Μία ολόκληρη γενιά «κάηκε» για να καταφέρει η χώρα να επουλώσει τις πληγές που άφησαν οι καταστροφικές πολιτικές λιτότητας των δανειστών

Σχεδόν μια ολόκληρη γενιά θα χρειαστεί η χώρα μας για να επιστρέψει στα επίπεδα όπου βρισκόταν πριν από τα Μνημόνια και να επουλώσει τις πληγές που άφησαν οι καταστροφικές πολιτικές του ΔΝΤ, το οποίο σήμερα δίνει εύσημα στην κυβέρνηση για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας.

Πριν από ένα μήνα έκλεισαν 15 χρόνια από την ημέρα που η χώρα μπήκε στο ΔΝΤ με την περιβόητη ανακοίνωση του ΓΑΠ από το ακριτικό Καστελόριζο – μια θλιβερή επέτειος, που συνέπεσε φέτος με την παρουσία του νέου υπουργού Οικονομικών Κυριάκου Πιερρακάκη στη Σύνοδο του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον.

Μιάμιση δεκαετία μετά, η οικονομία βρίσκεται μεταξύ σφύρας και άκμονος, καθώς οι παγωμένοι μισθοί των πολιτών, τα χιλιάδες «λουκέτα» στις επιχειρήσεις και τα συσσωρευμένα χρέη, έχουν αφήσει ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους, με τους περισσότερους να μην έχουν καταφέρει να συνέλθουν έως σήμερα. Οι πληγές της οικονομικής κρίσης και της λάθος «συνταγής» που ακολουθήθηκε είναι αποτυπωμένες ακόμα, τόσο στο ελληνικό χρέος, όσο και στους φόρους και στο ΑΕΠ.

Η ΛΑΘΟΣ ΣΥΝΤΑΓΗ

Οι συντελεστές ΦΠΑ το 2009 ήταν στο 19% και, ύστερα από αλλεπάλληλες αυξήσεις, έχουν μείνει «παγωμένοι» στο 24%, χωρίς να υπάρχει στον ορίζοντα κάποιο σενάριο μείωσης. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει με τη φορολογία φυσικών και νομικών προσώπων, ενώ έχει μπει στη ζωή των Ελλήνων και το «χαράτσι» του ΕΝΦΙΑ, το οποίο δεν προβλέπεται να καταργηθεί, παρότι ξεκίνησε ως έκτακτο μέτρο και έχει καταλήξει ως ο μεγαλύτερος και πλέον αποδοτικός φόρος για το κράτος.

Από το 2010 έως σήμερα οι συντελεστές του φόρου εισοδήματος έχουν αλλάξει πέντε φορές! 

Είναι ενδεικτικό, πως το 2010 ένας μισθωτός με εισόδημα 15.000 ευρώ πλήρωνε φόρο 540 ευρώ. Σήμερα, με το ίδιο ακριβώς εισόδημα, καταβάλει… 2.000 ευρώ! Τα έσοδα από φόρους στην περιουσία των πολιτών παραμένουν σε πενταπλάσιο ποσοστό, καθώς από τα 500 εκατ. το 2008 βρίσκονται σήμερα κοντά στα 2,4 δισ.

Τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία της Eurostat δείχνουν, ότι οι άμεσοι φόροι στην Ελλάδα αποδίδουν το 26,83% των συνολικών φορολογικών εσόδων. Το ποσοστό αυτό αυξήθηκε το 2023 συγκριτικά με το 2022, οπότε είχε διαμορφωθεί στο 23,43%. Ο μέσος όρος της ευρωζώνης διαμορφώνεται στο 34,12% έναντι 33,79% το 2022. Στους έμμεσους φόρους, το ποσοστό στην Ελλάδα ανήλθε στο 44,37% το 2023 έναντι 47% το 2021.

Τι σημαίνουν τα παραπάνω; Πως, μαζί με την ανεξέλεγκτη ακρίβεια (που έχει πάψει να θεωρείται εισαγόμενη, από τη στιγμή που η ευρωζώνη καταγράφει πολύ χαμηλότερα ποσοστά πληθωρισμού), το διαθέσιμο εισόδημα των Ελλήνων «ροκανίζεται» συνεχώς και, σύμφωνα με τις αλλεπάλληλες εκθέσεις του ΟΟΣΑ, η χώρα μας «κοντράρεται» μόνο με τη γειτονική Βουλγαρία.

