Αφορμή για το παρών άρθρο μού έδωσε η μεταναστευτική και προσφυγική κρίση που αντιμετωπίζει σήμερα η δύση και η απόφαση πολλών χωρών να σκληρύνουν το σύμφωνο για το άσυλο και τη μετανάστευση.
Αν και η μετατόπιση πληθυσμών δεν αποτελεί καινούργιο φαινόμενο, στις μέρες μας -λόγω των ραγδαίων γεωπολιτικών εξελίξεων- κατατάσσεται από τους ειδικούς ως πρόβλημα μείζονος σημασίας. Ομάδες μεταναστών, προερχόμενες κυρίως από χώρες της Μέσης Ανατολής, αρνούνται να ενταχθούν στις κοινωνίες που φιλοξενούνται και συχνά πυκνά επιδιώκουν να επιβάλλουν τις βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις τους.
Ο Καναδάς δεν αποτελεί εξαίρεση. Παράδειγμα, οι προσπάθειες μιας ομάδας δασκάλων να εισαγάγουν ισλαμιστικές θρησκευτικές έννοιες σε δημόσιο σχολείο του Κεμπέκ. Πολλοί μελετητές θεωρούν το Μωαμεθανισμό, όχι απλά ως θρησκεία, αλλά ως ένα ευρύτερο πολιτικό-κοινωνικό σύστημα, το οποίο στοχεύει στον προσηλυτισμό και τη συνεχή εξάπλωση, μέχρι την πλήρη επικράτησή του. Σε ποιούς όμως ανήκει η ευθύνη;
Η αρχή της πολυπολιτισμικότητας εντοπίζεται στον Καναδά κατά το 1960-70. Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 εμφανίζεται η πρώτη οργανωμένη κίνηση πολυπολιτισμικού χαρακτήρα, με τη σύσταση της Επιτροπής Royal Commission on Bilingualism and Biculturalism για το θέμα της διγλωσσίας και του διπολιτισμού.
Σκοπός της ήταν η διαφύλαξη των δύο κυρίαρχων πολιτισμών της καναδικής κοινωνίας, αλλά και των πολιτισμών των υπόλοιπων μειονοτικών ομάδων. Αιτία για τη σύσταση αυτής της Επιτροπής, ήταν η σύγκρουση μεταξύ των δύο βασικών ομάδων της καναδικής κοινωνίας, των Αγγλοκαναδών και των Γαλλοκαναδών. Με τον όρο της πολυπολιτισμικότητας στον Καναδά εκείνη την εποχή, συμπεριλαμβάνεται η αποδοχή της πολιτισμικής πολυμορφίας και η απαγκίστρωση από ρατσιστικές ιδέες και τον εθνικισμό που προκρίνονταν έως τότε, έστω και άρρητα, από την επίσημη κυβερνητική πολιτική. Ένας όμως επιπλέον σημαντικός στόχος ήταν και η ένταξη των μεταναστών στην καναδική κοινωνία.
Ο όρος πολυπολιτισμικότητα (multiculturalism) δηλώνει ότι σε μία κοινωνία συνυπάρχουν διάφορες κοινωνικές ομάδες διαφορετικής εθνικής και πολιτισμικής προέλευσης και ότι αυτές οι ομάδες καταφέρνουν και συμβιώνουν.
Σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου Πολυπολιτισμού, από το 2019 έως το 2023 το κόστος λειτουργίας των προωθητικών προγραμμάτων ξεπέρασε τα 95 εκατομμύρια δολάρια. Παρά ταύτα, όπως απεδείχθη τελικά, η πολιτική αυτή συνέβαλε αισθητά στην απόλυτη γκετοποίηση των μειονοτικών πληθυσμών.
Κατά την άποψή μου, ενώ η πολυπολιτισμικότητα έχει κάποια θετικά, ταυτόχρονα παρουσιάζει προκλήσεις ή αρνητικά, κυρίως όταν δεν υπάρχει σωστή διαχείριση ή συντονισμός στην κοινωνία. Εκατομμύρια δολάρια των φορολογούμενων σπαταλούνται σε προγράμματα εντελώς άσχετα με την πολυπολιτισμική προσέγγιση.
Η πολυπολιτισμικότητα εξάλλου, ήταν η αιτία να δημιουργηθούν κοινωνικές εντάσεις και αντιθέσεις. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου οι διαφορετικές πολιτισμικές αξίες, θρησκείες και έθιμα προκάλεσαν συγκρούσεις, ειδικά όταν κάποιες ομάδες δεν αισθάνθηκαν αναγνώριση από άλλες.
Διαφωνίες και εντάσεις ακόμη έχουν προκληθεί λόγω των πολιτισμικών αντιφάσεων, ενώ οι γλωσσικές διαφορές και οι προσεγγίσεις του τρόπου επικοινωνίας, αποτελούν εμπόδιο στη συνεννόηση και στην καθημερινή αλληλεπίδραση…
Ο μύθος της ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑΣ
Αιμορραγία γιατρών στον ιδιωτικό τομέα
Η CSN καλεί τον Υπουργό Υγείας να σταματήσει τη φυγή των ιατρών προς τον ιδιωτικό τομέα
Η Συνομοσπονδία Εθνικών Συνδικάτων (CSN) κλιμακώνει τις ενέργειές της για την αντιμετώπιση της υποβάθμισης του συστήματος υγείας στο Κεμπέκ, απευθύνοντας κάλεσμα στον Υπουργό Υγείας, Christian Dubé, να λάβει μέτρα για να σταματήσει την αποχώρηση των γιατρών από το δημόσιο προς τον ιδιωτικό τομέα.
Σε δελτίο τύπου που δημοσιεύθηκε το πρωί της Κυριακής 27 Οκτωβρίου 2024, η CSN εκφράζει την ανησυχία της για τον αυξανόμενο αριθμό ιατρών που αποσύρονται από το δημόσιο σύστημα υγείας και επιλέγουν την ιδιωτική πρακτική. Βασισμένη σε στοιχεία της RAMQ (Régie de l’assurance maladie du Québec), η Συνομοσπονδία επισημαίνει ότι μόνο το 2024, ο αριθμός των οικογενειακών γιατρών που αποχώρησαν από το δημόσιο έφτασε περίπου τους 500, αριθμός που, σύμφωνα με τη CSN, έχει τετραπλασιαστεί από το 2019.
Η πρόεδρος της CSN, Caroline Senneville, δήλωσε πως το κράτος θα μπορούσε να θέσει τέλος σε αυτή τη φυγή «από τη Δευτέρα κιόλας», υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση δεν έχει καμία δικαιολογία για τις αποχωρήσεις από το δημόσιο προς τον ιδιωτικό τομέα. Η Senneville τόνισε πως το νομικό πλαίσιο επιτρέπει στους γιατρούς να μετακινούνται ελεύθερα προς τον ιδιωτικό τομέα, εφόσον δεν ασκούν και στον δημόσιο, ενώ η τηλεϊατρική προσφέρει μια εξαίρεση, επιτρέποντας συνδυασμό και των δύο τομέων.
Στη συνέντευξή της, η συνδικαλίστρια επισήμανε ότι οι γιατροί μπορούν εναλλάξ να εργάζονται στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, κάτι που δημιουργεί, όπως υποστηρίζει, ένα ανησυχητικό φαινόμενο. «Ένας γιατρός μπορεί να εργάζεται τρεις μήνες στον δημόσιο τομέα, μετά τρεις μήνες στον ιδιωτικό και ξανά πίσω στον δημόσιο. Αυτό είναι πραγματικά ανησυχητικό, διότι όταν εργάζονται στον δημόσιο τομέα, μπορεί να λένε στους ασθενείς ότι θα περιμένουν δύο χρόνια για μια επέμβαση, ενώ στον ιδιωτικό μπορούν να τους εξυπηρετήσουν σε μερικούς μήνες», εξηγεί η Senneville.
Η ίδια εκφράζει έντονα την αγανάκτησή της για την επιλογή που τίθεται μπροστά στους πολίτες: να περιμένουν ή να πληρώσουν. Όλο και περισσότεροι πολίτες καταφεύγουν στον ιδιωτικό τομέα για άμεση εξυπηρέτηση, όπως αποδεικνύεται από μια έρευνα της εφημερίδας Journal de Québec σε συνεργασία με την εταιρεία Léger, που πραγματοποιήθηκε στα τέλη Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με την έρευνα, το ποσοστό των πολιτών του Κεμπέκ που στράφηκε προς τον ιδιωτικό τομέα αυξήθηκε κατά 17% τα τελευταία πέντε χρόνια.
