Home Blog Page 414

Λαβάλ: Το άλυτο πρόβλημα της αποκομιδής του χιονιού…

0
Η Nadine Mailloux, η οποία είναι η επίσημος Διαμεσολαβητής της Πόλης του Laval τα τελευταία επτά χρόνια, ανακοίνωσε την αποχώρησή της από τη θέση αυτή, για παρόμοια θέση στην πόλη του Μόντρεαλ, ενώ υπέβαλε πρόσφατα την έκθεσή της για το έτος 2019

Του Μάρτιν C. Barry

Δεν ήταν καθόλου τυχαίο, που στην έβδομη ετήσια έκθεσή της, που κυκλοφόρησε στις 3 Ιουνίου, η Διαμεσολαβητής «Συνήγορος του Πολίτη» του Laval, Nadine Mailloux (φωτ.), έχει ως κύριο μέλημα των κατοίκων τον άστατο εκχιονισμό που γνώρισαν οι κάτοικοι της πόλης κατά τη χειμερινή περίοδο 2018-2019.
Οι δραστηριότητες του γραφείου της αυξάνονται σταθερά, καθώς 24% περισσότεροι κάτοικοι του Laval χρησιμοποίησαν την υπηρεσία το 2019 σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος.

ΣΧΕΔΟΝ 2.900 ΦΑΚΕΛΟΙ
Κατά τα τελευταία επτά χρόνια, το γραφείο της έχει ασχοληθεί με 2.894 φακέλους, καθένας από τους οποίους αντιπροσωπεύει μια ευκαιρία, κατά την οποία ήταν σε θέση να χρησιμεύσει ως σύνδεσμος μεταξύ της δημοτικής διοίκησης και των κατοίκων για να εξομαλύνει τα πράγματα, όταν υπήρχαν διαφορές ή για να βοηθήσει στην αποκατάσταση λάθους ή αδικίας που έγινε.
Σύμφωνα με την έκθεση για το έτος 2019, το γραφείο του Διαμεσολαβητή του Laval αντιμετώπισε το 58% των φακέλων που ελήφθησαν σε λιγότερο από 30 ημέρες. Το 57% των καταγγελιών που ελήφθησαν αφορούσαν τα τμήματα δημοσίων έργων, μηχανικών και πολεοδομίας.

ΔΙΑΦΟΡΟΙ ΤΥΠΟΙ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΩΝ
Το γραφείο του Διαμεσολαβητή ισχυρίζεται ότι μπόρεσαν να επιλυθούν το 44% των περιπτώσεων, ενημερώνοντας τους καταγγέλλοντες για τα δικαιώματά τους και θέτοντάς τους σε επαφή με τη δημοτική διοίκηση ή κάποια άλλη οργάνωση. Η Διαμεσολαβητής αναφέρει, ότι το 21% των περιπτώσεων κατέληξε να αντιμετωπίζεται απευθείας από τη διοίκηση στο δημαρχείο του Λαβάλ και ότι το 35% αυτών ήταν αρκετά σοβαρές για να αξίζει να εξεταστούν πιο διεξοδικά.
Σύμφωνα με τη Διαμεσολαβητή, ένας από τους πιο συνηθισμένους τύπους καταγγελιών που ελήφθησαν αφορά δημόσια έργα που εκτελούνται με τέτοιο τρόπο, ώστε να διακυβεύεται η ακεραιότητα της ιδιωτικής ιδιοκτησίας δημιουργώντας ζημιές ή και καταστρέφοντάς την ακόμη. Επίσης, υπάρχουν καταγγελίες σχετικά με ανεπαρκείς εργασίες από την πόλη ή από υπεργολάβους.

ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΑΝ ΟΔΗΓΙΕΣ
Η Διαμεσολαβητής κα Mailloux είπε ότι το γραφείο της κατέληξε στο συμπέρασμα, ότι καθίσταται απαραίτητο για την πόλη να διευκρινίσει τη θέση της και τα πρωτόκολλα που πρέπει να ακολουθούνται, όταν η δημόσια εργασία εκτελείται με τρόπο που καταπατά ιδιωτική περιουσία. Ως εκ τούτου, το γραφείο της συνέστησε την υιοθέτηση σαφών οδηγιών για το πότε η πόλη πρέπει να εργάζεται σε ή κοντά σε ιδιωτική ιδιοκτησία.
Το γραφείο του Διαμεσολαβητή έλαβε έναν υπερβολικά μεγάλο αριθμό καταγγελιών σχετικά με τον εκχιονισμό κατά τη διάρκεια του χειμώνα 2018-2019. Η Mailloux είπε ότι το γραφείο της ανέλαβε το θέμα με την κεντρική διοίκηση. Μετά από αυτό, πρόσθεσε, η διοίκηση δεσμεύτηκε να εφαρμόσει αρκετές νέες στρατηγικές προκειμένου να βελτιώσει τις λειτουργίες και την αποτελεσματικότητα του εκχιονισμού

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΗ
Σε έναν άλλο φάκελο, με τον οποίο το γραφείο της Mailloux ασχολήθηκε πέρυσι, είπε ότι ένας κάτοικος του Laval υπέβαλε παράπονο για μια συγκεκριμένη διασταύρωση του δρόμου που βρήκε επικίνδυνη. Σε έναν από τους συγκλίνοντες δρόμους υπήρχε πινακίδα στάσης, ενώ στον άλλο (στο οποίο υπήρχε μονοπάτι για ποδήλατα) δεν υπήρχε στάση.
Το πρόβλημα επιδεινώθηκε από το γεγονός, ότι ένας ψηλός φράκτης εμπόδιζε την όραση για όσους πλησιάζουν την τετράδρομη διασταύρωση σε έναν από τους δρόμους. Το γραφείο της Διαμεσολαβητής κατέληξε να συστήσει στην πόλη να εφαρμόσει έναν κανόνα σχετικά με το ύψος των αντιστάθμισης σε περιοχές όπως αυτό, ενώ θα πρέπει να πραγματοποιήσει επίσης κάποιες άλλες τροποποιήσεις για να κάνει τη διασταύρωση πιο ασφαλή.

Η NADINE MAILLOUX
ΦΕΥΓΕΙ ΓΙΑ ΜΟΝΤΡΕΑΛ
Την ίδια μέρα στο τέλος της δημόσιας αναφοράς της η Mailloux, η οποία είναι διαμεσολαβητής της πόλης του Laval από το 2013, ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από τη θέση για να αναλάβει παρόμοια θέση με την πόλη του Μόντρεαλ. «Ήταν τιμή και προνόμιο να δημιουργήσω το γραφείο του Διαμεσολαβητή του Laval το 2013 και να το διευθύνω μέχρι σήμερα», είπε. «Είμαι πολύ χαρούμενη με το έργο που επιτελέστηκε τα τελευταία επτά χρόνια».
Η Mailloux επεσήμανε ότι το γραφείο δημιουργήθηκε σε μια εποχή που η πόλη του Laval ήταν υπό την κηδεμονία της επαρχιακής κυβέρνησης. «Έκτοτε, με υπομονή και αποφασιστικότητα, ξεκινήσαμε να υφαίνουμε ένα σύνδεσμο εμπιστοσύνης με τους κατοίκους του Laval. Η συνάφεια και ο θετικός αντίκτυπος των παρεμβάσεών μας φαίνονται καθημερινά. Ευχαριστώ ειλικρινά την Πόλη του Λαβάλ, τους πολίτες και, πιο συγκεκριμένα, την Teresa Cicioti, την πολύτιμη συνεργάτη μου, υπεύθυνη για τη διοικητική υποστήριξη, για την εμπιστοσύνη που μου έδωσε όλα αυτά τα χρόνια».

