Σπάνιες γαίες, γραφίτης, χαλκός, νικέλιο και χρυσός, συγκαταλέγονται στα σημαντικότερα αποθέματα, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Αρχής Ορυκτών Πόρων της Γροιλανδίας

Η Γροιλανδία θα μπορούσε να είναι χρήσιμη για τις ΗΠΑ λόγω της στρατηγικής της θέσης και των πλούσιων ορυκτών πόρων της. Έρευνα του 2023 έδειξε, ότι 25 από τα 34 ορυκτά που θεωρούνται «κρίσιμες πρώτες ύλες» από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εντοπίστηκαν στη Γροιλανδία. Η εξόρυξη πετρελαίου και φυσικού αερίου απαγορεύεται στο νησί για περιβαλλοντικούς λόγους, ενώ η ανάπτυξη του μεταλλευτικού του τομέα εμποδίζεται από τη γραφειοκρατία και την αντίσταση των ιθαγενών κατοίκων.

Ακολουθούν τα κυριότερα ορυκτά κοιτάσματα της Γροιλανδίας, όπως καταγράφονται από την Αρχή Ορυκτών Πόρων της χώρας, σε μια περίοδο αυξημένου διεθνούς ενδιαφέροντος για το φυσικό πλούτο του νησιού.

Σπάνιες γαίες: Τρία από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα σπάνιων γαιών της Γροιλανδίας βρίσκονται στη νότια επαρχία Γκάρνταρ. Εταιρείες που επιδιώκουν την ανάπτυξη σχετικών έργων είναι η Critical Metals Corp, η οποία απέκτησε το κοίτασμα Tanbreez, η Energy Transition Minerals, της οποίας το έργο Kuannersuit έχει «παγώσει» λόγω νομικών διαφορών, καθώς και η Neo Performance Materials. Οι σπάνιες γαίες είναι κρίσιμες για την παραγωγή μόνιμων μαγνητών που χρησιμοποιούνται σε ηλεκτρικά οχήματα και ανεμογεννήτριες.

Γραφίτης: Εμφανίσεις γραφίτη και σχιστόλιθου γραφίτη έχουν καταγραφεί σε πολλές περιοχές του νησιού. Η εταιρεία GreenRoc έχει καταθέσει αίτηση για άδεια εκμετάλλευσης του έργου γραφίτη Amitsoq. Ο φυσικός γραφίτης χρησιμοποιείται κυρίως σε μπαταρίες ηλεκτρικών οχημάτων και στη χαλυβουργία.

Χαλκός: Σύμφωνα με την Αρχή Ορυκτών Πόρων, τα περισσότερα κοιτάσματα χαλκού έχουν αποτελέσει αντικείμενο περιορισμένων ερευνητικών δραστηριοτήτων. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι ανεξερεύνητες περιοχές στα βορειοανατολικά και στο κεντροανατολικό τμήμα της Γροιλανδίας.Η εισηγμένη στο Λονδίνο εταιρεία 80 Mile επιδιώκει την ανάπτυξη του κοιτάσματος Disko-Nuussuaq, το οποίο περιλαμβάνει χαλκό, νικέλιο, πλατίνα και κοβάλτιο.

Νικέλιο: Ίχνη συσσωρεύσεων νικελίου είναι πολυάριθμα, σύμφωνα με την Αρχή Ορυκτών Πόρων. Η πολυεθνική Anglo American έλαβε το 2019 άδεια έρευνας στη δυτική Γροιλανδία και διερευνά, μεταξύ άλλων, την ύπαρξη κοιτασμάτων νικελίου.

Ψευδάργυρος: Ο ψευδάργυρος εντοπίζεται κυρίως στα βόρεια της χώρας, σε γεωλογικό σχηματισμό που εκτείνεται σε μήκος άνω των 2.500 χιλιομέτρων. Εταιρείες έχουν επιχειρήσει να αναπτύξουν το έργο ψευδαργύρου και μολύβδου Citronen Fjord, το οποίο είχε χαρακτηριστεί ως ένα από τα μεγαλύτερα ανεκμετάλλευτα κοιτάσματα ψευδαργύρου παγκοσμίως.

