Monday, February 23, 2026
spot_img
spot_img
Home Blog Page 104

ΣΥΡΙΖΑ: Εμφύλιος μέχρις εσχάτων!

0

Σε ατμόσφαιρα τοξικότητας και χαμηλής ποιότητας αντιπαραθέσεων
οι αντιμαχόμενες πλευρές ετοιμάζονται για τα νέα επεισόδια

Με το διχαστικό μήνυμα «είμαι εδώ για τον δικό μας ΣΥΡΙΖΑ», που ακούστηκε περισσότερο σαν απειλή, ο Στέφανος Κασσελάκης προανήγγειλε από το διαδίκτυο ότι θα συμμετάσχει στις εσωκομματικές εκλογές για την προεδρία. «Κι εγώ εδώ είμαι» απάντησε με τον ίδιο τρόπο λίγη ώρα αργότερα ο Παύλος Πολάκης, ρωτώντας «καμιά σοβαρή κουβέντα θα πούμε;».

Είναι πρόδηλο ότι η μάχη για την ηγεσία μεταφέρεται στο πεδίο του ελαφρού θεάματος, που συγκινεί πλέον ελάχιστους. Με ευθύνη του Κασσελάκη, κατά γενική ομολογία, ο ΣΥΡΙΖΑ βυθίζεται καθημερινά σε μια ατμόσφαιρα τοξικότητας και χαμηλής ποιότητας αντιπαραθέσεων, που στρώνουν το έδαφος για μια σύρραξη ανάμεσα στις αποδεκατισμένες λεγεώνες της Αριστεράς και τους προσωπικούς θαυμαστές του Κασσελάκη, οι οποίοι αθροίζουν ένα ετερόκλητο ακροατήριο χωρίς ιδιαίτερες πολιτικές αξιώσεις.

Είναι τέτοια η ένταση, ώστε η Επιτροπή Δεοντολογίας υποχρεώθηκε να προειδοποιήσει ότι «στον εσωκομματικό προεκλογικό αγώνα ύβρεις, χτυπήματα κάτω από τη μέση, χυδαίοι διαξιφισμοί και συκοφαντίες που δε συνάδουν με το ήθος της Αριστεράς δε θα γίνουν αποδεκτές».

Τους οπαδούς του Κασσελάκη ενώνει η κοινή αντιπάθεια, στα όρια του μίσους, προς όσους επικρίνουν τον άνθρωπό τους. Οι ερμηνείες ανάγονται κυρίως στο χώρο της πολιτικής ψυχοπαθολογίας, κάτι λογικό, όπως διαπιστώνουν κάνοντας την αυτοκριτική τους στελέχη της παλαιάς φρουράς που επέτρεψαν αυτόν τον ξεπεσμό και την ανάδειξη από το πουθενά μιας ναρκισσιστικής προσωπικότητας χωρίς ηθικές δεσμεύσεις για τη δημοκρατική λειτουργία του κόμματος.

Η πρώτη κίτρινη κάρτα βγήκε για τον βουλευτή Κιλκίς Πέτρο Παππά, ο οποίος δήλωσε στον ΣΚΑΪ ότι όσοι δεν μπορούν να υπηρετήσουν το σχέδιο Κασσελάκη δεν έχουν λόγο να παραμείνουν στο κόμμα. «Στο κόμμα Κασσελάκη», πρόσθεσε, «ο πρόεδρος θα έχει προεδρικές εξουσίες και θα έχει το δικαίωμα να διαγράφει βουλευτές», κατηγορώντας τούς «απέναντι» ότι «θέλουν ένα κόμμα κακέκτυπο του ΚΚΕ Εσωτερικού». Ακολούθησε αυστηρή ανακοίνωση της Κουμουνδούρου με την επισήμανση «ο διχαστικός λόγος και ο λόγος περί προγραφών δε συνάδουν με τις καταστατικές μας αρχές και την ευθύνη των στελεχών του κόμματος, πόσο μάλλον των μελών της Κοινοβουλευτικής Ομάδας».

Αρκετά πιο έντονα, η Κεντρική Επιτροπή υπογραμμίζει προς τον Κασσελάκη, του οποίου η πλευρά επιμένει να διακινεί στις Νομαρχιακές κείμενο αποδοκιμασίας για την πρόταση μομφής: «Συμπεριφορές που προσβάλλουν την προσωπικότητα στελεχών και μελών του κόμματος και μάλιστα για συλλογικές αποφάσεις των οργάνων, όπως αναφορές σε “κουκουλοφόρους”, “πραξικοπηματίες”, “εκτροπές”, καθώς και κάθε άλλη μορφή στοχοποίησης, είναι καταδικαστέες και δεν έχουν καμιά σχέση με την Αριστερά».

Η Όλγα Γεροβασίλη ξεκαθάρισε οριστικά (ΑΝΤ1) ότι δε θα είναι υποψήφια, η Ρένα Δούρου δήλωσε ότι δεν αυτοπροτάθηκε ποτέ για οποιοδήποτε πόστο, κάτι που σημαίνει ότι δεν την προτείνει κανείς, οπότε ανοίγει, εκτός απροόπτου, ο δρόμος για την υποψηφιότητα του Σωκράτη Φάμελλου.

ΣΤΑ ΧΑΡΑΚΩΜΑΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΨΗΦΙΣΗ

ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ Κ.Ε. ΓΙΑ ΤΟ «ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ»

Με έναν υπερβολικό τρόπο, που τρέφει καχυποψίες, αντιδρά η πλευρά Κασσελάκη στην απόφαση που έλαβε την Κυριακή 22/9 η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος, σύμφωνα με την οποία οι υποψήφιοι για την ηγεσία, εκτός από 30 υπογραφές μελών του κορυφαίου Οργάνου, θα πρέπει να προσκομίσουν και δήλωση «πόθεν έσχες», η οποία θα αναρτηθεί στην επίσημη ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ.

Τι φοβάται ο Κασσελάκης; Και προς τι οι λυσσαλέες διαμαρτυρίες των δικών του, εφόσον ο τέως «δεν έχει να φοβηθεί τίποτε», όπως διαβεβαίωνε προεκλογικά, όταν χωρίς να τον πιέζει κανείς ανέδειξε από τη Θεσσαλονίκη το θέμα με κάτι ψηφιακά δεδομένα αμφίβολης αξίας; Το ερώτημα αυτό πλανάται μεταξύ των απλών μελών και των στελεχών, μετά την Κεντρική Επιτροπή της Κυριακής 22/9, από την οποία αποχώρησε εν σώματι η πλευρά Κασσελάκη για να ισχυριστεί ότι ελλείψει απαρτίας η απόφαση που ελήφθη (87 υπέρ, 84 κατά) ύστερα από πρόταση του Χρήστου Σπίρτζη είναι άκυρη.

«Ήθελαν πάση θυσία να κερδίσουν αυτήν την ψηφοφορία» λέει κορυφαίο στέλεχος της Κουμουνδούρου και αυτό γιατί, όπως εξηγεί χωρίς να μασάει τα λόγια του, «έχουν λερωμένη τη φωλιά τους κι έχουν να φοβούνται πράγματα εκτός από την ατομική του περιουσιακή κατάσταση». Ο ίδιος κάνει συμπληρωματικά λόγο για «αλεξιπτωτιστές που προσγειώθηκαν στο κόμμα από τις εταιρίες του πατρός Κασσελάκη και έβαλαν στο χέρι, μεταξύ άλλων, τα κλειδιά όλων των κομματικών αρχείων και τη βάση δεδομένων των μελών».

Αν πιστέψει κανείς τον τέως, έχει καταθέσει δήλωση «πόθεν έσχες» στις αρχές Ιουλίου στην Εισαγγελία Αθηνών, όπου ελέγχεται για την κατοχή αλλοδαπής εταιρίας, ενώ ήταν πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Λογικά, όπως σημειώνουν στην Κουμουνδούρου, αντίστοιχη δήλωση πρέπει να βρίσκεται και στα αρχεία της αρμόδιας Κοινοβουλευτικής Επιτροπής, όπου ήταν υποχρεωμένος να την υποβάλει μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, τον περασμένο Σεπτέμβριο.

ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ

Ο ίδιος διατείνεται ότι μεταβίβασε τις εταιρίες με τα αστακοκάραβα – που τουλάχιστον είναι γνωστές – κι ότι είναι απολύτως νόμιμος. Αλλά, γιατί τώρα «κλοτσάει»; «Περίεργο που ο κύριος Κασσελάκης αντιδρά για το “πόθεν έσχες”» σχολιάζει υπαινικτικά ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος, ενώ ο Χρ. Σπίρτζης, που ανέδειξε το θέμα, υπογραμμίζει: «Όποιος λέει να μην κατατεθεί το “πόθεν έσχες” έχει κάτι να κρύψει. Δεν μπορεί να είσαι υπόχρεος υποβολής δήλωσης περιουσιακής κατάστασης, να δηλώνεις ότι θέλεις, να είσαι πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και να λες ότι δε θα καταθέσω “πόθεν έσχες”». Όπως εξήγησε, αυτό που ψηφίστηκε αφορά τη δημοσιοποίηση της σχετικής δήλωσης, σπεύδοντας να διερωτηθεί: «Μπορεί να είναι πρόεδρος κάποιος που χρωστάει στο Δημόσιο ή να έχει μετοχές σε εταιρία και να είναι έμπορος όπλων, για να πω κάτι ακραίο;».

Συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν με φόντο την αναγνώριση του ψευδοκράτους!

