Home Blog Page 22

Τα plug-in υβριδικά αυτοκίνητα: Λύση μετάβασης ή «κρυφοί» ρυπαντές;

Dimitris Ilias
-
0
Τα plug-in υβριδικά αυτοκίνητα: Λύση μετάβασης ή «κρυφοί» ρυπαντές;

Τα τελευταία χρόνια, τα plug-in υβριδικά αυτοκίνητα, γνωστά ως PHEV, παρουσιάστηκαν στον Καναδά ως η «χρυσή τομή» ανάμεσα στο παραδοσιακό βενζινοκίνητο αυτοκίνητο και το πλήρως ηλεκτρικό. Ένα όχημα που υποτίθεται πως προσφέρει το καλύτερο και από τους δύο κόσμους: μικρές μετακινήσεις με ηλεκτρική ενέργεια και μεγαλύτερες αποστάσεις χάρη στον κινητήρα βενζίνης. Όμως νέα, εκτεταμένα δεδομένα από την Ευρώπη, αποκαλύπτουν ότι η πραγματική εικόνα απέχει πολύ από τις υποσχέσεις.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ:

ΟΙ ΟΔΗΓΟΙ ΔΕΝ ΤΑ ΦΟΡΤΙΖΟΥΝ

Πρόσφατη ανάλυση ευρωπαϊκών περιβαλλοντικών οργανώσεων, με στοιχεία από εκατοντάδες χιλιάδες plug-in υβριδικά που κυκλοφορούν στους ευρωπαϊκούς δρόμους, έδειξε κάτι πολύ απλό αλλά ανησυχητικό: αυτά τα αυτοκίνητα λειτουργούν ηλεκτρικά μόνο το… 30% του χρόνου. Κι όμως, οι επίσημοι κανονισμοί υποθέτουν, ότι θα χρησιμοποιούνται ηλεκτρικά πάνω από 80% του χρόνου. Το αποτέλεσμα; Εκπομπές ρύπων σχεδόν πέντε φορές υψηλότερες από τις προβλεπόμενες. Κι αυτό όχι λόγω ελαττωματικής τεχνολογίας, αλλά επειδή πολλοί οδηγοί, δεν έχουν λόγο να φορτίζουν το αυτοκίνητο, ειδικά όταν τα καύσιμα πληρώνονται από την εταιρεία τους.

ΟΙ «ΣΥΜΜΟΡΦΩΤΕΣ» ΤΗΣ
ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ

Πολλοί ειδικοί επισημαίνουν ότι τα πρώτα μοντέλα PHEV δημιουργήθηκαν κυρίως ως «compliance cars» – ως αυτοκίνητα δηλαδή που επιτρέπουν στις εταιρείες να πιάνουν τα όρια ρύπων που επιβάλλουν αυστηρές αγορές, όπως η Καλιφόρνια και η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Όπως εξηγεί ο Κόλιν ΜακΚέραχερ από το Bloomberg NEF, τα πρώτα υβριδικά plug-in είχαν μικρές μπαταρίες 50-80 χλμ. και δεν υποστήριζαν ταχεία φόρτιση. Αυτό σήμαινε ότι η χρήση τους ως αμιγώς ηλεκτρικών ήταν περιορισμένη, με τους οδηγούς να καταφεύγουν πολύ συχνά στη βενζίνη.

Ο ΚΑΝΑΔΑΣ ΣΕ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ

Στον Καναδά, τα PHEV αντιπροσωπεύουν μόλις 1% έως 3% των νέων ταξινομήσεων τα τελευταία πέντε χρόνια – ωστόσο αυτό μεταφράζεται σε εκατοντάδες χιλιάδες οχήματα στους δρόμους. Η προηγούμενη ομοσπονδιακή κυβέρνηση είχε εντάξει τα plug-in στο πλάνο μετάβασης προς καθαρά οχήματα έως το 2035. Το νέο κυβερνητικό σχήμα υπό τον Μαρκ Κάρνεϊ «πάγωσε» προσωρινά το σχέδιο, προκειμένου να επανεξετάσει το ρόλο των PHEV, ιδιαίτερα τώρα που μεγάλες χώρες επιβάλλουν δασμούς στα κινεζικά ηλεκτρικά. Το Υπουργείο Περιβάλλοντος επιβεβαίωσε, ότι η αναθεώρηση θα εξετάσει ειδικά το πώς πρέπει να υπολογίζονται τα PHEV στους στόχους μηδενικών ρύπων.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΓΙΑ
ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ;

Για πολλούς Καναδούς, τα plug-in εξακολουθούν να προσφέρουν μια πρακτική λύση. Με αυτονομία 55 χιλιομέτρων, οι καθημερινές διαδρομές στην πόλη καλύπτονται αποκλειστικά ηλεκτρικά, ενώ στις καλοκαιρινές μετακινήσεις προς το εξοχικό, όπου δεν υπάρχει καν παροχή ρεύματος, ο βενζινοκινητήρας εξυπηρετεί.

ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ ΓΙΑ
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΟΔΗΓΩΝ

Σε αντίθεση με την Ευρώπη, στον Καναδά δεν υπάρχουν εκτενή δεδομένα, για το πόσο συχνά οι οδηγοί φορτίζουν πραγματικά τα αυτοκίνητά τους. Ο Άνταμ Θορν του Pembina Institute θεωρεί ότι αυτό αποτελεί μια «χαμένη ευκαιρία εκπαίδευσης»: Αν οι οδηγοί δεν φορτίζουν συστηματικά το αυτοκίνητο στο σπίτι, δεν απολαμβάνουν ούτε οικονομία ούτε μειωμένες εκπομπές. Ευρωπαϊκά στοιχεία δείχνουν, ότι η λανθασμένη χρήση μπορεί να κοστίσει έως και 800 δολάρια επιπλέον καυσίμων το χρόνο.

ΤΙ ΦΕΡΝΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ;

Παρά τις αμφιβολίες, τα PHEV δε φαίνεται να βγαίνουν από την αγορά. Αντιθέτως, οι παγκόσμιες πωλήσεις τους αναμένεται να φτάσουν τα 8 εκατομμύρια φέτος – ενώ τα πλήρως ηλεκτρικά τα 14 εκατομμύρια. Και στον Καναδά, οι πωλήσεις plug-in δεν έπεσαν τόσο όσο των αμιγώς ηλεκτρικών, που μειώθηκαν κατά 28.000 ταξινομήσεις σε σχέση με πέρσι. Πολλοί αναλυτές συμφωνούν: τα PHEV έχουν μέλλον, αλλά μόνο εάν οι οδηγοί τα χρησιμοποιούν σωστά – και εάν οι κυβερνήσεις τα αντιμετωπίζουν με βάση την πραγματική τους συμπεριφορά, όχι τις θεωρητικές υποσχέσεις.

Οι Μικρές Επιχειρήσεις Υπό Πίεση: Η Άνοδος του Κόστους Απειλεί την Εμπορική Καρδιά του Park Extension

Dimitris Ilias
-
0
Οι Μικρές Επιχειρήσεις Υπό Πίεση: Η Άνοδος του Κόστους Απειλεί την Εμπορική Καρδιά του Park Extension

Του Δημήτρη Ηλία

Οι εμπορικές αρτηρίες του Park Extension – Jean-Talon, Ogilvy, Querbes και Beaumont – ορίζονται εδώ και χρόνια από μικρές επιχειρήσεις μεταναστών: παντοπωλεία από τη Νότια Ασία, ελληνικά αρτοποιεία, καταστήματα υφασμάτων, κρεοπωλεία halal, καφέ, συνεργεία και οικογενειακά εστιατόρια, που ανοίγουν νωρίς και κλείνουν αργά. Μαζί, προσδίδουν στο Parc-Ex την αδιαμφισβήτητη ταυτότητά του: πυκνό, πολυπολιτισμικό και επιχειρηματικό.

Αυτό το οικοσύστημα, χτισμένο επί δεκαετίες από νεοφερμένους που επένδυσαν τις οικονομίες και τις ελπίδες τους στη γειτονιά, βρίσκεται πλέον υπό αυξανόμενη πίεση. Καθώς οι αξίες ακινήτων και τα λειτουργικά κόστη αυξάνονται σε όλο το Μόντρεαλ, το Park Extension, που κάποτε φημιζόταν για τα πιο προσιτά ενοίκια, δεν είναι πλέον προστατευμένο από αυτές τις δυνάμεις. Για τους ιδιοκτήτες επιχειρήσεων που έχουν ήδη επιβιώσει από πανδημία, πληθωρισμό και διαταραχές στην εφοδιαστική αλυσίδα, ένα νέο ερώτημα πλανάται: θα μπορέσουν να παραμείνουν στο Parc-Ex;

ΜΙΑ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΧΤΙΣΜΕΝΗ ΣΤΗΝ

ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

Για γενιές, το Park Extension υπήρξε ένας από τους κύριους τόπους εγκατάστασης νέων αφίξεων στο Κεμπέκ. Η πλειονότητα των κατοίκων είναι ενοικιαστές, πολλοί εκ των οποίων μετανάστες και πρόσφυγες, και η γειτονιά έχει επανειλημμένα χαρακτηριστεί ως μία από τις φτωχότερες στην Επαρχία, παρά την πλούσια πολιτιστική της ζωή.

Οι μικρές επιχειρήσεις βρίσκονται στο επίκεντρο αυτής της ιστορίας. Ταπεινά καταστήματα μετατράπηκαν σε παντοπωλεία, αρτοποιεία, ραφεία, ταξιδιωτικά γραφεία, κουρεία και κοινοτικά καφέ. Αυτές οι επιχειρήσεις προσέφεραν θέσεις εργασίας, άτυπη πίστωση και ένα πρώτο επαγγελματικό βήμα, για οικογένειες που ξεκινούσαν από την αρχή σε μια νέα χώρα.

Αυτό το μοντέλο στηριζόταν σε σχετικά σταθερά εμπορικά ενοίκια και τοπικούς ιδιοκτήτες ακινήτων. Καθώς η ευρύτερη αγορά ακινήτων έχει μεταβληθεί, αυτή η σταθερότητα έχει εξασθενήσει.

ΑΥΞΗΣΗ ΚΟΣΤΟΥΣ,

ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΑ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ

Όπως και άλλοι έμποροι στις κεντρικές οδούς του Μόντρεαλ, οι καταστηματάρχες του Park Extension αντιμετωπίζουν πλέον υψηλότερα κόστη μίσθωσης όταν λήγουν τα συμβόλαια, μαζί με αυξημένους δημοτικούς φόρους, ασφάλιστρα και λογαριασμούς ενέργειας. Σε πολλές περιπτώσεις, τα έσοδα δεν ακολουθούν τον ίδιο ρυθμό.

