Δεν εκμεταλλεύονται επιχορηγήσεις και χαμηλότοκα δάνεια του Κεμπέκ

Πάνω από το 40% του συνολικού ποσού των δανείων για φοιτητές πανεπιστημίου του Κεμπέκ λήφθηκαν με ιδιωτικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, αντί μέσω του προγράμματος οικονομικής βοήθειας φοιτητών (AFE), σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε.

Το φθινόπωρο του 2022, 12.000 φοιτητές από 13 πανεπιστημιακά ιδρύματα στο Κεμπέκ, από διαφορετικούς κύκλους και από διαφορετικά κοινωνικό-δημογραφικά προφίλ, απάντησαν σε ένα ερωτηματολόγιο για τη χρηματοδότηση και το χρέος που αναπτύχθηκε από την Ερευνητική Ομάδα στην Εφαρμοσμένη Δημόσια Οικονομική (GREPA). Μεταξύ των στοιχείων που ελήφθησαν από αυτήν την έρευνα, βλέπουμε ότι το μέσο δάνειο που χορηγείται από τις τράπεζες σε φοιτητές είναι 22.892$.

«Βλέπουμε ότι οι φοιτητές στην επαρχία του Κεμπέκ θα αναλάβουν ιδιωτικό χρέος αντί για οικονομική βοήθεια για σπουδές, γιατί είναι λιγότερο περίπλοκο, πιο γρήγορο, μπορούν να έχουν περισσότερη ρευστότητα πιο γρήγορα», σχολιάζει η Catherine Bibeau-Lorrain, πρόεδρος της UEQ (Union étudiante du Québec). Λέμε ότι πρέπει να κάνουμε το πρόγραμμα περισσότερο γνωστό και να το κάνουμε πιο προσαρμοσμένο στο φοιτητικό πληθυσμό, για παράδειγμα μειώνοντας το ανώτατο όριο του χρέους».

Καθώς οι φοιτητές εργάζονται όλο και περισσότερο κατά τη διάρκεια των σπουδών τους, η κ. Bibeau-Lorrain πιστεύει επίσης ότι θα πρέπει να τους επιτραπεί να αποκτήσουν περισσότερα εισοδήματα από την εργασία, χωρίς αυτό να μειώσει τα δάνεια και τις επιχορηγήσεις τους από την επαρχιακή κυβέρνηση.

Η έκθεση δίνει επίσης μια ιδέα για το κόστος ζωής για τους φοιτητές πριν από ένα χρόνο. Για βασικά έξοδα διαβίωσης, συμπεριλαμβανομένης της στέγασης, της τροφής, της ένδυσης, της υγείας και της μεταφοράς, οι μαθητές που πληρούν τις προϋποθέσεις για το AFE – που γενικά εξαιρεί τους διεθνείς φοιτητές και όσους προέρχονται από άλλες επαρχίες του Καναδά – ξοδεύουν κατά μέσο όρο 19.925$ ετησίως ή 1.660$ το μήνα.

Η κ. Bibeau-Lorrain πιστεύει ότι τα ποσά που δίνει το AFE δεν καλύπτουν αυτές τις ανάγκες. Το κυβερνητικό πρόγραμμα υπολογίζει για το 2023-2024 ότι τα έξοδα διαβίωσης είναι 1.283$ το μήνα για ένα μαθητή που δε μένει με τους γονείς του.

Δεν αποτελεί έκπληξη, ότι η στέγαση είναι αυτή που κατέχει την πρώτη θέση στο σύνολο των εξόδων τους, δηλαδή το 28,9% αυτών. Αυτό ισοδυναμεί με 10.795$ ετησίως για ένα σύνολο 31.566$. Σημειωτέων, ότι αυτά τα δεδομένα περιλαμβάνουν άτομα που εξακολουθούν να ζουν με ένα γονέα. Το μέσο εισόδημα είναι 31.899$. Για την UEQ, αυτά τα στοιχεία δείχνουν ότι οι μαθητές ξοδεύουν πάρα πολλά χρήματα για στέγαση. «Το γνωρίζαμε ήδη, αλλά αυτό επιβεβαιώνει την κατάσταση», αναφέρει ο πρόεδρος. Μέσω του AFE, θα ήταν απαραίτητο να υπάρξει πρόσθετη ειδική βοήθεια για τη στεγαστική κρίση». Επιπλέον, η UEQ κινητοποιείται επί του παρόντος για να απαιτήσει αμοιβή για όλες τις πρακτικές στο δημόσιο και παραδημόσιο δίκτυο.

ΠΟΙA ΕΙΝΑΙ H UEQ

Η Ένωση Φοιτητών του Κεμπέκ (Union étudiante du Québec UEQ) είναι μια εθνική ένωση που εκπροσωπεί στην κυβέρνηση τα αιτήματα των 11 μελών – συνδέσμων της και του φοιτητικού πληθυσμού, για την πραγματική βελτίωση των συνθηκών στα πλαίσια των σπουδών.