Η Ελλάδα παραμένει στην κορυφή των χωρών-μελών του ΟΟΣΑ όσον αφορά και τη φορολογική επιβάρυνση για τις οικογένειες με παιδιά, με τα στοιχεία του 2024 να αποτυπώνουν μια άμεση σύγκριση μεταξύ φορολογουμένων με και χωρίς παιδιά, όταν ο μέσος όρος των χωρών του ΟΟΣΑ είναι αρκετά χαμηλότερος. Η φορολογική επιβάρυνση για έναν εργαζόμενο με δύο παιδιά το 2024 άγγιξε το 37,3% του μέσου ακαθάριστου μισθού, ενώ για τους εργαζόμενους χωρίς παιδιά έφτασε το 39,3%.

Η Ελλάδα κατατάσσεται στην 4^η χειρότερη θέση μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ στην ανισότητα στη φορολογική επιβάρυνση, ακολουθούμενη από χώρες όπως η Κόστα Ρίκα, το Μεξικό και η Τουρκία, στις οποίες η επιβάρυνση είναι ίδια για οικογένειες με ή χωρίς παιδιά.

Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΚΡΙΝΟ 2033

Το 2009, το ΑΕΠ ανερχόταν στα 237,5 δισ. ευρώ. Ήταν η χρονιά των «δίδυμων ελλειμμάτων» που οδήγησαν στη χρεοκοπία. Τότε, το εμπορικό έλλειμμα της χώρας άγγιξε τα 29,9 δισ. ευρώ. Η κατάσταση σήμερα δείχνει ακόμα ανησυχητική, καθώς μπορεί να μην υπάρχει δημοσιονομικό έλλειμμα, αλλά το εμπορικό ισοζύγιο παραμένει αρνητικό, και μάλιστα σε υψηλότερα επίπεδα από την εποχή που η Ελλάδα μπήκε στο Μνημόνιο.
Το 2024, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛ.ΣΤΑΤ.), το εμπορικό έλλειμμα της χώρας διαμορφώθηκε στα 36,4 δισ. ευρώ, δηλαδή είναι 6,5 δισ. ευρώ μεγαλύτερο απ’ ό,τι σχεδόν 15 χρόνια πριν, καθώς οι εξαγωγές παραμένουν σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα από τις εισαγωγές.

Πλέον, ως έτος-ορόσημο για να μηδενιστούν οι απώλειες έχει τεθεί το 2033. Σε 8 χρόνια από σήμερα, δηλαδή, εκτιμάται πως το κατά κεφαλήν ΑΕΠ θα έχει επιστρέψει στα επίπεδα του 2007, αλλά και το χρέος θα βρεθεί στο 100% του ΑΕΠ, μετά τις νέες πρόωρες αποπληρωμές που έχει προαναγγείλει το οικονομικό επιτελείο.

Με βάση την ανάλυση βιωσιμότητας του ελληνικού δημόσιου χρέους (DSA) του ΟΔΔΗΧ, το ποσοστό του αναμένεται να βρεθεί στο ορόσημο του 100% το έτος 2037. Ωστόσο, η πρόωρη αποπληρωμή των Μνημονίων, της τάξης του 31,6 δισ. ευρώ, αναμένεται να φέρει αυτόν το στόχο νωρίτερα, γύρω στο 2033 με 2034. Τα χρήματα προέρχονται από τα τεράστια και αχρείαστα υπέρ-πλεονάσματα.

ΠΗΓΗ: ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Εκτός πραγματικότητας κάθε θεώρηση των Δωδεκανήσων ή του συμπλέγματος της Μεγίστης ως απομονωμένου, είπε ο υπουργός Άμυνας κατά την επίσκεψη σε Καστελόριζο και Ρω

