«Θα φέρει υπευθυνότητα στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ»

O Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε το διορισμό του Μάικλ Ρήγας στη θέση του αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Michael J. Rigas, όπως γίνεται αντιληπτό από το επίθετό του, είναι ελληνικής καταγωγής με καταγωγή από τη Λακωνία, και συμμετείχε στην πρώτη διακυβέρνηση του νέου προέδρου.
Ο Τραμπ έγραψε στο Truth Social: «Ο Μάικλ θα φέρει υπευθυνότητα στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, όπως έκανε σε ολόκληρη την κυβέρνηση, όταν υπηρέτησε στην πρώτη μου θητεία ως αναπληρωτής και εκτελών χρέη διευθυντή του Γραφείου Διαχείρισης Προσωπικού και ως εκτελών χρέη αναπληρωτή διευθυντή για τη διαχείριση στο Γραφείο Διαχείρισης και Προϋπολογισμού. Είναι ένας συντηρητικός πολεμιστής που ξέρει πώς λειτουργεί η κυβέρνηση και θα βοηθήσει να κάνουμε την Αμερική Μεγάλη Ξανά».

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Στην κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους, ο Ρήγας ήταν συνεργάτης διαχειριστής στη Γενική Διοίκηση Υπηρεσιών (GSA). Ήταν υπεύθυνος για την αύξηση των συμβάσεων της ομοσπονδιακής κυβέρνησης με μικρές επιχειρήσεις. Τον Ιούνιο 2017, διορίστηκε αναπληρωτής διευθυντής του Γραφείου Διαχείρισης Προσωπικού του Λευκού Οίκου. Τα τελευταία 20 χρόνια εργάστηκε στον ιδιωτικό, δημόσιο και μη κερδοσκοπικό τομέα, στη βελτίωση της οργανωτικής απόδοσης και εξορθολογισμού των λειτουργιών.
Διαθέτει εμπειρία ως CEO, COO και CMO. Διετέλεσε διευθύνων σύμβουλος οργανισμού που διαχειρίζεται το ανθρώπινο δυναμικό, την πρόσληψη ταλέντων, την ανάπτυξη και την πολιτική για 2,1 εκατομμύρια υπαλλήλους της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Διετέλεσε επίσης Διευθύνων Σύμβουλος της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.
Στέλεχος της C-Suite, επιτυγχάνοντας σταθερά εξαιρετικά αποτελέσματα και μειώνοντας το κόστος του οργανισμού. Διαθέτει πλούσιο ακαδημαϊκό υπόβαθρο στα οικονομικά, το διεθνές εμπόριο, την ηγεσία και τις πολυμερείς διαπραγματεύσεις, όπως και στην επίλυση συγκρούσεων.
Στη Γενική Διοίκηση Υπηρεσιών (GSA), υπηρέτησε και ως Ανώτερος Σύμβουλος και ως Αναπληρωτής Διαχειριστής. Στο Τμήμα Υπηρεσιών Βετεράνων της Μασαχουσέτης, ο Mike υπηρέτησε ως επικεφαλής του προσωπικού και αργότερα στο Heritage Foundation στην Ουάσιγκτον.
Η εμπειρία του στον ιδιωτικό τομέα περιλαμβάνει τη Mellon Financial Corporation και τους Brown Brothers Harriman & Co. Διαθέτει μεταπτυχιακό στη δημόσια διοίκηση από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ «John F. Kennedy School of Government», πτυχίο και μεταπτυχιακό στα οικονομικά από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης.
Να υπενθυμίσουμε, ότι επικεφαλής στο υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ θα είναι ο 53χρονος γερουσιαστής Μάρκο Ρούμπιο.

Τι προτείνουν οι διατλαντιστές σύμβουλοί του ◘ Πώς θα πείσουν τον Ζελένσκι να εγκαταλείψει την πολεμική προσπάθεια ανάκτησης των εδαφών του ◘ Τα ανταλλάγματα για τον Πούτιν