Χρυσός: Οι πλέον υποσχόμενες περιοχές για την εξόρυξη χρυσού βρίσκονται γύρω από το φιόρδ Sermiligaarsuk, στο νότιο τμήμα της χώρας. Η Amaroq Minerals ξεκίνησε πέρυσι τη λειτουργία χρυσωρυχείου στο όρος Nalunaq, στο δήμο Kujalleq.

Διαμάντια: Τα περισσότερα μικρά διαμάντια, αλλά και οι μεγαλύτεροι λίθοι, έχουν εντοπιστεί στη δυτική Γροιλανδία. Ωστόσο, η παρουσία τους και σε άλλες περιοχές του νησιού θεωρείται επίσης σημαντική.

Σιδηρομετάλλευμα: Κοιτάσματα σιδηρομεταλλεύματος βρίσκονται στο Isua, στη νότια δυτική Γροιλανδία, στο Itilliarsuk στο κεντρικό δυτικό τμήμα, καθώς και στη βορειοδυτική Γροιλανδία κατά μήκος της ακτής Lauge Koch Kyst.

Τιτάνιο – Βανάδιο: Γνωστά κοιτάσματα τιτανίου και βαναδίου εντοπίζονται στα νοτιοδυτικά, στα ανατολικά και στα νότια της χώρας. Το τιτάνιο χρησιμοποιείται σε εμπορικές, ιατρικές και βιομηχανικές εφαρμογές, ενώ το βανάδιο κυρίως στην παραγωγή ειδικών κραμάτων χάλυβα. Το πεντοξείδιο του βαναδίου χρησιμοποιείται επίσης ως καταλύτης για την παραγωγή θειικού οξέος.

Βολφράμιο: Το βολφράμιο, που χρησιμοποιείται σε πολλές βιομηχανικές εφαρμογές, εντοπίζεται κυρίως στο κεντροανατολικό και βορειοανατολικό τμήμα της Γροιλανδίας, ενώ έχουν αξιολογηθεί κοιτάσματα και στα νότια και δυτικά.

Ουράνιο: Το 2021, το τότε κυβερνών αριστερό κόμμα Inuit Ataqatigiit απαγόρευσε την εξόρυξη ουρανίου, μπλοκάροντας ουσιαστικά την ανάπτυξη του έργου σπάνιων γαιών Kuannersuit, όπου το ουράνιο αποτελεί παραπροϊόν.

© Συντακτική ομάδα ertnews.gr

Σχεδόν τρεις μήνες αφότου οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ ξεκίνησαν την επίθεση στο Ιράν, το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ από την Τεχεράνη και ο αμερικανικός αποκλεισμός έχουν προκαλέσει αδιέξοδο, με τις οικονομικές επιπτώσεις να επιδεινώνονται και τον κίνδυνο επανέναρξης του πολέμου να αυξάνεται.

Μια αυξανόμενη ανησυχία της παγκόσμιας κοινότητας δεν είναι το αν μια συμφωνία είναι κοντά, αλλά το πόσο καιρό μπορούν να διαρκέσουν οι εντάσεις, προτού ένας λανθασμένος υπολογισμός από την Ουάσιγκτον ή την Τεχεράνη προκαλέσει νέες συγκρούσεις.

Οι εκκλήσεις για νέο πλήγμα γίνονται όλο και πιο έντονες στις ΗΠΑ και το Ισραήλ, με ορισμένους αξιωματούχους να υποστηρίζουν ότι η αυξημένη πίεση θα μπορούσε να αναγκάσει το Ιράν να επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

«Υπάρχει ένα σημαντικό πρόβλημα με αυτή τη μεθοδολογία: την έχουμε ήδη δοκιμάσει και το Ιράν δε συνθηκολόγησε», δήλωσε ο Ντάνι Κιτρινόβιτς, ανώτερος ερευνητής για το Ιράν στο Ινστιτούτο Μελετών Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ και πρώην επικεφαλής του παραρτήματος για το Ιράν στις Ισραηλινές Αμυντικές Υπηρεσίες Πληροφοριών.

