2004, καθώς και στις ΗΠΑ, όπου δημιούργησε ως παρενέργεια μεταξύ 90 και 140 χιλιάδες καρδιακές προσβολές.
Αποδείχτηκε λοιπόν ότι κυκλοφορούσαν φάρμακα που προωθούσαν οι φαρμακευτικοί κολοσσοί με μεγάλες διαφημιστικές εκστρατείες και με τη «βοήθεια προώθησης ορισμένων συμφεροντολόγων γιατρών» χωρίς καν να έχουν τελειώσει οι μελέτες και χωρίς καν να έχουν γνώση ποιες είναι οι βλαβερές παρενέργειες. Αξίζει να μάθετε, ότι 10 φαρμακευτικές το 2017-2018, «λάδωσαν» με 151 εκατομμύρια ιατρούς και νοσοκομεία του Καναδά για να προωθήσουν τα προϊόντα τους… Στην Αμερική υπάρχει καταγραφή των μπόνους – λάδωμα, στον Καναδά όμως, ο νόμος δεν το επιτρέπει ποιοι τα… τσάκωσαν χονδρά. Ο καθένας λοιπόν μπορεί να διαπιστώσει πόσο «δουλεύουν» για την… υγεία της Κοινότητας.
Επανερχόμενοι στο νόμο C-51, πρέπει να προστεθεί, ότι η Υπηρεσία Υγείας του Καναδά (Health Canada) έχει τη δικαιοδοσία να βάλει πρόστιμο ως $5 εκατομμύρια, σε εταιρείες φυσικών προϊόντων που δεν έχουν εγκριθεί, μια και τις περισσότερες φορές η έγκριση έρχεται καθυστερημένη, και όταν έρχεται, η εταιρεία έχει ήδη κλείσει.
Επιπλέον, η κυβέρνηση Harper, έκοψε και μείωσε τις χορηγίες για έρευνα στους τελειόφοιτους μαθητές στους επιστημονικούς κλάδους. Αυτό οδήγησε πολλούς να εγκαταλείψουν τη χώρα και να πάνε εκεί που τα κράτη χρηματοδοτούν τις έρευνες, όπως η Αμερική. Αυτό που συνήθως γίνεται είναι ότι οι έρευνες στα πανεπιστήμια συνάμα χρηματοδοτούνται και από τις φαρμακευτικές βιομηχανίες για εύρεση νέων φαρμάκων. Η βάση όμως είναι οι κυβερνητικές χορηγήσεις. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους, που ο Καναδάς δεν είχε τη δυνατότητα να κάνει έρευνες πάνω στα εμβόλια.
ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΙ ΤΩΝ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ
Η εξάρτηση των Καναδών από τις ξένες φαρμακευτικές, έχει οδηγήσει στη συνεχή αύξηση των τιμών που πληρώνουμε για φάρμακα. Ένας από τους ποθητούς σκοπούς στο πρόγραμμα των φιλελεύθερων, στον εκλογικό αγώνα του Οκτώβρη 2019, ήταν η μείωση των τιμών των φαρμάκων.
Θέλοντας να βάλουν φρένο, τον Αύγουστο του 2019, πέντε φαρμακευτικές κατέθεσαν αγωγή κατά της κυβέρνησης, ότι αυτό που θέλει να κάνει η κυβέρνηση είναι αντισυνταγματικό. Η αγωγή έγινε στο Ανώτατο δικαστήριο του Κεμπέκ από τα καναδικά παραρτήματα των: αμερικανικών Merck & Co και Johnson & Johnson’sJanssenInc, των γερμανικών BayerAG και BoehringerIngelheim και της γαλλικής ServierInc.
Και οι δέκα, δικαιολογήθηκαν ότι οι τιμές των φαρμάκων θεσπίζονται από τις επαρχιακές κυβερνήσεις και ότι η μείωση των τιμών θα αποτρέψει περαιτέρω επενδύσεις στην έρευνα για νέα φάρμακα.
Υπενθυμίζουμε, ότι παρόμοιο πόλεμο έκανε ο Trump, κατά των φαρμακευτικών εταιριών, εισάγοντας στην αρχή τα προϊόντα των… καναδικών εταιρειών φαρμάκων! Άγνωστο όμως είναι, αν οι εισαγωγές προερχόντουσαν από τα καναδικά παραρτήματα των αμερικανικών εταιρειών…
Τόσο μεγάλη είναι η δύναμη των φαρμακευτικών εταιρειών, που τον Οκτώβριο του 2020 απείλησαν την κυβέρνηση Trudeau, ότι δεν πρόκειται να λανσάρουν καινούργια φάρμακα στον Καναδά, που μπορεί να σώσουν ζωές, επειδή η κυβέρνηση συνεχίζει να βάζει πίεση για χαμηλές τιμές φαρμάκων.
Συγκεκριμένα, το 2019 ο οργανισμός της Αμερικής FDA, που ελέγχει και δίνει άδεια κυκλοφορίας στα φάρμακα, έχει δώσει το «πράσινο φως» σε 54 νέα φάρμακα, τα οποία μόνο 15 έχουν δοθεί για έλεγχο από την Υπηρεσία Υγείας του Καναδά (Health Canada). Τα υπόλοιπα οι φαρμακευτικές δεν πρόκειται να δώσουν για έγκριση, ως αντίποινα της προσπάθειας της Καναδικής Κυβέρνησης να μειώσει τις τιμές όλων των φαρμάκων που έχουν φτάσει στα ύψη. Με άλλα λόγια, εκβιάζουν!
Η κυβέρνηση όμως έχει απόλυτο δίκιο να θέλει να μειώσει τις τιμές των φαρμάκων. Σύμφωνα με στοιχεία, η τιμή τους έχει αυξηθεί μεταξύ το 1997 και το 2005 κατά 12,2%, και από το 2007 ως το 2020 άλλο 17%. Αυτό προτρέπει τις επαρχίες να ζητούν περισσότερα χρήματα από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση για την υγεία. Εδώ θα πρέπει να γνωρίζουμε, ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση πληρώνει μόνο το 3% των φαρμακευτικών δαπανών των επαρχιών.
Η φαρμακευτική αγωγή είναι πολύ δαπανηρή για τους πολίτες. Μόνο στο Κεμπέκ, τα πράγματα είναι καλύτερα, μια και υπάρχει το κυβερνητικό πρόγραμμα φαρμάκων, κάτι που θέλει να θεσπίσει παν-καναδικά η Οτάβα, όπως και παρουσίασε στον πρόσφατο προϋπολογισμό, αν την «αφήσουν» οι φαρμακευτικοί κολοσσοί.
ΚΕΡΔΗ ΜΕ ΤΗ ΣΕΣΟΥΛΑ ΚΑΙ ΔΥΟ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ…
Το 2011, η αγορά φαρμάκων στον Καναδά ήταν η όγδοη σε πωλήσεις, αντιπροσωπεύοντας το 2,6% όλων των πωλήσεων στον κόσμο. Το 2013 οι 574 εκατομμύρια αγωγές – συνταγές φαρμάκων απέφεραν 29 δις. Τα πρωτεία είχε η Johnson & Johnson με 1,75 δις σε πωλήσεις. Η μοναδική καναδική εταιρεία Apotex που βρίσκεται στις πρώτες 10 (πέμπτη σε πωλήσεις) είχε 1,21 δις έσοδα. Από το 2011 ως το 2019 οι πωλήσεις φαρμάκων αυξήθηκαν κατά 35%.
Εδώ ανοίγουμε μία παρένθεση, για τον ανεξήγητο φόνο του ιδιοκτήτη της Apotex Barry Sherman και της συζύγου του, στις 15 Δεκεμβρίου 2017, στην οικία τους στο Τορόντο. Αν και υπάρχει αμοιβή 10 εκατομμύριων για εξυγίανση της υπόθεσης, ο φόνος του ζευγαριού Sherman παραμένει μυστήριο…
Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρουμε τα κέρδη των φαρμακευτικών που προωθήθηκαν χάρις τον κορωνοϊό.
Ως τώρα, μιλάμε για 26 δις σε κέρδη. Να φανταστείτε ότι η ASTRAZENECA παρόλες τις επικρίσεις και τις ολίγες θρομβώσεις που δημιουργήθηκαν στους εμβολιασμένους από το εμβόλιο της, τριπλασίασε τα κέρδη της φτάνοντας στα 1,5 δις.
Και γιατί όχι, εφόσον αυτή και οι άλλες φαρμακευτικές έχουν ένα προϊόν που επιβάλλεται στους καιρούς μας, ακόμα και με «το ζόρι» από ορισμένες κυβερνήσεις. Μην αμφισβητείται ότι αργά η γρηγορά αυτή η επιβολή θα γενικευτεί…
ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΗΣ ΚΑΝΑΔΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ
Εδώ και δύο εβδομάδες, στο αμερικανικό τηλεοπτικό πρόγραμμα πολιτικού περιεχομένου του NBC, MeetthePress, ο πρωθυπουργός JustinTrudeau ανέφερε ότι ο Καναδάς θα είχε τα μέσα να αναπτύξει ένα εμβόλιο κατά του ιού COVID-19 πριν από μερικά χρόνια, αλλά εξήγησε ότι η παγκοσμιοποίηση είχε μειώσει σημαντικά τις δυνατότητες των καναδικών φαρμακευτικών εταιρειών.
«Είχαμε τις δυνατότητες τις τελευταίες δεκαετίες. Όμως, η υπεξαίρεση και η παγκοσμιοποίηση, σήμαινε ότι δεν είχαμε πλέον την ικανότητα», δήλωσε ο πρωθυπουργός.
Αυτό που έπρεπε να τονιστεί στη συνέντευξη, ήταν η αποχώρηση της καναδικής κυβέρνησης επί σχεδόν τρεις δεκαετίες από τη χρηματοδότηση της επιστημονικής έρευνας, που γίνεται στα διάφορα πανεπιστήμια και εργαστήρια. Μόλις φέτος, η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα επενδύσει σημαντικά στην εγχώρια φαρμακευτική έρευνα και βιομηχανία. Όπως ως τώρα αυτό δεν ισχύει.
Εμπράκτως, τα πράγματα δείχνουν, ότι ενώ η καναδική κυβέρνηση τα δίνει όλα στους ξένους γίγαντες της φαρμακοβιομηχανίας, οι χρηματοδοτήσεις στην εγχώρια φαρμακευτική βιομηχανία και στην εγχώρια έρευνα είναι λιγοστή ή σε πολλές περιπτώσεις ανύπαρκτη. Με άλλα λόγια, αγοράζουμε τα ξένα «προϊόντα» αλλά δεν προσπαθούμε να επενδύσουμε στα καναδικά, μη τυχόν και μας ξανακάνουν «νταντά».
Έτσι είχε γίνει με την επιμονή των Αμερικάνων να καταστρέψει ο Καναδάς το πρωτοπόρο και καταπληκτικό πολεμικό αεροπλάνο Arrow της αεροναυτικής καναδικής εταιρείας Avro. Το αεροπλάνο αυτό πετούσε σε ύψος 50.000 πόδια και σε υπέρ-ταχύτατα Max 1,9 – σχεδόν δύο φορές την ταχύτητα του ήχου. Σε σύγκριση με το CONCORDE που πετούσε στα 60.000 πόδια και με ταχύτατα Max 2,09 – δύο φορές την ταχύτητα του ήχου.
Μόνο που το Arrow κατασκευάστηκε το 1958 και θα γινόταν εκείνη την περίοδο το καλύτερο αεροπλάνο που υπήρχε. Αλλά όπως είπαμε, αυτό ήταν αντίθετο στα σχέδια του Αμερικανικού πενταγώνου και της πολεμικής βιομηχανίας των Αμερικανών. Με τι δικαίωμα μια μικρή και αδύναμη χώρα θα μπορούσε να υπερισχύσει στην τεχνολογία της Αμερικής και να γίνει υπερδύναμη καθώς και εξαγωγέας πολεμικών αεροπλάνων του ΝΑΤΟ και άλλων χωρών; Ποτέ των ποτών. Ο τότε καναδός πρωθυπουργός υπέκυψε για διάφορους λόγους στην αμερικανική επιβουλή και στις 20 Φεβρουαρίου 1959 σταμάτησε το πρόγραμμα κατασκευής των Arrow, ενώ μέσα σε δύο μήνες τα πάντα, από μηχανήματα, καλούπια και φυσικά τα ίδια πρωτότυπα αεροπλάνα, ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΑΝ. Από τότε ο Καναδάς προμηθεύεται αεροπλάνα από τη σύμμαχο γείτονα χώρα, Αμερική.
Κάτι παρόμοιο φαίνεται κατάφεραν οι σύμμαχοι Αμερικάνοι να κάνουν και με τη φαρμακευτική βιομηχανία μας. Αυτό αποδεικνύεται ακόμα και σήμερα από τις «κραυγές» απόγνωσης των καναδικών φαρμακευτικών εργοστασίων που αγνοεί η καναδική κυβέρνηση.
«ΦΩΝΗ ΒΟΩΝΤΟΣ ΕΝ ΤΗ ΕΡΗΜΩ»
Κάθε μέρα που περνάει, έρχονται στο προσκήνιο και άλλα στοιχεία που αποδεικνύουν την έλλειψη στήριξης της Καναδικής κυβέρνησης στις εγχώριες φαρμακευτικές εταιρείες. Ορισμένες από αυτές μάλιστα, αναγκάστηκαν να ζητήσουν βοήθεια από άλλες χώρες οι οποίες -όπως το Ισραήλ- άρπαξαν την ευκαιρία και έγιναν συνεταίροι και χορηγοί των καναδικών βιομηχανιών. Η έλλειψη οικονομικής υποστήριξης από την καναδική κυβέρνηση οδήγησε το κλείσιμο πολλών από αυτών.
Ένα από τα παραδείγματα είναι το επιστημονικό κέντρο έρευνας λοιμώξεων ασθενειών του πανεπιστημίου Λαβάλ, όπου λόγω απόρριψης χρηματοδότησης 2 εκατομμυρίων δολαρίων, αναγκάστηκε να σταματήσει τις έρευνες που έκανε για τον Κορωνοϊό.
Η φαρμακευτική ProvidenceTherapeutics με έδρα το Τορόντο έμεινε σημαντικά πίσω στον αγώνα κατασκευής εμβολίων, διότι έλαβε μόνο 8 εκατομμύρια δολάρια ενίσχυση από την καναδική κυβέρνηση, ενώ αντιθέτως η κυβέρνηση των ΗΠΑ επένδυσε 1 δισεκατομμύριο δολάρια στη Moderna για την έρευνα και κατασκευή των εμβολίων της. Αυτά είναι δύο από τα πολλά παραδείγματα. Υπάρχει όμως και το «κερασάκι στην τούρτα» που μας κάνει να αναρωτιόμαστε… γιατί;
ΣΤΟ ΡΑΦΙ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΚΑΝΑΔΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΑΝΤΙΣΩΜΑΤΩΝ
Ενώ λοιπόν οι κυβερνήσεις, τόσο η ομοσπονδιακή όσο και οι επαρχιακές, «κόβουν φλέβες» για την προώθηση των ξένων εμβολίων, μια καναδική θεραπεία αντισωμάτων COVID-19 κάθεται σε ράφια νοσοκομείων και φαρμακείων εν μέσω του τρίτου κύματος της πανδημίας της χώρας, επειδή οι γιατροί λένε ότι δεν έχει προγραμματιστεί ως τώρα από τις κυβερνήσεις και τις υγειονομικές αρχές η χορήγηση του φαρμάκου.
