Άτυπος εμφύλιος στις ΗΠΑ

Γράφει ο δημοσιογράφος
ΣΤΑΥΡΟΣ ΛΥΓΕΡΟΣ

Η δεύτερη απόπειρα δολοφονίας του Τραμπ δεν αφήνει καμία αμφιβολία ακόμα και στους πιο δύσπιστους, ότι ο πρώην Πρόεδρος και τώρα υποψήφιος έχει δαιμονοποιηθεί από το αμερικανικό βαθύ κράτος, το Δημοκρατικό Κόμμα και το κυρίαρχο σύστημα εξουσίας στις ΗΠΑ (Μίντια, ακαδημαϊκοί κ.λπ.). Ήταν, λοιπόν, πολύ πιθανό, αυτή η συστηματική δαιμονοποίηση να οπλίσει το χέρι κάποιου, που –στην καλύτερη περίπτωση!– θεώρησε πως σκοτώνοντάς τον θα έσωζε τις ΗΠΑ.

Δεν έπρεπε να εντυπωσιάζει η πρωτοφανής διπλή απόπειρα δολοφονίας του Τραμπ, όταν χαρακτηρίζεται «Χίτλερ», «πράκτορας του Πούτιν», «καταστροφή για την Αμερική» (και όσα ακόμα έχουμε ακούσει, όχι από ανώνυμους στα social media, αλλά από επίσημες φωνές). Όταν επιπροσθέτως έχει υποστεί αλλεπάλληλες ποινικές διώξεις για υποθέσεις που δε θα είχαν ποτέ απασχολήσει τη Δικαιοσύνη, εάν αφορούσαν κάποιον άλλο πολιτικό.

Ο Ρεπουμπλικάνος υποψήφιος έχει μετατραπεί εδώ και πολλά χρόνια σε «μαύρο πρόβατο» κι αυτό, όπως διδάσκει η Ιστορία, έχει συχνά πρακτικές συνέπειες, ειδικά όταν η επιχείρηση δαιμονοποίησης και δίωξης έχει φέρει τα αντίθετα από τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Ο Τραμπ σάρωσε στη μάχη για το χρίσμα, έχει θέσει υπό τον έλεγχό του το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και έχει συσπειρώσει γύρω του τον κορμό της «βαθιάς Αμερικής».

Δημοσκόπηση του Ipsos για τη δίωξη Τραμπ είχε δείξει καθαρά το διχασμό της αμερικανικής κοινωνίας. Ενώ το 84% των Δημοκρατικών συμφωνούσε με την άσκηση δίωξης, μόνο το 16% των Ρεπουμπλικάνων είχε την ίδια γνώμη. Ενώ πριν τη δίωξη προηγείτο με 48% στην κούρσα για το χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, μετά προηγήθηκε με 58%. Το 40% των Αμερικανών, μάλιστα, είχε δηλώσει ότι μετά τη δίωξη ήταν περισσότερο πιθανό να τον ψηφίσει, ενώ μόνο το 12% είχε δηλώσει ότι ήταν λιγότερο πιθανό.

Εάν θέλουμε να είμαστε ακριβείς, ο Τραμπ είναι η κορυφή του παγόβουνου, το παγόβουνο είναι ο Τραμπισμός. Ο Τραμπισμός αποτυπώνει το βαθύ διχασμό της αμερικανικής κοινωνίας, ο οποίος έχει προσλάβει διαστάσεις υφέρποντος εμφυλίου πολέμου. Οι ΗΠΑ δεν έφθασαν σ’ αυτό το σημείο χωρίς αιτία. Ήταν οι οικονομικές – κοινωνικές διαφοροποιήσεις της τελευταίας 20ετίας που κατέστησαν εφικτή την εκλογή Τραμπ. Όπως κατέστησαν δυνατό ο Σάντερς, ένας σοσιαλιστής από το μικρό και ασήμαντο Βερμόντ, να διεκδικήσει το 2016 επί ίσοις όροις το χρίσμα των Δημοκρατικών από τη Χίλαρι Κλίντον.

