Οι πρόσφατες δηλώσεις του Ερντογάν, ότι ετοιμάζεται να στείλει στην Ελλάδα 5 εκατομμύρια παράνομους μετανάστες, προμηνύουν πλέον μια νέα εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού σε βάρος της πατρίδας μας.

Και παρότι στην παρούσα φάση οι μεταναστευτικές ροές επικεντρώνονται κυρίως στο βόρειο διάδρομο με αυξημένη πίεση στα σύνορα της Πολωνίας, οι συνεχείς κραυγές του Ερντογάν περί δήθεν pushbacks εκ μέρους των ελληνικών αρχών αλλά και τα σχετικά δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου που είχαν προηγηθεί (www.dailysabah.com 12/10/2021) δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για τα σχέδια της Άγκυρας.

Νότης Μαριάς*

© pronews.gr

Eνόψει λοιπόν του νέου επικείμενου «ντου» χιλιάδων παρανόμων μεταναστών σε Έβρο και νησιά, θα πρέπει να τονιστεί για άλλη μια φορά ότι η προάσπιση των χερσαίων και θαλασσίων συνόρων της πατρίδας μας έναντι παράνομων εισόδων υπηκόων τρίτων χωρών είναι σύννομη και σύμφωνη με τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όπως άλλωστε ήδη έχουμε αναλύσει (Κυριακάτικη Kontra News 1/3/2020).

Ειδικότερα, στις 13 Φεβρουαρίου 2020 με απόφαση της Μείζονος Συνθέσεως του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου, κρίθηκε ότι τα κράτη στο πλαίσιο της φύλαξης των συνόρων τους μπορούν να αρνηθούν την είσοδο στην Επικράτειά τους σε αλλοδαπούς, συμπεριλαμβανομένων και όσων διατείνονται ότι είναι αιτούντες άσυλο, οι οποίοι χωρίς πειστικούς λόγους επέλεξαν να διασχίσουν τα σύνορα μη τηρώντας τις νόμιμες προϋποθέσεις εισόδου στη χώρα.

Ιστορικά, το δικαίωμα ασύλου ήταν και ακόμη παραμένει ένα κορυφαίο δημοκρατικό δικαίωμα, που πρέπει να απολαμβάνουν οι απανταχού ακτιβιστές της δημοκρατίας και της ειρήνης. Και η αίτηση χορήγησης ασύλου συνήθως γινόταν στις αντίστοιχες πρεσβείες των κρατών, όπου οι διάφοροι αντιφρονούντες κατέφευγαν ζητώντας άσυλο. Στη σύγχρονη όμως εποχή, παρατηρείται μια συνεχής κατάχρηση του δικαιώματος ασύλου εκ μέρους χιλιάδων οικονομικών μεταναστών, οι οποίοι εισέρχονται παράνομα σε Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία κ.λπ. και εν συνεχεία εμφανίζονται και ζητούν άσυλο.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου με την παραπάνω ιστορική απόφασή του στις 13 Φεβρουαρίου 2020, αφού επισήμανε ότι τα κράτη με βάση το διεθνές δίκαιο, έχουν το ακώλυτο δικαίωμα φύλαξης των συνόρων τους, επικεντρώθηκε στις ευθύνες των κρατών – μελών της Σένγκεν, τα οποία οφείλουν να διαφυλάσσουν τα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ.

Επισήμανε δε, ότι το δικαίωμα φύλαξης των συνόρων αποκτά ιδιαίτερη σημασία στα πλαίσια της Συνθήκης Σένγκεν, καθώς στο χώρο αυτόν τα κράτη – μέλη έχουν καταργήσει τα εσωτερικά τους σύνορα. Ως εκ τούτου, εάν δεν υπάρχει επαρκής φύλαξη των εξωτερικών συνόρων των κρατών – μελών της Συνθήκης Σένγκεν, τότε είναι δυνατόν σε αλλοδαπούς να εισέρχονται στην επικράτεια των χωρών Σένγκεν, όχι μόνο εκείνων που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή αλλά και στην επικράτεια των χωρών Σένγκεν που δε διαθέτουν καν εξωτερικά σύνορα με τρίτες χώρες, όπως άλλωστε έχουμε ήδη τονίσει (Political 22/5/2021).

Μάλιστα, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, επισήμανε τις ιδιαίτερες ευθύνες των χωρών Σένγκεν πρώτης γραμμής σε σχέση με τη φύλαξη των συνόρων τους και την αποτροπή κάθε παράνομης εισόδου στην επικράτειά τους εκ μέρους οιουδήποτε προσώπου.

Επιπλέον, επισήμανε ότι με βάση τη Σένγκεν υπάρχουν και λειτουργούν στα εν λόγω κράτη προκαθορισμένες επίσημες πύλες εισόδου απ’ όπου κάθε υπήκοος των χωρών Σένγκεν αλλά και τρίτων χωρών, εισέρχεται νόμιμα στο χώρο Σένγκεν.

Τι γίνεται όμως σε σχέση με όσους διατείνονται ότι δικαιούνται διεθνούς προστασίας; Το Δικαστήριο έδωσε στην περίπτωση αυτή μια ιδιαίτερα πρακτική απάντηση, επισημαίνοντας ότι υπάρχουν νόμιμοι τρόποι εισόδου στο χώρο Σένγκεν για όσους διατείνονται ότι είναι δήθεν πρόσφυγες. Έτσι, αποφάνθηκε ότι τα εν λόγω πρόσωπα μπορούν να υποβάλλουν αίτηση διεθνούς προστασίας ή αίτηση ασύλου στις νόμιμες πύλες εισόδου που υπάρχουν στα εξωτερικά σύνορα Σένγκεν των διαφόρων χωρών.

Επομένως, σύμφωνα με την παραπάνω δικαστική απόφαση, όσοι επιθυμούν να κάνουν αίτηση ασύλου στην Ελλάδα απαγορεύεται να περνούν παράνομα τον Έβρο ή να αποβιβάζονται παράνομα στις διάφορες παραλίες στα νησιά του Αιγαίου και οφείλουν να προσέρχονται αρμοδίως στις αντίστοιχες πύλες εισόδου Σένγκεν που διαθέτει η Ελλάδα. Μάλιστα, σύμφωνα με την ίδια απόφαση, εάν εισέλθουν παράνομα στην Ελληνική επικράτεια τότε θα πρέπει πάραυτα να συλληφθούν και να επαναπροωθηθούν άνευ άλλου τινός στην Τουρκία.