«Είναι πραγματικά πολύ απογοητευτικό που διαθέτουμε μια θεραπεία που δεν μπορούμε πραγματικά να χρησιμοποιήσουμε», δήλωσε ο ειδικός για τις ασθένειες μόλυνσης Dr. DeepaliKuma στα Καναδικά ενημερωτικά μέσα, όπως το CTV.
Πρόκειται για το bamlanivimab ένα μονοκλωνικό αντίσωμα που στρέφεται εναντίον της ακίδας πρωτεΐνης του SARS-CoV-2, του ιού που προκαλεί COVID-19. Το φάρμακο μιμείται την ικανότητα του ανοσοποιητικού συστήματος να καταπολεμά τον ιό και αναπτύχθηκε από την καναδική AbCelleraBiologicsInc. του Βανκούβερ με την υποστήριξη (επιτέλους…) της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, η οποία είχε δεσμεύσει έως και 175,6 εκατομμύρια δολάρια στην εταιρεία το Μάιο του 2020 για την ανάπτυξη θεραπειών αντισωμάτων.
Σύμφωνα με τη Health Canada, το bamlanivimab μπορεί να αποτρέψει την επιδείνωση των συμπτωμάτων και να μειώσει τη νοσηλεία σε ασθενείς υψηλού κινδύνου που έχουν μολυνθεί με COVID-19.
Η θεραπεία μίας δόσης, η οποία πωλείται από την EliLillyCanadaInc., μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε εγκαταστάσεις υγειονομικής περίθαλψης όπως τα νοσοκομεία, καθώς χορηγείται ενδοφλέβια στους ασθενείς.
«Ως θεραπεία αντισωμάτων, αποτελεί μέρος μιας μεγάλης κατηγορίας φαρμάκων που χρησιμοποιούνται συνήθως για τη θεραπεία ασθενειών, όπως ο καρκίνος και η ρευματοειδής αρθρίτιδα»,δήλωσε ο SachdevSidhu, καθηγητής μοριακής γενετικής στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, τονίζοντας ότι ως μέθοδος θεραπείας είναι μια… επικυρωμένη μορφή.
Η Health Canada ενέκρινε το φάρμακο το Νοέμβριο του 2020 με την προσωρινή εντολή που αφορά την εισαγωγή, πώληση και διαφήμιση φαρμάκων για χρήση σε σχέση με το COVID-19. Σύμφωνα με τη Health Canada, 26.000 δόσεις της θεραπείας αγοράστηκαν για 40 εκατομμύρια δολάρια και διανεμήθηκαν μεταξύ των επαρχιών. Ωστόσο, σχεδόν καμία από αυτές τις δόσεις δεν έχει χρησιμοποιηθεί…
«Χώρες σε όλο τον κόσμο χρησιμοποιούν το bamlanivimab για να βοηθήσουν να κρατήσουν τους ασθενείς με COVID-19 εκτός νοσοκομείου και να μειώσουν τους θανάτους για μήνες. Περισσότεροι από 400.000 ασθενείς με COVID-19 παγκοσμίως έχουν επωφεληθεί από το φάρμακο»,όπως αναφέρει ο MichaelMcDougall, εκπρόσωπος της EliLilly.
Σύμφωνα με την AbCelleraBiologics, μελέτες έχουν δείξει ότι η θεραπεία είναι αποτελεσματική έναντι του SARS-CoV-2 και η παραλλαγή εντοπίστηκε για πρώτη φορά στο Ηνωμένο Βασίλειο. Παρ’ όλα αυτά, οι επαρχιακές υγειονομικές αρχές δεν έχουν ακόμη διαθέσει τη θεραπεία στους Καναδούς…
Ο διευθύνων σύμβουλος της AbCelleraBiologics, CarlHansen, βρίσκει «θλιβερό» ότι το φάρμακο δεν είναι προσβάσιμο στον Καναδά.
Ο Χάνσεν είπε ότι η επαρχιακή κυβέρνηση της Βρετανικής Κολομβίας δεν εξέδωσε σχέδιο, σχετικά με τον τρόπο χορήγησης της θεραπείας, αναγκάζοντας τους γιατρούς να την αφήσουν στα ράφια.
Εν τω μεταξύ, η πρόσφατη ανάκληση της αδειοδότησης έκτακτης ανάγκης του bamlanivimab από την Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ θα μπορούσε να προκαλέσει σύγχυση με το κοινό.
«Δεν υπάρχει καμία αλλαγή στην εξουσιοδότηση bamlanivimab στον Καναδά και η EliLilly δε ζήτησε από την HealthCanada να ανακαλέσει την εξουσιοδότησή της. Το Bamlanivimab που χρησιμοποιείται από μόνο του, είναι αποτελεσματικό έναντι της παραλλαγής B.1.1.7 (UK), η οποία είναι η κύρια παραλλαγή που κυκλοφορεί στον Καναδά το τελευταίο διάστημα»,δήλωσε ο GeoffroyLegault – Thivierge της HealthCanada.
Δεδομένου ότι χορηγείται μέσω ενδοφλέβιας, οι ειδικοί λένε ότι το Bamlanivimab πρέπει να χορηγείται σε νοσοκομείο εντός 10 ημερών από την εμφάνιση συμπτωμάτων. Εάν ένας ασθενής είναι πολύ άρρωστος, η θεραπεία δεν μπορεί να χορηγηθεί.
Στις ΗΠΑ, νοσοκομεία όπως το Johns Hopkins Medicine έχουν δημιουργήσει κέντρα έγχυσης μονοκλωνικών αντισωμάτων εξωτερικών ασθενών, για να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση των προκλήσεων της θεραπείας.
«Τα φάρμακα για αντισώματα είναι επίσης πιο δύσκολο να γίνουν»,είπε ο καθηγητής Sidhu και με τη δόση να κοστίζει άνω των 1.500$ το bamlanivimab δεν είναι και το φθηνότερο φάρμακο.
Στις ΗΠΑ, οι ερευνητές διερευνούν επίσης τη χρήση μονοκλωνικών αντισωμάτων ως προληπτική επιλογή για ευάλωτες ομάδες, όπως ανοσοκατεσταλμένους ασθενείς, που δεν ανταποκρίνονται στα εμβόλια COVID-19. Αυτοί οι ασθενείς παράγουν λίγα ή καθόλου αντισώματα, είτε ως αποτέλεσμα θεραπείας για άλλες ασθένειες, όπως ο καρκίνος, είτε επειδή γεννήθηκαν με εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα.
Ομοίως, το bamlanivimab αποδείχθηκε ότι μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης συμπτωματικών COVID-19 μεταξύ των κατοίκων και του προσωπικού των εγκαταστάσεων μακροχρόνιας περίθαλψης, σύμφωνα με τα αποτελέσματα μιας κλινικής δοκιμής φάσης III από την Eli Lilly που διεξήχθη σε συνεργασία με το Εθνικό Ινστιτούτο Αλλεργίας και Μολυσματικών ασθενειών (NIAID) και το δίκτυο πρόληψης COVID-19. Καθώς οι λοιμώξεις συνεχίζουν να αυξάνονται, η αξιοποίηση αυτής της «παραμελημένης» θεραπείας θα έσωζε ζωές.
Ο ιατρός Kumar προτρέπει τους επαρχιακούς ηγέτες και αξιωματούχους υγείας, να συμφωνήσουν για να βρουν έναν τρόπο για την εφαρμογή του Bamlanivimab στο σύστημα υγείας του Καναδά. Τα νοσοκομεία θα μπορούσαν να δημιουργήσουν κινητές κλινικές και κέντρα έγχυσης, για να βοηθήσουν στη διάθεση της θεραπείας αντισωμάτων σε όσους θα μπορούσαν να επωφεληθούν από αυτήν.
«Τα νέα δεδομένα που έρχονται, δείχνουν ότι αυτές οι θεραπείες αποτρέπουν πραγματικά το θάνατο και αποτρέπουν τις νοσηλείες και εάν πρόκειται να μειώσουμε το βάρος στα δωμάτια έκτακτης ανάγκης και στα κρεβάτια του νοσοκομείου μας, τότε πρέπει πραγματικά να καταλάβουμε πώς να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις θεραπείες σε μεγάλη κλίμακα»,ανέφερε ο Kumar.
Πάνω από δώδεκα γιατροί και μέλη του συμβούλιου μολυσματικών ασθενειών υπέγραψαν επιστολή, καλώντας όλα τα επίπεδα κυβέρνησης να συνεργαστούν με κλινικές και νοσοκομεία για να αυξήσουν την πρόσβαση σε μονοκλωνικά αντισώματα και να επισπεύσουν την έγκριση συνδυασμένων μονοκλωνικών αντισωμάτων.
«Τα στοιχεία για αυτές τις θεραπείες είναι τώρα αρκετά ισχυρά – και οι παρενέργειες είναι αρκετά περιορισμένες – ότι οι Καναδοί γιατροί θα πρέπει να μπορούν να προσφέρουν αυτές τις θεραπείες σε επιλέξιμους ασθενείς», αναφέρει η επιστολή. «Πράγματι, οι Ηνωμένες Πολιτείες αποδέχονται αυτά τα στοιχεία και έχουν ήδη δημιουργήσει πάνω από 5.000 τόπους έγχυσης, που έχουν χορηγήσει αυτή τη θεραπεία σε περίπου ένα εκατομμύριο ανθρώπους», σημειώνεται στην επιστολή.
Οι επιστήμονες ιατροί πιστεύουν ότι είναι απαραίτητο ο Καναδάς να αρχίσει τη χορήγηση δόσεων της θεραπείας για να αποτρέψει περισσότερους Καναδούς από το θάνατο του COVID-19. Μια θεραπεία που ήδη έχει χρυσοπληρωθεί από τους καναδούς φορολογούμενους και κάθεται στα ράφια.
Τέλος να υπενθυμίσουμε, ότι η φαρμακευτική εταιρία SATONIZE (https://sanotize.com/) με έδρα στο Βανκούβερ, που πρόκειται να βγάλει έως το τέλος του έτους σπρέϊ θεραπείας του ιού, χρηματοδοτείτε από το… Ισραήλ (η ιδιοκτήτρια Dr. Gilly Regev είναι Καναδο-ισραηλινή) αντί από τον Καναδά. Γιατί άραγε;
*Ο Γιώργος Στυλ. Γκιούσμας είναι συν-εκδότης της έντυπης εφημερίδας ΕΛΛΗΝΟΚΑΝΑΔΙΚΑ ΝΕΑ και της ιστοσελίδας www.tanea.ca
Η θεσμική βία την οποία βιώνει ο Έλλην Πολίτης, ένεκεν της σωρείας καταστρατηγήσεων του Καταστατικού Χάρτη του Ελλαδικού Συντάγματος, ενεργοποιούν αυτοδικαίως την ακροτελεύτια διάταξη του άρθρου 120 παράγραφος 4 του Συντάγματος, ήτοι την, κατά το προσφυώς λεγόμενον, «Επιτομή του Συνταγματικού Πατριωτισμού», καθότι, η εν θέματι διάταξη, αναγνωρίζει ευθέως προς τον Έλληνα Πολίτη, το δικαίωμα και την υποχρέωση, να αντλήσει την εξουσία αυτή, εκ του ως άνω άρθρου, ίνα καταστεί αυτόκλητος θεματοφύλακας και άγρυπνος φρουρός της Συνταγματικής Νομιμότητας, δοθέντος ότι η παράγραφος 2 του άρθρου 120, απαιτεί από τον Έλληνα πολίτη τον σεβασμό προς το Σύνταγμα και τους Νόμους οι οποίοι συμφωνούν με αυτό, αλλά και την αφοσίωση εις την πατρίδα και την Δημοκρατία.
Ως εκ τούτου επαφίεται εις τον Πατριωτισμό των Ελλήνων, η σύννομη _κατά την υποκειμενική μου γνώμη, κατά διασταλτική ερμηνεία της ως άνω διάταξης, αντίδραση του πολίτη_, εν προκειμένω, κατά των σφετεριστών της λαϊκής κυριαρχίας, οι οποίοι πραξικοπηματικά καταλύουν θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος, φαλκιδεύοντας δυσανάλογα των αντικειμενικών περιστάσεων μείζονα δικαιώματα των πολιτών (κατά κατάφωρη παραβίαση δηλαδή της περίπτυστης αρχής της αναλογικότητας, ειδικότερης έκφανσης του Κράτους Δικαίου κατ’ άρθρο 25 του Συντάγματος), όπως η ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας ως προς το σύνολο των επιμέρους πτυχών και εκφάνσεώς της (ατομική-επαγγελματική δράση, απρόσκοπτη μετακίνηση) αλλά και την μείζονα αποστέρηση της ελευθέρας βούλησης αποφάσεως περί της αυτοδιάθεσης της υγείας αυτής καθ’ αυτήν των πολιτών, αλλά και της ανεπηρέαστης αλλά και κατόπιν ρητής εμφατικής αξιώσεως τους (νοείται των πολιτών), δια ειδικής έγκυρης και εμπεριστατωμένης ιατρικής πληροφόρησης περί της πανδημίας και των παρενεργειών της υπό της Πολιτείας, ούτως ώστε εν τέλει να συγκαταθέσουν συνειδητά, προς πάσα επιγενόμενη Ιατρική πράξη.
Η ανεδαφική και στερούμενη, επαρκούς τεκμηριώσεως, θεμελίωση του όρου «δημόσια υγεία» και ο δογματικός και άκρατος μονισμός ενημέρωσης από μία συγκεκριμένη μερίδα Λοιμοξιολόγων εν Ελλάδι, περί του αντικειμενικώς ή επιστημονικώς κατά το μάλλον ή ήττον, «ορθώς λαμβάνειν» ως προφυλακτικό μέτρο εξουδετερώσεως διασποράς του σύγχρονου επάρατου ιού, εν συνδυασμώ με τον σιδηρούν αποκλεισμό της ανεμπόδιστης ελευθερίας εκφράσεως, αντιφρονούντων ιατρών εις τα, εν Ελλάδι, συστημικά Μ.Μ.Ε, ελεγχόμενα απεριφράστως υπό τους μη διαυγείς μηχανισμούς, ορισμένου εσμού συμφερόντων, ήγειραν ευλόγως υποψίες προς τους γρηγορούντες πολίτες, περί της φυόμενης, εις τον αντίποδα, οιονεί «επιδημίας», καθολικής ποδηγέτησης των Μ.Μ.Ε, περί καλλιέργειας συλλογική φόβου, δια μέσου της παράνομης κατακράτησης και βιαίας στέρησης της προσωπικής ελευθερίας των πολιτών, δια των αλλεπάλληλων εγκλεισμών, υπό την «ιδιώνυμη» επαχθή απειλή επιβολής διοικητικού προστίμου και απηνούς ασκήσεως ποινικής διώξεως.
Ως εκ τούτου, την κατηγορία των σκεπτικιστών πολιτών, περί του τρόπου επιβολής της πανδημίας και των επιπτώσεων εις τα δημοκρατικά τους δικαιώματα, άρχισαν, οι διάφοροι μηχανισμοί, να τους στιγματίζουν με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς, κατονομάζοντας τους αορίστως ως «σεσημασμένους εγκληματίες του νεοπαγούς ιού, ψεκασμένους, συνομωσιολόγους, ακροδεξιούς», δια τον απλούστατο λόγο ότι τόλμησαν, να αμφισβητήσουν την αυθεντία της εξουσίας, η οποία επιβάλλει δια πυρός και σιδήρου, την ιατρικώς αναιτιολόγητη υποχρέωση, διαρκούς λογοδοσίας των πολιτών δια πάσα κίνηση τους, η την δια νόμου επιβολή αμφίβολης αποτελεσματικότητας προφυλακτικών μέτρων.