0

Γράφει ο
ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΜΙΧΑΣ*

Πολύ δεν ασχοληθήκαμε με αυτή την περιβόητη συνάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού με τον Τούρκο πρόεδρο; Και τι έγινε που βρέθηκαν οι δύο ηγέτες; Οι Μητσοτάκης-Ερντογάν συναντήθηκαν στο περιθώριο των εργασιών της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη. Έστω ότι δεν είχαν συναντηθεί. Τι ακριβώς θα είχε αλλάξει επί της ουσίας;

Αν είχαν συναντηθεί σε κάποιον διάδρομο του κτιρίου και είχαν πει στα όρθια μερικές κουβέντες, δε θα είχε αλλάξει τίποτε επί της ουσίας. Ο Μητσοτάκης, μάλιστα, έκανε φιλοφρόνηση στον υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας, Χακάν Φιντάν, για τη μπλε γραβάτα του. Τελικά, μας μένει για μια ακόμη φορά το “καλό κλίμα”, όπως μεταδίδουν διπλωματικές πηγές. Εκεί ήταν οι υπουργοί Εξωτερικών, Γεραπετρίτης και Φιντάν και οι επικεφαλής των διπλωματικών τους γραφείων, Άννα Μαρία Μπούρα και Ακίφ Τσαγατάι Κιλίτς. Εδώ που τα λέμε όμως, το κλίμα στη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικό, αφού στην παρούσα διπλωματική συγκυρία, οι Τούρκοι επιχειρούν εξόφθαλμα να προσεγγίσουν ξανά με τις ΗΠΑ και τη Δύση γενικότερα.

Λίγο η ταλαιπωρία από τις κυρώσεις, λίγο οι ρωσικές επιδόσεις στο μέτωπο της Ουκρανίας, πολύ η κρίση στη Μέση Ανατολή, υποχρεώνει την Άγκυρα να ελίσσεται. Οι υψηλοί τόνοι κατά της Ελλάδας στην παρούσα συγκυρία είναι μάλλον περιττοί, αφού η ελληνική πλευρά φροντίζει να εξυπηρετεί την τουρκική πολιτική, με φαινομενικά ανώδυνες υποχωρήσεις, όπως συνέβη στην Κάσο. Όταν ο Ερντογάν έχει βάσιμους λόγους να πιστεύει ότι έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα κερδίζει πόντους, δεν έχει συμφέρον να αλλάξει τακτική.

Μερικές φορές οι παρατηρητές μπαίνουν στον πειρασμό να συμπεράνουν, ότι οι Έλληνες γνήσια πιστεύουν πως κάτι μπορεί να αλλάξει κι ότι μπορεί κάποια στιγμή με ευέλικτη πολιτική να καταλήξουμε σε μια συμφωνία με την Τουρκία. Με την εν λόγω ψευδαίσθηση συντάσσεται και η καταφανής επιθυμία της πολιτικής ελίτ της χώρας να απεμπλακεί από τις εξοπλιστικές δαπάνες, συνδέοντάς τις αποκλειστικά με την Τουρκία! Δεν τις θεωρεί δηλαδή εγγενές και αναπόφευκτο χαρακτηριστικό των σύγχρονων διεθνών σχέσεων. Κι ας έχει πάρει όλος ο κόσμος φωτιά… και δεν είναι μόνο αυτό.

Η ελληνική πολιτική ελίτ συμπεριφέρεται λες και έχει απέναντι κάποια χώρα που σταμάτησε να διεκδικεί, λόγω των συμφωνιών που υπέγραψε. Λες και το δίδυμο Γαλλία-Γερμανία, έχει αντιστοίχιση με το δίδυμο Ελλάδα-Τουρκία! Δεν πρόκειται για παλαιούς εχθρούς που τα βρήκαν, ένα επιχείρημα που τόσο συχνά χρησιμοποιείται για να στηρίξει το αφήγημα της διμερούς εξομάλυνσης. Και ποιος δε θα ήθελε εξομάλυνση, εάν αυτή γινόταν με βάση το διεθνές δίκαιο και όχι με την απειλή άσκησης στρατιωτικής βίας, όπως κάνει η Άγκυρα.

ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ: Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΛΙΤ

Είναι οι ίδιοι Έλληνες πολιτικοί που συνεχώς μνημονεύουν τον δήθεν καταλυτικό διεθνή ρόλο της χώρας μας – πάντα υπό τη δική τους ηγεσία, όχι των αντιπάλων τους! Λες και υπάρχει τόσο απρόθυμη στα θέματα άμυνας χώρα στον πλανήτη που να παίζει διεθνή ρόλο! Μια χώρα δηλαδή, που σε κάθε ευκαιρία να διαβιβάζει το μήνυμα, ότι δεν κατανοεί τα βασικά των διεθνών σχέσεων από καταβολής κόσμου. Με τέτοιες θολές αντιλήψεις για το διεθνές περιβάλλον, στο οποίο κινείται και καλείται να επιβιώσει η Ελλάδα, δεν αποτελεί έκπληξη η δυσανάλογη με την πραγματικότητα σημασία που δίνει η Αθήνα σε συναντήσεις, όπως αυτή με τον Ερντογάν. Είναι αμφίβολο εάν η κυβέρνηση Μητσοτάκη (και όχι μόνο) κατανοεί επαρκώς, ότι η μοναδική χρησιμότητα της ύφεσης στα ελληνοτουρκικά είναι για να αξιοποιηθεί ο χρόνος, ώστε η Ελλάδα να εμφανιστεί πιο έτοιμη στον επόμενο γύρο της έντασης.

Ακόμα κι αν υποθέσει κανείς ότι με κάποιον μαγικό τρόπο δε θα έρθει ποτέ, σίγουρα δε θα είναι το αποτέλεσμα… επιφοίτησης των Τούρκων, αλλά διότι αυτό θα υπαγορεύει το συμφέρον τους. Θα έπρεπε, όμως, να αφήνονται λιγότερα στην τύχη. Να γίνει επιτέλους αντιληπτό ότι χώρες όπως η Τουρκία αντιλαμβάνονται μόνο τη γλώσσα της ισχύος. Καταλαβαίνουν και προσαρμόζονται αναλόγως, όταν ο αντίπαλός τους αρνείται αποτελεσματικά και αποφασιστικά τους αντικειμενικούς τους σκοπούς, επί του πεδίου.

Προς το παρόν, οι Τούρκοι βολεύονται από την ύφεση. Εξ’ ου και η ρητορική τους διά χειλέων Ερντογάν: «Θέλουμε να δούμε το Αιγαίο Πέλαγος και την Ανατολική Μεσόγειο ως μια περιοχή σταθερότητας και ευημερίας, όπου τα νόμιμα συμφέροντα όλων των ενδιαφερομένων μερών γίνονται σεβαστά. Είναι προς το κοινό συμφέρον ολόκληρης της περιοχής να αναπτυχθεί συνεργασία, ιδίως όσον αφορά την οριοθέτηση των θαλάσσιων δικαιοδοσιών σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, την ελευθερία και την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας και του θαλάσσιου εμπορίου».

Πόσο όμορφα λόγια! θα μπορούσαν να εκπροσωπούν δήλωση της ελληνικής πλευράς! Έχει και ενδιαφέρουσες… κωδικές αναφορές: Νόμιμα συμφέροντα! Κοινό συμφέρον! Συνεργασία! Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο! Αναρωτιέται ο καλόπιστος παρατηρητής: Πώς είναι δυνατόν τα προβλήματα να μη βρίσκουν λύση; Εάν δεν του το πει όμως η Αθήνα, ποιος θα του το πει; Λίγη ώρα πριν συναντήσει τον Μητσοτάκη, ο Ερντογάν ζήτησε από την έδρα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ την αναγνώριση του ψευδοκράτους!

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ-ΕΡΝΤΟΓΑΝ

Πώς να συζητήσεις ορθολογικά και δημιουργικά; Όλα με ένα θέατρο μοιάζουν. Και δεν είναι μόνο αυτό. Η Τουρκία έχει τη δική της, διακριτή και πολύ βολική για την ίδια, ερμηνεία του διεθνούς δικαίου. Και δε συναινεί στο να αφήσει ένα διεθνές δικαστήριο να αποφανθεί αυτό τι στην ευχή εννοεί και τι όχι το διεθνές δίκαιο, π.χ. αν τα νησιά δικαιούνται θαλασσίων ζωνών και πόσο. Διεθνής νομολογία υπάρχει πλούσια, με τους δικαστές να έχουν χρησιμοποιήσει πολλαπλά κριτήρια. Κάπου θα δικαιωθείς και κάπου όχι. Έτσι, όμως, ίσως βρεθεί μια λύση…

Η Τουρκία, που επιδιώκει να κερδίσει τα πάντα δια της ισχύος, επιχειρεί να νοθεύσει τη διαδικασία, θέτοντας ζητήματα αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας! Και κάπως έτσι η διαδικασία βραχυκυκλώνεται. Τούτων λεχθέντων, πόσο αφελής ακούγεται η στόχευση της Αθήνας για την επιβεβαίωση της βούλησης για τη διατήρηση των ήρεμων νερών στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, τη συνέχιση του πολιτικού διάλογου και το σύνηθες επιδόρπιο περί «ήπιας διπλωματίας, πολιτικού διαλόγου, θετικής ατζέντας, μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης»! Και άντε πάλι σύγκληση του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας.

Σε δουλειά να βρισκόμαστε δηλαδή. Όλα αυτά, όμως, βοηθούν την Άγκυρα να παριστάνει το “καλό παιδί”. Ας φροντίσουμε και εμείς να μην περιοριστούμε αποκλειστικά και μόνο στο να αποτρέπουμε την ένταση. Δηλαδή, αυτό να μη γίνεται αυτοσκοπός. Καλή η ηρεμία, αρκεί να χρησιμοποιείται για την οικοδόμηση ικανοτήτων που θα επιβάλλουν στην πράξη την ηρεμία, υπονομεύοντας την ικανότητα της Τουρκίας να τη διαταράξει, όπως η ιστορία μας δείχνει ότι κάνει.

*Ο Ζαχαρίας Μίχας είναι συνιδρυτής και διευθυντής Μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας (ΙΑΑΑ/ISDA). Διαθέτει μεταπτυχιακό τίτλο στις Στρατηγικές Σπουδές (MSc.Econ in Strategic Studies) από το τμήμα Διεθνούς Πολιτικής του Πανεπιστημίου της Ουαλίας. Το πρώτο του πτυχίο είναι από το τμήμα Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου. Ειδικεύεται σε θέματα στρατηγικής, πληροφοριών και ασχολείται με ζητήματα διεθνούς ασφαλείας.

Μπορεί η Δύση να αποτρέψειτην ήττα της Ουκρανίας;

0

Γράφει ο
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ*

Οι ειδήσεις που εκπορεύονται από την ουκρανική πλευρά αλλά και από δυτικές πηγές ποικίλης αξιοπιστίας είναι θριαμβευτικές. Η κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα όμως στις δύο χώρες, όπως και στο πεδίο του πολέμου, δε συνηγορεί με τη θριαμβολογία.