Στον εορτασμό των πολιούχων του Καστελόριζου, Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, παρέστη την Τετάρτη 21/5 ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, συνοδευόμενος από τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ, Στρατηγό Δημήτριο Χούπη.
Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας παρακολούθησε την Πανηγυρική Θεία Λειτουργία στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Καστελόριζου, στην οποία χοροστάτησε ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Σύμης, Τήλου, Χάλκης & Καστελόριζου κ.κ. Χρυσόστομος. Αμέσως μετά συμμετείχε στη λιτάνευση της ιερής εικόνας.
Παρόντες στον εορτασμό ήταν οι βουλευτές, Ιωάννης Παππάς, Εμμανουήλ Κόνσολας, Τσαμπίκα (Μίκα) Ιατρίδη, ο Αναπληρωτής Περιφερειάρχης της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, Αποστόλης Ασπράκης, ο Διοικητής της ΑΣΔΕΝ, Αντιστράτηγος Εμμανουήλ Θεοδώρου, ο Διοικητής της 95 ΑΔΤΕ, Υποστράτηγος Σπύρος Κογιάννης, ο Δήμαρχος του Δήμου Μεγίστης Καστελόριζου, Νικόλαος Ασβέστης και ο Διοικητής της ΔΑΝ Μεγίστης, Συνταγματάρχης (ΠΖ) Μιχαήλ Τσιρκινίδης. Παρέστησαν επίσης εκπρόσωποι των Σωμάτων Ασφαλείας, τοπικών αρχών και συλλόγων.
Στη συνέχεια, ο κ. Δένδιας επισκέφτηκε την έδρα της Δυνάμεως Αμύνης Νήσου (ΔΑΝ) Μεγίστης, όπου περιηγήθηκε στις εγκαταστάσεις της. Ακολούθως, ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας μετέβη στη Ρω, όπου κατέθεσε στέφανο στο μνημείο της «Κυράς της Ρω», Δέσποινας Αχλαδιώτου και παρέστη στα εγκαίνια και στον αγιασμό του νεόδμητου Επιτηρητικού Στρατιωτικού Φυλακίου (ΕΦ).
Σε χαιρετισμό του μετά το πέρας των εγκαινίων, ο κ. Δένδιας ανέφερε:
«Κυρίες και κύριοι,
Είναι μεγάλη μου τιμή και χαρά που βρίσκομαι σήμερα εδώ, ανήμερα της εορτής των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, στη Ρω, για τρίτη φορά. Αυτή τη φορά με αφορμή τα εγκαίνια του Επιτηρητικού Φυλακίου, το οποίο αποτελεί δωρεά της Βουλής των Ελλήνων, ως αυθεντικού εκφραστή της λαϊκής βούλησης. Θα ήθελα γι’ αυτό να ευχαριστήσω τον προηγούμενο Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων, τον κ. Κώστα Τασούλα, για τη δωρεά αυτή, η οποία έγινε επί των ημερών του, επί της Προεδρίας του.
Δε χρειάζεται να εξηγήσω –νομίζω είναι πασίγνωστο– ότι η γεωπολιτική σημασία της νησίδας αυτής είναι τεράστια, όπως και του συμπλέγματος της Μεγίστης, του Καστελόριζου. Και, βεβαίως, συναισθηματικά η Δέσποινα Αχλαδιώτου, ακρίτας εδώ, στη Ρω επί 34 χρόνια, μέχρι το θάνατό της, ύψωνε κάθε ημέρα την ελληνική σημαία.
Η σημερινή τελετή αποτελεί συνέχεια μιας σειράς εγκαινίων Επιτηρητικών Φυλακίων, το τελευταίο στον «ΑΓΙΟ ΦΑΝΟΥΡΙΟ» στη Σύμη. Συνιστούν τμήματα της προσπάθειας εκσυγχρονισμού των Ενόπλων Δυνάμεων της Πατρίδας μας και των συνθηκών διαβίωσης του προσωπικού μας, της Ατζέντας «2030» δηλαδή. Διότι έχω πει επανειλημμένως, ότι το προσωπικό είναι ο μεγαλύτερος πολλαπλασιαστής ισχύος των Ενόπλων Δυνάμεων.
Επανερχόμενος στο γεωγραφικό σημείο όπου βρισκόμαστε, δε χρειάζεται να υπενθυμίσω ότι το σύμπλεγμα της Μεγίστης είναι τμήμα των Δωδεκανήσων. Είναι σημείο αναφοράς για την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Πατρίδας μας, για την Αποκλειστική Οικονομική μας Ζώνη (ΑΟΖ). Οποιαδήποτε θεώρηση των Δωδεκανήσων ή του συμπλέγματος της Μεγίστης ως απομονωμένου, συνιστά νομίζω προσέγγιση εκτός πραγματικότητας Διεθνούς Δικαίου, εκτός πραγματικότητας της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας. Και είναι και μια ευκαιρία να θυμίσω για πολλοστή φορά, ότι η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας αποτελεί τμήμα του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Αποτελεί δηλαδή τμήμα των συνολικών αρχών που διέπουν την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Και έχω, επίσης, πει επανειλημμένα, ότι αν η γειτονική Τουρκία στην πορεία της στο μέλλον, ελπίζω προσέγγισης προς την Ευρώπη και όχι απόκλισης, επιλέξει να υπογράψει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, τότε το 95%, για να μην πω το 100%, της διαφοράς της με την Ελλάδα θα επιλυθεί.
Ούτως ή άλλως, εμείς οι Έλληνες σε μια εποχή γεωπολιτικών αλλαγών και αμφισβητήσεων, θα κάνουμε πάντοτε αυτό που το καθήκον και το Σύνταγμα επιβάλλουν. Θα προασπίσουμε την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Πατρίδας μας. Και ο φορέας υπεράσπισης αυτών των δικαιωμάτων ήταν, είναι και θα είναι πάντα οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι αξιόπιστος φορέας ισχύος αλλά και άρρηκτα συνδεδεμένες με την ελληνική κοινωνία. Σας ευχαριστώ πολύ».

