Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Ενώ ο Ερντογάν συνεχίζει ακάθεκτος τη νέο-οθωμανική του «επέλαση» στα Βαλκάνια ενισχύοντας, μεταξύ άλλων, και τις στρατιωτικές σχέσεις με Σκόπια, Κοσσυφοπέδιο και Αλβανία, παραμένει ερωτηματικό το «παράθυρο ευκαιρίας» που επικαλείται ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών κ. Γεραπετρίτης, για το οποίο δεν κάνει καμία έστω και απλή αναφορά σε τι συνίσταται.

Τι είναι δηλαδή αυτό το περίφημο «παράθυρο ευκαιρίας», το οποίο εάν σπεύσουμε να εκμεταλλευθούμε και οριοθετήσουμε ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα με την Τουρκία, θα εξασφαλίσει την ειρήνη για τις επόμενες γενιές;

Ο ίδιος ο κ. Γεραπετρίτης, μάλιστα, σε συνέντευξη που παρεχώρησε στο δημοσιογράφο Παύλο Τσίμα, στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ, είπε: «Αν είναι να αφήσω μια μεγάλη παρακαταθήκη για τη χώρα μου για τις επόμενες γενιές, να είναι μια γειτονιά η οποία θα είναι ήρεμη, μια Ελλάδα της αυτοπεποίθησης, της σταθερότητας, της υπερηφάνειας, ας χαρακτηριστώ και μειοδότης».

Επειδή αρκετοί στην Ελλάδα παρακολουθούμε τις αντίστοιχες δηλώσεις των Τούρκων αξιωματούχων αλλά και του ιδίου του Χακάν Φιντάν, ομολόγου του Έλληνα ΥΠΕΞ, δεν είδαμε να ξεστομίζει ποτέ τη λέξη μειοδότης ή κάποια άλλη αντίστοιχης έννοιας, γιατί για να χαρακτηριστεί κάποιος μειοδότης, θα πρέπει να προβεί σε πράξεις που δικαιολογούν αυτό το χαρακτηρισμό.

Σημειωτέων, ότι με βάση το λεξικό της κοινής νεοελληνικής, εθνικός μειοδότης είναι «αυτός που κάνει παραχωρήσεις που βλάπτουν τα εθνικά συμφέροντα».

Ο κ. Γεραπετρίτης, αν σέβεται τον ελληνικό λαό, θα πρέπει να εξηγήσει σε ποιες παραχωρήσεις είναι διατεθειμένος να προχωρήσει προς τους Τούρκους, για να πετύχει το αποτέλεσμα που εύχεται.

Πάντως, η δημοσιογράφος της εφημερίδας Hürriyet και υπεύθυνη του πολιτικού ρεπορτάζ στην εφημερίδα, Χαντέ Φιράτ, αναφερόμενη σε συνέντευξη που παραχώρησε ο Έλληνας ΥΠΕΞ στην εφημερίδα Καθημερινή, αφού περιγράφει τα όσα είπε ο κ. Γεραπετρίτης, γράφει:

«Σε δηλώσεις του, ο Έλληνας Υπουργός επέστησε την προσοχή στη σημασία του διαλόγου μεταξύ των δύο χωρών. Δεν έχουν αλλάξει, λοιπόν, οι κόκκινες γραμμές της Ελλάδας, αλλά της Τουρκίας; Σε ποιο στάδιο βρίσκονται οι σχέσεις των δύο χωρών;

◙ Ζήτησα από ανώτερες διπλωματικές πηγές τις απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις, κεφάλαιο προς κεφάλαιο.

◙ Ζήτησα από ανώτερες διπλωματικές πηγές τις απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα που γεννά αυτή η συνέντευξη.

»Λέγοντας ότι υπάρχει πολιτική βούληση και από τις δύο πλευρές για συνέχιση του διαλόγου, ας περάσουμε στους λόγους έναρξης αυτών των συνομιλιών και στις θέσεις της Τουρκίας. Τα σημεία που υπογράμμισαν υψηλόβαθμες διπλωματικές πηγές είναι τα εξής:

»Πρώτον, οι αρχές της Τουρκίας και της Ελλάδας πρέπει να συνεργαστούν για την ενίσχυση της σταθερότητας και της ειρήνης στην περιοχή. Υπάρχουν θέματα για τα οποία οι δύο χώρες δε συμφωνούν, αλλά ο αριθμός των θεμάτων που μπορούν να συμφωνηθούν δεν είναι μικρός.