Με τη δηλωμένη «ανοχή» της Δύσης στη χρήση στρατηγικών όπλων από την Ουκρανία, ενάντια σε στρατιωτικές υποδομές βαθιά στο εσωτερικό της Ρωσίας, επιτεύχθηκαν καταλυτικά πλήγματα στη ρωσική στρατιωτική μηχανή. Το κτύπημα της 20ης Σεπτεμβρίου σε ρωσική αποθήκη πυρομαχικών εκτιμάται, από τους ίδιους δυτικούς κύκλους, ότι κατέστρεψε 30.000 τόνους πυρομαχικών (η ατομική βόμβα στη Χιροσίμα ισοδυναμούσε με 16.000 τόνους εκρηκτικών), δηλαδή το ισοδύναμο 750.000 οβίδων πυροβολικού, δηλαδή δύο με τρεις μήνες κατανάλωσης του ρωσικού πυροβολικού.

Σε συνδυασμό με τα ανάλογα κτυπήματα σε άλλους αποθηκευτικούς χώρους ο ρωσικός στρατός, εκτιμάται, ότι σε μερικές ημέρες θα βρεθεί χωρίς πυρομαχικά στα μέτωπα του πολέμου. Οι δε όποιες επιτυχίες έχει ως τώρα πετύχει με κόπο και αίμα θα ακυρωθούν. Το δε τελικό πλήγμα στη Ρωσία εξαρτάται πλέον από το ύψος και το είδος της βοήθειας που η Δύση θα δώσει στις δυνάμεις του Κιέβου.

Το ύψος και το είδος αυτής της βοήθειας παραμένει ζητούμενο. Η Δύση επιδεικνύει μια κάποια αυτοσυγκράτηση, λαμβάνοντας υπόψη και τις πυρηνικές απειλές της Μόσχας. Σε αυτό το σημείο έχει ανοίξει μια άλλη συζήτηση. Ολοένα και περισσότεροι –ανώνυμοι συνήθως– πολιτικοί ή στρατιωτικοί αξιωματούχοι στη Δύση, υποστηρίζουν ότι οι ρωσικές απειλές είναι απλώς «μπλόφα» και ότι, ως τώρα, πλείστες όσες «κόκκινες γραμμές» της Μόσχας έχουν παραβιαστεί χωρίς συνέπειες.

Το άμεσο συμπέρασμα αυτών των «διαπιστώσεων» είναι ότι το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορούν να εμπλακούν πιο ενεργά στον πόλεμο, χωρίς να ανησυχούν για πυρηνικούς κινδύνους. Κάτι τέτοιο – μια απαγόρευση πτήσεων λόγου χάρη πάνω από την Ουκρανία που θα συμπεριλάμβανε κάθε είδους βλήματα – θα τοποθετούσε τη Ρωσία σε εξαιρετικά δυσχερή θέση. Θα υποχρεωνόταν έτσι να διαπραγματευθεί με τους όρους της Δύσης – του Κιέβου.

Η αισιόδοξη όσο και φιλοπόλεμη διάθεση που επικρατεί στο Κίεβο, στις δυτικές πρωτεύουσες ή στο Ευρωκοινοβούλιο, αποτελεί αντεστραμμένη εικόνα ως προς την κατάσταση στα πεδία των μαχών. Στο μέτωπο του Κουρσκ, σε ρωσικό έδαφος, όπου εξακολουθούν να εμπλέκονται σημαντικές και αξιόμαχες δυνάμεις του ουκρανικού στρατού, οι Ρώσοι ανακατέλαβαν 260 τετραγωνικά χιλιόμετρα, δηλαδή το 25% όσων είχαν καταλάβει οι Ουκρανοί με τον αρχικό αιφνιδιασμό.

Στη ζώνη του Ντονμπάς, η ρωσική προέλαση δείχνει εμφανή σημεία προόδου. Τις τρεις τελευταίες εβδομάδες, ο ρωσικός στρατός κατέλαβε 73 τετραγωνικά χιλιόμετρα την πρώτη εβδομάδα, 109 τη δεύτερη και 125 την τρίτη. Πριν από ένα χρόνο, όταν ξεκίνησε η τρέχουσα ρωσική επίθεση, οι ημερήσιοι πρόοδοι των ρωσικών δυνάμεων ήταν αμελητέες, μόλις 1 ως 1,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα κατά μέσο όρο. Σήμερα, ο ίδιος δείκτης έχει ανέβει στα 15 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Επιπλέον, έχουν ολοκληρωθεί σημαντικοί στρατηγικοί στόχοι. Η μεγάλη πόλη του Ντονέτσκ έχει απαλλαγεί από τον κίνδυνο των καθημερινών βομβαρδισμών, καθώς το μέτωπο έχει μεταφερθεί 25-30 χιλιόμετρα μακριά από αυτήν.

ΡΩΣΙΚΗ ΥΠΕΡΟΧΗ

Πέρα από τις εξελίξεις στο μέτωπο, η συνολική εικόνα της Ρωσίας παρουσιάζεται διαρκώς βελτιούμενη και οπωσδήποτε πολύ μακριά από τις δυσοίωνες εκτιμήσεις της Δύσης. Οι τελευταίες βασίστηκαν στη δυναμική των πολυδιαφημισμένων «κυρώσεων» οι οποίες όμως αποδείχθηκαν απρόσμενα άσφαιρες. Το 2023 το ΑΕΠ της χώρας ενισχύθηκε κατά 3,6% (σε σταθερές τιμές 2021) ενώ, «κατά κεφαλή» έφτασε τα 40.000 δολάρια – 10% περισσότερο από το αντίστοιχο της Ελλάδας.

Το σημαντικό στοιχείο είναι ότι το 33% του ΑΕΠ προέρχεται από τη βιομηχανική παραγωγή (έναντι 16% της Ελλάδας), γεγονός που επιτρέπει στη Ρωσία να συντηρεί ένα θετικό ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών: Το 2023 οι εξαγωγές έφτασαν τα 465,4 δισ. δολάρια ενώ οι εισαγωγές στα 378,6. Οι εμπορικοί εταίροι μόνο άλλαξαν, όχι σε όφελος της Ευρώπης – οι βασικοί πλέον είναι η Κίνα και η Ινδία. Το δε ποσοστό του πληθυσμού κάτω από το όριο της φτώχειας έπεσε στο 11% (έναντι 18% -26% κατά την ΕΛΣΤΑΤ – της Ελλάδας). Η ανεργία, ειδικά στις μεγάλες πόλεις, τείνει να εξαφανιστεί.

Η δε βελτίωση των όρων ζωής και των υποδομών είναι εντυπωσιακή. Στη Μόσχα η αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών ενισχύθηκε κατά 8% το 2023 (εδώ δε χωρά σύγκριση με την Ελλάδα!). Στην ίδια πόλη, το ίδιο έτος, άνοιξαν τις πύλες τους 14 νέοι σταθμοί του μετρό, ενώ τέθηκαν σε λειτουργία δύο νέες γραμμές προαστιακού σιδηροδρόμου με 74 σταθμούς συνολικά. Δεν πρόκειται για δείκτες μιας οικονομίας και μιας κοινωνίας που βρίσκονται σε απόγνωση!

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Επιστρέφοντας στα πεδία των μαχών, η αποτελεσματικότητα των μονάδων του ρωσικού στρατού μάλλον υπερέχει της αντίστοιχης των αντιπάλων του. Με βάση τον αριθμό των μεγάλων μονάδων που εμπλέκονται στο μέτωπο του Κουρσκ, οι Ρώσοι είναι αριθμητικά υπέρτεροι των Ουκρανών, ίσως σε σημαντικό βαθμό. Χαρακτηριστική δε είναι η περίπτωση του πληρώματος του αεροπλανοφόρου «Ναύαρχος Κουζνέτσοφ», το οποίο βρίσκεται σε μακρόχρονη επισκευή. Το πλήρωμα του πλοίου, οργανωμένο σε τάγμα, διακρίθηκε στις μάχες στην περιοχή του Ντονμπάς, παρά το γεγονός ότι δεν πρόκειται για στρατεύματα κρούσης. Το δε κύμα των εθελοντών παρέμεινε σταθερό, με τη σημαντική αύξηση των μισθών και των πριμ, επιτρέποντας την αύξηση της συνολικής δύναμης του ρωσικού στρατού.

Ο κοινωνικός αντίκτυπος του πολέμου δε φαίνεται ικανός να προκαλέσει πολιτικές πιέσεις, πολύ δε περισσότερο εξελίξεις. Οι απώλειες μεγαλώνουν, καθώς ο χρόνος περνά, με βάση όμως τη γενική εικόνα του πολέμου δε φθάνουν στα επίπεδα που θέλουν οι προπαγανδιστικές εκτιμήσεις. Στις πλέον σημαντικές επιχειρήσεις εμπλέκεται δύναμη τάγματος, στις τρέχουσες καθημερινές εμπλέκονται λόχοι, διμοιρίες ή ακόμα μικρότερες ομάδες στρατιωτών.

Η τρέχουσα εικόνα των μαχών χαρακτηρίζεται ως «τσίμπημα καρφίτσας», δεν έχουμε μπροστά μας επικές συγκρούσεις. Η ανωτερότητα της άμυνας απέναντι στην επίθεση έχει επιβάλει αυτόν τον τρόπο πολέμου. Μόλις τους τελευταίους μήνες βλέπουμε τις επιθετικές πρωτοβουλίες των Ρώσων να κινούνται σε κλασικά πρότυπα, με τη δημιουργία λαβίδων γύρω από τους επιθυμητούς στόχους. Και εδώ όμως οι λαβίδες έχουν τακτικό χαρακτήρα, κλείνουν υπερβολικά γρήγορα και δεν επιδιώκουν σημαντικά – πολύ δε περισσότερο στρατηγικά – αποτελέσματα. Μόνο στους χάρτες των διαφόρων bloggers βλέπουμε τόξα μεγάλων ελιγμών, εμπνευσμένα ίσως από τα war games του διαδικτύου. Φυσικά τα σενάρια αυτά διαψεύδονται ευθύς αμέσως στο πραγματικό πεδίο.