Φωτογραφία: Η Nadine Mailloux, η οποία είναι η επίσημος Διαμεσολαβητής της Πόλης του Laval τα τελευταία επτά χρόνια, ανακοίνωσε την αποχώρησή της από τη θέση αυτή, για παρόμοια θέση στην πόλη του Μόντρεαλ, ενώ υπέβαλε πρόσφατα την έκθεσή της για το έτος 2019

ΑΟΖ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΙΤΑΛΙΑΣ Επήρεια και Διαρρυθμίσεις

0
ΑΟΖ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΙΤΑΛΙΑΣ Επήρεια και Διαρρυθμίσεις Ποια είναι η πραγματικότητα;

Μετά την υπογραφή της Συμφωνίας οριοθετήσεως της ΑΟΖ μεταξύ της Ελλάδος και την Ιταλίας, την 9η Ιουνίου 2020, στο πλαίσιο του δημόσιου διαλόγου που αναπτύχθηκε γύρω από αυτή, ήλθε η «αποκάλυψη» ότι η Ελλάδα έχει αποδεχθεί μειωμένη επήρεια των νήσων στον υπολογισμό των θαλασσίων ζωνών. Στην πραγματικότητα, η Ελλάδα δεν έχει αποδεχθεί τέτοια πρόβλεψη, καθώς έρχεται και σε αντίθεση με την πάγια πολιτική της επί του ζητήματος.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Γκίνης*

Όλα ξεκίνησαν κάποιες ημέρες πριν, όταν αναφέρθηκαν ποσοστά μειωμένης επήρειας, από τα Διαπόντια νησιά (80%) και τις Στροφάδες (32%). Έγινε αναγωγή και προβολή των επιπτώσεων στο χώρο του Αιγαίου και ειδικά στην περιοχή του Καστελόριζου. Ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, αναπαράγοντας ουσιαστικά στοιχεία της εγχώριας δημόσιας αντιπαράθεσης, δήλωσε ότι η Συμφωνία «αποδεικνύει την εγκυρότητα των επιχειρημάτων της Άγκυρας σχετικά με τις θαλάσσιες συμφωνίες».
Κάνοντας όμως μια βαθύτερη ανάλυση αυτού του φλέγοντος εθνικού ζητήματος, θα επιχειρήσουμε τον εντοπισμό των επισήμων εγγράφων με βάση τα οποία, η Ελλάδα, στην πραγματικότητα, δεν έχει αποδεχθεί ως αρχή τη μειωμένη επήρεια. Στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχει τίποτα πιο αξιόπιστο από την ίδια τη Συμφωνία οριοθετήσεως της ΑΟΖ. Σύμφωνα με αυτή (προοίμιο, άρθρο 1), οι δύο Χώρες αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν και για την ΑΟΖ, τη γραμμή οριοθετήσεως της υφαλοκρηπίδας, παραπέμποντας στην αντίστοιχη Συμφωνία της 24 Μαΐου 1977.
Η Συμφωνία του 1977 (Ν.786/78, ΦΕΚ Α΄101/78), προβλέπει στο προοίμιο ότι: «…τα συμβαλλόμενα Μέρη [έχουν] αποφασίσει να χαράξουν την διαχωριστικήν γραμμήν… της υφαλοκρηπίδος… επί τη βάσει της αρχής της μέσης γραμμής …».
Ακολούθως η Συμφωνία του 1977, προσδιορίζει ότι η διαχωριστική γραμμή μεταξύ των ζωνών της υφαλοκρηπίδας θα καθορισθεί με εφαρμογή της «…αρχής της μέσης γραμμής… λαμβανομένων υπόψιν των συμφωνηθεισών αμοιβαίων μικρών διαρρυθμίσεων…» (άρθρο 1).
Άρα, από τις δύο Συμφωνίες, προκύπτει αβίαστα ότι ως αρχή χρησιμοποιήθηκε αυτή της μέσης γραμμής, δηλαδή της πλήρους επήρειας των νήσων, ενώ στη χάραξη ελήφθησαν υπόψη «αμοιβαίες μικρές διαρρυθμίσεις». Δεν υπάρχει ουδεμία αναφορά σε μειωμένη επήρεια νήσων στη χάραξη των θαλασσίων ζωνών, ακόμη δε περισσότερο σε ποσοστά όπως αυτά που αναφέρονται στο δημόσιο διάλογο. Επομένως δεν τίθεται ζήτημα με βάση αυτές τις Συμφωνίες αποδοχής από την Ελλάδα ως αρχής της μειωμένης επήρειας των νήσων.
Επίσης γεννάται το ερώτημα, για κάθε νοήμονα άνθρωπο, γιατί ενώ υπήρχαν από το 1977 αυτές οι υποτιθέμενες «υποχωρήσεις» της Ελλάδος, δεν είχαν μέχρι τώρα αναδειχθεί;
Εμβαθύνοντας στις «αμοιβαίες μικρές διαρρυθμίσεις», βλέπουμε ότι ενώ στα Διαπόντια νησιά και στις Στροφάδες συμφωνήθηκε μικρότερη απόσταση από την ελληνική γραμμή αφετηρίας, σε σχέση με την ιταλική, δηλαδή σε βάρος της Ελλάδος, στην Κεφαλονιά συμφωνήθηκε μεγαλύτερη απόσταση από ελληνικής πλευράς σε σχέση με αυτή της ιταλικής, δηλαδή σε βάρος της Ιταλίας. Το δεύτερο επιμελώς αποκρύπτεται ή ελάχιστα προβάλλεται. Δηλαδή θα μπορούσαμε να ισχυρισθούμε ότι η Κεφαλονιά έχει αυξημένη επήρεια (π.χ. 120% – αυθαίρετο) σε βάρος των ιταλικών ακτών. Επίσης, από το συνολικό υπολογισμό εκάστης υφαλοκρηπίδας φαίνεται ότι υπάρχει ισορροπία, γεγονός το οποίο και αυτό δεν προβάλλεται αναλόγως. Άρα, οι «αμοιβαίες διαρρυθμίσεις» επηρεάζουν αμφότερες τις Χώρες και εξεταζόμενες συνολικά παράγουν ένα ισορροπημένο αποτέλεσμα. Η αποσπασματική και επιλεκτική αναφορά σε συγκεκριμένα σημεία και με συζητήσιμα ποσοστά, είναι σαφώς εσφαλμένη και προφανώς ελεγχόμενη. Οι διαρρυθμίσεις είναι αμοιβαίες και πρέπει να εξετάζονται και να αντιμετωπίζονται σε ένα ενιαίο και συνολικό πλαίσιο.
Κάποιοι θα μπορούσαν να ισχυρισθούν ότι οι «μικρές διαρρυθμίσεις», είναι ένας εύσχημος και συγκεκαλυμμένος τρόπος της «μειωμένης επήρειας». Ευτυχώς για την Ελλάδα τα πράγματα είναι σαφή, καθώς στις διεθνείς συμφωνίες γίνεται ξεκάθαρη αναφορά σε αυτά τα ζητήματα. Θα εξετασθεί για παράδειγμα η Συμφωνία οριοθετήσεως της υφαλοκρηπίδας Ιταλίας – Τυνησίας (1971), στην οποία προβλέπεται ότι θα εφαρμοσθεί η αρχή της μέσης γραμμής, με εξαίρεση τις νήσους Λαμπιόνε, Λαμπεντούζα, Λινόζα και Παντελερία (άρθρο 1) και προσδιορίζεται επακριβώς η επήρεια των συγκεκριμένων νήσων, στα 12-13 ναυτικά μίλια (άρθρο 2). Επομένως, η Ιταλία αποδέχθηκε μειωμένη επήρεια για τις συγκεκριμένες νήσους, καταγεγραμμένη σαφώς στη Συμφωνία. Ως εκ τούτου, αν η Ελλάδα και η Ιταλία είχαν αποδεχθεί μειωμένη ή αυξημένη επήρεια νήσων θα έπρεπε αυτές να είχαν καταγράφει στη σχετική Συμφωνία. Συνεπώς, οι Συμφωνίες Ελλάδος – Ιταλίας, οριοθετήσεως τόσο της υφαλοκρηπίδας όσο και της ΑΟΖ, έστω και εμμέσως, δεν υποκρύπτουν αποδοχή μειωμένης επήρειας των νήσων.
Με βάση τα ανωτέρω, η Ελλάδα έχει σαφώς και μόνο αποδεχθεί την αρχή της μέσης γραμμής, δηλαδή της «πλήρους επήρειας» των νήσων, με «μικρές αμοιβαίες διαρρυθμίσεις» οι οποίες στο τέλος παράγουν ένα ισορροπημένο αποτέλεσμα. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Όσοι συνεχίζουν άκριτα να χρησιμοποιούν τη μειωμένη επήρεια, δυστυχώς κινούνται σε εθνικά επικίνδυνες ατραπούς και ηθελημένα ή αθέλητα, υπονομεύουν τα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδος.
*Στρατηγός ε.α., Επίτιμος Α/ΓΕΣ