ΠΡΙΟΝΙΣΑΝ ΤΟ ΚΛΑΔΙ ΠΟΥ ΚΑΘΟΝΤΑΙ

Αυτή η αλλαγή δεν είναι αμερικανική ιδιοτροπία. Το Brexit μπορεί να πάτησε στον παραδοσιακό βρετανικό ευρωσκεπτικισμό, αλλά πήγασε από την ίδια μήτρα της αντισυστημικής ψήφου που αλλάζει τον πολιτικό χάρτη σ’ όλη τη Δύση. Τα παραδείγματα είναι πολλά. Σημασία έχει το γεγονός, ότι η παραδοσιακή πολιτική ηγεμονία του διδύμου της «φιλελεύθερης συναίνεσης», δηλαδή της φιλελέ Κεντροδεξιάς και Κεντροαριστεράς, αμφισβητείται εντόνως από τους πολίτες. Τα μικρομεσαία στρώματα, που στρέφουν μαζικά την πλάτη στις παραδοσιακά κυρίαρχες πολιτικές παρατάξεις, δεν έχουν, βεβαίως, προσβληθεί από κάποιον ιδεολογικοπολιτικό ιό που τα ωθεί στα άκρα. Η κύρια αιτία που αμφισβητούν την κατεστημένη τάξη πραγμάτων είναι, ότι αυτή περισσότερο ή λιγότερο ανατρέπει τις σταθερές του βίου τους σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της Δύσης.

Οι τεκτονικές αλλαγές που προκάλεσε και εν μέρει συνεχίζει να προκαλεί στις δυτικές κοινωνίες η κρίση του 2008 και η οποία επιδεινώθηκε από την πανδημία και στη συνέχεια από τον πόλεμο στην Ουκρανία, δε θα ήταν χωρίς πολιτικές συνέπειες. Η οικονομική κρίση, άλλωστε, δεν έπεσε από τον ουρανό. Είναι αυθεντικό προϊόν της απληστίας της ολιγαρχίας του χρήματος. Η ανισοκατανομή του πλούτου έχει προσλάβει τρομακτικές διαστάσεις. Σύμφωνα με τη New York Times, στη δεκαετία του 1990 το 1% των Αμερικανών προσποριζόταν το 45% της αύξησης του ΑΕΠ. Στην οκταετία του Μπους (2000-08) το 1% των Αμερικανών προσποριζόταν το 65% και στην οκταετία του Ομπάμα το 93%!

Παραδοσιακά, η Κεντροδεξιά και η Κεντροαριστερά εδραίωσαν τη μακρόχρονη πολιτική ηγεμονία τους στις δυτικές κοινωνίες στο άρρητο κοινωνικό συμβόλαιο, με βάση το οποίο εξασφάλιζαν στα μικρομεσαία στρώματα ευημερία και Κοινωνικό Κράτος, ή ένα συνδυασμό των δύο. Από ένα χρονικό σημείο και πέρα, όμως, συνέκλιναν και λειτούργησαν σαν όχημα της παγκοσμιοποίησης και εφαρμοστές της ατζέντας του νεοφιλελευθερισμού. Με τον τρόπο αυτό, όμως, ροκάνισαν το κλαδί που κάθονται. Για μία περίοδο η ευημερία συντηρήθηκε με δημόσιο δανεισμό, αλλά στη συνέχεια ήλθε αναπόφευκτα η λιτότητα. Με όργανο τις πολιτικές ελίτ, η ολιγαρχία του χρήματος με κυνισμό αποδομεί τα αμορτισέρ που μεταπολεμικά όχι μόνο διατήρησαν την κοινωνική ειρήνη, αλλά και τροφοδότησαν την οικονομική ανάπτυξη.

Η προεδρία Ομπάμα μετρίασε την κρίση στις ΗΠΑ, αλλά μεγάλο τμήμα του πληθυσμού δυσκολεύεται και εκεί να επιβιώσει αξιοπρεπώς. Δεν πρόκειται μόνο για τις μειονότητες και τους παραδοσιακά περιθωριοποιημένους. Η παγκοσμιοποίηση πετάει έξω από το «τρένο» μικρομεσαίους άλλοτε νοικοκυραίους και ειδικά την παραδοσιακή λευκή εργατική τάξη της «βαθιάς Αμερικής» που έχει πληγεί καίρια από την αποβιομηχάνιση. Η εκλογή Τραμπ το 2016, λοιπόν, ήταν το προϊόν αυτής ακριβώς της κοινωνικής δυναμικής. Μία ματιά στον αμερικανικό εκλογικό χάρτη του 2016 και του 2020 δείχνει ότι η Χίλαρι, και μετά ο Μπάιντεν, ψηφίσθηκαν κατά κανόνα από την ανώτερη τάξη και τα μεσαία στρώματα, που έχουν ενσωματωθεί στο πλαίσιο του οικονομικού φιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης. Επίσης, από τις μειονότητες (μαύροι, ισπανόφωνοι, μουσουλμάνοι κ.α.) που φοβήθηκαν από την αντι-μεταναστευτική ρητορική του Τραμπ.

