Του Σάββα Καλεντερίδη

Ο Γερμανός καγκελάριος επισκέφθηκε την Άγκυρα και συναντήθηκε με τον Ταγίπ Ερντογάν στις 30 Οκτωβρίου 2025, ενώ λίγα εικοσιτετράωρα πριν ήταν στην τουρκική πρωτεύουσα ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ, ο οποίος πέτυχε την πώληση 20 μαχητικών αεροσκαφών Eurofighter, με πρόβλεψη για ακόμα 20 στο μέλλον.

Ο Φρίντριχ Μερτς μετά τη συνάντησή του με τον Τούρκο πρόεδρο, έκανε μια σειρά από αναρτήσεις στα γερμανικά και στα τουρκικά, στο λογαριασμό του στο X. Μία από αυτές, γραμμένη και στις δύο γλώσσες, λέει: «Η Γερμανία και η Τουρκία είναι στενοί εταίροι στο ΝΑΤΟ: Η Τουρκία είναι βασικός παράγοντας σε σχεδόν όλα τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας που μας αφορούν. Σήμερα, συζητάμε επίσης αυτή τη στρατηγική συνεργασία».

Όμως, σε δύο άλλες αναρτήσεις που ήταν γραμμένες στα γερμανικά – που σημαίνει ότι απευθύνονταν κυρίως στο γερμανικό ακροατήριο – έγραψε τα εξής: «Η Τουρκία δεν πληροί ακόμη τις προϋποθέσεις που αφορούν το κράτος δικαίου και τη δημοκρατία (Κριτήρια της Κοπεγχάγης) για την ένταξη στην ΕΕ, αλλά ο διάλογός μας για το θέμα αυτό συνεχίζεται».

«Ευχαριστούμε τον Ερντογάν για τη συμβολή του στην ειρηνευτική διαδικασία στη Μέση Ανατολή και ελπίζουμε ότι η Τουρκία θα συνεχίσει τις προσπάθειές της να πείσει τη Χαμάς να συμμετάσχει στη δεύτερη φάση (της «Συμφωνίας των 20 Σημείων του Τραμπ»)».

Από τις αναρτήσεις του Γερμανού καγκελάριου προκύπτει το συμπέρασμα ότι, ενώ γίνεται αναφορά στο κράτος δικαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα, αυτό δεν τον εμποδίζει να επιδιώξει στενότερη συνεργασία με την Τουρκία για λόγους στρατηγικού συμφέροντος.

Να σημειωθεί ότι λίγο προτού ο καγκελάριος κάνει τις εν λόγω αναρτήσεις, ο Ερντογάν είχε έλθει σε αντιπαράθεση μαζί του κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο Προεδρικό Μέγαρο, επικρίνοντας με έντονο τρόπο που υπερβαίνει τα διπλωματικά ειωθότα τον φιλοξενούμενό του και τη Γερμανία, για πώς αντιμετωπίζει τη «γενοκτονία στη Γάζα», όπως ανέφερε.

Το άλλο θέμα στο οποίο υπήρχε η διαφωνία, ήταν φυσικά  αυτό του κράτους δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Συγκεκριμένα, ο Γερμανός καγκελάριος, αφού πρώτα υποστήριξε ενθέρμως την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, επισήμανε ότι «η πορεία ένταξης περνά μέσα από την τήρηση των κριτηρίων της Κοπεγχάγης», για να ακούσει το αμίμητο από τον Τούρκο πρόεδρο: «Η Τουρκία έχει τα δικά της κριτήρια, τα κριτήρια της Άγκυρας».

Στη συνέντευξη Τύπου δεν μπορούσε να λείπει ερώτηση δημοσιογράφου για την προφυλάκιση Ιμάμογλου. Ο Ερντογάν, περιμένοντας προφανώς την ερώτηση, αποστασιοποιήθηκε από το θέμα και το «φόρτωσε» στη Δικαιοσύνη.

