Παρά το γεγονός ότι τις προηγούμενες ημέρες κυκλοφορούσαν έντονες φήμες πως ήταν και ο ίδιος νεκρός

Ο Μοτζτάμπα Χοσεϊνί Χαμενεΐ, πρωτότοκος γιος του δολοφονημένου Αλί Χαμενεΐ, εξελέγη νέος Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν, παρά το γεγονός ότι τις προηγούμενες ημέρες κυκλοφορούσαν έντονες φήμες πως ήταν και ο ίδιος νεκρός. Σύμφωνα με το δίκτυο Iran International, η εκλογή του Ιρανού κληρικού και πολιτικού στην κορυφή της ιεραρχίας της χώρας πραγματοποιήθηκε υπό την έντονη πίεση του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC).

Η εξέλιξη αυτή βάζει τέλος στη σύγχυση που επικράτησε, όταν ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες τον έφεραν ως θύμα της ίδιας επίθεσης στην οποία φέρεται να έχασαν τη ζωή τους ο πατέρας του και ένας από τους αδελφούς του.

Όπως επισημαίνει το CNN, ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ αποτελούσε επί χρόνια μια ισχυρή προσωπικότητα στο παρασκήνιο της Τεχεράνης. Η επιρροή του βασίζεται στους εξαιρετικά στενούς δεσμούς που έχει αναπτύξει τόσο με τους Φρουρούς της Επανάστασης όσο και με την παραστρατιωτική οργάνωση Μπασίτζ, γεγονός που τον καθιστά τον εκλεκτό των δυνάμεων ασφαλείας για την επόμενη ημέρα του καθεστώτος.

ΕΚΛΕΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΣΩΜΑ 88 ΚΛΗΡΙΚΩΝ

Η διαδικασία επιλογής του διαδόχου του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ ορίζεται ρητά από το Σύνταγμα του Ιράν και εμπίπτει στις αποκλειστικές αρμοδιότητες της Συνέλευσης των Ειδικών (Assembly of Leadership Experts).

Πρόκειται για το ίδιο σώμα, αποτελούμενο από 88 κληρικούς, το οποίο είχε αναδείξει τον Χαμενεΐ στο ύπατο αξίωμα της χώρας το 1989. Σύμφωνα με το καταστατικό πλαίσιο της Ισλαμικής Δημοκρατίας, η Συνέλευση φέρει τη θεσμική ευθύνη για τον ορισμό του επόμενου Ανώτατου Ηγέτη, διασφαλίζοντας τη συνέχεια της θρησκευτικής και πολιτικής ηγεσίας.

© ΕΘΝΟΣ

Γράφει ο Κώστας Γρίβας*
© slpress.gr

Το ουσιαστικότερο ερώτημα που τίθεται, δεν είναι απλώς αν οι ΗΠΑ επιδίωξαν να σταματήσουν το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Είναι αν αυτό ήταν πράγματι ο κεντρικός και αποκλειστικός στόχος τους. Η επίθεση και η αποδόμηση της διπλωματίας μοιάζει ως η αρχή ενός νέου αμερικανικού δόγματος εφαρμογής στρατιωτικής ισχύος, που παραπέμπει σε street fighter.

Οι διαπραγματεύσεις βρίσκονταν σε εξέλιξη όταν εκδηλώθηκε η αμερικανική – ισραηλινή επίθεση. Δεν είχε καταστεί σαφές ότι η διπλωματική οδός είχε εξαντληθεί, ούτε ότι το Ιράν δε θα μπορούσε, υπό πίεση και ανταλλάγματα, να αποδεχθεί ένα αυστηρό καθεστώς επιτήρησης και περιορισμών. Εάν πράγματι η οριστική και αμετάκλητη παύση του πυρηνικού προγράμματος ήταν το ζητούμενο, τότε θα ανέμενε κανείς μια διαφορετική στρατηγική και όχι συμπεριφορά street fighter.

Σε ένα ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο, προκαλεί εντύπωση ότι δεν επιχειρήθηκε – τουλάχιστον εμφανώς – μια συντονισμένη στρατηγική περικύκλωσης του Ιράν από τις υπόλοιπες πυρηνικές δυνάμεις, κυρίως τη Ρωσία και την Κίνα. Συχνά υιοθετείται η απλουστευτική άποψη, ότι Μόσχα και Πεκίνο είναι σύμμαχοι της Τεχεράνης και άρα θα τη στήριζαν άνευ όρων. Μια τέτοια προσέγγιση, όμως, αγνοεί την πολυπλοκότητα των διεθνών σχέσεων και τη λογική του πυρηνικού ολιγοπωλίου.