Η ΔΙΩΞΗ ΤΟΥ ΤΡΑΜΠ

ΚΑΙ Ο «ΒΑΛΤΟΣ»

Η υπόσχεση του Τραμπ, ότι με την επιβολή δασμών θα έφερνε πίσω μεγάλες εταιρείες και θέσεις εργασίας, άγγιζε ευαίσθητες χορδές εκατομμυρίων Αμερικανών, που άμεσα ή έμμεσα έχουν πληγεί από την αποβιομηχάνιση. Προς την ίδια κατεύθυνση λειτούργησε και η ρητορική του για λήψη δραστικών μέτρων εναντίον του ρεύματος της παράνομης μετανάστευσης. Η είσοδος μεταναστών παροξύνει το ένστικτο αυτοσυντήρησης κοινωνιών που νοιώθουν ότι απειλούνται με φτωχοποίηση. Γι’ αυτά τα τμήματα του πληθυσμού, ο ανταγωνισμός από τη φθηνή εργασία των μεταναστών βιώνεται σαν πρόσθετη απειλή.

Στη «βαθιά Αμερική» των συντηρητικών λευκών εργατικών και αγροτικών στρωμάτων, επικρατεί ένα αίσθημα νοσταλγίας για τις παλιές καλές ημέρες και ένα κράμα απόγνωσης και οργής για το σήμερα της μιζέριας, της απαξίωσης και της περιθωριοποίησης. Αυτά ακριβώς εξέφρασε ο Τραμπ, υποσχόμενος ότι θα καθαρίσει το «βάλτο» της Ουάσιγκτον. Είναι από τις ειρωνείες της Ιστορίας, ότι το ρόλο αυτό τον έπαιξε ένας δισεκατομμυριούχος, δημιουργώντας ολόκληρο κοινωνικό-πολιτικό κίνημα.

Τα όσα επαγγέλθηκε ο Τραμπ απέκτησαν αξιοπιστία στα μάτια της «βαθιάς Αμερικής», όχι τόσο από τις δικές του πράξεις όσο από τον τρόπο που τον αντιμετώπισε το κατεστημένο. Σύσσωμο σχεδόν το χρηματοπιστωτικό σύστημα, τα μεγάλα Μίντια και ισχυρές μερίδες των αμερικανικών και διεθνών αρχουσών ελίτ, είχαν στηρίξει με πάθος τη Χίλαρι το 2016 και τον Μπάιντεν το 2020, επιχειρώντας ταυτοχρόνως με κάθε τρόπο να γελοιοποιήσουν τον Τραμπ. Ακόμα και η ελίτ των Ρεπουμπλικάνων, όχι μόνο είχαν σταθεί απέναντί του, αλλά και συμμετείχαν στη δαιμονοποίησή του.

Ο ΤΡΑΜΠΙΣΜΟΣ ΕΧΕΙ ΡΙΖΕΣ

Ο Τραμπ είναι και λαϊκιστής και τοξικός. Το απέδειξε και πριν κι αφού εγκαταστάθηκε στο Λευκό Οίκο, αλλά και μετά, μέχρι τώρα που διεκδικεί την επάνοδό του. Ο κύριος λόγος, ωστόσο, που έγινε «κόκκινο πανί» για το φιλελέ κατεστημένο ήταν ότι έθιξε –τουλάχιστον στα λόγια– τα ιερά και τα όσιά του, δηλαδή την παγκοσμιοποίηση. Από την άλλη, είναι τέτοια η περιφρόνηση που επιδεικνύουν οι άρχουσες ελίτ προς το «πόπολο» και έχει γίνει τέτοια κατάχρηση στην πλύση εγκεφάλου, που έχει φέρει το αντίθετο αποτέλεσμα. Όταν τα κατεστημένα Μίντια επιτίθενται με πάθος εναντίον του Τραμπ, ένα μεγάλο μέρος της αμερικανικής κοινωνίας αντανακλαστικά υιοθετεί την αντίθετη θέση και ταυτίζεται μαζί του. Γι’ αυτό και η δαιμονοποίηση και δίωξη του Τραμπ έχουν μετατραπεί σε μπούμερανγκ.