»Δεύτερον, δεν υπάρχει αλλαγή στις θέσεις των δύο χωρών για τα θέματα του Αιγαίου. Για την Τουρκία δεν είναι δυνατό να περιοριστούν οι διαφορές των θέσεων των δύο χωρών στο Αιγαίο σε ένα μόνο θέμα. Η συντριπτική πλειονότητα των θαλάσσιων και αεροπορικών ζητημάτων είναι νομικά αλληλένδετα. Είναι νομική απαίτηση να αντιμετωπιστούν αυτά τα ζητήματα από κοινού.

»Τρίτον, στόχος της Άγκυρας είναι να μην αφήσει άλυτα ζητήματα που μπορεί να δημιουργήσουν εν συνεχεία ένταση και κρίσεις, καθώς στόχος του διαλόγου είναι να επιτευχθεί μια μόνιμη ηρεμία στις σχέσεις των δύο χωρών. Η Άγκυρα επιθυμεί μια μόνιμη, συνολική και δίκαιη λύση, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, σε διαφορές όπως είναι τα χωρικά ύδατα και το εύρος του εναέριου χώρου, για τους γεωγραφικούς σχηματισμούς των οποίων η κυριαρχία δεν έχει καθοριστεί, για το καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης των νησιών και τη διαχείριση του FIR. Αν δε δοθεί λύση διαπραγματευτική σε αυτά διμερώς, η Άγκυρα σκέφτεται να τα πάει όλα πακέτο στη διεθνή δικαιοδοσία.

»Υπάρχει και το θέμα των μειονοτήτων. Η Άγκυρα γνωρίζει ότι η Ελλάδα τείνει να παρουσιάζει το ζήτημα ως ένα διεθνές ζήτημα θρησκευτικής ελευθερίας ή ανθρωπίνων δικαιωμάτων που απασχολεί τη διεθνή κοινότητα. Θα γράψω όμως τις απόψεις ανώτερων διπλωματικών πηγών σε αυτό το θέμα: Δεν είναι δυνατόν η Άγκυρα να δεχτεί μια συνεννόηση του τύπου “Η ελληνική μειονότητα είναι υπόθεση της διεθνούς κοινότητας, ενώ η τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης είναι μόνο εσωτερικό ζήτημα της Ελλάδας”.

»Η Ελλάδα πρέπει να σταματήσει τις προσπάθειές της να αρνείται την εθνική ταυτότητα της τουρκικής μειονότητας, να μην αναγνωρίζει τους εκλεγμένους θρησκευτικούς ηγέτες της, να περιορίζει ουσιαστικά τις δυνατότητες εκπαίδευσης, να υποσκάπτει τα μειονοτικά θεμέλια, εν ολίγοις, να εκφοβίζει την τουρκική μειονότητα. Όπως η Τουρκία βλέπει την ελληνική μειονότητα ως πλούτο και γέφυρα φιλίας μεταξύ των δύο χωρών, η προσδοκία είναι ότι η τουρκική μειονότητα θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με τον ίδιο τρόπο από την Ελλάδα.

» Η Ελλάδα θα πρέπει επίσης να αναθεωρήσει την προσέγγισή της για τους συμπατριώτες μας που δεν καλύπτονται από τη Συνθήκη της Λοζάνης. Όσοι κατοικούν σε Θεσσαλονίκη, Ρόδο και Κω δεν εμπίπτουν στο μειονοτικό πλαίσιο που ορίζει η Συνθήκη της Λοζάνης. Απαίτηση της Άγκυρας είναι η ελληνική πολιτεία να λάβει μέτρα προς αυτούς στη βάση των οικουμενικών αξιών και σύμφωνα με τα ανθρώπινα και μειονοτικά δικαιώματα».

