Οι Θεμελιώδεις έννοιες τις οποίες γηθοσύνως δεχόμεθα ως συστατικά στοιχεία της Παραδόσεώς μας, είναι ανυπερθέτως η Πατρίς, η Θρησκεία και η Οικογένεια, όχι επειδή τις σφετερίστηκαν ενδεχομένως και τις πρόβαλλαν ως προμετωπίδα ορισμένα μιλιταριστικά καθεστώτα εξ αντιδιαστολής των οποίων δομήθηκε εκ του μη όντως μία σαθρή εκ της Αριστεράς φληναφηματολογία αλλά πολύ απλώς διότι οι πανανθρώπινες αυτές Αξίες, αποτυπώνονται ανάγλυφα και εις το ίδιο το Σύνταγμά μας.
Καταρχάς, ο χαρακτήρας του Συντάγματος μας καθίσταται ακραιφνώς Χριστιανικός, φιλελεύθερος και δημοκρατικός, και τούτο αντανακλάται στα αντίστοιχα άρθρα του Συντάγματος.
Η προμετωπίδα του Συντάγματος αναφέρεται στην Αγία Ομούσιο και Αδιαίρετο Τριάδα, σε συνδυασμό με το άρθρο 3 περί της Επικρατούσας Θρησκείας, καθώς και το άρθρο 13 περί της ελευθερίας της θρησκευτικής συνειδήσεως, το άρθρο 14 παρ. 3 δια το επιτρεπτό κατασχέσεως εφημερίδων, δια προσβολή της Χριστιανικής Θρησκείας, το άρθρο 16 παρ. 2, περί του σκοπού της παιδείας των Ελλήνων μεταξύ άλλων η ανάπτυξη της θρησκευτικής συνειδήσεως, το άρθρο 30 παρ. 2 και παρ. 3, περί της Ορκωμοσίας του Προέδρου της Δημοκρατίας, το αυτό και δια τους βουλευτές κατ’ άρθρο 59 παρ. 1
Είναι πρόδηλο λοιπόν, ότι ο Υπέρτατος Νόμος του Κράτους, ο σεβασμός του οποίου (του Συντάγματος) καθώς και των Νόμων που συμφωνούν με αυτό, καθώς και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία, αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση των Πολιτών (120 παρ. 2) του Συντάγματος, αναγνωρίζουν ευθέως την Ορθοδοξία.
Ως εκ τούτου λοιπόν, η ζώσα Ορθόδοξη παράδοση, η κιβωτός του Γένους μας, καθίσταται η δομική σταθερά της Εθνικής μας ιδιοπροσωπίας, έν παντί και πάντοτε, εις πείσμαν προς τα έμμισθα φερέφωνα του ανθελληνισμού, τα οποία αποκηρύττουν συλλήβδην και ακράτως την Ορθοδοξία ως σκοταδισμό, παρασιωπώντας ότι η κατοχύρωση του σεβασμού και της προστασίας της αξίας του ανθρώπου, ως πρωταρχική υποχρέωση της πολιτείας, κατ’ άρθρο 2 παρ. 1 του Συντάγματος, προέρχεται από τον Ορθόδοξο Πολιτισμό, διότι ο Χριστιανισμός ανεγνώρισε πρώτος εμπράκτως την αξία του ανθρώπου, αφού ανύψωσε αυτόν σε θέση «Θεού κατά χάριν» σε τέκνο Θεού κατά θέση με την υιοθεσία από το Θεό Πατέρα και τον κατέστησε αντικείμενο της ασύλληπτης αγάπης του Θεού, ο οποίος έδωσε υπέρ αυτού «τον μονογενή του υιόν, ίνα πας ο πιστεύων εις Αυτόν, μη απόληται αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον» (Ιω. 3, 16).
Προσέτι το ισχύον Σύνταγμα προστατεύει: α) την οικογένεια ως θεμέλιο της συντήρησης και της προαγωγής του έθνους, β) το γάμο και γ) την οικογενειακή ζωή.
Ούτως ειδικότερα εις το άρθρο 9 παρ. 1 ορίζει ότι: «η οικογενειακή ζωή του ατόμου είναι απαραβίαστη…», και στο άρθρο 21 παρ. 1 ότι: «Η οικογένεια ως θεμέλιο της συντηρήσεως και προαγωγής του έθνους καθώς και ο γάμος, η μητρότητα και η παιδική προστασία, τελούν υπό την προστασία του Κράτους».
Άρα, τούτο λοιπόν σημαίνει, ότι η οικογένεια συνιστά το θεμελιώδη λίθο κοινωνικοποιήσεως, απαρχής του ανθρωπίνου είδους εντοπιζόμενο εις την αμοιβαία συνύπαρξη και έλξη των δύο φύλων, με σκοπό να δημιουργήσουν το πρώτο κοινωνικό κύτταρο, μία δηλαδή εστία στοργής, φροντίδας, αλληλεγγύης, δημιουργίας και συναλληλίας. Άρα, η οικογένεια συνιστά τη μήτρα της φυλής μου, διότι καθίσταται αρρήκτως συνδεδεμένο με τη συντήρηση και την προαγωγή του έθνους μας.
Ως εκ τούτου λοιπόν, η θρησκεία και η οικογένεια συνιστούν περίπυστες και θεμελιώδεις αξίες δια την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους αλλά και του έθνους γενικότερα, εξ αυτού του λόγου λοιπόν κατοχυρώνονται ρητώς εκ του, αυξημένης τυπικής ισχύος, Υπέρτατου Νόμου του Κράτους μας.
Περαιτέρω το έθνος, τα αναγκαία λοιπόν στοιχεία αυτού, κατά τον Ηρόδοτο είναι: α) το όμαιμον, β) το ομόθρησκον, γ) το ομόγλωσσον και δ) το ομότροπον, άρα λοιπόν συνιστά (το έθνος νοείται) το ισχυρότερο ιστορικό γίγνεσθαι ενός λαού, το οποίο μετουσιώνεται σε ιστορικό βίωμα, το οποίο δεν μπορεί καμία δύναμη να ανατρέψει.
Άξιο μνείας είναι στο σημείο αυτό να παραθέσω, την κατ’ εμέ ορθή υπ. αριθ. 350/ 2011 απόφαση του Σ.Τ.Ε, η οποία όσον αφορά το έθνος δέχεται τα ακόλουθα: «Η νομιμοποίηση της κρατικής εξουσίας βασίζεται μεν στη βούληση του λαού, αλλά υπάρχει και ασκείται προς το συμφέρον του έθνους, οντότητας υπερβαίνουσας τα χρονικά της εν ζωή κοινότητα των ανθρώπων και τα γεωγραφικά όρια του Ελληνικού Κράτους. Τούτο δε, διότι το έθνος αναφέρεται τόσο στις παρελθούσες όσο και στις μέλλουσες γενεές, τα συμφέροντα των οποίων πρέπει να υπηρετεί η κρατική πολιτική, απαρτίζεται δε και από τους Έλληνες της διασποράς… Ο συνταγματικός νομοθέτης μεριμνά για τη συνέχεια του έθνους, επιτάσσοντας στον απλό νομοθέτη να οργανώνει εκπαίδευση, η οποία, μεταξύ άλλων, θα συμβάλλει στην ανάπτυξη της εθνικής συνειδήσεως και να προβλέπει και να συντηρεί κοινωνικό δίκτυο υποστηρίξεως της οικογένειας, ως θεμελίου της συντήρησης και προαγωγής του έθνους».