ΥΠΟ ΠΙΕΣΗ ΤΟ ΚΙΕΒΟ

Η κοινωνική πίεση ασκείται κυρίως στην κυβέρνηση του Κιέβου. Ο λόγος εδώ είναι η προσφυγή σε υποχρεωτική στράτευση σε σαφώς μεγαλύτερη κλίμακα απ’ ότι στο απέναντι στρατόπεδο. Η απροθυμία μεγάλου ποσοστού Ουκρανών να εμπλακούν στον πόλεμο, αυτό αποδεικνύεται από τα εκατομμύρια των προσφύγων στα γειτονικά κράτη.

Το δε γεγονός ότι οι νεαροί πρόσφυγες που φεύγουν για να αποφύγουν τον πόλεμο προέρχονται από τα μικροαστικά και μεσοαστικά στρώματα, προσθέτουν στη δυσαρέσκεια των υπολοίπων – όσων δεν έχουν τα οικονομικά μέσα να φύγουν. Στη Ρωσία περίπου ένα εκατομμύριο άτομα έφυγαν στην αρχή του πολέμου για να μη ζήσουν μέσα σε αυτόν. Έχουν ήδη επιστρέψει οι περισσότεροι – πάνω ίσως από 500.000. Η Ρωσία έχει δουλειές και πολλές «ευκαιρίες». Η δε «φυσιολογική» καθημερινή ζωή στην Ουκρανία υπονομεύεται από τα προβλήματα στο δίκτυο ηλεκτροδότησης της χώρας.

Με τα παραπάνω δεδομένα, είναι αμφίβολο εάν η αισιοδοξία στο Κίεβο και στις δυτικές πρωτεύουσες έχει πραγματικό υπόβαθρο. Η δε διαπίστωση αυτή μάλλον δεν οδηγεί προς το τέλος του πολέμου. Έχουμε γράψει στις εδώ αναρτήσεις παλαιότερα, ότι μια μεγάλη δύναμη ξεχωρίζει καθώς έχει την πολυτέλεια να χάνει πολέμους και να εξακολουθεί να είναι μεγάλη.

Φυσικά όμως αυτό έχει προϋποθέσεις ή και ημερομηνία λήξης. Μια μεγάλη δύναμη έχει την παραπάνω πολυτέλεια όταν μεσουρανεί η ισχύς της ή όταν ανέρχεται. Της έρχεται πολύ άσχημα όταν χάνει πολέμους σε εποχές εξασθένισης ή αμφισβήτησης της κυριαρχίας της. Οι ηγέτες της Δύσης έχουν πολλές φορές βεβαιώσει ότι δεν μπορούν να επιτρέψουν την ήττα της Ουκρανίας. Τι θα κάνουν όταν αυτό συμβεί;

*Ο Γιώργος Μαργαρίτης διδάσκει από το 1985 σύγχρονη ιστορία. Αρχικά στο Πανεπιστήμιο Κρήτης (1985-2004) και μετέπειτα στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης όπου, από το 2004, υπηρετεί ως Καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών. 

Ο Οργανισμός Τρίτης Ηλικίας «Η ΦΙΛΙΑ» διοργάνωσε το ετήσιο Walk a Thon στο Chomedey

0

Κομψά καπέλα και μπλουζάκια με το διακριτικό λογότυπο ΦΙΛΙΑ έδωσαν έναν αέρα ελπίδας και ανανέωσης στο φετινό FILIA Walk a Thon. Το 18ο ετήσιο Walk a Thon στις 16 Σεπτεμβρίου προσέλκυσε πιστούς οπαδούς της ΦΙΛΙΑΣ, καθώς και τοπικούς αιρετούς αξιωματούχους, που έχουν παράσχει βοήθεια στην οργάνωση όλα αυτά τα χρόνια.

Μετά από ένα δύσκολο καλοκαίρι, όταν σοβαρές καταιγίδες άφησαν ένα πέπλο κατήφειας να κρέμεται πάνω από πολλά νοικοκυριά στο Laval, ήταν μια ηλιόλουστη μέρα για μια αναζωογονητική βόλτα μέσα και γύρω από τους δρόμους γύρω από το πάρκο St. Norbert στο ανατολικό Chomedey.

ΚΡΑΤΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ ΥΓΙΕΙΣ

Στόχος της ημέρας ήταν η ευαισθητοποίηση σχετικά με τις ανάγκες των ηλικιωμένων – οι οποίες περιλαμβάνουν την τακτική σωματική άσκηση – ενώ παράλληλα η συγκέντρωση χρημάτων για τη ΦΙΛΙΑ θα βοηθήσει στη συνέχιση της παροχής μιας σειράς κρίσιμων υπηρεσιών στους ηλικιωμένους, συμπεριλαμβανομένου του προγράμματος γευμάτων που διανέμει η ΦΙΛΙΑ σε άτομα, τρεις φορές την εβδομάδα, φτιαγμένα με μεράκι από έμπειρο μάγειρα.

Αν και η αποστολή της ΦΙΛΙΑΣ στο παρελθόν ήταν να παρέχει βοήθεια στις Ελληνίδες της ελληνικής παροικίας του Parc Extension, και λίγο αργότερα σε όλη την περιοχή του Μόντρεαλ, ο σκοπός της ΦΙΛΙΑΣ τώρα, είναι να εξυπηρετεί ηλικιωμένους και ανθρώπους από όλα τα υπόβαθρα – με αυξανόμενη έμφαση στον πληθυσμό του Parc Extension  και του Chomedey.

ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΕΛΕΥΣΗ ΦΕΤΟΣ

Με επικεφαλής την ιδρύτρια κ. Ιωάννα Τσουμπλέκα, η οποία παρέχει καθοδήγηση και διαχείριση, οι υπηρεσίες της ΦΙΛΙΑΣ περιλαμβάνουν οικιακή καθαριότητα και επίβλεψη, εκπαίδευση εθελοντών και κλινική υγειονομικής περίθαλψης για τα πόδια.

Η κ. Τσουμπλέκα συμφώνησε ότι η φετινή προσέλευση ήταν η μεγαλύτερη από ποτέ.

ΘΑΥΜΑΣΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ

Η Sandra El-Helou, δημοτική σύμβουλος του Laval για την περιοχή Souvenir-Labelle, υπεύθυνη για θέματα ηλικιωμένων στην εκτελεστική επιτροπή της πόλης, περιέγραψε το έργο της Ιωάννας Τσουμπλέκα και των υποστηρικτών και εθελοντών της ΦΙΛΙΑΣ με θαυμασμό.

«Όλη αυτή η δουλειά δεν μπορεί να γίνει μόνη της», είπε στην ομάδα πριν ξεκινήσουν τη βόλτα. «Έτσι, η Ιωάννα κάνει αυτή την καταπληκτική δουλειά, αλλά ποτέ δε θα μπορούσε να το κάνει χωρίς όλα τα χέρια βοήθειας. Έτσι, για άλλη μια φορά, ως δημοτικός σύμβουλος και ως υπεύθυνος για τους ηλικιωμένους, δίνω τη στήριξή μου στη ΦΙΛΙΑ. Αν υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω πέρα από αυτό που ήδη κάνω, παρακαλώ ενημερώστε με».

Η βουλευτής των Φιλελευθέρων Vimy, Annie Koutrakis, επίσης ένθερμη υποστηρίκτρια της ΦΙΛΙΑΣ, δεν μπόρεσε να παραστεί αυτοπροσώπως λόγω των πολιτικών εξελίξεων στην Οτάβα. Ωστόσο, η ακόλουθος και επικεφαλής του πολιτικού της γραφείου στο Laval, Silvana Sennatore, ήταν παρούσα για να εκπροσωπήσει την κ. Κουτράκη.

«Έφυγε» ο Δημήτριος Μανωλάκος

0

Του Γιώργου Στυλ. Γκιούσμα

Την Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου 2024, ένας από τους πιο μεγάλους παράγοντες της Ελληνικής μας παροικίας, ο Δημήτρης Μανωλάκος, «έφυγε» για την τελευταία του κατοικία.

Ότι και να πει κάνεις για το πρόσωπο του Δημήτρη Μανωλάκου, για τη καλοσύνη του και την έμπρακτη γενναιοδωρία του, θα είναι πολύ λίγα. Η αγάπη του για την παροικία ήταν απέραντη. Ακόμα, σε πολλές περιπτώσεις ως συμβολαιογράφος, βοήθησε πολλούς αφιλοκερδώς για τα ζητήματά τους.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του κέρδισε και απόκτησε πάρα πολλά αξιώματα. Το 1971, ως πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Μόντρεαλ, μετέτρεψε τα ελληνικά σχολεία ΣΩΚΡΑΤΗΣ από αγγλόφωνα σε γαλλόφωνα, εξασφαλίζοντας μια σημαντική επιχορήγηση από την κυβέρνηση του Κεμπέκ. Εισχώρησε το σχολείο ΣΩΚΡΑΤΗΣ στο γαλλικό εκπαιδευτικό σύστημα της εποχής. Από τότε, η επιχορήγηση αυτή έχει γίνει η βάση εισοδήματος της εκάστοτε κοινοτικής διοίκησης.

Το 1978 εκλέγεται με το κόμμα του Δημάρχου, Ζαν Ντραπώ, ως ο πρώτος δημοτικός σύμβουλος Ελληνικής Καταγωγής στην περιοχή του Παρκ Εξτένσιον – περιοχή όπου τη δεκαετία του ‘70 η πλειοψηφία των κατοίκων ήταν συμπάροικοι.

Ήταν φίλος με εκατοντάδες πολιτικούς απ’ όλα τα πολιτικά επίπεδα και φυσικά με όλους τους πρωθυπουργούς του Κεμπέκ και του Καναδά. Ιδιαίτερα ήταν πολύ φίλος με τον πρώην πρωθυπουργό, Πιερ Έλιοτ Τρουντώ.

Εκτός από πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Μόντρεαλ, υπηρέτησε και ως πρόεδρος του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου. Στη θητεία του, το φθινόπωρο του 2007, διοργανώθηκε έξω από τη βουλή του Καναδά παν-καναδικό συλλαλητήριο για το θέμα των Σκοπίων (φωτ.).