Η UEQ έχει ως αποστολή την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και των συμφερόντων της φοιτητικής κοινότητας, των μελών – συνδέσμων της και των μελών τους, προωθώντας, προστατεύοντας και βελτιώνοντας τη φοιτητική κατάσταση και την κατάσταση των τοπικών και διεθνών κοινοτήτων, σύμφωνα με τις αξίες που έχει υιοθετήσει. Η UEQ επιδιώκει να συγκεντρώσει ολόκληρη τη φοιτητική κοινότητα του πανεπιστημίου, να δράσει αλληλέγγυα με άλλες οργανώσεις και συνδέσμους που έχουν σχετικούς στόχους, να εκπροσωπεί τα μέλη – συνδέσμους της και να βρίσκεται εν δράση σε όλα τα σχετικά φόρα. Η UEQ συμμετέχει στην κοινωνική αλλαγή, δίνοντας προτεραιότητα στα ζητήματα που αφορούν την ανώτερη εκπαίδευση.

Αγαπητοί φίλοι,

Όπως γνωρίζετε όσοι παρακολουθείτε τα ζητήματα της Ελληνικής Κοινότητας, η πρόσφατη έκθεση των ορκωτών λογιστών (audited financial statements) της Ελληνικής Κοινότητας αποκάλυψαν πολύ ανησυχητικά στοιχεία και αριθμούς που προβλέπουν, βραχυπρόθεσμα, μελλοντική κρίση ρευστότητας.

Πριν από ένα χρόνο, έξι μέλη του κεντρικού Διοικητικού Συμβουλίου κι εγώ, μαζί με τα εννέα μέλη του Περιφερειακού Συμβουλίου του Μόντρεαλ, παραιτηθήκαμε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη διαχείριση των πραγμάτων και προβλέψαμε, ότι αν η ΕΚΜΜ συνέχιζε να διοικείται με τον ίδιο τρόπο, δε θα αργούσε η στιγμή που η Κοινότητα θα πήγαινε στα βράχια.

Αυτή η στιγμή έχει δυστυχώς φτάσει. Τα βράχια, δυστυχώς, φαίνονται πια καθαρά, άμεσα, μπροστά.

Ένα καθησυχαστικό μήνυμα προς τους γονείς και τους υποψήφιους γονείς του σχολείου Σωκράτης Δημοσθένης: Οι απαιτήσεις της κυβέρνησης του Κεμπέκ είναι τέτοιες, ώστε τα οικονομικά των σχολείων να είναι θωρακισμένα ώστε να μη διατρέχουν οικονομικό κίνδυνο. Τα μόνα χρήματα που φεύγουν από τα σχολεία για το ταμείο της Κοινότητας είναι το ενοίκιο που πληρώνουν τα σχολεία στην Κοινότητα. 

Οι γονείς θα πρέπει ωστόσο να προβληματίζονται και να έχουν γνώση της κακής διαχείρισης των πραγμάτων. Αυτό που φαίνεται άσχημο για την ΕΚΜΜ αντανακλά άσχημα σε όλους εμάς τους Έλληνες, και τα σχολεία μας είναι μέρος αυτής της πραγματικότητας. Οι λογιστικές εκθέσεις (financial statements) δε λένε ψέματα. Εδώ είναι η σχετική πρώτη σημείωση:

«Εφιστούμε την προσοχή στη σημείωση 1 της έκθεσης των ορκωτών λογιστών (audited financial statements), η οποία δείχνει ότι η ΕΚΜΜ έχει σημαντικό έλλειμμα εσόδων έναντι των λειτουργικών εξόδων ύψους 2,5 εκατ. δολαρίων για το έτος που έληξε στις 30 Ιουνίου 2023, αρνητικό κεφάλαιο κίνησης ύψους 4,8 εκατ. δολαρίων, δεδομένου ότι ορισμένοι όροι που σχετίζονται με τις πιστωτικές διευκολύνσεις δεν πληρούνται στις 30 Ιουνίου 2023. Ως αποτέλεσμα, ορισμένες μη χρησιμοποιημένες πιστωτικές διευκολύνσεις (λειτουργικό δάνειο όψεως ύψους 2 εκατ. δολαρίων) θα ήταν διαθέσιμες, μόνο κατόπιν επιλογής της τράπεζας και όλο το χρέος ταξινομήθηκε ως βραχυπρόθεσμο».

Όπως είπε ένας φίλος μου σε μια πρόσφατη αλληλογραφία που είχε με τον Πρόεδρο, κύριο Γιώργο Τσούκα, «είναι σημαντικό να διευκρινίσω ότι στον αληθινό επιχειρηματικό κόσμο από τον οποίο προέρχομαι, αυτού του είδους οι καταστάσεις θεωρούνται ως προειδοποίηση και de facto συναγερμός προς τους ενδιαφερόμενους φορείς π.χ. μετόχους, πιστωτές, προμηθευτές, προσωπικό, πελάτες κ.λπ. ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με την οικονομική κατάσταση του εν λόγω οργανισμού…».

Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Σε μόλις δεκαοκτώ μήνες από τις τελευταίες εκλογές, ο Πρόεδρος, ο Ταμίας του και τα άλλα εκτελεστικά μέλη, έχουν «κάψει» περισσότερα από τρία εκατομμύρια δολάρια. Το πλοίο κατευθύνεται προς τα βράχια. Οι προειδοποιήσεις έχουν αγνοηθεί, καταγράφονται μη εξουσιοδοτημένες δαπάνες, έχουν γίνει 24 νέες προσλήψεις, δεν έχει υποβληθεί κανένας προϋπολογισμός για τα δύο τελευταία οικονομικά έτη και έχουν παραβιαστεί εσκεμμένα πολλαπλοί εσωτερικοί κανονισμοί. Ο Πρόεδρος και τα εκτελεστικά του στελέχη έχουν χάσει κάθε αξιοπιστία. Καμία απόπειρα συσκότισης, άρνηση πραγματικότητας ή ροζ γυαλιά δεν το αλλάζουν αυτό.