Μητσοτάκης-Νετανιάχου: «Διασφάλιση της σταθερότητας και της ευημερίας στην περιοχή»

0
Στους ισχυρούς δεσμούς φιλίας και ιστορίας που συνδέουν τις δύο χώρες αναφέρθηκαν τόσο ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης όσο και ο Ισραηλινός ομόλογός του Μπέντζαμιν Νετανιάχου, κατά τη διάρκεια των κοινών δηλώσεών τους μετά τη συνάντησή τους στην Ιερουσαλήμ το μεσημέρι της Τρίτης 16/6

Οι δυο πρωθυπουργοί αναφέρθηκαν στα κοινά συμφέροντα και προκλήσεις που παρουσιάζονται στις δυο χώρες, αλλά και στον κοινό στόχο που έχουν για διασφάλιση της ευημερίας και της σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε και από τους δυο και στον τουρισμό.
«Ήρθα στο Ισραήλ μαζί με οκτώ υπουργούς για να συζητήσουμε με την ισραηλινή κυβέρνηση τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να ενισχύσουμε και να διευρύνουμε τη στρατηγική μας συνεργασία σε αρκετούς τομείς», ανέφερε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.

Του Νίκου Αρμένη

«Καθώς προετοιμαζόμουν γι’ αυτό το ταξίδι βρήκα μια δήλωση του αείμνηστου Κωνσταντίνου Μητσοτάκη που έλεγε ότι το Ισραήλ είναι και πρέπει να εξακολουθήσει να είναι πυλώνας της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Αυτές οι παρατηρήσεις είναι πιο σημαντικές από ποτέ», σημείωσε ο κ. Μητσοτάκης, υπογραμμίζοντας πως η συνεργασία Ελλάδας-Ισραήλ είναι πολύ συμπαγής και αυτόφωτη.
Επιπλέον είπε, πως με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό συμμετείχαν σε κοινή πρωτοβουλία χωρών για την έξυπνη διαχείρισης της πανδημίας του κορωνοϊού.
«Επαγρυπνούμε και για την επόμενη μέρα», υπογράμμισε ο πρωθυπουργός, σημειώνοντας πως η Ελλάδα από την 1η Ιουλίου θα υποδέχεται απευθείας πτήσεις σε όλους τους κύριους προορισμούς της.
«Αν χρειαστεί θα παρατείνουμε την τουριστική σεζόν μέχρι Οκτώβρη-Νοέμβρη», συνέχισε τονίζοντας ότι και οι δυο χώρες αποτελούν τουριστικούς προορισμούς.
«Είναι σημαντικό να ανοίξουμε την Ελλάδα στους ξένους τουρίστες αλλά η υγεία είναι το νούμερο ένα», συμπλήρωσε.
Επίσης είπε, πως και οι δυο αναγνώρισαν ότι «πρέπει να έχουμε μια επανεκκίνηση στην οικονομία» και πως υπάρχουν πολλές ευκαιρίες επένδυσης στην Ελλάδα σήμερα.
«Εσείς θέλετε ταλαντούχους μηχανικούς, εμείς τους έχουμε εν αφθονία. Σας προσφέρουμε μια πύλη εισόδου στην ευρωπαϊκή αγορά», συνέχισε, ενώ ανέφερε ότι οι δυο χώρες θα υπογράψουν πρωτόκολλα σχετικά με τη γεωργία, την κυβερνοασφάλεια και ότι ο ίδιος θα έχει συνάντηση με Ισραηλινούς επενδυτές που είτε είναι ήδη στην Ελλάδα, είτε ενδιαφέρονται να επενδύσουν στη χώρα μας.
«Μπορούμε να κάνουμε πολύ περισσότερα και στον τομέα της αμυντικής συνεργασίας. Μιλήσαμε για τον East Med και για τις ενέργειες της Τουρκίας. Οι τουρκικές ενέργειες είναι μια απειλή για την περιοχή. Εμείς πάντοτε θα επιδιώκουμε την ειρήνη, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας», είπε ο πρωθυπουργός και δήλωσε πεπεισμένος ότι η στρατηγική σχέση των δυο χωρών μπορεί να ενδυναμωθεί περισσότερο.
«Πάντοτε αισθανόμαστε σαν στο σπίτι μας όταν είμαστε στο Ισραήλ και πιστεύω το ίδιο συμβαίνει και στους Ισραηλινούς όταν βρίσκονται στην Ελλάδα», υπογράμμισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Από την πλευρά του, ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου έκανε λόγο για τεράστιες ευκαιρίες ανάμεσα στις δυο χώρες, τονίζοντας ότι «η ευημερία μπορεί να διασφαλιστεί μόνο μέσω της συνεργασίας και της ασφάλειας».
«Η Ελλάδα έχει εξαιρετικό ταλέντο και επιστήμονες. Αλλά και το Ισραήλ έχει τα εχέγγυα για τον τομέα αυτό. Η Ελλάδα έχει ευκαιρίες για επενδύσεις», υπογράμμισε ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, σημειώνοντας επίσης ότι έχει τριπλασιαστεί ο αριθμός του Ισραηλινών επισκεπτών στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια και συγκεκριμένα ότι πέρσι 1,2 εκατομμύρια συμπατριώτες του ήρθαν στη χώρα μας.
«Θέτουμε την 1η Αυγούστου ως πρώτο στόχο για πλήρες άνοιγμα», ανέφερε και υπογράμμισε πως οι δυο χώρες έχουν πολύ καλό παρελθόν αλλά και λαμπρό μέλλον.

ΠΑΤΕΡΑΣ Συμπρωταγωνιστής ή θεατής;

ΠΑΤΕΡΑΣ Συμπρωταγωνιστής ή θεατής;

Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα. Οι μπαμπάδες όλου του κόσμου έχουν και πάλι την τιμητική τους.
Η Ημέρα του Πατέρα, όπως καθιερώθηκε, γιορτάζει την πατρότητα και την επιρροή των πατέρων στην κοινωνία. Οι περισσότερες χώρες, συμπεριλαμβανομένου και του Καναδά, τη γιορτάζουν την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου, ενώ σε άλλες χώρες γιορτάζεται σε διαφορετικές ημερομηνίες.
Ανατρέχοντας στην ιστορία, μαθαίνουμε ότι η γιορτή καθιερώθηκε στις ΗΠΑ στις αρχές του 20ου αιώνα ως αντίποδας στην Ημέρα της Μητέρας προκειμένου να τιμήσει και τους πατέρες ως γονείς. Πιστεύεται πως η Γκρέις Γκόλντεν Κλέιτον εμπνεύστηκε από την εκστρατεία της Άννα Τζάρβις να καθιερώσει την Ημέρα της Μητέρας.
Η πρώτη «Ημέρα του Πατέρα» θεσπίστηκε στις 5 Ιουλίου 1908 στο Φέρμοντ της δυτικής Βιρτζίνια. Η Κλέιτον είχε πένθος για το χαμό του πατέρα της, ο οποίος έχασε τη ζωή του το Δεκέμβριο του1907 στο ατύχημα των ανθρακωρυχείων Μόνιγκα που σκότωσε 361 άνδρες, 250 από τους οποίους ήταν πατέρες, αφήνοντας πίσω του περίπου χίλια ορφανά παιδιά.
Η Κλέιτον τότε πρότεινε στον πάστορα Ρόμπερτ Τόμας Γουέμπ να οργανώσουν μία εκδήλωση για να τιμήσουν όλους εκείνους του πατέρες.
Το 1966 ο πρόεδρος Λίντον Τζόνσον εξέδωσε το πρώτο προεδρικό διάγγελμα προς τιμήν του πατέρα, στο οποίο προσδιορίζεται η τρίτη Κυριακή του Ιουνίου ως Ημέρα του Πατέρα. Έξι χρόνια αργότερα, η Ημέρα έγινε πλέον εθνική εορτή, όταν ο πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον υπέγραψε το σχετικό νόμο το 1972.
Αυτό, εν ολίγης το ιστορικό…
Σε όλους εμάς βέβαια, τους μπέιμπι μπούμερς, τέτοιου είδους γιορτές ήταν ανύπαρκτες. Οι ρόλοι άλλωστε των γονιών μας ήταν δεδομένοι. Πριν μερικές δεκαετίες, εξάλλου, ήταν πιο δεδομένες και ξεκάθαρες οι απαιτήσεις που υπήρχαν για το ρόλο του πατέρα και της μητέρας στην οικογένεια και για τα καθήκοντα τους δεν αμείβονταν με δώρα ή γεύματα… Σήμερα, κυρίως μετά την έξοδο των γυναικών στην αγορά εργασίας, ο ρόλος του πατέρα έχει διαφοροποιηθεί.
Πέρασαν οι εποχές, που πατέρας σήμαινε κυρίως αυτός που έφερνε στο σπίτι τα αναγκαία για την επιβίωση της οικογένειας και όλα τα άλλα φορτώνονταν στους ώμους της μητέρας. Ο σύγχρονος πατέρας, παράλληλα με τη συζυγική σχέση, καλείται να καλύψει μια σειρά από ανάγκες του παιδιού.
Ωστόσο, ο τρόπος που οι πατεράδες ανατρέφουν τα παιδιά τους, είναι ποιοτικά διαφορετικός από τον τρόπο που σχετίζονται οι μητέρες με τα παιδιά τους. Δύσκολος πάντως ο ρόλος του πατέρα στην τωρινή απαιτητική κοινωνία, αφού η ανατροφή και διαπαιδαγώγηση των παιδιών έχει εξελιχθεί σε μία πολύπλοκη υπόθεση.
Θα ήταν παράληψη, αν δεν αναφερόμουν στην εσκεμμένη προώθηση τού αφύσικου ρόλου των ομοφυλόφιλων πατεράδων, με τις αναπόφευκτες αρνητικές συνέπειες στην ψυχική ανάπτυξη των υιοθετημένων παιδιών.
Δε θα επεκταθώ όμως περεταίρω, πάνω σε ένα θέμα το οποίο δεν είναι της ειδικότητάς μου.
Τελειώνω με μία απλή ευχή.
Χρόνια πολλά στους μπαμπάδες όλου του κόσμου!

Ιατροδικαστική έρευνα για θανάτους σε στέγες ηλικιωμένων

0
Η Επικεφαλής Ιατροδικαστής του Κεμπέκ, Me Pascale Descary

Η Επικεφαλής Ιατροδικαστής του Κεμπέκ, Me Pascale Descary, διέταξε δημόσια εξεταστική έρευνα για ορισμένους θανάτους που σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19 σε CHLSDs, και δημόσιες και ιδιωτικές στέγες ηλικιωμένων. Η έρευνα θα είναι υπό την ηγεσία της ιατροδικαστού και δικηγόρου Géhane Kamel. Δεδομένης της πολυπλοκότητας του θέματος και του μεγάλου αριθμού θανάτων, διορίστηκε επίσης ο ιατροδικαστής Δρ. Jacques Ramsay.
Συνήθως, οι ιατροδικαστές παρεμβαίνουν σε περιπτώσεις βίαιου, σκοτεινού χαρακτήρα ή θανάτου που θα μπορούσαν να συνδέονται με αμέλεια. Οι θάνατοι εκτός αυτών των ετικετών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που οφείλονται αποκλειστικά σε λοίμωξη από κορωνοϊό, δε διερευνώνται από τους ιατροδικαστές.
Έτσι, για να αναλυθεί ως μέρος της έρευνας, οι επιλεγμένοι θάνατοι πρέπει να πληρούν τα ακόλουθα κριτήρια:
• ο θάνατος συνέβη όταν το άτομο ζούσε σε CHSLD, σε ιδιωτική κατοικία ηλικιωμένων ή σε τόπο στέγασης για ευάλωτα άτομα ή άτομα που έχασαν την αυτονομία τους.
• ο θάνατος συνέβη κατά την περίοδο από 12 Μαρτίου έως 1 Μαΐου 2020.
• ο θάνατος κοινοποιήθηκε στον ιατροδικαστή λόγω του βίαιου, σκοτεινού χαρακτήρα του ή επειδή συνδέεται πιθανώς με αμέλεια.
Η έρευνα θα αρχίσει με τα αίτια θανάτων στο γηροκομείο Heron στο Dorval.

Ta NEA volume 14-24

0

The current issue of the Greek Canadian News “Ta NEA” volume 14-24 published June 19th, 2020.
Covering news from Greece, local news, politics, sports and other newsworthy events.
(Click on the image to read the paper.)

Front Page of Ta NEA June 19th, 2020
Greek Canadian News: Ta NEA June 19th, 2020 Volume 14 Number 24

Ελληνοτουρκικά: Πού βρισκόμαστε

0
Ελληνοτουρκικά: Πού βρισκόμαστε

Τις τρεις τελευταίες δεκαετίες σημειώθηκαν 4,5 σοβαρές ελληνοτουρκικές κρίσεις, οι οποίες όλες κατέληξαν εις βάρος της Ελλάδος. Η πρώτη ήταν η κρίση της Κύπρου, που κατέληξε στην εισβολή και κατοχή περίπου του 40% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Παρότι υπήρχε η στρατηγική της Τουρκίας για διχοτόμηση του νησιού από το 1956, με βάση σχετικό πόνημα του συνταγματολόγου Νιχάτ Ερίμ, η εμπλοκή του διεθνούς παράγοντα, δηλαδή του Ηνωμένου Βασιλείου, των ΗΠΑ και του εβραϊκού παράγοντα, σε γεγονότα που κατέληξαν στην εισβολή και κατοχή της Κύπρου, το 1974, είναι πλέον αδιαμφισβήτητη.

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης*

Η αναφορά του Κλίντον στην ομιλία του, κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα το 1999, στην εμπλοκή των ΗΠΑ στο πραξικόπημα του 1967, που οδήγησε στην εισβολή, αλλά και ο ολοφάνερος ρόλος του Κίσινγκερ στο έγκλημα που διαπράχθηκε στην Κύπρο, αποτελούν ιστορικές αποδείξεις.

Είχε πει ο Κλίντον τότε: «Όταν η χούντα κατέλυσε το πολίτευμα το 1967, οι ΗΠΑ επέτρεψαν στα γεωπολιτικά τους συμφέροντα εν μέσω Ψυχρού Πολέμου να κυριαρχήσουν των συμφερόντων τους –ή πιο σωστά των υποχρεώσεών τους– που θα ήταν η προάσπιση της δημοκρατίας, η οποία ήταν άλλωστε ο λόγος για τον Ψυχρό Πόλεμο. Είναι σημαντικό να το παραδεχθούμε».