Η συλλογική αυτή αντίδραση νέων επιστημόνων προς την Νέα Τάξη Πραγμάτων προς μία άκρως ιατρικώς αβάσιμη αλλά και νομικώς αντισυνταγματική και καθόλα έκνομη, επιβολής συλλήβδην και κατά συρροή μέτρων, τα οποία προσβάλλουν ευθέως την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, προϊόν επεξεργασίας επιβολής υπερεθνικών αλλότριων συμφερόντων της, προφανώς ανησύχησε τους κρατούντες.
Η πατερναλιστική αυτή υπερ-εξουσία της κυβέρνησης, ομοιάζει με αστυνομικό κράτος ολοκληρωτικού τύπου, το οποίο υπό τον μανδύα της επίφασης της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, επιχειρεί να περιάγει την χώρα, προς μία μόνιμη κατάσταση πολιορκίας, η οποία δήθεν δικαιολογείται και συγχωρείται, από την πολύκροτη πανδημία ως παγίως επαπειλούμενο κίνδυνο της δημόσιας υγείας, εξ αυτού του λοιπόν του λόγου ο πολίτης σήμερα απολύεται εκδικητικά από την εργασία του, ακόμη και τα παιδιά στερούνται της εκπαιδεύσεως, άνευ ετέρου τινός εν είδει τιμωρίας, ως αντιφρονούντες και μη συμμορφούμενη προς την άλογη κρατική βία.
Η διχοστασία εις τους κόλπους της κοινωνίας καθώς και η ρατσιστική βία προς τους έχοντες μία τεκμηριωμένα διαφορετική άποψη αμφισβήτησης του ως άνω επιβεβλημένου «αφηγήματος» διώκεται καθοιονδήποτε τρόπο, με την μομφή του αρνητή της αυθεντίας της δεσποτείας του αδιαμφισβήτητου κύρους του «Ηγεμόνα».
Εν τω πλαισίω αυτό, νύκτωρ, βεβιασμένα, εν κρυπτώ και παραβύστω, ψηφίστηκε, στις 22-4-2021, άρον άρον, το ανεύθυνο των «Λοιμοξιολόγων», μία θεσμικώς πραξικοπηματική ενέργεια, η οποία σηματοδοτεί εκκωφαντικά, τον ενταφιασμό της Δημοκρατίας και την πρόδηλη κατάλυση των Δημοκρατικών Θεσμών.
Η περί ης ο λόγος ψήφιση άπτεται της περί της αφέσεως της ποινικής ευθύνης των μελών της Εθνικής Επιτροπής Προστασίας της Δημόσιας Υγείας έναντι του Κορωνοϊού COVID-19, της Επιτροπής Αντιμετώπισης Εκτάκτων Συμβάντων Δημόσιας Υγείας από Λοιμογόνους Παράγοντες της Επιτροπής Εμβολιασμών, οι οποίοι εφεξής δεν ευθύνονται, δεν διώκονται και δεν εξετάζονται για γνώμη που διατύπωσαν ή ψήφο που έδωσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους στο πλαίσιο λειτουργίας των ως άνω Επιτροπών. Δίωξη επιτρέπεται μόνο για συκοφαντική δυσφήμιση ή εξύβριση.
Πρόκειται για το άρθρο 4, της επίμαχης τροπολογίας προσθήκης του Σχεδίου Νόμου του Υπουργείου Δικαιοσύνης «Κώδικα Δικαστικών Υπαλλήλων» όπου το άρθρο 32ο του Ν. 4771/2021 (Α’ 16) αντικαθίσταται με βάσει τα ως άνω προρρηθέντα, υπογεγραμμένο υπό των Υπουργών Οικονομίας και Υγείας.
Η ως άνω, διάταξη, αποτελεί βραδυφλεγή βόμβα εις τα θεμέλια του Δημοκρατικού μας Πολιτεύματος αναγνωρίζοντας συλλήβδην προληπτική ασυλία προς τους «πρωταγωνιστές» της Πανδημίας με ό,τι τούτο συνεπάγεται της δημόσιας υγείας, των πλημμελειών (ιατρικών και διοικητικών) ως προς την διαχείριση αυτής, με αποτέλεσμα δηλαδή, να αμνηστεύεται εκ των προτέρων και να καθαγιάζεται ως αυθεντικά ανεπίδεκτη, ποινικής διερεύνησης οιαδήποτε τυχόν μη ορθή λήψη αποφάσεως, η οποία αντικειμενικά δεν επέφερε το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα αλλά ενδεχομένως να αποτέλεσε γενεσιουργό αιτία, πολλαπλών άστοχων ενεργειών και παραλείψεων ως προς την ιταμή διαχείριση της περιλάλητης πανδημίας.
Η εν λόγω ανεκδιήγητη πράξη, όζει ολοκληρωτισμό, και συνιστά ανυπερθέτως εκκωφαντική ομολογία αφενός αποτυχίας της κυβερνήσεως, η οποία φοβούμενη τυχόν, παρέμβαση της Δικαιοσύνης, ως έδει, _καθότι φρονούμε ότι ζούμε σε Συντεταγμένο Κράτος Δικαίου, όπου η λειτουργική ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, δύναται να παρέμβει, κατόπιν ελευθέρας ασκήσεως του προσήκοντος, νομικού και ουσιαστικά βάσιμου ένδικου βοηθήματος, υπό οιονδήποτε πολίτη προς τυχόν διαλεύκανση της υποθέσεως της πανδημίας και αφετέρου απερίφραστη παραδοχή ότι ημείς οι πολίτες καθιστάμεθα ανυπόληπτα ενεργούμενα ψεκασμένοι, οι οποίοι στερούμεθα οιασδήποτε προστασίας, ακόμη και της δικαστικής προστασίας, καθότι, απλώς αποτελούμε μία διανοητικώς λοβοτομημένη, ευκαταφρόνητη και ανυπόληπτη υδαρή μάζα, προκειμένου η ελίτ να πειραματίζεται εις την αντοχή της υγείας μας.
Η θέσπιση της ποινικής ανευθυνότητας συνεπάγεται εις το διηνεκές ατιμωρησία των πρωταγωνιστών διαχείρισης της πανδημίας και πηδαλιουχήσεως της κοινωνίας περί της λήψεως των προσηκόντων κατά το δοκούν μέτρων, δηλαδή, εν άλλοις λόγοις, η διάταξη αυτή, απαλλάσσει τα μέλη, κατά τρόπο πρόδηλα αντισυνταγματικό διότι παραβιάζει το άρθρο 4 του Συντάγματος σύμφωνα με το οποίο «οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου», καθόσον με το ακαταδίωκτο και επί δολίων πράξεων ή παραλείψεών τους επέρχεται αδικαιολόγητη ευνοϊκή μεταχείριση υπέρ αυτών και μη εφαρμογή των ελληνικών ποινικών νόμων υπέρ της συγκεκριμένης κατηγορίας, ως υπαλλήλων εν ευρεία εννοία, έναντι άλλων κατηγοριών υπαλλήλων, δοθέντος ότι η άνω διάταξη του Συντάγματος κατοχυρώνει όχι μόνο την ισότητα των Ελλήνων πολιτών έναντι του νόμου αλλά και την ισότητα του νόμου έναντι αυτών.
Είναι γεγονός, ότι ο νομοθέτης μπορεί να προβαίνει σε διαφορετική ρύθμιση, όταν τούτο επιβάλλεται από λόγους γενικότερου κοινωνικού ή δημόσιου συμφέροντος, για τους οποίους είναι δυνατό να κάμπτεται νομοθετικώς η προεκτεθείσα αρχή της ισότητας των πολιτών έναντι του νόμου (Ολ. Α.Π. 4/2012, 11/2008, 3/2006, 38/2005).
Τούτο, όμως, δεν μπορεί να ισχύσει στην περίπτωση τελέσεως εκ δόλου αξιόποινων πράξεων παρά οιουδήποτε, αφού επί τέτοιου είδους πράξεων δεν είναι νοητή ύπαρξη λόγων γενικότερου κοινωνικού ή δημόσιου συμφέροντος, που να δικαιολογούν συνταγματικώς τη διαφορετική ρύθμιση με τη θέσπιση ακαταδίωκτου υπέρ των ανωτέρω προσώπων κατά την εκφορά γνώμης ή διενέργεια πράξεως, που ανάγονται στα καθήκοντά τους
Έτι περαιτέρω και συμπληρωματικώς προς την εθνική νομοθεσία λειτουργεί και η ευρωπαϊκή και ειδικότερα το άρθρο 14 της ΕΣΔΑ που καθιερώνει την αρχή της ισότητας και απαγορεύει τις διακρίσεις ορίζοντας ότι «η χρήσις των αναγνωριζομένων εν τη παρούση Συμβάσει δικαιωμάτων και ελευθεριών δέον να εξασφαλισθεί ασχέτως διακρίσεως φύλου, φυλής, χρώματος, γλώσσης, θρησκείας, πολιτικών ή άλλων πεποιθήσεων, εθνικής ή κοινωνικής προελεύσεως, συμμετοχής εις εθνική μειονότητα, περιουσίας, γεννήσεως ή άλλης καταστάσεως».
Ειδικότερα, στόχος της ευρωπαϊκής νομοθεσίας κατά των διακρίσεων είναι να εξασφαλίσει σε όλα τα άτομα ισότιμες και δίκαιες προοπτικές πρόσβασης στις ευκαιρίες που παρουσιάζονται στην κοινωνία.
Μάλιστα, αυτή η νομοθεσία δεν παρουσιάζει μόνο μια μονόπλευρη διάσταση αξιώνοντας την απαγόρευση των διακρίσεων στις σχέσεις κράτους πολίτη, αλλά ταυτόχρονα τριτενεργεί και στις σχέσεις μεταξύ των ιδιωτών.
Εξειδικεύοντας παρατηρούμε ότι η απαγόρευση των διακρίσεων αναλύεται ως εξής:
Προβλέπει ότι τα πρόσωπα που βρίσκονται σε όμοιες καταστάσεις πρέπει να τυγχάνουν όμοιας μεταχείρισης και να μην υφίστανται δυσμενέστερη μεταχείριση λόγω κάποιου ιδιαίτερου «προστατευόμενου» χαρακτηριστικού το οποίο διαθέτουν. Αυτές είναι οι «άμεσες» διακρίσεις που υπόκεινται σε ένα γενικό κριτήριο αντικειμενικής αιτιολόγησης. Ειδικότερα το ΕΔΔΑ έχει κρίνει ότι «[…] διαφορετική μεταχείριση ατόμων που βρίσκονται σε σχετικά όμοιες καταστάσεις […] μπορεί να θεωρηθεί διάκριση εάν στερείται αντικειμενικής και εύλογης αιτιολογίας, με άλλα λόγια εάν δεν επιδιώκει την επίτευξη ενός θεμιτού σκοπού ή εάν δεν υπάρχει εύλογη σχέση αναλογικότητας μεταξύ των χρησιμοποιούμενων μέσων και του σκοπού που επιδιώκεται να επιτευχθεί».
Συνελόντι ειπείν, η κυβέρνησις, τελεί εις ρόλο ωσεί «Ποντίου Πιλάτου», ο οποίος ναι μεν θεσπίζει την ατιμωρησία, κατά τον πιο ιταμό, Αντισυνταγματικό και αντιδημοκρατικό τρόπο, δια ένα τόσο καίριο, ακανθώδες και ιστορικό ζήτημα, καταφάσκοντας όμως δε, εμμέσως πλην σαφώς, ενδεχόμενο δόλο ως προς την αποτυχία της μέχρι τούδε διαχείρισης της πανδημίας αλλά εν ταυτώ και δια το μέλλον, νίπτοντας ανενδοιάστως, τας χείρας της, αποτινάσσοντας οιαδήποτε ανάληψη ουσιαστικά πολιτικής ευθύνης, πλήττοντας όμως τοιουτοτρόπως, εκ βάθρων τα θεμέλια της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας μας.
Ομογενείς και κάτοικοι κάνουν λόγο για σύγχυση, άδικα πρόστιμα και ελλιπή ενημέρωση
Του Martin C. Barry
Για άλλη μια φορά, ο χειμώνας στο Laval συνοδεύεται όχι μόνο από το χιόνι, αλλά και από έντονα παράπονα κατοίκων σχετικά με την αποχιονιστική πολιτική και τις ρυθμίσεις στάθμευσης στους δρόμους της πόλης. Κι αυτό, παρόλο που η δημοτική αρχή είχε υποσχεθεί πως το νέο σύστημα ηλεκτρονικής σήμανσης θα έβαζε τέλος στη σύγχυση και στα προβλήματα των προηγούμενων ετών.
Υπενθυμίζεται ότι τον Ιανουάριο του 2024 το δημοτικό συμβούλιο του Laval ενέκρινε την εγκατάσταση ηλεκτρονικών πινακίδων στάθμευσης σε αρκετές συνοικίες, μεταξύ αυτών και στο Chomedey, όπου κατοικεί μεγάλος αριθμός ομογενών. Το νέο σύστημα αντικατέστησε τις γνωστές ξύλινες πινακίδες που τοποθετούνταν πάνω στα χιόνια, οι οποίες προειδοποιούσαν εγκαίρως τους κατοίκους για τον προγραμματισμένο καθαρισμό των δρόμων.
ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΩΡΙΑ… ΣΤΗΝ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ
Σύμφωνα με το σχεδιασμό του δήμου, οι φωτεινές πινακίδες θα άναβαν μόνο όταν ήταν απολύτως απαραίτητο, ενημερώνοντας τους κατοίκους «σε πραγματικό χρόνο» για τις ώρες αποχιονισμού. Στην πράξη όμως – όπως καταγγέλλουν κάτοικοι – το σύστημα φαίνεται να δημιουργεί περισσότερα ερωτήματα απ’ όσα λύνει.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Θεοφανίας Ροδάρος, κατοίκου της οδού Antonio στη συνοικία Souvenir‑Labelle εδώ και δέκα χρόνια.
Όπως αναφέρει, οι πινακίδες συχνά ανάβουν χωρίς να ακολουθεί αποχιονισμός, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να μετακινούν άδικα τα αυτοκίνητά τους και να αναμένουν για ώρες – ή και ημέρες – χωρίς κανένα αποτέλεσμα.
«Μετακινούμε τα αυτοκίνητα, αλλά τα εκχιονιστικά δεν εμφανίζονται ποτέ», σημειώνει η κα Ροδάρος. «Άλλοτε ανάβει το κόκκινο φως, άλλοτε όχι, και κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς ισχύει. Προσωπικά, προτιμούσα το παλιό σύστημα».
ΠΡΟΣΤΙΜΑ, ΑΓΧΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΕΙΨΗ
ΕΓΚΑΙΡΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ
Το πρόβλημα επιδεινώνεται από τα πρόστιμα που επιβάλλονται όταν –σύμφωνα με το δήμο– δεν τηρούνται οι ώρες απαγόρευσης στάθμευσης. Η κα Ροδάρος καταγγέλλει ότι, παρόλο που ο δήμος διαθέτει εφαρμογή ειδοποίησης για αποχιονισμό, δεν έλαβε καμία προειδοποίηση μια ημέρα στις αρχές Ιανουαρίου και βρέθηκε αντιμέτωπη με απειλή ρυμούλκησης του οχήματός της.
Λίγες ημέρες αργότερα, βρήκε στο παρμπρίζ πρόστιμο 88 δολαρίων, ενώ –όπως υποστηρίζει– την ίδια ημέρα οι πινακίδες άναψαν, χωρίς να υπάρχει καν χιόνι για καθαρισμό!