Αυτά μας λέει η κυρία Χαντέ Φιράτ, η οποία, μάλιστα, επικαλείται «υψηλόβαθμες διπλωματικές πηγές». Με δεδομένο ότι στην Τουρκία οι διπλωματικές πηγές είναι αδιανόητο να μιλούν έστω και υπό καθεστώς ανωνυμίας στους δημοσιογράφους, αν δεν εκφράζουν την πολιτική της κυβέρνησης και με δεδομένο ότι ο Χακάν Φιντάν δε μίλησε για κινήσεις από πλευράς του σε αυτήν τη διαδικασία, που θα τον χαρακτηρίσουν «μειοδότη», είναι αδήριτη ανάγκη να περιγράψει ο ίδιος ο κ. Γεραπετρίτης ή έστω υψηλόβαθμες διπλωματικές πηγές, ποιες είναι εκείνες οι κινήσεις που έχει αποφασίσει να κάνει η κυβέρνηση, που θα καταχωρίσουν τον Έλληνα ΥΠΕΞ στους εθνικούς μειοδότες.

Αδιανόητη δήλωση! Παρομοιάζουν την εθνική μας κυριαρχία με… πατάτες στη λαϊκή!

H κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι έτοιμη για παραχωρήσεις της εθνικής μας κυριαρχίας και μετά την ντροπιαστική συνέντευξη Γεραπετρίτη και τη «βόμβα» του Ερντογάν για δρομολόγηση του ελληνοτουρκικού διαλόγου, οι δηλώσεις της διευθύντριας του ΕΛΙΑΜΕΠ στο κρατικό μέσο της ΕΡΤ, έρχονται να επιβεβαιώσουν την εθνική μειοδοσία!

Όπως αποκάλυψε (Δευτέρα 14/10) στην εκπομπή «Συνδέσεις» της ΕΡΤ η διευθύντρια του ΕΛΙΑΜΕΠ, Μαρία Γαβουνέλη, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν πρόκειται να διαπραγματευθεί μόνο την ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, αλλά ακόμα και τα χωρικά ύδατα της Ελλάδας! Γεγονός αδιανόητο, αφού η αιγιαλίτιδα ζώνη είναι ο σκληρός πυρήνας εθνικής κυριαρχίας μίας χώρας.

Αυτό όμως που προκαλεί θυμηδία, είναι η παρομοίωση της εθνικής μας κυριαρχίας με… τις «πατάτες στη λαϊκή», όπως χαρακτηριστικά είπε η διευθύντρια του ΕΛΙΑΜΕΠ, την οποία θα πρέπει να παζαρέψουμε με παρόμοιο τρόπο…

Χαρακτηριστική ήταν η αντίδραση του παρουσιαστή, ο οποίος απόρησε στο σχόλιο της κ. Γαβουνέλη ότι είναι λογικό να διαπραγματευτούμε την αιγιαλίτιδα ζώνη, με την ίδια να του απαντάει «είναι λογική της οποιασδήποτε διαπραγμάτευσης είτε… αγοράζουμε πατάτες(!) στη λαϊκή, είτε φτιάχνουμε την αιγιαλίτιδα…»!

Όταν αυτή η αποκάλυψη γίνεται στην κρατική τηλεόραση, αποκτά τη διάσταση της ομολογίας μία ασύλληπτης προδοσίας εις βάρος της Ελλάδας…

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΤΟ ΚΛΙΜΑ

Υπενθυμίζεται ότι την ίδια ώρα πληθαίνουν οι διαρροές που προετοιμάζουν το κλίμα για οριστική εγκατάλειψη των 12 ν.μ., αλλά ακόμα και της ύστατης κόκκινης γραμμής για το γενικό κανόνα των 6 ν.μ.

Σημειώνεται ότι η «Hürriyet» σε δημοσίευμά της αποκάλυψε, ότι ο Φιντάν στη συνάντηση με τον Γεραπετρίτη θα απαιτήσει λύση πακέτο για το Αιγαίο, με θέματα και για την κυριαρχία στα νησιά, το FIR κ.λπ., ενώ θα καλέσει την Ελλάδα σε διαφορετική περίπτωση να άρει τις αντιρρήσεις της για την προσφυγή στη Χάγη. Παράλληλα, ο Ερντογάν έκανε λόγο για συμφωνία με τον Μητσοτάκη να βρεθεί λύση, προϊδεάζοντας ότι ο Φιντάν «θα μεταβεί στην Ελλάδα και θα έχει συνομιλίες για τα θέματα αυτά», σημειώνοντας ότι οι δύο χώρες μπορούν να βρουν λύση και να αφήσουν πίσω τα προβλήματα, ενώ υποστήριξε ότι η Τουρκία είναι αποφασισμένη να προστατεύσει τα δικαιώματά της μέχρι τέλους!