Επιπλέον, το 50% των ατόμων ηλικίας έως 34 ετών δήλωσαν πως πλήρωσαν για ιατρικές υπηρεσίες τα τελευταία πέντε χρόνια, σε σύγκριση με το 36% για τους άνω των 55 ετών την ίδια περίοδο. Η πρόεδρος της CSN υπογραμμίζει ότι η κοινωνία σταδιακά αποδέχεται πως το δημόσιο σύστημα δεν καλύπτει πλέον τις ανάγκες τους και οδηγείται στην επιλογή της ιδιωτικής υγείας. «Έχουμε, όμως, τη δύναμη να αλλάξουμε την κατάσταση και να απαιτήσουμε ένα ισχυρό και αποτελεσματικό δημόσιο σύστημα υγείας», δηλώνει.
Η CSN σκοπεύει να παρουσιάσει μια σειρά προτάσεων για την ενίσχυση του δημόσιου τομέα υγείας σε μεγάλη συγκέντρωση που θα πραγματοποιηθεί στις 23 Νοεμβρίου στο Colisée Vidéotron στο Trois-Rivières. Οι προτάσεις αυτές ακολουθούν την εκστρατεία του συνδικάτου «Pas de profit sur la maladie» («Όχι στο κέρδος από την ασθένεια»), η οποία συνεχίζεται εδώ και μήνες.
Η Συνομοσπονδία δεν έχει αποκαλύψει περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τις λύσεις που θα προτείνει, ωστόσο η Senneville τονίζει ότι πρέπει να διασφαλίζεται η πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη με βάση τις ανάγκες των πολιτών και όχι την οικονομική τους δυνατότητα. Το Υπουργείο Υγείας του Κεμπέκ δεν απάντησε άμεσα σε αίτημα για σχολιασμό από διάφορα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Ta NEA volume 18-39
The current issue of the Greek Canadian News Ta NEA volume 18-39 published November 1st, 2024.
Covering news from Greece, local news, politics, sports and other newsworthy events.
(Click on the image to read the paper.)
ΕΛΛΗΝΟΡΩΣΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ: Από την Επανάσταση στην Ουκρανία
Γράφει ο Βασίλης Στοϊλόπουλος*
© slpress.gr
Οι διακρατικές σχέσεις Ελλάδας-Ρωσίας διέρχονται σήμερα τη χειρότερη φάση τους από συστάσεως του ελληνικού κράτους, μηδέ εξαιρουμένου του Ψυχρού Πολέμου. Στην περίπτωση της Κύπρου, έχουμε στροφή και στις σχέσεις της Μεγαλόνησου με τη Μόσχα, οι οποίες ήταν εγκάρδιες στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου.
Ενδεικτικό του κλίματος, η πρόσφατη ανακοίνωση από το Κρεμλίνο, ότι Ελλάδα και Κύπρος είναι μεταξύ των 47 χωρών που «εφαρμόζουν πολιτικές που προωθούν καταστροφικές νεοφιλελεύθερες ιδεολογικές στάσεις, οι οποίες αντιβαίνουν στις παραδοσιακές ρωσικές πνευματικές και ηθικές αξίες». Την ίδια στιγμή, Έλληνες ευρωβουλευτές υποστήριξαν το ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου, που ζητά να αρθούν όλοι οι περιορισμοί που αφορούν την Ουκρανία στη χρήση των νατοϊκών όπλων που έχει προμηθευτεί, ακόμα και των περιορισμών που αφορούν πλήγματα βαθιά στο εσωτερικό της ρωσικής επικράτειας, προκαλώντας οργισμένες αντιδράσεις στη Μόσχα. Το ψήφισμα υποστήριξαν έξι ευρωβουλευτές της ΝΔ και δύο του ΠΑΣΟΚ. Να υπενθυμίσουμε, πως ο Έλληνας πρωθυπουργός έχει πει σε παλαιότερη συνέντευξη του, ότι «είμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία».
Θυμόμαστε πως η – σχεδόν προαναγγελθείσα από σοβαρούς πολιτικούς αναλυτές και διπλωμάτες – επίθεση της Ρωσίας στην Ουκρανία, προκάλεσε (και προκαλεί ακόμα, δύο έτη μετά την έναρξη της) και μια σφοδρή, ενίοτε στα όρια της ευτέλειας αντιπαράθεση, με προσβλητικούς χαρακτηρισμούς και λεκτικές ακρότητες, ιδιαίτερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μεταξύ υποστηρικτών της Ουκρανίας και αυτών της Ρωσίας. Η αντιπαράθεση επεκτάθηκε και για τις ιστορικές σχέσεις μεταξύ των δύο ομόδοξων κρατών, φτάνοντας μέχρι την Ελληνική Επανάσταση του 1821 και ακόμα στα «Ορλωφικά» και τη Μεγάλη Αικατερίνη!
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ
Είναι γεγονός, ότι μετά την εθνεγερσία του 1821 και τη δημιουργία του «κουτσουρεμένου» κι ερειπωμένου ελληνικού κρατιδίου, καμιά από τις τρεις «Προστάτιδες Δυνάμεις» (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) δεν αποσκοπούσε στην ύπαρξη μιας ισχυρής και ανεξάρτητης Ελλάδας. Για τον απλούστατο λόγο, ότι σε αντίθετη περίπτωση, θα εξέλειπε και ο λόγος της «προστασίας», όπως θα ήταν με μια ντε φάκτο πολιτικά-οικονομικά-στρατιωτικά ανίσχυρη Ελλάδα, η οποία είχε και το επιπλέον μειονέκτημα να συνορεύει μ’ ένα «Μεγάλο Ασθενή», την Οθωμανική Αυτοκρατορία (βλέπε και «Ανατολικό Ζήτημα»).
Ενδεικτική της κατάστασης, η ύπαρξη ως γνωστών των τριών κομμάτων με τα ονόματα των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής (Aγγλικό, Γαλλικό, Ρωσικό). Από τότε όμως δημιουργήθηκαν και οι πραγματικότητες της εξάρτησης, της ξενοδουλείας και της υποτέλειας, στοιχεία των οποίων γίνονται ακόμα και σήμερα αντιληπτά στον πολιτικό κόσμο της Ελλάδας. Για τις δύο πρώτες δεκαετίες της οθωνικής βασιλείας, καμιά από τις «Προστάτιδες Δυνάμεις» δεν κατάφερε να επιβληθεί πλήρως, όσο και αν οι πρεσβείες τους ραδιουργούσαν αδιάλειπτα κι ελεύθερα στο νεοσύστατο και καταχρεωμένο (βλ. αγγλικά δάνεια) κρατίδιο, έχοντας η κάθε μια σταθερή επιδίωξη το δικό της απόλυτο έλεγχο της οθωνικής κρατικής πολιτικής.
Μετά όμως από τον ατυχή για την τσαρική Ρωσία, Κριμαϊκό Πόλεμο (1854-56), και οριστικά πλέον μετά την ενθρόνιση το 1864 του Δανού πρίγκιπα Ουίλιαμ, μετέπειτα Έλληνα βασιλιά Γεώργιο Α’, καθοριστική παρεμβατική δύναμη στα πολιτικά τεκταινόμενα στην Ελλάδα απέμεινε η Αγγλία (μέχρι που το 1947 την αντικατέστησαν, εν μέσω εμφυλίου, οι ΗΠΑ). Γεγονός που επισφραγίστηκε στο δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα, με τη συστηματική προώθηση του ρωσικού μεγαλοϊδεατισμού και του Πανσλαβισμού.
OΙ ΕΛΛΗΝΟΡΩΣΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ
ΣΤΗ ΝΕΟΤΕΡΗ ΕΠΟΧΗ
Έκτοτε, η Ρωσία δε θεώρησε ποτέ, ακόμα και στη διάρκεια του Ελληνικού Εμφυλίου (1947-49), ότι είχε σοβαρές ελπίδες αποφασιστικού και αποκλειστικού ρόλου «προστασίας» στην Ελλάδα. Γεγονός που γνώριζε πάντα η ρωσική ηγεσία, αν και ποτέ δεν έπαψε τις παρεμβάσεις της στα εσωτερικά της Ελλάδας. Ακόμη και με τη δημιουργία φιλορωσικών οργανώσεων και ελεγχόμενων ΜΜΕ, με μακροπρόθεσμο γεωπολιτικό στόχο την αποδυνάμωση της ελληνικής εξάρτησης, στο πλαίσιο του καραμανλικού δόγματος «ανήκωμεν εις την Δύσιν».