ΠΗΓΗ: ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Οι σύμμαχοι μας Μελόνι-Μερτς-Μακρόν-Στάρμερ εξοπλίζουν την Τουρκία με Drones, Eurofighter και πυραύλους Meteor μέσω διακρατικών συμφωνιών, ενώ ετοιμάζονται να τη βάλουν και στο πρόγραμμα ReArm Europe θεωρώντας την Άγκυρα σημαντική για την Ευρωπαϊκή Ασφάλεια ◙ Χλιαρή, υποτονική έως ανύπαρκτη η αντίδραση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στις συναντήσεις μαζί τους

Του Μιχάλη Κωτσάκου

© εφημερίδα «Η ΑΠΟΨΗ»
[iapopsi.gr]

Περισσότερα είναι τα αρνητικά που έφερε στις βαλίτσες του ο Κυριάκος Μητσοτάκης από τη Ρώμη και το Βερολίνο, παρά τα θετικά, από το διήμερο ταξίδι του την προηγούμενη εβδομάδα, στις δύο μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Τόσο στη συνάντηση του με τη Τζόρτζια Μελόνι, όσο και με αυτή με τον Φρίντριχ Μερτς, ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν κατάφερε να υψώσει εμπόδιο, τόσο στη συμμετοχή της Τουρκίας στο κολοσσιαίο πρόγραμμα εξοπλισμού της Ευρώπης, όσο και στην πώληση μαχητικών αεροσκαφών και πυραύλων προς την Άγκυρα.

Και στις δύο πρωτεύουσες, ο κ. Μητσοτάκης αντιμετώπισε την ίδια επιχειρηματολογία. Ότι με βάση την απόφαση για τον ευρωπαϊκό μηχανισμό εξοπλισμών μπορούν χώρες που δεν είναι μέλη της Ε.Ε. να μετάσχουν σε αυτόν, μόνο με ιδιώτες και όχι ως κρατική οντότητα. Και η Τουρκία σε αυτή τη συμμαχία ReArm Europe που θα μοιραστούν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ εισέρχεται μέσω της Baykar, της εταιρείας όπλων που ανήκει στο γαμπρό του Ερντογάν, τον Σελτζούκ Μπαϊρακτάρ.

Ακόμη και οι συμφωνίες που υπέγραψε η Ιταλία με την Τουρκία αφορούν τη συνεργασία της εταιρείας κατασκευής drone Baykar και του ιταλικού αμυντικού κολοσσού Leonardo, καθώς και η εξαγορά από την Baykar της ιταλικής εταιρείας Piaggio. Μιλάμε για δύο κινήσεις που όχι μόνο ενισχύουν την τουρκική αμυντική βιομηχανία, αλλά και αυξάνουν την πιθανότητα πώλησης τουρκικών προϊόντων στην ευρωπαϊκή αγορά.