Οι περισσότερες από αυτές τις επιχειρήσεις λειτουργούν με περιορισμένα περιθώρια κέρδους: τα παντοπωλεία και οι αγορές βασίζονται σε υψηλό όγκο και χαμηλά περιθώρια, τα εστιατόρια πιέζονται από τον πληθωρισμό τροφίμων, ενώ οι μικρές υπηρεσίες εξαρτώνται από πιστή αλλά ευαίσθητη στις τιμές πελατεία. Μια σημαντική αύξηση στο ενοίκιο ή πρόσθετες πάγιες χρεώσεις μπορεί να είναι αρκετή, για να οδηγήσει μια μακροχρόνια επιχείρηση σε ζημίες.

Ορισμένοι ιδιοκτήτες έχουν ήδη αναγκαστεί να μειώσουν το χώρο τους, να τον μοιραστούν ή να κλείσουν εντελώς. Κάθε φορά που ένα κατάστημα κλείνει, στέλνει ένα μήνυμα σε όλο το δρόμο και εντείνει τους φόβους για το τι θα το αντικαταστήσει.

Η ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΟΨΗ

ΤΟΥ ΕΞΕΥΓΕΝΙΣΜΟΥ

Ο εξευγενισμός στο Parc-Ex συζητείται συχνά σε σχέση με τη στέγαση, αλλά οι επιπτώσεις του είναι εμφανείς και στην εμπορική πλευρά. Νέα οικιστικά έργα κοντά στο campus MIL και κατά μήκος των Beaumont και Acadie έχουν συμβάλει στη δημιουργία κερδοσκοπίας, αναδιαμορφώνοντας τις προσδοκίες για το τι μπορούν να χρεώνουν οι ιδιοκτήτες, τόσο σε διαμερίσματα όσο και σε εμπορικές μονάδες.

Όταν λήγουν οι μισθώσεις, οι ενοικιαστές με μεγαλύτερη οικονομική δυνατότητα, συχνά εκτός γειτονιάς, βρίσκονται σε καλύτερη θέση να καταλάβουν προνομιακές τοποθεσίες. Το αποτέλεσμα δεν είναι η απώλεια επιχειρηματικής δραστηριότητας, αλλά η μεταμόρφωσή της. Καθιερωμένα παντοπωλεία και οικογενειακά εστιατόρια κινδυνεύουν να αντικατασταθούν από πιο τυποποιημένες, ακριβότερες επιλογές, που συνδέονται λιγότερο με τις τοπικές ανάγκες.

Για τους κατοίκους, αυτό σημαίνει λιγότερους προσιτούς χώρους για φαγητό, ψώνια και κοινωνικές συναναστροφές. Για τους νεοφερμένους, περιορίζει τις ευκαιρίες για θέσεις εργασίας και επιχειρηματικές δραστηριότητες, που έκαναν το Park Extension σημείο εκκίνησης.

ΟΤΑΝ ΚΛΕΙΝΕΙ ΕΝΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ,

ΧΑΝΕΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΜΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ

Στο Park Extension, το κλείσιμο μιας γνωστής επιχείρησης είναι κοινωνικό γεγονός, όσο και οικονομικό. Ένα παντοπωλείο που εξαφανίζεται, μπορεί να αναγκάσει ηλικιωμένους και οικογένειες χωρίς αυτοκίνητο να ταξιδεύουν μακρύτερα για βασικά αγαθά. Ένα οικονομικό εστιατόριο συχνά λειτουργεί ως άτυπος χώρος συνάντησης, όπου οι πελάτες μιλούν τη γλώσσα τους και μαθαίνουν ειδήσεις, κάνουν νέες γνωριμίες ή βρίσκουν κοινοτική υποστήριξη. Ένα μικρό κατάστημα υπηρεσιών μπορεί να προσφέρει μετάφραση, πληροφορίες για δουλειές ή συμβουλές, μαζί με την κύρια δραστηριότητά του.

Όταν τέτοιες επιχειρήσεις εξαφανίζονται, χάνεται μέρος του άτυπου δικτύου υποστήριξης της γειτονιάς. Ο δρόμος μοιάζει λιγότερο με Parc-Ex και περισσότερο με οπουδήποτε αλλού.

ΠΩΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ

ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ Η ΣΤΗΡΙΞΗ

Σε όλο το Μόντρεαλ, αυξάνεται η συζήτηση για το πώς να προστατευθούν οι μικροί εμπορικοί ενοικιαστές στις παραδοσιακές κεντρικές οδούς. Τα μέτρα που εξετάζονται περιλαμβάνουν κίνητρα για ιδιοκτήτες που διατηρούν τα ενοίκια σε λογικά επίπεδα, ζώνες που ευνοούν μικρότερες εμπορικές μονάδες, αντί για μεγάλους ενοποιημένους χώρους και στοχευμένη βοήθεια για μετανάστες επιχειρηματίες, που αντιμετωπίζουν απότομες αυξήσεις κατά την ανανέωση.

Για γειτονιές όπως το Park Extension, αυτές οι συζητήσεις δεν είναι θεωρητικές. Αφορούν άμεσα το ερώτημα αν το ξεχωριστό μείγμα πολιτισμών και ανεξάρτητων επιχειρήσεων θα επιβιώσει στο επόμενο κύμα πιέσεων της αγοράς. Ό,τι συμβεί τα επόμενα χρόνια, στο δημαρχείο, στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και στην τοπική αγορά ακινήτων, θα καθορίσει αν οι μικρές επιχειρήσεις που έχτισαν το Parc-Ex μπορούν να παραμείνουν στη θέση τους ή αν η εμπορική καρδιά της γειτονιάς θα εκτοπιστεί σταδιακά από τους δρόμους στους οποίους είχε δώσει «ζωντάνια».

Οι Συντάξεις Ανεβαίνουναλλά… τα Ενοίκια «Καίνε»

Dimitris Ilias
-
0
Οι Συντάξεις Ανεβαίνουναλλά… τα Ενοίκια «Καίνε»

Τι Αλλάζει για τους Ηλικιωμένους στο Μόντρεαλ

Τις τελευταίες ημέρες δημοσιεύτηκαν νέα στοιχεία από τον Καναδά που αφορούν άμεσα τους ηλικιωμένους, και μάλιστα με τρόπο που μας αγγίζει όλους στην ελληνική παροικία. Σύμφωνα με τα δεδομένα, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ετοιμάζεται να αυξήσει σημαντικά τις δαπάνες για το πρόγραμμα Old Age Security (OAS), δηλαδή τη βασική σύνταξη που λαμβάνουν οι περισσότερες και οι περισσότεροι άνω των 65. Αυτή η αύξηση είναι μεγάλη και πραγματική: υπολογίζεται πως μέχρι το 2029 η κυβέρνηση θα δίνει περίπου 28,3 δισεκατομμύρια δολάρια περισσότερα για το OAS σε σχέση με το 2023.

Αυτό είναι αναμφίβολα θετικό νέο. Πολλοί ηλικιωμένοι στηρίζονται σε αυτές τις μηνιαίες πληρωμές για να καλύψουν τα βασικά έξοδα της ζωής: από τα φάρμακα και τα τρόφιμα, μέχρι τους λογαριασμούς θέρμανσης. Σε μία εποχή που ο πληθωρισμός έχει πιέσει τα νοικοκυριά, η ενίσχυση των συντάξεων είναι μια πολύ ανακουφιστική κίνηση.

Όμως ταυτόχρονα, τα ίδια στοιχεία δείχνουν κάτι λιγότερο ενθαρρυντικό: την ώρα που οι συντάξεις αυξάνονται, οι δαπάνες τής ομοσπονδιακής κυβέρνησης για τη στέγαση, έναν από τους πιο κρίσιμους τομείς για τους ηλικιωμένους, αυξάνονται ελάχιστα. Η προγραμματισμένη αύξηση για τη στέγαση μέχρι το 2029 είναι μόλις 1,6 δισεκατομμύρια δολάρια. Το ποσό αυτό δεν συγκρίνεται ούτε στο ελάχιστο με το κόστος των ενοικίων στο Μόντρεαλ και τις ανάγκες της πραγματικότητας.

Με απλά λόγια, η κυβέρνηση ενισχύει το εισόδημα των ηλικιωμένων, αλλά δεν ενισχύει επαρκώς τους μηχανισμούς που θα τους εξασφάλιζαν μια αξιοπρεπή, προσιτή και ασφαλή κατοικία. Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο ζήτημα.

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΑΛΛΑΖΕΙ

Για τους ηλικιωμένους – και ειδικά για πολλούς συμπατριώτες μας – η ζωή στο Μόντρεαλ γίνεται χρόνο με το χρόνο πιο ακριβή. Τα ενοίκια έχουν εκτοξευθεί τα τελευταία χρόνια. Διαμερίσματα που πριν μία δεκαετία θεωρούνταν «προσιτά» σήμερα πλησιάζουν τιμές που ήταν αδιανόητες για τους ανθρώπους που ζουν με σταθερό εισόδημα.

Ταυτόχρονα, τα κτίρια που θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν άτομα με κινητικές δυσκολίες είναι λίγα, ενώ πολλά παλαιά συγκροτήματα διαμερισμάτων είτε ανακαινίζονται και ανεβαίνουν κατηγορία, είτε μετατρέπονται σε condos. Αυτό δημιουργεί ένα κενό: οι ηλικιωμένοι χρειάζονται περισσότερο από ποτέ προσιτές επιλογές στέγασης, αλλά οι διαθέσιμες λύσεις μειώνονται αντί να αυξάνονται.

Η μικρή αύξηση της ομοσπονδιακής χρηματοδότησης για στέγαση δεν αναμένεται να αλλάξει αυτή την εικόνα. Το συμπέρασμα των ειδικών είναι ξεκάθαρο: η κυβέρνηση επενδύει πολύ περισσότερο στο να δώσει μεγαλύτερες συντάξεις, παρά στο να δημιουργήσει περισσότερα σπίτια που μπορούν πραγματικά να ανταποκριθούν στις ανάγκες των ηλικιωμένων.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΓΙΑ

ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΟΙΚΙΑ

Η ελληνική κοινότητα στο Μόντρεαλ έχει από τα υψηλότερα ποσοστά ηλικιωμένων στη χώρα. Πολλοί από εμάς ζουν σε ενοίκιο, σε κτίρια χωρίς ασανσέρ, χωρίς προσβάσιμες ράμπες, ή σε γειτονιές όπου οι τιμές ανεβαίνουν συνεχώς. Ταυτόχρονα, οι μακροχρόνιες λίστες κοινωνικής στέγασης καθιστούν σχεδόν αδύνατο το να βρει κάποιος νέα κατοικία γρήγορα.