Βασική παράμετρος για την επίτευξη στενότερων ελληνορωσικών σχέσεων, ήταν πάντα και η ελληνική ορθόδοξη εκκλησία. Στο πλαίσιο αυτό η Ρωσία, λειτουργώντας ως ισχυρή δύναμη με γνώμονα το εθνικό της συμφέρον, δε δίστασε ενίοτε να στραφεί κατά της Ελλάδας, υποστηρίζοντας σε ορισμένες χρονικές περιόδους όχι μόνο τους ομόδοξους της Σλάβους στη χερσόνησο του Αίμου (π.χ. Μακεδονικό), αλλά και τους αλλόδοξους Τούρκους (π.χ. Μικρασιατική Καταστροφή).
Αυτή η πρακτική όμως της Ρωσίας δεν την εμπόδιζε, όσο το επέτρεπε και η διεθνής συγκυρία, να διατηρεί για μεγάλα χρονικά διαστήματα φιλικές σχέσεις και με την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία, κάτι που αποτυπώθηκε και σε ψηφοφορίες στον ΟΗΕ ή στο Κυπριακό.
Η περίοδος διακυβέρνησης της χώρας από τον Κώστα Καραμανλή (2004-2009) θα πρέπει να θεωρηθεί ότι ήταν ίσως αυτή με τις στενότερες σχέσεις Ελλάδας-Ρωσίας, τουλάχιστον μεταπολεμικά. Με την ανάληψη της εξουσίας από τον Γιώργο Παπανδρέου, οι σχέσεις αυτές υποβαθμίστηκαν, αρχής γενομένης με την απόρριψη για «περιβαλλοντικούς λόγους» του αγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης. Ενώ οι όποιες προσπάθειες ελληνορωσικής προσέγγισης επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ μάλλον δεν πρέπει να χαρακτηριστούν ως σοβαρές, αν αναλογιστεί κανείς μάλιστα και τις γνωστές «πιρουέτες» Κοτζιά και τις εκατέρωθεν αποπομπές διπλωματών.
Σοβαρότατη πραγματικότητα, όμως, είναι η σημερινή στενή σχέση Ρωσίας-Τουρκίας, δύο αναθεωρητικών δηλαδή δυνάμεων, που θα πρέπει να μας ανησυχούν σφόδρα και που θα πρέπει ν΄ αντιμετωπιστεί προφανώς με πιο «ευέλικτους» διπλωματικούς χειρισμούς από τις πρωθυπουργικές διαβεβαιώσεις, πως «εμείς είμαστε δεδομένοι» (σαν να πρόκειται δηλαδή για αρχηγό του Αγγλικού Κόμματος της μετεπαναστατικής περιόδου και όχι πρωθυπουργό σε γεωπολιτικά ρευστούς καιρούς, με εθνοτικές αντιπαλότητες και επικίνδυνης μετάβασης διεθνώς, όπως οι σημερινοί).
Να σημειωθεί, πως η Τουρκία είναι εκτός της λίστας των χωρών που προαναφέραμε, όπως επίσης η Ουγγαρία και η Σλοβακία, χώρες μέλη του ΝΑΤΟ και της ΕΕ οι δύο τελευταίες.
Και το ερώτημα που μένει είναι, πως θα έχουν διαμορφωθεί οι ελληνορωσικές σχέσεις, όταν κάποια στιγμή τελειώσει ο καταστροφικός πόλεμος αντιπροσώπων στην Ουκρανία, σε περίοδο νέου Ψυχρού Πολέμου. Το πιθανότερο είναι να κινούνται σε πολύ ψυχρά κλίματα. Κι αυτό δεν προμηνύει κάτι καλό για τη χώρα μας, όσο και αν επενδύει σχεδόν τυφλά στην αμέριστη στήριξη των νατοϊκών συμμάχων της, απέναντι στην καραδοκούσα επεκτατική Τουρκία.
*Ο Βασίλης Στοϊλόπουλος έχει πτυχίο Γεωλογίας από το Πανεπιστήμιο του Μονάχου και μεταπτυχιακό στην Οργάνωση Επιχειρήσεων και τον Προγραμματισμό. Επίσης, μεταπτυχιακό με θέμα «Τεχνολογίες προστασίας περιβάλλοντος» από το Πολυτεχνείο Μονάχου
Οι «πατριώτες της φακής» ή…η φτηνή απάντηση Μητσοτάκη
Ζαχαρίας Μίχας*
© Slpress.gr
O πρωθυπουργός στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε την Πέμπτη 17/10 μετά τη Σύνοδο Κορυφής, επιχείρησε ατυχώς να απαντήσει και στην κριτική που του ασκείται για τους χειρισμούς στα ελληνοτουρκικά. Στις αναφορές του χρησιμοποίησε βαρύτατους χαρακτηρισμούς, οι οποίοι θα κλιμακώσουν την εσωκομματική αντιπαράθεση, ενώ υπέπεσε και σε σοβαρά επικοινωνιακά λάθη.
Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, στο Μέγαρο Μαξίμου επικρατεί μεγάλη ανησυχία για το ενδεχόμενο, γαλάζιοι βουλευτές να καταθέσουν ερώτηση στη Βουλή με αντικείμενο τα ελληνοτουρκικά. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, έχει στείλει εμμέσως πλην σαφώς το μήνυμα στους βουλευτές της συμπολίτευσης, πως όποιος υπογράψει τέτοια ερώτηση θα μπει σε «μαύρη λίστα». Στις δηλώσεις του, πάντως, ο Κ. Μητσοτάκης προσπάθησε προκαταβολικά να βγάλει από το κάδρο της επίθεσής του τον Αντ. Σαμαρά. Επετέθη, όμως, σε όσους του ασκούν κριτική για τους χειρισμούς του και σε όσους «μιλούν για ξεπουλήματα», φωτογραφίζοντας τον Κ. Βελόπουλο.
Είναι όμως δύσκολο να γίνει κατανοητή πολιτικά μια τέτοια «έκρηξη» από τις Βρυξέλλες, εάν πραγματικός στόχος ήταν η Ελληνική Λύση. Όλοι σχεδόν οι αναλυτές εκτίμησαν, ότι στόχος είναι ο Αντ. Σαμαράς και η εσωκομματική αντιπολίτευση, όπως αυτή ασκείται από τους δύο πρώην αρχηγούς της ΝΔ και πρωθυπουργούς. Θύμισε δε, ότι ως πρωθυπουργός, ο Αντ. Σαμαράς «συναντήθηκε με τον κ. Ερντογάν και επί διακυβέρνησής του, με υπουργό Εξωτερικών τον Ευάγγελο Βενιζέλο γινόντουσαν και διερευνητικές επαφές».
Αναφερόμενος σε όσους «κατηγορούν την κυβέρνηση, εμένα, τον υπουργό Εξωτερικών, ότι είμαστε μειοδότες γιατί συζητούμε με την Τουρκία», είπε ότι έχουν ξεπεράσει τα όρια κι ότι φλερτάρουν με τα όρια του λαϊκισμού. Αναρωτήθηκε «πού ήταν όλοι αυτοί οι υπερπατριώτες», για τους οποίους δήλωσε αργότερα ότι υποψιάζεται πως «σε μια πραγματική κρίση θα ήταν οι πρώτοι που θα έβαζαν την ουρά στα σκέλια, όταν προστατεύαμε τα σύνορα της Ελλάδας στον Έβρο». Η αναφορά του, όμως, είναι πολιτικά ακατανόητη και ηθικά μεμπτή. Εάν γνωρίζει κάποιον από αυτούς που του ασκούν κριτική για ενδοτισμό, ο οποίος τότε να είχε πάρει αντίθετη θέση στην προάσπιση του Έβρου, ας τον κατονομάσει. Όλα τα άλλα είναι ρητορείες χωρίς αντίκρισμα.
ΕΝΔΙΑΦΕΡΩΝ ΠΑΡΑΛΛΗΛΙΣΜΟΣ
Ενδιαφέρουσα ομοιότητα έχουν οι πεποιθήσεις των δύο πρωθυπουργών, αφενός στην κρίση των Ιμίων το 1996, αφετέρου στην κρίση του Έβρου το 2020. Και στις δύο περιπτώσεις, η ρητορική τους καταφανώς συνέβαλε στο να επιχειρήσει η Τουρκία να δημιουργήσει τετελεσμένα. Ένας παράγοντας, μάλιστα, που ωθεί την Άγκυρα στην ύφεση, πέραν της διεθνούς συγκυρίας, είναι και η επιτυχής αντίσταση της Ελλάδας επί του πεδίου. Αποκλείεται όμως ο πρωθυπουργός να μην έχει ενημερωθεί για κάποιες «λεπτομέρειες» στρατιωτικού περιεχομένου, οι οποίες υπαγόρευσαν την ανάγκη για εξοπλιστικές πρωτοβουλίες.
