Οι διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο είναι όλες εκτός προνοιών του Διεθνούς Δικαίου. Και αυτός είναι ο κύριος λόγος που η Τουρκία δεν έχει φανερούς συμμάχους στις διεκδικήσεις της.

Σάββας Καλεντερίδης*
© newsbreak.gr

• Κανείς δεν τη στηρίζει -φανερά- στις διεκδικήσεις της στις θαλάσσιες ζώνες και στην άποψή της ότι τα νησιά δε δικαιούνται ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα πέραν των χωρικών υδάτων, που προς το παρόν εκτείνονται στα 21 ν.μ.

• Κανείς δεν τη στηρίζει στη εκπεφρασμένη, εντελώς παράνομη θέση της για το εύρος των χωρικών υδάτων και την απόφαση της τουρκικής εθνοσυνέλευσης για την απειλή πολέμου, που επικρέμαται πάνω από το Αιγαίο, στην περίπτωση που η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ.

• Κανείς δεν τη στηρίζει στο εντελώς παράνομο τουρκολυβικό μνημόνιο. 

• Κανείς δεν τη στηρίζει -φανερά- στο θέμα της παράλογης και παράνομης διεκδίκησης της κυριαρχίας ελληνικών νησιών.

• Κανείς δεν τη στηρίζει -φανερά- στο θέμα της αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας σε 152 νησιά, νησίδες και βραχονησίδες του Αιγαίου.

• Κανείς δεν στηρίζει την Τουρκία, στο εντελώς παράλογο και παράνομο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», το οποίο δέχεται βολές ακόμα και από Τούρκους διπλωμάτες και αναλυτές.

Όλες αυτές οι διεκδικήσεις, δεν έχουν κανένα έρεισμα στο Διεθνές Δίκαιο, και γι’ αυτό η Τουρκία νιώθει απομονωμένη στα ζητήματα αυτά. Το μόνο θέμα στο οποίο η Τουρκία θεωρεί ότι έχει ερείσματα, με βάση το Διεθνές Δίκαιο, είναι αυτό της παρουσίας στρατευμάτων στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου. Το σκεπτικό της Τουρκίας θα το αναλύσουμε παρακάτω, αφού δούμε τι προβλέπουν οι διεθνείς συνθήκες με τις οποίες η Ελλάδα απέκτησε την κυριαρχία των νησιών αυτών.

ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ: «Το καθεστώς των νήσων Λήμνου και Σαμοθράκης διέπετε από τη Σύμβαση της Λοζάνης για τα Στενά του 1923, η οποία αντικαταστάθηκε με τη Σύμβαση του Μοντρέ του 1936. Το καθεστώς των νήσων Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου και Ικαρίας διέπετε από τη Συνθήκη Ειρήνης της Λοζάνης του 1923. Το καθεστώς των Δωδεκανήσων διέπετε από τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947.

ΛΗΜΝΟΣ ΚΑΙ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ: Η αποστρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών Λήμνου και Σαμοθράκης -η οποία, μαζί με την αποστρατιωτικοποίηση των Δαρδανελίων, της Θάλασσας του Μαρμαρά και του Βοσπόρου, καθώς επίσης και των τουρκικών νησιών Ίμβρου (Gokceada), Τενέδου (Bozcaada) και Λαγουσών (Tavcan), αρχικώς προεβλέπετο από τη Σύμβαση της Λοζάνης για τα Στενά του 1923, ωστόσο καταργήθηκε από τη Σύμβαση του Μοντρέ του 1936 – η οποία, όπως ρητώς μνημονεύεται στο προοίμιό της, αντικατέστησε στο σύνολό της την προαναφερόμενη Σύμβαση της Λοζάνης.Το δικαίωμα της Ελλάδας να εξοπλίσει τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη αναγνωρίσθηκε από την Τουρκία, σύμφωνα και με την επιστολή που απηύθυνε στον Έλληνα πρωθυπουργό, στις 6 Μαΐου 1936, ο τότε Τούρκος πρέσβης στην Αθήνα Roussen Esref, κατόπιν οδηγιών της κυβέρνησής του…

ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΩΝ ΝΗΣΙΩΝ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ, ΧΙΟΥ, ΣΑΜΟΥ ΚΑΙ ΙΚΑΡΙΑΣ: Όσον αφορά τα προαναφερόμενα νησιά, πουθενά στη Συνθήκη Ειρήνης της Λοζάνης δεν προβλέπεται ότι αυτά θα τελούν υπό καθεστώς αποστρατιωτικοποιήσεως. Η ελληνική κυβέρνηση ανέλαβε μόνο την υποχρέωση, σύμφωνα με το άρθρο 13 της Συνθήκης Ειρήνης της Λοζάνης, να μην εγκαταστήσει εκεί ναυτικές βάσεις ή οχυρωματικά έργα. Ειδικότερα, το ανωτέρω άρθρο προβλέπει τα εξής: “Προς εξασφάλισιν της ειρήνης, η ελληνική κυβέρνησις υποχρεούται να τηρή εν ταις νήσοις Μυτιλήνη, Χίω, Σάμω και Ικαρία τα ακόλουθα μέτρα:

-Αι ειρημέναι νήσοι δεν θα χρησιμοποιηθώσιν εις εγκατάστασιν ναυτικής βάσεως ή εις ανέργερσιν οχυρωματικού τινος έργου.

-Θα απαγορευθεί εις την ελληνικήν στρατιωτικήν αεροπλοΐαν να υπερίπταται του εδάφους της ακτής της Ανατολίας. Αντιστοίχως, η οθωμανική κυβέρνησις θα απαγορεύση εις την στρατιωτικήν αεροπλοΐαν αυτής να υπερίπταται των ρηθεισών νήσων.

-Αι ελληνικαί στρατιωτικαί δυνάμεις εν ταις ειρημέναις νήσοις θα περιορισθώσι εις τον συνήθη αριθμόν των διά την στρατιωτικήν υπηρεσίαν καλουμένων, οίτινες δύνανται να εκγυμνάζωνται επί τόπου, ως και εις δύναμιν χωροφυλακής και αστυνομίας ανάλογον προς την εφ’ ολοκλήρου του ελληνικού εδάφους υπάρχουσαν τοιαύτην”.

ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΩΝ ΝΗΣΩΝ ΤΟΥ ΝΑ ΑΙΓΑΙΟΥ (ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ): Τα Δωδεκάνησα παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα “κατά πλήρη κυριαρχία” από τη Σύμβαση Ειρήνης των Παρισίων, μεταξύ Ιταλίας και Συμμάχων, τον Απρίλιο του 1947. Περαιτέρω, οι διατάξεις της εν λόγω συνθήκης προβλέπουν την αποστρατιωτικοποίηση των νήσων αυτών: «Αι ανωτέρω νήσοι θα αποστρατιωτικοποιηθώσι και θα παραμείνωσιν αποστρατιωτικοποιημέναι». Στα Δωδεκάνησα υφίστανται ορισμένες δυνάμεις εθνοφυλακής, οι οποίες έχουν δηλωθεί σύμφωνα με τα προβλεπόμενα από τις διατάξεις της συμφωνίας CFE.

Όσον αφορά τους τουρκικούς ισχυρισμούς για αποστρατιωτικοποίηση των Δωδεκανήσων, σημειώνεται ότι: Η Τουρκία δεν αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος σε αυτή τη συνθήκη του 1947, η οποία, επομένως, αποτελεί “res inter alios acta” γι’ αυτήν, δηλαδή ζήτημα που αφορά άλλα κράτη. Σύμφωνα δε με το άρθρο 34 της Συνθήκης της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών, “μια συνθήκη δε δημιουργεί υποχρεώσεις ή δικαιώματα για τρίτες χώρες” εκτός των συμβαλλομένων».