Το OAS, φυσικά, είναι σημαντικό. Αλλά αν το ενοίκιο αυξηθεί κατά 100 ή 150 δολάρια το μήνα, η αύξηση της σύνταξης δεν αρκεί πάντα να καλύψει τη διαφορά. Η ανισορροπία ανάμεσα στο εισόδημα και στο κόστος στέγασης είναι πραγματική και δεν μπορεί να αγνοηθεί.

ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΟΥ ΠΑΜΕ;

Το μήνυμα αυτών των νέων στοιχείων είναι απλό: οι συντάξεις ενισχύονται, αλλά αυτό δεν αρκεί για να εξασφαλίσει μια άνετη και σταθερή ζωή, αν δεν συνδυαστεί με επενδύσεις στη στέγη. Η αξιοπρεπής κατοικία είναι τόσο σημαντική όσο και το εισόδημα, ειδικά για τους ηλικιωμένους. Χωρίς ένα ασφαλές και προσιτό σπίτι, καμία αύξηση στη σύνταξη δεν μπορεί να δώσει την πραγματική αίσθηση ασφάλειας που χρειάζεται ένας άνθρωπος στην τρίτη ηλικία.

Γι’ αυτό και ο δημόσιος διάλογος των επόμενων μηνών θα είναι κρίσιμος. Όσο πλησιάζουμε στο 2026-2027, θα χρειαστεί πίεση προς όλες τις κυβερνήσεις – δημοτικές, επαρχιακές και ομοσπονδιακές – ώστε να δοθεί η απαιτούμενη προσοχή στο ζήτημα της στέγασης για τους ηλικιωμένους. Η ελληνική κοινότητα, που έχει πάντα φωνή, γνώση και παρουσία, μπορεί και πρέπει να συμμετέχει σε αυτή τη συζήτηση. Οι μεγαλύτερες συντάξεις είναι καλοδεχούμενες. Αλλά χωρίς ένα σπίτι που μπορεί κάποιος να πληρώσει, η ασφάλεια μένει μισή.

Νέο Σύνταγμα Κεμπέκ: Κύμα ανησυχίας από νομικούς και οργανώσεις δικαιωμάτων

Dimitris Ilias
-
0
Νέο Σύνταγμα Κεμπέκ: Κύμα ανησυχίας από νομικούς και οργανώσεις δικαιωμάτων

Σε μια κίνηση που ελάχιστοι περίμεναν και ακόμη λιγότεροι είχαν προεξοφλήσει σε επίπεδο εύρους και επιπτώσεων, η κυβέρνηση του Κεμπέκ παρουσίασε αιφνιδιαστικά τον περασμένο μήνα, το προσχέδιο ενός νέου επαρχιακού Συντάγματος. Η πρωτοβουλία, που φέρει τη σφραγίδα του πρωθυπουργού Φρανσουά Λεγκό, παρουσιάστηκε ως μέσο προστασίας των «κοινών αξιών» της Επαρχίας και αντανάκλαση του «διακριτού εθνικού χαρακτήρα» του Κεμπέκ. Ωστόσο, από τη στιγμή που κατατέθηκε ως Νομοσχέδιο 1, έχει πυροδοτήσει εντεινόμενο προβληματισμό στους νομικούς κύκλους και στις οργανώσεις πολιτικών δικαιωμάτων, οι οποίοι προειδοποιούν για βαθιές συνέπειες στη λειτουργία της δικαιοσύνης, στη σχέση συλλογικών και ατομικών δικαιωμάτων και, εντέλει, στον ίδιο το ρόλο του κράτους δικαίου.

Το προτεινόμενο Σύνταγμα συνοδεύεται από τροποποιήσεις σε περισσότερους από δώδεκα νόμους, συμπεριλαμβανομένου του Χάρτη Δικαιωμάτων και Ελευθεριών του Κεμπέκ, με στόχο, σύμφωνα με το προοίμιο, την «καλύτερη ισορροπία» ανάμεσα στα δικαιώματα του ατόμου και τα «συλλογικά δικαιώματα του έθνους του Κεμπέκ». Παράλληλα, επιχειρεί να ενισχύσει την υπεράσπιση της γαλλικής γλώσσας και της κοσμικότητας, ενώ περιλαμβάνει ρητές αναφορές στην ισότητα των φύλων και στο δικαίωμα στην άμβλωση. Αυτή η θεσμική φιλοδοξία, όμως, έχει προσκρούσει στη σοβαρή επιφυλακτικότητα ειδικών συνταγματικού δικαίου, οι οποίοι βλέπουν στο κείμενο όχι μόνο ένα σύνολο διακηρύξεων, αλλά μια σειρά διατάξεων που περιορίζουν ουσιωδώς τη δυνατότητα αμφισβήτησης κυβερνητικών αποφάσεων στα δικαστήρια.

Ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα σημεία είναι η πρόβλεψη, ότι δημόσια χρηματοδοτούμενοι οργανισμοί δεν θα μπορούν να χρησιμοποιούν δημόσιους πόρους για να προσβάλουν νομοθεσίες που σχετίζονται με τα «θεμελιώδη χαρακτηριστικά του Κεμπέκ». Η διάταξη αυτή θεωρείται από πολλούς ως άμεση απάντηση σε εκκρεμείς προσφυγές, όπως εκείνη της English Montreal School Board κατά του νόμου περί κοσμικότητας (Bill 21).

Η Λόρενς Γκενέτ, συντονίστρια της Ligue des droits et libertés, χαρακτήρισε το σχέδιο «αποδυνάμωση του ίδιου του Χάρτη Δικαιωμάτων», υπογραμμίζοντας ότι η κυβέρνηση «επιχειρεί να κατοχυρώσει τις αποκαλούμενες αξίες του Κεμπέκ εις βάρος των δικαιωμάτων και των ελευθεριών, ιδιαίτερα των μειονοτικών ομάδων». Για την ίδια, η έννοια του «Συντάγματος» ασκεί έντονη έλξη στη δημόσια σφαίρα, αλλά το περιεχόμενο του νομοσχεδίου απέχει από την παραδοσιακή λειτουργία ενός συνταγματικού κειμένου.

Στο ίδιο κλίμα και η Τοραλίτζιο Ταλκ (TALQ), οργάνωση υπέρ των δικαιωμάτων της αγγλόφωνης κοινότητας. Η γενική διευθύντριά της, Σιλβία Μαρτέν-Λαφόρζ, προειδοποίησε ότι το νομοσχέδιο απειλεί να περιορίσει την ικανότητα των αγγλόφωνων θεσμών να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους όταν αυτά απειλούνται. «Οι θεμελιώδεις συνταγματικές αρχές, το κράτος δικαίου, η υπεύθυνη κυβέρνηση και η δημοκρατική διακυβέρνηση,  πρέπει να ενισχύονται, όχι να αποδυναμώνονται», ανέφερε χαρακτηριστικά.

ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ ΜΕ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΑ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ

Αντιμέτωπη με τις οξείες αντιδράσεις, η κυβέρνηση δεσμεύθηκε σε ένα κύκλο διαβουλεύσεων. Η πρόσκληση υποβολής σχολίων μέχρι τις 3 Δεκεμβρίου και οι επακόλουθες ακροάσεις, χαρακτηρίστηκαν από ορισμένους καθηγητές και ειδικούς ως ένα βήμα στη σωστή κατεύθυνση, αλλά ανεπαρκές ως προς τη σοβαρότητα ενός συνταγματικού εγχειρήματος.

Η Καρίν Μιλαίρ, καθηγήτρια συνταγματικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ, εξέφρασε επιφυλάξεις ακόμη και για το αν θα συμμετάσχει. Όπως είπε, οι ειδικοί «κινδυνεύουν να λειτουργήσουν ως διακοσμητικό στοιχείο» σε μια διαδικασία που θεωρείται ήδη εκ των πραγμάτων περιορισμένη. Μαζί με άλλους 27 ακαδημαϊκούς υπέγραψε πρόσφατο κείμενο, αμφισβητώντας τη νομιμοποίησή της.

ΣΠΑΝΙΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ

ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

Ένα ιδιαίτερα ηχηρό καμπανάκι ήρθε και από το Δικηγορικό Σύλλογο του Κεμπέκ (Barreau du Québec), ο οποίος σπανίως τοποθετείται δημόσια για πολιτικά ζητήματα. Παρ’ όλα αυτά, με ανακοίνωσή του την περασμένη εβδομάδα, καταδίκασε την πρόβλεψη που περιορίζει τη χρηματοδότηση νομικών προσφυγών από δημόσιους πόρους, χαρακτηρίζοντάς την «εκφοβιστική» και επικίνδυνη για το κράτος δικαίου. Ο αντιπρόεδρος του Συλλόγου, Ρεμί Μπουργκέ, τόνισε ότι η διάταξη θα έχει «παγερό αποτέλεσμα» σε οργανισμούς που ενδέχεται να χρειαστεί να υπερασπιστούν τα δικαιώματα των μελών τους ή του ευρύτερου κοινού.

ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ

ΣΕ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ

Ο πρωθυπουργός Λεγκό παρουσίασε το Σύνταγμα ως ιστορική ευκαιρία επιβεβαίωσης της ύπαρξης και της συνέχειας του «έθνους του Κεμπέκ». Επικαλέστηκε μάλιστα τη μακρά πορεία της Επαρχίας, σημειώνοντας ότι «η επιβίωση ως έθνος υπήρξε απίθανη, αλλά παραμένουμε εδώ». Ωστόσο, η χρονική συγκυρία με τις επαρχιακές εκλογές του επόμενου φθινοπώρου δεν πέρασε απαρατήρητη από τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Ο επικεφαλής των Φιλελευθέρων του Κεμπέκ, Πάμπλο Ροντρίγκες, δήλωσε ότι η ιδέα ενός Συντάγματος μπορεί να συμβάλει σε ένα ενωτικό εγχείρημα. «Αυτό όμως δεν επιτυγχάνεται», είπε, «όταν παρουσιάζεται ένα σχέδιο γραμμένο εκ των προτέρων και εντάσσεται κατόπιν σε μια πολιτική αντιπαράθεση, η οποία αναπόφευκτα θα το πολώσει». Άλλωστε, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, η κυβέρνηση της Coalition Avenir Québec βρίσκεται πίσω σε πρόθεση ψήφου, κάτι που ενισχύει την κριτική ότι το νομοσχέδιο λειτουργεί και ως εργαλείο πολιτικής υπενθύμισης της ατζέντας της κυβέρνησης.

ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ ΤΩΝ ΕΠΟΜΕΝΩΝ ΒΗΜΑΤΩΝ

Καθώς ο δημόσιος διάλογος συνεχίζεται, το Νομοσχέδιο 1 παραμένει ένα από τα πλέον συζητημένα θέματα της πολιτικής ζωής του Κεμπέκ. Μετά την ολοκλήρωση της περιόδου υποβολής σχολίων και τις επερχόμενες ακροάσεις, η πορεία του προς την τελική διαμόρφωση θα δοκιμαστεί, τόσο στη Βουλή όσο και στη δικαστική και κοινωνική σφαίρα.