Ο πρωθυπουργός ανέφερε «επεκτείναμε τα χωρικά ύδατα στα 12 μίλια στο Ιόνιο», λες και πρόκειται για επίτευγμα.
Υπενθυμίζουμε ότι η Ελλάδα είναι σχεδόν η μόνη παράκτια χώρα στον κόσμο που δεν έχει επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια και επιπλέον ούτε η Τουρκία δεν είχε διανοηθεί να θέσει θέμα για το Ιόνιο. Ο Κ. Μητσοτάκης απέφυγε να επαναλάβει την υπερφίαλη διατύπωση του Ν. Δένδια «μεγαλώσαμε την Ελλάδα», αλλά δεν μας είπε γιατί δεν έχει επεκτείνει τα χωρικά ύδατα και στην Κρήτη και στο δυτικό Αιγαίο.
Ο Κ. Μητσοτάκης επικαλέστηκε ότι η κυβέρνησή του υπέγραψε «την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη με την Αίγυπτο δημιουργώντας κυριαρχικά δικαιώματα». Η αλήθεια είναι ότι υπέγραψε μερική οριοθέτηση, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι στην περίπτωση της Κάσου, υπό την τουρκική πίεση, ακύρωσε τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Προφανώς, γνωρίζει τις σχετικές δηλώσεις Γεραπετρίτη, ο οποίος παρουσίασε σαν ελληνική νίκη την ελληνική υποχώρηση!
Ο πρωθυπουργός έκανε αναφορά και στην αγορά των φρεγατών Belharra, των μαχητικών Rafale και στην παραγγελία των μαχητικών F-35. Να του θυμίσουμε, ότι η Ελλάδα δεν έχει ακόμα παραγγείλει τα F-35, αν και το σημαντικό είναι ότι η δαπάνη για τα F-35 θεωρείται εξαιρετικά αμφιλεγόμενη, με την έννοια ότι είναι σε βάρος του ορθολογικού καθορισμού προτεραιοτήτων για τις Ένοπλες Δυνάμεις. Ο Κ. Μητσοτάκης κατέληξε, κάνοντας λόγο για «πατριώτες της φακής»! Πρόσθεσε ότι σήμερα η Ελλάδα «είναι σε θέση να συζητά με την Τουρκία πολιτισμένα», αλλά και σε μια θέση πολύ πιο ισχυρή από ότι ήταν το 2019. Και ό,τι συζητάμε δε σημαίνει ότι συμφωνούμε. Ούτε ξεπουλάμε ούτε προδίδουμε κανέναν.
Δηλαδή κ. πρωθυπουργέ, οι συζητήσεις στο παρελθόν δεν ήταν «πολιτισμένες»; Αυτό έφταιγε ή το γεγονός πως οι τουρκικές μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις καθιστούν το χάσμα αγεφύρωτο;
ΔΙΑΒΟΛΙΚΗ ΣΥΜΠΤΩΣΗ;
Κατά τον Κ. Μητσοτάκη «η χώρα έχει πληρώσει πολύ ακριβά στην ιστορία της αυτή την ακραία ρητορική (την κριτική στην πολιτική του) η οποία δεν υπηρετεί τελικά τα εθνικά συμφέροντα και σίγουρα δεν κομίζει και καμία ουσιαστική εναλλακτική στο τραπέζι».
Εάν τρέφει την ψευδαίσθηση ότι ο Ερντογάν θα γίνει διαλλακτικός, επειδή συζητάει μαζί του, είναι επικίνδυνος. Εκτός εάν είναι αποφασισμένος να υποχωρήσει από τις εθνικές κόκκινες γραμμές.
Κατά διαβολική σύμπτωση(;), την ίδια ημέρα, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας έκανε δηλώσεις για τα ελληνοτουρκικά. Υποστήριξε ότι η Τουρκία δε χρησιμοποιεί την Ελλάδα για το εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στη χώρα μας. Η Τουρκία «κοιτάει σε πολύ πιο σημαντικά, πολύ πιο στρατηγικά, πολύ πιο υψηλά ζητήματα»! Πρόσθεσε ότι αυτό δε σημαίνει πως αγνοεί προβλήματα, αλλά «είμαστε σε ένα σημείο που σκεφτόμαστε πιο σφαιρικά και σε μια ευρύτερη προοπτική, δηλαδή όπως και στο Αιγαίο, έχουμε συμφέροντα και ζητήματα στη Μεσόγειο, στη Μαύρη Θάλασσα, στην Αφρική, στην Κεντρική Ασία, στην Ασία και τον Ειρηνικό, και προσπαθούμε να τα διαχειριστούμε όλα αυτά ταυτόχρονα… κι όταν κοιτάξετε την ιστορία της Ελλάδας, την απόσπασή της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τον ετεροπροσδιορισμό της με εμάς, αναπόφευκτα είναι ο κύριος καθοριστικός παράγοντας της πολιτικής εκεί»!
Ο Χ. Φιντάν αναρωτήθηκε ρητορικά «εάν μπορούμε να προχωρήσουμε με πιο ειρηνικές μεθόδους», λέγοντας ότι η περιοχή χρειάζεται ειρήνη και ηρεμία, η οποία στο Αιγαίο είναι πολύτιμη. Φρόντισε να υπενθυμίσει βέβαια ότι «ο στρατός μας είναι έτοιμος να αποκρούσει οποιαδήποτε πρόκληση. Έχει λάβει σχετικές οδηγίες. Αλλά η προτεραιότητά μας είναι πράγματι να προωθήσουμε τα συμφέροντά μας με διπλωματικό τρόπο».
Η χρονική σύμπτωση των δύο δηλώσεων για το ίδιο θέμα είναι ενδιαφέρουσα. Ο Χ. Φιντάν ανέφερε ότι αναζητούνται «πρακτικές λύσεις» στο «σύμπλεγμα προβλημάτων», τα οποία κατονόμασε. Η Τουρκία, βέβαια, δεν έχει μετακινηθεί ούτε κατά κεραία από τις πάγιες επεκτατικές της διεκδικήσεις και τη σύνδεση της παραπομπής του ζητήματος της οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ στη Χάγη, με τη διαπραγμάτευση και θεμάτων ελληνικής κυριαρχίας. Ενώ είναι κοινό συμφέρον να μην υπάρχει ένταση, η Άγκυρα την «πουλάει» σαν να κάνει χάρη στην Αθήνα. Και βέβαια απαιτεί πρακτικά ανταλλάγματα.
Καταληκτικά, αυτό που δεν μας λέει ο Κ. Μητσοτάκης και όλοι όσοι υποστηρίζουν την πολιτική του, είναι τι έχει αλλάξει σήμερα σε σχέση με τον τελευταίο μισό αιώνα στα ελληνοτουρκικά, ώστε να αισιοδοξούμε ότι η κατάληξη αυτή τη φορά θα είναι διαφορετική.
*Ο Ζαχαρίας Μίχας είναι συνιδρυτής και διευθυντής Μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας (ΙΑΑΑ/ISDA). Διαθέτει μεταπτυχιακό τίτλο στις Στρατηγικές Σπουδές (MSc.Econ in Strategic Studies) από το τμήμα Διεθνούς Πολιτικής του Πανεπιστημίου της Ουαλίας. Το πρώτο του πτυχίο είναι από το τμήμα Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σπουδών του Πάντειου Πανεπιστημίου. Ειδικεύεται σε θέματα στρατηγικής, πληροφοριών και ασχολείται με ζητήματα διεθνούς ασφαλείας.
Καναδάς: Μυστικές Συνομιλίες με Κίνα για Ξένη Παρέμβαση
Η Οτάβα αποκαλύπτει 48 επαφές σε δύο χρόνια για την απειλή κατασκοπείας και κρυφών «αστυνομικών σταθμών» στον Καναδά!
Τα τελευταία δύο χρόνια, ο Καναδάς έχει αντιμετωπίσει αυξανόμενες ανησυχίες για την παρέμβαση ξένων χωρών, με κυριότερο το ρόλο της Κίνας.