Ο στρατηγικός στόχος του διεθνούς παράγοντα τότε ήταν να αποτραπεί η ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και το νησί να οδηγηθεί στη διχοτόμηση, για να είναι ευκολότερος ο έλεγχός του μέσω του διαίρει και βασίλευε εσαεί από τους… επιτήδειους του είδους.

Δεν ξέρω αν εκείνοι που σχεδίασαν και διέπραξαν διά των Τούρκων το έγκλημα είναι ευχαριστημένοι με το νεοναζιστικό τέρας που εξέθρεψαν…

Όταν ο «διεθνής παράγων» τακτοποίησε την Κύπρο, ήλθε η σειρά του Αιγαίου. Η Τουρκία, ενθαρρυμένη από την κραυγαλέα στήριξη που είχε, αλλά και από τις εξαιρετικά αρνητικές συνθήκες που είχαν δημιουργηθεί στην Ελλάδα, με την ακατανόητη απόφαση απόσυρσης από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, το 1976 έβγαλε το ερευνητικό σκάφος «Χόρα» για σεισμογραφικές έρευνες στο Αιγαίο, η έξοδος του οποίου προκάλεσε μια ελληνοτουρκική κρίση που οδήγησε στην υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Βέρνης. Εκεί άρχισε η εξίσωση Ελλάδας και Τουρκίας, όσον αφορά τα δικαιώματα έρευνας στο Αιγαίο.

Ακολούθησε η έξοδος του «Σισμίκ», που οδήγησε στην ελληνοτουρκική κρίση του Μάρτη του 1987, η οποία έφερε τη συμφωνία στο Νταβός και το mea culpa του Ανδρέα Παπανδρέου. Εκεί δεχτήκαμε να μην κάνουμε έρευνες πέραν των χωρικών μας υδάτων, εξισούμενοι και πάλι με την Τουρκία, όσον αφορά το Αιγαίο.

Το Νοέμβρη του 1994 είχαμε μια σιωπηρή κρίση, την οποία «έλυσαν» οι ΗΠΑ, με την καθοριστική τους παρέμβαση και πάλι. Η Ελλάδα αποκτούσε τότε και νομικά –ετίθετο σε ισχύ η συνθήκη του Μοντέγκο Μπέι– τη δυνατότητα να κάνει χρήση του δικαιώματος επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12νμ.

Οι ΗΠΑ άσκησαν αφόρητες πιέσεις στον Ανδρέα Παπανδρέου και η Ελλάδα δήλωσε, διά του τότε κυβερνητικού εκπροσώπου Βαγγέλη Βενιζέλου, ότι δε θα επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στα 12νμ, αλλά διατηρεί το δικαίωμα να τα επεκτείνει, όποτε θεωρήσει σκόπιμο.

Η τελευταία κρίση, πριν φθάσουμε στην υπογραφή του μνημονίου Τουρκίας-Λιβύης και στην απόπειρα λεηλασίας της υφαλοκρηπίδας του συμπλέγματος Καστελόριζου, Ρόδου, Κάσου-Καρπάθου και Κρήτης, ήταν αυτή των Ιμίων. Μια κρίση κατά την οποία η Τουρκία αμφισβήτησε για πρώτη φορά ελληνικό έδαφος, τις νήσους Ίμια, που μέχρι τότε φαινόταν ως ελληνικό έδαφος σε επίσημους χάρτες της Τουρκίας και των ΗΠΑ. Και λέω φαινόταν, γιατί την επομένη της κρίσης, οι ΗΠΑ, που με το «no ships, no troops, no flags» στην ουσία υιοθέτησαν και κατοχύρωσαν τις τουρκικές θέσεις περί αμφισβήτησης του status quo που κατοχυρώνεται με τις διεθνείς συνθήκες στο Αιγαίο, δήλωσαν ότι για τις ΗΠΑ τα Ίμια είναι περιοχή αδιευκρίνιστης κυριαρχίας.

Μετά τα Ίμια ακολούθησε η Μαδρίτη, όπου η Ελλάδα αναγνώρισε ότι η Τουρκία έχει «νόμιμα ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο». Με άλλα λόγια, η Ελλάδα αναγνώρισε το δικαίωμα στην Τουρκία να τα υπερασπιστεί ακόμα και με πόλεμο, δηλαδή, νομιμοποιήσαμε από το «παράθυρο» το casus belli για τα 12 μίλια.

Για την Κύπρο ο στόχος του διεθνούς παράγοντα ήταν σαφής και τον περιγράψαμε. Για το Αιγαίο δεν είναι απολύτως σαφής, αν και υπάρχουν μαρτυρίες αξιωματούχων που λένε ότι οι ΗΠΑ επιδιώκουν την συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο, υπό τη δική τους εποπτεία.

Πάντως, υπάρχει πιθανότητα –ίσως σοβαρή– οι ΗΠΑ απλώς να κλήθηκαν να διαχειριστούν τα ελληνοτουρκικά με τον τρόπο που το έκαναν, υπό το πρίσμα των ευρύτερων γεωστρατηγικών τους συμφερόντων.

Δηλαδή, να θεωρούσαν και να συνεχίζουν να θεωρούν το χώρο που καταλαμβάνουν Ελλάδα και Τουρκία ως ενιαίο χώρο για την προστασία και προώθηση των συμφερόντων τους. Μάλιστα, ο χώρος που καταλαμβάνει η Τουρκία, και στον Ψυχρό Πόλεμο και τώρα, έχει μεγαλύτερη αξία από αυτόν της Ελλάδας.

Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τα χαρακτηριστικά που έχουν τα συστήματα εξουσίας στις δύο χώρες, με αυτό της Τουρκίας να είναι διεκδικητικό και επεκτατικό, και της Ελλάδας φοβικό και εύκολα χειραγωγήσιμο από ξένες δυνάμεις, ίσως να έπαιξε ρόλο και στη στάση που τήρησε ο διεθνής παράγων και οι ΗΠΑ στις ελληνοτουρκικές κρίσεις.

Φθάσαμε τώρα στην τελευταία εκκολαπτόμενη κρίση, η οποία όμως έχει άλλα χαρακτηριστικά, γιατί, πολύ απλά, άλλαξε η Τουρκία.

Η νέα Τουρκία δεν είναι πλέον ένας ευπειθής σύμμαχος, και το απέδειξε στην περίπτωση της Συρίας, όπου, όταν είδε τις ΗΠΑ να ασκούν πολιτική ίδρυσης ενός δεύτερου κουρδικού κράτους εκεί, αφενός μεν στράφηκε και συνεργάστηκε με τη Ρωσία και αφετέρου συγκρούστηκε με τις ΗΠΑ, οι οποίες υποχώρησαν, «άδειασαν» τους συμμάχους τους Κούρδους, και της επέτρεψαν όχι μόνο να εισβάλει στη ζώνη Σερεκάνιγιε – Γκίρε Σπι, αλλά και να διαπράξει εγκλήματα πολέμου και εθνοκάθαρση των Κούρδων της περιοχής.

Όλα αυτά είναι εξαιρετικής σημασίας, γιατί στην υπό εκκόλαψη κρίση, για πρώτη φορά από το 1974, οι ΗΠΑ παίρνουν ξεκάθαρη θέση υπέρ της Ελλάδας, με δηλώσεις αξιωματούχων ότι «τα νησιά έχουν τα ίδια δικαιώματα στην υφαλοκρηπίδα, με την ξηρά».

Είμαστε λοιπόν σε ένα κρίσιμο σημείο, όπου η Τουρκία φέρεται αποφασισμένη να πετύχει τους στόχους που έχει θέσει, κάνοντας έρευνες στα θαλάσσια οικόπεδα που έχει χαράξει σε Ρόδο, Κάρπαθο και Κρήτη, και η Ελλάδα δηλώνει αποφασισμένη να μην επιτρέψει τουρκικό ερευνητικό σκάφος ή γεωτρύπανο να δράσει σε ελληνική υφαλοκρηπίδα.