Αν και η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι το κείμενο αποτελεί βήμα ενίσχυσης της ταυτότητας και των αξιών του Κεμπέκ, η συσσωρευμένη κριτική δείχνει ότι σημαντικό μέρος των θεσμικών παραγόντων, ιδίως όσων ασχολούνται με το δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα, θεωρεί ότι πολλά από τα προτεινόμενα μέτρα ίσως επιφέρουν τον αντίθετο από τον επιδιωκόμενο σκοπό. Για την ώρα, παραμένει ανοιχτό το ερώτημα εάν το Κεμπέκ βαδίζει προς ένα θεμελιώδες αναθεωρητικό άλμα ή προς ένα κείμενο που θα εγείρει νέα κύματα δικαστικών και κοινωνικών αντιπαραθέσεων.

Να μην χαθεί η γλώσσα μας

Michael Tellides
-
0
Να μην χαθεί η γλώσσα μας

Πάνω από έναν αιώνα, η ελληνική παροικία του Μόντρεαλ κρατά ζωντανή τη γλώσσα, την πίστη και τον πολιτισμό της Ελλάδας, μέσα από τα σχολεία της. Σήμερα όμως, η ελληνόγλωσση εκπαίδευση βρίσκεται αντιμέτωπη με οικονομικές δυσκολίες, γλωσσικούς περιορισμούς και τον κίνδυνο της λήθης. Η εκπαίδευση των ελληνοπαίδων του εξωτερικού υπήρξε διαχρονικά ζήτημα ζωτικής σημασίας για κάθε ελληνική κοινότητα ανά τον κόσμο. Από τα πρώτα κιόλας χρόνια της μετανάστευσης, οι Έλληνες του Καναδά, όπως και της ευρύτερης διασποράς, αντιλήφθηκαν ότι η διατήρηση της γλώσσας και της πολιτιστικής τους ταυτότητας περνά μέσα από τα σχολεία τους. Παρά τις δυσκολίες, τις οικονομικές πιέσεις και την απουσία ουσιαστικής στήριξης από την ελληνική πολιτεία, η ομογένεια κατάφερε να δημιουργήσει ένα δίκτυο ελληνικών σχολείων, που στέκουν μέχρι σήμερα ως ζωντανοί φορείς του ελληνισμού.

Στο Μόντρεαλ και το Τορόντο, λειτουργούν εδώ και δεκαετίες, σχολεία που προσφέρουν ελληνόγλωσση εκπαίδευση σε χιλιάδες παιδιά. Με την υποστήριξη των τοπικών κυβερνήσεων και τη γενναιοδωρία των δωρητών, αποτέλεσαν για χρόνια πρότυπα ίδρυσης και οργάνωσης. Ο στόχος τους παραμένει ο ίδιος: να καλλιεργήσουν στις νέες γενιές το αίσθημα της ιστορικής συνέχειας και της συμμετοχής της Ελλάδας στο δυτικό πολιτισμό. Όμως, τα τελευταία χρόνια οι προκλήσεις έχουν πολλαπλασιαστεί. Η οικονομική κρίση

των τελευταίων δεκαετιών, σε συνδυασμό με τους αυστηρούς γλωσσικούς νόμους του Κεμπέκ, έχουν επιφέρει σοβαρές δυσκολίες στα ελληνικά σχολεία. Οι περικοπές στη χρηματοδότηση οδήγησαν σε αυξημένα δίδακτρα, με αποτέλεσμα πολλές οικογένειες να αδυνατούν να στείλουν τα παιδιά τους. Παράλληλα, οι ελλείψεις σε εκπαιδευτικούς, κατάλληλα βιβλία και ανακαινισμένα κτήρια, δυσχεραίνουν ακόμη περισσότερο τη λειτουργία των σχολείων. Το αποτέλεσμα είναι η ελληνόγλωσση εκπαίδευση να βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν υπαρκτό κίνδυνο: το σταδιακό αφελληνισμό των νεότερων γενεών. Η διατήρηση της ελληνικής γλώσσας, της ιστορίας και του πολιτισμού στους Έλληνες του εξωτερικού, δεν είναι απλώς εκπαιδευτικό ζήτημα· είναι θέμα εθνικής συνέχειας. Οι δεύτερες, τρίτες και τέταρτες γενιές ομογενών, έχουν δικαίωμα και ανάγκη να γνωρίζουν τις ρίζες τους, να μπορούν να μιλούν και να σκέφτονται στη γλώσσα των προγόνων τους.

Η επίλυση των πρακτικών προβλημάτων, όπως οι υποδομές, το εκπαιδευτικό προσωπικό και το διδακτικό υλικό, είναι αναγκαία προϋπόθεση για να συνεχίσει να υπάρχει ελληνική εκπαίδευση στον Καναδά. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Ερανική Επιτροπή αναλαμβάνει για μία ακόμη χρονιά δράση. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, με τη συνεργασία των ελληνόφωνων μέσων

ενημέρωσης, διοργανώνει ΡΑΔΙΟ ΕΡΑΝΟ το Σάββατο 29 Νοεμβρίου 2025, με σκοπό τη συγκέντρωση πόρων για την ενίσχυση της ελληνικής εκπαίδευσης σε όλους τους τομείς. Η επιτυχία αυτής της προσπάθειας εξαρτάται από όλους μας. Η συμβολή του καθενός,

μικρή ή μεγάλη, είναι κρίσιμη. Γιατί η ελληνική παιδεία δεν είναι πολυτέλεια· είναι ο δεσμός που ενώνει το παρελθόν με το μέλλον μας.

Και η ευθύνη για τη διατήρησή της ανήκει σε όλους…

Επτά επαγγέλματα που κινδυνεύουν περισσότερο από την Τεχνητή Νοημοσύνη μέσα στο επόμενο έτος

Ta NEA
-
0
Επτά επαγγέλματα που κινδυνεύουν περισσότερο από την Τεχνητή Νοημοσύνη μέσα στο επόμενο έτος

Παρά τη μεγάλη αισιοδοξία γύρω από τις δυνατότητες της Τεχνητής Νοημοσύνης, αρκετοί οικονομικοί αναλυτές προειδοποιούν για πιθανή «φούσκα» στην αγορά AI

Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπαίνει με ταχύτητα σε όλο και περισσότερους εργασιακούς χώρους – και, όπως δείχνουν τα στοιχεία, φέρνει μαζί της και το φόβο της αντικατάστασης. Σύμφωνα με έρευνα του Chartered Institute for Personnel and Development (CIPD) στο Ηνωμένο Βασίλειο, μία στις έξι επιχειρήσεις (17%) σκοπεύει μέσα στον επόμενο χρόνο να περικόψει θέσεις εργασίας και να τις αντικαταστήσει με AI. Οι αναλυτές εντόπισαν επτά επαγγελματικούς τομείς που κινδυνεύουν περισσότερο από τα «έξυπνα» συστήματα:
1] Διοικητικοί και γραμματειακοί υπάλληλοι: Ο πιο ευάλωτος τομέας είναι η διοικητική υποστήριξη: το 62% των εργοδοτών δήλωσε ότι σχεδιάζει περικοπές σε γραμματείς, υπαλλήλους γραφείου και βοηθούς διαχείρισης. Η αυτοματοποίηση διαδικασιών όπως η καταχώριση στοιχείων, η τήρηση αρχείων και η διαχείριση εγγράφων, καθιστά πολλές από αυτές τις θέσεις περιττές.
2] Μάνατζερ και στελέχη διοίκησης: Περίπου το 28% των εταιρειών αναμένει να μειώσει τον αριθμό των στελεχών μεσαίας και ανώτερης διοίκησης, καθώς τα νέα εργαλεία Τεχνητής Νοημοσύνης μπορούν να αναλύουν δεδομένα, να παρακολουθούν επιδόσεις και να λαμβάνουν αποφάσεις με βάση αλγορίθμους.

3] Πωλήσεις και εξυπηρέτηση πελατών: Το 27% των επιχειρήσεων σκοπεύει να αξιοποιήσει chatbots και αυτόματα συστήματα επικοινωνίας, για να αντικαταστήσει μέρος του ανθρώπινου δυναμικού. Οι αυτοματοποιημένες απαντήσεις, οι προτάσεις προϊόντων και η ανάλυση προτιμήσεων των πελατών, μειώνουν την ανάγκη για προσωπικό στις πωλήσεις.

4] Ανειδίκευτοι και ημι-ειδικευμένοι εργάτες: Περίπου το 23% των εργοδοτών θεωρεί ότι οι μηχανές θα αντικαταστήσουν μεγάλο ποσοστό χειρωνακτικών εργατών, ειδικά σε βιομηχανίες και αποθήκες, όπου η αυτοματοποίηση μπορεί να εκτελεί απλές επαναλαμβανόμενες εργασίες.
5] Εξειδικευμένοι τεχνίτες: Αν και πιο δύσκολο για την τεχνολογία, 13% των επιχειρήσεων εξετάζουν μειώσεις ακόμη και σε ειδικευμένους τεχνικούς. Η ρομποτική και τα συστήματα υποβοηθούμενης παραγωγής αρχίζουν να διεισδύουν και σε αυτά τα επαγγέλματα.

6] Εργοδηγοί και επόπτες: Ένας στους δέκα εργοδότες (10%) εκτιμά ότι μπορεί να αντικαταστήσει ρόλους επίβλεψης με λογισμικό παρακολούθησης απόδοσης και αυτόματα εργαλεία ελέγχου παραγωγής. Οι «ψηφιακοί επόπτες» αναμένεται να μειώσουν το κόστος ανθρώπινου ελέγχου.

7] Πτυχιούχοι επαγγελματίες και τεχνικοί: Ακόμη και οι τεχνικοί επιστήμονες και επαγγελματίες με πανεπιστημιακή εκπαίδευση κινδυνεύουν, καθώς το 17% των εταιρειών δηλώνει ότι θα μπορούσε να τους αντικαταστήσει με εργαλεία ανάλυσης δεδομένων, προγραμματισμού ή σχεδιασμού που βασίζονται σε AI.