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το γεγονός, ότι πολλοί ηλικιωμένοι, συνταξιούχοι και άτομα που δε χρησιμοποιούν καθημερινά έξυπνες εφαρμογές, δυσκολεύονται να παρακολουθήσουν τις συνεχείς αλλαγές.
«ΠΟΛΥ ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΟ», ΛΕΝΕ
ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΟΥ CHOMEDEY
Ανάλογες εμπειρίες μετέφερε και η Imane El Idrissi από την οδό de Chambly στο Chomedey. «Δεν ξέρουμε πότε επιτρέπεται να παρκάρουμε και πότε όχι. Οι πινακίδες είναι σχεδόν συνεχώς αναμμένες και συχνά καθαρίζεται η πλευρά του δρόμου που δεν έχει καμία σήμανση», ανέφερε.
Και εκείνη, όπως και αρκετοί άλλοι κάτοικοι, βρέθηκε αντιμέτωπη με πρόστιμα 88 και 120 δολαρίων, γεγονός που –όπως λέει– δημιουργεί αίσθημα αδικίας και απογοήτευσης.
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ «ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ LAVAL»
Την αγανάκτηση των πολιτών επιβεβαιώνει και η δημοτική σύμβουλος του Chomedey, Αγλαΐα Ρεβελάκη, η οποία σημειώνει ότι τα παράπονα δεν περιορίζονται σε μία μόνο γειτονιά. «Το πρόβλημα υπάρχει σε όλο το Laval. Τα φώτα ανάβουν, αλλά τα συνεργεία δεν εμφανίζονται», τονίζει.
Όπως προσθέτει, αν αυτή η κατάσταση συνεχιστεί, υπάρχει ο κίνδυνος οι κάτοικοι να πάψουν να εμπιστεύονται τη σήμανση, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα στο μέλλον.
ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΚΑΙ
ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ
Για πολλούς ομογενείς και κατοίκους, το ζητούμενο δεν είναι η τεχνολογία αυτή καθαυτή, αλλά η σωστή εφαρμογή της και η ξεκάθαρη, έγκαιρη ενημέρωση. Όπως λένε, ο καναδικός χειμώνας είναι ήδη αρκετά δύσκολος· δε χρειάζεται να γίνεται δυσκολότερος από συστήματα που –αντί να εξυπηρετούν– προκαλούν άγχος και οικονομική επιβάρυνση.
Στόχος να γίνει η πρώτη χώρα στη Βόρεια Αμερική με «καναδικό» EV κινεζικής τεχνολογίας
Ο Καναδάς επιχειρεί μια στρατηγική αναπροσαρμογή στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας, επιδιώκοντας να αξιοποιήσει την κινεζική τεχνογνωσία στα ηλεκτρικά οχήματα, με στόχο να καταστεί η πρώτη χώρα στη Βόρεια Αμερική που θα κατασκευάσει ηλεκτρικό αυτοκίνητο βασισμένο σε κινεζική τεχνολογία.
Αυτό προκύπτει από δηλώσεις ανώτερου Καναδού αξιωματούχου στα ΜΜΕ, ο οποίος μίλησε υπό καθεστώς ανωνυμίας, περιγράφοντας το σκεπτικό πίσω από τη νέα εμπορική συμφωνία Καναδά–Κίνας.
Σύμφωνα με τον ίδιο αξιωματούχο, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση εξετάζει μέσα στα επόμενα τρία χρόνια τη δημιουργία κοινοπραξιών και επενδυτικών σχημάτων με κινεζικές εταιρείες, προκειμένου να αναπτυχθεί και να κατασκευαστεί ηλεκτρικό όχημα στον Καναδά, αξιοποιώντας την τεχνογνωσία που έχει αναπτύξει η Κίνα στον τομέα της ηλεκτροκίνησης. Όπως υποστήριξε, «είναι θεμελιώδες λάθος να πιστεύει κανείς ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δε θα επιτρέψουν ποτέ την είσοδο κινεζικών ηλεκτρικών οχημάτων στην αγορά τους».
Οι δηλώσεις αυτές έρχονται λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση συμφωνίας μεταξύ Οτάβας και Πεκίνου, η οποία επιτρέπει την είσοδο έως και 49.000 κινεζικών ηλεκτρικών οχημάτων ετησίως στην καναδική αγορά με δασμό 6,1%, σημαντικά μειωμένο σε σχέση με το δασμό 100% που είχε επιβληθεί το 2024. Σε αντάλλαγμα, η Κίνα μειώνει τους δασμούς σε καναδικά αγροτικά προϊόντα, όπως η κανόλα, οι αστακοί, τα καβούρια και τα μπιζέλια.
Η καναδική κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η απόφαση δεν αιφνιδίασε την Ουάσιγκτον. Όπως ανέφερε ο αξιωματούχος, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν ενημερωθεί εκ των προτέρων για την κατεύθυνση των διαπραγματεύσεων. Η πρέσβειρα του Καναδά στις ΗΠΑ, Κίρστεν Χίλμαν, ήταν ενήμερη για τις συνομιλίες με το Πεκίνο και, μετά τη συνάντηση του πρωθυπουργού Μαρκ Κάρνεϊ με τον Κινέζο πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ, φρόντισε να ενημερώσει και τον Αμερικανό εκπρόσωπο εμπορίου, Τζέιμσον Γκριρ. Σύμφωνα με την καναδική πλευρά, η αρχική αντίδραση των ΗΠΑ ήταν ουδέτερη.
Ο ίδιος ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ, φάνηκε να στηρίζει δημόσια την επιλογή του Καναδά. Ερωτηθείς για το αν η Οτάβα απομακρύνεται από τη γραμμή των αμερικανικών δασμών στα κινεζικά ηλεκτρικά οχήματα, δήλωσε ότι ο Μαρκ Κάρνεϊ «κάνει το σωστό», προσθέτοντας ότι είναι θετικό για μια χώρα να συνάπτει εμπορικές συμφωνίες και ότι, αν μπορεί να υπάρξει συμφωνία με την Κίνα, τότε «καλά κάνει και την υπογράφει».
Ωστόσο, άλλοι αξιωματούχοι στην Ουάσιγκτον εξέφρασαν εντονότερες ανησυχίες. Ο Τζέιμσον Γκριρ χαρακτήρισε τη συμφωνία «προβληματική για τον Καναδά», σημειώνοντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επιβάλει υψηλούς δασμούς στα κινεζικά οχήματα για να προστατεύσουν τους Αμερικανούς εργαζομένους και τη βιομηχανία τους. Στο ίδιο πνεύμα, ο υπουργός Μεταφορών των ΗΠΑ, Σον Ντάφι, δήλωσε ότι θεωρεί πως ο Καναδάς ενδέχεται να μετανιώσει στο μέλλον για την είσοδο κινεζικών αυτοκινήτων στην αγορά του.
Η συμφωνία έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις και στο εσωτερικό του Καναδά. Ο πρωθυπουργός του Οντάριο, Νταγκ Φορντ, χαρακτήρισε τη συμφωνία «καταστροφική» για τον κλάδο της αυτοκινητοβιομηχανίας και υποστήριξε ότι δεν είχε προηγούμενη ενημέρωση από τον πρωθυπουργό Κάρνεϊ. Οι ανησυχίες εντείνονται, σε μια περίοδο όπου οι σχέσεις Καναδά–ΗΠΑ στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας είναι ήδη τεταμένες, καθώς ο πρόεδρος Τραμπ έχει επιβάλει δασμούς σε καναδικής κατασκευής επιβατικά οχήματα και έχει καλέσει τις αυτοκινητοβιομηχανίες να μεταφέρουν την παραγωγή τους στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Παράλληλα, η καναδική κυβέρνηση ετοιμάζεται να παρουσιάσει το Φεβρουάριο μια νέα εθνική πολιτική για την αυτοκινητοβιομηχανία, με στόχο την ενίσχυση ενός κλάδου που απασχολεί περίπου 125.000 εργαζόμενους και, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, να «προσπεράσει» τεχνολογικά τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στο πλαίσιο αυτό, η κυβέρνηση σχεδιάζει να παρέχει προνομιακή πρόσβαση στην καναδική αγορά σε ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες που κατασκευάζουν οχήματα εντός Καναδά, ενώ όσες περιορίζονται σε εισαγωγές θα αντιμετωπίζουν λιγότερο ευνοϊκούς όρους.
Ο πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνεϊ υπερασπίστηκε τη συμφωνία, δηλώνοντας ότι θα καταστήσει ορισμένα ηλεκτρικά οχήματα πιο προσιτά για τους Καναδούς καταναλωτές και ότι ο αριθμός των κινεζικών οχημάτων που θα εισέλθουν στη χώρα αντιστοιχεί σε μόλις 3% της εγχώριας αγοράς. Όπως είπε, πρόκειται για μια ελεγχόμενη κίνηση, με στόχο την ενίσχυση του ανταγωνισμού και την επιτάχυνση της μετάβασης στην ηλεκτροκίνηση.
Η συμφωνία Καναδά – Κίνας για τα ηλεκτρικά οχήματα και τα αγροτικά προϊόντα τοποθετεί την Οτάβα σε ένα λεπτό γεωπολιτικό σταυροδρόμι, ανάμεσα στη στενή οικονομική της σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες και στη ραγδαία αναπτυσσόμενη κινεζική τεχνολογία στον τομέα της ηλεκτροκίνησης. Οι επόμενοι μήνες θα δείξουν αν η επιλογή αυτή θα ενισχύσει τη βιομηχανική αυτονομία του Καναδά ή αν θα εντείνει τις πιέσεις από τον ισχυρότερο εμπορικό του εταίρο.
Το Λαβάλ προχωρά από την 1η Απριλίου σε αλλαγή του συστήματος αποκομιδής απορριμμάτων και ανακυκλώσιμων υλικών, αντικαθιστώντας τη μέχρι σήμερα εβδομαδιαία συλλογή με αποκομιδή, ανά δεκαπενθήμερο, σε εναλλασσόμενο πρόγραμμα.
Η δημοτική αρχή υποστηρίζει ότι πρόκειται για ένα αναγκαίο μέτρο, με περιβαλλοντικό και οικονομικό όφελος, ωστόσο η απόφαση έχει προκαλέσει έντονες συζητήσεις και αντιδράσεις στην τοπική κοινωνία και στο δημοτικό συμβούλιο.
Η αλλαγή αυτή εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική μείωσης αποβλήτων, η οποία εφαρμόζεται ήδη σε αρκετούς δήμους της μητροπολιτικής περιοχής του Μόντρεαλ. Σύμφωνα με το σχεδιασμό, τα απορρίμματα και τα ανακυκλώσιμα υλικά θα συλλέγονται κάθε δύο εβδομάδες, ενώ η αποκομιδή οργανικών αποβλήτων μέσω του καφέ κάδου θα συνεχίσει να γίνεται εβδομαδιαία κατά τους θερμούς μήνες, ώστε να περιοριστούν προβλήματα υγιεινής.
Ο δημοτικός σύμβουλος του Saint-Bruno, Νταβίντ ντε Κότις, από την παράταξη Action Laval, άσκησε έντονη κριτική στην απόφαση, κάνοντας λόγο για υποβάθμιση των δημοτικών υπηρεσιών σε μια περίοδο αυξημένων φόρων. Όπως δήλωσε, «υπάρχει η εντύπωση ότι η ποσότητα των απορριμμάτων θα μειωθεί, όμως στην πράξη θα παραμείνει η ίδια», επισημαίνοντας ότι σημαντικό μέρος των οικιακών αποβλήτων δεν μπορεί να διοχετευθεί στην κομποστοποίηση. Αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, σε πάνες, απορρίμματα κατοικίδιων και συσκευασίες τροφίμων, τονίζοντας ότι η παραμονή τους σε κάδους για διάστημα δύο εβδομάδων, ιδιαίτερα το καλοκαίρι, ενδέχεται να δημιουργήσει προβλήματα δυσοσμίας και παρασίτων.
Ο ντε Κότις πρότεινε τη διεξαγωγή δημόσιων διαβουλεύσεων, υποστηρίζοντας ότι οι ανάγκες διαφέρουν από γειτονιά σε γειτονιά. Η πρόταση απορρίφθηκε από την πλειοψηφία του δημοτικού συμβουλίου. Όπως ανέφερε, ορισμένοι δήμοι στην ευρύτερη περιοχή του Μόντρεαλ έχουν αναγκαστεί στο παρελθόν να αναθεωρήσουν παρόμοια μέτρα έπειτα από κοινωνικές αντιδράσεις, γεγονός που, κατά την άποψή του, καθιστά αναγκαία την προσαρμογή στις τοπικές συνθήκες.
Στο μεταξύ, πολίτες του Λαβάλ εκφράζουν γενικευμένες ανησυχίες για ζητήματα δημόσιας υγείας, κυρίως σε σχέση με τις δυσοσμίες, τα έντομα και τα τρωκτικά, καθώς και για τις επιπτώσεις σε οικογένειες με μικρά παιδιά. Η αντίδραση αυτή αποτυπώνεται και σε διαδικτυακή αίτηση, η οποία έχει συγκεντρώσει χιλιάδες υπογραφές και ζητά από τη δημοτική αρχή να επανεξετάσει την απόφαση, επικαλούμενη λόγους υγιεινής και ποιότητας ζωής.
Από την πλευρά της, η διοίκηση του Λαβάλ υπερασπίζεται σθεναρά το νέο σύστημα. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν από το δήμο, η αλλαγή αναμένεται να μειώσει τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, να περιορίσει τον όγκο απορριμμάτων που καταλήγουν σε χώρους υγειονομικής ταφής και να μειώσει τα λειτουργικά και μεταφορικά κόστη κατά περίπου 22%. Ο στόχος είναι η επίτευξη μέσου όρου 200 κιλών απορριμμάτων ανά κάτοικο ετησίως, ενώ η εξοικονόμηση για το δήμο εκτιμάται σε περίπου 3 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο.
Ο δημοτικός σύμβουλος της πλειοψηφίας και εκπρόσωπος τού Sainte-Dorothée, Ρέι Χαλίλ, υποστήριξε ότι η μετάβαση αυτή είναι αναπόφευκτη, καθώς οι χώροι ταφής απορριμμάτων είναι κορεσμένοι. «Έχουμε την τάση να πετάμε τα σκουπίδια και να τα ξεχνάμε, όμως στην πραγματικότητα δεν εξαφανίζονται, απλώς καταλήγουν σε έναν τεράστιο λάκκο», δήλωσε. Τόνισε επίσης ότι η συχνή συλλογή οργανικών αποβλήτων θα συμβάλει στην αποφυγή υγειονομικών προβλημάτων και ενθάρρυνε τους πολίτες να κάνουν πιο συστηματική χρήση των καφέ και μπλε κάδων.
Ανάλογα συστήματα εφαρμόζονται ήδη σε άλλες μεγάλες καναδικές πόλεις. Στην Πόλη του Κεμπέκ, η αποκομιδή απορριμμάτων γίνεται ανά δεκαπενθήμερο κατά τους χειμερινούς μήνες και εβδομαδιαία το καλοκαίρι, ενώ στο Λονγκέι και στο Τορόντο, η συλλογή σκουπιδιών είναι επίσης αραιότερη, με εβδομαδιαία αποκομιδή οργανικών αποβλήτων. Ωστόσο, δεν υπήρξαν παντού τα ίδια αποτελέσματα. Σε περιοχές του Μόντρεαλ, όπως το Mercier-Hochelaga-Maisonneuve, παρόμοια μέτρα προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις, οδηγώντας τελικά σε επαναφορά της εβδομαδιαίας αποκομιδής τους θερινούς μήνες.