Μετά την παραίτησή μου από τη θέση μου στο Διοικητικό Συμβούλιο πριν από ένα χρόνο, συνέχισα να παρακολουθώ τα κοινοτικά ζητήματα με ενδιαφέρον, από απόσταση όμως. Με απογοήτευση διαπίστωσα, ότι κατά τη διάρκεια αυτού του περασμένου έτους, επανειλημμένα, η παρούσα διοίκηση απαξίωσε την αλήθεια, αγνόησε τις βασικές αρχές διακυβέρνησης, αντιμετώπισε τους ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου, με απόλυτη ασέβεια και, σαν να μην αρκούσαν αυτά, έφερε μια τοξικότητα στην ΕΚΜΜ  που δεν είχε παρατηρηθεί για δεκαετίες.

Η έκθεση των ορκωτών λογιστών (audited financial statements) αποτελούν ωστόσο το σημείο καμπής. Οι σειρήνες τού συναγερμού ήχησαν πολύ δυνατά για να αγνοηθούν. Άρχισα να αναζητώ επίμονα τη γνώμη άλλων που ξέρω ότι έχουν στην καρδιά τους το συμφέρον της κοινότητας και έχουν αξίες ανάλογες με αυτές που είχαμε προβάλει στις τελευταίες εκλογές: Ακεραιότητα, διαφάνεια, λογοδοσία. Βρήκα ένα ακροατήριο που ανταποκρίθηκε στο ερώτημά μου: «Ποιος νοιάζεται ακόμα;», και δεν πρόκειται μόνο για  πρώην μέλη της Praxis.

Πιστεύω ότι ήρθε η ώρα όλοι μας, ανεξάρτητα από τις προηγούμενες συμμαχίες μας, ως ενδιαφερόμενοι εταίροι της ΕΚΜΜ, να αναλάβουμε αποφασιστική δράση. Ενθαρρύνω όλους όσοι πιστεύουν ότι αξίζουμε κάτι καλύτερο και ότι είμαστε ικανοί για κάτι καλύτερο, να μην επιτρέψουμε στο πλοίο να βυθιστεί. Υπάρχει ακόμα χρόνος για να διορθώσουμε τα πράγματα.

Ο Πρόεδρος και τα εκτελεστικά του μέλη πρέπει να καταλάβουν, ότι για το καλό της κοινότητάς μας ήρθε η ώρα να παραιτηθούν από τα αξιώματα τους και να συσταθεί μια ειδική, προσωρινή επιτροπή επίβλεψης και βιωσιμότητας άμεσα.

Ο Πρόεδρος και οι αξιωματούχοι του έχουν χάσει κάθε αξιοπιστία. Δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε τη λήψη διορθωτικών μέτρων, στα χέρια των ίδιων των υπευθύνων για την κρίση στην οποία μας έχουν φέρει. Πολλοί τους οποίους συμβουλεύτηκα και με τους οποίους μίλησα συμμερίζονται αυτή την άποψη. Δε βλέπω άλλον τρόπο για να αποφύγουμε την ανεπανόρθωτη ζημιά που θα προκληθεί αν συνεχίσει η ίδια διοίκηση. 

Επιτρέψτε μου να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν το προτείνω αυτό προκειμένου να θέσω εκ νέου υποψηφιότητα για Πρόεδρος. Δε θα είμαι υποψήφιος, όποτε κι αν γίνουν οι εκλογές. Το προτείνω αυτό, επειδή η συνέχιση αυτής της κατάφωρης περιφρόνησης της χρηστής διοίκησης και η οικονομική κακοδιαχείριση είναι καταστροφικές για το μέλλον της Κοινότητάς μας και για όλους εμάς και το μέλλον μας ως Έλληνες του Μόντρεαλ. Η ντροπή της αποτυχίας αντανακλά σε όλους μας!

Σας ευχαριστώ που αφιερώσατε χρόνο για να διαβάσετε αυτό το κείμενο. Ελπίζω ότι θα είστε μεταξύ εκείνων που ενδιαφέρονται. 

Με εκτίμηση,

Χρήστος Σύρρος

Οι αυξήσεις των αγαθών ξεπέρασαν την ετήσια αύξηση των μισθών
• Αυξήθηκε η ανεργία στους νέους

Οι πληθωριστικές πιέσεις έχουν υποχωρήσει σε σύγκριση με το 2022 και ο ετήσιος ρυθμός αύξησης του Δείκτη Τιμών Καταναλωτή (το καλάθι της νοικοκυράς όπως έχουμε συνηθίσει να το λέμε) επιβραδύνθηκε από το ανώτατο επίπεδο του 8,1% τον Ιούνιο του 2022 στο 3,8% το Σεπτέμβριο του 2023.

Ωστόσο, το υψηλότερο κόστος των βασικών αγαθών και υπηρεσιών, εξακολουθεί να ασκεί οικονομικές πιέσεις σε πολλά νοικοκυριά σε ολόκληρο τον Καναδά. Το Σεπτέμβριο, για παράδειγμα, οι αυξήσεις στο κόστος στέγασης (+6%) και τροφίμων (+5,9%) ξεπέρασαν την ετήσια αύξηση των μισθών (+5%).

Τον Οκτώβριο του 2023, 1 στους 3 Καναδούς ηλικίας 15 ετών και άνω (33,1%) ζούσε σε νοικοκυριό που δυσκολεύτηκε ή δυσκολεύτηκε πολύ να καλύψει τις οικονομικές του ανάγκες, όσον αφορά τη μεταφορά, τη στέγαση, τη διατροφή, το ρουχισμό και άλλα απαραίτητα έξοδα τις προηγούμενες τέσσερις εβδομάδες. Αυτό περιλάμβανε σχεδόν 1 στους 10 (9,3%) Καναδούς που ζούσαν σε νοικοκυριό που δυσκολεύτηκε πολύ να καλύψει τις οικονομικές ανάγκες. Ενώ το ποσοστό των ατόμων στα νοικοκυριά που δυσκολεύονταν (λιγότερο ή περισσότερο) να καλύψουν τις οικονομικές ανάγκες τον Οκτώβριο του 2023 μειώθηκε ελαφρώς σε σύγκριση με τον ίδιο μήνα του προηγούμενου έτους (35,5%), παρέμεινε σημαντικά υψηλότερο από το ποσοστό που καταγράφηκε τον Οκτώβριο του 2020 (20,4%).

Τον Οκτώβριο του 2023, τα άτομα που ζούσαν σε ενοικιαζόμενη κατοικία ήταν πιο πιθανό να βρίσκονται σε νοικοκυριό που αντιμετώπιζε δυσκολίες στην κάλυψη οικονομικών αναγκών (41,3%), σε σύγκριση με όσους ζούσαν σε κατοικία που ανήκει σε μέλος του νοικοκυριού με στεγαστικό δάνειο (36,1%) ή χωρίς υποθήκη (20%).

Μεταξύ των Καναδών που ζουν σε νοικοκυριά με δύο εργαζόμενους με παιδιά, το 36,1% αντιμετώπισε δυσκολίες στην κάλυψη των οικονομικών αναγκών τον Οκτώβριο. Μεταξύ των νοικοκυριών με ένα μόνο εργαζόμενο άτομο με παιδιά, το ποσοστό αυτό αυξήθηκε στο 45,5%.

Σχεδόν οι μισοί (48,7%) από εκείνους που ζουν σε μονογονεϊκές οικογένειες στις οποίες ο γονέας εργαζόταν, ανέφεραν δυσκολίες στην κάλυψη των οικονομικών αναγκών τους. Το ποσοστό αυξήθηκε σε σχεδόν 7 στις 10 (69,8%) μεταξύ των μονογονεϊκών οικογενειών στις οποίες ο γονέας δεν εργαζόταν.

Μεταξύ των μεταναστών που είχαν αποβιβαστεί τα προηγούμενα 10 χρόνια, το 44,7% ζούσε σε νοικοκυριό που δυσκολευόταν ή δυσκολευόταν πολύ να καλύψει τις οικονομικές του ανάγκες, σε σύγκριση με το 30,8% για τους ανθρώπους που γεννήθηκαν στον Καναδά.

Μεταξύ των μεγαλύτερων φυλετικοποιημένων πληθυσμιακών ομάδων, οι Καναδοί της Νότιας Ασίας (47%) και οι μαύροι (43,9%) ήταν πιο πιθανό να βρίσκονται σε ένα νοικοκυριό που αντιμετωπίζει δυσκολίες στην κάλυψη των οικονομικών αναγκών του. Το ποσοστό ήταν χαμηλότερο για τους Καναδούς με καταγωγή από την Κίνα(26,8%).

Μεταξύ των ανθρώπων των Πρώτων Εθνών που ζούσαν εκτός αποθεματικού το 39,5% ζούσε σε νοικοκυριό που αντιμετώπιζε οικονομικές δυσκολίες και για τους αυτόχθονες Métis το ποσοστό ήταν 40,6%.

Μεταξύ των 20 μεγαλύτερων CMA στον Καναδά, τα υψηλότερα ποσοστά ατόμων που ζουν σε νοικοκυριά που ανέφεραν δυσκολίες στην κάλυψη των οικονομικών αναγκών ήταν στο Νότιο Οντάριο, με επικεφαλής το St. Catharines-Niagara (41,8%), το Windsor (41%), το Kitchener-Cambridge-Waterloo (40,7%) και το Τορόντο (38,1%). Αντίθετα, το ποσοστό ήταν χαμηλότερο στο Κεμπέκ (20,5%), την Κελόουνα (26,7%) και το Γκατινό (26,9%).

ΤΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΑΝΕΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ

Το ποσοστό ανεργίας των νέων (ηλικίας 15 έως 24 ετών) αυξήθηκε κατά 0,9 ποσοστιαίες μονάδες τον Οκτώβριο και έφθασε το 11,4%. Από το Μάρτιο έως τον Οκτώβριο, το ποσοστό ανεργίας αυξήθηκε κατά 2,7 ποσοστιαίες μονάδες μεταξύ των νέων γυναικών και κατά 1,8 ποσοστιαίες μονάδες μεταξύ των νέων ανδρών. Σε ετήσια βάση, το ποσοστό ανεργίας των νέων για τους φοιτητές αυξήθηκε κατά 1,9 ποσοστιαίες μονάδες στο 11,1% τον Οκτώβριο, ενώ μεταβλήθηκε ελάχιστα στο 10,7% για τους μη φοιτητές.

Το ποσοστό ανεργίας των νέων ήταν ιστορικά υψηλότερο από αυτό των ηλικιωμένων, αλλά το μέγεθος της διαφοράς ποικίλλει με την πάροδο του χρόνου. Τον Οκτώβριο, το ποσοστό ανεργίας των νέων (11,4%) ήταν 2,4 φορές μεγαλύτερο από το αντίστοιχο ποσοστό για τους ενήλικες ηλικίας 25 έως 54 ετών (4,8%). Αυτό αντιπροσωπεύει αύξηση από το Μάρτιο, όταν το ποσοστό ανεργίας των νέων ήταν 2,1 φορές μεγαλύτερο από το ποσοστό των ενηλίκων βασικής ηλικίας, αλλά ήταν σχεδόν αμετάβλητο από το μέσο όρο πριν από την πανδημία του 2019.

Τον Οκτώβριο, το ποσοστό ανεργίας παρέμεινε σημαντικά υψηλότερο για τους νέους που ήταν μέρος μιας φυλετικοποιημένης ομάδας και για τους αυτόχθονες νέους. Μεταξύ των μεγαλύτερων φυλετικοποιημένων ομάδων, το ποσοστό ανεργίας ήταν υψηλότερο τον Οκτώβριο για τους έγχρωμους νέους (17,7%) και τους νέους Καναδούς κινεζικής καταγωγής (14,7%), από ό,τι για το συνολικό πληθυσμό των νέων. Το ποσοστό για τους Καναδούς με καταγωγή από τη Νότια Ασία ήταν 12,7%, παρόμοιο με το συνολικό ποσοστό ανεργίας των νέων. Σε ετήσια βάση, το ποσοστό ανεργίας άλλαξε ελάχιστα μεταξύ των νέων με καταγωγή από τη Νότιας Ασία και των κινεζικής καταγωγής του Καναδά, αλλά αυξήθηκε κατά 3,9 ποσοστιαίες μονάδες μεταξύ της έγχρωμης νεολαίας.

Τον Οκτώβριο, το ποσοστό ανεργίας για τους νέους των Πρώτων Εθνών που ζουν εκτός εφεδρείας ήταν 16,4%, αυξημένο κατά 4,2 ποσοστιαίες μονάδες σε ετήσια βάση. Μεταξύ των νέων αυτόχθονων Métis, το ποσοστό ανεργίας ήταν 13,2%, το οποίο ελάχιστα άλλαξε από τον ίδιο μήνα το 2022. /   © ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΚΑΝΑΔΑ

Προσλαμβάνει «τσάρο» νυχτερινής διασκέδασης

Η Οτάβα θέλει να αφαιρέσει την ετικέτα της πιο «βαρετής πόλης στον Καναδά» και να γίνει πρωτεύουσα της διασκέδασης, ενισχύοντας την οικονομία της. Οι αρχές προσλαμβάνουν «τσάρο νυχτερινής ζωής» στα πρότυπα του Άμστερνταμ.

Η Οτάβα είναι η έδρα της κυβέρνησης του Καναδά, όπου περίπου το 1/4 του 1 εκατομμυρίου κατοίκων τής μητροπολιτικής περιοχής εργάζεται στο δημόσιο τομέα. Γνωρίζουν επίσης την Οτάβα, δικαίως ή όχι, ως «την πόλη που ξέχασε η διασκέδαση», ένα ονοματεπώνυμο που έγραψε πριν από τέσσερις δεκαετίες ο αείμνηστος Καναδός πολιτικός σχολιαστής και κωμικός Allan Fotheringham. Η ετικέτα έκτοτε έχει κολλήσει.

Οι τοπικές Αρχές θέλουν να ανατρέψουν αυτή την εικόνα. Η Οτάβα αναζητά να προσλάβει κάποιον για να αναζωογονήσει τη νυχτερινή ζωή της πόλης. Ο τίτλος της θέσης εργασίας δεν έχει ακόμη καθοριστεί, με τους αξιωματούχους να εξετάζουν ιδέες όπως «νυχτερινός δήμαρχος», «επίτροπος νυχτερινής διασκέδασης» ή «νυχτερινός τσάρος».

Μερικοί κάτοικοι στην Οτάβα λένε ότι η δουλειά είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους. «Αν ο μέσος άνθρωπος έρθει να επισκεφτεί την Οτάβα, θα ρωτήσει απλώς: «Πού πήγαν όλοι οι άνθρωποι;» λέει η Amen Jafri, υπάλληλος της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ. Το πρώτο της έργο, που κυκλοφόρησε σχεδόν πριν από μια δεκαετία, επικεντρώθηκε στο γιατί η Οτάβα δεν είχε ενθουσιασμό. Τίτλος του: «Η πόλη που ξέχασε η διασκέδαση». Τα άτομα που μίλησαν για την ταινία διάρκειας 33 λεπτών περιέγραψαν την Οτάβα ως «ένα καλό μέρος για έναν υπνάκο».

Η Jafri λέει ότι το κύριο μήνυμα της ταινίας παραμένει ανέπαφο μια δεκαετία αργότερα. «Οι άνθρωποι θυμώνουν μαζί μου που το λέω αυτό, αλλά δε νομίζω ότι έχουν αλλάξει πολλά στην Οτάβα». Τοπικοί αξιωματούχοι λένε ότι στόχος του σχεδίου δράσης είναι να ενεργοποιήσει την οικονομική βάση της πόλης από τις 6 απόγευμα έως τις 6 το πρωί. Από τις μεγαλύτερες πόλεις του Καναδά, η Οτάβα κατατάσσεται στο χαμηλότερο επίπεδο στον αριθμό των επιχειρήσεων και των εργαζομένων με θέμα τη νυχτερινή ζωή και των δαπανών των νοικοκυριών το βράδυ, λένε αξιωματούχοι της πόλης.

Ο Eμάνουελ Ρέι, ο οποίος βοήθησε στη συγγραφή του σχεδίου, είπε ότι μια ακμάζουσα βραδινή σκηνή μπορεί να αποτελέσει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για πόλεις που προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα νεότερο, επιχειρηματικό δημογραφικό στοιχείο. «Το χρειάζονται αυτό ως μέρος της έλξης τους να επιλέξουν να εργαστούν και να ζήσουν εδώ», είπε. Πυλώνας του σχεδίου για τη νυχτερινή ζωή της Οτάβα είναι ο διορισμός ενός αμειβόμενου προσωπικού για να ανανεώσει τι έχει να προσφέρει η πόλη μετά από κανονικό ωράριο λειτουργίας – δανειζόμενος μια ιδέα από τοπικές αρχές στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ και τη Λατινική Αμερική.

Ο Ρέι ανέφερε το Άμστερνταμ, ως μία από τις μητροπόλεις της διασκέδασης που διόρισε νυχτερινό δήμαρχο – ή nachtburgemeester στα ολλανδικά – το 2012.

Ο Freek Wallagh, ο σημερινός αξιωματούχος, είπε ότι μέρος της δουλειάς του είναι να υποστηρίζει τις νυχτερινές επιχειρήσεις σε εκλεγμένους αξιωματούχους. Όταν είναι σε υπηρεσία, μερικές φορές φοράει μια αλυσίδα – που δείχνει το βαθμό – φτιαγμένη από μικρά ηλιακά πάνελ με συνδεδεμένη μπαταρία. Στο τέλος Σεπτεμβρίου 2023 διοργάνωσε μία εκδήλωση σε ένα γνωστό σημείο του Άμστερνταμ, όπου μοίρασε μετάλλια και άλλες τιμητικές διακρίσεις σε όσους βοηθούν τη νυχτερινή ζωή της πόλης, μια εκδήλωση που ονόμασε Knighting the Knights of the Night. Ο Wallagh είπε ότι η δουλειά του απαιτεί, μεταξύ άλλων, να αναζητά νέους χώρους κλαμπ σε απροσδόκητα μέρη. Ως παράδειγμα, αναφέρει το σχεδιασμό ενός νέου νυχτερινού κέντρου σε ένα εγκαταλελειμμένο τούνελ στα νοτιοανατολικά της πόλης, κοντά στο γήπεδο της ολλανδικής ποδοσφαιρικής ομάδας Ajax.

Ο Σκοτ Μέι, ιδιοκτήτης του Bar Robo και του Q Bar, κοντά στο κοινοβούλιο της Οτάβα, είπε ότι δεσμεύεται πως ο νέος αξιωματούχος θα αλλάξει στάση στο Δημαρχείο. «Τα ζητήματά μας θεωρούνται ενόχληση και τείνουν να αγνοούνται», είπε ο Μέι. «Ο νέος νυχτερινός δήμαρχος θα βοηθήσει». Εκπρόσωπος της πόλης της Οτάβα είπε ότι η πρόσληψη θα γίνει τον επόμενο χρόνο. Ο ίδιος θυμώνει όταν οι άνθρωποι λένε ότι η Οτάβα είναι βαρετή. Είπε ότι είναι μια λανθασμένη αντίληψη που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1970, όταν η Οτάβα και η επαρχία του Οντάριο είχαν αυστηρούς νόμους για το ποτό, συμπεριλαμβανομένης της απαγόρευσης των πωλήσεων αλκοόλ σε παμπ και ταβέρνες τις Κυριακές. Η Οτάβα λέει, έχει μια ζωντανή καλλιτεχνική και μουσική σκηνή, αν και αναγνώρισε ότι ορισμένες από αυτές είναι underground. Πρόσθεσε ότι υπάρχουν πολλά μουσικά φεστιβάλ, ξεκινώντας από την άνοιξη έως το καλοκαίρι και καλύπτουν μία γκάμα από μπλουζ έως τζαζ και ηλεκτρονικό χορό. «Αν λέτε ότι η Οτάβα είναι βαρετή, τότε είστε βαρετοί», καταλήγει ο Μέι.