ΠΙΘΑΝΗ «ΦΟΥΣΚΑ»

Παρά τη μεγάλη αισιοδοξία γύρω από τις δυνατότητες της Τεχνητής Νοημοσύνης, αρκετοί οικονομικοί αναλυτές προειδοποιούν για πιθανή «φούσκα» στην αγορά AI. Ο διάσημος επενδυτής Μάικλ Μπέρι, γνωστός από την ταινία The Big Short, έχει στοιχηματίσει 1,1 δισ. δολάρια ότι η φούσκα θα «σκάσει», ποντάροντας εναντίον των τεχνολογικών κολοσσών Palantir και Nvidia.
Ανησυχίες εξέφρασε και ο Μπιλ Γκέιτς, συγκρίνοντας την τρέχουσα φρενίτιδα γύρω από την Τεχνητή Νοημοσύνη με τη «φούσκα του διαδικτύου» στα τέλη της δεκαετίας του ’90 – μια εποχή όπου οι τεχνολογικές υπερεκτιμήσεις κατέρρευσαν μέσα σε λίγους μήνες. Όπως τότε, η «έκρηξη» μπορεί να μη σταματήσει την τεχνολογική εξέλιξη, αλλά ενδέχεται να φέρει μια πιο ρεαλιστική ισορροπία, ανάμεσα στην καινοτομία και στην ανθρώπινη εργασία.

© ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Η Κάγια Κάλας επιτέλους παραδέχθηκε αυτό που όλοι γνωρίζουν

Ta NEA
-
0
Η Κάγια Κάλας επιτέλους παραδέχθηκε αυτό που όλοι γνωρίζουν

«Γιατί να ανησυχεί κανείς για την ειρήνη όταν μια ατελείωτη σύγκρουση είναι τόσο οικονομικά αποδοτική;»

Κάγια Κάλας. Η διορισμένη «ιδιοφυΐα» που εκπροσωπεί την Ευρωπαϊκή Ένωση για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας, αποφάσισε επιτέλους να παραδεχθεί για τη σύγκρουση στην Ουκρανία, αυτό που όλοι γνωρίζουν εδώ και καιρό. Ότι αυτός ο πόλεμος είναι στην πραγματικότητα μια ευκαιρία για την Ευρωπαϊκή Ένωση! Άλλωστε, γιατί να ανησυχεί κανείς για την ειρήνη, όταν μια ατελείωτη σύγκρουση είναι τόσο οικονομικά αποδοτική;

«Η υποστήριξη της Ουκρανίας είναι μια ευκαιρία σε σύγκριση με το κόστος της νίκης της Ρωσίας. Οι πόλεμοι χάνονται από εκείνους που ξεμένουν πρώτοι από χρήματα ή στρατιώτες», είπε ωμά και μάλλον απερίσκεπτα η Κάγια Κάλας.

Είναι «ευκαιρία» πράγματι… Για τους άπληστους, διεφθαρμένους και μεγαλομανείς πολιτικάντηδες της ΕΕ. Από την άλλη, για τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς (εκατέρωθεν) στο μέτωπο, δεν είναι καθόλου «ευκαιρία».

ΤΙ ΕΙΝΑΙ «ΕΥΚΑΙΡΙΑ»

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΑΛΑΣ

Με τη λογική της Κάλας και των συν αυτώ παρατρεχάμενων:

➧ είναι πιο επικερδές να καταστραφούν οι οικονομίες των χωρών της ΕΕ,

➧ να εγκαταλειφθούν οι φθηνοί ρωσικοί ενεργειακοί πόροι,

➧ να διακοπούν εντελώς οι σχέσεις με μία από τις πλουσιότερες χώρες από άποψη πόρων,

➧ να δημιουργηθεί επισιτιστική κρίση,

➧ να επιβαρυνθεί κι άλλο το μεταναστευτικό βάρος που σηκώνουν ήδη αρκετές ευρωπαϊκές χώρες.

Κάποια στιγμή, οι Βρυξέλλες θα πρέπει να δώσουν εξηγήσεις στους Ευρωπαίους πολίτες, για το τι έκαναν με τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια που έχουν σπαταληθεί.

Ιωάννα Γκορόγια

© Newsbreak.gr«Γιατί να ανησυχεί κανείς για την ειρήνη όταν μια ατελείωτη σύγκρουση είναι τόσο οικονομικά αποδοτική;»

Κάγια Κάλας. Η διορισμένη «ιδιοφυΐα» που εκπροσωπεί την Ευρωπαϊκή Ένωση για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας, αποφάσισε επιτέλους να παραδεχθεί για τη σύγκρουση στην Ουκρανία, αυτό που όλοι γνωρίζουν εδώ και καιρό. Ότι αυτός ο πόλεμος είναι στην πραγματικότητα μια ευκαιρία για την Ευρωπαϊκή Ένωση! Άλλωστε, γιατί να ανησυχεί κανείς για την ειρήνη, όταν μια ατελείωτη σύγκρουση είναι τόσο οικονομικά αποδοτική;

«Η υποστήριξη της Ουκρανίας είναι μια ευκαιρία σε σύγκριση με το κόστος της νίκης της Ρωσίας. Οι πόλεμοι χάνονται από εκείνους που ξεμένουν πρώτοι από χρήματα ή στρατιώτες», είπε ωμά και μάλλον απερίσκεπτα η Κάγια Κάλας.

Είναι «ευκαιρία» πράγματι… Για τους άπληστους, διεφθαρμένους και μεγαλομανείς πολιτικάντηδες της ΕΕ. Από την άλλη, για τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς (εκατέρωθεν) στο μέτωπο, δεν είναι καθόλου «ευκαιρία».

ΤΙ ΕΙΝΑΙ «ΕΥΚΑΙΡΙΑ»

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΑΛΑΣ

Με τη λογική της Κάλας και των συν αυτώ παρατρεχάμενων:

➧ είναι πιο επικερδές να καταστραφούν οι οικονομίες των χωρών της ΕΕ,

➧ να εγκαταλειφθούν οι φθηνοί ρωσικοί ενεργειακοί πόροι,

➧ να διακοπούν εντελώς οι σχέσεις με μία από τις πλουσιότερες χώρες από άποψη πόρων,

➧ να δημιουργηθεί επισιτιστική κρίση,

➧ να επιβαρυνθεί κι άλλο το μεταναστευτικό βάρος που σηκώνουν ήδη αρκετές ευρωπαϊκές χώρες.

Κάποια στιγμή, οι Βρυξέλλες θα πρέπει να δώσουν εξηγήσεις στους Ευρωπαίους πολίτες, για το τι έκαναν με τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια που έχουν σπαταληθεί.

Ιωάννα Γκορόγια

© Newsbreak.gr

Αρνητικοί στη μετανάστευση οι μισοί Καναδοί!

Ta NEA
-
0
Αρνητικοί στη μετανάστευση οι μισοί Καναδοί!

Οι πολίτες θέλουν θέλει ένα σύστημα που λειτουργεί, όχι απαραίτητα ένα σύστημα που συρρικνώνεται ◙ Η μετανάστευση έχει γίνει ζήτημα πολιτικής ταυτότητας ◙ Θετικοί στη μετανάστευση οι περισσότεροι που επιλέγουν Φιλελεύθερο κόμμα ή NDP, ενώ αρνητικοί είναι κυρίως αυτοί που επιλέγουν το Συντηρητικό Κόμμα

Από τις 24 έως τις 29 Οκτωβρίου 2025, η Abacus Data διεξήγαγε μια εθνική έρευνα σε 2.922 ενήλικες Καναδούς, για να διερευνήσει τη στάση του κοινού απέναντι στη μετανάστευση και τις αντιληπτές επιπτώσεις της. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι οι απόψεις για τη μετανάστευση έχουν σταθεροποιηθεί, μετά την απότομη αύξηση του σκεπτικισμού πέρυσι.

Ενώ οι περισσότεροι Καναδοί συνεχίζουν να πιστεύουν ότι τα τρέχοντα επίπεδα μετανάστευσης είναι πολύ υψηλά και συμβάλλουν στην πίεση στη στέγαση και την υγειονομική περίθαλψη, ο τόνος της ανησυχίας δεν έχει βαθύνει. Αν μη τι άλλο, τα στοιχεία υποδηλώνουν μια παύση στην τάση προς την αυξανόμενη αρνητικότητα, καθώς οι Καναδοί προσαρμόζονται στη νέα πραγματικότητα, την ώρα που η ομοσπονδιακή κυβέρνηση σηματοδοτεί μια πιο προσεκτική προσέγγιση. Τα ευρήματα υπογραμμίζουν ότι το κοινό παραμένει επιφυλακτικό αλλά όχι σκληρό. Η πολιτική πίεση εξακολουθεί να είναι στον περιορισμό, όχι στην επέκταση.

ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΔΑ

Σήμερα, το 49% των Καναδών βλέπει αρνητικά τη μετανάστευση, σχεδόν πανομοιότυπο με το 50% που καταγράφηκε το Νοέμβριο του 2024. Μόνο το 26% έχει θετικές απόψεις, ενώ ένας στους τέσσερις (26%) είναι ουδέτερος. Αυτοί οι αριθμοί δείχνουν ότι η εθνική διάθεση για τη μετανάστευση έχει σταθεροποιηθεί, μετά από ένα χρόνο αυξανόμενης ανησυχίας.

Η ηλικία και οι πολιτικές πεποιθήσεις συνεχίζουν να διαμορφώνουν αντιλήψεις. Οι νεότεροι Καναδοί (18-29) είναι πολύ πιο πιθανό να δουν θετικά τη μετανάστευση (36%) από εκείνους ηλικίας 45 ετών και άνω (22%). Μεταξύ των πολιτικών ομάδων, οι υποστηρικτές των Φιλελευθέρων (39%) και οι Νέοι Δημοκράτες (26%) παραμένουν πιο θετικοί, ενώ το 68% των υποστηρικτών των Συντηρητικών και το 61% των ψηφοφόρων του Μπλοκ του Κεμπέκ, βλέπουν αρνητικά τη μετανάστευση.

Οι διαφορές μεταξύ των φύλων είναι μέτριες αλλά σταθερές: οι άνδρες (22%) είναι ελαφρώς πιο πιθανό από τις γυναίκες (29%) να εκφράσουν θετικές απόψεις. Σε περιφερειακό επίπεδο, η ανησυχία παραμένει υψηλότερη στις επαρχίες Prairie (SK/MB 53%, AB 56%) και στο Κεμπέκ (49%), ενώ οι Καναδοί του Ατλαντικού παραμένουν σχετικά πιο ανοιχτοί.

ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ

ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ

Πέρα από τη διεθνή μετανάστευση, οι Καναδοί είναι επίσης ανήσυχοι για την εσωτερική μετανάστευση – τη μετακίνηση ανθρώπων εντός της χώρας. Το 55% δηλώνουν ότι ανησυχούν για τον αντίκτυπό του στις κοινότητές τους, σύμφωνα με το 56% πέρυσι. Η ανησυχία είναι μεγαλύτερη στην Αλμπέρτα (62%) και στο Κεμπέκ (57%). Οι νεότεροι Καναδοί (18-29) ανησυχούν σχεδόν εξίσου με τις μεγαλύτερες ηλικιακές κατηγορίες, υποδεικνύοντας ότι το άγχος της στέγασης και τα ζητήματα οικονομικής προσιτότητας ξεπερνούν τις γενιές.

ΣΤΟΧΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ: ΧΑΜΗΛΟΤΕΡΗ

ΦΙΛΟΔΟΞΙΑ, ΕΠΙΜΟΝΗ ΑΝΗΣΥΧΙΑ

Όταν ρωτήθηκε για το σχέδιο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης να υποδεχθεί 380.000 νέους μετανάστες το 2026, μείωση από το επίπεδο των 500.000 που δοκιμάστηκε πέρυσι, το 67% εξακολουθεί να πιστεύει ότι ο αριθμός είναι πολύ υψηλός, ελαφρώς μειωμένος από 72% το Νοέμβριο του 2024. Αυτή η πτώση υποδηλώνει, ότι οι χαμηλότεροι στόχοι έχουν αμβλύνει ελαφρώς την αντίθεση, αλλά η πλειοψηφία εξακολουθεί να τάσσεται υπέρ της αυτοσυγκράτησης. Σχεδόν το 44% λέει ότι ο στόχος είναι «πολύ υψηλός» και ένα άλλο 23% «υψηλός». Μόνο το 22% πιστεύει ότι είναι περίπου σωστό.

Οι αντιλήψεις ότι η πρόσληψη είναι υπερβολική είναι ισχυρότερες μεταξύ των υποστηρικτών των Συντηρητικών (79%), των ψηφοφόρων του BQ (81%) και των Καναδών ηλικίας 45-59 ετών (74%) και 60+ (68%). Οι υποστηρικτές των Φιλελευθέρων και του NDP είναι πιο ομοιόμορφα χωρισμένοι, αν και ακόμη και εντός αυτών των ομάδων, περίπου οι μισοί εκφράζουν ανησυχία.

Ο ΑΝΤΙΛΗΠΤΟΣ ΑΝΤΙΚΤΥΠΟΣ

ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ

Οι πλειοψηφίες συνεχίζουν να πιστεύουν ότι η μετανάστευση επιδεινώνει την πρόσβαση σε βασικούς πόρους:

➤ Το 69% λέει ότι επηρεάζει αρνητικά το κόστος και τη διαθεσιμότητα στέγασης.
➤ Το 60% λέει το ίδιο για την υγειονομική περίθαλψη.
➤ Το 58% για τις κοινωνικές υπηρεσίες, και
➤ Το 60% το συνδέει με την κυκλοφορία και την κυκλοφοριακή συμφόρηση.

Τα στοιχεία αυτά παραμένουν σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητα από το 2024. Η κυρίαρχη αφήγηση παραμένει ότι η ικανότητα του Καναδά να απορροφά νεοφερμένους είναι τεταμένη, όχι ότι οι Καναδοί αντιτίθενται στη μετανάστευση επί της αρχής. Είναι ενδιαφέρον ότι το ποσοστό που λέει ότι η μετανάστευση κάνει τον Καναδά «χειρότερο συνολικά» έχει μειωθεί ελαφρώς, από 53% σε 51%, ενώ το 22% πιστεύει ότι κάνει τη χώρα καλύτερη.

ΤΙ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΑΝΗΣΥΧΙΑ;

Όταν ρωτήθηκαν γιατί το σύστημα δε λειτουργεί αποτελεσματικά, οι Καναδοί επισημαίνουν συντριπτικά ζητήματα δομικής ικανότητας και όχι πολιτιστικά ή ιδεολογικά.

➥ Το 51% αναφέρει ανεπαρκή στέγαση και υποδομές.

➥ Το 47% αναφέρει πίεση στις δημόσιες υπηρεσίες.

➥ Το 38% πιστεύει ότι υπάρχει απλώς μια συντριπτική εισροή νεοφερμένων.

Αυτοί οι παράγοντες παρέμειναν οι κορυφαίοι παράγοντες για δύο χρόνια, αντανακλώντας αυτό που αποκαλούμε νοοτροπία έλλειψης και επισφάλειας, μια πεποίθηση ότι το σύστημα εξαντλείται, όχι ότι οι άνθρωποι ξεμένουν από συμπόνια.

ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΑ ΟΦΕΛΗ

ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΣΤΑΘΕΡΑ

Παρά την ευρεία ανησυχία, πολλοί εξακολουθούν να αναγνωρίζουν τα οφέλη της μετανάστευσης:

✓ Το 35% δηλώνει ότι συμβάλλει στην κάλυψη των κενών στην αγορά εργασίας,

✓ Το 26% δηλώνει ότι συμβάλλει στην οικονομική ανάπτυξη, και

✓ Το 24% πιστεύει ότι υποστηρίζει τη γήρανση του πληθυσμού.

Η αισιοδοξία είναι πιο εμφανής μεταξύ των νεότερων Καναδών και των υποστηρικτών των Φιλελευθέρων, οι οποίοι είναι πιο πιθανό να βλέπουν τη μετανάστευση ως οικονομικό και κοινωνικό πλεονέκτημα. Αντίθετα, περίπου το 30% των Καναδών λένε ότι δεν βλέπουν καθόλου οφέλη, συμπεριλαμβανομένων σχεδόν των μισών Συντηρητικών ψηφοφόρων. Αυτό το χάσμα υπογραμμίζει, πώς η μετανάστευση έχει γίνει ζήτημα πολιτικής ταυτότητας, με την αισιοδοξία και το σκεπτικισμό να ευθυγραμμίζονται όλο και περισσότερο με κομματικές και γενεαλογικές γραμμές.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ ΓΙΑ

ΤΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ

Όταν ρωτήθηκαν ποιο κόμμα είναι καλύτερα εξοπλισμένο για τη διαχείριση τής μετανάστευσης, το 38% επέλεξε το Συντηρητικό Κόμμα, σημειώνοντας αύξηση τεσσάρων μονάδων από το 2024. Οι Φιλελεύθεροι αυξήθηκαν απότομα στο 29% (+13), ενώ η υποστήριξη για το NDP μειώθηκε στο 7%. Μεταξύ εκείνων που έχουν αρνητική άποψη για τη μετανάστευση, κυριαρχούν οι Συντηρητικοί. Μεταξύ εκείνων που έχουν θετική ή ουδέτερη άποψη, οι Φιλελεύθεροι προηγούνται κατά πολύ. Αυτή η πόλωση υπογραμμίζει, πώς η μετανάστευση έχει γίνει ένα αντιπροσωπευτικό ζήτημα για ευρύτερες συζητήσεις για την οικονομία και τις ικανότητες.

ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ

Μετά από χρόνια έντονης συζήτησης σχετικά με τη στέγαση, την οικονομική προσιτότητα και την υγειονομική περίθαλψη, η κοινή γνώμη για τη μετανάστευση φαίνεται να έχει ισοπεδωθεί. Οι Καναδοί παραμένουν δύσπιστοι, αλλά όχι με αυξητικές τάσεις. Η ένταση της αντίθεσης έχει μειωθεί ελαφρώς, παρόλο που οι περισσότεροι συνεχίζουν να ζητούν χαμηλότερα επίπεδα πρόσληψης και καλύτερη διαχείριση.

Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η δημόσια συζήτηση σταθεροποιείται, δεν κλιμακώνεται. Η μετανάστευση εξακολουθεί να πλαισιώνεται λιγότερο από ιδεολογία και περισσότερο από αντιλήψεις για την ικανότητα, τη δικαιοσύνη και την απόδοση της κυβέρνησης.

Για τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής, το μήνυμα είναι σαφές: το κοινό θέλει ένα σύστημα που λειτουργεί, όχι απαραίτητα ένα σύστημα που συρρικνώνεται. Αλλά η πολιτική πραγματικότητα είναι ότι η μετανάστευση είναι πλέον στενά συνδεδεμένη με το άγχος του κόστους ζωής και οι κυβερνήσεις που φαίνονται αδιάφορες σε αυτές τις πιέσεις κινδυνεύουν να χάσουν την εμπιστοσύνη τους.

Τα δεδομένα πάντως για την Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση χρησιμεύουν, τόσο ως προειδοποίηση όσο και ως ευκαιρία.

☛ Η προειδοποίηση: Οι Καναδοί δεν είναι έτοιμοι για επιστροφή στην υψηλή ανάπτυξη χωρίς αποδείξεις, ότι η στέγαση και η υγειονομική περίθαλψη μπορούν να συμβαδίσουν.

☛ Η ευκαιρία: Εάν η κυβέρνηση μπορεί να αποδείξει ότι διαχειρίζεται τη μετανάστευση υπεύθυνα, όπως η σύνδεση των νεοφερμένων με λύσεις, όχι με πίεση, θα μπορούσε να αρχίσει να ανοικοδομεί την εμπιστοσύνη στο σύστημα.

Πηγή: www.abacusdata.ca/canadians-views-on-immigration-remain-largely-unchanged-from-last-year-and-overly-negative/

Η Ελλάδα τούς θέλει Πίσω!

Ta NEA
-
0
Η Ελλάδα τούς θέλει Πίσω!

Συνέντευξη της Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης της Ελλάδας, κας Νίκης Κεραμέως,  στη δημοσιογράφο – συγγραφέα Ιουστίνη Φραγκούλη

Το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης διοργανώνει τη νέα εκδήλωση εξωστρέφειας «REBRAIN GREECE» την Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2025 στη Νέα Υόρκη. Σκοπός της νέας αυτής πρωτοβουλίας είναι η επαγγελματική διασύνδεση και η διερεύνηση πιθανών συνεργασιών Ελλήνων υψηλής εξειδίκευσης, που διαβιούν και εργάζονται στις Ηνωμένες Πολιτείες, με επιχειρήσεις αιχμής που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα και αναζητούν συνεργάτες και στελέχη με τα οποία μπορούν να αναπτύξουν επαγγελματικές συνέργειες.