Μια πρόταση που θεωρεί ότι δε θα μπορέσει να αρνηθεί τόσο ο Ζελένσκι όσο και ο Πούτιν, επεξεργάζεται ο Ντόναλντ Τραμπ, με απώτερο στόχο τη λήξη του πολέμου στην Ουκρανία.
Οι διατλαντιστές σύμβουλοί του διατυπώνουν, ως βάση για το σχέδιο που σύντομα θα ολοκληρωθεί, δύο βασικές παραδοχές:
► ΠΡΩΤΟΝ, η Ρωσία δε θα δεχθεί να εγκαταλείψει τα εδάφη που έχει προσαρτήσει και, στην πραγματικότητα, τα νέα σύνορα της Ουκρανίας είναι τα σύνορα που προκύπτουν από την παράταξη των δύο στρατών στο πεδίο.
► ΔΕΥΤΕΡΟΝ, η Ουκρανία δε θα αφήσει τα όπλα και η μακροπρόθεσμη ειρήνη δε θα επιτευχθεί, αν η χώρα δε λάβει αδιαμφισβήτητες εγγυήσεις ασφαλείας.
Με αυτή την αφετηρία, η εισήγηση στο νέο πρόεδρο των ΗΠΑ είναι να προσφέρει στον Ζελένσκι την ένταξη στο ΝΑΤΟ, ώστε να «ξεχάσει» τα χαμένα εδάφη και να συγκατατεθεί σε μια συμφωνία η οποία θα παρέχει μόνιμες εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία, παρά τις απώλειες των περιοχών που βρίσκονται υπό τον έλεγχο της Ρωσίας.
Με το ίδιο σκεπτικό, η Ουάσιγκτον θα έχει προσφέρει μια διέξοδο και στον Πούτιν, καθώς θα έχει θωρακίσει τους ρωσόφωνους, που διαμηνύει ότι βρίσκονται υπό την προστασία του και θα έχει άλλωστε διευρύνει τα ρωσικά σύνορα με την Ουκρανία.
Όσοι υποστηρίζουν το συγκεκριμένο «κέλυφος» συμφωνίας εκτιμούν, ότι η πραγματική αιτία της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία το 2022 δεν είχε να κάνει με την προοπτική ένταξης της χώρας στο ΝΑΤΟ, η οποία τότε ήταν ένα μακρινό όνειρο και άπαντες το γνώριζαν: Κίεβο, Βρυξέλλες, Μόσχα, Ουάσιγκτον.
Θεωρούν ότι ο στόχος του Πούτιν ήταν να ενώσει Ουκρανούς και Ρώσους σε ένα σλαβικό έθνος, να ανατρέψει τη δημοκρατική, δυτικοκεντρική κυβέρνηση της Ουκρανίας και να αποστρατιωτικοποιήσει τη χώρα. Επιχείρημα προς αυτή την κατεύθυνση είναι το γεγονός ότι το Κρεμλίνο δεν απάντησε με κανέναν τρόπο στην ένταξη στο ΝΑΤΟ των έτερων γειτονικών χωρών, της Φινλανδίας και της Σουηδίας, τη διετία που μεσολάβησε· εν μέσω ενός πολέμου που δεν απομάκρυνε, αλλά αντιθέτως έφερε πιο κοντά την Ουκρανία με την Ατλαντική Συμμαχία.
Το στοίχημα του Τραμπ όμως, θα είναι να πείσει τον Ζελένσκι να σταματήσει να πολεμάει, εγκαταλείποντας την προσπάθεια απελευθέρωσης των ουκρανικών εδαφών που βρέθηκαν υπό την κατοχή των ρωσικών στρατευμάτων. Μια τέτοια απόφαση δεν είναι καθόλου εύκολη, για κανέναν δημοκρατικά εκλεγμένο ηγέτη.
Ιδίως τώρα που, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις στην Ουκρανία, έως και το 90% των Ουκρανών εξακολουθεί να πιστεύει ότι η χώρα τους μπορεί να κερδίσει τον πόλεμο. Εξ ου και οι εισηγήσεις για ένταξη στο ΝΑΤΟ ως αντιστάθμισμα.
«Είναι το μόνο χαρτί που μπορεί να παίξει ο Τραμπ, για να πείσει τους Ουκρανούς να σταματήσουν να πολεμούν. Είναι επίσης ο μόνος τρόπος, για να διατηρηθεί η μόνιμη ειρήνη κατά μήκος των συνόρων μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, όπου κι αν τραβηχτεί αυτή η γραμμή», τονίζει με άρθρο του στο Foreign Affairs ο Μάικλ ΜακΦολ, πρέσβης των ΗΠΑ στη Ρωσία την περίοδο 2012-14 και συγγραφέας του βιβλίου «Από τον Ψυχρό Πόλεμο στην Καυτή Ειρήνη».
«Η προσπάθεια -αναφέρει- γίνεται σε μια φάση κατά την οποία η Ουκρανία μάλλον χάνει τον πόλεμο. Από την άλλη, η κόπωση της Ρωσίας στο μέτωπο είναι επίσης δεδομένη, μαζί με τις απώλειες».
Ο ΜακΦολ θεωρεί, ότι ο Τραμπ θα πρέπει πρώτα να επιταχύνει την παράδοση στην Ουκρανία της στρατιωτικής βοήθειας η οποία έχει ήδη εγκριθεί και στη συνέχεια να εκφράσει την πρόθεση για την παροχή ακόμη περισσότερων όπλων, προκειμένου να σταματήσει την επίθεση της Ρωσίας στο Ντονμπάς, στα ανατολικά της Ουκρανίας.
Κι αυτό, γιατί η λογική υπαγορεύει, πως ο Πούτιν θα διαπραγματευθεί σοβαρά μόνον όταν οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις δε θα έχουν πλέον την ικανότητα να καταλάβουν περισσότερα ουκρανικά εδάφη, πόσο μάλλον αν αρχίσουν να χάνουν έδαφος. Με άλλα λόγια, ο Πούτιν θα πρέπει πρώτα να πειστεί ότι οι ΗΠΑ δε θα εγκαταλείψουν την Ουκρανία.