Παρόλο που τα τελευταία χρόνια ήταν επίτιμος πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ, ποτέ δε «μάσησε» τα λόγια του. Τα έλεγε ωμά, όπως τα έβλεπε αυτός. Έλεγε πάντα αυτό που πίστευε.

Το μεγαλύτερο αξίωμα που έλαβε ήταν από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, ο οποίος του απένειμε τον τίτλο του Άρχοντα Νοτάριου του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Στις 5 Ιουνίου του 2022, το Ελληνικό Κογκρέσο του Κεμπέκ τίμησε τον Δημήτριο Μανωλάκο. Η ιδέα, πρωτοβουλία, καθώς και όλη η διοργάνωση της τιμητικής βραδιάς, ήταν της Ιουστίνης Φραγκούλη, μέλος του διοικητικού Συμβουλίου του Κογκρέσου.

Στην τιμητική διάκριση, ο τότε βουλευτής του Κεμπέκ στην περιοχή Chomedey, Guy Ouellette, απένειμε το μετάλλιο της Εθνοσυνέλευσης του Κεμπέκ στον τιμώμενο Δημήτριο Μανωλάκο, ενώ η ομοσπονδιακή βουλευτής Άννυ Κουτράκη του παρέδωσε επίσημη συγχαρητήρια επιστολή από τον πρωθυπουργό του Καναδά, Justin Trudeau.

Επίσης, ο Γερουσιαστής του Καναδά, Tony Loffreda, τίμησε τον κ. Μανωλάκο με την καρφίτσα της πλατινένιου ιωβηλαίου της Βασίλισσας Ελισάβετ για την πολυετή προσφορά του σε χώρα της Κοινοπολιτείας.

Προσωπικά, είμαι ευγνώμων που τον γνώρισα από πολύ μικρή ηλικία. Ήταν αυτός που σύστησε στον πατέρα μου να συνεχίσω τις σπουδές στο Γαλλικό Κολέγιο Στάνισλας. Πάντα όταν τον χρειαζόμουν είχε τη θέληση να με συμβουλεύει. Ήταν πάντα στο πλευρό των «ΝΕΩΝ» καθώς και σε όλα τα παροικιακά μέσα.

Είμαι σίγουρος ότι η παροικία, οι φίλοι και οι γνωστοί του, θα τον θυμούνται πάντα. Διότι ο Δημήτριος Μανωλάκος, εκτός απ’ όλα τα αξιώματα που έλαβε, ήταν ένας πραγματικός ΑΝΘΡΩΠΟΣ με όλη την έννοια της λέξης. ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ!

Ta NEA volume 18-34

0

The current issue of the Greek Canadian News Ta NEA volume 18-34 published September 27th, 2024.
Covering news from Greece, local news, politics, sports and other newsworthy events.
(Click on the image to read the paper.)

Ποιοι θέλουν να αποκλείσουν τον Κασσελάκη από την εκλογή αρχηγού

1

Γράφει ο δημοσιογράφος
ΣΠΥΡΟΣ ΓΚΟΥΤΖΑΝΗΣ

Είναι εμφανές ότι οι εσωκομματικοί αντίπαλοι του Στέφανου Κασσελάκη διερευνούν τις δυνατότητες να τον αποκλείσουν με διαδικαστικά προσκόμματα από την εκλογική διαδικασία και σε κάθε περίπτωση να απαξιώσουν την υποψηφιότητά του.

Στο παρασκήνιο υπήρχαν συζητήσεις για παραπομπή του Στέφανου Κασσελάκη στην Επιτροπή Δεοντολογίας του κόμματος με το ερώτημα της διαγραφής, λόγω των σκληρών δηλώσεών του για «κουκούλες στην Κεντρική Επιτροπή». 

Προς αυτή την κατεύθυνση δείχνουν και προτάσεις που συζητήθηκαν στην Πολιτική Γραμματεία για τους όρους και τις προϋποθέσεις που πρέπει να ισχύουν, ώστε να είναι κανείς υποψήφιος για την ηγεσία. Η Πολιτική Γραμματεία στη συνεδρίαση της Πέμπτης 19/9 οριστικοποίησε το κείμενο που θα εισηγηθεί στην Κεντρική Επιτροπή του Σαββατοκύριακου. Σε κάθε περίπτωση, η Κεντρική Επιτροπή θα πάρει τις αποφάσεις, οι οποίες όμως θα πρέπει να επικυρωθούν από το έκτακτο Συνέδριο του κόμματος στις 1-3 Νοεμβρίου και αφού θα προηγηθεί εκλογή συνέδρων από τη βάση. 

Στην Πολιτική Γραμματεία (Τρίτη 17/9) συζητήθηκε εάν θα πρέπει κάθε υποψήφιος για την ηγεσία να έχει κάποια χρόνια «θητείας» στο κόμμα, όπως επίσης και ότι οι υποψήφιοι θα πρέπει να καταθέτουν τα Πόθεν Έσχες των στην Επιτροπή Δεοντολογίας. Φέρεται τα δύο θέματα να έθεσε η Όλγα Γεροβασίλη. Αν και μπορεί να αποσκοπούν στην αποτροπή δυσάρεστων εκπλήξεων στο μέλλον – να μην προκύψει κάποιος «αλεξιπτωτιστής» με άγνωστης προέλευσης περιουσία – δεν παύουν να φωτογραφίζουν τον Στέφανο Κασσελάκη. 

Η ΠΛΕΥΡΑ ΚΑΣΣΕΛΑΚΗ

Στην ίδια κατεύθυνση ήταν η πιο καθαρή πρόθεση αποκλεισμού με την πρόταση – φέρεται να κατατέθηκε από τους Γιάννη Ραγκούση, Θανάση Θεοχαρόπουλο – να μην επιτρέπεται να είναι υποψήφιος όποιος έχει εκφραστεί με απαξιωτικές δηλώσεις για το κόμμα και τα όργανά του όπως π.χ. «για κουκούλες στην Κεντρική Επιτροπή». Η Κατερίνα Νοτοπούλου έβαλε προς συζήτηση την καταγγελία που έκανε και δημόσια, ότι δέχθηκε μπούλινγκ από τον Στέφανο Κασσελάκη. Έχει μάλιστα ζητήσει τη συναίνεσή του για να δώσει στη δημοσιότητα τα sms.

Από την πλευρά του Στέφανου Κασσελάκη ετέθη ο αριθμός των υπογραφών προκειμένου να είναι κανείς υποψήφιος, με πρόταση να αυξηθεί ο αριθμός τους από 30 που είναι τώρα σε 50. Επίσης, ότι οι υποψήφιοι θα πρέπει να έχουν λευκό ποινικό μητρώο. Οι δύο προτάσεις απορρίφθηκαν. Στην Κεντρική Επιτροπή θα συζητηθεί και η διεύρυνση των προϋποθέσεων για την εκλογή. Π.χ. οι υπογραφές από μέλη του κόμματος. 

Πίσω από τα διαδικαστικά υποκρύπτεται η πολιτική αντιπαράθεση για το ποιος θα πάρει το κόμμα. Η κομματική βάση είναι διχασμένη. Από τη μία πλευρά αποδοκιμάζει την ηγεσία Κασσελάκη με όλες τις υπερβολές που τη συνέδεσαν με την προβολή των προσωπικών του επιλογών του γάμου του και της περιουσίας του. Όλα εκείνα που είχαν αποτέλεσμα να περιστρέφεται η πολιτική αντιπαράθεση γύρω από τα προσωπικά στοιχεία του αρχηγού – κάτι που ο ίδιος απολάμβανε με συνεχείς συνεντεύξεις στις life style εκπομπές – και να επισκιάζουν την πολιτική παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ. Από την άλλη, τα ίδια μέλη είναι κουρασμένα από το παλιό καθεστώς του ΣΥΡΙΖΑ, από τις ομαδοποιήσεις, τους φραξιονισμούς, τις τάσεις που εμπόδιζαν όλα αυτά τα χρόνια τη διεύρυνσή του και την επιστροφή του σε τροχιά εξουσίας. 

ΔΙΑΤΗΡΕΙ ΤΟ ΠΡΟΒΑΔΙΣΜΑ

Προς ώρας, οι μετρήσεις δείχνουν ότι ο Στέφανος Κασσελάκης καίτοι πληγωμένος μετά την έκπτωσή του και τις πρώτες άστοχες κινήσεις, εξακολουθεί να έχει το προβάδισμα. Ευνοείται από το ότι η άλλη πλευρά δεν μπορεί να καταλήξει σε κοινής αποδοχής υποψήφιο για να σταθεί απέναντί του. Φέρεται να κερδίζει έδαφος ο Σωκράτης Φάμελλος. 

Εφόσον κερδίσει, θα έχει πλέον καθαρή εντολή να αλλάξει το όνομα και τη δομή του κόμματος μέσα από ένα καταστατικό Συνέδριο. Έχει δώσει δείγμα γραφής με τις προτάσεις του για τις αλλαγές στο καταστατικό που λειτούργησαν σαν καταλύτης για την αποπομπή του. Εν ολίγοις, ο ΣΥΡΙΖΑ θα πάψει να υπάρχει όπως τον ξέρουμε, θα είναι ένα άλλο κόμμα με άλλη οργανωτική δομή, λειτουργία και άλλο όνομα. Θα μεταλλαχθεί σε κόμμα Κασσελάκη. Φυσικά η παλιά φρουρά του κόμματος δε θα έχει θέση. 

ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΣΙΠΡΑΣ

Η αντιπαράθεση μέχρι την εκλογή προβλέπεται σκληρή, μέχρι τελικής πτώσεως. Ο Στέφανος Κασσελάκης θεωρεί ως βασικό του αντίπαλο τον Αλέξη Τσίπρα και ήδη σε προσωπικούς του συνομιλητές διαρρέει «επιφυλάξεις» για τα οικονομικά του, τόσο κατά την ηγεσία του στον ΣΥΡΙΖΑ όσο και στη συνέχεια σε σχέση με το Ίδρυμά του. Παράλληλα δηλώνει, ότι τόσο ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας όσο και το προσωπικό του περιβάλλον, δεν ήθελε ούτε να τον δει και να τον ακούσει κατά την κρίσιμη προεκλογική περίοδο των ευρωεκλογών. 