Η παραδοσιακή διαχωριστική γραμμή Δημοκρατικοί – Ρεπουμπλικάνοι έχει μεταλλαχθεί από τον Τραμπισμό. Ο νέος διχασμός αναδύεται από τα σπλάχνα της αμερικανικής κοινωνίας και πηγάζει από την οικονομική – κοινωνική πραγματικότητα και όχι από επιφανειακές πολιτικές ταυτίσεις. Η ρητορική του Τραμπ στόχευσε τους Αμερικανούς που η παγκοσμιοποίηση πετάει έξω από το «τρένο» και τους οποίους η Κλίντον είχε αποκαλέσει ωμά «θλιβερούς ανθρώπους». Στην πραγματικότητα, όσο κι αν φαίνεται περίεργο, αναπτύχθηκε και παγιώθηκε μία συγκρουσιακή, ιδιότυπα αντισυστημική και συχνά ανορθολογική ιδεολογική τάση, που είχε ήδη αρχίσει να αναπτύσσεται στους κόλπους της λαϊκής βάσης των Ρεπουμπλικάνων.

Ανεξαρτήτως της νίκης ή ήττας του Τραμπ στις εκλογές του Νοεμβρίου, ο Τραμπισμός έχει ήδη αφήσει βαθύ ίχνος στην αμερικανική ιστορία, με την έννοια ότι αποτελεί πλέον απτή πολιτική πραγματικότητα, που εκ των πραγμάτων επηρεάζει τις πολιτικές ισορροπίες στις ΗΠΑ. Η αμερικανική κοινωνία είναι πιο βαθιά παρά ποτέ διχασμένη και με συγκρουσιακή τάση. Το υφιστάμενο ιδεολογικό-πολιτικό ρήγμα δεν πρόκειται να γεφυρωθεί, επειδή ακριβώς τροφοδοτείται από το οικονομικό-κοινωνικό ρήγμα. Κι αυτό δε θα αλλάξει, βεβαίως, εάν δολοφονήσουν –όπως προσπάθησαν– τον Τραμπ, ή εάν εκλεγεί η Κάμαλα Χάρις.

Άρχισε εξονυχιστικούς ελέγχους στα σύνορά της, εξοργίζοντας τους Ευρωπαίους γείτονές της

Με το βλέμμα στραμμένο στο ταραγμένο εσωτερικό της χώρας και με μόνο στόχο την πολιτική της επιβίωση, η κυβέρνηση του Όλαφ Σολτς άρχισε ελέγχους σε όλα τα χερσαία σύνορα της Γερμανίας, με στόχο τον περιορισμό της παράτυπης μετανάστευσης. Οι περιορισμοί που θεσπίζονται σε μια ευρεία περιοχή της ζώνης Σένγκεν έχει προκαλέσει τη δικαιολογημένη οργή των Ευρωπαίων γειτόνων της.

Προσβάλλοντας τον πυρήνα της ευρωπαϊκής ιδέας και φορώντας εκ νέου το σακάκι του αφεντικού της Ευρώπης, το Βερολίνο εφαρμόζει δύο μέτρα και δύο σταθμά, αδιαφορώντας για τις ανυπολόγιστες συνέπειες των αποφάσεών της και τη διασυνοριακή ασφυξία που θα προκαλέσει, με τις παράλογες πρωτοβουλίες στο ζήτημα του Μεταναστευτικού.

«Το Βερολίνο θα έχει την εξουσία να απορρίπτει ανθρώπους σε όλα τα χερσαία σύνορα» τονίζεται σε ανακοίνωση του υπουργείου Εσωτερικών κι αυτό προκαλεί σοβαρή ανησυχία στην Ευρώπη, καθώς θεωρούν πως η γερμανική κυβέρνηση επιδιώκει απλώς να μετακυλήσει το πρόβλημα δίχως να παραθέτει… μισή πρόταση για τον τρόπο. Οι νέοι κανόνες θα διαρκέσουν σε πρώτη φάση για έξι μήνες και ο καγκελάριος Σολτς ευελπιστεί ότι η επιχειρούμενη στροφή του στη μεταναστευτική πολιτική, θα συμβάλει στην επανάκαμψη του κυβερνητικού συνασπισμού που βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση.

ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ

Ανακοινώνοντας τις αλλαγές, η υπουργός Εσωτερικών, Νάνσι Φέζερ, δήλωσε ότι η κίνηση αποσκοπεί στην προστασία των Γερμανών πολιτών από τους κινδύνους που εγκυμονεί η ισλαμιστική τρομοκρατία, καθώς και το σοβαρό διασυνοριακό έγκλημα. Εκείνο που παρέλειψε, όμως, να επισημάνει είναι, ότι η πρωτοβουλία αυτή, δίχως πρότερη συνεννόηση με τα κράτη μέλη της Ε.Ε., θέτει σε απόλυτο κίνδυνο την ενότητα του ευρωπαϊκού μπλοκ.

Η Γερμανία είναι μέρος της ζώνης Σένγκεν. Σύμφωνα λοιπόν με τους κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα κράτη-μέλη έχουν τη δυνατότητα να επαναφέρουν προσωρινά τους συνοριακούς ελέγχους στα εσωτερικά σύνορα, σε περίπτωση σοβαρής απειλής για τη δημόσια τάξη ή την εσωτερική ασφάλεια. Ωστόσο, αυτό πρέπει να εφαρμόζεται ως έσχατη λύση.

Με δήλωσή του, ο πρωθυπουργός της Πολωνίας, Ντόναλντ Τουσκ, τόνισε ότι η εισαγωγή αυστηρότερων ελέγχων στα χερσαία σύνορα είναι απαράδεκτη για την Πολωνία, προσθέτοντας ότι η Βαρσοβία θα ζητήσει επείγουσες συνομιλίες με όλες τις χώρες που επηρεάζονται. Παράλληλα, τόσο η Ελλάδα όσο και η Αυστρία έχουν προειδοποιήσει σε αυστηρούς τόνους, ότι δε θα δεχτούν μετανάστες που απορρίπτονται από τη Γερμανία.
Σχολιάζοντας αρνητικά την απόφαση της γερμανικής κυβέρνησης, η εφημερίδα «Welt» επισημαίνει: «Φαίνεται αδύνατον η υπουργός να μπορέσει να αποδείξει ότι υπάρχει έκτακτη ανάγκη. Και επίσης είναι αμφίβολο αν αλλάξει κάτι προς το καλύτερο μακροπρόθεσμα. Το Βερολίνο, σε μια ακόμη πρόκληση, προτάσσει το μοντέλο των διαφορετικών ταχυτήτων εντός της Ε.Ε., προκαλώντας ακόμη ένα πλήγμα στην ευρωπαϊκή συνοχή».

ΠΑΝΙΚΟΣ ΣΤΟ ΜΑΞΙΜΟΥ: «ΔΕ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΣΑΚΟΣ ΤΟΥ ΜΠΟΞ»

Μήνυμα τόσο εντός όσο και εκτός της χώρας επιχείρησε να στείλει η ελληνική κυβέρνηση, με φόντο το μεταναστευτικό ζήτημα, με τον Παύλο Μαρινάκη να υποστηρίζει πως η Ελλάδα δε θα γίνει «σάκος του μποξ». Όμως, η ανησυχία που επικρατεί στο Μέγαρο Μαξίμου δεν κρύβεται. «Η Ελλάδα είναι μία χώρα η οποία είναι το σύνορο της Ευρώπης. Έχει μειώσει 85% τις ροές. Από εκεί που έκρινε μία αίτηση ασύλου σε δύο τρία χρόνια, την κρίνει σε δύο τρεις μήνες» ανέφερε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και συμπλήρωσε λέγοντας πως οι προτάσεις της Ελλάδας υιοθετήθηκαν στο σύμφωνο για τη μετανάστευση και το άσυλο, «και σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται η Ελλάδα να είναι “ο σάκος του μποξ” ή να είναι η χώρα η οποία, επειδή ακολουθήθηκε, θεωρώ, μία λάθος πολιτική από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, θα λύσει αυτή για τους άλλους το πρόβλημα».

ΑΙΧΜΕΣ ΑΔΩΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: ΣΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΤΕΤΡΑΕΤΙΑ ΔΕΝ ΗΜΑΣΤΑΝ ΑΥΣΤΗΡΟΙ

Αιχμές κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη, την οποία υπηρετεί, άφησε ο Άδωνις Γεωργιάδης, δηλώνοντας στο Action24 ότι «στη δεύτερη τετραετία δεν ήμασταν αυστηροί στη μεταναστευτική πολιτική». Με αυτό τον τρόπο, εμμέσως πλην όμως πολύ σαφώς, ο υπουργός Υγείας υποστήριξε πως η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν προστάτευε τα σύνορα της πατρίδας μας όσο αυστηρά θα έπρεπε, λόγω των πιέσεων που δέχθηκε. Για τα μάτια του κόσμου πάντως, αναφερόμενος στην απόφαση της Γερμανίας να διενεργούνται πιο αυστηροί έλεγχοι στα σύνορά της, επέρριψε ευθύνες στον Αλέξη Τσίπρα και στην Ανγκελα Μέρκελ, λέγοντας πως «ο Τσίπρας άνοιξε την πόρτα των συνόρων και εφάρμοσε την άλογη πολιτική των “ανοιχτών συνόρων” και η Μέρκελ υποσχόταν μια καλύτερη ζωή στους μετανάστες που θα έφθαναν στη Γερμανία».