Το Λαβάλ εισέρχεται έτσι σε μια μεταβατική περίοδο, όπου η επιτυχία του νέου συστήματος θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από την προσαρμογή των πολιτών, την αποτελεσματικότητα της κομποστοποίησης και την ικανότητα του δήμου να αντιμετωπίσει πρακτικά προβλήματα που ενδέχεται να προκύψουν στην καθημερινότητα.
Ανησυχία για τη συνέχεια της σχολικής χρονιάς σε ολόκληρη την επαρχία
Η σχολική χρονιά στο Κεμπέκ μπαίνει στο δεύτερο και πιο απαιτητικό της μισό, με ένα πρόβλημα που δεν είναι ούτε συγκυριακό ούτε καινούργιο, αλλά έχει πλέον λάβει διαστάσεις διαρθρωτικής κρίσης. Η έλλειψη εκπαιδευτικών σε όλες τις βαθμίδες της δημόσιας εκπαίδευσης, προκαλεί έντονη ανησυχία σε γονείς, σχολικές διοικήσεις και συνδικαλιστικές οργανώσεις, ενώ οι επιπτώσεις της είναι εμφανείς στην καθημερινή λειτουργία χιλιάδων σχολείων σε όλη την επαρχία.
Το ζήτημα αφορά ολόκληρη την επαρχία του Κεμπέκ και όχι μόνο την πόλη του Κεμπέκ. Από το Μόντρεαλ και το Λαβάλ μέχρι το Μοντερεζί, τη Λοράντ και τις πιο απομακρυσμένες περιοχές, τα σχολικά κέντρα υπηρεσιών (Centres de services scolaires – CSS) ξεκίνησαν τη σχολική χρονιά 2025–2026 με εκατοντάδες κενές θέσεις. Παρά τις προσπάθειες κάλυψης, σημαντικός αριθμός αυτών των θέσεων παραμένει ακάλυπτος, ακόμη και μετά την επιστροφή των μαθητών από τις γιορτές.
ΠΡΟΣΩΡΙΝΕΣ ΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΣΤΑΘΕΙΑ: Για να διασφαλιστεί η στοιχειώδης λειτουργία των σχολείων, οι διοικήσεις καταφεύγουν όλο και συχνότερα σε λύσεις ανάγκης. Αναπληρωτές χωρίς πλήρη παιδαγωγική κατάρτιση, φοιτητές παιδαγωγικών σχολών ή προσωπικό που μετακινείται προσωρινά από άλλα σχολεία, καλούνται να καλύψουν κενά, συχνά χωρίς επαρκή προετοιμασία και χωρίς μακροπρόθεσμη προοπτική.Το αποτέλεσμα είναι ένα ασταθές εκπαιδευτικό περιβάλλον. Σε αρκετά σχολεία, οι μαθητές έχουν αλλάξει δύο ή και τρεις δασκάλους μέσα στην ίδια σχολική χρονιά, γεγονός που δυσχεραίνει τη συνέχεια της διδασκαλίας και αποδυναμώνει τη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ μαθητή και εκπαιδευτικού. Οι αλλαγές αυτές επηρεάζουν ιδιαίτερα τα παιδιά μικρότερων ηλικιών, καθώς και τους μαθητές με μαθησιακές ή συναισθηματικές δυσκολίες.
ΕΙΔΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΥΠΟ ΠΙΕΣΗ: Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η κατάσταση στην ειδική αγωγή. Οι ανάγκες αυξάνονται συνεχώς, όμως το εξειδικευμένο προσωπικό παραμένει ανεπαρκές. Εκπαιδευτικοί και διευθυντές σχολείων μιλούν για καθημερινή διαχείριση κρίσεων, με ελάχιστα μέσα και περιορισμένη υποστήριξη από το σύστημα. Πολλές φορές, μαθητές που χρειάζονται εξατομικευμένη βοήθεια εντάσσονται σε γενικές τάξεις χωρίς την απαραίτητη στήριξη.
ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΧΩΡΗΣΕΙΣ: Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις τονίζουν, ότι η έλλειψη εκπαιδευτικών δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από τη γενικευμένη επαγγελματική εξουθένωση. Τα χρόνια της πανδημίας, η αύξηση ψυχοκοινωνικών προβλημάτων στους μαθητές, η έλλειψη ειδικού προσωπικού και τα πολυπληθή τμήματα, έχουν επιβαρύνει δραματικά το έργο των εκπαιδευτικών.Ως αποτέλεσμα, πολλοί καταφεύγουν σε μακροχρόνιες αναρρωτικές άδειες, ενώ άλλοι εγκαταλείπουν πρόωρα το επάγγελμα, θεωρώντας ότι οι συνθήκες εργασίας δεν είναι πλέον βιώσιμες. Το φαινόμενο αυτό δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο, καθώς οι αποχωρήσεις επιτείνουν ακόμη περισσότερο την έλλειψη προσωπικού.
Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ: Το Υπουργείο Παιδείας του Κεμπέκ αναγνωρίζει δημόσια το πρόβλημα και υπογραμμίζει ότι τα τελευταία χρόνια έχουν ληφθεί μέτρα για την ενίσχυση του επαγγέλματος. Μεταξύ άλλων, αναφέρονται αυξήσεις μισθών μέσω νέων συλλογικών συμβάσεων, ταχύτερες διαδικασίες πιστοποίησης και προγράμματα προσέλκυσης νέων εκπαιδευτικών.Ωστόσο, σχολικές διοικήσεις και συνδικάτα επισημαίνουν, ότι τα μέτρα αυτά δεν επαρκούν για να καλύψουν τις πραγματικές ανάγκες ενός συστήματος που εξυπηρετεί εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές, σε ένα κοινωνικό περιβάλλον που γίνεται ολοένα και πιο απαιτητικό.
ΓΟΝΕΙΣ ΣΕ ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ: Για τους γονείς, η κατάσταση μεταφράζεται σε καθημερινή αβεβαιότητα. Μαθήματα που συγχωνεύονται, ώρες που χάνονται και προγράμματα που αλλάζουν από εβδομάδα σε εβδομάδα, δημιουργούν ανησυχία για την ποιότητα της εκπαίδευσης. Σε πολυπολιτισμικές περιοχές, όπως το Μόντρεαλ, όπου πολλά παιδιά προέρχονται από οικογένειες μεταναστών, οι επιπτώσεις είναι ακόμη πιο έντονες, καθώς το σχολείο αποτελεί βασικό χώρο κοινωνικής ένταξης.
ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ: Η έλλειψη εκπαιδευτικών στο Κεμπέκ δεν αποτελεί απλώς πρόβλημα της τρέχουσας σχολικής χρονιάς. Πρόκειται για ζήτημα με μακροπρόθεσμες συνέπειες, τόσο για το επίπεδο της δημόσιας εκπαίδευσης όσο και για τη συνοχή της κοινωνίας. Καθώς πλησιάζει η άνοιξη, η πίεση προς την κυβέρνηση αναμένεται να αυξηθεί, με το ερώτημα να παραμένει ανοιχτό: θα καταφέρει η επαρχία να αποκαταστήσει τη σταθερότητα στα σχολεία ή η κρίση της εκπαίδευσης θα παγιωθεί ως νέα κανονικότητα για μια ολόκληρη γενιά μαθητών;
Το παρόν άρθρο βασίζεται στις επίσημες προεκλογικές δεσμεύσεις της Κάμαλα Χάρις και στις αναλύσεις διεθνών thinktanks (όπως το PennWhartonBudgetModel και το CFR)
Ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ γιορτάζει τον πρώτο χρόνο της δεύτερης θητείας του εφαρμόζοντας τη στρατηγική «America First», με δασμούς και αυστηρή μεταναστευτική πολιτική, πολλοί αναλυτές και πολίτες αναρωτιούνται: Πώς θα έμοιαζε η Αμερική του 2026 αν η Κάμαλα Χάρις βρισκόταν σήμερα στο Οβάλ Γραφείο;
Στο υποθετικό σενάριο της προεδρίας Χάρις, η αμερικανική οικονομία δε θα επικεντρωνόταν στους οριζόντιους δασμούς, αλλά στην ενίσχυση της μεσαίας τάξης.
Αντί για την αποδόμηση του ομοσπονδιακού κράτους και τις εμπορικές εντάσεις, η διακυβέρνηση Χάρις θα είχε πιθανότατα οικοδομηθεί πάνω στους πυλώνες της προστασίας των κοινωνικών δικαιωμάτων και της ενίσχυσης των διεθνών συμμαχιών.
Φορολογικές ελαφρύνσεις: Θα βρισκόμασταν ήδη στην εφαρμογή της διευρυμένης φορολογικής πίστωσης για παιδιά, ένα μέτρο που η Χάρις θεωρούσε κεντρικό για την καταπολέμηση της παιδικής φτώχειας.
Στέγαση: Αντί για απελάσεις που επηρεάζουν το εργατικό δυναμικό στις κατασκευές, η Χάρις θα πίεζε για το πρόγραμμα επιδότησης $25.000 για την πρώτη κατοικία και την κατασκευή 3 εκατομμυρίων νέων κατοικιών.
Ακρίβεια: Θα βλέπαμε πιθανώς την πρώτη ομοσπονδιακή νομοθεσία κατά της «αισχροκέρδειας» στα τρόφιμα, μια αμφιλεγόμενη αλλά κεντρική υπόσχεση της εκστρατείας της.
Δικαιώματα και κλίμα: Σε αντίθεση με τη συντηρητική στροφή του Ανώτατου Δικαστηρίου που ενθαρρύνεται από τη σημερινή κυβέρνηση, η πρόεδρος Χάρις θα είχε θέσει ως απόλυτη προτεραιότητα την κωδικοποίηση των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων σε ομοσπονδιακό νόμο.
Στο μέτωπο της κλιματικής αλλαγής, οι ΗΠΑ δε θα αποχωρούσαν από τις διεθνείς συμφωνίες. Αντιθέτως, θα επιτάχυναν την πράσινη μετάβαση, επενδύοντας δισεκατομμύρια σε καθαρή ενέργεια και ηλεκτροκίνηση.
Στην εξωτερική πολιτική, η διαφορά θα ήταν χαοτική. Η Χάρις θα διατηρούσε την παραδοσιακή γραμμή στήριξης προς το Κίεβο και τη στενή συνεργασία με τους Ευρωπαίους συμμάχους, αποφεύγοντας τις απειλές για αντίποινα και αποχώρηση από τη Συμμαχία.
Αν και θα παρέμενε σταθερή στη στήριξη του Ισραήλ, η ρητορική της θα ήταν πολύ πιο πιεστική για την προστασία των αμάχων στη Γάζα και τη λύση των δύο κρατών.
Όσον αφορά το Κογκρέσο, η προεδρία Χάρις δε θα ήταν απαραίτητα στρωμένη με ροδοπέταλα. Με ένα Κογκρέσο που πιθανότατα θα παρέμενε εχθρικό ή οριακά ελεγχόμενο, πολλές από τις ριζοσπαστικές της προτάσεις θα έβρισκαν τοίχο. Η χώρα θα βίωνε ίσως ένα διαφορετικό είδος «παράλυσης», με συνεχείς δικαστικές προσφυγές κατά των ομοσπονδιακών αποφάσεων.
Συμπερασματικά, η Αμερική της Κάμαλα Χάρις θα ήταν μια χώρα της «συνέχειας» και της κοινωνικής μεταρρύθμισης, σε αντίθεση με την Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ που είναι η χώρα της «ρήξης» και της αναθεώρησης.
Αν η πρώτη θα ήταν καλύτερη από τη δεύτερη, παραμένει ένα καυτό ερώτημα, στο οποίο οι ψηφοφόροι στην κάλπη του 2024 καλούνται να απαντήσουν…
Η έλξη που ασκεί η Αρκτική από αρχαιοτάτων χρόνων είναι σχεδόν μεταφυσική, κάτι που μαρτυρά και η ελληνική γλώσσα. Από τον κυβερνήτη των θεών Δία που ύψωσε στο βόρειο ουρανό την ερωμένη του «Καλλιστώ» (η πιο όμορφη) και τον υιό τους Αρκάδα, ως τους αστερισμούς της «Μικρής» και της «Μεγάλης Άρκτου» που οδήγησαν τις επόμενες γενιές θαλασσοπόρων, μέχρι τον Πυθέα τον Μασσαλιώτη, έμπορο και γεωγράφο, που επιχείρησε την τολμηρή εξερεύνηση του παγωμένου κόσμου το 325 π.Χ. με θαυμαστά επιτεύγματα.
Σήμερα, το ξεκλείδωμα της Αρκτικής από το συνδυασμό γεωφυσικών φαινομένων και ανθρώπινων τεχνουργημάτων αποκαλύπτει τον πλούτο της, έλκοντας τους πιο ισχυρούς μνηστήρες σε ένα μέγα-παίγνιο που θα αναδιατάξει τη διεθνή οικονομία. Το 2008 ήταν έτος όπου η διεθνής οικονομία βίωσε το ιστορικό υψηλό των τιμών πετρελαίου (11 Ιουλίου 2008, 147.27 δολάρια ανά βαρέλι) και τροφίμων, απειλώντας την επισιτιστική ασφάλεια πολλών λιγότερο ανεπτυγμένων χωρών.
Το ίδιο έτος, η Εταιρεία Γεωλογικών Ερευνών των ΗΠΑ (USGS) ξεκίνησε μια έρευνα για τη δυνατότητα αξιοποίησης των αποθεμάτων ορυκτών πόρων (κυρίως στρατηγικών μετάλλων και μη συμβατικών υδρογονανθράκων) της Αρκτικής, η οποία δημοσιεύθηκε τον επόμενο χρόνο (2009).
ΟΙ ΦΥΣΙΚΟΙ ΠΟΡΟΙ ΤΗΣ ΑΡΚΤΙΚΗΣ
Σύμφωνα με το στοχαστικό μοντέλο της USGS, εκτιμήθηκε ότι με μια διαβάθμιση πιθανότητας (1-100%) η Αρκτική διαθέτει 90 δισ. βαρέλια πετρελαίου (bb) και 566 τρισ. κυβικά μέτρα (tcm) φυσικού αερίου. Συνολικά, αυτές οι ποσότητες αντιστοιχούν στο 13% των διεθνώς διαπιστωμένων κοιτασμάτων πετρελαίου και στο 30% των διεθνώς διαπιστωμένων αποθεμάτων φυσικού αερίου.
Δεδομένου ότι το 84% των εκτιμώμενων αποθεμάτων υδρογονανθράκων βρίσκονται σε υπεράκτια (offshore) κοιτάσματα, με το σύνολο των υφαλοκρηπίδων να αντιστοιχούν μόνο στο 6% της επιφάνειας του Αρκτικού Κύκλου, η νομική τεκμηρίωση «Ενισχυμένων ΑΟΖ» (Extended EEZ) μέχρι και 60 ναυτικά μίλια, πέραν των 200 ναυτικών μιλίων με βάση το άρθρο 76 της UNCLOS, έχει καταστεί προτεραιότητα για τους πέντε διεκδικητές του. Πέραν των υδρογονανθράκων, η Αρκτική είναι πλούσια σε πληθώρα ορυκτών πόρων που έχουν στρατηγική σημασία για τη βιομηχανία υψηλής τεχνολογίας των πέντε χωρών.