«Ανεξάρτητα από τη θέση που κατέχει κάποιος, σε ένα κράτος δικαίου κανείς δεν μπορεί να καταπατά το νόμο. Όποια θέση και αν κατέχει κανείς, αν καταπατήσει το νόμο, οι δικαστικές Αρχές σε ένα κράτος δικαίου είναι υποχρεωμένες να κάνουν ό,τι είναι απαραίτητο. […] Έτσι εξελίχθηκε η διαδικασία στην Κωνσταντινούπολη. Αυτή τη στιγμή η Δικαιοσύνη ακολουθεί τη διαδικασία σύμφωνα με δεδομένα που έχει, και κάνει ό,τι είναι απαραίτητο», υποστήριξε.

Στο σημείο αυτό μπορούμε να πούμε ότι – παρά τις διαφωνίες των δύο χωρών στα θέματα του Ισραήλ και της Γάζας και του κράτους δικαίου και ανθρωπίνων δικαιωμάτων – υπερισχύουν τα κοινά συμφέροντα στους τομείς της ασφάλειας και του εμπορίου, ειδικά την περίοδο αυτή που οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή τρέχουν και δημιουργούν νέα δεδομένα.

Επίσης πρέπει να επισημάνουμε, ότι τα θέματα του κράτους δικαίου και ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν επηρεάζουν πλέον τις σχέσεις της Τουρκίας με τη Δύση, άρα και με τη Γερμανία, για τους εξής λόγους:

► Ο πρώτος οφείλεται στο γεγονός ότι  είναι σε εξέλιξη η επιχειρούμενη προσέγγιση του τουρκικού κράτους με τους Κούρδους· μέχρι τώρα ήταν ένα «αγκάθι» στις σχέσεις της Τουρκίας με το δυτικό κόσμο.

► Ο δεύτερος σχετίζεται με τον πόλεμο Ρωσίας – Ουκρανίας, στον οποίον η Τουρκία διεκδικεί ρόλο διαμεσολαβητή.

► Ο τρίτος λόγος σχετίζεται με το ειδικό βάρος που έχει η Τουρκία για το Λευκό Οίκο και την Ουάσιγκτον, μετά τον καθοριστικό ρόλο που έπαιξε –όπως ομολογείται– στην αποδοχή από πλευράς της Χαμάς της «Συμφωνίας των 20 σημείων του Τραμπ» για την εκεχειρία στη Γάζα· αλλά και ο ρόλος που επιφυλάσσει το δίδυμο ΗΠΑ-Ισραήλ στην Άγκυρα για την επόμενη επίθεση – όποια χαρακτηριστικά κι αν έχει αυτή – κατά του Ιράν.

Τέλος, ένα ζήτημα που πρέπει να λάβουμε υπόψη στην Αθήνα και τη Λευκωσία για το επόμενο διάστημα, είναι ότι η οπτική των ΗΠΑ και της Ευρώπης για την Τουρκία μετατοπίζεται. Από την ποιότητα της δημοκρατίας, πλέον το ενδιαφέρον εστιάζεται στη συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας και στη συνεργασία στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου.

Οπότε, ας προετοιμαστούμε αναλόγως…

Η Δανία απαγορεύει την μπούρκα και ζητά από τους μουσουλμάνους να σεβαστούν τους νόμους της

Tι ισχύει σε άλλες χώρες στην Ευρώπη

Η Δανία έχει γίνει ένα από τα κεντρικά παραδείγματα της ευρωπαϊκής τάσης για απαγόρευση της κάλυψης προσώπου σε δημόσιους χώρους, με πολιτικές που στοχεύουν κυρίως στην μπούρκα και το χιτζάμπ. Η χώρα όχι μόνο έχει θεσμοθετήσει ένα από τα πιο αυστηρά νομικά πλαίσια στην Ευρώπη γι’ αυτό το θέμα, αλλά επιδιώκει την επέκταση των περιορισμών σε εκπαιδευτικά ιδρύματα, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα στη μουσουλμανική κοινότητα για την ανάγκη προσαρμογής στις δανέζικες αξίες και νόμους.

ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΚΑΙ

ΟΙ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Η Δανία θέσπισε το 2018 έναν ολοκληρωμένο νόμο, που απαγορεύει τη χρήση ενδυμάτων που καλύπτουν το πρόσωπο σε δημόσιους χώρους. Η νομοθεσία, που τέθηκε σε ισχύ την 1^η Αυγούστου 2018, προβλέπει πρόστιμο 1.000 κορωνών (περίπου 134 ευρώ) για την πρώτη παράβαση, που μπορεί να φτάσει τις 10.000 κορώνες στην τέταρτη παράβαση. Το νομικό κείμενο δηλώνει ότι «οποιοσδήποτε φορά ένδυμα που κρύβει το πρόσωπο σε δημόσιο χώρο θα τιμωρείται με πρόστιμο».​

Το 2025, η πρωθυπουργός Μέττε Φρέντρικσεν ανακοίνωσε σχέδια για επέκταση της απαγόρευσης σε σχολεία και πανεπιστήμια. Η Φρέντρικσεν τόνισε ότι «η δημοκρατία έχει προτεραιότητα» και ότι «ο Θεός πρέπει να παραμερίσει», υπογραμμίζοντας ότι υπάρχουν «κενά στη νομοθεσία που επιτρέπουν το μουσουλμανικό κοινωνικό έλεγχο και την καταπίεση των γυναικών σε εκπαιδευτικά ιδρύματα στη Δανία».​

Η πρόσφατη κίνηση της κυβέρνησης της Δανίας για επέκταση των περιορισμών, αντικατοπτρίζει μια πιο συστηματική προσέγγιση στη διαχείριση της θρησκευτικής έκφρασης. Η Φρέντρικσεν εξήγησε, ότι επιθυμεί επίσης την κατάργηση των αιθουσών προσευχής από τα πανεπιστήμια, ισχυριζόμενη ότι αυτές «χρησιμοποιούνται ως μηχανισμοί καταπίεσης κατά των κοριτσιών και ενδεχομένως και των αγοριών». Αν και δε ζητά ρητή απαγόρευση, η κυβέρνηση σχεδιάζει διάλογο με τα εκπαιδευτικά ιδρύματα για κοινή λύση.​​​

Η πολιτική αυτή εντάσσεται σε ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό τοπίο απαγορεύσεων. Η Δανία προσχώρησε σε μια ομάδα χωρών που περιλαμβάνει τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Αυστρία, τη Βουλγαρία και μέρη της Ελβετίας, που έχουν θεσπίσει παρόμοιους περιορισμούς.

Σύμφωνα με έκθεση του Open Society Foundations, μόνο 6 από τις 28 χώρες της ΕΕ δεν έχουν συζητήσει κάποια μορφή απαγόρευσης της μαντήλας ή της κάλυψης προσώπου.​

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων επικυρώνει συστηματικά τις απαγορεύσεις κάλυψης προσώπου. Στην υπόθεση S.A.S κατά Γαλλίας (2014), το Δικαστήριο αποφάσισε ότι η γαλλική απαγόρευση δεν παραβίαζε την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Αντίθετα, αποδέχθηκε το επιχείρημα ότι η κάλυψη προσώπου παρεμποδίζει το «συμβιούν μαζί» και την κοινωνική αλληλεπίδραση.​

Στις υποθέσεις Dakir κατά Βελγίου και Belcacemi και Oussar κατά Βελγίου (2017), το Δικαστήριο επιβεβαίωσε την ίδια νομολογιακή γραμμή. Η δικαστική αρχή τόνισε, ότι τα κράτη έχουν ευρύ περιθώριο εκτίμησης στον καθορισμό τού κατά πόσον μια παρέμβαση στην ελευθερία θρησκείας είναι αναγκαία.​

