Το απαράδεκτο ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ ισοπεδώνει την Επανάσταση

Χωρίς προλόγους και περιστροφές, ας ξεκινήσουμε με το γενικό συμπέρασμα που θα μπορούσε να βγάλει κάποιος αδαής περί τη σύγχρονη ελληνική Ιστορία, αν η μοναδική πηγή του ήταν το σχετικό με το θέμα ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ που τιτλοφορείται «Καταστροφές και θρίαμβοι»: Το ελληνικό κράτος δημιούργησε το έθνος και όχι το αντίστροφο.

Παναγιώτης Λιάκος
© dimokratia.gr

Η υπόθεση του 1821 δεν ήταν μια λογική συνέχεια προηγούμενων επαναστάσεων και εξεγέρσεων των Ελλήνων εναντίον των Τούρκων (ήδη από το 15ο αιώνα και έπειτα), αλλά προέκυψε από την επαφή εμπόρων και διανοουμένων με ιδέες που, από το 1740 και έπειτα, ήταν της… μόδας στη δυτική Ευρώπη.
Η Επανάσταση (που ο παρουσιαστής Στάθης Καλύβας (φωτ.) επιμένει να υποτιμά, αποκαλώντας την διαρκώς «εξέγερση») θα είχε συντριβεί δίχως την επέμβαση των ξένων με τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου. Ο Καποδίστριας ήταν ένας «ρομαντικός» που δολοφονήθηκε, ενώ η έλευση του Όθωνα έφτιαξε κράτος. Η Βαυαροκρατία δεν ήταν… Βαυαροκρατία αλλά απλώς μια «τεχνοκρατία», αυστηρή μεν, αλλά απαραίτητη. Οι ξένοι γλίτωσαν και συνεχίζουν να γλιτώνουν το κράτος -και συνεπώς το έθνος- από τον αφανισμό του.
Οι Έλληνες… πείστηκαν για την ελληνικότητά τους και τη σύνδεση με την αρχαία Ελλάδα, μέσω των διανοουμένων και των ξένων φιλελλήνων. Επίσης, οι γηγενείς, που δεν έμοιαζαν με τους αρχαίους ούτε στη μορφή ούτε στην εξυπνάδα ούτε στο… ήθος(!!!), άρχισαν να παίζουν συστηματικά το ρόλο των Ελλήνων όταν αμφισβητήθηκε η ελληνικότητά τους από ξένους συγγραφείς. Η σχέση με την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, τη Βυζαντινή, δεν είναι οργανική, αλλά επινόηση του εθνικού μας ιστορικού Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου. Το DNA του κράτους μας είναι και γερμανικό, ενώ η υπαγωγή μας στο Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο το 1898 δε μας ατίμασε, αλλά μας έσωσε(!) – όπως ακριβώς έκανε και η τρόικα μετά τη χρεοκοπία του 2010.
Αυτό το ντοκιμαντέρ είναι σίγουρα εκνευριστικό, ως πολυδιαφημισμένος οπτικοακουστικός εθνομηδενισμός, αλλά όχι και τόσο ρηξικέλευθο, πρωτότυπο ή διεισδυτικό, για να αφιερωθούν κόπος, χρόνος και χώρος σε εφημερίδα, ώστε να ασκηθεί κριτική στο περιεχόμενό του.
Μπορεί, ωστόσο, να προκύψει από την παρακολούθηση και την ανάλυση του περιεχομένου του, αν μελετηθεί ως φαινόμενο και καταδειχθεί η αρχιτεκτονική του∙ κι αυτή η αρχιτεκτονική είναι σχεδόν πανομοιότυπη σε όλα τα συναφή δημιουργήματα αυτού του τύπου. Κατανοώντας την επικρατούσα μέθοδο παραγωγής εθνομηδενιστικών πνευματικών δημιουργημάτων και εντοπίζοντας τα βασικά δομικά υλικά, τα οποία στα μάτια των «αμύητων» ενδέχεται να φαντάζουν σαν λεπτομέρειες, καθίσταται εφικτή η δρομολόγηση μιας αντίστοιχης καμπάνιας αντίθετης πολικότητας, δηλαδή εθνικής.