Ενδεικτικά, στη ζώνη των ΗΠΑ διαπιστώνονται σημαντικά αποθέματα ψευδαργύρου και μόλυβδου, στην Καναδική αποθέματα αδάμαντος, χρυσού, σιδήρου και Ουρανίου, στη Ρωσική νικελίου, κοβαλτίου, χαλκού, τιτανίου, παλλαδίου, αργύρου και λευκόχρυσου, ενώ η Γροιλανδία συνιστά μια φυσική αποθήκη σπάνιων γαιών πλησίον των ΗΠΑ. Παράλληλα, η αξία όλων των ορυκτών πόρων (μετάλλων και υδρογονανθράκων), δίχως να υπολογιστεί καν η αξία των βιολογικών (π.χ. αλιευμάτων) και μόνο στη ζώνη διεκδίκησης των ΗΠΑ, φθάνει τα οκτώ τρισ. δολάρια, ενώ μόνο στην ρωσική ζώνη διεκδίκησης τα 22 τρισ. δολάρια.
ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ Η ΓΡΟΙΛΑΝΔΙΑ
Η περιοχή-κλειδί που εξηγεί πληθώρα στρατηγικών κινήσεων είναι η Γροιλανδία, η οποία υπάγεται διοικητικά στη Δανία. Η οικονομία της Γροιλανδίας βασίζεται στην αλιεία, με ΑΕΠ ύψους μόλις δύο δισεκατομμυρίων δολαρίων, όπου το 25% αυτού του ποσού επιχορηγείται ετησίως από το δανέζικο προϋπολογισμό.
Και το 2019 ο τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, είχε προτείνει στη Δανία την αγορά της Γροιλανδίας, κίνηση που είχε διακωμωδηθεί. Όμως, στην ουσία είχε από τότε αναδείξει την τριπλή στρατηγική σημασία της, στρατιωτική, οικονομική και πολιτική. Αυτή ήταν η δεύτερη απόπειρα των ΗΠΑ, μετά το 1946. Η Δανία αρνήθηκε και τότε την πρόταση, αλλά επέτρεψε τη μεγάλης κλίμακας εγκατάσταση στρατιωτικών βάσεων, που έκτοτε θεωρείται αναπόσπαστο μέρος της άμυνας των ΗΠΑ και κρίσιμος συνδετικός κρίκος με την Ευρώπη. Η τρίτη απόπειρα είναι στη νέα θητεία του Τραμπ, όπου πλέον δεν υπάρχει καμία διάθεση διακωμώδησης, με τις ΗΠΑ να μην αποκλείουν μία εισβολή για την προσάρτηση της…
Η Γροιλανδία κατέχει πλούσια κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Τα πετρελαϊκά της αποθέματα θα μπορούσαν να συντηρήσουν την οικονομία της Δανίας για 700 έτη και του φυσικού αερίου για… 81.000 έτη! Ο πιο σημαντικός πόρος – και κύριος λόγος που είχε επιχειρηθεί η είσοδος της Γροιλανδίας στη NAFTA – είναι τα αποθέματα σπάνιων γαιών. H Γροιλανδία λαμβάνει περίοπτη θέση στον κατάλογο των δυνητικών προμηθευτών κρίσιμων πόρων των ΗΠΑ, τη στιγμή που κινεζικές και αυστραλιανές επιχειρήσεις κυριαρχούν στην εξόρυξη σπάνιων γαιών και άλλων μετάλλων.
Η Κίνα, με την έντονη παρουσία της στη Γροιλανδία, αποπειράται αφενός να παρακάμψει τη Ρωσία, αφετέρου να ανακτήσει τη θέση του σχεδόν αποκλειστικού διεθνούς προμηθευτή σπάνιων γαιών. Ενδεικτικά, επενδύει σε υποδομές αερολιμένων, τηλεπικοινωνιών, ελλιμενισμού, τουρισμού, έρευνας. Ωστόσο, ενώ οι ΗΠΑ έχουν υποχωρήσει σε άλλα μέρη (π.χ. Αφγανιστάν, Αφρική) αφήνοντας στην Κίνα την πρωτοβουλία, σε καμία περίπτωση δεν είναι διατεθειμένες να επιτρέψουν μια στρατηγική παρουσία της στον Αρκτικό Κύκλο, κάτι που εξηγεί την επιμονή Τραμπ για τη Γροιλανδία.
Να σημειωθεί πως και η Δανία, παρά την αντιπαράθεση της με τον Τραμπ για το ζήτημα, επίσης ανησυχεί για την επιρροή της Κίνας. Είναι χαρακτηριστικό πως το 2016 την είχε εμποδίσει από το να αξιοποιήσει μια παλαιά ναυτική βάση των ΗΠΑ για εμπορικούς σκοπούς.
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΣΠΑΝΙΩΝ ΓΑΙΩΝ
Το 2018, η USGS δημοσίευσε έναν κατάλογο 35 στρατηγικών πόρων για τις ΗΠΑ, για τους οποίους διαπιστώθηκε υψηλή εξάρτηση από εισαγωγές από δυνητικά επικίνδυνους προμηθευτές. Ο κατάλογος περιλάμβανε στρατηγικά καύσιμα, όπως το ουράνιο, τις 17 σπάνιες γαίες κι άλλα ορυκτά. Για τα 14 από αυτά διαπιστώθηκε εξάρτηση εφοδιασμού κατά 100% από το εξωτερικό και ιδίως από την Κίνα.
Ο κατάλογος έθεσε ως οικονομική προτεραιότητα των ΗΠΑ τη διασπορά του κινδύνου εφοδιαστικής ασφάλειας. Δεδομένου ότι η Κίνα διατηρούσε έναν υψηλό βαθμό «καθετοποίησης» της παραγωγής σπάνιων γαιών (38% των διεθνών αποθεμάτων και 85% της διεθνούς παραγωγής το 2018), η πολιτική αυτή άρχισε να υλοποιείται άμεσα, με την αξιοποίηση εγχώριων κοιτασμάτων σπάνιων γαιών των ΗΠΑ, περιορίζοντας την Κίνα στο 58% της διεθνούς προμήθειας σπάνιων γαιών το 2020.
Παράλληλα, οι ΗΠΑ ξεκίνησαν (μάλιστα επί προεδρίας Μπάιντεν) ένα στοχευμένο πρόγραμμα εκτοπισμού της κεντρικής θέσης της Κίνας στο διεθνή εφοδιασμό σπάνιων γαιών, συνάπτοντας συνεργασίες αξιοποίησης κοιτασμάτων με στρατηγικούς εταίρους που διατηρούν υψηλά φυσικά αποθέματα, αλλά χαμηλή παραγωγή και χρήση, όπως το Βιετνάμ (19% των διεθνών αποθεμάτων), η Βραζιλία (18% των διεθνών αποθεμάτων) και η Ινδία (5% των διεθνών αποθεμάτων).
Αντίστοιχα, επιδιώκεται η αύξηση του μεριδίου αγοράς της Αυστραλίας (3,5% των διεθνών αποθεμάτων) ως μέλους της AUKUS και φυσικά της Γροιλανδίας (1,3% των διεθνών αποθεμάτων). Μάλιστα, λόγω της αναβάθμισης της Γροιλανδίας, η ΕΕ επικαιροποίησε το Δεκέμβριο του 2021 το κείμενο της Αρκτικής της Πολιτικής (2012), δηλώνοντας ότι προτίθεται να διεκδικήσει κι εκείνη μερίδιο στον πλούτο της Αρκτικής, υπολογίζοντας στη μόχλευση της θέσης της Δανίας ως μέλους της.
Να σημειωθεί, ότι η εξάρτηση των ΗΠΑ παραμένει σημαντική από τις κινεζικές σπάνιες γαίες. Είναι χαρακτηριστικό, πως στη συνάντηση του με τον πρόεδρο Σι, στα τέλη του 2025, ο Τραμπ μείωσε στο 47% τους δασμούς στα κινεζικά προϊόντα, ενώ η Κίνα συμφώνησε να αναστείλει τους νέους ελέγχους στις εξαγωγές σπανίων γαιών και μαγνητών.
Πάντως, οι ΗΠΑ μακροπρόθεσμα επιδιώκουν τον οικονομικό και στρατιωτικό εγκλωβισμό της Κίνας στη ζώνη μεταξύ του Ισημερινού και του 60ου Παράλληλου, αποκλείοντάς την από τη νευραλγική πρόσβαση στην Αρκτική, πολιτική που ανεπίσημα εξυπηρετεί ακόμη και την ίδια τη Ρωσία, η οποία σχεδόν εμφανίζεται σήμερα να «κατανοεί» τη στάση Τραμπ.
*Ο Γεώργιος Καρακατσάνης είναι Οικονομολόγος Φυσικών Πόρων. Έχει μακρά ερευνητική, επιχειρηματική και συμβουλευτική εμπειρία στον οικονομικό σχεδιασμό και στη χρηματοδοτική μηχανική για τη βελτιστοποίηση της χρήσης ορυκτών, γεωργικών και βιολογικών πόρων για επιχειρήσεις και κράτη. Είναι Ιδρυτής, Διαχειριστής και Επικεφαλής Οικονομολόγος της EVOTROPIA (Ecological Finance Architectures) με ειδίκευση στις μεθόδους ταξινόμησης κι αποτίμησης φυσικού κεφαλαίου, την προχωρημένη αναλυτική δεδομένων για τη μοντελοποίηση γεωοικονομικών δικτύων και εφοδιαστικών αλυσίδων, τις μεθόδους Μηχανικής Μάθησης για τη Βιομηχανική Συμβίωση και το σχεδιασμό οικολογικών χρηματοπιστωτικών και επενδυτικών εργαλείων.
Το πλαίσιο της συμφωνίας για τη Γροιλανδία στο οποίο κατέληξαν (Τετάρτη 21/1) ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε και ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, προβλέπει ότι οι χώρες – μέλη της Συμμαχίας θα ενισχύσουν την ασφάλεια στην Αρκτική, με τα πρώτα αποτελέσματα να είναι ορατά ήδη από φέτος, εξήγησε ο Ρούτε μιλώντας στο Reuters.
Από την πλευρά της η Κοπεγχάγη εκτίμησε, ότι ο Ρούτε δεν μπορεί να διαπραγματευθεί για τη Γροιλανδία εξ ονόματος της Δανίας, ενώ πηγή με γνώση του θέματος σημείωσε, ότι ΗΠΑ και Δανία θα επαναδιαπραγματευθούν την αμυντική τους συμφωνία του 1951 αναφορικά με το νησί της Αρκτικής.
Σε συνέντευξή του στο περιθώριο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ του Νταβός, ο Ρούτε δήλωσε ότι τώρα οι διοικητές του ΝΑΤΟ πρέπει να εξετάσουν τις λεπτομέρειες των επιπλέον απαιτήσεων ασφαλείας και πρόσθεσε ότι οι χώρες – μέλη της Συμμαχίας που δεν έχουν εδάφη στην περιοχή της Αρκτικής, είναι βέβαιο ότι θα θέλουν να συμβάλουν στην προσπάθεια.
«Θα συναντηθούμε στο ΝΑΤΟ με τους ανώτερους διοικητές μας για να μελετήσουμε τι χρειάζεται», σημείωσε. «Δεν έχω αμφιβολία ότι μπορούμε να το κάνουμε αρκετά γρήγορα. Σίγουρα ελπίζω το 2026, αλλά ελπίζω ακόμη και στις αρχές του 2026».
Ο Ρούτε είπε εξάλλου στο Reuters, ότι δε συζήτησε με τον Αμερικανό πρόεδρο την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της Γροιλανδίας, ενώ πρόσθεσε ότι συγκεκριμένες διαπραγματεύσεις αναφορικά με το νησί της Αρκτικής θα συνεχιστούν, μεταξύ των ΗΠΑ, της Δανίας και της Γροιλανδίας.
Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ τόνισε, ότι η ενίσχυση της παρουσίας της Συμμαχίας στο νησί δε θα αφαιρέσει πόρους από την υποστήριξη προς την Ουκρανία.
Όταν ρωτήθηκε αν οι σύμμαχοι του Τραμπ στο ΝΑΤΟ μπορούν να βασιστούν στα λόγια του Αμερικανού προέδρου, ο Ρούτε απάντησε: «Μπορείς πάντα να βασίζεσαι στα λόγια του Τραμπ».
Νωρίτερα την Τετάρτη 21/1, ο Ρούτε είχε δηλώσει ότι «είχαμε μια πολύ καλή συζήτηση» με τον Τραμπ για τους τρόπους με τους οποίους οι σύμμαχοι εντός του ΝΑΤΟ μπορούν να εργαστούν από κοινού για την ασφάλεια των επτά χωρών της Αρκτικής έναντι της Ρωσίας και της Κίνας».
Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ αναφέρθηκε στις ΗΠΑ, τον Καναδά, τη Δανία, την Ισλανδία, τη Σουηδία, τη Φινλανδία και τη Νορβηγία.
Σύμφωνα με τον ίδιο, περαιτέρω συζητήσεις θα συνεχίσουν τη δουλειά που ξεκίνησε την προηγούμενη εβδομάδα στην Ουάσιγκτον κατά τη συνάντηση αντιπροσωπειών από τη Δανία και τη Γροιλανδία με Αμερικανούς αξιωματούχους.
Στόχος είναι «να διασφαλίσουμε, κυρίως σε ό,τι αφορά τη Γροιλανδία, ότι θα φροντίσουμε πως οι Κινέζοι και οι Ρώσοι δε θα αποκτήσουν πρόσβαση στην οικονομία της Γροιλανδίας ή στρατιωτικά στη Γροιλανδία», σημείωσε ο Ρούτε.
ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΒΑΣΕΙΣ ΣΤΗ ΓΡΟΙΛΑΝΔΙΑ
ΟΠΩΣ ΟΙ ΒΡΕΤΑΝΙΚΕΣ ΒΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ
Αναφερόμενη στη μεταστροφή του Τραμπ ως προς το ζήτημα της Γροιλανδίας και στις συνομιλίες που είχε με τον Ρούτε, δημοσίευμα της γαλλικής εφημερίδας Le Monde αναφέρει, ότι όλο αυτό το διάστημα ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ προσπαθούσε να βρει έναν τρόπο να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ της αμερικανικής και της δανικής θέσης και να πείσει τον Αμερικανό πρόεδρο, όχι μόνο για την καταστροφή που θα μπορούσε να προκαλέσει οποιαδήποτε στρατιωτική επιχείρηση εναντίον ενός συμμάχου του ΝΑΤΟ, αλλά και για την ικανότητα των συμμάχων να εξασφαλίσουν την ασφάλεια στην περιοχή της Αρκτικής.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, την Κυριακή 18 Ιανουαρίου, ο Ρούτε μίλησε τηλεφωνικά με τον Τραμπ. Την επόμενη μέρα, στην έδρα του ΝΑΤΟ, συζήτησε με τους υπουργούς Εξωτερικών της Δανίας και της Γροιλανδίας μια εναλλακτική λύση, για την άμεση προσάρτηση του νησιού: τη μεταβίβαση της κυριαρχίας της βάσης Πιτουφίκ, στη βόρεια Γροιλανδία, στις ΗΠΑ – μια ιδέα εμπνευσμένη από το καθεστώς των δύο βρετανικών κυρίαρχων βάσεων στο νησί της Κύπρου.