Η μουσουλμανική κοινότητα στη Δανία, που αριθμεί περίπου 360.000 άτομα σε συνολικό πληθυσμό 5,98 εκατομμυρίων (2025), αισθάνεται ότι στοχοποιείται. Η κοινότητα έχει αναπτυχθεί σταθερά από περίπου 30.000 το 1980 σε περίπου 256.000 το 2020, κυρίως λόγω εργατικής μετανάστευσης από την Τουρκία και το Πακιστάν τις δεκαετίες 1960-1970, ακολουθούμενη από κύματα προσφύγων από το Ιράν, το Ιράκ, τη Σομαλία και τη Συρία.​

Η Γαλλία, που έχει το μεγαλύτερο μουσουλμανικό πληθυσμό στη Δυτική Ευρώπη με περίπου πέντε εκατομμύρια μουσουλμάνους, ήταν η πρώτη χώρα που θέσπισε ολοκληρωμένη απαγόρευση το 2011. Παρά το μέγεθος της μουσουλμανικής κοινότητας, εκτιμάται ότι μόνο 2.000 γυναίκες καλύπτουν πλήρως το πρόσωπό τους. Το πρόστιμο στη Γαλλία είναι 150 ευρώ και συνοδεύεται από υποχρεωτική εκπαίδευση στα καθήκοντα του πολίτη.​

Το Βέλγιο ακολούθησε τη Γαλλία με παρόμοια νομοθεσία, που επικυρώθηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το 2017. Το βελγικό μοντέλο προβλέπει πιο αυστηρές ποινές, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας φυλάκισης, σε αντίθεση με το γαλλικό που περιορίζεται σε πρόστιμα.​

© TA NEA

RYAN MORGAN

The Epoch Times

(με πληροφορίες
από το Reuters)

Ο υπουργός Στρατού των ΗΠΑ, Νταν Ντρίσκολ, συναντήθηκε με ρωσική αντιπροσωπεία στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα τη Δευτέρα 24 και την Τρίτη 25 Νοεμβρίου, στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία. Όπως δήλωσε ο αντισυνταγματάρχης Τζεφ Τόλμπερτ, εκπρόσωπος του αμερικανικού στρατού, «ο Ντρίσκολ και η ομάδα του βρίσκονταν σε διαπραγματεύσεις με τη ρωσική αντιπροσωπεία από το βράδυ της Δευτέρας έως και την Τρίτη, με στόχο την επίτευξη μακροπρόθεσμης ειρήνης στην Ουκρανία».

Ο ίδιος πρόσθεσε: «Ως ανώτατος πολιτικός προϊστάμενος του υπουργείου Στρατού, ο Ντρίσκολ συνήθως επιβλέπει τη διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού, την προμήθεια νέων οπλικών συστημάτων και τεχνολογιών, καθώς και τον προϋπολογισμό του σώματος». Ωστόσο, το περιεχόμενο και οι ακριβείς στόχοι αυτών των συνομιλιών στο Άμπου Ντάμπι παραμένουν ασαφείς. Ο Τόλμπερτ σημείωσε, επίσης, ότι «ο υπουργός Στρατού βρισκόταν σε στενό συντονισμό με το Λευκό Οίκο για τις συνομιλίες».

Η Epoch Times απευθύνθηκε στο Λευκό Οίκο για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τη συνάντηση του Ντρίσκολ με τη ρωσική αντιπροσωπεία, αλλά μέχρι τη στιγμή της δημοσίευσης δεν υπήρξε απάντηση.

Η εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, Κάρολαϊν Λέβιτ, σχολίασε την Τρίτη 25/11: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες σημείωσαν σημαντική πρόοδο προς την επίτευξη ειρήνης μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας. Υπάρχουν ορισμένα λεπτά, αλλά όχι ανυπέρβλητα, ζητήματα που πρέπει να ρυθμιστούν και θα απαιτήσουν περαιτέρω συνομιλίες μεταξύ Ουκρανίας, Ρωσίας και ΗΠΑ», ανέφερε σε ανάρτησή της στην πλατφόρμα Χ.