Γράφει ο δημοσιογράφος – μαθηματικός
ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΠΟΥΤΣΗΣ

© slpress.gr

Η ΕΕ των 27 κρατών-μελών ταλανίζεται από ισχυρά προσεισμικά φαινόμενα. Η ΕΕ, ως οικονομική και νομισματική Ένωση, δε φαίνεται να κερδίζει σε επίπεδο ανταγωνισμού προϊόντων και οικονομικής ανάπτυξης, αναπτυσσόμενες και επεκτατικές οικονομίες όπως των ΗΠΑ και της Κίνας ή ακόμη και της Ινδίας. Η ΕΕ δεν έχει κατορθώσει να αποκτήσει μια ευρωπαϊκή εξωτερική και αμυντική πολιτική.

Σε θέματα διεθνών και διπλωματικών επιλογών, αποτελεί το παρακολούθημα της Συλλογικής Δύσης με ηγέτιδα δύναμη τις ΗΠΑ. Στρατιωτικά η ΕΕ είναι ανύπαρκτη και Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Άμστερνταμ (1997), η εδαφική υπεράσπιση της ΕΕ είχε ανατεθεί στο ΝΑΤΟ. Είναι χαρακτηριστικό ότι, ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας και τέως διοικητής της Ευρωπαϊκής κεντρικής Τραπέζης (ΕΚΤ) Μάριο Ντράγκι – στην πρόταση που υπέβαλε στην Κομισιόν για τη βελτίωση της ευρωπαϊκής ανταγωνιστικότητος, με επενδύσεις 800 δισ. ευρώ ετησίως και χρηματοδότηση από την έκδοση ευρωομολόγου – προτείνει και τη σημαντική αύξηση των αμυντικών δαπανών, ώστε η Ευρώπη να απεξαρτηθεί από την αμερικανική επικυριαρχία.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η πρόταση Ντράγκι απορρίφθηκε από τη γερμανική κυβέρνηση. Οι ηγέτιδες χώρες, Γερμανία και Γαλλία, αντιμετωπίζουν πολύ σοβαρά εσωτερικά προβλήματα, λόγω θεαματικής ανόδου κομμάτων της ακροδεξιάς, με συγκεκριμένη «φασίζουσα» νέο-φιλελεύθερη ατζέντα. Και επιπλέον, διάφορα ενδοευρωπαϊκά προβλήματα και οι διαφωνίες σε καίρια ζητήματα όπως το μεταναστευτικό και η Ουκρανία, απειλούν την ευρωπαϊκή συνοχή με παραλυτικές τάσεις…

Η άνοδος της ακροδεξιάς στη Γερμανία, επιβάλει στην τρικομματική κυβέρνηση του Όλαφ Σολτς, που κανείς δε συμφωνεί με κανέναν, να αυξήσει τους ελέγχους στα χερσαία σύνορα, «ξηλώνοντας» ουσιαστικά τη Συνθήκη Σένγκεν. «Μέτρο το οποίο αντιβαίνει τις ευρωπαϊκές συνθήκες και τορπιλίζει τα θεμέλιά τους», θεωρεί την ανακοίνωση της Γερμανίας για επέκταση του ελέγχου των συνόρων της, ο καθηγητής στη Σορβόννη Gérard-François Dumont, μιλώντας στην εφημερίδα Le Figaro.

«Απαράδεκτη» χαρακτήρισε ο πρωθυπουργός της Πολωνίας, Ντόναλντ Τουσκ, την απόφαση του Βερολίνου να επιβάλει προσωρινά ελέγχους στα γερμανικά σύνορα, καταγγέλλοντας την «ακύρωση σε μεγάλη κλίμακα» της ελεύθερης κυκλοφορίας των πολιτών στο Χώρο Σένγκεν. «Αυτό που χρειάζεται η Πολωνία δεν είναι η ενίσχυση των ελέγχων στα σύνορά μας, αλλά η μεγαλύτερη επιτήρηση και την ασφάλεια των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ, για να αντιμετωπιστεί το “κύμα” της ενορχηστρωμένης παράτυπης μετανάστευσης από τη Ρωσία και τη Λευκορωσία» είπε ο Τουσκ.