Επίσης, το Δικαστήριο κάλεσε όσους διατείνονται ότι είναι δήθεν πρόσφυγες, να προσέρχονται επίσης στις πρεσβείες και στα προξενεία των χωρών-μελών Σένγκεν που βρίσκονται, είτε στη χώρα καταγωγής τους είτε σε οποιαδήποτε άλλη τρίτη χώρα, και εκεί να υποβάλλουν την αίτηση ασύλου.

Έτσι, με βάση τα παραπάνω, όχι μόνο δεν επιτρέπεται η παράνομη είσοδος στο χώρο Σένγκεν ακόμη και απ’ αυτούς που διατείνονται ότι είναι δήθεν πρόσφυγες, προκειμένου εν συνεχεία να υποβάλλουν αίτηση ασύλου, αλλά επιπλέον τα κράτη – μέλη της Σένγκεν οφείλουν να φυλάττουν με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο τα εξωτερικά χερσαία και θαλάσσια σύνορα της ΕΕ, μη επιτρέποντας την παράνομη είσοδο σε κανένα πρόσωπο. Τελεία και παύλα.

*Ο Νότης Μαριάς είναι Πρόεδρος του Κόμματος ΕΛΛΑΔΑ – Ο ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ, Καθηγητής Θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, πρώην Ευρωβουλευτής

Από τότε που η λέξη Ελλάδα σηματοδοτεί κράτος, όχι πολιτισμό, ο εγχώριος πολιτικός λόγος είναι μονόλογος της εξουσίας. Κομπασμοί και αυταρέσκεια του κόμματος που κέρδισε τις εκλογές, αμυντικές μυθοπλασίες εντυπωσιασμού η αντιπολίτευση. Όσο πιο μικρονοϊκές οι στελεχώσεις των κομμάτων, τόσο η σπουδαιοφάνεια πλεονάζει, καμουφλαρισμένη με κενολογία διακηρύξεων, πομφόλυγες επαγγελιών.

Χρήστος Γιανναράς*
© analyst.gr

Διακόσια χρόνια τώρα, κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις, μιλάνε την ίδια, ανάλλαχτη, ναρκισσιστική και α-νόητη γλώσσα, που τρέφει την αντιδικία σαν αυτοσκοπό. Με τα χρόνια, η α-νοησία έχει φτάσει στο ζενίθ – πολιτικοί και πολίτες, άρχοντες και αρχόμενοι, γνωρίζουμε όλοι ότι τη χώρα μας την κυβερνάνε τα στρατηγεία των δανειστών μας, όμως αυτό το κατάντημα δεν το συζητάμε, τα αντανακλαστικά αντίδρασης στο διασυρμό έχουν νεκρωθεί.

Δε συζητάμε. Ούτε καν διαμαρτυρόμαστε. Απεργούμε, διαδηλώνουμε, νεκρώνουμε κάθε τόσο δρόμους και πλατείες, γνωρίζοντας ότι καμιά έκρηξη της οργής ή του απελπισμού μας δεν μπορεί να αλλάξει τη μοίρα μας. Και μοίρα μας, δύο αιώνες τώρα, είναι η ατολμία, ο συμβιβασμός, ο ραγιαδισμός.

Αδιέξοδο στο συλλογικό μας βίο συνιστά η εισαγόμενη παγίδευσή μας σε καλοστημένες ψευδαισθήσεις. Νομίζουμε (ή προφασιζόμαστε) ότι διαθέτουμε κοινοβουλευτισμό, επειδή με τις εκλογές «μεταλλάσσομεν τυράννους» (Παπαδιαμάντης, ήδη το 1892!). Κοροϊδευόμαστε ότι έχουμε «δημοκρατία», όταν ο πρωθυπουργός διορίζει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Πρόεδρο της Βουλής, τους Προέδρους των Ανώτατων Δικαστηρίων, τους Αρχηγούς των Ενόπλων Δυνάμεων – κάθε αρχή και εξουσία στη χώρα, διορισμένη.

Βαυκαλιζόμαστε ότι έχουμε κράτος υπηρετικό της κοινωνίας, όταν η συντριπτική πλειονότητα των Δημόσιων Λειτουργών είναι διορισμένοι με κομματικό ρουσφέτι, η αδικία στον καθορισμό του ύψους των συντάξεων είναι ένας παγιωμένος παραλογισμός και οι εργολήπτες δημόσιων έργων η πάμπλουτη μειονότητα μιας κατ’ εξακολούθησιν πτωχευμένης και παρανοϊκά υπερχρεωμένης χώρας. Αναρίθμητα τα θεσμοποιημένα τεχνάσματα, με τα οποία η ελλαδική κοινωνία έχει μεθοδικά μετασχηματιστεί σε κλασικό μόρφωμα τριτοκοσμικής ανισότητας δικαιωμάτων, ενώ ταυτόχρονα (για λόγους αδιάντροπης ψηφοθηρίας) κάθε σχεδόν κεφαλοχώρι έχει προικοδοτηθεί με νεόκοπες, κωμικής ευτέλειας «πανεπιστημιακές» σχολές, προγραμματικά αναξιολόγητες.

Από καιρό σε καιρό, σε στήλες εφημερίδων και σπάνια από τηλεοπτικό κανάλι, κάποιες φωνές τολμούν διαμαρτυρία: Η δημοκρατία δεν είναι συνταγή θεσμική, είναι κοινωνικό κατόρθωμα: Δεν αρκεί ένα Σύνταγμα, που συντάχθηκε με τη λογική της δημοκρατίας και με τη γλώσσα – ορολογία της δημοκρατίας, για να υπάρξει, ένσαρκο στην πράξη, το θεσμικό κατόρθωμα της δημοκρατίας.