Δείτε το βίντεο ΕΔΩ: www.newsbreak.gr/politiki/735013/omologia-ethnikis-meiodosias-apo-tin-dieythyntria-toy-eliamep/

Ποιοι θα κηδέψουν το… νεκρό

Γράφει ο δημοσιογράφος
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΗΣΤΟΥ
© slpress.gr

Η μισή Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ μετά τη μομφή με μυστική ψηφοφορία και την καθαίρεση του Στέφανου Κασσελάκη από το αξίωμα του προέδρου, έφτασε στο τελευταίο άκρο, και αποφάσισε με φανερή ψηφοφορία αυτή τη φορά(!) πως δεν έχει δικαίωμα να θέσει υποψηφιότητα στις προγραμματισμένες για τον επόμενο μήνα εκλογές για την ανάδειξη προέδρου. Κι αυτό, όταν και λίγες μέρες μετά, είναι προγραμματισμένο Συνέδριο, που είναι το ανώτερο σώμα σε κάθε δημοκρατικό κόμμα.
Υπέρ της πρότασης, να μην είναι υποψήφιος ο καθαιρεθείς πρόεδρος, ψήφισαν 138 μέλη από τα 293 που έχουν απομείνει, δηλαδή το 47% των μελών(!) – καθώς μετά τις αποχωρήσεις εκείνων που μετακινήθηκαν στη Νέα Αριστερά και την προώθηση αναπληρωματικών, δεν έφτασαν ποτέ τον αριθμό 300 που προβλέπει το καταστατικό.
Αυτή η πλειοψηφία προέκυψε μετά την «προδοσία» του Νίκου Παππά, που έπεισε τον Κασσελάκη να τον χρήσει επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, απολύοντας από τα καθήκοντά του τον Φάμελλο, με τον οποίο στη συνέχεια συμμάχησε! Και μετά ο Πολάκης που απαίτησε να μην αποκλειστεί κανείς και να μετρηθούν όλοι οι υποψήφιοι πρόεδροι στα ίσα, έκανε το κορόιδο! Μάλιστα, όπως αποκαλύφθηκε στη μυστική ψηφοφορία για τη μομφή, ψήφισε τηλεφωνικά και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής που είχε μετακινηθεί στο κόμμα των έντεκα βουλευτών που αποχώρησαν!
Το είχαν προαναγγείλει, αλλά δυσκολευόμασταν να το πιστέψουμε, ότι θα φτάσουν σε αυτό το σημείο εξευτελισμού των δημοκρατικών διαδικασιών, της ασέβειας στη γνώμη των μελών του κόμματος και την αρχή της πλειοψηφίας.
Όταν η ασυγκράτητη Όλγα Γεροβασίλη έλεγε ότι: «Δε θα έχει δεύτερη ευκαιρία ο Κασσελάκης. Για μας είναι μάχη υπέρ βωμών και εστιών!» θεωρήθηκε κάτι σαν υπερβολή. Κάναμε λάθος. Οι μεγαλομέτοχοι του ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισαν να κρατήσουν το κόμμα για πάρτη τους. Υποθέτω ότι νου και ηλικία έχουν και έχουν υπολογίσει ότι το «κόμμα τους», αυτό που θα κρατήσουν, θα είναι κόμμα χωρίς μέλη και οργανώσεις. Όλα θα αρχίζουν και θα τελειώνουν στη δική τους ομάδα που θα είναι η Κεντρική Επιτροπή.
Και το ερώτημα που προκύπτει είναι, τι θα το κάνουν αυτό το κόμμα που θα τους μείνει, όταν δε θα έχει πλέον καμιά προοπτική ανασυγκρότησης και επανεκκίνησης. Θα είναι η προίκα τους για να παζαρέψουν με κάποιους από το ΠΑΣΟΚ για τη δημιουργία μιας Κεντροαριστεράς, ικανής να εκτοπίσει από την εξουσία τη ΝΔ; Πόσο επιθυμητοί θα είναι για το ΠΑΣΟΚ μετά τα αποκρουστικά κατορθώματά τους, ειδικά μετά την επικράτηση του Ανδρουλάκη στο δεύτερο γύρο των εκλογών; Ξεκινάει μια νέα μέρα για το ΠΑΣΟΚ είπε μετά το αποτέλεσμα ο Παύλος Γερουλάνος. Να βάλουμε πλώρη για το μεγάλο και κυβερνών ΠΑΣΟΚ, πρόσθεσε η Διαμαντοπούλου, για να καταλάβει η πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ πως άλλο η επιθυμία κι άλλο η πραγματικότητα.