Το Ακρωτήρι και η Δεκέλλια παρέμειναν υπό τον έλεγχο της Βρετανίας μετά την ανεξαρτησία της Κύπρου το 1960 και το Λονδίνο μπορεί να διεξάγει τις δραστηριότητές του εκεί χωρίς άδεια από την κυπριακή κυβέρνηση. Η συμφωνία ασφάλειας του 1951, που αναθεωρήθηκε το 2004 για το Πιτουφίκ, παραχώρησε στις ΗΠΑ εκτεταμένες εξουσίες – αλλά όχι την «κυριαρχία» που τόσο πολύ εκτιμά ο Τραμπ. «Αυτό μπορεί να έπαιξε κάποιο ρόλο», δήλωσε ένας Ευρωπαίος διπλωμάτης που παρακολούθησε τις διαπραγματεύσεις στην εφημερίδα.
Σύμφωνα με την εφημερίδα The New York Times, η Δανία θα μπορούσε επίσης να μεταβιβάσει τμήματα του εδάφους της στις ΗΠΑ, ώστε η Ουάσιγκτον να μπορεί να ιδρύσει εκεί νέες στρατιωτικές βάσεις υπό αμερικανική κυριαρχία. Το θέμα συζητήθηκε κατά τη διάρκεια συνάντησης που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 21/1 στην έδρα του ΝΑΤΟ. Αυτές οι πιθανές μεταβιβάσεις κυριαρχίας πρέπει ακόμη να τελειοποιηθούν και να εγκριθούν, τόσο από τις δανικές όσο και από τις γροιλανδικές αρχές.
Την ίδια ώρα πηγή που έχει γνώση του περιεχόμενου της συνομιλίας που είχαν ο Τραμπ με τον Ρούτε, δήλωσε την Πέμπτη 22/1 στο AFP, ότι ΗΠΑ και Δανία θα επαναδιαπραγματευθούν την αμυντική τους συμφωνία του 1951 αναφορικά με τη Γροιλανδία.
Η ασφάλεια της Αρκτικής θα ενισχυθεί και οι ευρωπαϊκές χώρες του ΝΑΤΟ θα συμβάλουν προς αυτή την κατεύθυνση, σημείωσε η πηγή, ενώ πρόσθεσε ότι στις συνομιλίες της Τετάρτης (21/1) δεν έγινε αναφορά στην ιδέα δημιουργίας αμερικανικών βάσεων στη Γροιλανδία, υπό την κυριαρχία των ΗΠΑ.
Από την πλευρά της η Άλισον Χαρτ, εκπρόσωπος του ΝΑΤΟ, διευκρίνισε ότι «ο γενικός γραμματέας δεν πρότεινε κανένα συμβιβασμό αναφορικά με την κυριαρχία της Δανίας».
ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΠΕΓΧΑΓΗ
Ο Ρούτε δεν μπορεί να διαπραγματεύεται εξ ονόματος της Δανίας και της Γροιλανδίας για την κυριαρχία του νησιού της Αρκτικής, απάντησε η δανέζικη κυβέρνηση. «Η θέση της Δανίας και της Γροιλανδίας είναι ίδιες και καμία διαπραγμάτευση δεν έγινε με το ΝΑΤΟ αναφορικά με το ζήτημα της κυριαρχίας μας», υπογράμμισε η πρωθυπουργός της Δανίας, Μέτε Φρεντέρικσεν, μιλώντας στη δανέζικη τηλεόραση. «Είναι αυτονόητο ότι μόνο η Δανία και η Γροιλανδία μπορούν να λαμβάνουν αποφάσεις σχετικά με ζητήματα που αφορούν τη Δανία και τη Γροιλανδία», είχε τονίσει λίγο νωρίτερα σε ανακοίνωσή της.
«Ο Ρούτε φυσικά δεν μπορεί να διαπραγματευτεί μια συμφωνία εκ μέρους της Δανίας ή της Γροιλανδίας, αλλά έχω την εντύπωση ότι εργάστηκε πιστά για τη συνοχή του ΝΑΤΟ», τόνισε από την πλευρά του ο Δανός υπουργός Άμυνας, Τρελς Λουντ Πούλσεν στο X.
«Έχουμε μια ξεκάθαρη κόκκινη γραμμή. Δε θα παραδώσουμε την κυριαρχία μας επί περιοχών του βασιλείου», τόνισε ο υπουργός.
Την ένταξή τους υπέγραψαν 19 χώρες ◙ Μόνο Ουγγαρία και Βουλγαρία από την ΕΕ ◙ Ο Αμερικανός πρόεδρος μίλησε για πιθανή συνεργασία με τον ΟΗΕ, χωρίς να δώσει σαφές πλαίσιο ◙ Στην τελετή Μιλέι, Φιντάν, ηγέτες του Πακιστάν, του Κοσσόβου, της Ινδονησίας, του Κατάρ
Το νεοσύστατο Συμβούλιο Ειρήνης παρουσίασε την Πέμπτη 22/1 στο Νταβός ο Ντόναλντ Τραμπ, με 19 χώρες να υπογράφουν την ένταξή τους στο νέο σχήμα, σε μια τελετή που συνοδεύτηκε από περιορισμένες διευκρινίσεις για την εντολή, τη δομή και τον τρόπο λειτουργίας του οργάνου. Από την Ευρωπαϊκή Ένωση, στην τελετή συμμετείχαν μόνο η Ουγγαρία και η Βουλγαρία, σε ένα σκηνικό όπου απουσίαζαν συνολικά οι παραδοσιακοί δυτικοευρωπαϊκοί σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Αμερικανός πρόεδρος χαρακτήρισε το Συμβούλιο «κάτι πραγματικά μοναδικό για τον κόσμο» και, μιλώντας στην τελετή υπογραφής του ιδρυτικού καταστατικού, ανέφερε ότι θα μπορούσε να συνεργαστεί με τα Ηνωμένα Έθνη για την επίλυση πολέμων, όχι μόνο στη Μέση Ανατολή – όπου ο πόλεμος Ισραήλ-Χαμάς στη Γάζα αποτέλεσε, όπως είπε, την αφετηρία της ιδέας. Παρά ταύτα, δεν παρείχε συγκεκριμένες λεπτομέρειες για το πώς θα μπορούσε να οργανωθεί ή να υλοποιηθεί μια τέτοια συνεργασία με τον ΟΗΕ. Η έλλειψη σαφούς περιγραφής της εντολής και των διαδικασιών του νέου οργάνου έχει προκαλέσει επιφυλάξεις σε αρκετές χώρες, πολλές εκ των οποίων θεωρούνται στενοί σύμμαχοι των ΗΠΑ. Σύμφωνα με όσα μεταφέρθηκαν, έχουν εκφραστεί ανησυχίες ότι ο Τραμπ ενδέχεται να επιδιώκει το νέο Συμβούλιο να υποκαταστήσει ή να ανταγωνιστεί τον ΟΗΕ, γεγονός που οδηγεί ορισμένες κυβερνήσεις είτε να αρνηθούν συμμετοχή είτε να τηρούν στάση αναμονής.
Μετά τις δηλώσεις του, ο Ντόναλντ Τραμπ κάθισε στο τραπέζι και ήταν από τους πρώτους που υπέγραψαν το ιδρυτικό καταστατικό του Συμβουλίου Ειρήνης. Εκπρόσωποι από το Μπαχρέιν και το Μαρόκο ήταν οι πρώτοι που ακολούθησαν, ενώ στη συνέχεια η εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, Karoline Leavitt, παρουσίασε διαδοχικά τα υπόλοιπα μέλη που προσήλθαν για να προσθέσουν τις υπογραφές τους. Η τελετή πραγματοποιήθηκε με συμμετοχή αισθητά μικρότερη από τις περίπου 35 χώρες που, σύμφωνα με προαναγγελία κυβερνητικού αξιωματούχου, νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα, αναμενόταν να λάβουν μέρος.
Η σύνθεση των συμμετεχόντων εμφάνισε γεωγραφική κλίση προς τη Μέση Ανατολή, τη Νότια Αμερική και την Κεντρική Ασία, ενώ στη σκηνή βρέθηκαν εκπρόσωποι και ηγέτες από τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Αργεντινή και την Παραγουάη, μεταξύ άλλων. Ο Τραμπ τους ευχαρίστησε δημόσια, χαρακτηρίζοντάς τους «στην πλειονότητά τους πολύ δημοφιλείς ηγέτες, σε ορισμένες περιπτώσεις όχι και τόσο». Στο Συμβούλιο Ειρήνης υπέγραψαν, σύμφωνα με όσα ανακοινώθηκαν, εκπρόσωποι από το Μπαχρέιν και το Μαρόκο, ο πρωθυπουργός της Αρμενίας, ο πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν, ο πρωθυπουργός της Βουλγαρίας και ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας. Συμμετέχουν επίσης ο πρόεδρος της Ινδονησίας, ο αναπληρωτής πρωθυπουργός της Ιορδανίας, ο πρόεδρος του Κοσσυφοπεδίου, ο πρωθυπουργός του Πακιστάν, ο πρωθυπουργός του Κατάρ, ο υπουργός Εξωτερικών της Σαουδικής Αραβίας και ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας. Στο σχήμα μετέχουν ακόμη ο πρόεδρος του Ουζμπεκιστάν και ο πρωθυπουργός της Μογγολίας. Στην ομιλία του, ο Ντόναλντ Τραμπ αναφέρθηκε και στη Βενεζουέλα, μιλώντας για τη δράση των ΗΠΑ και περιγράφοντας τον αμερικανικό στρατό ως «μακράν τον ισχυρότερο στρατό στον κόσμο», μετά την επιχείρηση που, όπως είπε, οδήγησε στη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο. «Νωρίτερα αυτό το μήνα, χάρη στην απαράμιλλη δεξιοτεχνία, ισχύ και δύναμη του αμερικανικού στρατού – έχουμε μακράν τον ισχυρότερο στρατό στον κόσμο – συλλάβαμε τον παράνομο δικτάτορα Νικολάς Μαδούρο και απελευθερώσαμε το λαό της Βενεζουέλας», είπε. Συμπλήρωσε ότι οι ΗΠΑ έχουν «εξαιρετικές σχέσεις με τους νέους ηγέτες της Βενεζουέλας» και ότι «οι σχέσεις αυτές είναι καλές». Στη συνέχεια, δήλωσε ότι «ανοίγουμε τη χώρα στις μεγάλες πετρελαϊκές μας εταιρείες και αυτό πηγαίνει πολύ καλά. Έχουμε ήδη αντλήσει 50 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου και ένα μεγάλο μέρος από αυτά θα επιστρέψει στη Βενεζουέλα». Όπως είπε, η Βενεζουέλα «θα έχει περισσότερα έσοδα μαζί μας σε σύντομο χρονικό διάστημα απ’ όσα είχε μέσα σε χρόνια», ενώ πρόσθεσε: «Οι πετρελαϊκές εταιρείες θέλουν να μπουν, θέλουν να μπουν άμεσα. Είμαστε ήδη εκεί και επιθεωρούμε τις εγκαταστάσεις». Ο Αμερικανός πρόεδρος έκανε αναφορά και στη διακίνηση ναρκωτικών, υποστηρίζοντας ότι αμερικανικά πλήγματα κατά φερόμενων σκαφών διακίνησης στην Καραϊβική και στα γύρω ύδατα έχουν μειώσει τις παράνομες θαλάσσιες αποστολές προς τις ΗΠΑ κατά 98,1%, ποσοστό που, όπως είπε, ήταν αυξημένο κατά περίπου μία ποσοστιαία μονάδα σε σχέση με τα στοιχεία που είχε λάβει την προηγούμενη ημέρα. Παράλληλα, επανέλαβε τη δέσμευσή του να μεταφέρει τις επιχειρήσεις κατά των λατινοαμερικανικών καρτέλ από τη θάλασσα στη στεριά, χωρίς να κατονομάσει χώρες στις οποίες σκοπεύει να διατάξει πλήγματα, σημειώνοντας ότι οι χερσαίες επιχειρήσεις θα είναι ευκολότερες σε σύγκριση με επιθέσεις σε σκάφη εν πλω. Ο Τραμπ εμφανίστηκε τελευταίος στη σκηνή, αφού προηγήθηκαν τα μέλη του «Board of Peace», και ξεκίνησε την τοποθέτησή του λέγοντας ότι πρόκειται για «μια πολύ συναρπαστική ημέρα, που προετοιμαζόταν εδώ και καιρό», ενώ η φωνή του ακούστηκε βραχνή, μετά τη μακρά ομιλία του την Τετάρτη 21/1 στο Νταβός, διάρκειας άνω των 70 λεπτών.
Υποστήριξε ότι «όλοι θέλουν να είναι μέρος» του νέου σχήματος, επισημαίνοντας ότι οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ τους και το Ηνωμένο Βασίλειο, δεν έχουν ακόμη υπογράψει. Πρόσθεσε ότι θα συνεργαστούν «με πολλούς άλλους, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Εθνών». Αναφερόμενος στη διεθνή ατζέντα, επανέλαβε τη ρητορική του για τον τερματισμό πολέμων, λέγοντας ότι «έχουμε ειρήνη στη Μέση Ανατολή» και ότι «έχουμε διευθετήσει οκτώ πολέμους», εκτιμώντας πως «έρχεται σύντομα άλλος ένας», αναφερόμενος στον πόλεμο στην Ουκρανία. Όπως είπε, ήταν η σύγκρουση που «νόμιζα ότι θα ήταν εύκολη», αλλά «αποδείχθηκε πιθανόν η πιο δύσκολη». Παράλληλα, είπε ότι «σήμερα, ο κόσμος είναι πλουσιότερος, ασφαλέστερος και πολύ πιο ειρηνικός από ό,τι ήταν πριν από ένα χρόνο» και πρόσθεσε: «Σβήσαμε όλες αυτές τις φωτιές που πολλοί άνθρωποι δε γνώριζαν, συμπεριλαμβανομένου και εμού». Τέλος, ο Ντόναλντ Τραμπ αναφέρθηκε στον Τόνι Μπλερ, σημειώνοντας ότι δε θα είναι μέλος του Συμβουλίου, αλλά θα συμμετέχει στο Εκτελεστικό Συμβούλιο του Συμβουλίου Ειρήνης, το οποίο, όπως είπε, θα υλοποιήσει το όραμα του οργάνου στη Γάζα. «Σ’ ευχαριστούμε, Τόνι, που είσαι εδώ. Το εκτιμούμε», είπε ο πρόεδρος των ΗΠΑ.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, θέλει να αποκτήσει τη Γροιλανδία, καθώς λέει ότι είναι ο μόνος τρόπος για να διασφαλίσει την άμυνα της χώρας του. Από την άλλη πλευρά, οι κάτοικοι της περιοχής, όπως και η Δανία, στην οποία ανήκει η αυτόνομη περιοχή, απορρίπτουν το σκεπτικό του Τραμπ και λένε ότι οποιεσδήποτε ανησυχίες έχει η Ουάσιγκτον μπορούν να αντιμετωπιστούν με τις υφιστάμενες αμυντικές συμφωνίες.
Αυτή τη στιγμή, οκτώ κράτη έχουν εδάφη στην Αρκτική (Ρωσία, Ηνωμένες Πολιτείες, Καναδάς, Δανία, Νορβηγία, Σουηδία, Φινλανδία και Ισλανδία) και αυτοί είναι οι στρατιωτικοί πόροι που έχουν αναπτύξει στην περιοχή:
ΡΩΣΙΑ
Το ήμισυ της χερσαίας έκτασης της Αρκτικής αποτελεί ρωσικό έδαφος. Από το 2005, η Μόσχα έχει επαναλειτουργήσει και εκσυγχρονίσει δεκάδες στρατιωτικές βάσεις της σοβιετικής εποχής, τόσο στην ηπειρωτική Αρκτική όσο και στα νησιά στα ανοικτά των βόρειων ακτών της.