Αυτός είναι ο λόγος που το Σύνταγμά μας των Νεοελλήνων ορίζει στο ακροτελεύτιο άρθρο του: «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται, με κάθε μέσο, εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία».

Στο σημείο αυτό (στο άκουσμα του ακροτελεύτιου άρθρου του Συντάγματος) είναι αναπότρεπτο να γελάει ο πολίτης. Όλοι σκεπτόμαστε το ίδιο ερώτημα: ποιον κοροϊδεύει το Σύνταγμα; Όταν ο πρωθυπουργός διορίζει, απολύτως ανεξέλεγκτος, τους Προέδρους της Δημοκρατίας, της Βουλής, των Ανώτατων Δικαστηρίων, την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, ποια περιθώρια «αντίστασης», δηλαδή υπακοής στο Σύνταγμα, απομένουν στον πολίτη; Πώς είναι δυνατό να ονομάζεται «δημοκρατία» ένα πολίτευμα απόλυτης μοναρχίας, με τους πολίτες παθητικούς θεατές της αυθαιρεσίας – παντοδυναμίας του πρωθυπουργού;

Σήμερα, καθεστώτα δικτατορίας, ανεξέλεγκτης μοναρχίας, υπάρχουν όχι πια συνδεδεμένα με μικρονοϊκά απομεινάρια ολοκληρωτικών ιδεολογημάτων. Η αυθαιρεσία της εξουσίας εξασφαλίζεται συνδεδεμένη με τον ατομοκεντρισμό του μοντέλου της «δημοκρατίας»: την ταύτιση της ελευθερίας με την κατασφάλιση όχι της κοινωνίας των σχέσεων, αλλά με τη θωράκιση των «ατομικών δικαιωμάτων».

Όταν η ελευθερία – δημοκρατία μετατεθεί έξω από το πεδίο της προσωπικής ευθύνης, έξω από την αμεσότητα των σχέσεων που συγκροτούν την κοινότητα ή την πόλιν, όταν, δηλαδή, η ελευθερία – δημοκρατία γίνουν ατομικό δικαίωμα και όχι αυθυπερβατικό κατόρθωμα σχέσεων κοινωνίας, η εξουσία είναι οπωσδήποτε ανελευθερία – τυραννία.

Είναι τουλάχιστον αφορμή μειονεξίας και ντροπής, να σε λογαριάζει η Ιστορία γεννήτορα της πόλεως – πολιτισμού – δημοκρατίας, και συ, ο προνομιούχος της Ιστορίας, να δουλεύεις, δυο αιώνες τώρα, στο κάτεργο της εξάρτησης, αλλοτρίωσης, κακομοιριάς.

*Ο Χρήστος Γιανναράς (γεν. Αθήνα, 10 Απριλίου 1935) είναι σύγχρονος Έλληνας καθηγητής φιλοσοφίας και συγγραφέας. Σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Βόννης και του Παρισιού (Σορβόννη). Είναι διδάκτωρ φιλοσοφίας της Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Σορβόννης και της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Επίσης, είναι επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, του St. Vladimir’s Orthodox Seminary της Νέας Υόρκης, του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και της Σχολής του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης. Από το 1982 μέχρι το 2002 υπήρξε τακτικός καθηγητής της φιλοσοφίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών της Αθήνας, αρχικά στο τότε ενιαίο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σπουδών και μετά στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών. Δίδαξε φιλοσοφική ορολογία, και μέθοδο, πολιτική φιλοσοφία και πολιτιστική διπλωματία. Επίσης έχει διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής στα πανεπιστήμια Παρισιού, Γενεύης, Λοζάνης και Κρήτης.

Είναι γεγονός, ότι η τουρκική ιμπεριαλιστική ρητορική έχει κλιμακωθεί ποιοτικά τα τελευταία λίγα χρόνια. Ο Ερντογάν έχει δηλώσει ότι η χώρα του «δε δέχεται τα σύνορα που της υπεβλήθησαν» και «θα πάρει ζωές» για να την επαναφέρει στις ιστορικές της διαστάσεις!

Κώστας Γρίβας*
© slpress.gr

Την ίδια στιγμή, στην Ελλάδα παραμένουμε εγκλωβισμένοι σε εξαιρετικά περιοριστικές ερμηνείες της τουρκικής συμπεριφοράς, χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη την ευρύτερη γεωπολιτική ανάγνωση για το τί είναι η «Παγκόσμια Νήσος».

Έτσι, συνεχίζεται το παραμύθι, ότι όλα αυτά γίνονται για εσωτερική κατανάλωση, ενώ αποκλειστικός υπεύθυνος εμφανίζεται ο «παρανοϊκός» Ερντογάν. Ο γράφων, επανειλημμένως έχει εκφράσει την άποψη, ότι η πειρατική πολιτική του εκφράζει την Τουρκία και προκύπτει ως αποτέλεσμα της μετάλλαξης του διεθνούς συστήματος και του ρόλου της Τουρκίας μέσα σε αυτό.

Το διεθνές σύστημα βρίσκεται σε μια διαδικασία μετατροπής του σε πολυπολικό, χωρίς όμως να έχει ακόμη αποκρυσταλλωθεί, με την Τουρκία να διεκδικεί μια θέση μεσαίας ευρασιατικής δύναμης σε αυτό. Για να το επιτύχει, πρέπει να κινηθεί γρήγορα και αποφασιστικά για να πλασαριστεί σε καλή θέση, πριν το σύστημα σταθεροποιηθεί. Επίσης, εκμεταλλεύεται την επισφαλή θέση ισορροπίας που έχει επιτύχει μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ, αδρανοποιώντας τον παρεμβατισμό της μίας με την απειλή της δραστικής ενίσχυσης των σχέσεων της με την άλλη. Τη διευκολύνει, μάλιστα, η μεταβατική φάση στην οποία βρίσκεται η αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Ωστόσο, αυτή η ανάγνωση είναι επίσης περιοριστική. Για να κατανοήσουμε πληρέστερα τους παράγοντες που ωθούν την Τουρκία να επιδεικνύει μια τόσο επιθετικά αναθεωρητική πολιτική έναντι του περιγύρου της, πρέπει να προσδιορίσουμε το γεωπολιτικό κέρδος που επιδιώκει. Έτσι θα κατανοήσουμε τη γεωπολιτική λειτουργία της Ανατολικής Μεσογείου, όπου επιχειρεί να κυριαρχήσει η Τουρκία. Και για να αντιληφθούμε το ρόλο και τη λειτουργία της Ανατολικής Μεσογείου, πρέπει να δούμε τη μεγάλη, την παγκόσμια εικόνα.