ΣΥΡΙΖΑ: ΤΟ ΑΔΟΞΟ ΤΕΛΟΣ…
Αυτό είναι το άδοξο τέλος της αριστερής παρένθεσης. Μια ομοσπονδία αριστερών και αριστερίστικων δυνάμεων συνενώθηκε, ως ιδέα του Αλαβάνου, για να διασφαλίζει πως θα περνά το 3% και θα έχει εκπροσώπηση στη Βουλή. Και έτυχε το 2010 η χρεοκοπία της χώρας, με ευθύνη του δικομματισμού (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ), που εξόργισε τους πολίτες, και βρήκαν στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα και στον ΣΥΡΙΖΑ τη μοναδική εναλλακτική λύση. Και έτσι προέκυψε η πρώτη φορά κυβέρνηση της Αριστεράς. Μόνο που ο ΣΥΡΙΖΑ ποτέ δεν έγινε κόμμα. Ποτέ δε γειώθηκε με την κοινωνία, τα συνδικάτα, τους επιστημονικούς και επαγγελματικούς φορείς, τη νεολαία. Παρέμεινε κόμμα γραφείων και ομάδων – φραξιών, χωρίς αξιοκρατία και έλεγχο από τα μέλη.
Και μετά την παταγώδη αποτυχία του Αλέξη Τσίπρα το 2023, όπου το κόμμα έπεσε στο 17%, κανείς δεν ανάλαβε τις ευθύνες που του αναλογούν. Κανείς! Απλά ο Αλέξης Τσίπρας παραιτήθηκε, χωρίς να μάθουμε ποιες ευθύνες θεωρεί πως έχει. Και μετά ο κόσμος που είχε απομείνει, απογοητευμένος από τη δράση των εσωκομματικών ομάδων, προτίμησε τον Κασσελάκη, όχι από βεβαιότητα πως θα πετύχει, όσο από σιγουριά πως οι άλλοι θα αποτύχουν.
Αμέσως, από τις πρώτες ώρες μάλιστα, άρχισε ο πόλεμος των παλαιών στον καινούργιο. «Όχι, δε θα μας πάρει το μαγαζί μας είπαν» και φτάσαμε ως εδώ. Και ο πρώτος που τον αμφισβήτησε μετά την αποχώρηση των 11 ήταν ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, που τέσσερις μήνες(!) μετά την εκλογή του, στο Συνέδριο που ακολούθησε, ζήτησε νέες εκλογές για πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ! Ίσως πρέπει κάποιος να του θυμίσει τη λαϊκή ρήση: «Τα στερνά τιμούν τα πρώτα». Σύντομα θα το καταλάβει…

Γράφει ο δημοσιογράφος
Βασίλης Γαλούπης
© δημοκρατία

Ο Ανδρουλάκης αποδείχθηκε αρκετά επικίνδυνος για τον Μητσοτάκη με το σκάνδαλο των υποκλοπών. Αλλά κι εντελώς ακίνδυνος τόσο με το ΠΑΣΟΚ στην κάλπη όσο και με τη φθίνουσα αποφασιστικότητά του, να φτάσει την υπόθεση των παρακολουθήσεων στα άκρα με μήνυση κατά του πρωθυπουργού.