Σύμφωνα με έγγραφα που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα, Καναδοί διπλωμάτες έχουν επανειλημμένα θίξει το θέμα της ξένης παρέμβασης και της παρακολούθησης στις συνομιλίες τους με Κινέζους αξιωματούχους. Συνολικά, η καναδική κυβέρνηση έχει πραγματοποιήσει 48 επαφές με την Κίνα γι’ αυτό το θέμα από το Σεπτέμβριο του 2022, δείχνοντας τη σημασία που δίνει η Οτάβα σε αυτό το ζήτημα.
ΟΙ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ
ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ
Οι καναδικές ανησυχίες για την παρέμβαση της Κίνας επικεντρώνονται σε διάφορα θέματα. Ένα από τα πιο ανησυχητικά είναι η παρουσία «αστυνομικών σταθμών» της Κίνας στον Καναδά, οι οποίοι φέρονται να λειτουργούν ως εργαλεία παρακολούθησης της κινεζικής διασποράς και πιθανής παρέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις του Καναδά. Η καναδική κυβέρνηση έχει εγείρει το ζήτημα αυτό 20 φορές στις συνομιλίες της με την Κίνα. Επιπλέον, η συζήτηση για τα κατασκοπευτικά μπαλόνια που φέρεται να έχουν χρησιμοποιηθεί για παρακολούθηση στον καναδικό εναέριο χώρο, προστέθηκε στην ατζέντα δύο φορές.
Παράλληλα, η κυβέρνηση του Καναδά απέλασε τον Κινέζο διπλωμάτη Ζάο Γουέι το 2023 λόγω φερόμενης ανάμειξής του στην καναδική πολιτική ζωή. Η υπόθεση αυτή ενίσχυσε την επιφυλακτικότητα του Καναδά προς την Κίνα και υπογράμμισε την ανάγκη για αυστηρότερη επιτήρηση της ξένης ανάμειξης.
Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΚΑΝΑΔΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ
Η καναδική κυβέρνηση, υπό την ηγεσία του πρωθυπουργού Τζάστιν Τρουντό, προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ της διατήρησης μιας διπλωματικής σχέσης με την Κίνα και της προστασίας της κυριαρχίας της χώρας από ξένες παρεμβάσεις. Ο Ντέιβιντ Μόρισον, αναπληρωτής υπουργός Διεθνούς Εμπορίου και πρώην σύμβουλος εθνικής ασφάλειας, τόνισε τη σημασία του «ζωντανού, συνεχούς διαλόγου» με ξένες δυνάμεις, ακόμα και με εκείνες που θεωρούνται αντίπαλες.
Αυτός ο διάλογος, σύμφωνα με τον Μόρισον, αποτελεί την ουσία της διπλωματίας, ιδίως όταν αφορά τις σχέσεις με χώρες όπως η Κίνα, η Ινδία, το Ιράν και η Ρωσία, που κατηγορούνται επίσης για ανάμειξη στις εσωτερικές υποθέσεις του Καναδά. Οι συνομιλίες αυτές επιτρέπουν στον Καναδά να διαχειριστεί τις εντάσεις και να ανταποκριθεί σε πιθανές απειλές, χωρίς να διαταράξει εντελώς τις διμερείς σχέσεις.
ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΝΤΙΚΤΥΠΟΣ
Η καναδική στάση απέναντι στην ξένη παρέμβαση δεν περιορίζεται μόνο στις διμερείς σχέσεις με την Κίνα, αλλά έχει ευρύτερες επιπτώσεις στο διεθνές πολιτικό σκηνικό. Το 2022, ο Τρουντό είχε μια έντονη αντιπαράθεση με τον Πρόεδρο της Κίνας, Σι Τζινπίνγκ, στο περιθώριο της συνόδου των G20, με αφορμή διαρροές πληροφοριών στον καναδικό Τύπο για τις συνομιλίες τους σχετικά με την ξένη παρέμβαση. Η κινεζική κυβέρνηση αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμειξη, χαρακτηρίζοντας τις κατηγορίες ως «ανοησίες», ενώ επανέλαβε τη σημασία της διατήρησης καλών σχέσεων με τον Καναδά.
Η επιφυλακτική στάση του Καναδά, σε συνδυασμό με τις επανειλημμένες αναφορές σε διμερείς συνομιλίες, καταδεικνύει τη σοβαρότητα με την οποία η Οτάβα αντιμετωπίζει το ζήτημα. Η προστασία της δημοκρατίας και των πολιτικών θεσμών της χώρας αποτελεί προτεραιότητα, και η συνεχής παρακολούθηση της ξένης παρέμβασης είναι ζωτικής σημασίας για τη διασφάλιση της εθνικής κυριαρχίας.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Η αντιμετώπιση της ξένης παρέμβασης, ειδικά από χώρες όπως η Κίνα, αποτελεί κεντρικό ζήτημα για την καναδική εξωτερική πολιτική. Η κυβέρνηση του Καναδά, παρά τις προκλήσεις, προσπαθεί να διατηρήσει ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με τις ξένες κυβερνήσεις, ενώ παράλληλα προστατεύει τα εθνικά της συμφέροντα. Ο διάλογος αυτός είναι ουσιαστικός για την αντιμετώπιση της ξένης ανάμειξης και για τη διατήρηση της ασφάλειας και της σταθερότητας στον Καναδά.
ΚΥΠΕΛΛΑ ΕΥΡΩΠΗΣ
EUROPA LEAGUE: ΜΑΛΜΕ-ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ 0-1
Πραγματοποιώντας ένα εξαιρετικό πρώτο ημίχρονο και ένα μεστό δεύτερο, ο Ολυμπιακός πήρε πολύτιμη νίκη με 1-0 επί της Μάλμε στο «Μάλμε Νιου Στάντιον» για την 3η αγωνιστική της League Phase του UEFA Europa League, φτάνοντας στους έξι βαθμούς στη διοργάνωση. Οι παίκτες του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ ήταν καταιγιστικοί στα πρώτα 45 λεπτά, έχοντας δοκάρι με τον Ζέλσον Μαρτίνς (10’) και γκολ με τον Αγιούμπ Ελ Κααμπί (30’), με τον Μαροκινό να αστοχεί σε πέναλτι στα τελευταία λεπτά της αναμέτρησης. Λίγα πράγματα από τους Σουηδούς που ηττήθηκαν για δεύτερη φορά εντός έδρας – η πρώτη από τη Ρέιντζερς (0-2), προσεχή αντίπαλο των Πειραιωτών.
Διαιτητής: Σιμόνε Σότσα (Ιταλία)
Κίτρινες: Λουκιλί, Πένια – Κάρμο, Ελ Κααμπί, Τζολάκης
Οι συνθέσεις των δύο ομάδων:
ΜΑΛΜΕ (Χένρικ Ρίντστρεμ): Ντάλιν, Στρίγκερ, Ρέσλερ, Γιάνσον, Μπουζανέλο, Γιόνσεν (70’ Ρόζενγκρεν), Πένια, Αλί (70’ Μπεργκ), Λουκιλί (60’ Κρίστιανσεν), Μπολίν, Μποτχάιμ (81’ Ρικς)
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ (Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ): Τζολάκης, Κοστίνια, Ρέτσος, Κάρμο, Ορτέγα (11’ λ.τ. Πιρόλα / 78’ Ντάνι Γκαρθία), Έσε, Μουζακίτης (78’ Κωστούλας), Τσικίνιο, Ροντινέι, Ζέλσον (85’ Μασούρας), Ελ Κααμπί (85’ Στάμενιτς)
EUROPA LEAGUE: ΠΑΟΚ-ΒΙΚΤΟΡΙΑ ΠΛΖΕΝ 2-2
Τον πρώτο του βαθμό σε τρεις αγωνιστικές στη League Phase του UEFA Europa League πήρε ο ΠΑΟΚ. Η ομάδα του Ραζβάν Λουτσέσκου απέσπασε στο φινάλε ισοπαλία με 2-2 από τη Βικτόρια Πλζεν στην Τούμπα και πλέον το έργο της για πρόκριση έστω και στα Play Off της διοργάνωσης γίνεται πάρα πολύ δύσκολο.