«Η υποκρισία της Δύσης «ξεπλένει» τους τζιχαντιστές» δηλώνει η καθηγήτρια Μαίρη Μπόση

Η πολύπλοκη κατάσταση που διαμορφώνεται μετά το «τέλος εποχής» για τη Συρία, μόνο τους αφελείς μπορεί να αφήνει αισιόδοξους. Κι αυτό, γιατί το φάντασμα της τρομοκρατίας επανέρχεται δυναμικά, όπως και μια ισχυρή τζιχάντ, που πλέον μπορεί να αποκτήσει μάλιστα κρατική οντότητα. Η Δύση για κάποιο λόγο δε δείχνει να ανησυχεί, ωστόσο η καθηγήτρια με ειδίκευση στη διεθνή ασφάλεια και την τρομοκρατία, Μαίρη Μπόση, χτυπάει το καμπανάκι του κινδύνου…

Συντάκτης: Σωτήρης Σκουλούδης

Πηγή: Newsbomb.gr

Ο πραγματικός νικητής στις δραματικές εξελίξεις της Συρίας, που όπως φαίνεται θα οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια στο διαμελισμό της, μέχρι στιγμής είναι ένας, κι αυτό είναι ξεκάθαρο. Είναι η τζιχάντ και η τρομοκρατία, όπως και οι κρατικοί δρώντες που την υποθάλπουν, ή τη στηρίζουν απροκάλυπτα και κερδίζουν από αυτή, χωρίς φυσικά να υπολογίζονται οι συνέπειες για τα χιλιάδες θύματα και τις υπόλοιπες συνέπειες για τους λαούς της περιοχής, αλλά και η ασφάλεια των δυτικών χωρών.

Τότε γιατί τόσοι πολλοί «πανηγυρίζουν», για την οριστική κατάρρευση του – σίγουρα στυγνού, αλλά σίγουρα δεν είναι ο μόνος στυγνός ηγέτης στα κράτη της Μέσης Ανατολής – καθεστώτος Άσαντ; Γιατί τα δυτικά ΜΜΕ, οι πολιτικοί, ακόμα και το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών που «χαιρετίζει» αυτή την εξέλιξη, λες και ωφελεί σε οτιδήποτε τα ελληνικά συμφέροντα ή τα συμφέροντα των ελληνορθοδόξων πληθυσμών της Συρίας, παρουσιάζουν στην πλειοψηφία τους ως θετική για τη «δημοκρατία» και την «ειρήνη» αυτή την εξέλιξη; Εξετάστηκε τι είναι αυτό που έρχεται… μετά τον Άσαντ;

Αυτό αναρωτιέται και η Μαίρη Μπόση, Ομότιμη Καθηγήτρια Διεθνούς Ασφάλειας του Πανεπιστημίου Πειραιώς και συγγραφέας.