Το σύστημα Μαξίμου, έχοντας εκτιμήσει σωστά τα περιορισμένα όρια και τις δυνατότητες του Ανδρουλάκη, ανακουφίστηκε με την εκλογή του. Αν και δεν έχει γίνει συνάντηση μεταξύ τους εδώ και τρία χρόνια, ο Μητσοτάκης έσπευσε να τον συγχαρεί από το βράδυ της Κυριακής. Με απευθείας τηλεφωνική σύνδεση, κι όχι… επισύνδεση.

Με τον επανεκλεγμένο πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ συνομίλησε και η απερχόμενη Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου, ενώ το ίδιο έπραξαν τόσο ο Σημίτης όσο και ο Βενιζέλος. Ο Ανδρουλάκης, άλλωστε, θεωρείται πολιτικό «παιδί» του πρώην πρωθυπουργού και κυρίως του πρώην -και πιο αποτυχημένου στην ιστορία- προέδρου του ΠΑΣΟΚ.

Στην πραγματικότητα, το σύστημα, όχι μόνο του Μαξίμου, «ηρέμησε» επειδή βλέπει μια πιθανή όσο και απόλυτα συμβατή εναλλακτική στο πρόσωπο του Ανδρουλάκη.

Είναι περισσότερα αυτά που ενώνουν το πολιτικό σχέδιο του Ανδρουλάκη με αυτό του Μητσοτάκη, παρά όσα τους χωρίζουν.

Η πρόταση για την κατάργηση του βέτο στις ψηφοφορίες της Ε.Ε. που έβαλε πρώτος ο Ανδρουλάκης στο τραπέζι, ασχέτως αν μετά επιχείρησε να το «γλυκάνει», είναι απολύτως βολική σ’ αυτό το δύσκολο τάιμινγκ και για την ηττοπαθή κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Για το άρθρο 16 και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, η στάση του Ανδρουλάκη δεν απέχει από αυτήν της Ν.Δ., ενώ τον Απρίλιο η πώληση όπλων στην Τσεχία με σκοπό να καταλήξουν στην Ουκρανία εγκρίθηκε στη Βουλή μόνο από τη «συμμαχία» Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ. Υπέρ του νομοσχεδίου της Ν.Δ. τάχθηκε -και προσωπικά- ο Ανδρουλάκης στη «δύσκολη» ψηφοφορία για τα ομόφυλα ζευγάρια.

Στα λόγια υπάρχουν αντιθέσεις Ν.Δ. Κυριάκου – ΠΑΣΟΚ Ανδρουλάκη, αλλά στις πράξεις όχι.

Η απόλυτη επιβεβαίωση έρχεται από τη στατιστική. Το ΠΑΣΟΚ επί Μητσοτάκη ψηφίζει περίπου το 70% των νομοσχεδίων της Ν.Δ., όταν το αντίστοιχο ποσοστό για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι γύρω στο 50%. Ας κρατήσουμε αυτό το δεδομένο κι ενόψει εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας. Ο μοναδικός κι εύκολα υλοποιήσιμος όρος που έχει βάλει ο Ανδρουλάκης είναι «να μην προέρχεται από τη Ν.Δ.».

Ο Ανδρουλάκης έγινε γραμματέας της Χαριλάου Τρικούπη το 2013, επί αρχηγίας Ευάγγελου Βενιζέλου και συγκυβέρνησης Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ. Αναπόφευκτα, έχει κουλτούρα συνεργασιών, αφού εντός τέτοιου κλίματος άρχισε η πολιτική του ανέλιξη.

Ήδη, εξάλλου, καλλιεργείται από την περασμένη εβδομάδα ένα κλίμα, κυρίως από φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, ότι τα ποσοστά άλλων υποψηφιοτήτων, όπως π.χ. της Διαμαντοπούλου, «δείχνουν» το δρόμο στον Ανδρουλάκη για ένα κεντροδεξιό ΠΑΣΟΚ. Αυτό σημαίνει ένα κόμμα όπως είναι πλέον η Ν.Δ.