Για να αλλάξουν μυαλά οι κάτοικοι αυτής της χώρας, που επιμένουν να νιώθουν και να σκέπτονται -στην πλειονότητά τους- εθνικά, υπάρχουν δύο δρόμοι: α) να αφαιρεθούν εθνικές «ρομαντικές» ιδέες από τους νόες των πολιτών και να αντικατασταθούν με άλλες, «ρεαλιστικές», β) να αντικατασταθούν οι ίδιοι οι πολίτες.
Το (β), για να ολοκληρωθεί, χρειάζεται αρκετή δουλειά (δηλαδή, ακόμη περισσότερα εποικιστικά ρεύματα). Τώρα, η προσοχή της εθνομηδενιστικής υπερδομής έχει επικεντρωθεί στο (α). Και η αλλαγή των ιδεών απαιτεί πολλές επαναλήψεις του ίδιου θέματος. Η ποσότητα θα είναι τόση, ώστε να αλλάξει η ποιότητα.
Ο νόμος του μετασχηματισμού της ποσότητας σε ποιότητα έχει εφαρμογή και στα ντοκιμαντέρ καναλιών και στη διδακτέα ύλη των μαθημάτων και στο εκπαιδευτικό σύστημα και στα σίριαλ και στις θεατρικές παραστάσεις, παντού. Ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΪ ακολουθεί πιστά τούτον τον κανόνα και γι’ αυτό βλέπουμε μια συνέπεια από την πλευρά του με την υπόθεση του 1821 και την απόπειρα «βελούδινης» ή πιο ευθείας και απροσχημάτιστης αποκαθήλωσής του από τις συνειδήσεις της πλειονότητας των Ελλήνων.
Η επίθεση σε πρόσωπο, ιδέα, Επανάσταση, δόγμα και θρησκευτική πεποίθηση, μπορεί και να αποκληθεί από τον επιτιθέμενο «αντικειμενικότητα», όπως και το ξίδι να βαφτιστεί γλυκάδι. Η οξύτητα, όμως, της γεύσης που αφήνει είναι η ίδια.
Ο ΣΚΑΪ, δίχως να αλλάζει τη βασική συνταγή, εξέλιξε τα εκφραστικά μέσα του – κυρίως όσον αφορά το πρόσωπο του παρουσιαστή. Μέχρι σήμερα, σε όλους όσοι θυμούνται, την προηγούμενη απόπειρα του σταθμού να ξαναγράψει την Ιστορία έχει εντυπωθεί η εικόνα του αναμαλλιασμένου αποτυχόντα πολιτευτή της Ν.Δ. Πέτρου Τατσόπουλου, που περιπλανάτο σε χωριά και πόλεις, λόγγους και βουνοπλαγιές, αποπειρώμενος να μας «διαφωτίσει» για τους οπλαρχηγούς, τον Κολοκοτρώνη, την Τριπολιτσά και άλλα κεφάλαια της ιστορίας της Επανάστασης του 1821.
Τώρα, ο σταθμός, τον οποίο έχουμε συνηθίσει, πέρα από ντοκιμαντέρ για το 1821, να μας προβάλλει συμπαραγωγές που κάνει με τον Τούρκο πολυεκατομμυριούχο καναλάρχη και φίλο του τυράννου Ερντογάν, Ατζούν Ιλιτζαλί, χρησιμοποίησε ένα πρόσωπο με «βαρύτερο» βιογραφικό, αλλά ταυτόσημων με τον Πέτρο Τατσόπουλο αντιλήψεων για την ελληνικότητα, το διεθνή περίγυρο και τη «λογική» με την οποία πρέπει να λειτουργεί το ελληνικό κράτος.