Ιρανοί αξιωματούχοι διαβεβαιώνουν, ότι οι παραχωρήσεις στο πυραυλικό τους πρόγραμμα, τις πυρηνικές τους δυνατότητες ή τον έλεγχο των Στενών, δεν αποτελούν εργαλεία πολιτικής αλλά ιδεολογικούς πυλώνες επιβίωσης της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Η παραίτησή τους από αυτά δεν είναι συμβιβασμός, είναι παράδοση.

Για τον Κιτρινόβιτς, αυτό εξηγεί γιατί η παρατεταμένη στρατιωτική αντιπαράθεση δεν έχει καταφέρει να απομακρύνει την Τεχεράνη από τις κόκκινες γραμμές της και γιατί είναι απίθανο να το πετύχει μια περαιτέρω κλιμάκωση. Οι γύροι έμμεσων συνομιλιών, με τη μεσολάβηση του Πακιστάν, δεν έχουν οδηγήσει σε καμία πρόοδο και οι διαφορές παραμένουν τεράστιες.

ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΕΣ ΟΙ ΔΥΟ ΠΛΕΥΡΕΣ  

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ζητούν από το Ιράν να σταματήσει τον εμπλουτισμό ουρανίου για 20 χρόνια και να στείλει τα αποθέματά του στις ΗΠΑ. Από την πλευρά του, το Ιράν επιθυμεί τον τερματισμό των επιθέσεων, εγγυήσεις ασφαλείας, πολεμικές αποζημιώσεις και αναγνώριση της κυριαρχίας του επί του Ορμούζ. Η Ουάσιγκτον έχει απορρίψει όλους αυτούς τους όρους.

Ο Αλί Βαέζ της Διεθνούς Ομάδας Κρίσεων, δήλωσε ότι καμία από τις δύο πλευρές δεν έχει δείξει προθυμία να κάνει τις επώδυνες παραχωρήσεις που απαιτούνται για μια συμφωνία. «Και οι δύο πιστεύουν ότι ο χρόνος είναι με το μέρος τους και ότι έχουν το πάνω χέρι, και αυτή η αντίληψη είναι ακριβώς αυτό που καθιστά μια συμφωνία αδύνατη», είπε.

Το αποτέλεσμα είναι ένας πόλεμος αντοχής, με επίκεντρο μία από τις πιο κρίσιμες πλωτές οδούς του κόσμου. Πριν από τον πόλεμο, από το Ορμούζ περνούσε περίπου το 25% του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου και το 20% του υγροποιημένου φυσικού αερίου. Τώρα, με τον πορθμό ουσιαστικά κλειστό, οι οικονομικές επιπτώσεις επιδεινώνονται κάθε ημέρα, διαταράσσοντας τον παγκόσμιο εφοδιασμό.

Η ΑΥΞΑΝΟΜΕΝΗ ΠΙΕΣΗ ΣΤΟ ΙΡΑΝ

Ένας Ιρανός αξιωματούχος δήλωσε στο Reuters, υπό καθεστώς ανωνυμίας, ότι η Τεχεράνη έχει ήδη κερδίσει: όχι νικώντας στρατιωτικά, αλλά αρνούμενη να υποταχθεί. Εβδομάδες αμερικανικών και ισραηλινών επιθέσεων απέτυχαν να κάμψουν την αντίσταση του Ιράν, που είναι πεπεισμένο ότι τα πυρηνικά του αποθέματα και ο έλεγχος του Ορμούζ είναι ο πυρήνας της αποτρεπτικής ισχύος του.

«Περισσότερα πλήγματα δε θα άλλαζαν τη θέση του Ιράν, απλώς θα επιτάχυναν την κλιμάκωση», είπε ο ίδιος αξιωματούχος, προσθέτοντας ότι το Ιράν δε θα εγκαταλείψει τον εμπλουτισμό, ούτε θα υποκύψει σε τελεσίγραφα της Ουάσιγκτον.