Τι σημαίνουν αυτές οι συμφωνίες; Κάτι πολύ μεγαλύτερο από μία συνεργασία της Ιταλίας με την Τουρκία. Η Ρώμη με τις συγκεκριμένες συμφωνίες άνοιξε την πόρτα στην Τουρκία για να εισπράξει χρήματα από τη συμμαχία ReArm Europe. Κι αυτό επειδή όταν έρθει η ώρα της ψηφοφορίας στην Ε.Ε. δε χρειάζεται ομοφωνία των 27 εταίρων, αλλά απλή πλειοψηφία. Δηλαδή αρκούν οι 14 από τους 27 να ψηφίσουν υπέρ της συμμετοχής χωρών που δεν είναι μέλη της Ε.Ε. Διότι εκτός της Τουρκίας στη συμμαχία ReArm Europe θέλουν να συμμετάσχουν και η Μεγάλη Βρετανία και ο Καναδάς.

Τόσο η Μελόνι, όσο και ο Μέρτς, εξήγησαν στον Έλληνα πρωθυπουργό ότι η συμμετοχή της Τουρκίας στην εξοπλιστική συμμαχία μετάσχει μέσω ιδιωτικών εταιρειών και όχι ως κρατική οντότητα. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Τζόρτζια Μελόνι δεν ασχολήθηκε καν με την αιχμή του κ. Μητσοτάκη σχετικά με τις συμφωνίες που υπέγραψαν Ιταλία και Τουρκία. Συνεργάτες της Ιταλίδας πρωθυπουργού εξηγούσαν, ότι η Ιταλία προχώρησε σε συμφωνίες τις οποίες θεωρεί συμφέρουσες και οι οποίες δεν καταπατούν τα βασικά της συμμαχίας ReArm Europe.

Τουναντίον, η κ. Μελόνι ζήτησε μεγαλύτερη συμμετοχή τις ιταλικής αμυντικής βιομηχανίας στα ελληνικά εξοπλιστικά προγράμματα. Υπενθυμίζεται άλλωστε, ότι η Αθήνα συζητά την αγορά δύο συν δύο μεταχειρισμένων ιταλικών φρεγατών REMM κλάσης Bergamini. Δηλαδή δύο άμεσα και δύο σε δεύτερο, αλλά σύντομο, χρόνο, ώστε να ενισχυθεί το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, αναμένοντας τις γαλλικές Belharra.

Στην τελική, το ταξίδι του κ. Μητσοτάκη στη Ρώμη το μόνο που απέφερε, ήταν τις συμφωνίες για ιταλικές επενδύσεις ύψους 360 εκατ. ευρώ στον ελληνικό σιδηρόδρομο, με δέσμευση για αγορά 23 σύγχρονων τρένων, καθώς και για αναβάθμιση της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Ιταλίας.

Επί της ουσίας, αυτό που βγήκε από τις συναντήσεις του πρωθυπουργού, η αντίδραση του οποίου θεωρείται από υποτονική έως ανύπαρκτη, είναι ότι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν παίρνει από τους συμμάχους ότι θέλει.

Οι σύμμαχοι μας Μελόνι-Μερτς-Μακρόν-Στάρμερ εξοπλίζουν την Τουρκία με Drones, Eurofighter και πυραύλους Meteor μέσω διακρατικών συμφωνιών, ενώ ετοιμάζονται να τη βάλουν και στο πρόγραμμα ReArm Europe, θεωρώντας την Άγκυρα σημαντική για την Ευρωπαϊκή Ασφάλεια.

Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΣΙΩΠΗ

Στο Βερολίνο ο Κυριάκος Μητσοτάκης έθεσε τους κινδύνους από την ένταξη της Τουρκίας στην άμυνα της ΕΕ στον Φρίντριχ Μερτς κατά τη συνάντηση τους στην καγκελαρία. Μάλιστα επέμεινε και στη συνέντευξη, όπου με νόημα τόνισε: «Πρέπει να ενισχύσουμε την ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία, αλλά για να συμβεί αυτό έχουμε την ευθύνη να επιλέξουμε προσεκτικά τους συνομιλητές μας στο πεδίο αυτό. Θα πρέπει να ευθυγραμμίζονται με την ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική, διαφορετικά θα τίθενται σε κίνδυνο συμφέροντα ασφάλειας των επιμέρους κρατών-μελών, όσο τελικά, όμως, και η αυτονομία και η ίδια η αξιοπιστία της Ευρώπης». 