Ο Ανδρουλάκης φαίνεται να έχει κερδίσει με τη στάση και την επανεκλογή του την εμπιστοσύνη ενός σημαντικού κομματιού των συστημικών ΜΜΕ, ενώ δείχνει έτοιμος πια να συναντήσει διά ζώσης και τον Μητσοτάκη, αφού το θέμα των υποκλοπών δεν πήγε τόσο μακριά όσο υπονοούσε η αρχική οργή του προέδρου του ΠΑΣΟΚ.

Ο δρόμος μοιάζει «στρωμένος» ώστε να μην προκύψουν μελλοντικά τα απρόβλεπτα σκηνικά, που «τρομάζουν» τους συστημικούς «παίκτες». Όμως, υπάρχει ένα ουσιώδες πρόβλημα σ’ όλον αυτόν τον κατευναστικό συσχετισμό. Ότι ο Ανδρουλάκης εξακολουθεί να μη γοητεύει το κοινό.

Έπειτα από τρία χρόνια στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ, δεν έχει καταφέρει να αποκτήσει δυναμική για να βγει έστω και δεύτερο κόμμα. Ό,τι κι αν λένε οι δημοσκοπήσεις, τα «κανονικά» νούμερα είναι μη αμφισβητήσιμα.

Το ΠΑΣΟΚ με Ανδρουλάκη δεν κατάφερε να αυξήσει ούτε καν τη βάση ψηφοφόρων μεταξύ των εσωκομματικών εκλογών 2021-2024. Στις βουλευτικές εκλογές του 2023 ήταν πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα και, ακόμα χειρότερα, στις ευρωεκλογές ήταν πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ του… Κασσελάκη.

Η αύξηση των ποσοστών είναι τόσο «κουρασμένη», που δεν υπόσχεται εντυπωσιακές εκπλήξεις. Ο Ανδρουλάκης δεν είναι έτσι κι αλλιώς Ανδρέας, αλλά δεν έχει ούτε το βάθος οικονομικής σκέψης και συστημικής διείσδυσης του επίσης ατάλαντου ρήτορα Σημίτη.

Στο ντιμπέιτ μπορεί να χαμογελούσε ο Ανδρουλάκης, για να σπάσει τη βαρετή σοβαροφάνειά του, αλλά ο Γερουλάνος ήταν που έκλεψε την παράσταση ως «πρωθυπουργήσιμος». Το «σκληρό ΠΑΣΟΚ» εκπροσώπησε ο Κατρίνης. Το «σημιτικό – ποταμίσιο ΠΑΣΟΚ» η Διαμαντοπούλου. Και το «συριζέικο ΠΑΣΟΚ» ο Δούκας.

Το ερώτημα είναι τι έχει απομείνει για το άνευ ταυτότητας και προσωπικότητας ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη και τι κάνει καλύτερα από τους δελφίνους του;

Οι μανούβρες στους «κλειστούς» μηχανισμούς της Χαριλάου Τρικούπη είναι ό,τι γνωρίζει να κάνει ως στέλεχος που ανατράφηκε πολιτικά στον «κομματικό σωλήνα». Πέρα από αυτό υπάρχει μόνο η εμπειρία του στις Βρυξέλλες που, μονότονα και κάθε φορά, υπενθυμίζει για να δείξει υποτίθεται «ευρωπαϊκό προφίλ».

Η επόμενη ημέρα του ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται ως «ευκαιρία». Ο Ανδρουλάκης, όμως, έχει ήδη ζυγιστεί. Δεν είναι χθεσινός κι άγνωστος «Χ» πια. Και τα πολιτικά κιλά του έχουν αποδειχθεί λίγα.

Δεν τόλμησε να κόψει ομφάλιους λώρους με το σημιτικό ΠΑΣΟΚ, δεν πήγε μέχρι τέλους τις υποκλοπές, δεν «πουλάει» στο μπαλκόνι. Στην πραγματικότητα, με τόσα μαζεμένα «δεν», το θέμα είναι όχι αν υπάρχει «ευκαιρία», αλλά αν θα γίνει κάποιο θαύμα.