Ο Στάθης Καλύβας είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στην Οξφόρδη. Ο ΣΚΑΪ χρησιμοποιεί ακόμα και τις κτιριακές εγκαταστάσεις του γνωστού πανεπιστημίου ως σκηνικό, μπροστά από το οποίο στέκεται κορδωμένος ο κ. Καλύβας, που εξηγεί ότι ασκεί τα καθηγητικά καθήκοντά του «εδώ στην Οξφόρδη», ώστε να ενδυθεί το τηλεοπτικό υλικό που παρουσιάζει την τήβεννο της εγκυρότητας και της αυθεντίας – κάτι που κρίνεται όλως απαραίτητο για την εμπέδωση της άποψης που επιθυμούν να περάσουν στο τηλεοπτικό κοινό και ο ίδιος και οι τηλεοπτικοί μεταπράτες του λόγου και των ιδεών του. Βαρύ και άχαρο το καθήκον να θυσιάζει κάποιος το χρόνο του στο βωμό της ανίας που προκαλεί η παρακολούθηση τέτοιου είδους τηλεοπτικού προγράμματος, αλλά ίσως και να αποδειχθεί χρήσιμο. Για να αντικρούσεις κάτι πρέπει να το γνωρίζεις…

«Λοιπόν, πότε μπορούμε να ξεκινήσουμε για την Ελλάδα», αναρωτήθηκαν Πακιστανοί χρήστες του διαδικτύου, αμέσως μόλις τα πακιστανικά μέσα ενημέρωσης δημοσίευσαν τα αποτελέσματα της συνάντησης του πρωθυπουργού της χώρας Αμίρ Χαν με τον Έλληνα υπουργό Μετανάστευσης, Νότη Μηταράκη.

Δημήτρης Παπαγεωργίου
© dimokratia.gr

Στη χώρα της κεντρικής Ασίας η εξέλιξη αντιμετωπίστηκε με ιδιαίτερα θετικό τρόπο, καθώς, απ’ ό,τι φαίνεται, ανοίγει ο δρόμος όχι μόνο για νέα κύματα Πακιστανών προς την Ελλάδα, αλλά και για τη νομιμοποίηση των ήδη παρανόμως ευρισκόμενων στην Ελλάδα Πακιστανών που, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ξεπερνούν τους 50.000, αλλά σύμφωνα με ρεαλιστικές εκτιμήσεις είναι πολλαπλάσιοι.
Με βάση όσα προκύπτουν, και αυτοί θα έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν στο μηχανισμό «νόμιμης μετανάστευσης», που θα δημιουργηθεί το επόμενο διάστημα, για την απόκτηση βίζας ως εποχιακών εργατών, παρά το γεγονός ότι έφτασαν παράνομα στη χώρα μας.
Αυτή η επιβράβευση δεν προκύπτει μόνο από τις ανακοινώσεις της πακιστανικής πλευράς, που προκάλεσαν ενθουσιασμό σε όσους κατοίκους της χώρας θέλουν να φτάσουν στη γηραιά ήπειρο, αλλά και από την ανακοίνωση του υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου, στην οποία σημειώνεται ότι «στόχος της κυβέρνησης είναι η στήριξη της νόμιμης μετανάστευσης για κάλυψη αναγκών της ελληνικής οικονομίας, με παράλληλη καταπολέμηση των παράνομων αφίξεων και επιστροφή όσων δεν έχουν δικαίωμα παραμονής. Προτάσσουμε στη νόμιμη μετανάστευση την εποχική εργασία έως εννέα μήνες το χρόνο έναντι της μακροχρόνιας εγκατάστασης».