Οι παίκτες του 73χρονου Μίροσλαβ Κούμπεκ ήταν ανώτεροι, σκόραραν με τους Μίλαν Χάβελ (31′) και Ματέι Βίντρα (39′), ωστόσο δεν άντεξαν παίζοντας από το 70′ με παίκτη λιγότερο λόγω της αποβολής του Σαμπσόν Ντουέ, φτάνοντας στις τρεις ισοπαλίες σε ισάριθμα παιχνίδια. Οι πρωταθλητές Ελλάδας μείωσαν στο 84′ με τον Ταρίκ Τισουντάλι και κατάφεραν να ισοφαρίσουν στο τρίτο λεπτό των καθυστερήσεων με τον Αμπντούλ Ραχμάν Μπάμπα, σώζοντας τουλάχιστον το βαθμό.
Διαιτητής: Ουρς Σνάιντερ (Ελβετία)
Κίτρινες: Τισουντάλι – Ντουέ, Μάρκοβιτς, Αντού, Γέντλιτσκα
Κόκκινες: Ντουέ (70′)
Οι συνθέσεις των δύο ομάδων:
ΠΑΟΚ (Ραζβάν Λουτσέσκου): Κοτάρσκι, Σάστρε (66′ Μπάμπα), Κεντζιόρα, Κόλεϊ, Ότο (76′ Τσάλοφ), Καμαρά, Μπακαγιόκο (58′ Σβαμπ), Ζίβκοβιτς, Κωνσταντέλιας, Τάισον (65′ Ντεσπόντοφ), Μπράντον (66′ Τισουντάλι)
ΒΙΚΤΟΡΙΑ ΠΛΖΕΝ (Μίροσλαβ Κούμπεκ): Γέντλιτσκα, Ντουέ, Μάρκοβιτς, Γέμελκα, Χάβελ, Κάντου, Σόικα (77′ Τσερβ), Κάλβας, Βίντρα (69′ Γίρκα), Σουλτς, Αντού (73′ Χέιντα)
CONFERENCE LEAGUE: ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ-ΤΣΕΛΣΙ 1-4
Ένα… εφιαλτικό βράδυ πέρασε ο Παναθηναϊκός απέναντι στην Τσέλσι στο ΟΑΚΑ, γνωρίζοντας βαριά εντός έδρας ήττα με 1-4 απ’ τους «μπλε» του Λονδίνου το πλαίσιο της 2ης αγωνιστικής της League Phase του Conference League. Οι Άγγλοι ήταν τρεις σκάλες ανώτεροι απ’ τους παίκτες του «τριφυλλιού» που δεν μπόρεσαν σε κανένα σημείο του αγώνα να φανούν ανταγωνιστικοί. Δύο γκολ «έγραψε» στο λογαριασμό του ο Ζοάο Φέλιξ κι από ένα οι Μούντρικ και Ενκουκού για τους Λονδρέζους, με τον Πελίστρι να διαμορφώνει το τελικό σκορ στο 69’.
Διαιτητής: Αντόνιο Νόμπρε (Πορτογαλία)
Κίτρινες: 58’ Μλαντένοβιτς – 90’+2’ Ντισασί
Οι συνθέσεις των δύο ομάδων:
ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ (Ντιέγκο Αλόνσο): Ντραγκόφσκι, Κώτσιρας (60’ Βαγιαννίδης), Σένκεφελντ, Γεντβάι, Μλαντένοβιτς, Μαξίμοβιτς, Τσέριν, Μαντσίνι (60’ Τετέ), Ουναΐ (80’ Μπακασέτας), Πελίστρι (70’ Τζούριτσιτς), Γερεμέγεφ (71’ Σπόραρ)
ΤΣΕΛΣΙ (Έντσο Μαρέσκα): Γιόργκενσεν, Βέιγκα, Μπαντιασίλ, Ντισασί, Κουκουρέγια, Ντιούσμπερι-Χολ (77’ Τσουκουεμέμα), Φερνάντες (71’ Κασαντέι), Ζοάο Φέλιξ, Νέτο (61’ Τζορτζ), Μούντρικ, Ενκουκού (61’ Γκουιού)
Ο Τραμπ προηγείται στις πολιτείες-κλειδιά σύμφωνα με τον Economist
Δύο εβδομάδες πριν από τις αμερικανικές εκλογές, οι δημοσκόποι προβλέπουν ότι η νύχτα της 5ης Νοεμβρίου θα επιφυλάξει μία μεγάλη έκπληξη για τους Αμερικανούς ◘ Οι προβλέψεις ευνοούν τον Τραμπ στις κρίσιμες για τις εκλογές πολιτείες
Για πρώτη φορά μετά από δύο μήνες, ο Ντόναλντ Τραμπ σηκώνει… κεφάλι έναντι της Κάμαλα Χάρις, σύμφωνα με το δημοσκοπικό μοντέλο του περιοδικού Εconomist. Παρά το γεγονός ότι η κούρσα εξακολουθεί να είναι αμφίρροπη, η ζυγαριά γέρνει πλέον ελαφρώς προς την κατεύθυνση του Τραμπ.
Δύο εβδομάδες πριν από τις αμερικανικές εκλογές, οι δημοσκόποι προβλέπουν ότι η νύχτα της 5ης Νοεμβρίου θα επιφυλάξει μία μεγάλη έκπληξη για τους Αμερικανούς και τη διεθνή κοινότητα. Τις τελευταίες ώρες, ο τέως πρόεδρος των ΗΠΑ ενισχύεται τόσο σε εθνικό επίπεδο όσο και σε αμφισβητούμενες «πολιτείες», την ώρα που η απερχόμενη αντιπρόεδρος, υποψήφια για το χρίσμα με τους Δημοκρατικούς, έχει χάσει τη δυναμική της.
Ο Ρεπουμπλικάνος υποψήφιος έχει αυτή τη στιγμή – σύμφωνα με τον Economist – 54% πιθανότητες να αναλάβει για δεύτερη φορά προεδρικά καθήκοντα, καταγράφοντας αύξηση κατά έξι ποσοστιαίες μονάδες μέσα σε μία εβδομάδα.
Σύμφωνα με τους New York Times, πάντως, η Κάμαλα Χάρις και ο Ντόναλντ Τραμπ είναι πρακτικά ισόπαλοι, δηλαδή κανένας από τους υποψήφιους δεν προηγείται ούτε μία μονάδα.
Σε πολλές «κρίσιμες πολιτείες» (swing states), το αποτέλεσμα των οποίων μπορεί να δείξει το πρόσωπο που θα ηγηθεί της Αμερικής, «κανένας από τους υποψήφιους δεν προηγείται περισσότερο από τα δύο δέκατα της ποσοστιαίας μονάδας».
Η «Wall Street Journal» κάνει μια ενδεικτική σύγκριση.
Το 2020, ο Ρεπουμπλικάνος δισεκατομμυριούχος ήταν μεταξύ 7,2 και 8,4 ποσοστιαίες μονάδες πίσω από τον πολιτικό του αντίπαλο, Τζο Μπάιντεν. Τελικά, ο Μπάιντεν νίκησε τον Τραμπ, αλλά με διαφορά μικρότερη από 4,5 ποσοστιαίες μονάδες.
Για τη Walll Street Journal: «Εάν οι δημοσκοπήσεις έχουν το ίδιο περιθώριο λάθους φέτος, το στενό προβάδισμα της απερχόμενης αντιπροέδρου σε πολλούς εθνικούς μέσους όρους θα σήμαινε στην πραγματικότητα προβάδισμα για τον Τραμπ σήμερα».
Όπως οι εθνικές δημοσκοπήσεις έδειχναν τον Αύγουστο ότι πολλοί αναποφάσιστοι έγερναν προς την αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, Κάμαλα Χάρις, τώρα ένα σημαντικό τμήμα αυτής της δεξαμενής ψηφοφόρων – πιθανόν Ρεπουμπλικάνοι που μέχρι πρόσφατα δήλωναν αποστασιοποιημένοι – φαίνεται να στηρίζουν τον Τραμπ.
Παράλληλα, οι προβλέψεις ευνοούν τον Τραμπ στις κρίσιμες για τις εκλογές πολιτείες.
Την ίδια ώρα, δημοσκόπηση των Reuters/Ipsos δίνει προβάδισμα στη Χάρις. Χαρακτηριστικά 46% στη Χάρις έναντι 43% για τον Τραμπ, με ένα ποσοστό του εκλογικού σώματος να εκτιμά ότι η χώρα βρίσκεται σε λάθος δρόμο.