Σε συνέντευξή της στο Newsbomb.gr, η ειδική, μεταξύ άλλων, και στα θέματα διεθνούς τρομοκρατίας, τα λέει «έξω από τα δόντια», δίνοντας μια καθόλου ευοίωνη, αλλά πέρα για πέρα ρεαλιστική, όπως φαίνεται, διάσταση των γεγονότων, που αναμένεται να επηρεάσουν το ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο, όχι μόνο της Μέσης Ανατολής. Η ίδια μάλιστα θεωρεί ότι θα υπάρξει ευρύτατη αλλαγή συνόρων, ενώ θα διαλυθούν και κράτη.

«Κερδισμένη είναι η υποκειμενική έννοια της τρομοκρατίας», ξεκαθαρίζει η Μαίρη Μπόση και εξηγεί: «Οι τρομοκράτες της Αλ Νούσρα και της Αλ Κάιντα «βαφτίστηκαν» τώρα αντάρτες, μαχητές, στο τέλος θα μας τους πουν και απελευθερωτές. Μιλάμε για τρομοκρατικές, ισλαμικές φονταμεταλιστικές οργανώσεις, επικηρυγμένες μέχρι πρότινος για τεράστια ποσά. Πρόκειται για τους ίδιους στυγνούς ισλαμιστές τρομοκράτες που ξέραμε ωστόσο, οι οποίοι είναι και οι μεγάλοι κερδισμένοι της υπόθεσης, που θα απαιτήσουν και θα λάβουν σημαντικά ανταλλάγματα για όλα αυτά».

Κι αν οι… «αντάρτες» μέχρι τώρα πασχίζουν να δείξουν ένα διαφορετικό πρόσωπο προς τη Δύση, καθώς δεν έχουν αναφερθεί διώξεις «αλλόθρησκων» ή όλες οι υπόλοιπες τρομοκρατικές πρακτικές που χαρακτηρίζουν τους τζιχαντιστές μέχρι σήμερα, η Μαίρη Μπόση θεωρεί ότι αυτό δεν πρόκειται παρά για ένα… προσωρινό «rebranding» ώστε να αποκομίσουν οφέλη.

«Η τρομοκρατία δεν αλλάζει ποτέ, διότι οι τρομοκράτες έχουν στέρεες, παγιωμένες αντιλήψεις που δε μεταβάλλονται ποτέ. Μπορεί να αλλάζει η τεχνολογία, να αλλάζουν οι συνθήκες, οι τρομοκράτες όμως όχι», υπογραμμίζει.

Η τρομοκρατία επίσης, όπως δείχνουν τα γεγονότα, μπορεί να αποβεί ως ένα χρήσιμο εργαλείο και για εδαφικά κέρδη για επίσημους κρατικούς δρώντες. Κι έτσι ερχόμαστε στην Τουρκία…

«Η Τουρκία είναι η δεύτερη κερδισμένη από τη διάλυση της Συρίας. Η ίδια χρηματοδότησε εν γνώσει όλων μας τους τρομοκράτες, αλλά αυτό δε φάνηκε να ενοχλεί κανέναν. Έτσι επεκτείνεται και σταθεροποιείται ταυτόχρονα ως περιφερειακός ηγέτης. Κι αυτό είναι μόνο η αρχή – θα υπάρξει και συνέχεια. Η Τουρκία έχει μια πορεία με συνεχή κέρδη και τελικά θα καθορίσει και το μέλλον της Συρίας», σημειώνει.

Τι σημαίνουν όλα αυτά για τις μειονοτικές ομάδες και τους χριστιανούς; Ποιες μεγάλες αλλαγές -γιατί θα έρθουν- θα γίνουν με το κουρδικό ζήτημα, με ΗΠΑ και Ισραήλ να επιθυμούν την ίδρυση κράτους και τους Τούρκους να το πολεμούν; Πώς θα μεταφραστεί αυτή η σύγκρουση συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων;

«Όλη αυτή η κινητικότητα ανοίγει την ψαλίδα για την κινητικότητα του αύριο»…

Και μία από τις νέες «ραγδαίες» εξελίξεις που μπορεί να προκύψουν, και μάλιστα πολύ σύντομα, είναι να βρεθούν αντιμέτωποι το Ισραήλ και η Τουρκία. Όπως αναφέρει η καθηγήτρια, «όλοι κινούνται με βάση τα συμφέροντά τους, όμως αυτά μπορεί να μην συγκλίνουν τώρα ή στο μέλλον. Τώρα, για παράδειγμα, Τουρκία και Ισραήλ συμπράττουν, αλλά αύριο μπορεί να αλλάξει αυτό», αναφέρει, για δύο δυνάμεις οι οποίες το τελευταίο διάστημα επιδίδονται σε πολεμική ρητορική ακραίου μίσους.