Όμως από την άλλη ο κ. Μερτς, δημοσίως τουλάχιστον, δεν έβαλε φρένο στη συζήτηση για συμμετοχή της Τουρκίας στα αμυντικά προγράμματα της Ε.Ε. Τέλος, με αφορμή το ζήτημα της πώλησης στην Τουρκία μαχητικών αεροσκαφών Eurofighter Typhoon, πώληση που η προηγούμενη κυβέρνηση Όλαφ Σολτς είχε «παγώσει» με αφορμή τη φυλάκιση του δημάρχου Κωνσταντινούπολης, Εκρέμ Ιμάμογλου, και που η νυν ηγεσία του Βερολίνου φέρεται έτοιμη να επανεκκινήσει, κατέστη σαφές ότι Αθήνα και Βερολίνο έχουν διαφορετικές απόψεις σχετικά με το ρόλο της Άγκυρας, τόσο όσον αφορά στην επανεξοπλισμό της Ευρώπης όσο και σχετικά με την αμυντική αρχιτεκτονική της.

Ο Γερμανός καγκελάριος δεν τοποθετήθηκε επί του ζητήματος, ωστόσο, είναι προφανές, ότι το Βερολίνο δεν προτίθεται να παγώσει ένα επικερδές πρόγραμμα πώλησης στρατιωτικού υλικού σε τρίτη χώρα. Αντιθέτως, φαίνεται ότι η Γερμανία θέλει να μπει ενεργά στο παιχνίδι και των ελληνικών εξοπλιστικών προγραμμάτων.

Ελληνικές κυβερνητικές πηγές διευκρίνιζαν, όσον αφορά στο ενδεχόμενο συμμετοχής της Τουρκίας στην ευρωπαϊκή πολιτική ασφάλειας και άμυνας, ότι: «Για να μπορούμε, στο επίπεδο της ΕΕ, να έχουμε αμυντική συνεργασία με τρίτες χώρες, δεν αρκεί μια χώρα να είναι τυπικά υποψήφια προς ένταξη στην Ένωση. Πρέπει να πληροί τις προϋποθέσεις συμμόρφωσης με την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας, ή να έχει Security and Defense Partership με την ΕΕ – πρέπει να υπάρχουν κανόνες. Διαφορετικά, κινδυνεύουμε να δημιουργήσουμε νέες εξαρτήσεις ή να αναπτύξουμε συνεργασίες με παίκτες που δρουν ενάντια στα συμφέροντα της ΕΕ». Όμως όπως φαίνεται, τις ανησυχίες της Αθήνας δεν τις συμμερίζεται το Βερολίνο, παρά το γεγονός ότι Μερτς και Μητσοτάκης βρίσκονται στην ίδια πολιτική οικογένεια του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

Κυρίως όμως, ο Γερμανός καγκελάριος έθεσε ως προτεραιότητα το ζήτημα των επιστροφών προσφύγων που είχαν πάρει άσυλο στην Ελλάδα και σήμερα ζουν στη Γερμανία. «Γνωρίζει ο κ. Μητσοτάκης ότι αυτό το θεωρούμε μεγάλο πρόβλημα. Ότι θεωρούμε πως οι αριθμοί είναι υψηλοί. Θα επιδιώξουμε κοινή λύση», είπε μεταξύ άλλων, ανακοινώνοντας συνομιλίες μεταξύ των αρμόδιων υπουργών των δύο χωρών, δηλαδή του γερμανικού υπουργείου Εσωτερικών και του ελληνικού υπουργείου Μετανάστευσης.

Η γερμανική πλευρά βέβαια θα προσέλθει στη συζήτηση αυτή για να πιέσει για επιστροφή όσο περισσότερων από τους 40.000 πρόσφυγες που ζουν σήμερα στη Γερμανία, έχοντας λάβει καθεστώς ασύλου στην Ελλάδα. Και κυρίως για να αναγκάσει την Αθήνα να εμποδίζει νέες ροές προσφύγων προς τη Γερμανία, είτε μειώνοντας τις χορηγήσεις ασύλου είτε κόβοντας τις άδειες ταξιδιού.

Αυτό όμως ενέχει τον κίνδυνο να συσσωρεύονται, είτε στα ελληνικά νησιά αιτούντες άσυλο, είτε γενικότερα στη χώρα, πρόσφυγες που δε θα έχουν τη δυνατότητα να ταξιδέψουν προς Γερμανία. Άρα χωρίς αποτελεσματικό σύστημα επιστροφών στις χώρες προέλευσης, το γερμανικό αυτό αίτημα αποτελεί «θηλιά» για την ελληνική κυβέρνηση.