Από 1 Ιανουαρίου έως 30 Σεπτεμβρίου 2024 έχουν φύγει 194 στελέχη, καταγράφοντας αύξηση 76,3% σε σχέση με τις αποχωρήσεις την ίδια περίοδο του 2023

Εξαιρετικά ανησυχητικά στοιχεία – ειδικά σε αυτή την κρίσιμη, σχετικά με την αμυντική ετοιμότητα και θωράκιση της χώρας, συγκυρία – για τις παραιτήσεις των στελεχών του Πολεμικού Ναυτικού (ΠΝ) αναφέρονται σε έγγραφο της Ένωσης Στρατιωτικών Περιφερειακής Ενότητας Νήσων Περιφέρειας Αττικής (ΕΣΠΕΕΝΠΑ), μέλους της Πανελλαδικής Ομοσπονδίας Ενώσεων Στρατιωτικών, όπως αναφέρει δημοσίευμα της εφημερίδας «δημοκρατία».

Σύμφωνα με τα στοιχεία του εγγράφου, από 1 Ιανουαρίου έως 30 Σεπτεμβρίου 2024 έχουν παραιτηθεί συνολικά 194 στελέχη του ΠΝ, καταγράφοντας αύξηση 76,3% σε σχέση με τις παραιτήσεις που είχαν υποβληθεί την ίδια περίοδο του 2023. Ας σημειωθεί ότι το 2023 ο αριθμός των παραιτήσεων ανήλθε σε 179, ενώ φέτος οι παραιτήσεις για το πρώτο εννεάμηνο είναι αυξημένες σε σχέση με τις περυσινές συνολικές ετήσιες κατά 8,37%.

Σύμφωνα με τα στοιχεία (που δημοσιεύει και το militaire.gr), για το πρώτο εννεάμηνο του τρέχοντος έτους, ανά κατηγορία υπέβαλαν παραίτηση:

>68 αξιωματικοί απόφοιτοι Ανώτατων Στρατιωτικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων (ΑΣΕΙ), έναντι 33 το αντίστοιχο διάστημα του 2023, δηλαδή αύξηση 106%.

>18 αξιωματικοί απόφοιτοι Ανώτατων Στρατιωτικών Σχολών Υπαξιωματικών (ΑΣΣΥ), έναντι του ίδιου αριθμού το αντίστοιχο διάστημα του 2023, δηλαδή μηδενική μεταβολή.

>31 αξιωματικοί κατατάξεων, έναντι 20 το αντίστοιχο διάστημα του 2023, δηλαδή αύξηση 55%.

>16 ανθυπασπιστές, έναντι πέντε για το αντίστοιχο διάστημα του 2023, δηλαδή αύξηση 220%.

>26 υπαξιωματικοί, έναντι 11 το αντίστοιχο διάστημα του 2023, δηλαδή αύξηση 136%.

>35 επαγγελματίες οπλίτες (ΕΠΟΠ), έναντι 23 το αντίστοιχο διάστημα του 2023, δηλαδή αύξηση 52%.

Ακόμα πιο δυσοίωνη είναι η πρόβλεψη της ένωσης για το τέλος του τρέχοντος έτους. «Υπενθυμίζουμε ότι η πρόβλεψή μας για το τέλος του έτους είναι περί τις 300 παραιτήσεις, στόχος που, καταπώς δείχνει η πορεία των δεδομένων, μοιάζει… εφικτός» αναφέρεται χαρακτηριστικά στο έγγραφο.

«Με βάση τα παραπάνω, θεωρούμε ότι αποδεικνύεται πέραν πάσης αμφιβολίας, η πλήρης αποτυχία και των νέων μέτρων που έχουν ληφθεί για να αναχαιτιστεί το… τσουνάμι των παραιτήσεων» αναφέρει η ένωση, που εκφράζει τη βεβαιότητα ότι οι παραιτήσεις έχουν επεκταθεί στο σύνολο των Ενόπλων Δυνάμεων.

«Απευθύνουμε, δε, για μια ακόμα φορά έκκληση προς την ηγεσία του ΠΝ να προβεί σε γενναίες αποφάσεις στήριξης του προσωπικού, ανεξαρτήτως κατευθύνσεων» σημειώνεται στο έγγραφο, στο οποίο δηλώνεται δημόσια ότι θα στηριχθεί με σθένος κάθε τέτοια ενέργεια. «Το ερώτημα είναι εάν υπάρχουν ευήκοα ώτα» καταλήγει.