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΩΣ ΧΩΡΑ

ΠΡΩΤΗΣ ΥΠΟΔΟΧΗΣ

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, σύμφωνα με φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, εξέφρασε την έντονη διαφωνία του με την απόφαση της γερμανικής Κυβέρνησης. Και όπως είπε πρώτος, γνωστός φιλοκυβερνητικός τηλεπαρουσιαστής, ο πρωθυπουργός είπε ένα ξεκάθαρο «nein» στους γερμανικούς σχεδιασμούς για απελάσεις μεταναστών, προς χώρες πρώτης υποδοχής, όπως η Ελλάδα…

Παράλληλα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επανέλαβε, όπως γράφει το ΑΠΕ, το ελληνικό αίτημα για ευρωπαϊκή χρηματοδότηση στο φράχτη στον Έβρο. Και ξεκαθάρισε ότι ο φράχτης στον Έβρο θα ολοκληρωθεί, είτε με ευρωπαϊκούς, είτε με εθνικούς πόρους και ότι θα ενταθεί και η επιτήρηση των θαλασσίων συνόρων. Η Ελλάδα, είπε ο πρωθυπουργός, θα συνεχίσει να επιτηρεί και να στεγανοποιεί τα ελληνικά, που είναι και ευρωπαϊκά, σύνορα, από διαδοχικά κύματα μεταναστών από την Ασία και την Αφρική.

Επίσης, καλό θα είναι οι διάφοροι δικαιωματιστές, οι δήθεν της Αριστεράς και οι «ανθρωπιστές» των ΜΚΟ, να σταματήσουν την ακατάσχετη μπαρουφολογία ότι, δήθεν, οι μουσουλμάνοι παράνομοι μετανάστες θα λύσουν το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας!

Η ανεξέλεγκτη είσοδος μεταναστών στη χώρα μας, που είναι στον αντίποδα της ελεγχόμενης, στοχευμένης και εν τέλει καλοδεχούμενης μετανάστευσης, είναι απειλή ή ευλογία; Είναι διαχειρίσιμα τα υπαρξιακά προβλήματα του Ελληνισμού, από πιθανή αλλοίωση των ανθρωπομορφολογικών ιδιαιτεροτήτων που χαρακτηρίζουν το ντόπιο πληθυσμό, από την άμβλυνση της εθνικής και πατριωτικής συνείδησης, από ανατροπές σε κοινωνικές δομές, σε μία χώρα όπως η Ελλάδα, που η εδαφική της ακεραιότητα και η εθνική της ανεξαρτησία είναι υπό διαρκή απειλή;

Ευθύ το ερώτημα: Η ανεξέλεγκτη και αθρόα είσοδος και παραμονή στη χώρα μας μεταναστών πάσης φύσεως και κατηγορίας, ενισχύει ή αλλοιώνει την πεμπτουσία του Ελληνισμού, των παραδόσεων, του πολιτισμού και του ανυπότακτου φρονήματος των Ελλήνων; Η θεαματική αύξηση των μουσουλμάνων, με ή χωρίς άδεια παραμονής στην Ελλάδα, μήπως αμβλύνει την πατριωτική συνείδηση και συνεπώς και την αντίσταση στον τουρκικό αναθεωρητισμό της «Γαλάζιας Πατρίδας»;

ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ

Και ενώ λοιπόν «συμβαίνουν» όλα αυτά τα απογοητευτικά φαινόμενα για το μέλλον της ΕΕ, δε θα πρέπει να «φεύγει» από την κορυφή της ατζέντας της επικαιρότητας, ότι η ΕΕ «εφάπτεται» του μετώπου, του σκληρού και σε πλήρη εξέλιξη ρωσο-ουκρανικού πολέμου. Η έκβαση του πολέμου, πιθανότατα θα αλλάξει την ευρωπαϊκή ιστορία.