Η ΤΗΞΗ ΤΩΝ ΑΡΚΤΙΚΩΝ ΠΑΓΩΝ

Θα ξεκινήσουμε από ένα σημείο που φαντάζει μακρινό και άσχετο με τη Μεσόγειο, τον Αρκτικό. Μετά τη διαρκή μείωση του στρώματος των αρκτικών πάγων, προκύπτει το ενδεχόμενο σε μερικά χρόνια ο Αρκτικός να ενταχθεί πλήρως στο διεθνές σύστημα θαλάσσιων μεταφορών. Με απλά λόγια, αυτό σημαίνει ότι οι εγγύς θάλασσες γύρω από την Ευρασία ενδέχεται να ενοποιηθούν σε μια αδιαίρετη ζώνη, διαμορφώνοντας ένα είδος δακτυλίου ταχείας κυκλοφορίας στην ευρασιατική περιφέρεια, περιορίζοντας το ρόλο των ανοικτών ωκεάνιων θαλάσσιων διαδρομών, δηλαδή τον προνομιακό χώρο κυριαρχίας των ΗΠΑ.

Ταυτοχρόνως, μια σειρά από νέες πολεμικές τεχνολογίες και μεθοδολογίες, οι οποίες αναπτύχθηκαν καταρχάς από την Κίνα και εν συνεχεία και από άλλα ευρασιατικά κράτη, αμφισβητούν την πρωτοκαθεδρία της αμερικανικής αεροναυτικής ισχύος, ακριβώς σε αυτήν τη ζώνη των εγγύς υδάτων στην ευρασιατική περιφέρεια. Δημιουργείται, δηλαδή, μια ζώνη ασαφούς κυριαρχίας μεταξύ της ευρασιατικής χερσαίας μάζας, όπου κυριαρχούν οι μεγάλες ευρασιατικές δυνάμεις, με προεξάρχουσες την Κίνα και τη Ρωσία, και των ανοιχτών ωκεάνιων εκτάσεων, που παραμένουν ο προνομιακός χώρος κυριαρχίας της μεγάλης ναυτικής δύναμης του πλανήτη, των ΗΠΑ.

Ταυτοχρόνως, η OBOR (One Belt One Road) της Κίνας, ο περιβόητος «Νέος Δρόμος του Μεταξιού», μετασχηματίζει το «βαθύ εσωτερικό» της Ευρασίας σε ένα εσωτερικό αίθριο, το οποίο τείνει να ενοποιηθεί με ένα νέο, ανοιχτό στη ναυσιπλοΐα, «αποψυγμένο» Αρκτικό. Μάλιστα, εδώ και λίγο καιρό φαίνεται πως προωθείται μια προέκταση της OBOR προς τον απώτατο Βορρά, που αναφέρεται ως Polar Silk Road ή Ice Silk Road.

Η «ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΝΗΣΟΣ»

Δημιουργείται, λοιπόν, ένα καινοφανές ανθρωπογεωγραφικό μέγεθος στην περιφέρεια, αλλά και στο εσωτερικό της Ευρασίας. Αυτό ωθεί την Κίνα και τη Ρωσία, αλλά και τις χώρες της Κεντρικής Ασίας, σε μια πορεία τοποθέτησής τους σε ένα ενιαίο γεωπολιτικό σχήμα, στο οποίο εισέρχονται σταδιακά και άλλες χώρες, με σημαντικότερη εξ αυτών το Ιράν.

Προκύπτει, λοιπόν, μια πολυδιάστατη τάση γεωπολιτικής συσπείρωσης της Ευρασίας, που δημιουργεί το πρόπλασμα μιας πανευρασιατικής γεωπολιτικής οντότητας. Εμφανίζεται έτσι το πρόπλασμα ενός νέου διπολικού διεθνούς συστήματος. Από τη μία θα υπάρχει ένα χαλαρό αλλά διακριτό πανευρασιατικό σχήμα. Από την άλλη, η μεγάλη ναυτική δύναμη του πλανήτη, οι ΗΠΑ, με τα μεγάλα νησιωτικά συμπλέγματα στην περιφέρεια της Ευρασίας και το «προγεφύρωμα» της Ευρώπης στην ευρασιατική χερσαία μάζα.

Και αυτά τα δύο δυνάμει υπέρ-συστήματα έρχονται σε επαφή σε ένα κρίσιμο, ασταθές και εξαιρετικά δυναμικό σημείο, την Ανατολική Μεσόγειο. Με δύο λόγια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Ανατολική Μεσόγειος είναι ένας χώρος που μπορεί να διαχωρίσει το ευρασιατικό σύστημα σε δύο κομμάτια. Στο πλαίσιο μιας ευρύτερης γεωπολιτικής ανάγνωσης, σε έναν πλανήτη όπου ο Αρκτικός θα έχει ενταχθεί στο παγκόσμιο δίκτυο θαλάσσιων επικοινωνιών, δεν αυτονομείται μόνο η Ευρασία από τις ανοικτές ωκεάνιες εκτάσεις, αλλά ολόκληρη η «Παγκόσμια Νήσος».

Κατά την κλασική ορολογία του θεμελιωτή της αγγλοσαξονικής γεωπολιτικής σκέψης Sir Halford Mackinder, πρόκειται για το σύμπλεγμα Ευρασίας – Αφρικής. Και μια απλή ματιά σε ένα χάρτη, αρκεί να μας δείξει ότι το σύμπλεγμα αυτό έχει ένα κεντρικό σημείο, την Ανατολική Μεσόγειο. Με άλλα λόγια, ενδέχεται στο μεταλλαγμένο διεθνές σύστημα του μέλλοντος, η Ανατολική Μεσόγειος να αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά κέντρα του. Κατά συνέπεια, μπορούμε να πούμε, παραφράζοντας τον Mackinder, ότι αυτός που θα κυριαρχεί στην Ανατολική Μεσόγειο θα έχει ρυθμιστικό ρόλο σε ολόκληρο το διεθνές σύστημα.

Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ

Κι αυτόν ακριβώς το ρόλο φαίνεται πως διεκδικεί για τον εαυτό της η Τουρκία, που φιλοδοξεί να εξελιχθεί στην κυρίαρχη δύναμη της Ανατολικής Μεσογείου και συνακόλουθα, σε μια από τις πιο σημαντικές ρυθμιστικές δυνάμεις του διεθνούς συστήματος. Γι’ αυτό, λοιπόν, ενδέχεται να λειτουργεί με τόσο ασύδοτο, πειρατικό και ριψοκίνδυνο τρόπο. Όχι γιατί είναι μεγαλομανής ο Ερντογάν, ούτε για να εξωτερικεύσει την εσωτερική της κρίση η Τουρκία. Απλά, γιατί είναι πολύ μεγάλο το διακύβευμα. Κι αυτό, χωρίς να έχουμε αναφερθεί καθόλου στον επίσης πολύ μεγάλο ρόλο των ενεργειακών κοιτασμάτων της Ανατολικής Μεσογείου, που είναι μια άλλη ιστορία.

Βέβαια, η παραπάνω προσέγγιση είναι εξ αντικειμένου πολύ γενική, επιφανειακή και σε μεγάλο βαθμό επισφαλής. Ωστόσο, φαίνεται πλέον ξεκάθαρα, ότι το διεθνές σύστημα βρίσκεται σε μια φάση δραστικής μετάλλαξης. Στο μέλλον, η Ανατολική Μεσόγειος ενδέχεται να έχει σημαντικότερο ρόλο σε αυτό το σύστημα από τον ήδη σημαντικό που έχει σήμερα.

Η Τουρκία επιδιώκει να εξελιχθεί στην κυρίαρχη δύναμη της περιοχής, ώστε να βελτιώσει τις πιθανότητές της να λειτουργήσει ως μια από τις σημαντικές ευρασιατικές δυνάμεις του μέλλοντος. Τώρα, αν θα της βγει όλη αυτή η ριψοκίνδυνη κίνηση, είναι μια άλλη ιστορία. Όπως άλλη ιστορία είναι, το τί μπορεί να κάνει η Ελλάδα, η οποία επίσης μπορεί να εκμεταλλευτεί τις ευκαιρίες που προσφέρονται, όχι βέβαια με τον τρόπο της Τουρκίας, αλλά με πιο σύνθετες επιλογές. Κι αυτό, όμως, είναι μια άλλη ιστορία.*Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών, διευθυντής του Τομέα Θεωρίας και Ανάλυσης Πολέμου στη Στρατιωτική Σχολή Ευέλπιδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας στην ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου

Ο Προϋπολογισμός του 2022, που κατατέθηκε και θα συζητηθεί προσεχώς στη Βουλή, συντάχθηκε με τρεις, υψηλού βαθμού, αβεβαιότητες: 

α) Την αναζωπύρωση της πανδημίας στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό, ιδιαίτερα στην Ε.Ε. 

β) Την πορεία των τιμών της ενέργειας, λόγω της απόλυτης εξάρτησης της χώρας μας από τις εισαγωγές υδρογονανθράκων και 

γ) Την άνοδο του πληθωρισμού.

Του Νίκου Ιγγλέση*

Επειδή και οι τρεις αυτοί παράγοντες είναι άγνωστο πώς θα εξελιχθούν, ο Προϋπολογισμός αποτελεί ένα ευχολόγιο που θα υλοποιηθεί μόνο στο καλύτερο σενάριο. Προβλέπει, για το 2022, έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης 7,4 δις, πρωτογενές αποτέλεσμα (το αναφερόμενο παλαιότερα ως πλεόνασμα) μείον 2,7 δις και αύξηση του πραγματικού ΑΕΠ κατά 4,5%  στα 187,3 δις.

Χαρακτηριστικό είναι το τι συνέβη με τον περσινό Προϋπολογισμό του 2021. Προέβλεπε έλλειμμα (Γενικής Κυβέρνησης) 11,5 δις και αυτό εκτιμάται ότι θα ανέλθει, στο τέλος του χρόνου, σε 17 δις. Προέβλεπε πρωτογενές αποτέλεσμα (Γενικής Κυβέρνησης) μείον 6,6 δις και αυτό εκτιμάται ότι θα είναι μείον 12,3 δις. Προέβλεπε Δημόσιο Χρέος (Κεντρικής Διοίκησης) 376,2 δις και αυτό εκτιμάται σε 386,3 δις.

Αντίθετα, το ΑΕΠ ενώ προβλεπόταν να διαμορφωθεί στα 171,9 δις εκτιμάται ότι θα ανέλθει στα 177,6 δις. Σημειώνεται ότι δεν έχουν ανακοινωθεί τα στοιχεία του ΑΕΠ για το δεύτερο εξάμηνο του 2021. Η συγκράτηση της μείωσης του ΑΕΠ μετά τη μεγάλη πτώση 9,8% πέρυσι (από 183,4 δις το 2019 σε 165,3 το 2020) οφείλεται στην τεράστια δημοσιονομική επέκταση με περίπου 40 δις (23 δις το 2020 και 17 δις το 2021).

Η χρηματοδότηση αυτή πρόσθεσε στο ΑΕΠ 7,1 ποσοστιαίες μονάδες το 2020 και 4,8 μονάδες το 2021 (Εισηγητική Έκθεση 2022). Έτσι συγκρατήθηκε η ύφεση για να μη λάβει εφιαλτικές – διαλυτικές διαστάσεις. Μόνο που τα 40 δις και αυτά που θα ακολουθήσουν από το Ταμείο Ανάκαμψης της ΕΕ (30,5 δις), είναι στο σύνολό τους δανεικά, που θα πρέπει να αποπληρωθούν τα επόμενα χρόνια, υποθηκεύοντας κάθε μελλοντική προσπάθεια πραγματικής ανάπτυξης (όχι απλώς μεγέθυνσης του ΑΕΠ) και αυξάνοντας ακόμη περισσότερο την εξάρτηση της χώρας μας.