Θυμίζουμε ότι την 1^η Οκτωβρίου του 2024, ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν, δήλωνε: «Μπορώ να σας πω ξεκάθαρα ότι η χώρα που θα βάλει στο στόχαστρο μετά το Λίβανο θα είναι η πατρίδα μας. Ο Νετανιάχου περιλαμβάνει την Ανατολία στα όνειρά του». Οι δηλώσεις αυτές τότε, δεν έβγαζαν πολύ νόημα, καθώς η Συρία βρισκόταν «ανάμεσα» στο Ισραήλ και την Τουρκία. Πλέον όμως με τις δυνάμεις που υποστηρίζει η Τουρκία – όπως ο HTS – να έχουν καταλάβει ένα μεγάλος μέρος της και τις δυνάμεις του Ισραήλ να δημιουργούν «νεκρή ζώνη» στα νότια της χώρας, δεν αποκλείεται οι δύο πλευρές να βρεθούν «πρόσωπο με πρόσωπο» σε κάποιο σημείο της Συρίας.

Στην παράμετρο αυτή δε θα πρέπει κανείς να παραγνωρίσει τις δηλώσεις της ισραηλινής ηγεσίας, που δηλώνει τις προθέσεις στήριξης των Κούρδων του SDF. Και κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο αυτή η συνάντηση να έχει… εκρηκτικό χαρακτήρα, με τη χώρα να μετατρέπεται σε κάτι που θυμίζει έντονα… Λιβύη!

Η Hayat Tahrir al-Sham έχει τη μερίδα του λέοντος στις μάχες τις τελευταίες δύο εβδομάδες — αλλά ποιος βρίσκεται πίσω από αυτήν την ομάδα;

Μετά από περισσότερα από 50 χρόνια στην εξουσία, το καθεστώς Άσαντ έχει πέσει και ο πρώην Πρόεδρος της Συρίας Μπασάρ αλ-Άσαντ έχει καταφύγει στη Μόσχα. Ποιος μένει να ηγηθεί της Συρίας; Υπάρχουν τουλάχιστον πέντε διαφορετικές ομάδες που ελέγχουν διάφορα μέρη της Συρίας. Ιδού ποιοι είναι αυτοί:

HAYAT TAHRIR AL-SHAM

Η κύρια τρομοκρατική ομάδα – η οποία κατέλαβε την Αλέπο, τη Χάμα και τη Χομς σε μια ταχύτατη επίθεση που ξεκίνησε στις 27 Νοεμβρίου και κορυφώθηκε με την κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ στις 7 Δεκεμβρίου – είναι η Hayat Tahrir al-Sham (HTS), που σημαίνει Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Συρίας, στα αραβικά.

Η HTS ξεκίνησε ως το Μέτωπο αλ-Νούσρα, θυγατρική της Αλ-Κάιντα, της ισλαμιστικής τρομοκρατικής ομάδας που ιδρύθηκε από τον αείμνηστο Οσάμα μπιν Λάντεν. Η ομάδα χαρακτηρίστηκε ξένη τρομοκρατική οργάνωση από το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ το 2018.

Ο ηγέτης της, Άχμεντ αλ-Σαράα, που χρησιμοποιεί το όνομα πολέμου, Αμπού Μοχάμεντ αλ-Γκολάνι, είναι το αντικείμενο βραβείου 10 εκατομμυρίων δολαρίων από τις ΗΠΑ. Στην πρώτη του τηλεοπτική συνέντευξη το 2014, ο αλ-Γκολάνι δήλωσε στο Καταριανό δίκτυο Al Jazeera ότι στόχος του ήταν να δει τη Συρία να κυβερνάται με βάση τον Ισλαμικό Νόμο και είπε ότι δεν υπάρχει χώρος για τις μειονότητες των Αλαουιτών, Σιιτών, Δρούζων και Χριστιανών.

