Λόγω των συμπτωμάτων του, ο COVID-19 έχει μέχρι στιγμής θεωρηθεί αναπνευστική νόσος. Μια αμερικανική μελέτη ωστόσο, ανατρέπει τις εκτιμήσεις με ένα νέο εύρημα: Ο COVID-19 είναι μια εντελώς διαφορετική ασθένεια από ό,τι είχε θεωρηθεί προηγουμένως. Αμερικανική μελέτη αποκαλύπτει νέα ευρήματα σχετικά με τον κορωνοϊό. Οι λεγόμενες πρωτεΐνες-ακίδες του SARS-CoV-2 διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο σε αυτό.
Μέχρι τώρα, η επιστήμη έχει υποθέσει ότι ο COVID-19 προκαλεί αναπνευστική νόσο, καθώς οι πνεύμονες των ασθενών με κορωνοϊό ειδικότερα επηρεάζονται σοβαρά. Ωστόσο, η πρωτεΐνη-ακίδα, η οποία διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο στη νόσο COVID-19, που προκαλείται από τον ιό SARS CoV-2, οδηγεί σύμφωνα με τη μελέτη σε νέα συμπεράσματα.

ΜΕΛΕΤΗ: Ο COVID-19
ΕΙΝΑΙ ΑΓΓΕΙΑΚΗ ΝΟΣΟΣ
Τώρα, ερευνητές στο Ινστιτούτο Βιολογίας Salk στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια, ανακάλυψαν ότι ο COVID-19 είναι κυρίως μια αγγειακή ασθένεια. Αυτό ανακοίνωσε το ινστιτούτο με δελτίο Τύπου που εξέδωσε.
Μέχρι τώρα, η πρωτεΐνη-ακίδα έχει συσχετιστεί μόνο με τον κίνδυνο μόλυνσης από τον SARS-CoV-2. Οι ακίδες, οι «αιχμές» δηλαδή του κορωνοϊού, είναι πρωτεΐνες στο κέλυφος του ιού και δίνουν στον ιό COVID-19 την τυπική του μορφή. Αυτές οι πρωτεΐνες – ακίδες επιτρέπουν στον ιό να εισέλθει σε ένα νέο κύτταρο, βοηθώντας έτσι στη μετάδοσή του.
Δεν είναι όμως μόνον αυτό. Όπως αποκαλύπτουν οι ερευνητές στη μελέτη τους, οι ακίδες έχουν και μία περαιτέρω ιδιότητα. Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Circulation Research», δείχνει για πρώτη φορά πώς ο ιός SARS-CoV-2 βλάπτει και επιτίθεται στο αγγειακό σύστημα σε κυτταρικό επίπεδο, όπως αναφέρει και η «Frankfurter Rundschau».
Οι επιστήμονες υποπτεύονται εδώ και αρκετό καιρό ότι ο COVID-19 είναι μια αγγειακή ασθένεια. Τέλος, άλλες μελέτες δείχνουν ότι οι ασθενείς με COVID έχουν σημαντικά υψηλότερο κίνδυνο αγγειακών παθήσεων, όπως θρόμβωση, πνευμονική εμβολή ή σοβαρές κυκλοφορικές διαταραχές στα πόδια και στα χέρια, όπως αναφέρθηκε από τη Γερμανική Εταιρεία Αγγειολογίας και Αγγειοχειρουργικής.
«Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι είναι μια αναπνευστική ασθένεια, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια αγγειακή ασθένεια», δήλωσε ο Γιούρι Μέινορ, ένας από τους συγγραφείς της μελέτης, σε δελτίο Τύπου του Ινστιτούτο Salk.
Η μελέτη της ερευνητικής ομάδας έχει ως στόχο να εξηγήσει, πώς η λοίμωξη από κορωνοϊό μπορεί να προκαλέσει τόσα πολλά διαφορετικά συμπτώματα, όπως εγκεφαλικά επεισόδια ή επιπλοκές σε άλλα μέρη του σώματος. Σύμφωνα με τον Μέινορ, ωστόσο, όλες οι περιπτώσεις έχουν το κοινό ότι σχετίζονται με τα αιμοφόρα αγγεία.

Η ΠΡΩΤΕΪΝΗ-ΑΚΙΔΑ ΒΛΑΠΤΕΙ
ΤΟ ΑΓΓΕΙΑΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ
Οι επιστήμονες συνέχισαν να διερευνούν αυτή την ανακάλυψη για τα αιμοφόρα αγγεία στη μελέτη τους. Για να ανακαλύψουν ποια είναι η επίδραση της πρωτεΐνης – ακίδας, οι ερευνητές δημιούργησαν έναν «ψευδοϊό» που περιβάλλεται από την κλασική κορώνα των πρωτεϊνών-ακίδων του SARS-CoV-2, αλλά δεν περιείχε πραγματικό ιό.
Αυτός ο ψευδοϊός κατέστρεψε τους πνεύμονες και τις αρτηρίες στο ζωικό μοντέλο, ακόμη και χωρίς τον πραγματικό ιό. Αυτό, με τη σειρά του, αποδεικνύει, σύμφωνα με τους ερευνητές, ότι η πρωτεΐνη-ακίδα από μόνη της είναι αρκετή για να προκαλέσει την ασθένεια.
Τα δείγματα ιστού τελικά αποκάλυψαν ότι ο ψευδοϊός είχε προκαλέσει φλεγμονή στα λεγόμενα ενδοθηλιακά κύτταρα, τα οποία ευθυγραμμίζουν τα τοιχώματα της πνευμονικής αρτηρίας από μέσα. Για το λόγο αυτό, οι ερευνητές διεξήγαγαν περαιτέρω δοκιμές και πειράματα. Αυτά έδειξαν ότι η πρωτεΐνη-ακίδα μπορεί να δεσμεύσει το ένζυμο ACE2.
Το ένζυμο 2 (ACE2) που μεταβάλλει την αγγειοτενσίνη, παράγεται κυρίως από κύτταρα των πνευμόνων, όπου μπορεί να χρησιμεύσει ως σημείο εισόδου για τον ιό στην κυτταρική επιφάνεια. Στα πειράματα των ερευνητών, η σύνδεση με τον ιό SARS-CoV-2 διατάραξε τη μετάδοση μοριακού σήματος του ACE2 στα μιτοχόνδρια – και αυτά ήταν ως αποτέλεσμα κατεστραμμένα και κατακερματισμένα.
Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει παρόμοια επίδραση, όταν τα κύτταρα έχουν εκτεθεί στον κορωνοϊό. Ωστόσο, αυτό είναι το πρώτο επιστημονικό έργο που δείχνει ότι υπάρχει ακόμη και σοβαρή βλάβη, όταν τα κύτταρα έρχονται σε επαφή μόνο με την πρωτεΐνη ακίδας – ακόμη και αν οι δυνατότητες αναπαραγωγής του ιού διαβρώνονται.
«Η αφαίρεση των δυνατοτήτων αναπαραγωγής του ιού, εξακολουθεί να έχει σημαντική επιβλαβή επίδραση στα αγγειακά κύτταρα, απλά και μόνο λόγω της ικανότητάς του να συνδέεται με αυτόν τον υποδοχέα ACE2, τον υποδοχέα πρωτεΐνης S, ο οποίος είναι πλέον γνωστός χάρις στον Covid», εξηγεί ο Μέινορ.
Επιπλέον, οι επιστήμονες του Ινστιτούτου Salk θέλουν τώρα να συνεχίσουν την έρευνα για τις πρωτεΐνες-ακίδες – ειδικά όσον αφορά στους μεταλλαγμένους κορωνοϊούς.
«Μελέτες με μεταλλαγμένες πρωτεΐνες-ακίδες θα παράσχουν νέες πληροφορίες σχετικά με τη μολυσματικότητα και τη σοβαρότητα των μεταλλαγμένων ιών SARS-CoV-2», αναφέρει η FRANKFURTER RUNDSCHAU.
Ως επόμενο βήμα, οι ερευνητές από την Καλιφόρνια θέλουν να διερευνήσουν πιο στενά το μηχανισμό που διαταράσσει την πρωτεΐνη ACE2, καταστρέφοντας έτσι τα μιτοχόνδρια και προκαλώντας τα να αλλάξουν το σχήμα τους.

ΑΝΗΣΥΧΙΑ ΓΙΑ ΤΑ
ΕΜΒΟΛΙΑ MRNA
Όλα αυτά βέβαια γεννούν για άλλη μια φορά ανησυχία για τα εμβόλια mRNA, όπως αυτά της Moderna και της Pfizer/Biontech, που βασίζουν τη δράση τους σε αυτές ακριβώς τις πρωτεΐνες-ακίδες.
Σε κάθε περίπτωση, καταδεικνύονται οι παθογένειες της ταχείας παραγωγής όλων των εμβολίων που βρίσκονται σήμερα σε κυκλοφορία, ενώ δικαιώνονται οι επιφυλάξεις και η διστακτικότητα του κόσμου να εμβολιασθεί. Η κατάταξη όλων των ανθρώπων που ανησυχούν για τους κινδύνους, που η ίδια η επιστημονική έρευνα αποκαλύπτει κάθε μέρα, στη σφαίρα της συνωμοσιολογίας και της παράνοιας, είναι σίγουρα μία ανήθικη πρακτική εκ μέρους των κυβερνήσεων, αλλά και των προπαγανδιστικών μηχανισμών που έχουν αναλάβει τη στήριξή τους.
Για την ιστορία, στο φημισμένο αμερικανικό ινστιτούτο Salk, έχουν από ιδρύσεώς του το 1960 εργαστεί 11 νομπελίστες, εκ των οποίων οι δύο είναι σήμερα ενεργά μέλη της διοίκησης του ιδρύματος.

© PRO NEWS
(www.pronews.gr)

Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς, Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Η εργαλειοποίηση της δημόσιας υγείας και η διά μέσου αυτής, κατάφωρη επιβουλή της ψυχολογίας των μαζών υπό της κυβερνήσεως, δικαιολογεί λίαν απολύτως τη ρητή επιφύλαξη διά της οποίας, σύμπασα η Ελλαδική κοινωνία, αντιμετωπίζει, τόσο τη στάση της παγκόσμιας κοινότητας, όσο ιδίως της Ελλαδικής, περί της διαχείρισης της αυθαιρέτως βαπτιζόμενης ως πανδημίας.

Τρανή απόδειξη της δυσπιστίας αυτής, περί της εγκυρότητας καταρχάς των ιατρικών στοιχείων, καθίσταται η θέσπιση του ακαταδίωκτου ως προς την επιτροπή Λοιμοξιολόγων, θέτοντας δηλαδή πράξεις και τυχόν παραλείψεις των, κατά την αιτιώδη εκτέλεση των καθηκόντων τους, εις το απυρόβλητο και εις τη διηνεκή ατιμωρησία, τι φοβούνται άραγε διά της άρον άρον θεσπίσεως της κατάπτυστης αυτής διάταξης;

Εις επίρρωση της ανευθυνότητας της κυβερνήσεως είναι και μεταξύ άλλων, η κατ’ εξακολούθηση και κατά συρροή άσκηση φαιάς προπαγάνδας, διά των εξωνημένων, καθεστωτικών τηλεοπτικών διαύλων – καναλιών, τα οποία, διά επιδότησης πακτωλού δημοσίου χρήματος, εν καιρώ πανδημίας, παραπληροφορούν τον κόσμο, ασκώντας μία χυδαία συλλογική τρομοκρατία, υποβοηθώντας ευθέως κατά αυτόν τον τρόπο τον πειθαναγκασμό της κοινής γνώμης να καταστεί, υπό της κυβερνήσεως, υπάκουος εις την επιβολή των άλογων, δυσανάλογων και προδήλως Αντισυνταγματικών μέτρων, εξ αφορμής των αλλεπάλληλων εγκλεισμών μας, ή της λήψεως των προχείρων προφυλακτικών μέτρων περιστολής διασποράς του ιού.

Δράττομαι της ευκαιρίας, να αναφέρω, την πανθομολογούμενη αποτυχία της ίδιας της κυβερνήσεως να μειώσει τα κρούσματα, παρά την επί μακρόν εξάντληση των δρακόντειων μέτρων εγκλεισμού μας και της διά αυτού, αναστολή της επαγγελματικής μας δραστηριότητας, καθώς και των αυστηρών μέτρων αστυνόμευσης του ιδιωτικού μας.

Εν των πλαισίω δηλαδή αυτής της ιδιότυπης δικτατορίας, κατά καταστρατήγηση ενός πλέγματος των θεμελιωδών και ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών, εφεξής, επετράπη τύποις η επαναφορά εις την κανονικότητα, πλην όμως το θεμελιώδες δικαίωμα εις την εργασία αλλά και εις την εκπαίδευση εξαρτήθηκε από την υποχρεωτική και εξαναγκαστική υποβολή σε αυτοελέγχους διάγνωσης, εν άλλοις λόγοις εις την άκριτη και αδιαμαρτύρητη διά νόμου επιβολή μίας ιατρικής πράξεως, η οποία καταλύει εκκωφαντικά και εκ βάθρων παντός ψήγματος Νομικού Πολιτισμού.

Το ακανθώδες σημείο τριβής το οποίο ερείδεται εις την δικαιολογητική βάση του Συντάγματος αλλά και των λοιπών συμβάσεων, είναι η θεμελιώδης αρχή της συναινέσεως κατόπιν εμβριθούς και ενδελεχούς ενημερώσεως, προς πάσα Ιατρική πράξη.

Σήμερον,  ο χρυσούς αυτός κανόνας, παραβιάζεται κατάφωρα, στερώντας από τον πολίτη το αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα να ενημερωθεί επαρκώς, ορισμένως και πλήρως, διά την αξιοπιστία των «σελφ-τεστ» αλλά και κατ’ επέκταση διά τυχόν παρενέργειες των εμβολίων, εν συναρτήσει προς το ιατρικό ιστορικό τού καθενός.

Ο μαζικός εμβολιασμός εξ αφορμής της ύπαρξης της πανδημίας, θίγει τον πυρήνα της κορυφαίας εκφάνσεως του δικαιώματος αυτοκαθορισμού εις το ζωτικό τμήμα της υγείας τού εκάστοτε πολίτη, όπου εδράζεται κραταιώς εις την αξία του ανθρώπου (άρθρου 2 παράγραφος 1), την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας του (άρθρο 5 παράγραφος 1), το δικαίωμα εις την ατομική του υγεία (άρθρο 5 παράγραφος 2), την προστασία έναντι βιο-ιατρικών εξετάσεων (άρθρο 5 παράγραφος 5 εδάφιο β), το δικαίωμα εις τη σωματική του ακεραιότητα και εις την ψυχική του υγεία (άρθρο 7 παράγραφος 2) καθώς και το άρθρο 9 παράγραφος 1 εδ. Β’ του Συντάγματος, περί προστασίας του ιδιωτικού και οικογενειακού βίου, εν συνδυασμώ προς το άρθρο 8 παράγραφος 1 της ΕΣΔΑ.

Εις τον αντίποδα, η μόνη επωδός της κυβερνήσεως έγκειται εις προάσπιση του υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος η οποία συνίσταται εις τη διαφύλαξη της δημόσιας υγείας κατ’ άρθρο 21 παράγραφος 3, το άρθρο 25 παράγραφος 4 καθώς και το άρθρο 4 παράγραφος 5.

Με γνώμονα δηλαδή τα ως άνω, το σκεπτικό της κυβερνήσεως, έχουσα υποχρέωση για την προστασία της υγεία των πολιτών, λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα, αξιώνοντας από τους πολίτες να εκπληρώσουν το καθήκον της κοινωνικής αλληλεγγύης, το οποίο προέχει προς διαφύλαξη της υγείας του κοινωνικού συνόλου, δοθέντος ότι τούτο, επιτάσσεται και από την αρχή της ισότιμης μεταχειρίσεως ως προς την ισότιμη συνεισφορά προς τα δημόσια βάρη, ήτοι προ το συλλογικό αγαθό της ανοσίας.

Ασφαλώς, η ερμηνεία αυτή ερείδεται προς μία ορισμένη κατεύθυνση, η οποία εκδέχεται ότι η Κυβέρνηση μάς αναφέρει αληθή και όχι αναληθή στοιχεία και ότι πράγματι, καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς την κατεύθυνση αυτή, γεγονός όμως το οποίο καταρρίπτεται εκ των πραγμάτων από την εν γένει ως άνω συμπεριφορά και στάση της περί του αντιθέτου.

Εν κατακλείδι, δηλαδή επιβάλλεται μία μορφή ιδιότυπης δικτατορίας, ενόψει μία μονιστικής ερμηνείας περί της δημόσιας υγείας, διότι τοιουτοτρόπως θίγεται ο πυρήνας του δικαιώματος της ατομικής υγείας, καθότι επιβάλλεται διά νόμου αναγκαστικά μορφή υγειονομικής δικτατορίας προς τους πολίτες, διά της επιβολής ιατρικών πράξεων, στερώντας τους κατά τρόπο απαράδεκτο και φαλκιδεύοντας το δικαίωμα επαρκούς πληροφορήσεως τους, περί της ιατρικής πράξεως, όπως είναι τα «σελφ-τεστ» καθώς και τα εμβόλια.

Ουδείς ενημέρωσε υπεύθυνα τον, προς μαζικό εμβολιασμό κόσμο, περί του τι μέλλει γενέσθαι, αναφορικώς προς τυχόν ενδεχόμενες παρενέργειες, καθώς και την αστική ευθύνη του Δημοσίου εις παράλειψη τούτου, εις περίπτωση αποδεδειγμένης πρόκλησης βλάβης, ή ασθένειας εις την υγεία του, εξαιτίας και συνεπεία τού τυχόν εμβολιασμού του.

Βιώνουμε πρωτοφανείς καταστάσεις, μίας μορφής ιδιότυπης δικτατορίας, υπό την επίφαση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, όπου το Ελλαδικό Κράτος αντιμετωπίζει άκρατα τους πολίτες ως πειραματόζωα, καταλύοντας παν ψήγμα Συνταγματικής νομιμότητας, παραβιάζοντας κατάφωρα και κατ’ εξακολούθηση το δικαίωμα απόφασης περί της υγείας του, μείζονα και πρωταρχική υποχρέωση του ιδιωτικού βίου και της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας του υποκειμένου.

Ας κατακρημνίσουμε λοιπόν την επιδημία του ψεύδους, ίνα εξιχνιάσουμε αληθώς τα άκρα όρια της πανδημίας.

Παρά τις ρητορικές εξάρσεις η Τουρκία και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν μπορούν να σταθούν στο πλευρό των Παλαιστίνιων με ένα τρόπο που θα οδηγούσε σε λύση του προβλήματος

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε επίπεδο ρητορικής, διεκδικεί να είναι ο πιο ένθερμος υποστηρικτής των Παλαιστίνιων στον ευρύτερο μουσουλμανικό κόσμο. Έχει κατηγορήσει ανοιχτά το Ισραήλ ότι ασκεί τρομοκρατία, έχει επιτεθεί στον Πρόεδρο Μπάιντεν, κατηγορώντας τον ότι έχει τα χέρια του βαμμένα στο αίμα, και έχει μιλήσει με σκληρά λόγια για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.

Παναγιώτης Σωτήρης

© in.gr

Την ίδια στιγμή, το σύνολο των κομμάτων στην Τουρκία έχει πάρει ανάλογες θέσεις, ενώ τα Τουρκικά μέσα προσφέρουν πλήρη κάλυψη στις εξελίξεις στη Γάζα, παίρνοντας σαφώς θέση αλληλεγγύης υπέρ των Παλαιστίνιων.

Σύμφωνα με αυτή τη ρητορική, η Τουρκία έχει μια καθαρή τοποθέτηση υπέρ της δικαιοσύνης, την ώρα που άλλες συλλογικές εκφράσεις του αραβικού και μουσουλμανικού κόσμου, όπως ο Οργανισμός της Ισλαμικής Διάσκεψης, έχουν αποτύχει.

Εξελίξεις εντυπωσιακές, εάν αναλογιστούμε ότι μιλάμε για μια χώρα που είχε αναγνωρίσει εξαρχής σχεδόν το κράτος του Ισραήλ και είχε σε αρκετές φάσεις πολύ καλές σχέσεις με το Ισραήλ, με αποκορύφωμα τη δεκαετία του 1990 όταν η κοινή ανησυχία για τη Συρία και τις κινήσεις της είχε φέρει κοντά την Τουρκία και το Ισραήλ (θυμίζουμε ότι τότε η Συρία διευκόλυνε τη δράση του PKK).

Αλλά και στις αρχές της δεκαετίας του 2000 οι πρώτες κυβερνήσεις του AKP είχαν επίσης επιδιώξει καλές και αναβαθμισμένες σχέσεις με το Ισραήλ. Μόνο μετά την κρίση της Γάζας το 2008-2009 επιδεινώθηκαν σημαντικά οι διμερείς σχέσεις. Όμως, από τις ρητορικές εξάρσεις μέχρι το να παίξει πραγματικά η Τουρκία ένα ρόλο που θα την καθιστούσε το βασικό πολιτικό στήριγμα των Παλαιστίνιων, υπάρχει μια μεγάλη απόσταση.

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΤΟΥ AKP ΚΑΙ ΤΗΣ ΧΑΜΑΣ

Στον ελληνικό και διεθνή Τύπο γίνεται συχνή αναφορά στις σχέσεις ανάμεσα στο κυβερνών AKP και τη Χαμάς. Και είναι αλήθεια ότι υπάρχουν ιδεολογικές σχέσεις, κυρίως μέσα από την κοινή αναφορά σε αυτό που συνήθως περιγράφουμε ως το ρεύμα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Είναι επίσης αλήθεια ότι Τουρκικές ΜΚΟ, συνδεδεμένες με το AKP, είχαν παίξει ρόλο στις αποστολές ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα στη δεκαετία του 2000, ενώ είχαν συμμετάσχει και στο στολίσκο αλληλεγγύης που προσπάθησε να σπάσει τον αποκλεισμό της Γάζας το 2010, τότε που η επίθεση Ισραηλινών κομάντο στο πλοίο «Μαβί Μαρμαρά» θα έχει ως αποτέλεσμα τον θάνατο Τούρκων πολιτών και τη ριζική επιδείνωση των τουρκο-ισραηλινών σχέσεων. Είναι τέλος γεγονός, ότι η Τουρκία έχει προσφέρει άσυλο σε στελέχη της Χαμάς και δηλώνει συχνά την αλληλεγγύη της.

Όμως, την ίδια στιγμή, η Τουρκική υποστήριξη δεν μπορεί να στηριχθεί με την οικονομική στήριξη που μπορεί να δίνει το Κατάρ. Ούτε με τον κρίσιμο ρόλο που παίζει η Αίγυπτος, όχι μόνο επειδή ελέγχει τα περάσματα προς τη Γάζα αλλά και επειδή πρόσφατα ανακοίνωσε γενναία οικονομική χρηματοδότηση.

Και βέβαια, στο αμιγώς «επιχειρησιακό» επίπεδο, η Τουρκία δε φαίνεται να έχει ρισκάρει κάποια μεγάλη εμπλοκή. Η Γάζα δεν είναι Λιβύη, όπου υπήρχε ένας εμφύλιος πόλεμος με διάφορες χώρες να παίρνουν ανοιχτά το μέρος της μίας ή της άλλης πλευράς (και όπου η Τουρκία, ας μην το ξεχνάμε, υποστήριζε τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση). Και δεν είναι Συρία, όπου και πριν από τις επί της ουσίας εισβολές της η Τουρκία υποστήριζε πλευρές που εμπλέκονταν στη σύγκρουση. Και βέβαια, η Τουρκία δεν έχει ούτε τις υποδομές ούτε την τεχνογνωσία που έχει π.χ. συσσωρεύσει το Ιράν οικοδομώντας με επιμονή τον «άξονα της αντίστασης» από τη Συρία και το Λίβανο, μέχρι την Υεμένη. Οι συμβολικές δηλώσεις στήριξης της Χαμάς από την τουρκική κυβέρνηση δεν μπορούν να συγκριθούν π.χ. με τη μεταφορά τεχνογνωσίας που φαίνεται ότι έχει καταφέρει να κάνει η ιρανική πλευρά και που μάλλον έπαιξε ρόλο στην τρέχουσα σύγκρουση.

Σε όλα αυτά μετράει και μια άλλη παράμετρος: η κεμαλική παράδοση ήταν η αποφυγή εμπλοκής στα ζητήματα της Μέσης Ανατολής, κάτι που μπορεί να εξηγήσει, μαζί με την ειδική σχέση με τις ΗΠΑ και τη στενή σχέση παλαιότερα με το Ισραήλ. 

ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΟ-ΟΘΩΜΑΝΙΚΗΣ ΟΠΤΙΚΗΣ

Ας μην ξεχνάμε και μια άλλη παράμετρο. Η Τουρκία δεν είναι μια χώρα του αραβικού κόσμου. Ούτε είχε σχέση με τις μεγάλες διεργασίες που αναπτύχθηκαν εκεί, τα πολιτικά ρεύματα, είτε αυτό αφορά τον Αραβικό Εθνικισμό, είτε τις παραλλαγές του πολιτικού Ισλάμ. Ας μην ξεχνάμε, ότι η γέννηση της αραβικής ταυτότητας προήλθε μέσα από τη ρήξη με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, από την προσπάθεια της Αιγύπτου να τραβήξει το δικό της δρόμο στο 19ο αιώνα (πριν γίνει τμήμα της Βρετανικής αποικιακής διαχείρισης) μέχρι όλα τα κινήματα που προσπάθησαν να επιταχύνουν την αποδιάρθρωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ακόμη και το τουρκικό εθνικό κίνημα και η διαμόρφωση της σύγχρονης Τουρκίας, δεν αντιμετωπίστηκε ως στιγμή μιας αντιαποικιακής πάλης, αλλά περισσότερο ως μια ιδιότυπη τομή και συνέχεια μιας πορείας, ενός ούτως ή άλλως ισχυρού τουρκικού έθνους.

Και σίγουρα δε βοηθούν τα πράγματα δηλώσεις όπως αυτές του κυβερνητικού εταίρου του Ερντογάν, του Ντεβλέτ Μπαχτσελί που υποστήριξε ότι αφού η διεθνής κοινότητα, είτε με τη μορφή του ΟΗΕ, είτε με αυτή των Ισλαμικών χωρών δεν αναλαμβάνει πρωτοβουλίες για την προστασία της Ιερουσαλήμ ως ιερής πόλης τριών θρησκειών, θα πρέπει να αναλάβει δράση η Τουρκία που έχει τη γνώση, αφού για 400 χρόνια η Ιερουσαλήμ ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, μια δήλωση που δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ακούγεται ιδιαιτέρως ελπιδοφόρα στα αυτιά των αραβικών κοινωνιών.

ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΩΝ ΦΙΛΟΔΟΞΙΩΝ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

Όλα αυτά μας φέρνουν στα πραγματικά όρια των φιλοδοξιών του Ερντογάν να παίξει ρόλο μεσολαβητή στην περιοχή. Και αυτά αφορούν την απόσταση ανάμεσα στην επιδίωξη του, η Τουρκία να παίξει ένα ρόλο περιφερειακής δύναμης στην περιοχή, που είναι η βασική στρατηγική φιλοδοξία του Ερντογάν, και το τι πραγματικά μπορεί να κάνει μέσα σε μια τόσο κρίσιμη σύγκρουση.

Γιατί η Τουρκία μπορεί να είναι μια μεγάλη χώρα, ως προς τον πληθυσμό αλλά και τις ένοπλες δυνάμεις, να έχει εμπλοκή σε δύο γεωπολιτικές κρίσεις, τη  λιβυκή και τη συριακή, να έχει στρατεύματα εμπλεκόμενα σε συγκρούσεις, μπορεί η ρητορική της να προσλαμβάνεται θετικά στον ευρύτερο αραβικό κόσμο, όμως ειδικά για ένα ζήτημα όπως το Παλαιστινιακό αδυνατεί ακόμη να έχει ένα κρίσιμο ειδικό βάρος, που θα της επέτρεπε να μπορεί να παίξει διαμεσολαβητικό ρόλο, ή ρόλο δύναμης που μπορεί να σπρώξει τα πράγματα προς κάποια κατεύθυνση. 

Γιατί αυτό θα σήμαινε, για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, να μπορούσε να πιέσει ταυτόχρονα και τις δύο πλευρές, έχοντας πεδία κρίσιμα πάνω στα οποία να μπορούσε να ασκήσει πίεση, προσφέροντάς τους ταυτόχρονα εγγυήσεις ότι λαμβάνει υπόψη τις ανησυχίες και τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους. Και βέβαια, να μπορεί να εγγυηθεί τους οικονομικούς αλλά και επιχειρησιακούς όρους που απαιτούνται για να στηριχθεί τυχόν συμφωνία. Είναι σαφές, ότι αυτή τη στιγμή η Τουρκία κάτι τέτοιο δεν μπορεί να το κάνει και θα χρειαστεί αρκετό καιρό και εμπλοκή στις υποθέσεις της περιοχής (και παροχή εχεγγύων στις διαφορετικές εμπλεκόμενες πλευρές) για να το κάνει.

Αυτό σημαίνει ότι και με δεδομένη την ταλάντευση των ΗΠΑ και την απροθυμία τους να παρέμβουν αποφασιστικά σε μια κατεύθυνση πίεσης προς το Ισραήλ (παρότι δεν επιθυμούσαν ανάφλεξη του Παλαιστινιακού σε αυτή τη φάση), στη σύγκρουση μπορούν να παίξουν ρόλο είτε δυνάμεις που έχουν διατηρήσει σχέσεις και με τις δύο πλευρές (όπως είναι η Ρωσία και ως ένα βαθμό η Κίνα) είτε τοπικές δυνάμεις, που ιστορικά επίσης έχουν παίξει ρόλο στη διαχείριση πλευρών ή επιπτώσεων αυτής της σύγκρουσης, όπως η Αίγυπτος.

Νέος νόμος για την «ασφάλιση» της γαλλικής γλώσσας

Ενώ οι πολίτες αντιμετωπίζουν τις σκληρές δοκιμασίες από την πανδημία και τα περιοριστικά μέτρα, η κυβέρνηση του Κεμπέκ θέλει να «ανανεώσει» και να «δυναμώσει» το γλωσσικό νόμο 101. Την Πέμπτη 13 Μαΐου, ο αρμόδιος υπουργός Simon Jolin-Barrette κατέθεσε νομοσχέδιο, με το οποίο θα επιβληθούν αυστηρά μέτρα όσον αφορά τη χρησιμοποίηση της Γαλλικής Γλώσσας στην επαρχία του Κεμπέκ. Πριν πάμε όμως στα μέτρα, αξίζει να δούμε το ιστορικό των γλωσσικών νόμων.

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ
Πολλοί νομίζουν, ότι το γλωσσικό άρχισε με το νόμο 22 που είχε επιβάλει το 1974 η τότε φιλελεύθερη κυβέρνηση του Robert Bourassa. Που εξαγρίωσε πολλούς αγγλόφωνους και αλλόφωνους οπαδούς του κόμματος, οι οποίοι μαύρισαν στις εκλογές του Νοεμβρίου 1976 την κυβέρνηση Μπουράσσα, με αποτέλεσμα να κάνει κυβέρνηση το Παρτί Κεμπεκουά.
Όμως, η διαμάχη για το γλωσσικό αρχίζει το έτος δημιουργίας της συνομοσπονδίας του Καναδά, το 1867. Τότε, οι ηγέτες του Κεμπέκ με πρωτεργάτη τον Lionel-Adolphe Groulx, πίστευαν ότι καταπατούνται τα δικαιώματα των γαλλόφωνων, όχι μόνο στο Κεμπέκ αλλά επίσης στη Μανιτόμπα και το Οντάριο.
Ζήτησαν τη βοήθεια της ομοσπονδιακής κυβέρνησης αλλά τίποτα δεν έγινε για τα δικαιώματα των γαλλόφωνων… Αυτή η άρνηση, ώθησε τη δημιουργία του πρώτου αυτονομιστικού κινήματος το Rassemblement pour l’indépendance nationale (RIN), απ’ όπου προήλθε η ύπαρξη του Parti Québécois.
Εν τω μεταξύ, η Βασιλική Επιτροπή για Διγλωσσία και Διπολιτισμό, στο πόρισμα της για την περίοδο 1963-1971, αποκάλυψε ότι το 1965 οι γαλλόφωνοι του Κεμπέκ έπαιρναν 35% λιγότερο μισθό από τους αγγλόφωνους, την ώρα που το 80% των εργοδοτών ήταν αγγλόφωνοι! Επιπλέον, η αντιπροσώπευση των γαλλόφωνων στις ομοσπονδιακές δημόσιες υπηρεσίες και ομοσπονδιακούς κυβερνητικούς οργανισμούς, ήταν σχεδόν μηδαμινή. Επίσης, οι γαλλόφωνοι έξω από το Κεμπέκ δεν μπορούσαν να εξυπηρετηθούν από τις δημόσιες υπηρεσίες στη γαλλική. Αυτό, αύξησε την αντίδραση των αυτονομιστών και φούντωσε την ανάγκη επιβουλής γλωσσικού νόμου, για να μη χαθεί η γαλλική γλώσσα μέσα στον ωκεανό της αγγλικής στη Βόρεια Αμερική.
Το Νοέμβριο του 1969, στο Κεμπέκ βγήκε ο νόμος 63, με τον οποίο υποχρέωνε τα παιδιά των αγγλικών σχολείων να διδάσκονται βάσεις της γαλλικής και οι μετανάστες να μάθουν γαλλικά όταν έρθουν στο Κεμπέκ.
Η ανακήρυξη της γαλλικής ως η «επίσημη γλώσσα του Κεμπέκ» έγινε με το νόμο 22 του 1974, ο οποίος επίσης υποχρέωνε τα παιδιά των μεταναστών να πάνε σε γαλλικά σχολεία.
Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε, τη διορατικότητα της τότε Ελληνικής Κοινοτικής Διοίκησης με πρόεδρο τον Δημήτριο Μανωλάκο, που πέρασε τα Σχολεία Σωκράτης από το 1971 στο γαλλικό εκπαιδευτικό σύστημα.
Οι αυτονομιστές κατάφεραν και άρπαξαν την εξουσία στο Κεμπέκ, την 1 Νοεμβρίου 1976, με τη νίκη του Παρτί Κεμπεκουά υπό την ηγεσία του χαρισματικού Ρενέ Λεβέκ. Παρεμπιπτόντως, ο Λεβέκ ως πρώην φιλελεύθερος υπουργός ενέργειας και ορυκτού πλούτου την περίοδο 1961-1965 δημιούργησε τη HYDRO QUEBEC, για να έχει η επαρχία αυτονομία ηλεκτρικού ρεύματος.
Το 1977 η κυβέρνηση του, καταθέτει το νόμο 1, ο οποίος αντικρούσθηκε σφοδρά από τη φιλελεύθερη αντιπολίτευση κι έτσι επανήλθε με το νόμο 101 από τον τότε υπουργό Camille Laurin.
Πρόκειται για το «Καταστατικό της Γαλλικής Γλώσσας» το οποίο επιβάλει τη γαλλική ως τη μόνη επίσημη γλώσσα της κυβέρνησης του Κεμπέκ και των δικαστηρίων, καθώς και τη μόνη γλώσσα επικοινωνίας του εμπορίου και στο χώρο εργασίας.
Στις 12 Δεκεμβρίου 1985 το φιλελεύθερο κόμμα επιστρέφει ως κυβέρνηση με πρωθυπουργό και πάλι τον Robert Bourassa. Το 1993 η κυβέρνησή του περνά το νόμο 86, ο οποίος αλλοιώνει κάπως το νόμο 101 επιτρέποντας εκτός της γαλλικής στις πινακίδες των καταστημάτων, να υπάρχουν τα αγγλικά με μικρότερα γράμματα.
Το 2002 η κυβέρνηση του Parti Québécois του Bernard Landry, περνάει το νόμο 104 που μεταξύ άλλων έκλεινε την πρόσβαση στα αγγλικά σχολεία. Όμως, ο νόμος αυτός καταρρίφτηκε από το Εφετείο του Κεμπέκ το 2007 και το 2009 από το Ανώτατο Δικαστήριο του Καναδά, ζητώντας από το Κεμπέκ να τροποποιήσει το νόμο χωρίς να καταπατά το Καναδικό Σύνταγμα. Πράγμα που έγινε με το νόμο 103 και 115 με το οποίο επέβαλε τους μαθητές να πάνε τρία χρόνια σε ιδιωτικά αγγλικά σχολεία πριν σπουδάσουν στα δημόσια Αγγλικά.
Το 2013 με την επαναφορά του Παρτί Κεμπεκουά, κατατέθηκε ο νόμος 14 τον οποίο οι αγγλόφωνοι βρήκαν χειρότερο από το νόμο 101 του 1977, διότι διέγραφε τη διγλωσσία ορισμένων δήμων που δεν είχαν 50% αγγλόφωνο πληθυσμό και επέβαλε τη γαλλική στις επιχειρήσεις.

ΤΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ 96
Και φτάνουμε στην κατάθεση του νέου γλωσσικού νόμου:
-Δημιουργία νέου Υπουργείου Γαλλικής γλώσσας.
-Η κυβέρνηση επίσης θα προσθέσει το Καταστατικό της Γαλλικής Γλώσσας, στο Καναδικό Σύνταγμα και στο Χάρτη Δικαιωμάτων του Κεμπέκ.
-Το «Ανώτατο συμβούλιο γαλλικής γλώσσας» θα αντικατασταθεί από τον «Επίτροπο γαλλικής γλώσσας» (ένα άτομο).
-Δημιουργία στο μέλλον υπηρεσίας για τους μετανάστες με την ονομασία «Γαλλοποίηση Κεμπέκ».
Εκπαίδευση: Τα αγγλικά κολλέγια μπορούν να έχουν μόνο το 17,5% του συνόλου των μαθητών όλων των κολεγίων και η αύξηση νέων εγγραφών δεν πρέπει να ξεπεράσει το 8,7%. Σε περίπτωση που ξεπεράσουν τα ποσοστά, δε θα χρηματοδοτούνται από το υπουργείο Παιδείας. Στα δε γαλλικά κολλέγια τα αγγλικά προγράμματα δε θα ξεπερνούν το 2% του αριθμού των μαθητών.
Υποχρέωση οι μαθητές των κολλεγίων να περνούν τις γαλλικές εξετάσεις εκτός αν ήταν σε αγγλικά δημοτικά σχολεία και γυμνάσια.
Επιχειρήσεις: Δίδεται διορία τριών ετών για να διορθωθούν οι επιγραφές όπου η γαλλική δεν έχει την πρωτιά.
Δημιουργία επιτροπών για τη «γαλλοποίηση» των επιχειρήσεων με 25 ως 99 υπαλλήλους. Οι επιχειρήσεις κάτω των πέντε υπαλλήλων θα έχουν δικαίωμα στις υπηρεσίες για τη «γαλλοποίηση» τους.
Υποχρέωση των επιχειρήσεων να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, τα προϊόντα τους και όλα τα ντοκουμέντα προς τους πελάτες τους στη γαλλική.
Ο υπουργός μπορεί να διακόψει ή να ανακαλέσει την άδεια λειτουργίας των επιχειρήσεων που δεν ακολουθούν το νόμο.
Επιβολή της νομοθεσίας και στις εταιρείες με άδεια ομοσπονδιακή.
Απαγορεύεται η απαίτηση της διγλωσσίας στους υπαλλήλους αν ο εργοδότης δεν έχει πάρει τα ανάλογα μέτρα.
Η Καναδική Ομοσπονδία ανεξάρτητων επιχειρήσεων, παρατηρεί ότι πάλι το οικονομικό βάρος θα πέσει στους επιχειρηματίες που ήδη οι περισσότεροι με το ζόρι κρατούν τις επιχειρήσεις τους λόγω πανδημίας.
Δήμοι: Οι δήμοι που έχουν λιγότερο από 50% αγγλόφωνους πολίτες και θέλουν να κρατήσουν τα δικαιώματα διγλωσσίας, πρέπει να ψηφίσουν ειδικό κανονισμό.