Μέσα στην Ευρωζώνη, η Ελλάδα δεν μπορεί να εκδώσει νέο χρήμα για να καλύψει τις οικονομικές και κοινωνικές ανάγκες που δημιουργήθηκαν από την πανδημία και είναι υποχρεωμένη να δανείζεται. Από τις αρχές του 2020 μέχρι το Σεπτέμβριο του 2021, το Δημόσιο Χρέος αυξήθηκε κατά 30,8 δις. Το υπόλοιπο ποσό μέχρι τα 40 δις, καλύφθηκε από ανάλωση ταμειακών διαθεσίμων που έχουν σχηματισθεί επίσης από δανεισμό.

Η ΠΑΝΔΗΜΙΑ

Η κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη προχώρησε σε τρία lockdown για να αντιμετωπίσει την Covid-19 και παρ’ όλα αυτά ο ιός σήμερα επελαύνει.

Το πρώτο διήρκησε 6 εβδομάδες (Μάρτιος – Απρίλιος 2020). Το καλοκαίρι του 2020 η κυβέρνηση ανακήρυξε την Ελλάδα «Covid-free προορισμό» και άνοιξε τον τουρισμό για οικονομικούς λόγους και όχι στη βάση υγειονομικών εκτιμήσεων. Τρείς μήνες μετά, η χώρα αντιμετώπισε το δεύτερο επιδημικό κύμα, που στοίχησε 5.500 νεκρούς (με Covid και όχι από Covid).

Το δεύτερο lockdown διήρκησε 7 εβδομάδες, μέχρι το τέλος του 2020. Στο τέλος της χρονιάς αυτής, η κυβέρνηση ανακήρυξε το τέλος της πανδημίας, θεωρώντας ότι τα άρτι αφιχθέντα εμβόλια θα αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον κορωνοϊό.

Το τρίτο lockdown, ως παράταση του δεύτερου, διήρκησε όλο το πρώτο τρίμηνο του 2021. Το Μάϊο η κυβέρνηση διακήρυξε ότι διανύουμε «το τελευταίο μίλι της πανδημίας» και άνοιξε πάλι τον τουρισμό και τις άλλες υπηρεσίες. Το τρίτο ενδημικό κύμα στοίχησε 7.500 νεκρούς.

Από τον Οκτώβριο του 2021 καταργήθηκαν, για τους εμβολιασμένους, όλοι οι περιορισμοί στους κλειστούς χώρους και μπήκαν σε «καραντίνα» αποκλειστικά οι ανεμβολίαστοι. Τώρα, το τέταρτο ενδημικό κύμα βρίσκεται σε απόλυτη έξαρση και φαίνεται ότι το φετινό χειμώνα θα προκαλέσει περισσότερους νεκρούς απ’ όσους το πρώτο και δεύτερο κύμα μαζί.

Τα lockdown, που κατέστρεψαν ό,τι είχε απομείνει από την οικονομία μετά τα μνημόνια και εν συνεχεία τα εμβόλια, θεωρήθηκαν πανάκεια για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Μόνο που τα lockdown δεν μπορεί να είναι συνεχή (τα δανεικά έχουν όρια) και οι εμβολιασμένοι μολύνονται από τον κορωνοϊό, γίνονται φορείς του, τον μεταδίδουν σε άλλους, νοσούν οι ίδιοι και κάποιοι απ’ αυτούς καταλήγουν. Σύμφωνα με τα στοιχεία (28-11-2021) του ΕΟΔΥ το 19,3% όσων νοσηλεύονται στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας είναι πλήρως εμβολιασμένοι. Το ποσοστό αυτό, όταν άρχισε να ανακοινώνεται, το καλοκαίρι του 2021, ήταν 7,8%.

Ο Γενικός Διευθυντής του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) σε πρόσφατη ανακοίνωσή του αναφέρει ότι: «Η παραλλαγή Δ΄ μείωσε στο 40% την αποτελεσματικότητα των εμβολίων και ο ΠΟΥ ανησυχεί για την ψευδαίσθηση ότι τα εμβόλια τέλειωσαν την πανδημία και ότι οι άνθρωποι που έχουν εμβολιαστεί δε χρειάζεται να λαμβάνουν άλλες προφυλάξεις».

Η πολιτική της κυβέρνησης, μέχρι σήμερα, συνίστατο στο: Το χειμώνα κάνουμε lockdown και το καλοκαίρι τα ανοίγουμε όλα γιατί πρέπει να επιβιώσει η οικονομία που εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον τουρισμό, λόγω του στρεβλού μοντέλου ανάπτυξης που εφαρμόζεται τις τελευταίες δεκαετίες. Τώρα ένα άτυπο lockdown έχει επιβληθεί στους ανεμβολίαστους που ουσιαστικά αποκλείονται από διάφορες δραστηριότητες (εστίαση, τουρισμός, ψυχαγωγία κ.λπ.).

Ο Κ. Μητσοτάκης σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Washington Post (24-11-2021) είπε: «Αυτό που κάνουμε είναι να γίνει δύσκολη η ζωή για όσους δε θέλουν να εμβολιαστούν». 

Πώς όμως προσδοκούν, ότι του χρόνου το ΑΕΠ θα αυξηθεί κατά 9,7 δις όταν περίπου το 1/4 του πληθυσμού αποκλείεται από σημαντικές δραστηριότητες; Πώς θα αυξηθεί το ΑΕΠ όταν οι εμβολιασμένοι κυκλοφορούν ελεύθεροι (είναι ασφαλείς σύμφωνα με την κυβερνητική προπαγάνδα) και διασπείρουν τον ιό με τις μεταλλάξεις του, επιβάλλοντας την εφαρμογή τοπικών lockdown και άλλων περιοριστικών μέτρων;

Η Αυστρία και η Σλοβακία επέβαλαν lockdown που περιλαμβάνει και τους εμβολιασμένους. Η απερχόμενη καγκελάριος της Γερμανίας Α. Μέρκελ ζήτησε κάτι ανάλογο. Η Ολλανδία, η Γαλλία το Βέλγιο και άλλες χώρες της Ευρώπης, λαμβάνουν νέα περιοριστικά μέτρα. Το Ισραήλ έκλεισε τα σύνορά του για όλους. Πόσο, όλα αυτά, θα επηρεάσουν την Ελλάδα, της οποίας πάνω από τις μισές εξαγωγές κατευθύνονται στην Ε.Ε. και το μεγαλύτερο μέρος του τουρισμού προέρχεται απ’ αυτήν;

Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ

Δε μας έφταναν όμως οι επιπτώσεις της πανδημίας, ήρθε και η ενεργειακή κρίση με την εκτόξευση της τιμής των υδρογονανθράκων. Έχοντας ενστερνιστεί το κυρίαρχο αφήγημα της παγκοσμιοποίησης περί ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δρομολόγησε το εσπευσμένο κλείσιμο των λιγνιτικών εργοστασίων της ΔΕΗ και αντικατάστασής τους από εισαγόμενες ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά. Μόνο που τα τελευταία δεν παράγουν ρεύμα, όταν οι άνεμοι είναι ασθενείς ή υπάρχει συννεφιά και επιπρόσθετα το ρεύμα δεν αποθηκεύεται.

Η κυβέρνηση αποφάσισε ότι η Ελλάδα πρέπει να γίνει πρωτοπόρος στη σωτηρία του Πλανήτη από την υπερθέρμανση. Μόνο που η κλιματική αλλαγή στη Γη λαμβάνει χώρα εδώ και εκατομμύρια χρόνια και εξαρτάται από τη δραστηριότητα του Ήλιου, όχι του ανθρώπου. Γι’ αυτό υπήρξαν ψυχρές περίοδοι (παγετώνες) που τις διαδέχονταν θερμότερες. Γι’ αυτό υπήρξαν ο κατακλυσμός του Νώε – Δευκαλίωνα, όταν μια θερμή περίοδος διαδεχόταν μια ψυχρή και έλιωναν οι πάγοι.

Αλλά, ακόμη κι αν πιστεύει κανείς, ότι η τωρινή άνοδος της μέσης θερμοκρασίας του Πλανήτη είναι αποτέλεσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας, γιατί η φτωχή Ελλάδα που παράγει μόνο το 0,18% των παγκόσμιων εκπομπών CO2 πρέπει να είναι πρωταγωνιστής; Η Κίνα εκπέμπει το 28,6%, οι ΗΠΑ το 14,3%, η Ινδία το 7,17%, η Ρωσία το 4,6% η Γερμανία το 1,9%. Όλες αυτές οι χώρες εξακολουθούν να βασίζονται στον άνθρακα, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Μόνο οι ελληνικοί λιγνίτες, η μοναδική εγχώρια πηγή ενέργειας, αποτελούν απειλή για το κλίμα;

Η Ελλάδα έχει σήμερα υψηλότερη τιμή, από το μέσο όρο των χωρών της Ευρωζώνης, στο ηλεκτρικό ρεύμα, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Με ένα τέτοιο ενεργειακό κόστος, πώς μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη; Πώς μπορεί οι ελληνικές εξαγωγές να είναι ανταγωνιστικές στις διεθνείς αγορές; Η κυβέρνηση στο όνομα της «πράσινης μετάβασης» έχει εγκαταλείψει και την αξιοποίηση των ελληνικών υδρογονανθράκων, ενώ δε μειώνει τον ειδικό φόρο κατανάλωσης και τον ΦΠΑ στα καύσιμα, που αντιπροσωπεύουν περίπου το 63% της σημερινής τιμής τους. Ο πληθωρισμός που δημιουργεί η αύξηση του κόστους της ενέργειας μπορεί να αυξήσει το ονομαστικό ΑΕΠ, αλλά θα κάνει πολύ φτωχότερους τους Έλληνες που θα υποφέρουν μάλλον από το ψύχος παρά από την άνοδο της θερμοκρασίας του Πλανήτη.

*Ο Νίκος Ιγγλέσης είναι δημοσιογράφος, μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ). Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1949. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στη Γαλλία και δημοσιογραφία στην Αθήνα. Άρχισε να εργάζεται ως συντάκτης στο Έψιλον, μηνιαίο περιοδικό για θέματα της ΕΟΚ, που εξέδιδε η εφημερίδα Ελευθεροτυπία. Αργότερα εργάστηκε ως οικονομικός συντάκτης στην τηλεόραση της ΕΡΤ, ως υπεύθυνος του οικονομικού ρεπορτάζ και στη συνέχεια ως αρχισυντάκτης του Γραφείου Ρεπορτάζ. Για μια περίοδο διετέλεσε Διευθυντής του Δ’ Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας (ΕΡΤ). Επίσης, για ένα διάστημα υπήρξε υπεύθυνος του Γραφείου Τύπου του Υπουργείου Οικονομικών.

Την ενίσχυση των επιχειρημάτων της Ελλάδας για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα στη χώρα μας, με βάση και τη στήριξη της βρετανικής κοινής γνώμης, αποτυπώνει εκτενές άρθρο της βρετανικής Telegraph. Παράλληλα, η εφημερίδα Guardian φιλοξένησε το Σάββατο 20/11 άρθρο γνώμης (φωτ.) στο οποίο καλεί ευθέως την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου να επιστρέψει τα Γλυπτά στην Αθήνα.

Λίγες μέρες μετά τη συνάντηση των πρωθυπουργών Ελλάδας και Βρετανίας στη Ντάουνινγκ Στριτ, όπου το αίτημα για επανένωση των Γλυπτών με αυτά που βρίσκονται στο Μουσείο της Ακρόπολης τέθηκε επισήμως από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, η Telegraph αναφέρει ότι σε ερώτημα της εταιρείας δημοσκοπήσεων YouGov η πλειοψηφία των συμμετεχόντων (56%) δήλωσε πως τα Γλυπτά πρέπει να εκτίθενται στην Ελλάδα, ενώ μόλις ένας στους πέντε (20%) απάντησε πως πρέπει να παραμείνουν στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Το άρθρο υπογράφει ο Associated Editor της εφημερίδας Gordon Rayner, ο οποίος υπέγραψε το Σαββατοκύριακο 13-14/11 τη συνέντευξη του Έλληνα πρωθυπουργού, μέσω της οποίας παρουσιάστηκε εκ νέου στο βρετανικό κοινό το ελληνικό αίτημα, αμέσως πριν την επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Λονδίνο.