Η ομάδα έχει διαπράξει παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, «συμπεριλαμβανομένων βασανιστηρίων, καταναγκαστικών εξαφανίσεων, βιασμών και άλλης σεξουαλικής βίας, και εκτελέσεων κατά τη διάρκεια κράτησης», τις οποίες έχει τεκμηριώσει ο ΟΗΕ έως το 2020, σύμφωνα με την Επιτροπή των ΗΠΑ για τη Διεθνή Ελευθερία της Θρησκείας.

«Αφού κατέλαβε τις κρατικές φυλακές και ίδρυσε άλλες φυλακές, η HTS χρησιμοποίησε τον σεχταριστικό καταναγκαστικό εγκλεισμό και την απαγωγή, ζητώντας λύτρα από μέλη των μειονοτήτων», ανέφερε η Επιτροπή.

Ο αλ-Γκολάνι έχει αλλάξει τη στάση του σημαντικά τα τελευταία δέκα χρόνια. Το 2021, είπε σε Αμερικανό δημοσιογράφο του δικτύου PBS, ότι η HTS δεν αποτελεί απειλή για τη Δύση.
«Ναι, έχουμε επικρίνει τις δυτικές πολιτικές», είπε ο αλ-Γκολάνι, ο οποίος τότε φορούσε σακάκι και είχε τα μαλλιά του χτενισμένα. «Αλλά να διεξάγουμε πόλεμο εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών ή της Ευρώπης από τη Συρία, αυτό δεν είναι αλήθεια. Δεν είπαμε ότι θέλουμε να πολεμήσουμε».

Τα τελευταία οκτώ χρόνια, η HTS έχει αμυνθεί, κρυμμένη στην επαρχία Ιντλίμπ, στα βορειοδυτικά της Συρίας. Αλλά καθώς η Ρωσία αποσύρθηκε όλο και περισσότερο από τη Συρία, λόγω του πολέμου στην Ουκρανία, η HTS είδε την ευκαιρία να δοκιμάσει την αποφασιστικότητα των στρατευμάτων του καθεστώτος Άσαντ.

Στις 27 Νοεμβρίου, εξαπέλυσε μια αιφνιδιαστική επίθεση στην Αλέπο και σύντομα διαπίστωσε ότι τα στρατεύματα του Άσαντ υποχωρούσαν, πολεμώντας χωρίς ρωσική αεροπορική υποστήριξη και χωρίς τη σφοδρότητα που είχαν επιδείξει προηγουμένως.

Ο αλ-Γκολάνι εντόπισε την ευκαιρία να προχωρήσει προς τα νότια, καταλαμβάνοντας την πόλη της Χάμα και στη συνέχεια τη Χομς και τη Δαμασκό. Καθ’ όλη τη διάρκεια της επίθεσης, ο αλ-Γκολάνι και η HTS συνέθεσαν με προσοχή προπαγάνδα μέσω των κοινωνικών δικτύων, για να εμφανιστούν ως μια συριακή εθνικιστική ομάδα.

Πριν την πτώση της Δαμασκού, ο αλ-Γκολάνι δήλωσε στο CNN: «Η Συρία αξίζει ένα σύστημα διακυβέρνησης που να είναι θεσμικό, όχι ένα όπου ένας μόνο ηγέτης παίρνει αυθαίρετες αποφάσεις. Μην κρίνετε από τα λόγια αλλά από τις πράξεις».

Η Επιτροπή των ΗΠΑ για τη Διεθνή Ελευθερία της Θρησκείας δήλωσε, σε μια αναφορά του 2022, ότι «παρά την οργανωμένη εκστρατεία δημοσίων σχέσεων της HTS για να επαναφέρει την εικόνα της, η αυταρχική και ιδεολογικά καθοδηγούμενη διακυβέρνηση της – καθώς και οι συνεχώς εξελισσόμενες σχέσεις της με άλλους μη κρατικούς και κρατικούς φορείς που διεκδικούν έλεγχο σε διάφορες περιοχές της Συρίας – θέτουν τη θρησκευτικά ποικιλόμορφη πληθυσμιακή ομάδα του βορειοδυτικού τμήματος της Συρίας σε συνεχιζόμενο κίνδυνο».

ΣΤΡΑΤΟΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΥΡΙΑΣ (SNA)

Ο Στρατός εθνικής Συρίας (SNA) – διαφορετικός από το δικό του Συριακό Αραβικό Στρατό του Άσαντ – σχηματίστηκε από στρατιώτες που είχαν αποστατήσει από τον στρατό του Άσαντ το 2011. Ο SNA – αρχικά γνωστός ως Ελεύθερος Συριακός Στρατός (FSA) – υποστηριζόμενος από τον τουρκικό στρατό, στάλθηκε για να απομακρύνει τόσο τις δυνάμεις του ISIS όσο και τις κουρδικές δυνάμεις από τα σύνορα με την Τουρκία. Ο SNA ελέγχει τώρα μια μεγάλη περιοχή στη βόρεια Συρία, παράλληλη με τα τουρκικά σύνορα.

Όταν η HTS ξεκίνησε την επίθεσή της κατά του καθεστώτος Άσαντ στις 27 Νοεμβρίου, ο SNA εντάχθηκε στην επίθεση και συμμετείχε στις μάχες στην Αλέπο. Όταν η HTS κινήθηκε νότια προς τη Χάμα και τη Δαμασκό, ο SNA κατευθύνθηκε προς τα ανατολικά, καταλαμβάνοντας εδάφη από το καθεστώς Άσαντ, αλλά έρχεται σε σύγκρουση με τις κουρδικές δυνάμεις γύρω από την Μανμπίτζ.

ΣΥΡΙΑΚΕΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ (SDF / YPG)

Η Συρία, όπως και η γειτονική Τουρκία και το Ιράν, έχει σημαντική κουρδική μειονότητα, και όταν ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος το 2011, οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) οργανώθηκαν σε Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG), οι οποίες κατέλαβαν μεγάλες περιοχές της βόρειας και ανατολικής Συρίας το 2012, όταν το καθεστώς Άσαντ αποσύρθηκε για να πολεμήσει εχθρούς αλλού. Η Τουρκία θεωρούσε το YPG αδιάσπαστο από το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK), μια τρομοκρατική ομάδα που μάχεται για τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους στη νοτιοανατολική Τουρκία.

Τον Οκτώβριο, τρομοκράτες του PKK σκότωσαν πέντε άτομα κατά τη διάρκεια μιας επίθεσης σε εργοστάσιο αεροδιαστημικής στην Άγκυρα. Αλλά στη Συρία, το YPG ήταν ένας από τους λίγους στρατούς που μπόρεσαν να αντισταθούν στο ISIS και υποστηρίχθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες μετά το 2014. Το YPG αργότερα αποτέλεσε τη ραχοκοκαλιά των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), μιας συμμαχίας κουρδικών και αραβικών πολιτοφυλακών.

Το SDF ελέγχει τώρα το μεγαλύτερο μέρος της Συρίας, ανατολικά του ποταμού Ευφράτη, συμπεριλαμβανομένης της πρώην πρωτεύουσας του ISIS, Ράκα, η οποία είναι γνωστή ως η Αυτονομιστική Διοίκηση του Βόρειου και Ανατολικού τμήματος της Συρίας (AANES).

Στις 6 Δεκεμβρίου, το SDF κατέλαβε την Ντέϊρ αλ-Ζορ, άλλη μια σημαντική πόλη της ανατολικής Συρίας. Και στις 8 και 9 Δεκεμβρίου, οι δυνάμεις του συγκρούστηκαν με τον αντίπαλο SNA για τον έλεγχο της πόλης Μανμπίτζ. Υπάρχουν ανεπιβεβαίωτες αναφορές ότι ο SNA εκδίωξε το SDF από την Μανμπίτζ.

ΝΟΤΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΗ ΟΜΑΔΑ (SOR)

Τις τελευταίες εβδομάδες, μια νέα ομάδα ανταρτών εμφανίστηκε στο μακρινό νότο της Συρίας, καταλαμβάνοντας την πόλη Ντάρα, η οποία ήταν η γενέτειρα της επανάστασης κατά του καθεστώτος Άσαντ τον Απρίλιο του 2011. Η ομάδα αυτή είναι γνωστή ως η Νότια Επιχειρησιακή Ομάδα (SOR) και περιλαμβάνει μαχητές από τη μειονότητα των Δρούζων, οι οποίοι ζουν επίσης στο νότιο Λίβανο και στη Γκολάν του Ισραήλ.