Περίπου το 70% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων που συμμετείχαν στη δημοσκόπηση δήλωσε ότι το κόστος ζωής είναι απογοητευτικό, το 60% υποστήριξε το ίδιο για την οικονομία και το 65% θεωρεί ότι η μεταναστευτική πολιτική οδηγείται προς λάθος κατεύθυνση. Οι ψηφοφόροι δήλωσαν επίσης, ότι η οικονομία και το μεταναστευτικό, μαζί με τις απειλές για τη δημοκρατία, είναι τα σημαντικότερα προβλήματα της χώρας.
Στην ερώτηση «ποιος υποψήφιος είχε την καλύτερη προσέγγιση στα θέματα αυτά», ο Τραμπ προηγείται στην οικονομία με ποσοστό 46% έναντι 38% της Χάρις και στο μεταναστευτικό με 48% έναντι 35% της εκλεκτής του Μπάιντεν.
Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν το μόνο βέβαιο: ότι Χάρις και Τραμπ δίνουν μάχη στήθος με στήθος στις λεγόμενες πολιτείες – κλειδιά των ΗΠΑ.
Έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα υποχωρήσεων…
Γράφει ο
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΑΡΚΑΣ*
© slpress.gr
Η Ελλάδα και η Τουρκία, διατηρώντας – ορθώς – ανοιχτά κανάλια επικοινωνίας, θα διεξαγάγουν στις 6 Νοεμβρίου στην Κωνσταντινούπολη διαπραγματεύσεις, για τον εμπλουτισμό της υπάρχουσας δέσμης Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης.
Ωστόσο, ο νέος γύρος συζητήσεων επιβαρύνεται από σειρά τουρκικών κινήσεων, οι οποίες πιέζουν την ελληνική πλευρά, χωρίς το Μέγαρο Μαξίμου και το υπουργείο Εξωτερικών να επιχειρούν το παραμικρό βήμα ανάκτησης της διπλωματικής πρωτοβουλίας.
ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΦΑΣΗ, ΤΕΣΣΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΚΥΡΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ:
ΠΡΩΤΟΝ, ο καθαυτός χρόνος της διαδικασίας των ΜΟΕ. Κατά τον τελευταίο γύρο συνομιλιών στην Αθήνα, στις 22 Απριλίου 2024, κοινή αντίληψη ήταν ότι θα συνεχιστούν λίγο πριν ή ταυτόχρονα με το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας (ΑΣΣ) που προγραμματιζόταν περί τα τέλη του τρέχοντος έτους. Ως γνωστόν, ο καινούριος σχεδιασμός, στον οποίο συμφώνησαν ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν στη Νέα Υόρκη στις 24 Σεπτεμβρίου, προβλέπει μετάθεση της σύγκλησης του ΑΣΣ τον Ιανουάριο του 2025, χωρίς και αυτό να θεωρείται οριστικό. Ως αποτέλεσμα, η τουρκική πλευρά θα διαθέτει περισσότερο χρόνο για την έγερση πρόσθετων αξιώσεων στο υπηρεσιακό επίπεδο, ώστε οι πιέσεις να μεταφερθούν τάχιστα στην πολιτική διαπραγμάτευση.
ΔΕΥΤΕΡΟΝ, ενώ πάγια θέση της ελληνικής πλευράς ήταν ότι, κατά τις τεχνοκρατικές-στρατιωτικές συζητήσεις των ΜΟΕ, δεν εξετάζονται πιο περίπλοκα θέματα (παραβιάσεις εθνικού εναέριου χώρου, παραβάσεις κανόνων στο FIR, δέσμευση περιοχών πεδίων βολής και κανόνες εμπλοκής δύο συμμάχων του ΝΑΤΟ), το Μέγαρο Μαξίμου και το υπουργείο Εξωτερικών φέρεται να μην αντιτίθενται πλέον σε μια τέτοια διεύρυνση της ατζέντας.
Η τουρκική πλευρά είχε ζητήσει τη διεύρυνση κατά το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας του Δεκεμβρίου 2023 και πριν από τις συνομιλίες των ΜΟΕ τον Απρίλιο. Τουλάχιστον, το Μαξίμου –μετά τις αμφιταλαντεύσεις του φθινοπώρου του 2020– εξακολουθεί να απορρίπτει την τουρκική πρόταση (με υποστηρικτές στην έδρα του ΝΑΤΟ) για την εγκαθίδρυση μόνιμου μηχανισμού αποτροπής κρίσεων, ο οποίος θα έθετε περιορισμούς ακόμα και σε συνήθεις ασκήσεις των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.
ΤΡΙΤΟΝ, αν και κανείς στην κυβέρνηση δεν το ομολογεί (έχοντας πλέον στο νου την εσωκομματική αντιπολίτευση στη ΝΔ), γίνονται σημαντικές υποχωρήσεις στο διάστημα μεταξύ του προηγούμενου και επικείμενου γύρου ΜΟΕ. Τον Απρίλιο, η Αθήνα διέθετε πλεονέκτημα, καθώς είχε ήδη εξαγγείλει την ίδρυση θαλάσσιων πάρκων στο Αιγαίο με την ανοχή ή και διακριτική στήριξη της αμερικανικής διπλωματίας. Ο Μητσοτάκης είχε μάλιστα χαρακτηρίσει «παντελώς αδικαιολόγητη την αντίδραση της Τουρκίας για μία πρωτοβουλία η οποία έχει περιβαλλοντικό χαρακτήρα».
Στο εξάμηνο που μεσολάβησε, η αρχική εκδοχή σχεδιασμού των θαλάσσιων πάρκων νοθεύτηκε, ενώ το σχέδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ (Great Sea Interconnector) υπέστη βαρύτατο πλήγμα, μετά την κρίση της Κάσου τον Ιούλιο. Κατόπιν αυτών, οι προσεχείς συναντήσεις των ΜΟΕ και του ΑΣΣ θα διεξαχθούν με διαφορετικό συσχετισμό δυνάμεων. Το κλίμα επιβαρύνεται με τις αντικρουόμενες δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη για τη φύση και το περιεχόμενο των επαφών με τον ομόλογό του, Χακάν Φιντάν, βάσει της σχετικής συμφωνίας Μητσοτάκη-Ερντογάν.
ΤΕΤΑΡΤΟΝ, μολονότι Μαξίμου και υπουργείο Εξωτερικών τηρούν σιγή ιχθύος, η τουρκική πλευρά ακολουθεί, τις τελευταίες εβδομάδες, τακτική κλιμάκωσης, με ξαφνικό καταιγισμό διαβημάτων ως και για δευτερεύοντα θέματα ρουτίνας. Αν τα διαβήματα συνδυαστούν με τις – καθημερινές μετά την κρίση της Κάσου – παραβιάσεις είτε από UAV είτε από αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου, τότε γίνεται εμφανής η σταδιακή μεταβολή της πολιτικής μη προκλήσεων που ακολουθούσε η Τουρκία μετά τους σεισμούς του Φεβρουαρίου 2023.
Οι εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά συμπίπτουν με τις φήμες για δήθεν προσβάσεις του Μητσοτάκη στο περιβάλλον του υποψηφίου προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, μετά το προ ημερών πρόγευμα στα Χανιά με πέντε Ρεπουμπλικάνους γερουσιαστές. Χρησιμότατες όλες οι ανάλογες συναντήσεις, αλλά καλό θα ήταν να αποφεύγονται οι υπερβολές.
Όπως η – αλήστου μνήμης – διπλωματική φαρσοκωμωδία του 2021 με την απόλυτη σιγουριά ότι ο λεγόμενος «Μπαϊντενόπουλος» θα ερχόταν στην Αθήνα, για τους εορτασμούς των 200 ετών της 25ης Μαρτίου 1821, αν και μόλις είχε αναλάβει τα καθήκοντά του και δεν ταξίδευε εκτός Αμερικής.
*Ο Αλέξανδρος Τάρκας είναι εκδότης του μηνιαίου περιοδικού «Άμυνα και Διπλωματία» και αρθρογράφος στην εφημερίδα «Δημοκρατία». Επικεφαλής της «Expansion», μιας ελληνικής εταιρίας με εξειδίκευση σε συμβάσεις των κλάδων άμυνας και ασφάλειας, καθώς και σε εκτιμήσεις επιχειρηματικού ρίσκου και ελέγχους due diligence στις χώρες της ΝΑ Μεσογείου σε συνεργασία με κορυφαία συμβουλευτική εταιρία των ΗΠΑ. Έχει εργαστεί ως σύμβουλος στο υπουργείο Εξωτερικών και ως συνεργάτης μελών του Κοινοβουλίου.
Κεμπέκ σε Κίνδυνο: Ανίκανες οι Υγειονομικές Δομές να Αντέξουν Νέα Πανδημία!