Το πως εξελίσσεται ο ρωσο-ουκρανικός πόλεμος και κατά πόσο συνιστά σοβαρή απειλή για την ΕΕ, ας δούμε καταρχήν τη δήλωση του προέδρου της Ρωσίας, που μιλά ανοιχτά πλέον για άμεση εμπλοκή του ΝΑΤΟ! Και να σκεφτούμε τι μπορεί να σημαίνει αυτή η εξέλιξη για την ΕΕ και φυσικά και για την Ελλάδα. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε, ότι αν η Δύση επιτρέψει στην Ουκρανία να πραγματοποιεί πλήγματα σε ρωσικά εδάφη με πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς που έχουν εφοδιάσει το Κίεβο δυτικές χώρες, αυτό θα σήμαινε ότι «οι χώρες του ΝΑΤΟ βρίσκονται σε πόλεμο με τη Ρωσία, στον πόλεμο στην Ουκρανία. Αυτό θα άλλαζε την ίδια τη φύση του πολέμου» (σ.σ. οι χώρες του ΝΑΤΟ, άρα και η Ελλάδα, σε πόλεμο με τη Ρωσία!).

Το Κίεβο ζητά επειγόντως και επιμόνως πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς, συμπεριλαμβανομένων των Storm Shadow και παρόμοιων συστημάτων, όπως οι αμερικανικοί ATACMS. Έτσι, ο ουκρανικός στρατός, θα μπορούσε να πλήξει κρίσιμες στρατιωτικές εγκαταστάσεις και στόχους εντός της ρωσικής επικράτειας, με δυτικούς πυραύλους. Όμως για να γίνει αυτό, θα πρέπει να εγκριθεί από τις ΗΠΑ, που μέχρι τώρα ήταν διστακτικές, δηλαδή, να επιτρέψουν στον Ζελένσκι να πλήξει στρατιωτικούς στόχους στη Ρωσία με δυτικούς πυραύλους. Οι Αμερικανοί δεν αγνοούν τις απειλές του Πούτιν, γι’ αυτό ήταν, τουλάχιστον μέχρι χθες, επιφυλακτικοί. Πιθανόν όμως, αύριο να αλλάξουν, σταθμίζοντας διαφορετικά τα πολεμικά δεδομένα…

Κατά τη διάρκεια της συνάντησής του με το Βρετανό πρωθυπουργό στο Λευκό Οίκο, ο Αμερικανός πρόεδρος εξέφρασε για ακόμη μια φορά την πεποίθησή του πως ο Πούτιν δε θα επικρατήσει στον πόλεμο με την Ουκρανία. Ωστόσο, ο Κιρ Στάρμερ απέφυγε να δηλώσει πως υπήρξε κάποια συμφωνία σχετικά με τους πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς, μετά από τις συνομιλίες με τον Τζο Μπάιντεν.

Πάντως, αρκετοί κυβερνητικοί αξιωματούχοι των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και έγκυροι Αμερικανοί και Βρετανοί αναλυτές, εκφράζουν επιφυλάξεις, για το εάν οι ΗΠΑ και η Βρετανία πρέπει να δώσουν «πράσινο φως» στην Ουκρανία για χρήση δυτικών όπλων εναντίον στόχων βαθιά εντός της Ρωσίας. Αναρωτιούνται, εάν μια τέτοια απόφαση, θα βοηθούσε ουσιαστικά το Κίεβο, στη μάχη του εναντίον των ρωσικών δυνάμεων ή αν θα αποδεικνύονταν στρατηγικό λάθος της Δύσης.

Οι ηγέτες των μεγάλων κρατών της ΕΕ – Γερμανίας και Γαλλίας – Όλαφ Σολτς και Εμανουέλ Μακρόν, μοιραίοι και άβουλοι, συμφωνούν με ότι αποφασίσουν οι ΗΠΑ, καθώς η ΕΕ δε διαθέτει αμιγώς και αξιόπιστη ευρωπαϊκή εξωτερική και αμυντική πολιτική, παρότι πρώτες αυτές οι χώρες θα υποστούν ενδεχόμενα στρατιωτικά χτυπήματα της Ρωσίας, σε ανταπόδοση των πληγμάτων που θα επιφέρει η Ουκρανία με τη χρήση μεγάλου βεληνεκούς δυτικών πυραύλων στη ρωσική επικράτεια. Με την «προσδοκία» ή και την ευχή, τα ρωσικά βλήματα ή οι πύραυλοι που θα πέσουν επί ευρωπαϊκού εδάφους να είναι από συμβατικά όπλα και να ισχύσει το ευνοϊκότερο σενάριο… και για μας, που μετά βεβαιότητας ή βλακωδώς, βρισκόμαστε στη «σωστή πλευρά της ιστορίας»…