Την περασμένη εβδομάδα, η κυβέρνηση Τραμπ προώθησε ένα σχέδιο 28 σημείων για τη διευθέτηση της σύγκρουσης, μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια άμεσων πολεμικών συγκρούσεων μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας. Οι πρώτες αναφορές έκαναν λόγο για σχέδιο που ουσιαστικά θα παραχωρούσε εδάφη της Ουκρανίας που βρίσκονται υπό ρωσικό έλεγχο στη Μόσχα, απέκλειε την είσοδο της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και έθετε ανώτατο όριο στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας.

Η αρχική πρόταση των ΗΠΑ συνάντησε ανάμεικτες αντιδράσεις, με Ευρωπαίους ηγέτες να τη χαρακτηρίζουν, σε κοινή δήλωσή τους, ως βάση που απαιτεί περαιτέρω δουλειά, αντιδρώντας στον περιορισμό των στρατιωτικών δυνάμεων του Κιέβου και τον αποκλεισμό του από το ΝΑΤΟ. Αμερικανοί βουλευτές, τόσο Ρεπουμπλικάνοι όσο και Δημοκρατικοί, παρατήρησαν ότι το σχέδιο έκανε πολλές παραχωρήσεις στη Μόσχα.

Ο γερουσιαστής Τομ Τίλις, μαζί με τους Τζιν Σαχίν, Πήτερ Γουέλτς, Κρις Κουνς και Άνγκους Κινγκ, σε κοινή ανακοίνωση στις 22 Νοεμβρίου, προειδοποίησαν ότι «ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δεν μπορεί να περιμένει να επιτευχθεί μακρά ειρήνη κάνοντας παραχωρήσεις που αποδυναμώνουν θανάσιμα την ικανότητα της Ουκρανίας να αμυνθεί».

Στις 23 Νοεμβρίου, αντιπροσωπεία των ΗΠΑ είχε συνάντηση με Ουκρανούς αξιωματούχους στη Γενεύη, μετά από την οποία ο Λευκός Οίκος  ανακοίνωσε: «Οι εμπλεκόμενες πλευρές συνέταξαν ένα αναθεωρημένο και πιο συγκεκριμένο πλαίσιο ειρήνης. Ουκρανία και Ηνωμένες Πολιτείες συμφώνησαν να συνεχίσουν να εργάζονται εντατικά πάνω σε κοινές προτάσεις τις επόμενες ημέρες και θα παραμείνουν σε στενή επαφή με τους Ευρωπαίους εταίρους τους καθώς προχωρά η διαδικασία».

Μετά τις συνομιλίες στη Γενεύη, ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι δήλωσε: «Τα σημεία της ειρηνευτικής πρότασης έχουν μειωθεί σε σχέση με τα αρχικά είκοσι οκτώ, και λαμβάνονται υπόψιν πολλά απαραίτητα στοιχεία. […] Απομένει ακόμη δουλειά για την οριστικοποίηση του σχεδίου. Θα συζητήσω τα ευαίσθητα ζητήματα με τον πρόεδρο Τραμπ».

Στην επόμενη φάση του, η οποία θα εξασφαλίσει την τεχνική ετοιμότητα για την πρώτη έκδοσή του, περνάει το έργο του «ψηφιακού ευρώ», μετά από σχετική απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ).

Η τελική απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΚΤ σχετικά με την έκδοση ψηφιακού ευρώ και την ημερομηνία έκδοσης, θα ληφθεί μόνο μετά την έκδοση της νομοθεσίας, επομένως – όπως εκτιμά η ΕΚΤ – στην περίπτωση που θεσπιστεί η σχετική νομοθεσία εντός του επόμενου έτους, το πιλοτικό πρόγραμμα έκδοσης του ψηφιακού ευρώ θα μπορούσε να ξεκινήσει το 2027, ενώ το Ευρωσύστημα θα μπορούσε να είναι έτοιμο για μία ενδεχόμενη πρώτη έκδοση του ψηφιακού ευρώ εντός του 2029.