Οι ΗΠΑ, η Ρωσία και η Κίνα συγκροτούν τον πυρήνα της παγκόσμιας πυρηνικής ιεραρχίας. Η ισχύς τους δεν είναι μόνο ποσοτική, αλλά και θεσμική – κανονιστική. Μια πυρηνικοποίηση του Ιράν θα εγκυμονούσε σοβαρό κίνδυνο πυρηνικού πληθωρισμού. Η Σαουδική Αραβία, η οποία εδώ και δεκαετίες έχει αποκτήσει από την Κίνα βαλλιστικούς πυραύλους υψηλών επιδόσεων και διατηρεί στενές σχέσεις με το Πακιστάν, θα δεχόταν ισχυρότατη πίεση να αποκτήσει πυρηνική δυνατότητα.

Η Τουρκία περιμένει εναγωνίως αυτήν την ευκαιρία, ενώ η Αίγυπτος και ενδεχομένως άλλες περιφερειακές δυνάμεις θα επανεξέταζαν τις στρατηγικές τους επιλογές. Στην Ασία, η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα θα μπορούσαν να κινηθούν προς ανάλογη κατεύθυνση. Ένα τέτοιο σενάριο δεν εξυπηρετεί ούτε τα μακροπρόθεσμα κινεζικά συμφέροντα, ούτε τη ρωσική στρατηγική αυτοαντίληψη ως πυρηνικής υπερδύναμης.

Ένα πληθωριστικό πυρηνικό σύστημα θα απομείωνε την αποκλειστικότητα της ισχύος τους και στην περίπτωση της Κίνας θα απομείωνε δραματικά τις ικανότητες υλοποίησης περιφερειακής ηγεμονίας. Στη δε περίπτωση της Ρωσίας, είναι πολύ πιθανό ότι θα ενεργοποιούσε σκέψεις για πυρηνικοποίηση της Ευρώπης, στερώντας τη Μόσχα από έναν αποφασιστικό παράγοντα άσκησης πιέσεων στη Δυτική Ευρώπη. 

ΗΠΑ: ΑΠΟ ΜΠΟΞΕΡ STREET FIGHTER

Υπό αυτή τη λογική, θα μπορούσε να είχε διαμορφωθεί ένας άτυπος συνασπισμός των μεγάλων πυρηνικών δυνάμεων με στόχο την άσκηση συνδυασμένης πίεσης προς το Ιράν. Από τη μία θα είχαμε προσφορά εγγυήσεων ασφαλείας και οικονομικών ανταλλαγμάτων και από την άλλη, σαφείς και αξιόπιστες απειλές συνεπειών. Μια τέτοια προσέγγιση θα επέτρεπε στην Τεχεράνη να συναινέσει χωρίς να εμφανιστεί ως ηττημένη, ενώ ταυτόχρονα θα ενίσχυε τη διεθνή νομιμοποίηση ενδεχόμενης αυστηρότερης δράσης σε περίπτωση άρνησης. Ωστόσο, δε φαίνεται να επιχειρήθηκε σοβαρά μια τέτοια στρατηγική.

Το γεγονός αυτό μας επιτρέπει να υποθέσουμε, ότι η αμερικανική στόχευση ενδέχεται να υπερέβαινε το πρόβλημα του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος καθαυτό. Ενδεχομένως βρισκόμαστε ενώπιον μιας ευρύτερης μεταβολής στη φιλοσοφία χρήσης της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος. Μιας μετάβασης από το μοντέλο της κανονιστικής ηγεμονίας – όπου η ισχύς υποτίθεται ότι ασκείται εντός πλαισίου θεσμών, πρωτοκόλλων και προβλεψιμότητας – σε ένα μοντέλο πιο απρόβλεπτης και αποδεσμευμένης ισχύος.