Πριν από τη συνάντηση με τον Αμίρ Χαν (Τρίτη 8/2), ο κ. Μηταράκης είχε συνομιλίες με τον υπουργό Πακιστανών Πολιτών στο Εξωτερικό και Ανάπτυξης Ανθρώπινου Δυναμικού, Μοχάμεντ Αγιούμπ Αφριντί, με τον οποίο συμφώνησαν στην ανάγκη προώθησης νόμιμων οδών εύτακτης μετανάστευσης εις βάρος των δικτύων των λαθροδιακινητών που θέτουν σε κίνδυνο ζωές ανθρώπων, και υπέγραψαν κείμενο διακήρυξης προθέσεων για τη θεσμοθέτηση τεχνικών συνομιλιών μεταξύ των δύο υπουργείων, καθώς και για τη σύναψη ενός μνημονίου συνεργασίας κατά το προσεχές διάστημα, που θα καλύπτει αφενός θέματα νόμιμης μετανάστευσης και αφετέρου ζητήματα διευκόλυνσης των επιστροφών των παράνομων μεταναστών.
Σύμφωνα με το υπουργείο Μετανάστευσης, σκοπός της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας είναι να ξεκαθαρίσει το άναρχο τοπίο που υπάρχει στη χώρα μας με τα μέλη της συγκεκριμένης εθνικότητας, καθώς όσοι προσέλθουν προκειμένου να πάρουν την άδεια του εποχικού μετανάστη θα καταγραφούν, ενώ όσοι δεν το πράξουν θα επιστραφούν με τις νέες απευθείας πτήσεις στο Ισλαμαμπάντ. Τονίζεται επιπρόσθετα, ότι στο πλαίσιο της συγκεκριμένης συμφωνίας θα διευκολυνθούν οι απευθείας επιστροφές, δίχως να χρειάζεται να περιμένει η χώρα μας κάποια πτήση από το εξωτερικό προκειμένου να «επιστραφεί» ένας μικρός αριθμός μεταναστών στο Ισλαμαμπάντ. Προτάσσεται περαιτέρω το επιχείρημα πως η παραμονή για εννέα μήνες στη χώρα είναι προτιμότερη από τη μακροχρόνια εγκατάσταση.
Το μεγάλο ερώτημα, βέβαια, είναι εάν το Μεταναστευτικό λύνεται απλώς «βαπτίζοντας» τους παράνομους μετανάστες νόμιμους με μια τέτοια ρύθμιση, η οποία διευκολύνει την εγκατάσταση στη χώρα περαιτέρω μεταναστών πακιστανικής καταγωγής, εκτός από αυτούς που ήδη βρίσκονται εδώ.
Ακόμη και εάν υποθέσει κανείς ότι η χώρα μας – με τα ποσοστά ανεργίας που έχει – χρειάζεται μια μεγάλη ροή εργατικών χεριών κάθε χρόνο, γιατί θα πρέπει αυτοί να προέρχονται από το Πακιστάν, μια χώρα του σουνιτικού Ισλάμ, με στενούς δεσμούς με την Τουρκία; Γιατί ένα τέτοιο «δώρο» στην κυβέρνηση του Πακιστάν, όταν όλοι γνωρίζουν το ρόλο που αυτή παίζει σε ζητήματα όπως αυτό της Κύπρου, όταν όλοι γνωρίζουν ότι ακόμη και με… πιλότους διευκολύνει την επιθετική μας γείτονα;
Γιατί, ακόμη, η επιθυμία να διευκολυνθεί η εγκατάσταση στη χώρα μας ενός σουνιτικού πληθυσμού, τη στιγμή που είναι γνωστό ότι η ενσωμάτωση ανθρώπων με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά έχει αποδειχθεί αδύνατη; Γιατί δε θα μπορούσε να υπογραφεί με την Ινδία, την Αίγυπτο ή οποιαδήποτε άλλη χώρα, με την οποία άλλωστε η χώρα μας επιθυμεί να χτίσει σχέσεις; Αντίστοιχη, πάντως, συμφωνία αναμένονταν να υπογραφεί και με το Μπανγκλαντές, στο οποίο βρέθηκε την Τετάρτη 9/2 ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου.