Νομοσχέδιο των βουλευτών Άννυ Κουτράκη και Fayçal El-Khoury
Νομοσχέδιο των βουλευτών Άννυ Κουτράκη και Fayçal El-Khoury
Τη Δευτέρα 22 Μαρτίου, η ομοσπονδιακή βουλευτής της περιοχής VIMY Άννυ Κουτράκη με δευτέρωση του βουλευτή της περιοχής Laval-Les Îles, Fayçal El-Khoury, κατέθεσαν το νομοσχέδιο C-276: «Ο Μάρτιος να προσδιοριστεί Μήνας της Ελληνικής Κληρονομιάς».
Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ Ο Μήνας Ελληνικής Κληρονομιάς θα αναγνωρίσει, την αμέριστη συμβολή της Ελλάδας στη Φιλοσοφία, Επιστήμη, Τέχνες και Δημοκρατία, τη συμβολή των Ελλήνων στην κοινωνία του Καναδά, καθώς και τους δεσμούς φιλίας και συνεργασίας των δύο χωρών. «Είμαι πολύ περήφανη ως Ελληνίδα γεννημένη στον Καναδά, που θέτω αυτό το νομοσχέδιο C-276 για ψήφιση, την περίοδο που η Ελλάδα γιορτάζει 200 χρόνια Ανεξαρτησίας από την οθωμανική αυτοκρατορία», τόνισε η βουλευτής Κουτράκη.
Ο Αντρέας Κριλής, πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ, εδώ κατά τη διάρκεια του διαδικτυακού συνεδρίου της ΕΚΜΜ για θέματα COVID-19.
Οι ηλικιωμένοι πολίτες από τις ελληνικές κοινότητες του Μόντρεαλ και του Laval κατανόησαν καλύτερα την πανδημία COVID-19 στις 10 Μαρτίου, κατά τη διάρκεια μίας ώρας διαδικτυακής συνδιάσκεψης και ενημέρωσης, για την κατάσταση που παρείχαν αρκετοί ειδικοί στην επιδημιολογία και τη μικροβιολογία.
Martin C. Barry
Χορηγούμενη από την Ελληνική Κοινότητα του Μόντρεαλ με τη βοήθεια του βουλευτή του Chomedey, Guy Ouellette, η παρουσίαση είχε το διευθυντή δημόσιας υγείας για το Laval Dr. Jean-Pierre Trépanier, τον αξιωματικό πρόληψης λοιμώξεων του CISSS de Laval Dr. Olivier Haeck και τη Dr. Stephanie Susser, ιατρική συντονιστή για την περιβαλλοντική υγεία στο CISSS de Laval.
ΜΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ «Προσπαθούμε να προσεγγίσουμε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους στην ελληνική κοινότητα», δήλωσε ο Ouellette σε εισαγωγικά σχόλια, προσθέτοντας ότι οι πληροφορίες που προέρχονται από ειδικούς θα βοηθούσαν να καθησυχάσουν ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού. Ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ, Ανδρέας Κριλής, ευχαρίστησε τον Ouellette που βοήθησε να ενώσει το πάνελ «για να μας δώσει μια καλύτερη κατανόηση του τι ζούμε κατά τη διάρκεια αυτής της πανδημίας που πλήττει τον κόσμο. Περιμένω ότι θα είναι μια πολύ ενημερωτική συνεδρία για να μας δώσει τις απαραίτητες γνώσεις και πληροφορίες για να μεταδώσουμε πίσω στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη».
ΤΟ LAVAL ΕΧΕΙ ΠΛΗΓΕΙ ΣΟΒΑΡΑ Σύμφωνα με τον Dr. Trépanier, το Laval υπήρξε μια ιδιαίτερα πληγμένη περιοχή στο Κεμπέκ για μετάδοση του κορωνοϊού, παρά τις προφυλάξεις, όπως μάσκες προσώπου και κοινωνικές αποστάσεις. Έχουν καταγραφεί περισσότερες από 25.000 περιπτώσεις COVID-19 στο Laval από την αρχή της πανδημίας, περισσότερο από ένα χρόνο πριν, αν και η τάση έχει μειωθεί από τον Ιανουάριο, πρόσθεσε. Ο Dr. Trépanier είπε ότι 440.000 τεστ για τη μόλυνση με COVID-19 έχουν διεξαχθεί στο Laval από τον περασμένο Αύγουστο, με μέσο όρο 1.600 δοκιμές την ημέρα. Ωστόσο, από την αρχή της πανδημίας, υπήρξαν 884 θάνατοι (σ.σ.: 23-3-2021) στο Laval από COVID-19, αν και οι περισσότεροι που μολύνθηκαν τελικά ανέκαμψαν.
Η ΑΠΕΙΛΗ «ΜΕΤΑΛΛΑΞΕΩΝ» Όσον αφορά την πρόσφατη εμφάνιση των μεταλλάξεων COVID-19, ο Dr. Trépanier σημείωσε ότι «αναμένεται να αντικαταστήσουν το αρχικό στέλεχος. Αυτό συνέβη στο Ηνωμένο Βασίλειο και σε άλλες χώρες όπου βρέθηκαν μεταλλάξεις, και ως εκ τούτου η σημασία για τη δημόσια υγεία να ακολουθήσει τον εντοπισμό αυτών των μεταλλάξεων». Ενώ αρχικά οι υπάλληλοι της δημόσιας υγείας υπολόγισαν ότι οι μεταλλάξεις αντιπροσώπευαν το 3 έως 5 τοις εκατό όλων των περιπτώσεων COVID-19, μέχρι το τέλος της πρώτης εβδομάδας του Μαρτίου οι μεταλλάξεις αντιπροσώπευαν έως και το 20 τοις εκατό των περιπτώσεων «και ανεβαίνει», πρόσθεσε ο Dr. Trépanier, επισημαίνοντας επίσης ότι «αναμένεται ότι αυτές οι μεταλλάξεις θα γίνουν το κύριο στέλεχος από τις αρχές Απριλίου. Και έτσι, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι γι αυτό».
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ Στο θέμα των εμβολίων, ο Dr. Haeck είπε ότι οι ερευνητές διαπίστωσαν, ότι τα διαθέσιμα εμβόλια χρειάζονται λίγο περισσότερο χρόνο για να εφαρμοστούν σε ηλικιωμένα άτομα. «Χρειάζονται τρεις εβδομάδες αντί για δύο εβδομάδες, αλλά είναι σχεδόν εξίσου αποτελεσματικό», είπε, επισημαίνοντας ότι «τα εμβόλια μπορεί να είναι λιγότερο αποτελεσματικά σε άτομα με εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα». Ωστόσο, είπε ότι «παραμένει εξίσου σημαντικό να εμβολιαστείτε εάν το ανοσοποιητικό σας σύστημα δεν είναι φυσιολογικό, επειδή θα έχετε τουλάχιστον λίγη προστασία από αυτόν τον ιό που μπορεί να είναι πολύ επικίνδυνος για εσάς ή για άλλους ανθρώπους».
ΕΝΑ ΠΙΘΑΝΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ Όσον αφορά τις μεταλλάξεις, ο Dr. Haeck είπε ότι «εάν εμφανιστεί μια μετάλλαξη που αποδεικνύεται ανθεκτική στα τρέχοντα εμβόλια, μπορεί να είναι πρόβλημα. Γι ‘αυτό τώρα θέλουμε να εμβολιάσουμε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους για να αποτρέψουμε οποιοδήποτε τρίτο κύμα με τις μεταλλάξεις». Η Dr. Susser εξήγησε ότι, «ελλείψει σεζόν γρίπης τον περασμένο χειμώνα, τα συμπτώματα που μοιάζουν με γρίπη θα μπορούσαν εύκολα να είναι ένα σημάδι του COVID-19. Αλλά επειδή τα συμπτώματα COVID-19 συχνά δεν είναι συγκεκριμένα, η κυβέρνηση δημιούργησε ένα εργαλείο λήψης αποφάσεων για μη ειδικούς που ανησυχούν ότι ενδέχεται να έχουν μολυνθεί. Και είναι διαθέσιμο στο ιντερνέτ σε διάφορες γλώσσες – συμπεριλαμβανομένων των Ελληνικών».
Κάθε χρόνο στις 25 Μαρτίου τιμούμε και γιορτάζουμε τον ξεσηκωμό των υπόδουλων Ελλήνων κατά του τούρκου δυνάστη για ελευθερία και αυτοδιάθεση. Και βέβαια η σκέψη μας στρέφεται στους ηγέτες της Επανάστασης, τους Ήρωες του 1821 που θυσίασαν τη ζωή και τις περιουσίες τους για την ελευθερία της Ελλάδας. Οι επιφανείς και αφανείς Ήρωες, που όμως δεν έτυχαν ανάλογης μεταχείρισης από το ελεύθερο κράτος και αγνοήθηκαν παντελώς για να επιστρέψει γρήγορα αυτή η ελεύθερη Ελλάδα σε μια νέα καταπίεση. Μελετώντας προσεκτικά τον βίο και τους αγώνες των Ηρώων προγόνων μας διαπιστώνει κανείς πόσο αχάριστος μπορεί να είναι ένας λαός στους ανθρώπους εκείνους που θυσιάστηκαν για την πατρίδα τους. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Γέρος του Μοριά, καταδικάστηκε σε θάνατο από τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, που τελικά μετατράπηκε σε ισόβια, για τη στάση του εναντίον του Οθωνα και κλείστηκε στη γνωστή ποντικότρυπα του Ναυπλίου. Αποφυλακίστηκε με εντολή του βασιλιά και πέθανε στις 4 Φλεβάρη 1843… Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης οδηγήθηκε σε δίκη από τον «πατριώτη» Μαυροκορδάτο και καταδικάστηκε σε θάνατο, που όμως μετετράπη σε πλήρη στρατιωτική καθαίρεση. Δολοφονήθηκε στις 23 Απρίλη 1827 στη Μάχη του Φαλήρου… Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος κατηγορήθηκε για συνεργασία με τον εχθρό και δολοφονήθηκε με βάναυσο τρόπο από «πρωτοπαλίκαρα» του Μαυροκορδάτου στις φυλακές της Ακρόπολης στις 5 Ιουνίου 1825. Ο γενναίος πολεμιστής είχε έρθει σε σύγκρουση με σημαντικούς πολιτικούς της εποχής… Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης φυλακίστηκε για προδοσία και δύο μήνες μετά την αποφυλάκισή του στις 31 Ιανουαρίου1828 πέθανε στη Βιέννη μέσα σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και μιζέριας… Η Μαντώ Μαυρογένους, η ευγενική και ρομαντική ηρωίδα της Επανάστασης, απεβίωσε στην Πάρο από την πείνα και την εξαθλίωση και έχοντας δαπανήσει όλη της την περιουσία στον αγώνα… Ο Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς, συνελήφθη με την κατηγορία της συνωμοσίας και βασανίστηκε φρικτά έως ότου έχασε το φώς του. Έτσι, τυφλός, πεινασμένος, άστεγος και ξεχασμένος θα πεθάνει τον χειμώνα του 1849… Ο Ιωάννης Μακρυγιάννης καταδικάστηκε σε θάνατο με την κατηγορία ότι σχεδίαζε την δολοφονία του Οθωνα, όμως αφέθηκε ελεύθερος. Το μόνο πράγμα που του απέμεινε ήταν το φτωχικό του σπίτι κάτω από την Ακρόπολη… Η Μπουμπουλίνα Λασκαρίνα, η μεγάλη καπετάνισσα, δολοφονήθηκε από Σπετσιώτες «πατριώτες» στο σπίτι της στις Σπέτσες, στις 22 Μαΐου 1825… Ο κυβερνήτης Κόμης Ιωάννης Καποδίστριας, αφού πούλησε την τεράστια περιουσία του και διέθεσε όλα του τα χρήματα για την ανόρθωση της Ελλάδας δολοφονήθηκε από τον αδελφό και το γιό του Πετρομπέη Μαυρομιχάλη καθώς «τόλμησε» να τα βάλει με τα μεγάλα τζάκια… Αυτά δυστυχώς συνέβησαν στη Γη των Ηρώων μας. Η αγνωμοσύνη του κράτους σε όλο της το μεγαλείο… Κι’ έπρεπε να περάσουν χρόνοι πολλοί μέχρι να έρθει η δικαίωση. Φέτος γιορτάζουμε τα 200 χρόνια Εθνικής Ελευθερίας. Ζήτω η Επανάσταση του 1821! Ζήτω η Αθάνατη Ελλάς!
Δεν ήξερα τι είναι οι «μπαχαλάκηδες». Μια ποικιλία εικόνων από διαδηλώσεις, συλλαλητήρια, πορείες (άπειρες οι παραλλαγές) μου δημιουργούσαν την ψευδαίσθηση ότι ξέρω – συνταίριαζα τα θραύσματα των εικόνων της μνήμης με τις τηλεοπτικές εικόνες των «Ειδήσεων».
Χρήστος Γιανναράς*
Τις προάλλες τους είδα σχεδόν μέσα στο σπίτι μου: στο πεζοδρόμιο του σπιτιού μου, στο δρόμο μπροστά και πλάι από το σπίτι μου – χώρο τόσο οικείο για μένα όσο και το δωμάτιο όπου εργάζομαι ή αυτό όπου κοιμάμαι. Ήταν σίφουνας, ένα σμάρι σφήκες, η γρηγοράδα τους απίστευτη, μου φάνηκαν εκατοντάδες και ανήλικοι ή σχεδόν. Οπλισμένοι με στειλιάρια, σιδερόβεργες, λοστούς – ολοφάνερο ότι θέλαν να σκοτώσουν τυφλά, χωρίς γιατί. Το απέδειξαν, μόλις μπόρεσαν να γκρεμίσουν από τη μοτοσυκλέτα τον αστυφύλακα. Έχει τεράστια σημασία για μια κοινωνία (για την επιβίωσή της και για την ευτυχία ή τη δυστυχία της) να μπορεί να ξεχωρίσει την αγανάκτηση από την ψυχασθένεια – την οργανωμένη επιδίωξη να σκοτώσεις, να λυντσάρεις, να μακελέψεις έναν οποιονδήποτε αστυφύλακα, να τον ποδοπατήσεις και να τον λιώσεις σα βρωμερή κατσαρίδα, επειδή ένας άλλος αστυφύλακας παρανόμησε και ατίμασε το κοινωνικό του λειτούργημα. Η δίψα του φόνου, η ηδονή να βασανίζεις, δεν επιδέχονται ούτε ιδεολογικά, ούτε «αγανάκτησης» επιχρίσματα. Τα παιδιά που είδαμε τις προάλλες στη Νέα Σμύρνη, και δίνουν καθημερινές, τακτές παραστάσεις στα Εξάρχεια και στο Πολυτεχνείο, δεν έχουν ιδεολογία, κάποια πίστη ή επιδίωξη ή όραμα – τίποτα. Μόνο μίσος τυφλό για ό,τι προϋποθέτει η συλλογική συνύπαρξη, μαζί και ακόρεστη δίψα για ηδονή καταστροφής, παντοδαπής. Δηλώνω τίμια στον αναγνώστη, όχι μια γνώμη – ιδέα μου, αλλά το συμπέρασμα της εμπειρίας μου και του όποιου πολιτικού προβληματισμού μου: Ακριβώς οι εμπειρίες μου και η λογική μου δε με βοήθησαν ποτέ να καταλάβω την απέχθεια (συχνά και το μένος) που μεγάλη μερίδα της ελλαδικής κοινωνίας τρέφει, συστηματικά, για όποιον συμπατριώτη μας φοράει τη στολή του αστυνομικού. Αυτή είναι η μεγάλη, θριαμβική νίκη της «Αριστεράς» στην κυρίως μάχη, που διαμορφώνει την ποιότητα ζωής των ανθρώπων σήμερα: τη μάχη των εντυπώσεων. Έχουν περάσει εβδομήντα δύο χρόνια από τη συντριβή της σοβιετικού τύπου «Αριστεράς» στην Ελλάδα. Όλα πια είναι ξεκάθαρα, τουλάχιστον για όσους αρνούνται τις παρωπίδες: Αν πρυτάνευαν στο τότε «αριστερό» ένοπλο πραξικόπημα κοινωνικά οράματα και στόχοι ποιότητας της ζωής ή αν η Αριστερά στην Ελλάδα λειτούργησε μόνο σαν πρακτόρευση της σοβιετικής φρικωδίας – είναι πια ξεκάθαρο. Μπορεί η εμπορία του «αριστερισμού» να έχει ενδυθεί κοινοβουλευτική λεοντή, με δηλωμένη καταστατική επιδίωξη τη μαρξιστική ουτοπία, μπορεί να προσθέτει συνεχώς μνημεία για τις νίκες της κατά την ένοπλη πολυαίμακτη ανταρσία της. Αλλά ευτυχώς παραμένει ανεξίτηλη και η διαβεβαίωση του Μάρκου Βαφειάδη ότι το 90% του «στρατού», τότε, της «Αριστεράς» ήταν βιαίως στρατολογημένοι! Το μένος των κάποτε «κομμουνιστών» για τους ένστολους Έλληνες, όσους επιλέγουν βιοπορισμό υπηρετώντας την κοινωνία με ένταξη στις Ένοπλες Δυνάμεις ή στην Αστυνομία, αφορά, το μένος αυτό, την ψυχοπαθολογία, δηλαδή την ιατρική, όχι την πολιτική. Παρά την πολυώδυνη, βασανιστική όλων εμπειρία τόσων διχασμών, οι Έλληνες επιμένουμε στην αρρωστημένη σχιζοείδεια – πάντοτε ένα κοπάδι λύκων απέναντι σε ένα κοπάδι αρνιών. Νέα παιδιά σήμερα, και να πιστεύουν στεγανά, χωρίς ρωγμές επιφύλαξης, ότι «η Αστυνομία έχει γεμίσει χρυσαυγίτες», «δέρνουν μόνο για την απόλαυσή τους», «κολλάνε κρυμμένους αγκυλωτούς σταυρούς στις στολές τους» – και μύρια ανάλογα. Από την άλλη μεριά, πιστοποιημένα και φωτογραφημένα τα οπλοστάσια των κάθε τόσο «εξεγερμένων» εφήβων (ή περίπου), με τεράστιες, απίστευτες ποσότητες υλικό για «μάχες των πόλεων», υλικό ικανό να αχρηστέψει ισόβια ή να θανατώσει τον αντίπαλο. Για την εκτίμηση τόσο των τυφλά παγιωμένων «βεβαιοτήτων» ή των τεκμαρτών πειστηρίων, ποια εφόδια διαθέτει το κάθε εύφλεκτης φαντασίας παιδί; Ποιο κανάλι (έστω ένα), ποια σύγκλητος (έστω μία) σώζει πειστική, κριτική αμεροληψία, μιλάει τίμια γλώσσα αλήθειας και όχι παραπειστικών εντυπώσεων; Όσο περνούν τα χρόνια, αν κρίνω σωστά, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να φωτιστούν τα καίρια και ουσιώδη. Η κάθε εξουσία (τα κόμματα) δεν καταλαβαίνει την ανάγκη για επιτελικό σχεδιασμό, η ζωή, ο θάνατος, οι ανάγκες των ανθρώπων, είναι μόνο αφορμές ψηφοθηρίας, ενεργεί η εξουσία μόνο με αντανακλαστικά πυροσβέστη, σπασμωδικά, επιπόλαια. Αν πείτε στην Κυρία Κεραμέως ότι το πρόβλημα με τους «μπαχαλάκηδες», τους «χουλιγκάνους» ή όποια άλλη συνομοταξία τυφλού μίσους για την κοινωνία και τους θεσμούς της, δεν είναι αρμοδιότητα του υπουργείου Δημόσιας Τάξης, αλλά η κυρίως ευθύνη και δικαιοδοσία του υπουργείου Παιδείας, είναι απολύτως σίγουρο ότι δε θα αντιληφθεί τι της λέτε! Εντόπισε, αναγνώστη, στη σημερινή κυβέρνηση ή στις χθεσινές του ΣΥΡΙΖΑ, πόσα υπουργεία δόθηκαν σε απλούς κομματικούς ευνοημένους, δίχως το παραμικρό εχέγγυο ειδικών γνώσεων και ξεχωριστού ταλέντου. «Γιορτάζουμε» τα διακόσια χρόνια «ανεξαρτησίας», ενώ μας συντρίβει η θλίψη ότι, δύο αιώνες δεν άρκεσαν για να μπορούμε να σχηματίζουμε κυβερνήσεις ανυπότακτες στις παρεμβάσεις ξένων πρεσβειών. Ίσως η θλίψη μας να είναι καρπός του φιλύποπτου «εθνικού» μας χαρακτήρα. Όμως η πρόκληση παραμένει, δύσπεπτη: Γιατί, κατά κανόνα, τα υπουργεία Εξωτερικών, Παιδείας και Τοπικής Αυτοδιοίκησης τα αναθέτουμε σε πρωτάρηδες ερασιτέχνες;
Η συνέντευξη της Κυριακής 21 Μαρτίου 2021 στο «ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ» αποτελεί μελανή κηλίδα στην πολιτική ιστορία του τόπου
Όπως είχε αποκαλύψει ο Μάξιμος στο newsbreak.gr, το βέβηλο μοντάζ – τσίρκο που είχε ετοιμάσει ως πρωτοσέλιδο το ένθετο της εφημερίδας «ΤΟ ΒΗΜΑ», και το απέσυρε άρον – άρον μετά την κατακραυγή, είχε γίνει λόγω της συνέντευξης του πρωθυπουργού που θα δινόταν στην εφημερίδα. Ως απόδοση τιμής δηλαδή στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. Δεν ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Ο συγκεκριμένος πρωθυπουργός αρέσκεται προφανώς στις κολακείες τύπου Βορείου Κορέας, αφού αρθρογράφοι τον έχουν αποκαλέσει από Μωυσή, Τσώρτσιλ μέχρι μυθικό Ηρακλή και τσιτάχ. Οπότε ο παραλληλισμός του με τον Μακρυγιάννη και δίπλα του ως άλλη Μπουμπουλίνα, η Γιάννα Αγγελοπούλου, δε θα ξένιζε κανέναν. Το περιεχόμενο όμως της συνέντευξης του πρωθυπουργού, δείχνει πραγματικά έναν άνθρωπο εκτός τόπου και χρόνου και είναι λογικό να προκαλεί ανησυχία σε κάθε έλληνα, που έχει βασική επαφή με την πραγματικότητα. Προκαλεί όμως τρόμο, σε όσους γνωρίζουν τα δημοσιονομικά δεδομένα και τι αντίκτυπο έχουν οι πράξεις της κυβέρνησης, στη μεσοπρόθεσμη πορεία της χώρας. Ο πρωθυπουργός λοιπόν, που μέχρι πριν λίγους μήνες πανηγύριζε για τα δισεκατομμύρια που κατάφερε να αποσπάσει από την ΕΕ μέσω του ταμείου ανάκαμψης, αλλά αντί για δισεκατομμύρια βλέπουμε την κυβέρνηση να δανείζεται σα να μην υπάρχει αύριο, είχε τη φαεινή έμπνευση να κάνει λόγο για την «επόμενη δεκαετία». Ποια είναι η πραγματικότητα; Η κυβέρνηση τον Ιανουάριο δανείστηκε 3,5 δις με δεκαετές ομόλογο και κόστος δανεισμού υπέρογκο για τα δεδομένα της εποχής 0,8%. Όταν οι περισσότερες χώρες της ευρωζώνης δανείζονται με αρνητικά ή μηδενικά επιτόκια. Για το ομόλογο των 30 ετών που εξέδωσε η χώρα μας την περασμένη εβδομάδα δε θα αναφερθούμε καν, αφού το κόστος δανεισμού άγγιξε το 2% για 2,5 δις. Ο λόγος που η χώρα μπορεί ακόμα και δανείζεται, είναι το πρόγραμμα επαναγοράς των ομολόγων από την ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα και τη Λαγκάρντ. Τα ομόλογα όμως αυτά μετακυλίονται κατά τεράστιο ποσοστό στις κεντρικές τράπεζες των χωρών, άρα και στην Τράπεζα της Ελλάδος. Οι επενδυτές λοιπόν γνωρίζουν ότι έχουν μηδενικό ρίσκο αγοράζοντας ελληνικά ομόλογα, αφού απευθείας τα μεταπουλούν στην ΕΚΤ. Τι σημαίνει όμως αυτό για την Ελλάδα; Σε μία δεκαετία, το 2032, λήγει η περίοδος χάριτος για τα τοκοχρεολύσια που έχει λάβει η Ελλάδα από τον ESM. Η δεκαετία λοιπόν που ανέφερε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, έχει ήδη ναρκοθετηθεί από τον ίδιο τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση του. Καθώς στο τέλος της δεκαετίας η Ελλάδα θα κληθεί να αποπληρώσει τα δεκαετή ομόλογα που έχει λάβει και να καταβάλει τους τόκους στον ευρωπαϊκό μηχανισμό σταθερότητας. Κοινώς, η απόλυτη καταστροφή. Μία κυβέρνηση λοιπόν που δε στάθηκε ικανή να διεκδικήσει πόρους από την ΕΕ παρά τη λαίλαπα της πανδημίας και δανείζεται σα να μην υπάρχει αύριο, υποθηκεύοντας ως άλλος Σημίτης το μέλλον της πατρίδας, βγαίνει και καγχάζει ίδια στόματος του «επιτελικού ηγέτη» για τη δεκαετία. Λογικό είναι να προκαλούν τρόμο τέτοιες δηλώσεις σε όσους έχουν βασική επαφή με την πραγματικότητα.
Χάρτης Θαλασσίων Ζωνών των ΗΠΑ Πηγή: Earthstar Geographics, NOAA/NOS/ Office of Coast Survey
Ξαφνικά, όλοι ασχολούνται με την αιγιαλίτιδα ζώνη, και τσακώνονται για το ποια είναι η κόκκινη γραμμή, που αν κατάλαβα καλά, δεν είναι μία αλλά δύο. Η μία της ελληνικής κυβέρνησης και η άλλη κάποιων άλλων. Ευτυχώς, από ό,τι γνωρίζω, δεν υπάρχει και τρίτη κόκκινη γραμμή, τουλάχιστον μέχρι σήμερα…
Θεόδωρος Καρυώτης*
Έτσι, αποφάσισα να διερευνήσω ποια είναι η κόκκινη γραμμή των ΗΠΑ, μια και ζω στην Ουάσιγκτον για σχεδόν μισό αιώνα. Υπάρχει βέβαια και μια ιδιαιτερότητα του Αμερικανικού λαού που με σόκαρε στα φοιτητικά μου χρόνια, όταν συνάντησα ανθρώπους που δεν είχαν δει ποτέ θάλασσα στη ζωή τους. Έτσι εξηγείται, γιατί η πλειοψηφία των Αμερικανών δεν ασχολείται με τα χωρικά ύδατα ή την ΑΟΖ. Ο βαθμός στον οποίο ένα έθνος μπορούσε να ελέγξει τα παράκτια ύδατα του, βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην εμβέλεια των… κανονιών του. Έτσι, το όριο των τριών ναυτικών μιλίων για τα χωρικά ύδατα προέκυψε από αυτό που συχνά αναφέρεται ως κανόνας «που φτάνουν τα βλήματα των πυροβόλων από την ακτή». Στις ΗΠΑ, η δημιουργία χωρικής θάλασσας και γειτονικής ζώνης, όπως αποκαλείτο τότε, χρονολογείται ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1700, ως απάντηση σε θέματα εθνικής ασφάλειας και επιβολής του νόμου στις παράκτιες περιοχές. Έτσι το 1793 ο Τόμας Τζέφερσον έστειλε στο Κογκρέσο διπλωματικό έγγραφο, που έγινε νόμος το 1799, για να επιτραπεί η επιβίβαση σε πλοία που έφεραν ξένες σημαίες εντός 12 ναυτικών μιλίων από την ακτή. Μέχρι το 1930, τα δικαιώματα ιδιοκτησίας του παράκτιου κράτους επί των πόρων της χωρικής θάλασσας δεν αμφισβητήθηκαν, υπό την προϋπόθεση ότι δεν παρεμπόδιζαν το δικαίωμα της αβλαβούς διέλευσης ενός πλοίου. Το 1945, ο πρόεδρος Τρούμαν εξέδωσε διακήρυξη, που καθιέρωνε τα δικαιώματα για εξερεύνηση και εκμετάλλευση των πόρων πετρελαίου και φυσικού αερίου της υφαλοκρηπίδας, εκτός της χωρικής θάλασσας των 3 ν.μ. Το 1953, το Κογκρέσο θέσπισε νομοθεσία για τον έλεγχο της υφαλοκρηπίδας από το ομοσπονδιακό κράτος. Οι ΗΠΑ δημιούργησαν την 1η Μαρτίου 1977 μια αλιευτική ζώνη 200 ν.μ., ακολουθώντας το παράδειγμα των κρατών της Λατινικής Αμερικής, που φαίνεται να είχε αποσπάσει τη γενική, αλλά προσεκτική έγκριση του αλιευτικού κλάδου. Οι ΗΠΑ σκόπευαν να διασφαλίσουν τη διατήρηση των αποθεμάτων ψαριών που βρέθηκαν εντός 200 μιλίων από την ακτή και οι αλιείς τους να αποκομίζουν το μέγιστο όφελος από αυτά τα αποθέματα. Είχε, επίσης, προβλεφθεί ότι πλεόνασμα μπορούσε να διατεθεί σε ξένα σκάφη, για να αλιεύουν υπό ορισμένες αυστηρά ελεγχόμενες προϋποθέσεις.
ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΝΑΥΤΙΚΩΝ ΜΙΛΙΩΝ Στις 27 Δεκεμβρίου 1988, ο πρόεδρος Ρέιγκαν ανακοίνωσε ότι οι ΗΠΑ θα επεκτείνουν τα χωρικά τους ύδατα, από τρία σε δώδεκα ναυτικά μίλια, σύμφωνα με τη UNCLOS του 1982, την οποίαν η Αμερική είχε καταψηφίσει. Η διακήρυξη επέκτασης των χωρικών υδάτων, μεταξύ άλλων, ανέφερε: «Τα χωρικά ύδατα των ΗΠΑ είναι μια θαλάσσια ζώνη που εκτείνεται πέρα από το χερσαίο έδαφος και στα εσωτερικά ύδατα των ΗΠΑ, στα οποία ασκούν οι ΗΠΑ κυριαρχία και δικαιοδοσία, εκτείνονται και στον εναέριο χώρο πάνω από τα χωρικά ύδατα, καθώς και στο βυθό και στο υπέδαφος. Επέκταση των χωρικών υδάτων από τις ΗΠΑ στα όρια που επιτρέπονται από το Διεθνές Δίκαιο, θα προωθήσει την εθνική ασφάλεια και άλλα σημαντικά συμφέροντα στις ΗΠΑ». Προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός, ότι η Αμερική διατήρησε χωρικά ύδατα 3 ν.μ. για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα και τα διατήρησε ακόμα και όταν άρχισε ο ψυχρός πόλεμος με τη Σοβιετική Ένωση. Οι Σοβιετικοί όχι μόνο έστελναν πολεμικά πλοία έξω από τα αμερικανικά χωρικά ύδατα, αλλά είχαν χρησιμοποιήσει τεράστια ψαροκάικα εφοδιασμένα με πολεμικό υλικό, που παρίσταναν ότι ψαρεύουν κοντά στα χωρικά ύδατα των Αμερικανών. Και μια μικρή υποσημείωση εδώ. Την επέκταση των χωρικών υδάτων την πολέμησαν τα πλωτά καζίνα, διότι τώρα ο τζόγος πρέπει να λαμβάνει χώρα μετά τα 12 ν.μ. και όχι στα τρία ν.μ. Πρέπει να αναφέρουμε εδώ, ότι τα χωρικά ύδατα μεταξύ Τουρκίας και ΕΣΣΔ καθορίστηκαν από ένα πρωτόκολλο που υπεγράφη στις 17 Απριλίου 1973. Σύμφωνα με τους όρους αυτού του πρωτοκόλλου, τα χωρικά ύδατα θα ξεκινούσαν στο άκρο του χερσαίου ορίου τους και θα εκτείνονταν βορειοδυτικά σε αζιμούθιο 290°, προς το εξωτερικό όριο των χωρικών απαιτήσεων της Τουρκίας και της ΕΣΣΔ. Δημιουργήθηκε μια κοινή επιτροπή που ανέλαβε την οριοθέτηση των χωρικών θαλασσίων συνόρων τους.
ΑΙΓΙΑΛΙΤΙΔΑ ΖΩΝΗ Όλα τα παράκτια κράτη του κόσμου διαθέτουν αιγιαλίτιδα ζώνη 12 ν.μ., εκτός από την Ελλάδα. Όμως, άλλα έξι κράτη διαθέτουν αιγιαλίτιδα ζώνη 200 ν.μ. και είναι: Η Λιβερία, το Μπενίν, το Περού, η Σομαλία, ο Ισημερινός και το Κονγκό. Είναι απορίας άξιο πως ο Ταγίπ Ερντογάν δεν το πήρε χαμπάρι για να επεκτείνει και αυτός την τουρκική αιγιαλίτιδα ζώνη στα 200 ν.μ.! H UNCLOS εξηγεί ότι ένα κράτος διαθέτει πλήρη κυριαρχία στην αιγιαλίτιδα ζώνη του και κυριαρχικά δικαιώματα στις υπόλοιπες θαλάσσιες ζώνες του. Όλα τα κράτη του κόσμου σέβονται την UNCLOS εκτός από την Κίνα και την Τουρκία! Αξίζει να διαβάσετε αυτή την αμερικανική έκθεση με τίτλο «United States responses to extensive national maritime claims». Η Ελλάδα, δυστυχώς, δε διαθέτει μια τόσο χρήσιμη έκθεση και είναι ώρα να την αποκτήσει. Διαβάστε με τι ωραίο τρόπο οι ΗΠΑ παρουσιάζουν τις θαλάσσιες ζώνες τους. Τελευταία έχει αρχίσει μια μεγάλη συζήτηση για τη λεγόμενη παραβίαση της ελληνικής δυνητικής αιγιαλίτιδας ζώνης 12 ν.μ., της δυνητικής συνορεύουσας ζώνης, της δυνητικής ΑΟΖ και της δυνητικής υφαλοκρηπίδας. Η έννοια «δυνητική» (potential), όπως ήδη αναφέραμε, δεν υπάρχει πουθενά στην UNCLOS. Επειδή η «κόκκινη γραμμή» απασχολεί τους πάντες στην Ελλάδα, αποφάσισα να ρωτήσω το αμερικανικό Πεντάγωνο και το State Department, ποια είναι η κόκκινη γραμμή των ΗΠΑ και έλαβα την παρακάτω απάντηση: «Η κόκκινη γραμμή είναι τα χερσαία σύνορά μας με τον Καναδά και το Μεξικό και τα θαλάσσια σύνορά μας, που είναι τα 12 ναυτικά μίλια. Αυτό υφίσταται από τις 27 Δεκεμβρίου 1988, όταν ο πρόεδρος Ρέιγκαν ανακοίνωσε ότι οι ΗΠΑ θα επεκτείνουν τα χωρικά μας ύδατα από τρία σε δώδεκα ναυτικά μίλια σύμφωνα με τη Σύμβαση της UNCLOS του 1982. Στη διακήρυξή του, ο πρόεδρος Ρέιγκαν σημείωσε ότι το Διεθνές Δίκαιο αναγνωρίζει το δικαίωμα των παράκτιων κρατών να ασκούν κυριαρχία και δικαιοδοσία επί των θαλασσών τους έως δώδεκα μίλια. Ωστόσο, αναγνωρίσαμε επίσης το δικαίωμα της αβλαβούς διέλευσης από τα χωρικά μας ύδατα».
ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ Στην ερώτησή μου, εάν θεωρούν κόκκινη γραμμή την αμερικανική ΑΟΖ έκτασης 200 ν.μ., μου απάντησαν αρνητικά. Εξήγησαν ότι πολεμικά πλοία άλλων κρατών, βάσει UNCLOS, επιτρέπεται να διασχίζουν τις ΑΟΖ άλλων κρατών. Ανέφεραν όμως, ότι κόκκινη γραμμή αποτελεί η παράνομη αλιεία στην ΑΟΖ τους, όπως γίνεται από Μεξικανούς αλιείς στον Κόλπο του Μεξικού, όπου σε ορισμένες περιπτώσεις βυθίζονται τα αλιευτικά πλοία και συλλαμβάνονται οι αλιείς. Μου εξήγησαν επίσης, ότι κόκκινη γραμμή αποτελεί η εξερεύνηση του βυθού της οριοθετημένης ΑΟΖ τους, αλλά πιστεύουν ότι αυτό δε θα συμβεί ποτέ στην ΑΟΖ των ΗΠΑ. Υπενθύμισα στους Αμερικανούς ότι υπάρχει μια βάναυση και μοναδική περίπτωση παραβίασης της κυπριακής ΑΟΖ από την Τουρκία, κάτι που δεν έχει συμβεί σε καμία άλλη ΑΟΖ του πλανήτη μας. Πουθενά αλλού δεν υπάρχει παραβίαση της ΑΟΖ ενός κράτους από γεωτρύπανο άλλης χώρας! Τέλος, είχαν δυσκολία να κατανοήσουν την έννοια «δυνητική» (potential) όσον αφορά τα χωρικά ύδατα, τη συνορεύουσα ζώνη, την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα. Μου εξήγησαν ότι παραβίαση κυριαρχίας είναι, όταν ένα κράτος εισέρχεται μέσα στα χωρικά ύδατα ενός άλλου κράτους. Η παραβίαση κυριαρχίας ισχύει όταν ένα κράτος παραβιάσει τα χωρικά ύδατα ενός άλλου κράτους, που τα έχει καθορίσει σε πλάτος 3 ν.μ. ή 6 ν.μ. ή 12 ν.μ. Εάν ένα κράτος διαθέτει χωρικά ύδατα 3 ν.μ., δεν υφίσταται θέμα παραβίασης της κυριαρχίας του, όταν ένα ξένο πολεμικό πλοίο βρίσκεται σε απόσταση 10 ν.μ. από την ακτή του. Μου εξήγησαν ότι το ίδιο ισχύει για το θέμα της συνορεύουσας ζώνης, της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας. Μόνο όταν ένα κράτος έχει οριοθετήσει την ΑΟΖ του, μπορεί να επικαλεστεί παραβίαση της ΑΟΖ του, όπως (σωστά) κάνει η Κυπριακή Δημοκρατία που διαθέτει οριοθετημένη ΑΟΖ. Μου έκανε εντύπωση ότι γνώριζαν και τη συζήτηση για το θέμα της τμηματικής επέκτασης των χωρικών υδάτων μας. Ένας, μάλιστα, με ειρωνεύτηκε όταν μου είπε: «Τι θα λέγατε, όταν ο πρόεδρος Ρέιγκαν επέκτεινε την αιγιαλίτιδα ζώνη μας, να διευκρίνιζε ότι η αιγιαλίτιδα ζώνη μας θα ήταν 6 ν.μ. στον Ατλαντικό Ωκεανό, 12 ν. μ στον Ειρηνικό Ωκεανό και θα παρέμενε στα 3 ν.μ. στην Αλάσκα;».
ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΝΤΙΜΕΤΡΑ ΣΕ ΤΟΥΡΚΙΑ Μέχρι την ημέρα της ορκωμοσίας του προέδρου των ΗΠΑ, στις 20 Ιανουαρίου 2021, θα πρέπει να διαχειριστούμε με ιδιαίτερη προσοχή την εξωτερική μας πολιτική. Διότι υποψιάζομαι, ότι αυτό που έρχεται θα είναι η χειρότερη περίοδος των σχέσεων μας με τον παρανοϊκό Ερντογάν, εφόσον δεν ενδιαφέρεται να τον συνετίσει ο φίλος του Ντόναλντ Τραμπ. Ήρθε η ώρα για τη σημερινή ελληνική κυβέρνηση να αναλάβει τολμηρές πρωτοβουλίες με τις ακόλουθες τέσσερις σημαντικές κινήσεις: -Πρώτον: Nα επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα σε 12 ν.μ. σε όλες τις θάλασσές μας και να μην προβούμε σε τμηματικές επεκτάσεις, που θα είναι παγκόσμια πρωτοτυπία που δεν προβλέπεται από την UNCLOS. -Δεύτερον: Να οριοθετήσουμε άμεσα την ΑΟΖ μας με αυτήν της Κυπριακής Δημοκρατίας. -Τρίτον: Να ζητήσουμε από την Αίγυπτο να οριοθετήσουμε την υπόλοιπη περιοχή ανατολικά τής ήδη υφιστάμενης οριοθέτησης. -Τέταρτoν: Να προσφύγουμε στη Χάγη για οριοθέτηση με την Αλβανία όπως συμφωνήθηκε πριν από μερικές εβδομάδες.
*Ο Θεόδωρος Καρυώτης είναι ομότιμος καθηγητής οικονομικών του Πανεπιστημιακού Συστήματος Μέριλαντ, ΗΠΑ. Διετέλεσε οικονομικός σύμβουλος της πρώτης κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου στην Πρεσβεία της Ουάσιγκτον και ήταν μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας. Θεωρείται ειδικός στο θέμα της ΑΟΖ (αποκαλείται «πατέρας» της ΑΟΖ) και έχει γράψει άρθρα και βιβλία στα αγγλικά και ελληνικά γι αυτό το θέμα.
Ποιους δε θέλουν να βλέπουν
οι ΠΑΣΟΚογενείς του ΣΥΡΙΖΑ
Το απόφθεγμα του Μάο Τσε Τουνγκ, «μεγάλη αναταραχή, υπέροχη κατάσταση», ως γνωστόν αποτελεί θέσφατο για τον ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά επί προεδρίας του Αλέξη Τσίπρα. Αυτή την αναταραχή στην ελληνική κοινωνία τη διετία 2010-2012, την εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο ο ΣΥΡΙΖΑ μέσω των διαδηλώσεων των αγανακτισμένων και από το 5% εκτοξεύθηκε το Μάιο του 2012 στο 17% και εν συνεχεία μετατράπηκε σε κόμμα εξουσίας.
Μιχάλης Κωτσάκος
Δέκα χρόνια αργότερα, ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να παραμένει στην ίδια αντιπολιτευτική στρατηγική, λησμονώντας ότι και οι εποχές έχουν αλλάξει και πλέον οι συνθήκες είναι διαφορετικές. Όμως αυτή την εποχή το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης αντιμετωπίζει και σοβαρά εσωτερικά ζητήματα που δεν του επιτρέπουν, αφενός μεν να έχει ενιαία φωνή, αφετέρου να είναι ένα συμπαγές κόμμα έτοιμο να διεκδικήσει εκ νέου την εξουσία. Όντως τα εσωκομματικά προβλήματα για τον ΣΥΡΙΖΑ ολοένα και αυξάνονται. Και δεν είναι μόνο η διαμάχη προεδρικών με τους «53+» και τους δημογέροντες. Πλέον, οι μουσαφίρηδες από το ΠΑΣΟΚ που συνέρρευσαν από το 2010 αποτελούν μία ισχυρή ομάδα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Και το πλέον σημαντικό είναι ότι οι μουσαφίρηδες έχουν μεγαλύτερο πέρασμα με την πλειοψηφία των ψηφοφόρων, καθώς έχουν προϊστορία κοινής συμπόρευσης στο ΠΑΣΟΚ. Και πλέον οι ΠΑΣΟΚοι του ΣΥΡΙΖΑ, από όποια τάση και εάν προέρχονται, ενδιαφέρονται πρωτίστως να μετατραπεί το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε ένα αστικό κόμμα, δίχως ακραίους και να προχωρήσει σε σοσιαλδημοκρατική στροφή, αφήνοντας το ριζοσπαστισμό και τις κινηματικές και ακτιβιστικές δράσεις στα αποδυτήρια. Πλέον τίθεται ένα πολύ σημαντικό ζήτημα στο εσωτερικό του κόμματος. Και δεν είναι άλλο από τη στρατηγική που θα ακολουθήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, τόσο ως αντιπολίτευση, αλλά και γενικότερα ως πολιτικός φορέας που θα εκφράζει κεντρώους, αριστερούς, φιλελεύθερους μετριοπαθείς πολίτες, που είναι η πλειοψηφία που απαιτείται σε ένα κόμμα εξουσίας για να κερδίσει εκλογές.
ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΠΟΥ ΒΑΖΕΙ ΦΩΤΙΑ Χαρακτηριστική της διαπάλης στο εσωτερικό του κόμματος είναι και η παρέμβαση του Γιώργου Λακόπουλου σε άρθρο με τον τίτλο «Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ χρειάζεται αναβάθμιση πολιτικού προσωπικού. Ποιοι πρέπει να αποκλειστούν και ποιοι να έλθουν». Ο δημοσιογράφος συμβουλεύει τον Αλέξη Τσίπρα «να επιδιώξει ο ΣΥΡΙΖΑ την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, όχι ως Αριστερά, αλλά ως κεντρικός πολιτικός φορέας της Δημοκρατικής Παράταξης». Μάλιστα, κατονόμασε τα στελέχη που πρέπει να απομακρυνθούν από το πρώτο τραπέζι πίστα. Να κρυφτούν. «Μια χαρά άνθρωποι είναι. Δε βαρύνονται με κάτι ποινικά επιλήψιμο. Αλλά πολιτικά έχουν αυτο-αχρηστευτεί και προκαλούν αποστροφή στη μερίδα του εκλογικού σώματος που μπορεί να δώσει την πλειοψηφία. Πρόκειται για τους Παύλο Πολάκη, Πάνο Σκουρλέτη, Νίκο Παππά, Ρένα Δούρου, Δημήτρη Παπαδημούλη, Νίκο Βούτση και 3-4 ακόμη». Κι όμως, ο δημοσιογράφος δε χρησιμοποίησε τυχαία αυτά τα ονόματα, αλλά επειδή συζητούνται μεταξύ των ΠΑΣΟΚογενών. Διότι ο Πολάκης φοβίζει όλους όσοι ακόμη ψηφίζουν το ΚΙΝΑΛ, με συνέπεια να μη θέλουν καμία συνεργασία με ανθρώπους που είναι εραστές των ακραίων καταστάσεων. Ο Πάνος Σκουρλέτης έχει ταχθεί κατά της διεύρυνσης. Η Ρένα Δούρου μετράει στη βάρδια της δύο πολύνεκρες καταστροφές (Μάνδρα και Μάτι). Ο Νίκος Παππάς έχει ανοιχτές υποθέσεις στη Δικαιοσύνη. Ο Δημήτρης Παπαδημούλης έχει γίνει ανέκδοτο με τα σπίτια που απέκτησε και τα νοικιάζει σε ΜΚΟ που λαμβάνει χρήματα από την Κομισιόν. Στον ευρωβουλευτή έχουν κολλήσει το παρατσούκλι «ο άρχοντας του αθηναϊκού real estate». Τέλος, ο Νίκος Βούτσης αποτελεί το νέο ανέκδοτο με το να χαρακτηρίσει το γιο του (λάτρης του Κουφοντίνα) και τους φίλους του ως… ημιπιτσιρικάδες, παρά το γεγονός ότι όλοι έχουν πατήσει τα 35 χρόνια ζωής. Και βέβαια για τους συγκεκριμένους, ακόμη και οι συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα δε θα έλεγαν «όχι» εάν αποχωρούσαν για να δώσουν τη θέση τους σε νεότερα και πιο μετριοπαθή στελέχη. Ο δημοσιογράφος υπέδειξε τον Ηλία Μόσιαλο (για κάποιους του ΣΥΡΙΖΑ είναι κόκκινο πανί, επειδή συνεργάστηκε με τον κ. Μητσοτάκη στην αντιμετώπιση της πανδημίας,) το συνταγματολόγο Γιώργο Σωτηρέλη, τον πρώην υπουργό Οικονομικών Νίκο Χριστοδουλάκη (και γι’ αυτόν υπάρχουν αντιρρήσεις επειδή είναι μεταξύ των συντακτών του οικονομικού προγράμματος του ΚΙΝΑΛ), το Νίκο Κοτζιά, τον Γιάννη Πανούση (οι δικαιωματιστές βγάζουν σπυράκια ακούγοντας το όνομά του επειδή τους είχε καταγγείλει την εποχή που ήταν υπουργός Προστασίας του Πολίτη), αλλά και του πρώην συνεργάτη του Γιώργου Παπανδρέου, τον Χάρη Παμπούκη (ήταν σύμβουλος του Νίκου Κοτζιά στο υπουργείο Εξωτερικών, αλλά οι «σκουρλετικοί» τον θεωρούν τοξικό).
ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ Μόνο οι αδαείς δεν μπορούν να ξεχωρίσουν ότι οι ΠΑΣΟΚογενείς αποφάσισαν να κινηθούν για να αλλάξουν τη φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ. Επί της ουσίας, προσπαθούν να εκμεταλλευτούν το ψώνιο του Τσίπρα να μετατραπεί σε νέο Ανδρέα. Φυσικά, η επιδίωξη των ΠΑΣΟΚογενών πολύ δύσκολα θα περάσει αναίμακτα. Πρώτος σχολίασε το άρθρο Λακόπουλου ο δημοσιογράφος της «Αυγής» και πρώην βουλευτής, Γιώργος Κυρίτσης, μέσω του προσωπικού του λογαριασμού στο Twitter: «Στο μεταξύ βγήκε κι ο Λακόπουλος και προτείνει ξανά να διώξει ο Τσίπρας τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και στη θέση τους να πάρει διάφορους πασόκους του Σημίτη ως επιτυχημένους και σε επαφή με την κοινωνία. Ο καθένας με τον πόνο του». Εν συνεχεία απάντησε ο Πολάκης: «Ένας καλλιτέχνης που ακούει στο όνομα Σαββόπουλος και ένας γελοιογράφος που ακούει στο όνομα Αρκάς, πού να είναι άραγε αυτό τον καιρό να σχολιάσουν την επικαιρότητα, να λιβανίσουν το Μητσοτάκη, ρε παιδί μου; Μάλλον πετάνε χαρταετό, μέρα που είναι…. ΥΓ. Να μην παραπονιόμαστε όμως, έχουμε το Λακόπουλο, αυτή τη «μορφή» του γλειψίματος του σημιτικού εκσυγχρονισμού που το ’χει βάλει αμέτι-μουχαμέτι να διαλέξει την επόμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ… Βρε, τι πάθαμε με τις ανύπαρκτες περσόνες που νομίζουν πως διερμηνεύουν τη λαϊκή βούληση!! Λακόπουλε, πάρε και συ χαρταετό, αυτός μπορεί και να πετάξει… γιατί η “ανάλυση” έχει σίγουρα βουλιάξει». Στον Πολάκη απάντησε ο Λακόπουλος μέσω της ιστοσελίδας του «Ανοιχτό Παράθυρο», όπου δημοσιεύει όλη την ανάρτηση του πρώην αναπληρωτή υπουργού Υγείας την οποία χαρακτήρισε όχι και πολύ καταληπτή. Ο Λακόπουλος, λοιπόν, απάντησε ως εξής: «Άξιο κείμενο άξιου δημοσίου ανδρός. Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς; Ότι ο Σαββόπουλος είναι “ένας καλλιτέχνης”; Και ο Αρκάς απλώς ένα “όνομα”; Όσο για τον Λακόπουλο μάλλον θα γελάσουν και τα κατσίκια στα Σφακιά, αν μάθουν ότι του αποδίδει… “γλείψιμο στο σημιτικό εκσυγχρονισμό”. Δεν ήξερε, δε ρώταγε;». Πλέον στον ΣΥΡΙΖΑ μάλλον θα πρέπει να εξετάσουν και μία άλλη ατάκα του Μάο Τσε Τουνγκ: «Η στρατηγική λέει να μισείς τον εχθρό σου, αλλά η τακτική λέει να τον παίρνεις στα σοβαρά».
Η Τουρκία, μετά από ένα τρίμηνο προκλήσεων, εργαλειοποιεί κάθε συζήτηση που γίνεται στο τρίγωνο Αθήνα – Άγκυρα – Βρυξέλλες, ώστε να κερδίσει χρόνο σε σχέση με τις αποφάσεις της προσεχούς συνόδου των ηγετών, σώζοντας ταυτόχρονα την οικονομία της, εκμεταλλευόμενη την «κατευναστική» πολιτική της Ελλάδας
Μόνο… νηστίσιμος δεν ήταν ο 62ος γύρος των διερευνητικών επαφών Ελλάδας – Τουρκίας που πραγματοποιήθηκε την επομένη της Καθαράς Δευτέρας στην Αθήνα, αν κρίνουμε από το γεγονός ότι και το επόμενο ραντεβού των διερευνητικών στην Κωνσταντινούπολη ανανεώθηκε και «ψήνεται» –υπό προϋποθέσεις– συνάντηση του Νίκου Δένδια με τον Τούρκο ομόλογό του Μεβλούτ Τσαβούσογλου στις 14 Απριλίου.
Νίκος Τσαγκατάκης
Οι πύλες του ξενοδοχείου «Μεγάλη Βρετάνια» άνοιξαν – το πρωί της Τρίτης 16 Μαρτίου 2021 – με άκρα μυστικότητα, για να φιλοξενήσουν έξι διπλωμάτες, οι οποίοι κάθισαν αντικριστά στο μεγάλο τραπέζι με τις οβάλ γωνίες. Από τη μία πλευρά οι Έλληνες διπλωμάτες, με επικεφαλής τον πρέσβη επί τιμή Παύλο Αποστολίδη. Από την άλλη, η τριμελής διπλωματική ομάδα της Τουρκίας, από την οποία έλειπε το «βαρύ» όνομα του εκπροσώπου του «σουλτάνου» Ερντογάν, Ιμπραχήμ Καλίν, αλλά ήταν παρών ο Τούρκος υφυπουργός Εξωτερικών, Σεντάτ Ονάλ. Για μία διαδικασία που ευθύς εξαρχής έχει ξεκαθαριστεί ότι είναι και άτυπη και μη δεσμευτική, η μεγάλη διάρκεια των ελληνοτουρκικών συζητήσεων της 16ης Μαρτίου –6 ώρες κράτησαν– μαρτυρά ότι το τενεκεδάκι έχει πάει παρακάτω. Απόδειξη, ότι μετά τις πρώτες διερευνητικές επαφές και τις πολιτικές διαβουλεύσεις που τις ακολούθησαν (σ.σ. την Τετάρτη 17/3 διαβουλεύτηκε ο γ.γ. του ελληνικού ΥΠ.ΕΞ, Θεμιστοκλής Δεμίρης, με τον Τούρκο ΥΦΕΞ, Σ. Ονάλ), τώρα στρώνεται ο δρόμος για την επόμενη πίστα: το ραντεβού του Απριλίου ανάμεσα στους ΥΠ.ΕΞ. των δύο χωρών.
Μέχρι τότε, φυσικά, ποιος ζει ποιος πεθαίνει, που λέει και η λαϊκή σοφία, αφού:
Οι συγκρατημένες ελπίδες του Νίκου Δένδια για «εξεύρεση κοινού εδάφους για την οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο» μοιάζουν βγαλμένες περισσότερο από το διπλωματικό savoir vivre παρά από πολιτικό ρεαλισμό.
Πριν από το πιθανολογούμενο ραντεβού Δένδια – Τσαβούσογλου στις 14 Απριλίου υπάρχει το κομβικό διήμερο των Βρυξελών στις 25 και 26 Μαρτίου, όπου το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θα αποφανθεί, αν πρέπει να επιβληθούν κυρώσεις στη διαρκώς προκαλούσα εντάσεις Τουρκία.
Οι συγκρατημένες ελπίδες του Νίκου Δένδια για «εξεύρεση κοινού εδάφους για την οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο» μοιάζουν βγαλμένες περισσότερο από το διπλωματικό savoir vivre παρά από πολιτικό ρεαλισμό.
Ειδικά για το τελευταίο, πάντως, το πιθανότερο είναι, ότι η Ελλάδα θα φύγει ξανά από το Βέλγιο με τις αποσκευές της γεμάτες από λόγια συμπαράστασης και όχι από έμπρακτη αλληλεγγύη, καθώς ούτε το αυτί της Άγκυρας ιδρώνει από απειλές αλλά ούτε διαφαίνεται στον ορίζοντα διάθεση σωφρονισμού της εκ μέρους της Ε.Ε.
ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΧΑΣΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ Υπό αυτό το πρίσμα πρέπει να ειδωθεί και η… ανεμελιά του Ταγίπ Ερντογάν να ξεδιπλώνει όλο το εύρος του τακτικισμού του: ότι δεν έχει να χάσει τίποτα. Δεν είναι τυχαίο, ότι ελάχιστα 24ωρα πριν ξεκινήσουν οι διερευνητικές συνομιλίες στην Αθήνα, η Τουρκία «μοίρασε» ρηματικές διακοινώσεις, διαμαρτυρόμενη ότι δεν ενημερώθηκε για τη συμφωνία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ να διασυνδεθούν ηλεκτρικά με υποθαλάσσιο καλώδιο, στο πλαίσιο του διακρατικού πρότζεκτ «Euroasia Interconnector». Μάλιστα, η Τουρκία ισχυρίζεται ότι το θαλάσσιο οικόπεδο μεταξύ Κύπρου και Κρήτης, από όπου προβλέπεται να περάσει το Euroasia Interconnector, εφάπτεται με την τουρκική υφαλοκρηπίδα. Είναι αυτή η τουρκική «διαμαρτυρία» ακόμη μια απόδειξη, ότι οι γείτονες από την άλλη πλευρά του Αιγαίου εργαλειοποιούν κάθε ευκαιρία που τους δίνεται (ή την εφευρίσκουν) προκειμένου με όχημα τις συζητήσεις που γίνονται στο τρίγωνο Αθήνα – Άγκυρα – Βρυξέλλες να κερδίσουν χρόνο, σε σχέση με τις αποφάσεις της προσεχούς συνόδου των ηγετών της Ε.Ε. Όσο, δε, η Άγκυρα βλέπει ότι το ευρωπαϊκό κονκλάβιο δυσκολεύεται να της τρίξει τα δόντια, τόσο εξελίσσει το διπρόσωπο ρόλο του Ιανού που έχει υιοθετήσει: εμφανίζεται υπέρμαχος του διαλόγου και της συνεννόησης στο υψηλότερο δυνατό πολιτικό επίπεδο, την ίδια ώρα που εγγράφει τις υποθήκες των μαξιμαλιστικών απαιτήσεών της. Σημειώνεται ότι, ενόψει της Συνόδου Κορυφής το μεσημέρι της Παρασκευής 19/3 ήταν προγραμματισμένη τηλεδιάσκεψη ανάμεσα στον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν, τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ και την πρόεδρο της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Την ώρα που γραφόταν το ρεπορτάζ δεν είχαν καν ξεκινήσει οι συνομιλίες, αλλά αυτό που έλεγαν οι πληροφορίες ήταν ότι το «τρίο» θα συνομιλούσε για τη σχέση της Τουρκίας με την Ε.Ε. Μια σχέση, που στις Βρυξέλλες δεν κρύβουν ότι είναι κομβικότατη, δεδομένου ότι η υποψηφιότητα της Τουρκίας για ένταξη στην Ένωση παραμένει στις ράγες, «βλέποντας» παράλληλα ότι η τουρκική συμπεριφορά στην Ανατολική Μεσόγειο έχει βελτιωθεί!!!
Η «ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ» ΤΟΥ ANADOLU Πού τη «βλέπουν» αυτή τη βελτίωση οι Ευρωπαίοι παραμένει άγνωστο, αλλά όχι ανεξήγητο. Και την εξήγηση τη δίνει μία είδηση που αναρτήθηκε την Τετάρτη 17/3 στην αγγλόφωνη ηλεκτρονική έκδοση του τουρκικού πρακτορείου ειδήσεων ANADOLU, που αφορά μία συνέντευξη Τύπου που έδωσε στο Βερολίνο η Γερμανίδα κυβερνητική εκπρόσωπος, Ulrike Demmer. Σε αυτή τη συνέντευξη, η Demmer εξέφρασε τη δέσμευση της Γερμανίας για μια συμφωνία προσφύγων Ε.Ε.-Τουρκίας του 2016, η οποία σταμάτησε αποτελεσματικά τη ροή των συριακών προσφύγων στην Ευρώπη. «Η Δήλωση Ε.Ε. – Τουρκίας της 18ης Μαρτίου 2016 είναι η κοινή μας επιτυχία και είναι προς το αμοιβαίο συμφέρον της Ε.Ε. και της Τουρκίας», υπογράμμισε η εκπρόσωπος της κυβέρνησης Μέρκελ, συμπληρώνοντας ότι η Ένωση και η Τουρκία είναι αποφασισμένες για τη συνέχιση της εφαρμογής της. Επιπρόσθετα, επαίνεσε την Τουρκία για τη φιλοξενία περίπου 4.000.000 προσφύγων που διέφυγαν από εμφύλιο πόλεμο στη γειτονική Συρία – παρέχοντας βασικές υπηρεσίες, στέγαση, υγεία και εκπαιδευτική υποστήριξη. «Αυτό που κάνει η Τουρκία αξίζει μεγάλη αναγνώριση», είπε χαρακτηριστικά η Demmer. Προς γνώση, να πούμε ότι αυτή η ευρωπαϊκή αναγνώριση έχει μεταφραστεί σε χρηματική βοήθεια της Τουρκίας ύψους 6 δισεκατομμυρίων ευρώ (7,1 δισ. δολάρια). Προς… ελληνική συμμόρφωση; Όσο η Ελλάδα θα παραμένει κατευναστική και μερικές φορές δίγλωσση (σ.σ. το Μαξίμου χρησιμοποιεί συχνά τον όρο «θαλάσσιες ζώνες» για να περιγράψει τη διαφορά ΑΟΖ – υφαλοκρηπίδας, αφήνοντας όμως εξ αντικειμένου ανοιχτό και το θέμα της αιγιαλίτιδας), τότε θα επιστρέφει με άδεια χέρια από τα στρογγυλά τραπέζια και τις συνόδους.
The current issue of the Greek Canadian News “Ta NEA” volume 15-11 published March 25th 2021. Covering news from Greece, local news, politics, sports and other newsworthy events. (Click on the image to read the paper.)
Greek Canadian News: Ta NEA March 25th, 2021. Volume 15 Number 11