Η Telegraph υπογραμμίζει, ότι η πίεση δεν έρχεται μόνο από την πλευρά της Ελλάδας αλλά και από την UNESCO. Ο βραχίονας του ΟΗΕ για πολιτιστικά ζητήματα, συνεχίζει η Telegraph, έχει επικρίνει έντονα τις συνθήκες υπό τις οποίες εκτίθενται τα Γλυπτά στο Βρετανικό Μουσείο, ενώ πρόσφατα έκρινε ότι το ζήτημα της επιστροφής τους είναι διακρατικό, «υπονομεύοντας την έτοιμη δικαιολογία του Μπόρις Τζόνσον, ότι υπουργοί δεν μπορούν να αναμειχθούν στο θέμα, διότι τα Μάρμαρα ανήκουν στο Βρετανικό Μουσείο».

Η ελληνική θέση, τονίζει η βρετανική εφημερίδα, ενισχύεται επίσης από την εντεινόμενη τάση στους κόλπους μεγάλων ευρωπαϊκών μουσείων υπέρ της επιστροφής αρχαιοτήτων και τεχνουργημάτων, τα οποία έχουν παρθεί από τρίτες χώρες. «Υπάρχει αναμφίβολα μία στροφή προς την κατεύθυνση αυτή, μουσεία στην Ευρώπη και αλλού αλλάζουν τη στάση τους όσον αφορά τον επαναπατρισμό», δήλωσε στην Telegraph o Αλεξάντερ Χέρμαν, συγγραφέας του βιβλίου «Restitution: The Return of Cultural Artifacts». Η τάση αυτή «έχει ενισχυθεί πραγματικά τα τελευταία πέντε χρόνια και άλλες χώρες με αποικιοκρατικό παρελθόν, όπως η Γερμανία, η Γαλλία, το Βέλγιο και η Ολλανδία, όλες κινούνται προς τα εκεί», προσέθεσε.

«Το Βρετανικό Μουσείο είναι φανερά πίσω από τις εξελίξεις», σημειώνει από την πλευρά της στην Telegraph, η ηθοποιός Τζάνετ Σούζμαν, επικεφαλής της βρετανικής επιτροπής για την επιστροφή των Γλυπτών, η οποία περιλαμβάνει πολλούς από τους κορυφαίους κλασικιστές του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκροτήθηκε το 1983, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας της Μελίνας Μερκούρη. Η ίδια υπογραμμίζει, ότι τα επιχειρήματα του Βρετανικού Μουσείου δεν ανταποκρίνονται πλέον στην πραγματικότητα και θυμίζουν «παιδικές συμπεριφορές, με τη λογική ”εγώ το βρήκα είναι δικό μου”», για να συμπληρώσει: «Όποιος επισκέπτεται το μουσείο στην Αθήνα μπορεί να δει ότι τα Γλυπτά θα έπρεπε να βρίσκονται εκεί».

GUARDIAN: ΜΗΝ ΕΜΠΟΔΙΣΕΤΕ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΓΛΥΠΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

«Κάποτε, μία βρετανική κυβέρνηση θα επιστρέψει τα Γλυπτά του Παρθενώνα στην Ελλάδα», τονίζει από την πλευρά του στη Guardian, ο τακτικός αρθρογράφος Σάιμον Τζένκινς, ο οποίος συμφωνεί ότι τα παραδείγματα μεγάλων μουσείων που επέστρεψαν σημαντικά εκθέματα στις χώρες προέλευσής τους δεν είναι λίγα και προτρέπει τον Μπόρις Τζόνσον να είναι αυτός που θα πιστωθεί αυτή τη σημαντική απόφαση.

«Το Παρίσι επιστρέφει κλεμμένα τεχνουργήματα από τη νοτιοανατολική Ασία και τη Σενεγάλη. Οι Χάλκινοι θησαυροί του Μπενίν έχουν επιστραφεί στη Νιγηρία από το Κέιμπριτζ, το Αμπερντίν, τη Γερμανία και τη Γαλλία», σημειώνει, προσθέτοντας ότι ακόμα και το Λονδίνο έχει επιστρέψει στην Αίγυπτο ένα τμήμα της Μεγάλης Σφίγγας.

Η συζήτηση για τον επαναπατρισμό τέτοιων σημαντικών έργων, υπογραμμίζει ο αρθρογράφος, έχει προσλάβει άλλες διαστάσεις χάρη στην ανάπτυξη των τρισδιάστατων εκτυπώσεων ακριβείας (3D printing), μίας τεχνολογίας που επιτρέπει να ανακατασκευάζουμε ακριβή αντίγραφα αρχαίων δημιουργημάτων, χρησιμοποιώντας ακόμα και τον ίδιο τύπο πέτρας ή μαρμάρου.

Ήδη εκπονούνται σχέδια για την κατασκευή αντιγράφων κάποιων ιστορικών μνημείων που κατέστρεψε το Ισλαμικό Κράτος στη Συρία και το Ιράκ, και δεδομένου ότι οι Έλληνες θέλουν να δουν τους αυθεντικούς πολιτιστικούς θησαυρούς να επιστρέφουν στη σκιά της Ακρόπολης, ανάλογα αντίγραφα θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν τα Γλυπτά που σήμερα εκτίθενται στο Βρετανικό Μουσείο.

«Εάν οι Λονδρέζοι θέλουν να δουν τα αισθητικά θέλγητρα της ελληνικής γλυπτικής έχουν αυτή τη δυνατότητα, η τεχνολογία μπορεί να τα αντιγράψει, όπως αντιγράφει περίφημα αγάλματα ανά την Ευρώπη. Αλλά μην εμποδίσετε την επιστροφή των Γλυπτών» τονίζει ο αρθρογράφος της εφημερίδας Guardian.

© zougla.gr