Η ταυτόχρονη διεξαγωγή διαπραγματεύσεων και στρατιωτικών ενεργειών, η στοχοποίηση ηγεσιών εν μέσω διπλωματικών διεργασιών και η κατεδάφιση άγραφων κανόνων, δημιουργούν την εικόνα μιας δύναμης που δεν αυτοπεριορίζεται. Από «μποξέρ» που αγωνίζεται με συγκεκριμένους κανόνες, η υπερδύναμη εμφανίζεται σαν street fighter που χρησιμοποιεί κάθε μέσο, ακόμη και βρώμικο. Η απρόβλεπτη συμπεριφορά μπορεί πράγματι να λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής: Αυξάνει το κόστος στρατηγικού σχεδιασμού του αντιπάλου και ενισχύει την ψυχολογική πίεση.

Ωστόσο, αυτή η στρατηγική έχει σοβαρές παρενέργειες. Η ισχύς των ΗΠΑ δε βασίστηκε ιστορικά μόνο στη στρατιωτική τους υπεροχή, αλλά και στην αξιοπιστία τους ως πυλώνα ενός διεθνούς κανονιστικού πλαισίου. Η αποδόμηση της διπλωματικής παράδοσης – εν προκειμένω της αρχής ότι δεν πλήττουμε τον αντίπαλο ενώ διαπραγματευόμαστε μαζί του – διαβρώνει την εμπιστοσύνη. Σε ένα πυρηνικό περιβάλλον, η εμπιστοσύνη δεν είναι ηθική κατηγορία, είναι μηχανισμός σταθερότητας.

Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΤΗΣ ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΗΣ ΙΣΧΥΟΣ

Η εμπειρία της επίθεσης στο καθεστώς Καντάφι στη Λιβύη στο παρελθόν, λειτούργησε ήδη ως αρνητικό προηγούμενο. Η Λιβύη είχε εγκαταλείψει το πρόγραμμα όπλων μαζικής καταστροφής για να επανενταχθεί στη διεθνή κοινότητα, αλλά κατέρρευσε έπειτα από δυτική στρατιωτική επέμβαση. Αντιθέτως, η Βόρεια Κορέα, έχοντας αποκτήσει πυρηνικά όπλα, απέφυγε παρόμοια μοίρα. Το μήνυμα που εισέπραξαν πολλοί διεθνείς δρώντες, μεταξύ των οποίων και το Ιράν, ήταν σαφές: Η πυρηνική αποτροπή αποτελεί εγγύηση επιβίωσης. Είτε αυτή η ανάγνωση είναι πλήρως ακριβής είτε όχι, η αντίληψη έχει στρατηγικό βάρος.

Η αξιοπιστία στις διεθνείς σχέσεις έχει δύο όψεις. Είναι η αξιοπιστία της απειλής και η αξιοπιστία της δέσμευσης. Όταν ενισχύεται υπέρμετρα η πρώτη, η δεύτερη μπορεί να υπονομευθεί. Εάν οι δρώντες στο διεθνές σύστημα καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι οι κανόνες μπορούν να ανασταλούν κατά το δοκούν, τότε κάθε διαπραγμάτευση καθίσταται παιχνίδι παγίδευσης. Σε έναν κόσμο με πυρηνικά όπλα, η αυξημένη καχυποψία συνεπάγεται μικρότερα περιθώρια απόφασης και υψηλότερο κίνδυνο παρερμηνείας.

Το πρόβλημα, συνεπώς, δεν είναι μόνο ιρανικό. Είναι συστημικό. Αν η διεθνής τάξη μεταβεί από κανονιστική ηγεμονία σε καθεστώς απρόβλεπτης ισχύος, τότε αυξάνεται η ρευστότητα και μαζί της αυξάνεται και η επικινδυνότητα. Οι κανόνες δεν είναι απλώς ρομαντικά κατάλοιπα ενός παρελθόντος, είναι εργαλεία διαχείρισης κινδύνου. Ακόμη και οι ισχυροί έχουν συμφέρον να λειτουργούν εντός προβλέψιμου πλαισίου.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι, αν η σημερινή στάση των ΗΠΑ συνιστά παροδική τακτική αναπροσαρμογή ή βαθύτερη μεταβολή στρατηγικής κουλτούρας. Εάν πρόκειται για το δεύτερο, τότε εισερχόμαστε σε περίοδο αυξημένης αστάθειας. Η απελευθέρωση από τους κανόνες μπορεί να προσφέρει βραχυπρόθεσμα πλεονεκτήματα, αλλά μακροπρόθεσμα ενδέχεται να διαβρώσει το ίδιο το θεμέλιο της αμερικανικής ηγεμονίας.