Η πανδημία COVID-19 άφησε έντονα σημάδια στο σύστημα υγείας του Κεμπέκ, με τις συνέπειές της να συνεχίζουν να προκαλούν ανησυχία σε ειδικούς.
Σύμφωνα με τη μικροβιολόγο και λοιμωξιολόγο, Δρ. Cécile Tremblay, το Κεμπέκ δεν είναι ακόμα έτοιμο να αντιμετωπίσει μια νέα πανδημία, καθώς οι βασικές δομές του συστήματος υγείας παραμένουν ανεπαρκείς και η έλλειψη προσωπικού στα Κέντρα Φροντίδας Ηλικιωμένων (CHSLD) παραμένει ένα μόνιμο πρόβλημα.
ΒΕΛΤΙΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΑΝ
Σύμφωνα με τη Δρ. Tremblay, η υποδομή πολλών υγειονομικών κτιρίων είναι ακόμα πεπαλαιωμένη, με σημαντικά προβλήματα, όπως η ανεπαρκής βελτίωση των συστημάτων αερισμού. Παρά τις συνεχείς προσπάθειες, οι ελλείψεις προσωπικού αποτελούν ακόμα ένα τεράστιο πρόβλημα, το οποίο μπορεί να οδηγήσει σε καταστάσεις κρίσης αν αντιμετωπίσουμε ξανά μια πανδημία.
«Οι δομές είναι ακόμα παλαιές σε πολλές περιοχές. Τα συστήματα αερισμού δεν έχουν βελτιωθεί παντού. Η έλλειψη προσωπικού σημαίνει ότι θα βρεθούμε σε δύσκολη θέση αν χρειαστούμε περισσότερους πόρους για μια νέα πανδημία», ανέφερε χαρακτηριστικά.
ΑΔΡΑΝΕΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ
ΠΑΡΑΜΕΛΗΜΕΝΕΣ ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ
Η Δρ. Tremblay εξέφρασε την ανησυχία της, ότι οι συστάσεις που έγιναν από παλιότερες αναφορές μετά από πανδημίες, όπως το SARS και την πανδημία γρίπης το 2009, δε λήφθηκαν σοβαρά υπόψη και κατέληξαν να «αραχνιάζουν» στα ράφια. Έχουν γίνει αρκετές συστάσεις για το πώς το σύστημα υγείας μπορεί να προετοιμαστεί καλύτερα, όμως αυτές δεν εφαρμόστηκαν στην πράξη.
«Μετά τις προηγούμενες πανδημίες, όπως το SARS και την πανδημία γρίπης του 2009, είχαν γίνει συστάσεις, αλλά διαπιστώσαμε ότι αυτές τελικά αφέθηκαν στην τύχη τους. Λίγα πράγματα έγιναν για να διορθωθούν οι αδυναμίες που είχαν επισημανθεί τότε», πρόσθεσε η μικροβιολόγος.
ΜΙΑ ΜΟΝΙΜΗ ΔΟΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ
ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΔΗΜΙΩΝ
Ένα νέο ραπόρτο από το Υπουργείο Υγείας του Καναδά, εστιάζει στην αναγκαιότητα μιας μόνιμης δομής για την αντιμετώπιση πανδημιών, η οποία θα μπορούσε να συντονίσει τις προσπάθειες πολλών υπουργείων και να διασφαλίσει ότι οι απαραίτητοι πόροι είναι διαθέσιμοι σε κρίσιμες στιγμές. Αυτή η δομή θα μπορούσε να επιτρέψει την προετοιμασία για τις επιπτώσεις μιας πανδημίας και να διορθώνει τις αδυναμίες, πριν αυτές μεγεθυνθούν σε κρίση.
Η έκθεση συνιστά τη συνεχή επιτήρηση των λοιμωδών νοσημάτων, ώστε να υπάρχει έγκαιρη προειδοποίηση και αντιμετώπιση των απειλών. «Μια τέτοια μονάδα θα μπορούσε να διαχειρίζεται κινδύνους και να αξιολογεί τις απειλές, συντονίζοντας τις διάφορες δομές που είναι υπεύθυνες για την υγεία», ανέφερε η Δρ. Tremblay, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για μια συνεχή, οργανωμένη προσπάθεια.
Ένα από τα σημαντικότερα σημεία της νέας αυτής έκθεσης είναι ότι προτείνει να γίνονται τακτικά προσομοιώσεις πανδημιών, ώστε να διαπιστώνεται αν το σύστημα υγείας είναι επαρκώς προετοιμασμένο. Σαν ένα είδος stress test. Αυτό, σύμφωνα με την ίδια, θα επιτρέψει στους υπεύθυνους να βλέπουν τις εξελίξεις σε πραγματικό χρόνο και να κάνουν τις απαραίτητες διορθώσεις.
ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΕΥΑΛΩΤΩΝ ΠΛΗΘΥΣΜΩΝ
Κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, οι ευάλωτοι πληθυσμοί, όπως οι ηλικιωμένοι και οι άστεγοι, υπέστησαν τις μεγαλύτερες επιπτώσεις. Η Δρ. Tremblay τόνισε, ότι η προετοιμασία για μια νέα πανδημία δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στην ανάπτυξη φαρμάκων και εμβολίων. Αντιθέτως, το σύστημα υγείας πρέπει να είναι ανθεκτικό, ώστε να μπορεί να ανταπεξέλθει στην πίεση που φέρνουν οι πανδημίες.
«Δεν είναι μόνο τα εμβόλια και τα φάρμακα που πρέπει να μας απασχολούν. Το βασικό μας σύστημα υγείας πρέπει να είναι ισχυρό από την αρχή, διαφορετικά θα έχουμε δυσκολία να αντέξουμε την υπερφόρτωση που προκαλούν οι πανδημίες», εξήγησε.
Η Δρ. Tremblay αναφέρθηκε και στις κοινωνικές συνθήκες που επηρεάζουν αρνητικά τους ευάλωτους πληθυσμούς, όπως οι αυτόχθονες κοινότητες που συχνά βρίσκονται σε απομονωμένες περιοχές. Η προστασία αυτών των ομάδων απαιτεί όχι μόνο καλύτερες υγειονομικές δομές αλλά και βελτίωση των κοινωνικών συνθηκών.
ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ: Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ
Ένα ακόμα σοβαρό ζήτημα που ανέκυψε κατά την πανδημία, είναι η έλλειψη προσωπικού, η οποία δυσχέρανε σημαντικά την ανταπόκριση του συστήματος υγείας. Οι επαγγελματίες της υγείας βρέθηκαν αντιμέτωποι με συνθήκες υπερβολικής εργασίας και πολλοί από αυτούς αποχώρησαν από το επάγγελμα λόγω εξάντλησης και απογοήτευσης.
«Είδαμε πώς το σύστημα υγείας μας καταπονήθηκε λόγω της έλλειψης προσωπικού. Οι άνθρωποι κουράστηκαν να δουλεύουν υπό αυτές τις συνθήκες και πολλοί εγκατέλειψαν το χώρο της υγείας. Χρειάζεται να ξαναχτίσουμε αυτό το σύστημα», τόνισε η Δρ. Tremblay.
Η ενίσχυση του ανθρώπινου δυναμικού δεν αποτελεί μόνο άμεση ανάγκη αλλά και στρατηγική, για την αποτροπή μελλοντικών κρίσεων. Όπως η ίδια εξήγησε, η διατήρηση και υποστήριξη του προσωπικού είναι καθοριστικής σημασίας για την ανθεκτικότητα του συστήματος υγείας.
ΜΙΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ
Το μήνυμα της Δρ. Tremblay είναι σαφές: Το σύστημα υγείας του Κεμπέκ χρειάζεται ανασυγκρότηση. Οι αλλαγές που προτείνονται στα νέα ραπόρτα πρέπει να εφαρμοστούν άμεσα, καθώς οι επόμενες πανδημίες δε θα περιμένουν. Οι δομές υγείας πρέπει να είναι έτοιμες και οι πολίτες προστατευμένοι, ιδιαίτερα οι πιο ευάλωτοι, από τις καταστροφικές συνέπειες μιας κρίσης.
Το Κεμπέκ, όπως και πολλές άλλες περιοχές του κόσμου, καλείται να αντιμετωπίσει το μέλλον με σχέδιο, αποφασιστικότητα και συνεχή επαγρύπνηση, ώστε να μην επαναληφθούν τα λάθη του παρελθόντος.