Στη διαχείριση αυτής της κρίσης, εκείνοι που έδωσαν όρκο να υπερασπίζονται τα συμφέροντα της πατρίδας, θα πρέπει να δουλέψουν από τώρα πάνω σε διάφορα σενάρια και να έχουν υπόψη τους πώς χειρίστηκε και πώς έκαμψε τελικά η Τουρκία τις αντιρρήσεις των ΗΠΑ, για να επιτραπεί η εισβολή της στη βόρεια Συρία.

Επίσης, εκείνοι που έδωσαν όρκο να υπερασπίζονται τα συμφέροντα της πατρίδας, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι από τη διαχείριση αυτής της κρίσης θα κριθεί η επιβίωση του ελληνισμού στην Κύπρο και την Ελλάδα.

*Ο Σάββας Καλεντερίδης (Βέργη Σερρών, 1960) είναι Έλληνας αξιωματικός εν αποστρατεία, πρώην πράκτορας της ΕΥΠ και μετέπειτα συγγραφέας και γεωστρατηγικός αναλυτής.

Ο Ερντογάν στρέφεται συνολικά κατά του Χριστιανισμού

0
Οι νέο-Οθωμανοί βίασαν ξανά την Αγία Σοφία…

Oι εντυπωσιακές (και κιτς) τελετές μπροστά στην Αγία Σοφία και η προσευχή εντός του κτηρίου, είναι το τελευταίο μίας σειράς επεισοδίων που έχουν ξεκινήσει εδώ και 70 χρόνια.
Το 1935 ο Κεμάλ Ατατούρκ μετέτρεψε την Αγία Σοφία από τέμενος σε μουσείο. Επί κυβερνήσεως Μεντερές δημιουργήθηκε το 1950 η «Εταιρεία Κατακτήσεως της Ιστανμπούλ», η οποία καθιέρωσε τον πανηγυρικό εορτασμό της 29ης Μαΐου ως ημέρας της Αλώσεως.

Γράφει ο Άγγελος Συρίγος*

Σε βυζαντινά μνημεία της πόλεως, περιλαμβανομένης και της Αγίας Σοφίας, αναρτήθηκαν πινακίδες που αναφέρονταν σε μία υποτιθέμενη προφητεία του Μωάμεθ: «Η Κωνσταντινούπολη θα κατακτηθεί. Τι λαμπρός ο στρατηλάτης και τι λαμπρός ο στρατός που θα την πάρει».
Το 1953 οι εορταστικές εκδηλώσεις για τα 500 έτη από την Άλωση προσέλαβαν θριαμβευτικό χαρακτήρα. Σε μία περίοδο που οι δύο χώρες είχαν πρωτομπεί στο ΝΑΤΟ και όλα εμφανίζονταν ειδυλλιακά, η στάση των τουρκικών αρχών προκάλεσε αλγεινή εντύπωση στην Αθήνα. Δεν είχε άλλωστε εμφανισθεί ακόμη το Κυπριακό. Με την επιβολή της δικτατορίας στην Τουρκία το 1960 απαγορεύθηκαν οι σχετικοί κρατικοί εορτασμοί.
Τα πράγματα ξανάλλαξαν μετά την εκλογή του Ερντογάν στη δημαρχία Κωνσταντινουπόλεως κατά τη δεκαετία του 1990. Έκτοτε οι Ισλαμιστές εορτάζουν κάθε χρόνο την 29η Μαΐου με αμφιβόλου αισθητικής αναπαραστάσεις της Αλώσεως. Αποκορύφωμα της αντιλήψεως ότι πρέπει να εορτάζεται η άλωση και καταστροφή μίας πόλεως, ήταν η ίδρυση το 2009 ενός εντυπωσιακού μουσείου με τρισδιάστατες εικόνες της Μητροπολιτικής Δημαρχίας Κωνσταντινουπόλεως μπροστά ακριβώς από τα βυζαντινά τείχη, κοντά στην πύλη του Ρωμανού.
Το μουσείο είναι αφιερωμένο στην Άλωση και ονομάζεται «Πανόραμα 1453». Το μουσείο εξυπηρετεί την ανάγκη των ισλαμιστών να απαντήσουν ιδεολογικά στον κεμαλισμό μέσω του νέο-οθωμανισμού. Ανατρέχουν στις απαρχές των Οθωμανών, τονίζοντας ένα ιστορικό επεισόδιο που οι ίδιοι οι κεμαλικοί ανέδειξαν ως κορυφαίο.

ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ
Ο πανηγυρικός εορτασμός μεγάλων ιστορικών γεγονότων δεν περιορίζεται μόνον στην Άλωση. Από τον Αύγουστο του 2013 η τουρκική κυβέρνηση εορτάζει και τη μάχη του Μαντζικέρτ του 1071, όπου ο Αλπ Αρσλάν, σουλτάνος των Σελτζούκων Τούρκων, νίκησε τον αυτοκράτορα Ρωμανό Διογένη και μπήκε στη Μικρά Ασία. Το 2015 το τουρκικό υπουργείο Πολιτισμού χρηματοδότησε με 800.000 ευρώ τη δημιουργία ενός μουσείου αντίστοιχου με το «Πανόραμα 1453» που θα αναπαριστά με τρισδιάστατες εικόνες τη μάχη.
Από το 2012 και μετά τελείται κατά την επέτειο της Αλώσεως πρωινή τελετουργική προσευχή (ναμάζι) στο χώρο μπροστά από την Αγία Σοφία. Η προσευχή συνδέεται με το αίτημα ισλαμικών οργανώσεων να χρησιμοποιείται η Αγία Σοφία και ως τέμενος κάποιες ημέρες της εβδομάδας.
Επικεφαλής της προσπάθειας είχε τεθεί για χρόνια ο πρώην αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβερνήσεως Μπουλέντ Αρίντς. Άλλωστε η ισλαμική αδελφότητα των Ναξμπαντίγια, στην οποία ανήκει και ο Ερντογάν, έχει ως έναν από τους στόχους της την επαναλειτουργία της Αγίας Σοφίας ως τεμένους.
Το 2016 ξεκίνησε η ανάγνωση του Κορανίου εντός της Αγίας Σοφίας κατά την περίοδο του Ραμαζανιού και σε ώρα που δε λειτουργεί ως μουσείο. Φέτος, το 2020, μας είχαν προετοιμάσει ότι κάτι θα συμβεί εν σχέσει προς την Αγία Σοφία με ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτυώσεως του επικεφαλής της πανίσχυρης Διευθύνσεως Θρησκευτικών Θεμάτων, Diyanet. Τελικώς, βοηθούντος και του κορωνοϊού, μεταφέρθηκαν όλες οι εκδηλώσεις από τον Κεράτιο Κόλπο, μπροστά στο Φανάρι που παραδοσιακά διεξάγονταν, στο χώρο μπροστά στην Αγία Σοφία με ένα ψεύτικο τείχος ως ντεκόρ.

ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΖΕΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ
Στην προκειμένη περίπτωση ισχύει, ότι ο Ερντογάν θέλει να στρέψει την προσοχή του κοινού σε ένα θέμα μακριά από τη μίζερη καθημερινότητά του. Ο ίδιος είχε απορρίψει παλαιότερα τις σκέψεις μετατροπής της Αγίας Σοφίας λέγοντας ότι το τέμενος του Σουλτάν Αχμέτ (μπλε τζαμί) που βρίσκεται στον ίδιο μνημειακό χώρο είναι άδειο από πιστούς κατά τις ώρες της προσευχής. Φέτος, όμως, τα πράγματα είναι δύσκολα από οικονομικής πλευράς και χρειάζεται να γίνουν κινήσεις για να ανέβει η δημοφιλία του.
Σκέψεις για απόδοση της Αγίας Σοφίας στους πιστούς για μερικές ώρες, κατά την ώρα της μεγάλης προσευχής την Παρασκευή, ακούγονται ευχάριστα από το μέσο Τούρκο. Να μετατραπεί πλήρως η Αγία Σοφία σε τέμενος και να κλείσει για τους τουρίστες, θα είχε όμως οικονομικές συνέπειες. Το 2019 περίπου 3.000.000 τουρίστες επισκέφθηκαν την Αγία Σοφία αποφέροντας μόνον από τα εισιτήρια 25.000.000 ευρώ. Παράλληλα, όλη η περιοχή γύρω από την Αγία Σοφία είναι αποκλειστικώς προσανατολισμένη στον τουρισμό.
Τέλος, είναι λάθος να προσεγγίσουμε το θέμα μέσα από το πρίσμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Ο Ερντογάν στρέφεται συνολικά κατά του Χριστιανισμού, επιλέγοντας να τονίσει μία συμβολική στιγμή θριάμβου του Ισλάμ με επίκεντρο μία εκκλησία που μετατράπηκε σε τέμενος το 1453. Πιο σημαντικό για εμάς στην Ελλάδα, είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι οι εορτασμοί γίνονται για ένα γεγονός αντικειμενικά θλιβερό και τραγικό: την άλωση μίας πόλεως.
Υ.Γ. Θύματα αυτής της ιστορίας είναι τα ψηφιδωτά των εξαπτέρυγων σεραφείμ που βρίσκονται στη βάση του τρούλου της Αγίας Σοφίας. Το 2009 είχε αποκαλυφθεί το πρόσωπο του ενός μετά την απομάκρυνση του γύψου και της καλύπτρας που είχε τοποθετηθεί από τους Οθωμανούς. Η ελπίδα ότι θα αποκαθιστούσαν τα πρόσωπα και των άλλων τριών σεραφείμ –εφ’ όσον έχουν διασωθεί κάτω από το γύψο– έχει απομακρυνθεί εδώ και χρόνια.

*Ο Άγγελος Συρίγος είναι αναπληρωτής καθηγητής διεθνούς δικαίου και εξωτερικής πολιτικής στο Πάντειο πανεπιστήμιο. Έχει ασχοληθεί εκτενώς με τα ελληνοτουρκικά και τη μεταναστευτική πολιτική από θέσεις ευθύνης. Σήμερα είναι βουλευτής Α’ Αθηνών της ΝΔ.

Ερντογάν, αύξηση κρουσμάτων, ύφεση, ανεργία και Ταμείο Ανάκαμψης οι μεγάλοι φάκελοι του Μαξίμου

0
Πεπεισμένος ότι ο ελληνικός λαός θα δώσει στον Κυριάκο Μητσοτάκη δύο ευκαιρίες, δηλαδή δύο εκλογικές νίκες, όπως έδωσε και στον Αλέξη Τσίπρα, εμφανίζεται ένας εκ των στενότερων συνεργατών και τακτικών συνομιλητών του Πρωθυπουργού, από αυτούς που δεν εισηγούνται πρόωρες εκλογές. «Υπό την προϋπόθεση ότι θα συνεχίσουμε να δείχνουμε διαχειριστική σοβαρότητα και ικανότητα που είναι το μεγάλο ζητούμενο από τους περισσότερους Έλληνες, δε χρειάζεται ούτε να βιαζόμαστε, ούτε να επισπεύσουμε τα βήματά μας» διευκρινίζει.

Γράφει ο Γιάννης Καμπουράκης

Μας μεταφέρει ότι στελέχη της κυβέρνησης και συνομιλητές του κ. Μητσοτάκη συνεχίζουν να υποστηρίζουν, ότι οι πρόωρες εκλογές «είναι ευκαιρία που δεν πρέπει να χάσει», με το επιχείρημα ότι δε θα είναι για πάντα η αξιωματική αντιπολίτευση σε πολιτικό lockdown, ο ίδιος ο Πρωθυπουργός όμως φέρεται να «κλείνει τα αυτιά στις σειρήνες που τον προτρέπουν να στήσει πρόωρες κάλπες».

Τις ημέρες αυτές, στο Μαξίμου δεν επικρατεί ηρεμία. Η αύξηση κρουσμάτων – έστω και μικρή – πριν ακόμα η χώρα ανοίξει τα σύνορά της και δεχθεί επισκέπτες, είναι πηγή ανησυχίας. Η επιστροφή της γραπτής καθημερινής ενημέρωσης και η προαναγγελία για τοπικά lockdown στις περιοχές που ενδεχομένως εμφανιστούν κρούσματα, ήταν οι πρώτες ενδείξεις αυτής της ανησυχίας. Ο συνομιλητής μας, σε αντίθεση με όσους λένε ότι αποκλείεται η χώρα να επιστρέψει σε γενική καραντίνα γιατί δεν το αντέχει η οικονομία, αντιτείνει ότι αν υπάρξει σύσταση των ειδικών, η κυβέρνηση δε θα διστάσει να πάρει ξανά δύσκολες αποφάσεις, προκειμένου να μην κινδυνεύσει η δημόσια υγεία και ότι αυτό παραμένει η Νο 1 προτεραιότητά της.

Πηγή ανησυχίας είναι και οι κινήσεις Ερντογάν. Τόσο η πολιτική όσο και η στρατιωτική ηγεσία της χώρας βρίσκονται σε συνεχή εγρήγορση και παρά τη στρατηγική επιλογή του Πρωθυπουργού να ενεργοποιήσει την υποστήριξη της Ε.Ε., του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ προκειμένου να «κοπεί» η όρεξη στον Τούρκο πρόεδρο να καταστήσει τις ελληνοτουρκικές διαφορές διμερή ζητήματα, δεν υπάρχει κανένας εφησυχασμός.

Πίσω από την άγονη αντιπαράθεση με την αξιωματική αντιπολίτευση για το αν η στήριξη του Ταμείου Ανάκαμψης προϋποθέτει ενισχυμένη εποπτεία ή όχι (είμαστε σε καθεστώς ενισχυμένης εποπτείας ως το 2023 ούτως ή άλλως, με τη συμφωνία του 2017) ή αν ο Πρωθυπουργός συνέβαλε στις διαπραγματεύσεις, στο Μαξίμου επικρατεί επίσης μεγάλη ανησυχία για τα ποσοστά της ύφεσης και της ανεργίας. Καθαρή εικόνα δε θα υπάρχει πριν τα μέσα του τελευταίου τριμήνου, έχει όμως πολύ μεγάλη σημασία η προσπάθεια για επανεκκίνηση του τουρισμού και γενικότερα της ελληνικής οικονομίας, όπως έχει και σημασία για το προφίλ της ελληνικής οικονομίας να πηγαίνουν καλά προσπάθειες όπως η πρόσφατη έξοδος στις αγορές.

Σε ό,τι αφορά την οικονομική στήριξη μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης, η εκτίμηση που υπάρχει στο επιτελείο του Πρωθυπουργού είναι ότι εφόσον εγκριθεί εγκαίρως και χωρίς μεγάλες αλλαγές στην πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είναι game changer για την Ελλάδα την οικονομία της, τις μεταρρυθμίσεις, το αναπτυξιακό μοντέλο.

Σημειώνεται πάντως, ότι η προσπάθεια που γίνεται είναι η ελληνική οικονομία να τελειώσει το 2020 με τις μικρότερες δυνατές απώλειες ώστε – αν δεν έχουν αλλάξει τα πανδημικά δεδομένα – το πρώτο τρίμηνο του 2021 να ξεκινήσει καλά και η οικονομική στήριξη να έρθει σε ανάπτυξη και όχι σε ύφεση.

Δύσκολο λοιπόν, να έχουμε πρόωρες εκλογές, από τώρα ως την άνοιξη του 2021. Όχι απίθανο, διότι στην πολιτική το πιο δύσκολο είναι να κάνεις προβλέψεις, αλλά με βάση το πραγματικό κλίμα, αλλά δύσκολο.