Η σημαντική επιτυχία που σημείωσαν οι εκδηλώσεις για την προσέλκυση και επαναπατρισμό Ελλήνων του εξωτερικού στο Άμστερνταμ, το Ντίσελντορφ, το Λονδίνο και τη Στουτγάρδη, με τη συμμετοχή περισσότερων από 5.000 ενδιαφερόμενων, ενθάρρυνε το Υπουργείο να επεκτείνει τη δράση διασύνδεσης στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και συγκεκριμένα στη Νέα Υόρκη, ως κύρια πόλη συγκέντρωσης της Ελληνικής Διασποράς.
Στο πλαίσιο αυτό, η δημοσιογράφος – συγγραφέας της ελληνικής παροικίας του Μόντρεαλ, Ιουστίνη Φραγκούλη, μίλησε για το θέμα με την Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης της Ελλάδος, κα Νίκη Κεραμέως:

Ι.Φ.: Ποιό είναι το βασικό όραμα πίσω από την πρωτοβουλία Brain Regain και πώς συνδέεται με την εθνική στρατηγική για την αγορά εργασίας;

Ν.Κ.: To «Rebrain Greece» δημιουργήθηκε για να αποτελέσει τη «γέφυρα» που φέρνει κοντά συμπατριώτες μας, που τα χρόνια της κρίσης έφυγαν από την Ελλάδα αναζητώντας εργασία στο εξωτερικό, με δεκάδες μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις που αναζητούν εξειδικευμένο προσωπικό. Οι εκδηλώσεις που διοργανώνουμε σε χώρες όπου υπάρχει έντονο ελληνικό στοιχείο, υπηρετούν δύο στόχους:

➥ Δίνουν την ευκαιρία να ενημερώσουμε τους συμπατριώτες μας για το πόσο έχει αλλάξει η χώρα μας τα τελευταία έξι χρόνια, με την οικονομία σε συνεχή ανοδική τροχιά, με ρυθμό ανάπτυξης πάνω από τον Ευρωπαϊκό μέσο όρο, με μια ανταγωνιστική αγορά εργασίας που προσφέρει σημαντικές επαγγελματικές ευκαιρίες.

➥ Δίνουν τη δυνατότητα για πραγματοποίηση συναντήσεων μεταξύ υποψηφίων και σημαντικών ελληνικών επιχειρήσεων, για να διερευνήσουν τις δυνατότητες επαγγελματικής διαδρομής στην πατρίδα μας.

Ι.Φ.: Ποια είναι τα κύρια κίνητρα που προσφέρονται στους Έλληνες του εξωτερικού για να επιστρέψουν και να εργαστούν στην Ελλάδα;

Ν.Κ.: Στο σημερινό ανταγωνιστικό παγκόσμιο εργασιακό περιβάλλον, οι συναισθηματικοί λόγοι, επιστροφή στην πατρίδα, επανένωση με οικογένεια και αγαπημένα πρόσωπα, παίζουν προφανώς ρόλο, αλλά, συνήθως, δεν είναι αρκετοί για να αποφασίσει κάποιος να επιστρέψει. Έτσι, οι θέσεις εργασίας που προσφέρονται στο «Rebrain Greece» αφορούν εξειδικευμένο προσωπικό και συνοδεύονται συχνά από υψηλές απολαβές. Παράλληλα, η κυβέρνηση έχει θεσπίσει ένα πολύ σημαντικό φορολογικό κίνητρο που προβλέπει τη δυνατότητα μείωσης κατά 50% στο φόρο εισοδήματος για 7 χρόνια, σε όσους επιστρέφουν, έχοντας εργαστεί πέντε ή περισσότερα χρόνια στο εξωτερικό, ενώ με ειδική ρύθμιση έχουμε νομοθετήσει την αυτόματη αναγνώριση ειδικότητας και εξειδίκευσης που έχουν πάρει στον Καναδά και τις ΗΠΑ Έλληνες γιατροί. Ακούγεται συχνά ότι οι μισθοί στο εξωτερικό είναι υψηλότεροι. Πράγματι, αυτό ισχύει σε αρκετές περιπτώσεις, αν συνυπολογίσει όμως κανείς: α) τη σημαντική μείωση στο φόρο εισοδήματος και β) το πολύ χαμηλότερο κόστος ζωής από π.χ. τις ΗΠΑ ή τον Καναδά, τότε η εικόνα αλλάζει σημαντικά. Η χώρα μας αποτελεί πλέον μία ανταγωνιστική πρόταση και «φυτώριο» επαγγελματικών ευκαιριών.

Ι.Φ.: Πώς διασφαλίζεται η ποιότητα και η βιωσιμότητα των θέσεων εργασίας που προσφέρονται μέσω της πλατφόρμας Rebrain Greece;

Ν.Κ.: Στην εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί στις 7 Δεκεμβρίου στη Νέα Υόρκη θα συμμετέχουν εκπρόσωποι 35 εκ των μεγαλύτερων ελληνικών επιχειρήσεων, που δραστηριοποιούνται σε κλάδους αιχμής, όπως η τεχνολογία, η ναυτιλία, η ενέργεια, τα χρηματο-οικονομικά, η παροχή υπηρεσιών υγείας. Πρόκειται για εταιρείες-ηγέτιδες στον τομέα τους, οι οποίες αναζητούν εξειδικευμένα στελέχη, προσφέροντας θέσεις με υψηλές απολαβές. Σε ότι αφορά τη βιωσιμότητα των θέσεων εργασίας, την απάντηση δίνει η ιστορία και τα οικονομικά μεγέθη των εταιρειών αυτών.

Ι.Φ.: Πώς αντιμετωπίζετε το ενδεχόμενο απογοήτευσης ή επαναμετανάστευσης των επιστημόνων που επιστρέφουν αλλά δε βρίσκουν τις συνθήκες που τους υποσχέθηκαν;

Ν.Κ.: Προφανώς τα ζητήματα αυτά είναι αμιγώς προσωπικά. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι η Ελλάδα έχει σταθερά πλέον πολύ υψηλότερο ρυθμό ανάπτυξης από τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, η ανεργία είναι στο χαμηλότερο σημείο της τελευταίας 17ετίας, οι φόροι και οι εισφορές διαρκώς μειώνονται, οι επαγγελματικές ευκαιρίες που αναδύονται σε ένα τέτοιο αναπτυξιακό περιβάλλον είναι σημαντικές, και οι προοπτικές της χώρας συνολικά είναι πολύ ευοίωνες. Η Ελλάδα του σήμερα δεν έχει καμία σχέση με την Ελλάδα που άφησαν πίσω τους οι συμπατριώτες μας που έφυγαν τα χρόνια της κρίσης.

Ι.Φ.: Πώς αξιολογείτε την ανταπόκριση της ελληνικής διασποράς μέχρι σήμερα; Υπάρχουν ενδείξεις μαζικής επιστροφής ή πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις;

Ν.Κ.: Η ανταπόκριση των Ελλήνων της διασποράς είναι μεγάλη. Στις τέσσερις εκδηλώσεις που έχουμε πραγματοποιήσει μέχρι σήμερα – η εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί στη Νέα Υόρκη είναι η πέμπτη κατά σειρά – έχουν συμμετάσχει πάνω από 5.000 Έλληνες που ζουν στο εξωτερικό και πάνω από 120 αποστολές επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα. Πέρα, όμως, από τους αριθμούς, συμμετέχοντας προσωπικά σε όλες τις εκδηλώσεις, είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω τη διάθεση για επιστροφή και να ζήσω πολλές και πολύ συγκινητικές στιγμές. Για να επανέρθω στους αριθμούς, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Eurostat, το διάστημα 2010-2023 έφυγαν από τη χώρα 659.547 Έλληνες πολίτες και έχουν επιστρέψει 422.688, δηλαδή, έχουμε αναστροφή κατά 64% του brain drain της κρίσης. Αυτή ακριβώς την τάση προσπαθούμε να ενισχύσουμε με τις δράσεις μας.   

Ι.Φ.: Πώς οραματίζεστε την Ελλάδα του 2030 σε σχέση με το ανθρώπινο δυναμικό της; Μπορεί η χώρα να μετατραπεί από «brain drain» σε «brain hub»;

Ν.Κ.: Η χώρα μας βρίσκεται ήδη στο «brain regain». Σε κάθε χώρα υπάρχει προφανώς μία κινητικότητα, πολίτες φεύγουν και πολίτες επιστρέφουν. Στη χώρα μας είχαμε ήδη την πρώτη χρονιά κατά την οποία περισσότεροι γύρισαν στην πατρίδα μας από αυτούς που έφυγαν, και αυτό είναι ένα σημαντικό δείγμα τάσης επιστροφής. Προς την ενίσχυση αυτής της τάσης εργαζόμαστε συντονισμένα, με σχέδιο, το οποίο κινείται σε τρεις άξονες:
➥ Ο πρώτος άξονας αφορά τη διαμόρφωση κατάλληλων προϋποθέσεων για οικονομική ανάπτυξη και μεγέθυνση της αγοράς εργασίας στην Ελλάδα.

➥ Ο δεύτερος άξονας αφορά τη δημιουργία κινήτρων αμιγώς για την επιστροφή Ελλήνων του εξωτερικού, όπως τα φορολογικά. ➥ Ο τρίτος άξονας αφορά την ανάδειξη νέων επαγγελματικών ευκαιριών και κινήτρων, μέσω των δράσεων στο πλαίσιο του «Rebrain Greece». Στόχος μας είναι τα προσεχή χρόνια η Ελλάδα να μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε ένα «brain hub».

Ι.Φ.: Ποιό είναι το δικό σας μήνυμα για τον Ελληνισμό του Καναδά, σχετικά με την επιστροφή των μορφωμένων και ταλαντούχων Ελλήνων;

Ν.Κ.: Θέλω να πω στους συμπατριώτες μας, ότι η πατρίδα μας είναι μια διαφορετική χώρα από αυτήν που αναγκάστηκαν να αφήσουν πίσω. Είναι μια χώρα με σημαντικές επαγγελματικές ευκαιρίες και προοπτικές, που συμμετέχει ενεργά στις εξελίξεις και το παγκόσμιο γίγνεσθαι. Και με τη βοήθειά τους, εφόσον επιστρέψουν, η χώρα μας μπορεί να ανέβει ακόμη πιο ψηλά, να γίνει ακόμα πιο ανταγωνιστική και πιο παραγωγική. Είναι στο χέρι τους να γίνουν και εκείνοι κομμάτι αυτής της μεγάλης προσπάθειας που συντελείται, να συμβάλουν σε ένα καλύτερο αύριο για την πατρίδα μας, αλλά και για τους ίδιους και τις οικογένειες τους.    

Διευρύνεται η στρατιωτική συνεργασία Ελλάδας-ΗΠΑ

Ta NEA
-
0
Διευρύνεται η στρατιωτική συνεργασία Ελλάδας-ΗΠΑ

Τι είναι το SPP

Κείμενο: Χρήστος Καπούτσης*
Πηγή: slpress.gr

Η πρώτη επίσκεψη της νέας Αμερικανίδας Πρέσβειρας, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, μόνο εθιμοτυπική δεν ήταν. Ήταν ένα σαφές μήνυμα, ότι η Ουάσιγκτον και ειδικά η κυβέρνηση Τραμπ, περνά σε μια πιο απαιτητική φάση συνεργασίας με την Ελλάδα. Στη συνάντηση με τον ΥΕΘΑ, Νίκο Δένδια, η Αμερικανίδα πρέσβης ανέδειξε τον κεντρικό στόχο της επίσκεψης, με την ανακοίνωση ότι ο Αμερικανός Υπουργός Άμυνας, Πιτ Χέγκσεθ, ο άνθρωπος που στο νέο αμερικανικό σχήμα αποκαλείται χαρακτηριστικά «Υπουργός Πολέμου», ενέκρινε την ένταξη της Ελλάδας στο «State Partnership Program» (SPP) το Πρόγραμμα Συνεργασίας της Αμερικανικής Εθνοφρουράς με Συμμαχικές χώρες. Τι σημαίνει αυτό; Πρόκειται για ένα από τα πιο ισχυρά εργαλεία στρατιωτικής διπλωματίας των ΗΠΑ. Κάθε αμερικανική Πολιτεία, μέσω της Εθνοφρουράς της, «ζευγαρώνει» με μια ξένη χώρα για στενή συνεργασία.