Ο 28χρονος κτηματομεσίτης Λίμαν Μπίτι λέει ότι δεν υπάρχουν ελκυστικά σημεία σε δημόσιους χώρους. Δυσκολεύεται να γευματίσει αργά το βράδυ στην Οτάβα, σε αντίθεση με το Μόντρεαλ ή το Τορόντο, επειδή σχεδόν «όλα είναι κλειστά στις 11 μ.μ. ή νωρίτερα», είπε. Είναι χαρούμενος που η πόλη άρχισε να παίρνει στα σοβαρά τη νυχτερινή της ζωή. Συνειδητοποιούν ότι δεν μπορούμε να πάμε για ύπνο στις 9:30 αν θέλουμε να ενισχύσουμε την οικονομία».

Ο Μοχάμεντ Άνταμ, εβδομαδιαίος σχολιαστής για θέματα πόλης στην εφημερίδα Ottawa Citizen, είπε ότι δεν είναι σίγουρος ότι η νυχτερινή ζωή της πόλης θέλει «σπρώξιμο». «Ακόμα κι αν η νυχτερινή ζωή της Οτάβα χρειάζεται ώθηση, η ιδέα ότι οι γραφειοκράτες μπορούν να μας δείξουν το δρόμο είναι αστείο», είπε. «Η πόλη δε φαίνεται να κατανοεί ότι η νυχτερινή ζωή δεν μπορεί να κατασκευαστεί ή να δημιουργηθεί σε μακέτες».

Πηγή: Newsbomb.gr

Άλλες καναδικές πόλεις προσπαθούν να μιμηθούν το Μόντρεαλ στη δεξιά στροφή στα κόκκινα φανάρια

Το Μόντρεαλ είναι η μόνη μεγάλη πόλη του Καναδά, που απαγορεύει συστηματικά τη δεξιά στροφή των αυτοκινήτων στα κόκκινα φανάρια. Για να αποφευχθούν οι θάνατοι πεζών και ποδηλατών, όλο και περισσότερες πόλεις της Βόρειας Αμερικής εξετάζουν το ενδεχόμενο να μιμηθούν το Μόντρεαλ, απαγορεύοντας στους οδηγούς να στρίβουν δεξιά στα κόκκινα φανάρια.

Ωστόσο, παρά τις δεκαετίες συζητήσεων, ακόμη και οι υποστηρικτές της οδικής ασφάλειας που υποστηρίζουν την απαγόρευση, λένε ότι δεν υπάρχουν αξιόπιστα δεδομένα που να αποδεικνύουν ότι το μέτρο βελτιώνει την ασφάλεια.

Η Valerie Smith, διευθύντρια προγραμμάτων οδικής ασφάλειας στην οργάνωση πρόληψης τραυματισμών Parachute, λέει ότι το να επιτρέπεται στους οδηγούς να στρίβουν δεξιά στα κόκκινα φανάρια δημιουργεί ένα εχθρικό περιβάλλον για πεζούς και ποδηλάτες, ειδικά για παιδιά, ηλικιωμένους και άτομα με κινητικά προβλήματα. Οι πεζοί αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν τους αποσπασμένους οδηγούς και αναρωτιούνται εάν κάποιος οδηγός τους πλησιάζει θα σταματήσει γι’ αυτούς, είπε.

ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΤΟ ΜΟΝΤΡΕΑΛ

ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΔΑ

Το Μόντρεαλ είναι η μόνη μεγάλη πόλη του Καναδά που απαγορεύει σταθερά τη δεξιά στροφή στα κόκκινα φώτα, ενώ η Νέα Υόρκη είναι η μόνη μεγάλη αμερικανική πόλη που την απαγορεύει στα περισσότερα μέρη. Ωστόσο, η κατάσταση αλλάζει. Όπως ανέφερε το Associated Press αυτόν το μήνα, ορισμένες πόλεις ψήφισαν για τον περιορισμό του ελιγμού ή εξετάζουν το ενδεχόμενο να το κάνουν, όπως η Ουάσιγκτον, το Σικάγο και η Αν Άρμπορ, στο Μίσιγκαν.

Στον Καναδά, μερικές φορές υπήρξε πίεση κατά των απαγορεύσεων στη δεξιά στροφή. Στα τέλη του 2016, οι δήμαρχοι 15 δήμων στα προάστια του Μόντρεαλ κινητοποιήθηκαν μάταια για να άρουν την απαγόρευση, αναφέροντας τη μείωση του αριθμού των θανάτων στους δρόμους και υποστηρίζοντας ότι οι αυτοκινητιστές του Κεμπέκ δεν ήταν πιο επικίνδυνοι από εκείνους στην υπόλοιπη Βόρεια Αμερική.

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΕΣ ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΕΙΣ

ΣΤΟ ΤΟΡΟΝΤΟ

Το Τορόντο έχει επίσης συζητήσει την επιβολή γενικής απαγόρευσης στις δεξιές στροφές στα κόκκινα φώτα (RTOR) ως μέρος της στρατηγικής του Vision Zero, η οποία στοχεύει στην εξάλειψη των θανάτων πεζών και ποδηλατών, αλλά αντίθετα επέλεξε να εφαρμόσει το μέτρο μόνο σε επιλεγμένες διασταυρώσεις. Η πόλη διαπίστωσε, ότι θα υπήρχε δυνητικό όφελος για την ασφάλεια σε ορισμένα σημεία, αλλά ότι σε άλλα η καθιέρωση απαγόρευσης της δεξιάς στροφής θα μπορούσε να οδηγήσει σε λιγότερο ασφαλείς συνθήκες για τους πεζούς και την κυκλοφορία των ποδηλατών, ανέφερε το τμήμα σχέσεων μέσων της πόλης σε ένα email.