Σε έναν κόσμο όπου τα πυρηνικά όπλα συνυπάρχουν με τη διάβρωση των πρωτοκόλλων, η ανάγκη επαναβεβαίωσης κανόνων δεν αποτελεί ηθική πολυτέλεια, αλλά στρατηγική αναγκαιότητα. Το ζητούμενο δεν είναι απλώς να αποτραπεί η απόκτηση πυρηνικών όπλων από το Ιράν, αλλά να διατηρηθεί μια διεθνής τάξη, όπου η ισχύς συνυπάρχει με την προβλεψιμότητα. Διότι όταν το παιχνίδι της ισχύος παύει να διέπεται από κανόνες, το ρίσκο δεν κατανέμεται ισομερώς, διαχέεται ανεξέλεγκτα. Και σε ένα πυρηνικό σύστημα, η ανεξέλεγκτη διάχυση ρίσκου είναι το πιο επικίνδυνο σενάριο από όλα.

*Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών, διευθυντής του Τομέα Θεωρίας και Ανάλυσης Πολέμου στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας στην ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Μια εικόνα «ισχυρής και ασταμάτητης» Αμερικής επιχείρησε να παρουσιάσει κατά τη δίωρη ομιλία του στο Κογκρέσο, για την Κατάσταση του Έθνους, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. Από το βήμα του Κογκρέσου, το βράδυ της Τρίτης (24/2) υποστήριξε ότι τα σύνορα είναι πλήρως ασφαλή, η οικονομία βρίσκεται σε ιστορική άνθηση και η ενεργειακή παραγωγή σπάει ρεκόρ.

Με έντονο ύφος και συνεχείς αναφορές σε «επιτυχίες», ο Τραμπ προχώρησε σε νέες εξαγγελίες, από φοροελαφρύνσεις μέχρι ειδικούς λογαριασμούς για παιδιά, επιχειρώντας να ενισχύσει το αφήγημα μιας χώρας που, όπως είπε, «δεν μπορεί να διαχειριστεί την ίδια της την πρόοδο».

Στο ζήτημα του Ιράν, ο Τραμπ υποστήριξε ότι η Τεχεράνη εργάζεται πάνω σε πυραυλικά συστήματα ικανά να πλήξουν τις ΗΠΑ. Τόνισε ότι θα προτιμούσε μια διπλωματική λύση, ωστόσο πρόσθεσε χαρακτηριστικά πως «δε θα αφήσω τον υπ’ αριθμόν ένα τρομοκράτη του κόσμου να παράγει πυρηνικά».

Ειδικότερα, ο Αμερικανός πρόεδρος ξεκίνησε την ομιλία του με το μεταναστευτικό, λέγοντας ότι τα «σύνορά μας είναι ασφαλή». Τους τελευταίους 9 μήνες, όπως είπε, δεν πέρασε κανένας μετανάστης τα σύνορα των ΗΠΑ. Συνεχίζοντας, σημείωσε ότι η ροή σε ένα χρόνο έχει μειωθεί κατά 56%.

Για την οικονομία υποστήριξε ότι έχει σημειωθεί η μεγαλύτερη πτώση του πληθωρισμού. Η βενζίνη όπως ανέφερε έχει μειωθεί, καθώς η τιμή της είναι πλέον 1,85 δολ. το γαλόνι.

«Θέλουμε να διατηρήσουμε τις επιτυχίες», ανέφερε, προσθέτοντας ότι εξασφαλίζονται οι συντάξεις ενώ οι αποταμιεύσεις είναι ασφαλείς. «Είμαστε η πιο ελκυστική χώρα σε ολόκληρο τον κόσμο» είπε εμφαντικά, συμπληρώνοντας ότι έχουν δημιουργηθεί χιλιάδες θέσεις εργασίες και έχει αυξηθεί η παραγωγή πετρελαίου.

Ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι οι ΗΠΑ έχουν λάβει περισσότερα από 80 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου από τη Βενεζουέλα από τότε που η Ουάσινγκτον εκδίωξε τον ηγέτη της, Νικολάς Μαδούρο. «Η αμερικανική παραγωγή πετρελαίου έχει αυξηθεί κατά περισσότερα από 600.000 βαρέλια την ημέρα», πρόσθεσε. Για την παραγωγή φυσικού αερίου, επανέλαβε το γνωστό «κάντε γεωτρήσεις».

ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΠΑΡΟΧΕΣ

«Τελειώσαμε με την ανεργία, την ξεφορτωθήκαμε», υπογράμμισε λέγοντας ότι υπήρξε αριθμός ρεκόρ προσλήψεων. «Η χώρα μας υπερισχύει τόσο πολύ και δεν μπορούμε να το διαχειριστούμε», είπε, προσθέτοντας μάλιστα ότι ο κόσμος τον παρακαλεί να μη βγάζει η χώρα τόσα χρήματα. «Πρέπει να το συνηθίσετε» υπογράμμισε.

Ο Τραμπ καυχήθηκε για όλες τις «νίκες» της ​​χώρας του πριν παρουσιάσει μερικούς άλλους «νικητές»: Την ανδρική ομάδα χόκεϊ επί πάγου των ΗΠΑ, η οποία κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες την Κυριακή 22/2.

Επίσης τόνισε, ότι προχώρησε σε δραστικές μειώσεις φόρων, όπως στην κοινωνική ασφάλιση. Ακολούθως ανακοίνωσε τραπεζικούς λογαριασμούς παιδιών εν ονόματι «Τραμπ». Συμπλήρωσε δε, ότι με δωρεές τα παιδιά που θα διατηρούν αυτούς τους λογαριασμούς θα έχουν μέχρι να ενηλικιωθούν 10.000 δολάρια.

Για τα συνταγογραφούμενα φάρμακα είπε ότι οι τιμές έχουν μειωθεί ενώ ζήτησε από το Κογκρέσο να εγκρίνει σχετικό νομοσχέδιο ώστε να μην υπάρξει νέα αύξηση. Το ίδιο ζήτησε και για σχετικό νομοσχέδιο που αφορά την πάταξη της διαφθοράς. Μάλιστα ανακοίνωσε, ότι επικεφαλής στην πάταξη της διαφθοράς θα είναι ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Τζέι Ντι Βανς.

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ

Για τη μετανάστευση, επανέλαβε την ίδια ρητορική που ενέπνευσε την προεκλογική του εκστρατεία το 2024, ισχυριζόμενος ότι οι παράτυποι μετανάστες ήταν υπεύθυνοι για ένα κύμα βίαιων εγκλημάτων.

«Θα έπρεπε να ντρέπεστε», είπε στους Δημοκρατικούς, επειδή αρνήθηκαν να χρηματοδοτήσουν το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η πλειοψηφία των Αμερικανών πιστεύει ότι η καταστολή της μετανάστευσης από τον Τραμπ έχει ξεπεράσει τα όρια, μετά το θάνατο δύο Αμερικανών πολιτών από μασκοφόρους ομοσπονδιακούς πράκτορες στη Μινεάπολη.

Καθώς ο Τραμπ επαίνεσε την επιβολή του νόμου περί μετανάστευσης, η Δημοκρατική Ιλχάν Ομάρ, η οποία εκπροσωπεί μια περιφέρεια της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ στη Μινεάπολη, φώναξε προς το μέρος του: «Σκοτώσατε Αμερικανούς!».

Ο Δημοκρατικός βουλευτής των ΗΠΑ, Αλ Γκριν, απομακρύνθηκε από την αίθουσα της Βουλής για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, επειδή κυμάτισε μια πινακίδα προς τον Τραμπ που έγραφε: «Οι μαύροι δεν είναι πίθηκοι». Το μήνυμα ήταν μια αναφορά σε ένα βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που δημοσίευσε ο Τραμπ αυτό το μήνα, το οποίο περιελάμβανε ένα κλιπ που απεικόνιζε τον πρώην πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα και την πρώην πρώτη κυρία Μισέλ Ομπάμα ως πιθήκους.

Αρκετές γυναίκες των Δημοκρατικών φορούσαν ετικέτες που έγραφαν «δημοσιεύστε τα αρχεία», μια αναφορά στο σκάνδαλο που περιβάλλει τον καταδικασμένο σεξουαλικό εγκληματία Τζέφρι Έπσταϊν. Περίπου δώδεκα κατήγοροι του Έπσταϊν παρευρέθηκαν ως προσκεκλημένοι των Δημοκρατικών.