Δε συμβαίνει βεβαίως, το ίδιο με τον ανασχηματισμό. Αλλαγές στην κυβέρνηση θα υπάρξουν, αποτελούν άλλωστε και στοιχείο του επιτελικού κράτους, του μοντέλου που ακολουθεί ο κ. Μητσοτάκης, υπό την έννοια ότι όπου ο κεντρικός έλεγχος διαπιστώνει αρρυθμίες ή παραλείψεις, τις διορθώνει. Το πότε θα υπάρξουν κυβερνητικές αλλαγές, έχει να κάνει κυρίως με την πορεία του κορωνοϊού. Το πιο πιθανό είναι ο ανασχηματισμός να συνδεθεί χρονικά και συμβολικά με την ύφεση του κορωνοϊού και της επανεκκίνησης της χώρας. 

Στις συνοικίες με μειονότητες ΚΑΘΕ ΜΑΥΡΟΣ είναι δυνάμει εγκληματίας

0
Στις συνοικίες με μειονότητες ΚΑΘΕ ΜΑΥΡΟΣ είναι δυνάμει εγκληματίας

Του James Nolan*

Η κατάσταση στην Αμερική δεν είναι καινούργια. Από το 2014 παρακολουθούμε σκηνές όπου άοπλοι Αφροαμερικανοί σκοτώνονται από την αστυνομία. Το πρόβλημα είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η αστυνομία στις Ηνωμένες Πολιτείες, ως στρατιωτική δύναμη δηλαδή διατήρησης της τάξης.
Σα να ήταν η αστυνόμευση ένα παιχνίδι, ένα αθλητικό γεγονός, με λογική και κανόνες: οι αστυνομικοί μπαίνουν σε ένα αυτοκίνητο, πηγαίνουν στις συνοικίες και βάζουν χειροπέδες στους κακούς. Στον κόσμο αυτό, υπάρχουν οι καλοί και οι κακοί.
Ιστορικά, οι πολιτικές ελίτ χρησιμοποιούσαν πάντα την αστυνομία ως μέσο για τη διατήρηση του στάτους κβο. Ακόμη και επί Κλίντον και Ομπάμα, συνέχισαν να ενισχύουν την αστυνομική παρουσία στις συνοικίες. Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί παραμένουν πεισμένοι, ότι η πρωταρχική αποστολή της αστυνομίας είναι να συλλαμβάνει όσους παραβιάζουν το νόμο. Η σημερινή νομοθεσία όμως, που στηρίζεται στην τιμωρία των μικρών αδικημάτων για να αποτρέπονται τα σοβαρά εγκλήματα, ενισχύει μια κουλτούρα, όπου όλοι είναι δυνάμει ύποπτοι. Κι αυτό είναι ιδιαίτερα έντονο στις συνοικίες με μειονότητες, όπου κάθε μαύρος είναι δυνάμει εγκληματίας.
Αν οι αστυνομικοί έπαιζαν ένα άλλο παιχνίδι, δε θα ήταν οπλισμένοι μέχρι τα δόντια. Γι’ αυτούς, όμως, η πραγματική τους αποστολή είναι ο πόλεμος. Επικεντρώνονται αποκλειστικά στη μάχη και επαινούνται για τις ηρωικές τους πράξεις στο πεδίο των μαχών. Το δόγμα της αστυνομίας είναι ότι όσο περισσότεροι εγκληματίες συλλαμβάνονται, τόσο ασφαλέστερη είναι μια περιοχή. Δεν τους ενδιαφέρει να αυξηθεί η εμπιστοσύνη προς την αστυνομία ή να ενισχυθούν οι δεσμοί στους κόλπους μιας κοινότητας. Και το παράδοξο είναι, ότι όσο περισσότερες είναι οι συλλήψεις, τόσο λιγότερο ασφαλής είναι μια περιοχή, αφού κλονίζεται η εμπιστοσύνη και η σχέση με την αστυνομία…
Όταν υπάρχουν καταγγελίες εναντίον αστυνομικών, η αίσθηση είναι ότι οι έρευνες γίνονται με αντικειμενικό τρόπο. Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι αστυνομικοί βγαίνουν αλώβητοι. Ο δολοφόνος του Τζορτζ Φλόιντ ήταν επιθετικός, αλλά γι’ αυτό ακριβώς τον θεωρούσαν καλό αστυνομικό. Οι αστυνομικοί εκπαιδεύονται για να χρησιμοποιούν ωμή βία και να μην υποχωρούν ποτέ. Η αποπομπή των δολοφόνων του Φλόιντ από το σώμα δε θα εμποδίσει λοιπόν την επανάληψη τέτοιων γεγονότων. Ακόμη κι αν καταδικάζονταν σε θάνατο, η βία θα συνεχιζόταν, γιατί θεωρείται απαραίτητη, όπως στον πόλεμο.
Ο ρατσισμός αποτελεί ταυτοχρόνως αιτία και συνέπεια της κοινωνικής δομής. Οι περισσότεροι αστυνομικοί έχουν ζήσει όλη τους τη ζωή σε μια κοινωνία, όπου η αστυνομία στρέφεται κυρίως κατά των μαύρων. Αυτό δημιουργεί προκαταλήψεις και τις ενισχύει. Το βλέπουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου οι αστυνομικοί λένε: «Είχαμε δίκιο. Οι διαδηλωτές δε διαμαρτύρονται για τον Φλόιντ, αλλά για να βρουν ευκαιρία να λεηλατήσουν καταστήματα».
Οι αστυνομικοί θα μπορούσαν βέβαια να εκπαιδευτούν καλύτερα, να μάθουν να μη μισούν τους έγχρωμους. Αλλά αυτό δε θα άλλαζε πολλά. Θα ήταν σα να εκπαιδεύονταν καλύτερα οι παίκτες στο ράγκμπι, ώστε να μειωθούν οι τραυματισμοί. Η βία όμως είναι στη φύση του παιχνιδιού. Όσο δεν εγκαταλείπεται η ιδέα ότι η δουλειά της αστυνομίας είναι η διατήρηση της τάξης με καταστολή, δε θα αλλάξει τίποτα.
Ούτε η πρόσληψη περισσότερων αστυνομικών από τις μειονότητες θα αλλάξει κάτι. Γιατί όταν γίνεσαι αστυνομικός, γίνεσαι ένας από αυτούς, μοιράζεσαι τη νοοτροπία τους. Παίζεις το ίδιο παιχνίδι για να κάνεις καριέρα. Τα πέντε τελευταία χρόνια, αστυνομικοί έχουν σκοτώσει σε όλη τη χώρα πάνω από 5.000 ανθρώπους, στην πλειοψηφία τους μη λευκούς και άοπλους. Οι αστυνομικοί που ανοίγουν πυρ είναι συχνά Αφροαμερικανοί. Δεν είναι λοιπόν ρατσισμός, είναι ενσωμάτωση των κανόνων του παιχνιδιού.
Τη δεκαετία του ’80 και του ’90, όταν ήμουν αστυνομικός, είχαμε την υποχρέωση να κατοικούμε στην πόλη όπου εργαζόμασταν. Τα συνδικάτα κατάφεραν οι αστυνομικοί να μπορούν να κατοικούν αλλού, με το επιχείρημα ότι έτσι θα ήταν λιγότερο ευάλωτοι σε αντίποινα για τις συλλήψεις. Αυτό δε θα αποτελούσε όμως πρόβλημα, αν οι αστυνομικοί αντιμετωπίζονταν ως στηρίγματα της κοινότητας, και όχι ως εξωτερικοί παράγοντες, ως ξένοι, ως εχθροί.

  • Ο Τζέιμς Νόλαν είναι (έγχρωμος) πρώην αστυνομικός, πρώην πράκτορας του FBI, και νυν καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Βιρτζίνια.