Μεταξύ των λόγων που αναφέρονται στην έκθεση για την αντίθεσή της σε μια απαγόρευση, είναι ότι αναπόφευκτα συγκεντρώνει όλη τη ζήτηση από οχήματα που στρίβουν δεξιά στην πράσινη φάση του σήματος και ότι, σε ορισμένες περιπτώσεις, θα μπορούσε να αυξήσει τις συγκρούσεις σε διαβάσεις πεζών όπου ο αριθμός των πεζών είναι πιο μεγάλος.

Ο Nicolas Saunier, καθηγητής στο Polytechnique Montréal, επισημαίνει ότι δεν ήταν βέβαιο εάν οι απαγορεύσεις για το στρίψιμο δεξιά στα κόκκινα φανάρια ήταν στατιστικά πιο ασφαλείς για την πρόληψη τραυματισμών και θανάτων μεταξύ πεζών και ποδηλατών. Αντίθετα, κλίνει υπέρ οποιουδήποτε μέτρου που μπορεί να κάνει τους πιο ριψοκίνδυνους χρήστες του δρόμου λίγο πιο ασφαλείς και να ενθαρρύνει τους ανθρώπους να περπατούν και να κάνουν ποδήλατο με αυτοπεποίθηση.

ΑΜΕΛΕΙΣ ΟΔΗΓΟΙ

Ομάδες υπεράσπισης, όπως η Piétons Québec, υποστηρίζουν ότι τα ατυχήματα πολλαπλασιάζονται αν επιτραπεί η δεξιά στροφή. Η επαρχία νομιμοποίησε τη στροφή έξω από το νησί του Μόντρεαλ το 2003 και η ομάδα λέει ότι είχε ως αποτέλεσμα 7 θανάτους πεζών και 37 σοβαρούς τραυματισμούς μεταξύ εκείνου του έτους και του 2015. Σύμφωνα με την οργάνωση, πολλοί οδηγοί αγνοούν τους κανόνες που τους απαιτούν να σταματούν πλήρως, και μεγαλύτερα οχήματα, όπως τα SUV, αποτελούν μεγαλύτερο κίνδυνο για τους πεζούς.

Ο κ. Saunier και η κα Smith επισημαίνουν και οι δύο, ότι η έλλειψη πρόσφατων, ολοκληρωμένων μελετών για την ασφάλεια των δεξιών στροφών στα κόκκινα φώτα, παραμένει εμπόδιο για τις πόλεις που εξετάζουν το ενδεχόμενο εφαρμογής νέων κανόνων.

Σύμφωνα με τον Saunier, αυτό θα μπορούσε εν μέρει να εξηγηθεί από το γεγονός, ότι τα ατυχήματα είναι σπάνια και περιλαμβάνουν διάφορες μεταβλητές, συμπεριλαμβανομένων των φωτεινών σηματοδοτών και της συμπεριφοράς του οδηγού. «Πολλοί παράγοντες πρέπει να συνδυαστούν για να συμβεί ένα ατύχημα, γεγονός που εξηγεί γιατί ο αριθμός των ατυχημάτων ποικίλλει πολύ» λέει ο Nicolas Saunier.

Σύμφωνα με τη Smith, υπάρχουσες μελέτες που έχουν δείξει ότι η απαγόρευση στροφών με κόκκινο φως μειώνει τις αρνητικές αλληλοεπιδράσεις μεταξύ οχημάτων και πεζών ή ποδηλατών. Ωστόσο, αυτές οι μελέτες τείνουν να είναι μικρής κλίμακας και σε μια ενιαία δικαιοδοσία, και όχι ως μέρος μιας συστηματικής επανεξέτασης, και συχνά δε μετρούν σοβαρούς τραυματισμούς ή θανάτους.

«Πιστεύουμε ότι είναι λογικό να εφαρμοστεί η απαγόρευση στις δεξιές στροφές στα κόκκινα φανάρια και γνωρίζουμε ότι θα προστατεύσει τους ευάλωτους χρήστες του δρόμου, αλλά θέλουμε δεδομένα για να το υποστηρίξουν αυτό», είπε.

Αυτά τα δεδομένα θα μπορούσαν να βοηθήσουν τις πόλεις να αποφασίσουν εάν θα απαγορεύσουν τις στροφές σε κόκκινο φως σε ορισμένες πολυσύχναστες διασταυρώσεις ή θα εφαρμόσουν μια γενική απαγόρευση. «Έχει νόημα αυτή η γενική απαγόρευση από την πλευρά των ευάλωτων χρηστών του δρόμου; Θα έλεγα ναι» κατέληξε. Αλλά για έναν πολεοδόμο που προσπαθεί να καλύψει τις ανάγκες μιας ποικιλίας στοιχείων, θα είναι λίγο πιο δύσκολο.