Η Ρωσία διατηρεί σε υψηλή κατάσταση ετοιμότητας το πυρηνικό κέντρο δοκιμών στη Νόβαγια Ζεμλία, ένα αρκτικό αρχιπέλαγος, αν και δεν έχει πραγματοποιήσει δοκιμή με πυρηνική έκρηξη από το 1990. Τον περασμένο Οκτώβριο, πραγματοποίησε εκεί δοκιμή του πυρηνοκίνητου πυραύλου κρουζ Μπουρεβέστνικ.
Στην ευρωπαϊκή Αρκτική, η χερσόνησος Κόλα φιλοξενεί περίπου τα δύο τρίτα των πυρηνικών δυνατοτήτων δεύτερης επίθεσης της Ρωσίας – της ικανότητας να απαντήσει σε πυρηνική επίθεση – σύμφωνα με τον Ματιέ Μπουλέζ, συνεργάτη του Polar Institute στο Wilson Center με έδρα την Ουάσιγκτον.
Η περιοχή φιλοξενεί επίσης το Βόρειο Στόλο της Ρωσίας, με έδρα το Σεβερομόρσκ, ο οποίος διαθέτει 6 από τα 12 πυρηνικά υποβρύχια της χώρας, σύμφωνα με στοιχεία του Διεθνούς Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (IISS). Τα υπόλοιπα 6 χειρίζεται ο Στόλος του Ειρηνικού με έδρα το Βλαδιβοστόκ.
Ο μόνος τρόπος για το Βόρειο Στόλο να έχει πρόσβαση στο Βόρειο Ατλαντικό, είναι μέσω της Θάλασσας του Μπάρεντς, μεταξύ του νορβηγικού αρχιπελάγους Σβάλμπαρντ και της βόρειας ακτής της Ευρώπης. Η διατήρηση αυτής της πρόσβασης είναι επομένως απαραίτητη για τη Μόσχα.
ΗΠΑ ΚΑΙ ΚΑΝΑΔΑΣ
Από το 1957, οι ΗΠΑ και ο Καναδάς αμύνονται από κοινού ενάντια σε εξωτερικές απειλές, συμπεριλαμβανομένων εκείνων από πυρηνικούς πυραύλους, μέσω της Βορειοαμερικανικής Διοίκησης Αεροδιαστημικής Άμυνας (NORAD), η οποία σύμφωνα με το IISS βρίσκεται σε διαδικασία εκσυγχρονισμού: Ο Καναδάς έχει παραγγείλει δύο συστήματα ραντάρ που καλύπτουν αρκτικές και πολικές περιοχές, με το πρώτο να αναμένεται να φτάσει σε αρχική επιχειρησιακή ικανότητα έως το 2028.
Από την πλευρά του, ο πρόεδρος Τραμπ έχει δηλώσει ότι επιθυμεί να αναπτύξει ένα νέο σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας – το Χρυσό Θόλο (Golden Dome) – και γι’ αυτό το λόγο ισχυρίζεται ότι η Γροιλανδία είναι ζωτικής σημασίας.
Βάσει αμυντικής συμφωνίας με τη Δανία, η Ουάσιγκτον διαθέτει στη βόρεια Γροιλανδία τη Διαστημική Βάση Πιτουφίκ. Κατά τα άλλα, οι περισσότερες από τις αρκτικές δυνάμεις της βρίσκονται σε οκτώ βάσεις στην Αλάσκα και αριθμούν περίπου 22.000 στρατιωτικούς, σύμφωνα με το IISS και τη Βόρεια Διοίκηση των ΗΠΑ.
Ο Καναδάς διαθέτει πέντε βάσεις στην Αρκτική, συμπεριλαμβανομένου του Αλέρτ, ενός σταθμού αναχαίτισης ραδιοσημάτων στο νησί Έλσμερ, που είναι ο βορειότερος μόνιμα κατοικημένος οικισμός στον κόσμο. Νότια του Αρκτικού Κύκλου, ο Καναδάς διαθέτει μια βάση στο Γέλοουναϊφ στα Βορειοδυτικά Εδάφη, η οποία φιλοξενεί μια ομάδα περιπολίας δασοφυλάκων και μια αεροπορική βάση. Ο Καναδάς κατασκευάζει μια εγκατάσταση στο νησί Μπάφιν για τον ανεφοδιασμό πλοίων περιπολίας ανοιχτής θάλασσας – αν και το έργο έχει υποστεί πολλές καθυστερήσεις. Εν τω μεταξύ, οι ΗΠΑ επεκτείνουν τις υπάρχουσες λιμενικές εγκαταστάσεις στο Νόουμ της Αλάσκας, σύμφωνα με το IISS.
ΔΑΝΙΑ
Παρά τους χλευασμούς του Τραμπ, το σώμα Sirius που περιπολεί με έλκηθρα σκύλων είναι μια σκληραγωγημένη στρατιωτική μονάδα, που διεξάγει αναγνωρίσεις μεγάλης εμβέλειας στις ακραίες συνθήκες της βορειοανατολικής Γροιλανδίας.
Η Κοινή Αρκτική Διοίκηση (JAC) της Δανίας, με έδρα την πρωτεύουσα της Γροιλανδίας, Νουούκ, αριθμεί περίπου 150 άτομα στρατιωτικό και πολιτικό προσωπικό.
Η JAC είναι επίσης παρούσα στην αεροπορική βάση Κανγκερλουσουάκ, καθώς και σε τέσσερις μικρότερους στρατιωτικούς σταθμούς στην ανατολική και βορειοανατολική Γροιλανδία, ενώ διαθέτει και έναν αξιωματικό σύνδεσμο στη βάση του Πιτουφίκ.
ΣΟΥΗΔΙΑ ΚΑΙ ΦΙΝΛΑΝΔΙΑ
Η Σουηδία δεν έχει βάσεις βόρεια του Αρκτικού Κύκλου, αλλά έχει μια αεροπορική βάση στη Λουλέα, στη βόρεια ακτή του Βοθνιακού Κόλπου, και μια στρατιωτική βάση με δύο συντάγματα στο Μπόντεν, σε απόσταση περίπου 40 χλμ.
Η Φινλανδία διαθέτει μια αεροπορική βάση στο Ροβανιέμι, στον Αρκτικό Κύκλο, και μια βάση της Ταξιαρχίας Γιάγκερ βορειότερα, στη φινλανδική Λαπωνία.
ΝΟΡΒΗΓΙΑ
Η Νορβηγία είναι ο παρατηρητής του ΝΑΤΟ για μια τεράστια θαλάσσια περιοχή περίπου 2 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων του Βόρειου Ατλαντικού, συμπεριλαμβανομένης της Αρκτικής. Πολλές από τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις της βρίσκονται πάνω από τον Αρκτικό Κύκλο. Διαθέτει τέσσερις αεροπορικές βάσεις, συμπεριλαμβανομένης μίας για τα νέα μαχητικά αεροσκάφη F-35, δύο ναυτικές βάσεις, μια σειρά από στρατιωτικές βάσεις και ένα κέντρο υποδοχής για τους συμμάχους του ΝΑΤΟ που έρχονται για ενίσχυση σε περίπτωση επίθεσης.
ΙΣΛΑΝΔΙΑ
Το νησί του Βόρειου Ατλαντικού είναι μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά δε διαθέτει στρατό, μόνο υπηρεσία ακτοφυλακής. Φιλοξενεί αεροσκάφη ναυτικής περιπολίας του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ στην αεροπορική βάση Κέφλαβικ, κοντά στο Ρέικιαβικ. Μαχητικά αεροσκάφη του ΝΑΤΟ εναλλάσσονται περιοδικά στο Κέφλαβικ για να διατηρούν ασφαλή τον ισλανδικό εναέριο χώρο. Η ανάπτυξη διαρκεί συνήθως δύο έως τρεις εβδομάδες, τρεις φορές το χρόνο.
Για το 67% των Καναδών το κόστος ζωής είναι τόσο κακό όσο ποτέ
Γράφει ο David Coletto*
Παρατήρησα μια πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση που έκανε πρόσφατα το POLITICO στις Ηνωμένες Πολιτείες, σχετικά με το κόστος ζωής. Έκοψε τα… πολλά λόγια – ρωτώντας τους ανθρώπους κάτι πολύ απλό: το κόστος ζωής σήμερα είναι χειρότερο από ποτέ, απλώς κακό ή καθόλου κακό; Δεδομένου του πόσο κεντρική ήταν η οικονομική προσιτότητα στην πολιτική στον Καναδά, αποφάσισα να επαναλάβω την ερώτηση εδώ – ρωτώντας σε δημοσκόπηση ένα αξιόπιστο δείγμα 1500 Καναδών. Τα αποτελέσματα υπογραμμίζουν πόσο κυρίαρχο παραμένει αυτό το ζήτημα στη ζωή των Καναδών.
Το 67% των Καναδών λέει ότι το κόστος ζωής εκεί που ζουν, είναι το χειρότερο που μπορούν να θυμηθούν ποτέ. Ένα άλλο 21% λέει ότι είναι κακό, αλλά ότι θυμάται στιγμές που ήταν χειρότερο. Μόλις το 11% λέει ότι το κόστος ζωής δεν είναι κακό.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το 46% των Αμερικανών δήλωσε πρόσφατα, ότι το κόστος ζωής ήταν το χειρότερο που μπορούσαν να θυμηθούν, υποδηλώνοντας ότι οι Καναδοί αισθάνονται αυτή την πίεση ακόμη πιο έντονα.
Υπάρχει ένα σαφές κομματικό χάσμα στο πόσο έντονες είναι αυτές οι πιέσεις οικονομικής προσιτότητας. Ενώ η πλειοψηφία των Φιλελεύθερων ψηφοφόρων λέει ότι το κόστος ζωής είναι το χειρότερο που μπορούν να θυμηθούν, αυτή η άποψη είναι πολύ πιο διαδεδομένη μεταξύ των Συντηρητικών ψηφοφόρων, όπου τα τρία τέταρτα περιγράφουν τις τρέχουσες συνθήκες με αυτούς τους σκληρούς όρους, σε σύγκριση με το 58% των Φιλελεύθερων, υπογραμμίζοντας πώς το άγχος για το κόστος ζωής είναι τόσο ευρύ όσο και πιο έντονα αισθητό στη συντηρητική πλευρά του εκλογικού σώματος.
Αυτό δεν είναι μια περιθωριακή ανησυχία ή ένα άγχος στο παρασκήνιο. Είναι μια κυρίαρχη βιωμένη εμπειρία που συνεχίζει να διαμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο οι Καναδοί ερμηνεύουν τις κυβερνητικές επιδόσεις, την ηγεσία και τις ανταγωνιστικές πολιτικές προτεραιότητες, παράλληλα με την ανησυχία για τον Ντόναλντ Τραμπ, το εμπόριο και την παγκόσμια αστάθεια.
ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΖΩΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ
ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΤΖΕΝΤΑ
Όταν ζητείται από τους Καναδούς να προσδιορίσουν τις τρεις κορυφαίες προτεραιότητες για την ομοσπονδιακή κυβέρνηση αυτή τη στιγμή, το αυξανόμενο κόστος ζωής βρίσκεται σαφώς πάνω από κάθε άλλο ζήτημα. Σχεδόν τα δύο τρίτα το επιλέγουν, πολύ μπροστά από την οικονομία, την οικονομική προσιτότητα της στέγασης, την υγειονομική περίθαλψη ή τις ανησυχίες για τον Τραμπ και την κυβέρνησή του. Αυτό το εύρημα είναι αξιοσημείωτα συνεπές σε όλες τις περιοχές και τις ηλικιακές ομάδες. Στον Ατλαντικό Καναδά, το Οντάριο, τα «Λιβάδια», το Κεμπέκ και τη Βρετανική Κολομβία, η οικονομική προσιτότητα κατέχει την πρώτη θέση.
ΤΙ ΕΝΝΟΟΥΝ ΟΙ ΚΑΝΑΔΟΙ
ΟΤΑΝ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΠΡΟΣΙΤΕΣ ΤΙΜΕΣ
Οι Καναδοί δεν μιλούν αφηρημένα όταν μιλούν για το κόστος ζωής. Ανταποκρίνονται σε πολύ συγκεκριμένες πιέσεις. Η πιο ευρέως αναφερόμενη ανησυχία είναι οι τιμές των παντοπωλείων, που επιλέγονται από το 81% των Καναδών. Αυτή η ανησυχία αυξάνεται απότομα με την ηλικία, από 61% μεταξύ των ατόμων ηλικίας 18 έως 29 ετών, σε 93% μεταξύ των ατόμων ηλικίας 60 ετών και άνω. Οι τιμές των τροφίμων είναι το πιο καθολικό και συναισθηματικά ηχηρό κόστος, επειδή είναι αναπόφευκτες και ορατές κάθε εβδομάδα.
Το κόστος στέγασης, συμπεριλαμβανομένων των ενοικίων, των πληρωμών στεγαστικών δανείων και των τιμών των κατοικιών, είναι η δεύτερη πιο αναφερόμενη ανησυχία με 50% συνολικά. Εδώ το χάσμα των γενεών είναι πιο ξεκάθαρο. Έξι στους δέκα Καναδούς κάτω των 30 ετών αναφέρουν τη στέγαση ως σημαντική πίεση, σε σύγκριση με λιγότερους από τέσσερις στους δέκα μεταξύ των ατόμων ηλικίας 60 ετών και άνω.
Άλλα κόστη έχουν σημασία, αλλά σε μικρότερο βαθμό. Οι λογαριασμοί κοινής ωφελείας, τα οικιακά είδη, τα έξοδα υγειονομικής περίθαλψης, οι μεταφορές, οι ασφάλειες και οι πληρωμές χρεών, είναι κάποια από αυτά. Μεταξύ των νεότερων Καναδών, τα έξοδα εκπαίδευσης ξεχωρίζουν περισσότερο, ενώ το κόστος υγειονομικής περίθαλψης αυξάνεται σε σημασία μεταξύ των ηλικιωμένων Καναδών.
ΠΟΙΟΣ ΔΙΝΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ
ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΖΩΗΣ
Το αυξανόμενο κόστος ζωής αναγνωρίζεται ως κορυφαία προτεραιότητα σε όλες τις περιοχές, αλλά είναι ιδιαίτερα έντονο στον Ατλαντικό Καναδά και το Οντάριο. Σε κάθε περιοχή, ωστόσο, κατέχει την πρώτη θέση. Οι ηλικιακές διαφορές είναι μέτριες σε συχνότητα αλλά σημαντικές στην ερμηνεία. Οι πλειοψηφίες σε κάθε ηλικιακή ομάδα λένε ότι η οικονομική προσιτότητα πρέπει να είναι μεταξύ των κορυφαίων προτεραιοτήτων της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Οι νεότεροι Καναδοί είναι πιο πιθανό να το συνδυάσουν με την οικονομική προσιτότητα της στέγασης, ενώ οι μεγαλύτεροι Καναδοί είναι πιο πιθανό να το συνδέσουν με την υγειονομική περίθαλψη και τη σχέση του Καναδά με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Προκύπτουν επίσης διαφορές μεταξύ των φύλων. Οι γυναίκες είναι πιο πιθανό από τους άνδρες να αναφέρουν το αυξανόμενο κόστος ζωής ως κορυφαία προτεραιότητα και πιο πιθανό να το συσχετίσουν με τη στέγαση και την υγειονομική περίθαλψη. Οι άνδρες είναι κάπως πιο πιθανό να συνδέσουν την οικονομική προσιτότητα με την οικονομική ανάπτυξη, τις θέσεις εργασίας και τις κρατικές δαπάνες.
*Ιδρυτής, Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Abacus Data