Το ψηφιακό ευρώ θα διαφυλάσσει την ελευθερία επιλογής και την ιδιωτική ζωή των Ευρωπαίων και θα προστατεύει τη νομισματική κυριαρχία και την οικονομική ασφάλεια της Ευρώπης. Θα προωθήσει την καινοτομία στις πληρωμές και θα συμβάλει στο να καταστούν οι ευρωπαϊκές πληρωμές ανταγωνιστικές, ανθεκτικές και συμπεριληπτικές.

Το Ευρωσύστημα θα υλοποιήσει τις προπαρασκευαστικές εργασίες του με ευελιξία, συμβαδίζοντας με τις εκκλήσεις των ηγετών της ζώνης του ευρώ να είναι έτοιμο για ενδεχόμενη έκδοση ψηφιακού ευρώ το συντομότερο δυνατόν, αναγνωρίζοντας παράλληλα ότι η νομοθετική διαδικασία ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί.

Όπως δήλωσε η επικεφαλής της ΕΚΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, «το ευρώ, το κοινό μας νόμισμα, αποτελεί αξιόπιστο σύμβολο της ευρωπαϊκής ενότητας».

«Εργαζόμαστε για να καταστήσουμε την πιο χειροπιαστή μορφή του – τα τραπεζογραμμάτια και τα κέρματα ευρώ – κατάλληλη για το μέλλον, να επανασχεδιάσουμε και να εκσυγχρονίσουμε τα τραπεζογραμμάτιά μας και να προετοιμαστούμε για την έκδοση ψηφιακών μετρητών», πρόσθεσε η κ. Λαγκάρντ.

Το ψηφιακό ευρώ θα συμπληρώσει τα μετρητά και θα μεταφέρει τα οφέλη τους – απλότητα, προστασία της ιδιωτικής ζωής, αξιοπιστία, διαθεσιμότητα σε ολόκληρη τη ζώνη του ευρώ – στις ψηφιακές πληρωμές.

Παράλληλα με τον κανονισμό σχετικά με τη θέσπιση του ψηφιακού ευρώ, η ΕΚΤ στηρίζει, επίσης, την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για ενίσχυση του δικαιώματος πληρωμής με μετρητά.

Το τελικό κόστος του ψηφιακού ευρώ – τόσο για την ανάπτυξη όσο και για τη λειτουργία του – θα εξαρτηθεί από τον τελικό σχεδιασμό του, συμπεριλαμβανομένων των συνιστωσών και των συναφών υπηρεσιών που πρέπει να αναπτυχθούν. Ως αποτέλεσμα των εργασιών που πραγματοποιήθηκαν κατά την προπαρασκευαστική φάση, το συνολικό κόστος ανάπτυξης, το οποίο περιλαμβάνει συνιστώσες που αναπτύχθηκαν τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά, εκτιμάται ότι θα είναι γύρω στο 1,3 δισ. ευρώ μέχρι την πρώτη έκδοση, η οποία επί του παρόντος αναμένεται εντός του 2029. Στη συνέχεια, το ετήσιο λειτουργικό κόστος προβλέπεται να είναι περίπου 320 εκατ. ευρώ ετησίως από το 2029 και μετά.

Το Ευρωσύστημα θα επωμιστεί αυτό το κόστος, όπως κάνει για την παραγωγή και την έκδοση τραπεζογραμματίων ευρώ, τα οποία, όπως και το ψηφιακό ευρώ, αποτελούν δημόσιο αγαθό. Όπως και στην περίπτωση των τραπεζογραμματίων, αυτό το κόστος αναμένεται να αντισταθμίζεται από το παραγόμενο νομισματικό εισόδημα, ακόμη και αν η διακράτηση ψηφιακού ευρώ θα ήταν μικρή σε σύγκριση με τα τραπεζογραμμάτια σε κυκλοφορία.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