Πάντως, εάν το ένα στοιχείο της πορείας για την εκλογή θα είναι η έντονη και τοξική αντιπαράθεση, το άλλο θα είναι η προοπτική συνεργασίας των κεντροαριστερών δυνάμεων και ενώ στο ΠΑΣΟΚ θα έχει εν τω μεταξύ εκλεγεί νέος αρχηγός. 

Η Επαρχιακή Κυβέρνηση καλεί τον πληθυσμό να «απαιτήσει» τα γαλλικά

0

Μια διαφημιστική εκστρατεία που εγείρει ερωτήματα

Με την έναρξη μιας μεγάλης διαφημιστικής εκστρατείας που θα κοστίσει 2,5 εκατομμύρια δολάρια, η κυβέρνηση του Κεμπέκ, υπό τον Φρανσουά Λεγκό, καλεί τους πολίτες να απαιτούν τη χρήση της γαλλικής γλώσσας στην καθημερινότητά τους, είτε βρίσκονται στο χώρο εργασίας, στα καταστήματα ή ακόμη και στις πολιτιστικές επιλογές τους, όπως ο κινηματογράφος. Η εκστρατεία, η οποία ξεκινά με το μήνυμα «εδώ μιλιούνται τα γαλλικά», θα προβληθεί παντού, ακόμη και σε περιοχές με έντονο αγγλόφωνο και πολυεθνικό στοιχείο.

Παρά την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να προστατεύσει τη γαλλική γλώσσα, η προσέγγιση αυτή έχει ήδη προκαλέσει συζητήσεις και εγείρει σοβαρά ερωτήματα, για το κατά πόσο αυτή η τακτική είναι ρεαλιστική και εάν μπορεί πραγματικά να επιτύχει το στόχο της. Η ενίσχυση της γαλλικής γλώσσας είναι, σαφώς, κρίσιμη για την ταυτότητα του Κεμπέκ, ωστόσο η στρατηγική της κυβέρνησης φαίνεται να αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

Η εκστρατεία αυτή, η οποία περιλαμβάνει μηνύματα σε τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά σποτ, αφίσες σε κεντρικούς δρόμους, ακόμη και στο γήπεδο του Centre Bell κατά τη διάρκεια των αγώνων των Montreal Canadiens, επικεντρώνεται στην προτροπή προς τους πολίτες να απαιτούν να εξυπηρετούνται στα γαλλικά. Ο υπουργός Γαλλικής Γλώσσας, Ζαν-Φρανσουά Ρομπέρζ, δήλωσε ότι «κάθε πολίτης μπορεί και πρέπει να επιλέγει τη γαλλική γλώσσα πολλές φορές την ημέρα», τονίζοντας ότι η προστασία της γλώσσας δεν είναι μόνο ευθύνη του κράτους, αλλά και των ίδιων των πολιτών.

Ωστόσο, η εκστρατεία αυτή εγείρει ανησυχίες σχετικά με την αποδοτικότητά της, ειδικά στις περιοχές όπου η αγγλική γλώσσα είναι κυρίαρχη. Σε περιοχές όπως το Μόντρεαλ, όπου υπάρχει έντονο πολυγλωσσικό στοιχείο, η επιμονή στην αποκλειστική χρήση των γαλλικών μπορεί να δημιουργήσει αντιδράσεις και να εντείνει τις γλωσσικές εντάσεις, αντί να προωθήσει την αρμονική συνύπαρξη.

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ «BONJOUR/HI»

Ένα από τα κεντρικά θέματα της εκστρατείας είναι η προτροπή προς τους καταστηματάρχες να χρησιμοποιούν μόνο τη λέξη «Bonjour» όταν υποδέχονται τους πελάτες τους, αντί για τη γνωστή δίγλωσση προσφώνηση «Bonjour/Hi», η οποία έχει γίνει συνηθισμένη σε πολλές περιοχές του Μόντρεαλ. Το μήνυμα της εκστρατείας είναι ξεκάθαρο: «Απλώς Bonjour».

Η φράση «Bonjour/Hi» είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στο παρελθόν, ειδικά το 2017, όταν η Εθνοσυνέλευση του Κεμπέκ είχε περάσει ψήφισμα ζητώντας την κατάργησή της. Παρά τις προσπάθειες αυτές, η φράση παραμένει δημοφιλής, ειδικά σε περιοχές με μεγάλη αγγλόφωνη κοινότητα. Η νέα εκστρατεία φαίνεται να επαναφέρει το ζήτημα, προσπαθώντας να προωθήσει μια πιο μονογλωσσική προσέγγιση, κάτι που μπορεί να αποξενώσει μέρος του πληθυσμού που έχει συνηθίσει στη χρήση και των δύο γλωσσών.

Ο Ζαν-Φρανσουά Ρομπέρζ δήλωσε ότι η εκστρατεία αυτή, παρά το διακριτικό της τόνο, είναι σαφής: «Στην πραγματικότητα, ζητάμε από τους Κεμπεκουά να απαιτούν να εξυπηρετούνται στα γαλλικά». Παρότι το μήνυμα αυτό μπορεί να φαίνεται λογικό από τη σκοπιά της διαφύλαξης της γαλλικής ταυτότητας, η επιβολή μιας τέτοιας πολιτικής θα μπορούσε να φέρει στο προσκήνιο βαθύτερες πολιτισμικές εντάσεις, αντί να ενισχύσει τη γλωσσική κοινότητα.

ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΣ ΛΥΣΕΙΣ ΣΕ ΕΝΑ ΠΕΡΙΠΛΟΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;

Παρά τις δηλώσεις της κυβέρνησης ότι η εκστρατεία αυτή είναι απαραίτητη για την προστασία της γαλλικής γλώσσας, οι επικριτές της αμφισβητούν την αποτελεσματικότητά της. Το Parti Québécois, για παράδειγμα, έχει κατηγορήσει την κυβέρνηση Λεγκό ότι δεν έχει λάβει πιο αυστηρά και δομικά μέτρα, όπως η επιβολή του νόμου 101 στα αγγλόφωνα κολέγια.

Η κυβέρνηση έχει εισαγάγει άλλες πρωτοβουλίες, όπως τον περιορισμό των θέσεων στα αγγλόφωνα κολέγια και την ενίσχυση τής διδασκαλίας της γαλλικής γλώσσας στους μετανάστες. Ωστόσο, οι πολιτικές αυτές δε φαίνεται να είναι αρκετές για να αντιστρέψουν τη σταδιακή μείωση της χρήσης της γαλλικής γλώσσας στο Κεμπέκ, ειδικά στις νεότερες γενιές και στις πολυεθνικές κοινότητες.

ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Η δαπάνη 2,5 εκατομμυρίων δολαρίων για τη διαφημιστική αυτή εκστρατεία εγείρει επίσης ερωτήματα σχετικά με την αξία της, ειδικά σε μια περίοδο όπου η κυβέρνηση προσπαθεί να αποκαταστήσει την οικονομική ισορροπία. Με τις περικοπές να είναι απαραίτητες σε πολλούς τομείς, όπως η υγεία και η παιδεία, η επιλογή της κυβέρνησης να επενδύσει σε μια τέτοια εκστρατεία φαντάζει παράδοξη.

Ο υπουργός Ρομπέρζ υπερασπίζεται την εκστρατεία, δηλώνοντας ότι η προστασία της γλώσσας είναι κρίσιμη για την επιβίωση της κουλτούρας του Κεμπέκ: «Ποιο είναι το νόημα μιας χώρας με υγιή οικονομικά, αν η ίδια η γλώσσα της δεν επιβιώσει;». Παρότι η δήλωση αυτή έχει μια ισχυρή συμβολική αξία, η πραγματικότητα είναι πιο περίπλοκη. Πολλοί θεωρούν ότι η προστασία της γλώσσας απαιτεί πιο δομικές λύσεις και όχι απλώς μια διαφημιστική εκστρατεία.

Παρά την επιμονή της κυβέρνησης ότι η εκστρατεία αυτή είναι απαραίτητη, παραμένουν πολλά ερωτήματα σχετικά με την αποτελεσματικότητά της και την πραγματική της συμβολή στην προστασία της γαλλικής γλώσσας. Μπορεί η διαφημιστική καμπάνια να φέρει την αλλαγή που επιδιώκει η κυβέρνηση ή απλώς θα δημιουργήσει περισσότερες εντάσεις ανάμεσα στους γαλλόφωνους και αγγλόφωνους πληθυσμούς του Κεμπέκ;

Η διατήρηση και η ενίσχυση της γαλλικής γλώσσας είναι αναμφίβολα κρίσιμη για την πολιτιστική ταυτότητα του Κεμπέκ. Ωστόσο, η επιτυχία αυτής της προσπάθειας απαιτεί μια πιο ολιστική προσέγγιση, που θα λαμβάνει υπόψη τις γλωσσικές και πολιτιστικές πολυπλοκότητες της σύγχρονης κοινωνίας.

«Σκοτώστρες» οι δρόμοι του Μόντρεαλ

0

Η οδική ασφάλεια στο Μόντρεαλ έχει λάβει ανησυχητική τροπή τους πρώτους έξι μήνες του έτους, σύμφωνα με προκαταρκτικά στοιχεία από την Αστυνομική Υπηρεσία της Πόλης του Μόντρεαλ (SPVM). Οι στατιστικές δείχνουν αύξηση, τόσο στον αριθμό των θανάτων όσο και των σοβαρών τραυματισμών, καθώς και διπλασιασμό των συλλήψεων για επικίνδυνη οδήγηση.

Συγκεκριμένα, από τον Ιανουάριο μέχρι τον Ιούνιο του 2024, καταγράφηκαν 16 θάνατοι στους δρόμους της πόλης, έναντι 13 την αντίστοιχη περίοδο το 2023. Από αυτούς τους θανάτους, οι εννέα αφορούσαν πεζούς, μια αυξανόμενη τάση που ανησυχεί ιδιαίτερα τις αρχές, καθώς και τον πληθυσμό.

ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΩΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΩΝ

Μια από τις κύριες αιτίες αυτής της αύξησης φαίνεται να είναι η επικίνδυνη οδήγηση. Η SPVM αναφέρει 312 περιστατικά επικίνδυνης οδήγησης κατά το πρώτο εξάμηνο του 2024, έναντι 166 την ίδια περίοδο το 2023, μια εντυπωσιακή αύξηση 90%. Αυτή η επικίνδυνη συμπεριφορά θέτει σε κίνδυνο όχι μόνο τους οδηγούς, αλλά κυρίως τους πιο ευάλωτους χρήστες των δρόμων, όπως οι πεζοί και οι ποδηλάτες. Επιπλέον, σημειώνεται και μια μικρή αλλά σημαντική αύξηση στα περιστατικά διαφυγής από τον τόπο του ατυχήματος. Συγκεκριμένα, τα περιστατικά διαφυγής αυξήθηκαν από 2.868 σε 2.894 κατά την ίδια περίοδο.

Η ΑΝΗΣΥΧΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΖΟΥΣ

Η Sandrine Cabana-Degani, γενική διευθύντρια της οργάνωσης Piétons Québec, χαρακτηρίζει την κατάσταση «πολύ ανησυχητική». Σύμφωνα με την Cabana-Degani, περίπου τα δύο τρίτα των θανάτων στο Μόντρεαλ αφορούν πεζούς, και αυτή η στατιστική παραμένει αμετάβλητη, παρά τις προσπάθειες που καταβάλλονται για τη βελτίωση της οδικής ασφάλειας.

Ένα άλλο ανησυχητικό στοιχείο είναι η συχνή εμπλοκή βαρέων οχημάτων σε ατυχήματα με πεζούς. «Περίπου το 25% των θανάτων πεζών σχετίζονται με βαρέα φορτηγά», επισημαίνει η Cabana-Degani, τονίζοντας την ανάγκη περιορισμού της κυκλοφορίας αυτών των οχημάτων σε κεντρικές περιοχές όπου συνυπάρχουν με ευάλωτους χρήστες του δρόμου.

ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ

ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΛΛΑΓΩΝ

Η αστυνομία του Μόντρεαλ εξηγεί, ότι η αύξηση των ατυχημάτων μπορεί να αποδοθεί σε διάφορους παράγοντες, όπως η επιστροφή στην κανονικότητα μετά την πανδημία και η αύξηση των χρηστών των δρόμων λόγω της μείωσης της τηλεργασίας. Επίσης, η διαμόρφωση των οδικών δικτύων και οι ανυπόμονες ή απερίσκεπτες συμπεριφορές των οδηγών συμβάλλουν στην επιδείνωση της κατάστασης.

Η εκπρόσωπος της SPVM, Caroline Labelle, αναφέρει ότι παρά τις προκαταρκτικές αυτές στατιστικές, οι αρχές καταβάλλουν συνεχείς προσπάθειες για τη βελτίωση της οδικής ασφάλειας. Μια από τις εκστρατείες για την ευαισθητοποίηση των πολιτών σε θέματα οδικής ασφάλειας θα συνεχιστεί μέχρι τις 20 Σεπτεμβρίου, στο πλαίσιο της έναρξης της σχολικής χρονιάς, με περισσότερες από 600 επιχειρήσεις κοντά σε σχολεία.

Η ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ

ΟΙ ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΚΛΟΠΕΣ ΟΧΗΜΑΤΩΝ

Παράλληλα με την επιδείνωση του οδικού απολογισμού, το Μόντρεαλ αντιμετωπίζει και αύξηση στα εγκλήματα κατά της προσωπικής ασφάλειας. Κατά το πρώτο εξάμηνο του 2024, καταγράφηκαν 16.100 εγκλήματα κατά προσώπων, έναντι 15.000 την αντίστοιχη περίοδο το 2023, σημειώνοντας αύξηση 7%. Αυτή η αύξηση αποδίδεται κυρίως σε περιστατικά επιθέσεων, ειδικά στο κέντρο της πόλης, όπου η άνοδος της έλλειψης στέγης και η αυξημένη εγκληματικότητα προκαλούν ανησυχία στους επιχειρηματίες της περιοχής.

Αντίθετα, η μάχη κατά των κλοπών οχημάτων φαίνεται να φέρνει αποτελέσματα. Οι κλοπές αυτοκινήτων έχουν μειωθεί σχεδόν κατά 30%, με 4.253 περιστατικά καταγεγραμμένα τους πρώτους έξι μήνες του 2024, έναντι σχεδόν 5.900 την αντίστοιχη περίοδο το 2023.

Η ανησυχητική αύξηση των τροχαίων ατυχημάτων και των εγκλημάτων κατά της προσωπικής ασφάλειας στο Μόντρεαλ καθιστούν απαραίτητες τις συντονισμένες προσπάθειες των αρχών και των πολιτών για την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων. Η εκπαίδευση στην οδική ασφάλεια και οι εκστρατείες ευαισθητοποίησης, σε συνδυασμό με τη βελτίωση της οδικής υποδομής, μπορούν να παίξουν καθοριστικό ρόλο στη μείωση των ατυχημάτων και στην προστασία των πιο ευάλωτων χρηστών των δρόμων.

Είναι απαραίτητο να αναγνωρίσουμε την αξία της ζωής και να υιοθετήσουμε υπεύθυνες συμπεριφορές, όχι μόνο για τη δική μας ασφάλεια αλλά και για την προστασία της κοινωνίας συνολικά.

Ο Τραμπισμός δεν αντιμετωπίζεται με σφαίρες

0

Άτυπος εμφύλιος στις ΗΠΑ

Γράφει ο δημοσιογράφος
ΣΤΑΥΡΟΣ ΛΥΓΕΡΟΣ

Η δεύτερη απόπειρα δολοφονίας του Τραμπ δεν αφήνει καμία αμφιβολία ακόμα και στους πιο δύσπιστους, ότι ο πρώην Πρόεδρος και τώρα υποψήφιος έχει δαιμονοποιηθεί από το αμερικανικό βαθύ κράτος, το Δημοκρατικό Κόμμα και το κυρίαρχο σύστημα εξουσίας στις ΗΠΑ (Μίντια, ακαδημαϊκοί κ.λπ.). Ήταν, λοιπόν, πολύ πιθανό, αυτή η συστηματική δαιμονοποίηση να οπλίσει το χέρι κάποιου, που –στην καλύτερη περίπτωση!– θεώρησε πως σκοτώνοντάς τον θα έσωζε τις ΗΠΑ.

Δεν έπρεπε να εντυπωσιάζει η πρωτοφανής διπλή απόπειρα δολοφονίας του Τραμπ, όταν χαρακτηρίζεται «Χίτλερ», «πράκτορας του Πούτιν», «καταστροφή για την Αμερική» (και όσα ακόμα έχουμε ακούσει, όχι από ανώνυμους στα social media, αλλά από επίσημες φωνές). Όταν επιπροσθέτως έχει υποστεί αλλεπάλληλες ποινικές διώξεις για υποθέσεις που δε θα είχαν ποτέ απασχολήσει τη Δικαιοσύνη, εάν αφορούσαν κάποιον άλλο πολιτικό.

Ο Ρεπουμπλικάνος υποψήφιος έχει μετατραπεί εδώ και πολλά χρόνια σε «μαύρο πρόβατο» κι αυτό, όπως διδάσκει η Ιστορία, έχει συχνά πρακτικές συνέπειες, ειδικά όταν η επιχείρηση δαιμονοποίησης και δίωξης έχει φέρει τα αντίθετα από τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Ο Τραμπ σάρωσε στη μάχη για το χρίσμα, έχει θέσει υπό τον έλεγχό του το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και έχει συσπειρώσει γύρω του τον κορμό της «βαθιάς Αμερικής».

Δημοσκόπηση του Ipsos για τη δίωξη Τραμπ είχε δείξει καθαρά το διχασμό της αμερικανικής κοινωνίας. Ενώ το 84% των Δημοκρατικών συμφωνούσε με την άσκηση δίωξης, μόνο το 16% των Ρεπουμπλικάνων είχε την ίδια γνώμη. Ενώ πριν τη δίωξη προηγείτο με 48% στην κούρσα για το χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, μετά προηγήθηκε με 58%. Το 40% των Αμερικανών, μάλιστα, είχε δηλώσει ότι μετά τη δίωξη ήταν περισσότερο πιθανό να τον ψηφίσει, ενώ μόνο το 12% είχε δηλώσει ότι ήταν λιγότερο πιθανό.

Εάν θέλουμε να είμαστε ακριβείς, ο Τραμπ είναι η κορυφή του παγόβουνου, το παγόβουνο είναι ο Τραμπισμός. Ο Τραμπισμός αποτυπώνει το βαθύ διχασμό της αμερικανικής κοινωνίας, ο οποίος έχει προσλάβει διαστάσεις υφέρποντος εμφυλίου πολέμου. Οι ΗΠΑ δεν έφθασαν σ’ αυτό το σημείο χωρίς αιτία. Ήταν οι οικονομικές – κοινωνικές διαφοροποιήσεις της τελευταίας 20ετίας που κατέστησαν εφικτή την εκλογή Τραμπ. Όπως κατέστησαν δυνατό ο Σάντερς, ένας σοσιαλιστής από το μικρό και ασήμαντο Βερμόντ, να διεκδικήσει το 2016 επί ίσοις όροις το χρίσμα των Δημοκρατικών από τη Χίλαρι Κλίντον.

ΠΡΙΟΝΙΣΑΝ ΤΟ ΚΛΑΔΙ ΠΟΥ ΚΑΘΟΝΤΑΙ

Αυτή η αλλαγή δεν είναι αμερικανική ιδιοτροπία. Το Brexit μπορεί να πάτησε στον παραδοσιακό βρετανικό ευρωσκεπτικισμό, αλλά πήγασε από την ίδια μήτρα της αντισυστημικής ψήφου που αλλάζει τον πολιτικό χάρτη σ’ όλη τη Δύση. Τα παραδείγματα είναι πολλά. Σημασία έχει το γεγονός, ότι η παραδοσιακή πολιτική ηγεμονία του διδύμου της «φιλελεύθερης συναίνεσης», δηλαδή της φιλελέ Κεντροδεξιάς και Κεντροαριστεράς, αμφισβητείται εντόνως από τους πολίτες. Τα μικρομεσαία στρώματα, που στρέφουν μαζικά την πλάτη στις παραδοσιακά κυρίαρχες πολιτικές παρατάξεις, δεν έχουν, βεβαίως, προσβληθεί από κάποιον ιδεολογικοπολιτικό ιό που τα ωθεί στα άκρα. Η κύρια αιτία που αμφισβητούν την κατεστημένη τάξη πραγμάτων είναι, ότι αυτή περισσότερο ή λιγότερο ανατρέπει τις σταθερές του βίου τους σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της Δύσης.