Το SPP είναι ένα πρόγραμμα που ξεκίνησε μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, αλλά σήμερα καλύπτει πάνω από εκατό κράτη. Και τώρα, μετά από 76 χρόνια, ήρθε και η ώρα της Ελλάδας. Και όπου μπαίνει αυτό το πρόγραμμα, δεν αλλάζουν μόνο οι ασκήσεις ή οι εκπαιδεύσεις. Αλλάζει ολόκληρη η φιλοσοφία των Ενόπλων Δυνάμεων. Το πρόγραμμα δεν είναι μια τυπική τεχνική συμφωνία. Είναι ένας στρατηγικός δεσμός, που δημιουργεί υποχρεώσεις: Συμμετοχή σε κοινές ασκήσεις, προσαρμογή διαδικασιών, αποδοχή αμερικανικής τεχνογνωσίας και διαθεσιμότητα μονάδων για διεθνείς στρατιωτικές αποστολές.

To SPP είναι ένα είδος «στρατιωτικού ζευγαρώματος» με την Εθνοφρουρά μιας Πολιτείας των ΗΠΑ, που θα καθορίσει τη συνεργασία για πολλά χρόνια. Για την Ελλάδα, η συμμετοχή στο State Partnership Program σημαίνει:

► Κοινή στρατιωτική εκπαίδευση με αμερικανικές δυνάμεις, σε αμερικανικό και εθνικό έδαφος.

► Ειδικές επιχειρήσεις και κοινά σενάρια αντίδρασης για κάθε μορφή απειλής, ψηφιακής, κυβερνοπόλεμος, υβριδικής…

► Ευθυγράμμιση του ελληνικού αμυντικού επιχειρησιακού δόγματος με τα αμερικανικά πρότυπα.

► Πλήρης διαλειτουργικότητα με το πιο προηγμένο τμήμα του ΝΑΤΟ.

►Αποδοχή αμερικανικής τεχνογνωσίας σε κρίσιμους τομείς (κυβερνοάμυνα, ειδικές επιχειρήσεις, ενέργεια–υποδομές, κρίσιμα logistics).

► Διαθεσιμότητα μονάδων για συμμετοχή σε αποστολές εκτός συνόρων, εφόσον απαιτηθεί.

► Προσαρμογή της αμυντικής δομής, ώστε να υποστηρίζεται πλήρως η διαλειτουργικότητα με τις αμερικανικές δυνάμεις.

Με απλά λόγια: Οι Ένοπλες Δυνάμεις μας μπαίνουν σε μια νέα πραγματικότητα. Πιο απαιτητική, πιο εξωστρεφή, πιο δεμένη με το αμερικανικό άρμα και τις στρατιωτικού χαρακτήρα αμερικανικές επιλογές. Στην πράξη: Η Ελλάδα με το SPP εισέρχεται σε ένα πιο αυστηρό καθεστώς στρατιωτικής συνεργασίας, τύπου «συμμαχικής δέσμευσης».

Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΝΕΡΓΗ

Γιατί  θέλουν οι ΗΠΑ τη συμμετοχή της Ελλάδας στο πρόγραμμα SPP; Διότι η Ανατολική Μεσόγειος παραμένει εύθραυστη. Η Ελλάδα είναι σταθερός σύμμαχος των ΗΠΑ με μια πολύ ισχυρή, αν και ετεροβαρή, στρατιωτικό-αμυντική συμφωνία. Και η Ουάσιγκτον, η κυβέρνηση Τραμπ, θέλει μια Ελλάδα πιο ενεργή, πιο έτοιμη στρατιωτικά και πιο δεμένη με τα δικά της επιχειρησιακά πρότυπα, ώστε να στηρίξει τα γεωστρατηγικά – γεωενεργειακά – οικονομικά σχέδια της Κυβέρνησης Τραμπ, στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

Γιατί το δέχεται η Ελλάδα; Κατά την κυβερνητική εκτίμηση, επειδή κερδίζει πρόσβαση σε τεχνολογία, εκπαίδευση και επιχειρησιακές δυνατότητες. Και γιατί αυξάνει το στρατηγικό της αποτύπωμα στην περιοχή. Διότι η στενότερη στρατιωτική συνεργασία με τις ΗΠΑ έχει αποτρεπτική διάσταση, έναντι του τουρκικού αναθεωρητισμού, εκτιμά η Κυβέρνηση. Ωστόσο, η νέα φάση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων δεν είναι μια ρομαντική ιστορία συμμαχικής σύμπλευσης. Είναι μια πραγματικότητα τραχιά, απαιτητική και γεμάτη όρους.

Κι εδώ γεννιέται το κρίσιμο ερώτημα: Μπορεί η Ελλάδα να αξιοποιήσει την αμερικανική τεχνογνωσία και την ασφάλεια που προσφέρει η Ουάσιγκτον, χωρίς να παραχωρήσει εθνικό χώρο, κυριαρχία ή στρατηγική αυτονομία;

Διότι η σύγκλιση Ελλάδας-ΗΠΑ, όσο χρήσιμη κι αν είναι σε ορισμένες συγκυρίες, δε σημαίνει και πλήρη ταύτιση συμφερόντων. Τα αμερικανικά στρατηγικά σχέδια στην Ανατολική Μεσόγειο είναι ευρύτερα, βαθύτερα και κυρίως δε γράφονται με ελληνική μελάνη. Η Ουάσιγκτον κινείται με γνώμονα τις δικές της προτεραιότητες: Την αναχαίτιση της ρωσικής παρουσίας, τον περιορισμό του Ιράν, την εξισορρόπηση της Τουρκίας, αλλά όχι την αντιμετώπισή της. Άλλο σύμμαχος, άλλο ταύτιση.

Και πίσω από τον μειλίχιο, μελιστάλακτο λόγο της Πρέσβειρας Γκίλφοϊλ, πίσω από το χαμόγελο και την ευγένεια μιας έμπειρης επικοινωνιακής παρουσίας, κρύβεται κάτι πολύ πιο σκληρό: Ένα αμερικανικό στρατηγικό σχέδιο με απαιτήσεις. Με προσδοκίες από την Ελλάδα. Με δεσμεύσεις, που δεν αφήνουν περιθώρια για άνετους διπλωματικούς ελιγμούς, ούτε για ελληνικό αντίλογο όταν αυτός δεν εξυπηρετεί τις αμερικανικές προτεραιότητες. Η Ελλάδα οφείλει, λοιπόν, να σταθμίσει με νηφαλιότητα αλλά και αυτοπεποίθηση: πώς θα αξιοποιήσει αυτά που προσφέρει η υπερδύναμη, χωρίς να μετατραπεί σε παθητικό εκτελεστή ενός σχεδίου, όπου άλλοι κρατούν την πένα και άλλοι καθορίζουν το τέλος της ιστορίας.

ΜΕΓΑΛΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ: ΣΥΜΜΑΧΟΙ

ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΕΞΑΡΤΗΜΑΤΑ

Και εδώ ανοίγει η πιο ευαίσθητη γεωπολιτική πραγματικότητα: Το στρατηγικό πλέγμα ΗΠΑ-Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδας-Τουρκίας δεν είναι στατικό, ούτε μονοσήμαντο. Είναι ένα εξελισσόμενο σύστημα με ασύμμετρες προτεραιότητες και μεταβαλλόμενες ισορροπίες, όπου η Ουάσιγκτον επιχειρεί να κρατά όλους «εντός τροχιάς». Το Ισραήλ αποτελεί την αδιαπραγμάτευτη σταθερά της αμερικανικής πολιτικής.

Η Κύπρος, παρά τις ενισχυμένες σχέσεις της με τις ΗΠΑ, παραμένει η γεωπολιτική «σκιά» της τουρκικής κατοχής. Η Ελλάδα είναι ο σταθερός, προβλέψιμος σύμμαχος, που όμως καλείται συχνά να απορροφήσει κραδασμούς, που δημιουργεί η αμερικανοτουρκική εξίσωση. Και η Τουρκία, με όλα τα προβλήματα, τις αντιφάσεις και τα παζάρια της, παραμένει για τους Αμερικανούς ένας κρίσιμος γεωστρατηγικός «κόμβος» από τη Μαύρη Θάλασσα έως τη Μέση Ανατολή.

Σε αυτό το πεδίο δυνάμεων, η Ελλάδα οφείλει να διασφαλίσει ότι δε θα λειτουργεί ως «ρυθμιστική μεταβλητή» για τις ανάγκες των ΗΠΑ, αλλά ως αυτόνομος πόλος σταθερότητας, με δικό της στρατηγικό αποτύπωμα.

Μόνο έτσι, η σχέση με τις ΗΠΑ θα είναι σχετικά και αναλογικά ισόρροπη, παρότι ετεροβαρής, και όχι στατική και υποχρεωτικά μονόδρομος. Και μόνο έτσι, η Ελλάδα θα κατοχυρώσει αληθινή εθνική αυτονομία, θα θωρακίσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα και θα μπορεί να υπερασπίζεται, χωρίς δισταγμούς και εξαρτήσεις, το δικό της ανεξάρτητο στρατηγικό ορίζοντα.

*Ο Χρήστος Α. Καπούτσης γεννήθηκε στην Καλαμάτα. Απόφοιτος της Στρατιωτικής Σχολής Ευέλπιδων και της Σχολής Αλεξιπτωτιστών. Πτυχιούχος του Μαθηματικού τμήματος του Πανεπιστημίου Πατρών. Από το 1989 εργάζεται ως δημοσιογράφος, διαπιστευμένος στρατιωτικός και διπλωματικός συντάκτης σε εφημερίδες, περιοδικά, τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς. Συγγραφέας του βιβλίου «Εδώ μιλούν τα γεγονότα» (έκδοση Ελευθερουδάκης) με πολεμικές ανταποκρίσεις από τον πόλεμο σε Γιουγκοσλαβία-Σερβία-Κόσσοβο και άρθρα αναλύσεις για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, το Κυπριακό και άλλα θέματα εξωτερικής-αμυντικής πολιτικής.

1...212223...409Page 22 of 409