Εν τω μεταξύ, περισσότεροι από 40 Δημοκρατικοί νομοθέτες απείχαν εντελώς από την ομιλία υπέρ των συγκεντρώσεων κατά του Τραμπ έξω από το Κογκρέσο.

ΔΑΣΜΟΙ

Αναφερόμενος στην πρόσφατη απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου, η οποία έκρινε παράνομο σημαντικό μέρος των δασμών που είχε επιβάλει η κυβέρνησή του, είπε ότι η εξέλιξη είναι «απογοητευτική» και «ατυχή», στρέφοντας το βλέμμα προς τους δικαστές που βρίσκονταν στην αίθουσα.

Παρά την απόφαση, διαβεβαίωσε ότι οι δασμοί θα συνεχίσουν να εφαρμόζονται μέσω «εναλλακτικών, πλήρως δοκιμασμένων νομικών μηχανισμών». Υποστήριξε μάλιστα ότι στο μέλλον θα μπορούσαν ακόμη και να αντικαταστήσουν το φόρο εισοδήματος. Ο πρόεδρος επέμεινε ότι οι εισαγωγικοί φόροι «αποδίδουν», προσθέτοντας πως «ακόμη και οι Δημοκρατικοί το γνωρίζουν».

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ

Αναφερόμενος στη δολοφονία του Μεξικανού βαρόνου «Ελ Μέντσο», σύμφωνα με τον ίδιο, η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε από τον μεξικανικό στρατό με αξιοποίηση πληροφοριών που παρείχαν οι ΗΠΑ. Επαίνεσε αεροπορικές επιχειρήσεις εναντίον φερόμενων ναρκο-σκαφών στα ύδατα της Νότιας Αμερικής, υποστηρίζοντας ότι συνέβαλαν στον περιορισμό της «εισροής ναρκωτικών» προς τις ΗΠΑ.

Έκανε επίσης αναφορά στη σύλληψη του ηγέτη της Βενεζουέλας, τον οποίο κατηγόρησε ότι είχε μετατρέψει τη χώρα του σε «ναρκο-κράτος». Παρουσίασε την επιχείρηση ως το τέλος της κυριαρχίας ενός «εκτός νόμου καθεστώτος», εντάσσοντάς την στη στρατηγική που περιέγραψε ως «ειρήνη μέσω ισχύος».

Στο ίδιο πλαίσιο, τόνισε ότι η ενίσχυση της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος αποτελεί κεντρικό άξονα της πολιτικής του, ενώ κάλεσε συμμάχους όπως το ΝΑΤΟ να αυξήσουν τις αμυντικές τους δαπάνες, ώστε όπως είπε να διατηρηθεί η διεθνής σταθερότητα.

ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΖΑ

Για τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στη Γάζα, είπε ότι ο ίδιος συνέβαλε να τερματιστούν. Υποστήριξε ότι διαπραγματεύτηκε την επιστροφή όλων των ομήρων, ζωντανών και νεκρών, λέγοντας πως «κανείς δεν πίστευε ότι ήταν δυνατό».

ΧΡΟΝΟΣ ΟΜΙΛΙΑΣ – ΡΕΚΟΡ

Η φετινή ομιλία για την Κατάσταση του Έθνους έγραψε ιστορία, ως η μεγαλύτερη σε διάρκεια προεδρική τοποθέτηση στο Κογκρέσο, φτάνοντας τα 108 λεπτά. Το προηγούμενο ρεκόρ, επίσης προεδρική ομιλία της ίδιας κυβέρνησης, ήταν 100 λεπτά. Πριν από το 2025 το μεγαλύτερο είχε καταγραφεί από τον Μπιλ Κλίντον, με 89 λεπτά το 2000 και 85 λεπτά το 1995.

Καθώς η ομιλία ολοκληρωνόταν, οι Ρεπουμπλικάνοι σηκώθηκαν όρθιοι και χειροκρότησαν, αντίθετα με τους Δημοκρατικούς που αποχώρησαν σχεδόν αμέσως από την αίθουσα.

© Συντακτική ομάδα ertnews.gr