Οι τεκτονικές αλλαγές που προκάλεσε και εν μέρει συνεχίζει να προκαλεί στις δυτικές κοινωνίες η κρίση του 2008 και η οποία επιδεινώθηκε από την πανδημία και στη συνέχεια από τον πόλεμο στην Ουκρανία, δε θα ήταν χωρίς πολιτικές συνέπειες. Η οικονομική κρίση, άλλωστε, δεν έπεσε από τον ουρανό. Είναι αυθεντικό προϊόν της απληστίας της ολιγαρχίας του χρήματος. Η ανισοκατανομή του πλούτου έχει προσλάβει τρομακτικές διαστάσεις. Σύμφωνα με τη New York Times, στη δεκαετία του 1990 το 1% των Αμερικανών προσποριζόταν το 45% της αύξησης του ΑΕΠ. Στην οκταετία του Μπους (2000-08) το 1% των Αμερικανών προσποριζόταν το 65% και στην οκταετία του Ομπάμα το 93%!

Παραδοσιακά, η Κεντροδεξιά και η Κεντροαριστερά εδραίωσαν τη μακρόχρονη πολιτική ηγεμονία τους στις δυτικές κοινωνίες στο άρρητο κοινωνικό συμβόλαιο, με βάση το οποίο εξασφάλιζαν στα μικρομεσαία στρώματα ευημερία και Κοινωνικό Κράτος, ή ένα συνδυασμό των δύο. Από ένα χρονικό σημείο και πέρα, όμως, συνέκλιναν και λειτούργησαν σαν όχημα της παγκοσμιοποίησης και εφαρμοστές της ατζέντας του νεοφιλελευθερισμού. Με τον τρόπο αυτό, όμως, ροκάνισαν το κλαδί που κάθονται. Για μία περίοδο η ευημερία συντηρήθηκε με δημόσιο δανεισμό, αλλά στη συνέχεια ήλθε αναπόφευκτα η λιτότητα. Με όργανο τις πολιτικές ελίτ, η ολιγαρχία του χρήματος με κυνισμό αποδομεί τα αμορτισέρ που μεταπολεμικά όχι μόνο διατήρησαν την κοινωνική ειρήνη, αλλά και τροφοδότησαν την οικονομική ανάπτυξη.

Η προεδρία Ομπάμα μετρίασε την κρίση στις ΗΠΑ, αλλά μεγάλο τμήμα του πληθυσμού δυσκολεύεται και εκεί να επιβιώσει αξιοπρεπώς. Δεν πρόκειται μόνο για τις μειονότητες και τους παραδοσιακά περιθωριοποιημένους. Η παγκοσμιοποίηση πετάει έξω από το «τρένο» μικρομεσαίους άλλοτε νοικοκυραίους και ειδικά την παραδοσιακή λευκή εργατική τάξη της «βαθιάς Αμερικής» που έχει πληγεί καίρια από την αποβιομηχάνιση. Η εκλογή Τραμπ το 2016, λοιπόν, ήταν το προϊόν αυτής ακριβώς της κοινωνικής δυναμικής. Μία ματιά στον αμερικανικό εκλογικό χάρτη του 2016 και του 2020 δείχνει ότι η Χίλαρι, και μετά ο Μπάιντεν, ψηφίσθηκαν κατά κανόνα από την ανώτερη τάξη και τα μεσαία στρώματα, που έχουν ενσωματωθεί στο πλαίσιο του οικονομικού φιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης. Επίσης, από τις μειονότητες (μαύροι, ισπανόφωνοι, μουσουλμάνοι κ.α.) που φοβήθηκαν από την αντι-μεταναστευτική ρητορική του Τραμπ.

Η ΔΙΩΞΗ ΤΟΥ ΤΡΑΜΠ

ΚΑΙ Ο «ΒΑΛΤΟΣ»

Η υπόσχεση του Τραμπ, ότι με την επιβολή δασμών θα έφερνε πίσω μεγάλες εταιρείες και θέσεις εργασίας, άγγιζε ευαίσθητες χορδές εκατομμυρίων Αμερικανών, που άμεσα ή έμμεσα έχουν πληγεί από την αποβιομηχάνιση. Προς την ίδια κατεύθυνση λειτούργησε και η ρητορική του για λήψη δραστικών μέτρων εναντίον του ρεύματος της παράνομης μετανάστευσης. Η είσοδος μεταναστών παροξύνει το ένστικτο αυτοσυντήρησης κοινωνιών που νοιώθουν ότι απειλούνται με φτωχοποίηση. Γι’ αυτά τα τμήματα του πληθυσμού, ο ανταγωνισμός από τη φθηνή εργασία των μεταναστών βιώνεται σαν πρόσθετη απειλή.

Στη «βαθιά Αμερική» των συντηρητικών λευκών εργατικών και αγροτικών στρωμάτων, επικρατεί ένα αίσθημα νοσταλγίας για τις παλιές καλές ημέρες και ένα κράμα απόγνωσης και οργής για το σήμερα της μιζέριας, της απαξίωσης και της περιθωριοποίησης. Αυτά ακριβώς εξέφρασε ο Τραμπ, υποσχόμενος ότι θα καθαρίσει το «βάλτο» της Ουάσιγκτον. Είναι από τις ειρωνείες της Ιστορίας, ότι το ρόλο αυτό τον έπαιξε ένας δισεκατομμυριούχος, δημιουργώντας ολόκληρο κοινωνικό-πολιτικό κίνημα.

Τα όσα επαγγέλθηκε ο Τραμπ απέκτησαν αξιοπιστία στα μάτια της «βαθιάς Αμερικής», όχι τόσο από τις δικές του πράξεις όσο από τον τρόπο που τον αντιμετώπισε το κατεστημένο. Σύσσωμο σχεδόν το χρηματοπιστωτικό σύστημα, τα μεγάλα Μίντια και ισχυρές μερίδες των αμερικανικών και διεθνών αρχουσών ελίτ, είχαν στηρίξει με πάθος τη Χίλαρι το 2016 και τον Μπάιντεν το 2020, επιχειρώντας ταυτοχρόνως με κάθε τρόπο να γελοιοποιήσουν τον Τραμπ. Ακόμα και η ελίτ των Ρεπουμπλικάνων, όχι μόνο είχαν σταθεί απέναντί του, αλλά και συμμετείχαν στη δαιμονοποίησή του.

Ο ΤΡΑΜΠΙΣΜΟΣ ΕΧΕΙ ΡΙΖΕΣ

Ο Τραμπ είναι και λαϊκιστής και τοξικός. Το απέδειξε και πριν κι αφού εγκαταστάθηκε στο Λευκό Οίκο, αλλά και μετά, μέχρι τώρα που διεκδικεί την επάνοδό του. Ο κύριος λόγος, ωστόσο, που έγινε «κόκκινο πανί» για το φιλελέ κατεστημένο ήταν ότι έθιξε –τουλάχιστον στα λόγια– τα ιερά και τα όσιά του, δηλαδή την παγκοσμιοποίηση. Από την άλλη, είναι τέτοια η περιφρόνηση που επιδεικνύουν οι άρχουσες ελίτ προς το «πόπολο» και έχει γίνει τέτοια κατάχρηση στην πλύση εγκεφάλου, που έχει φέρει το αντίθετο αποτέλεσμα. Όταν τα κατεστημένα Μίντια επιτίθενται με πάθος εναντίον του Τραμπ, ένα μεγάλο μέρος της αμερικανικής κοινωνίας αντανακλαστικά υιοθετεί την αντίθετη θέση και ταυτίζεται μαζί του. Γι’ αυτό και η δαιμονοποίηση και δίωξη του Τραμπ έχουν μετατραπεί σε μπούμερανγκ.

Η παραδοσιακή διαχωριστική γραμμή Δημοκρατικοί – Ρεπουμπλικάνοι έχει μεταλλαχθεί από τον Τραμπισμό. Ο νέος διχασμός αναδύεται από τα σπλάχνα της αμερικανικής κοινωνίας και πηγάζει από την οικονομική – κοινωνική πραγματικότητα και όχι από επιφανειακές πολιτικές ταυτίσεις. Η ρητορική του Τραμπ στόχευσε τους Αμερικανούς που η παγκοσμιοποίηση πετάει έξω από το «τρένο» και τους οποίους η Κλίντον είχε αποκαλέσει ωμά «θλιβερούς ανθρώπους». Στην πραγματικότητα, όσο κι αν φαίνεται περίεργο, αναπτύχθηκε και παγιώθηκε μία συγκρουσιακή, ιδιότυπα αντισυστημική και συχνά ανορθολογική ιδεολογική τάση, που είχε ήδη αρχίσει να αναπτύσσεται στους κόλπους της λαϊκής βάσης των Ρεπουμπλικάνων.

Ανεξαρτήτως της νίκης ή ήττας του Τραμπ στις εκλογές του Νοεμβρίου, ο Τραμπισμός έχει ήδη αφήσει βαθύ ίχνος στην αμερικανική ιστορία, με την έννοια ότι αποτελεί πλέον απτή πολιτική πραγματικότητα, που εκ των πραγμάτων επηρεάζει τις πολιτικές ισορροπίες στις ΗΠΑ. Η αμερικανική κοινωνία είναι πιο βαθιά παρά ποτέ διχασμένη και με συγκρουσιακή τάση. Το υφιστάμενο ιδεολογικό-πολιτικό ρήγμα δεν πρόκειται να γεφυρωθεί, επειδή ακριβώς τροφοδοτείται από το οικονομικό-κοινωνικό ρήγμα. Κι αυτό δε θα αλλάξει, βεβαίως, εάν δολοφονήσουν –όπως προσπάθησαν– τον Τραμπ, ή εάν εκλεγεί η Κάμαλα Χάρις.