Ωστόσο, πίσω από τη σκληρή στάση, ιρανικές πηγές κοντά στο καθεστώς περιγράφουν μια πιο συγκρουσιακή πραγματικότητα: Η Τεχεράνη δεν επιθυμεί ένα παρατεταμένο σενάριο τύπου «ούτε πόλεμος, ούτε ειρήνη», καθώς ο πληθωρισμός αυξάνεται, η ανεργία επιδεινώνεται και οι απεργίες σε βασικές βιομηχανίες προκαλούν αιμορραγία, σε μια ήδη βασανισμένη οικονομία.

Αντ’ αυτού, το Ιράν επιδιώκει μια προκαταρκτική συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου, ανοίγοντας ξανά τα Στενά υπό ιρανική εποπτεία, σε αντάλλαγμα για την άρση του αποκλεισμού των ΗΠΑ, προτού αντιμετωπίσει πιο δύσκολα ζητήματα, όπως η άρση των κυρώσεων και οι πυρηνικοί περιορισμοί.

Σχετικά με το ζήτημα των πυρηνικών, ιρανικές πηγές αναφέρουν ότι η Τεχεράνη θα μπορούσε να μειώσει το απόθεμά της των 440 κιλών ουρανίου υψηλού εμπλουτισμού ή να στείλει μέρος αυτού στο εξωτερικό, κατά προτίμηση στη Ρωσία, υποστηρίζοντας ότι θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να το ανακτήσει, αν οι ΗΠΑ παραβιάσουν τη συμφωνία. Η Ουάσιγκτον έχει αρνηθεί να δεχτεί αυτόν τον όρο.

Το Ιράν πιέζει επίσης για μια διακοπή του εμπλουτισμού, πιο σύντομη από την 20ετή απαίτηση της Ουάσιγκτον, αλλά και για να αποκτήσει πλήρη πρόσβαση σε παγωμένα περιουσιακά στοιχεία 30 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η Ουάσιγκτον έχει συμφωνήσει να απελευθερώσει μόνο το ένα τέταρτο αυτών των περιουσιακών στοιχείων, βάσει χρονοδιαγράμματος – πρόσθεσαν οι πηγές.

Ο Άαρον Ντέιβιντ Μίλερ, πρώην αξιωματούχος των ΗΠΑ και διαπραγματευτής για τη Μέση Ανατολή, λέει ότι ο έλεγχος του Ορμούζ θα είναι το βασικό μέτρο επιτυχίας ή αποτυχίας για την Ουάσιγκτον. Ο Μίλερ θεωρεί ότι «το πώς θα καταλήξει αυτό θα μπορούσε να καθορίσει ολόκληρη την εξωτερική πολιτική του Τραμπ», προσθέτοντας ότι «η επαναλειτουργία της κρίσιμης πλωτής οδού χωρίς πολιτική διευθέτηση, θα απαιτούσε παρατεταμένη αμερικανική κατοχή με χερσαίες δυνάμεις σε ιρανικό έδαφος».

Παρά τα επιχειρησιακά οφέλη της αμερικανο-ισραηλινής εκστρατείας, οι επιδρομές δεν κατάφεραν να επιφέρουν στρατηγικό νοκ-άουτ, επισημαίνει ο Κιτρινόβιτς. Ο αναλυτής εξηγεί ότι «δεν ανατρέψαμε το καθεστώς, αλλά έχουμε ένα πιο ριζοσπαστικοποιημένο. Δεν τερματίσαμε την πυραυλική ικανότητα του Ιράν και εξακολουθούν να έχουν το ουράνιο».

«Η υπερεκτίμηση της πίεσης και η υποτίμηση της ανθεκτικότητας της Τεχεράνης, εγκυμονούν τους δικούς τους κινδύνους» σημειώνει ο Κιτρινόβιτς, που προειδοποιεί ότι «αν η Ουάσιγκτον εισέλθει για άλλη μια φορά σε μια αντιπαράθεση, αναμένοντας ότι ο εξαναγκασμός θα οδηγήσει σε συνθηκολόγηση, μπορεί να ανακαλύψει –πολύ αργά– ότι το καθεστώς ήταν προετοιμασμένο να υποστεί πολύ περισσότερο πόνο από ό,τι ανέμεναν οι Αμερικάνοι».

ΠΗΓΗ: ERTNEWS

© REUTERS