Οι παραπάνω επίσημες θέσεις του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών αποδεικνύουν ότι, και στο ζήτημα αυτό, οι τουρκικές επίσημες καταγγελίες, για παραβίαση των συνθηκών με τις οποίες η Ελλάδα απέκτησε την κυριαρχία των νησιών του Αιγαίου που βρίσκονται κοντά στα παράλια της Μικράς Ασίας, είναι μαχητές. Η ίδια η απειλή πολέμου, οι συνεχείς υπέρ-πτήσεις τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών πάνω από ελληνικά νησιά του Αιγαίου, η ύπαρξη της Στρατιάς Αιγαίου, μεγάλης δύναμης Πυροβολικού με εμβέλεια που υπερκαλύπτει τα νησιά του Αιγαίου, της αποβατικής δύναμης της Ταξιαρχίας Πεζοναυτών και άλλων σχηματισμών που εκπαιδεύονται στην απόβαση σε νησί, μεγάλου αριθμού ελικοπτέρων, που εκπαιδεύονται σε αεροκίνητη επιθετική επιχείρηση σε νησιά, και της Διοίκησης Στόλου Αποβατικών Σκαφών, καθώς και άλλα που δεν αναφέρθηκαν, με ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ μοναδική αποστολή την κατάληψη ελληνικών νησιών, δίνουν ξεκάθαρα το δικαίωμα στην Ελλάδα να λάβει ΟΛΑ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΜΕΤΡΑ για να προστατέψει την κυριαρχία της από την ΟΛΟΦΑΝΕΡΗ τουρκική απειλή.

Η παραπάνω κατάσταση όχι μόνο νομιμοποιεί, αλλά και υποχρεώνει την Ελλάδα να προβεί στην αναγκαία αμυντική προπαρασκευή, που θα της επιτρέψει να ασκήσει, εάν παραστεί ανάγκη, το δικαίωμα νόμιμης άμυνας, το οποίο προβλέπεται από το άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, και να προστατεύσει τα ελληνικά νησιά.

Μέχρι εδώ, όλα καλά. Όμως, παρότι είναι διεθνώς εκτεθειμένη στο θέμα της φανερής απειλής εναντίον των νησιών του Αιγαίου, η Τουρκία χρησιμοποιεί κατά κόρον και με διάφορους τρόπους το θέμα της στρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου, και πρέπει να αντιληφθούμε ότι προσπαθεί να δημιουργήσει ένα καινοφανές α λα Τούρκα «πλάσμα δικαίου» για να αποκτήσει ερείσματα σε διμερές επίπεδο στις χώρες της Ε.Ε., αλλά και σε διεθνές, σε επίπεδο ΟΗΕ, και όχι μόνο.

Μάλιστα, στην τελευταία επιστολή προς τον ΟΗΕ, που υπογράφει ο Φεριντούν Σινιρλίογλου, η Τουρκία, όχι απλά βιάζοντας, αλλά τσαλαπατώντας κάθε έννοια δικαίου, διατείνεται ότι η Ελλάδα, σε περίπτωση που δεν απομακρύνει τα στρατεύματα από τα νησιά, τότε χάνει και το δικαίωμα στην κυριαρχία τους, γιατί «η ελληνική κυριαρχία στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου είναι εξαρτώμενη από την αποστρατιωτικοποίησή τους».

Η τελευταία επιστολή Σινιρλίογλου αποτελεί απάντηση στην από 27ης Ιουλίου επιστολή της μόνιμης αντιπροσώπου της Ελλάδας στον ΟΗΕ, Μαρίας Θεοφίλη, με την οποία απαντούσε με πλήρη επιχειρηματολογία στο σύνολο των τουρκικών ισχυρισμών που καταγράφονταν στην προηγούμενη επιστολή του Τούρκου διπλωμάτη και πάλι στον ΟΗΕ, με ημερομηνία 13 Ιουλίου 2021. Όμως, οι απαντήσεις και οι ανταπαντήσεις δεν επαρκούν.

Η Ελλάδα πρέπει να προβεί σε σειρά ενεργειών για να ξεσκεπάσει την Τουρκία και να της αφαιρέσει κάθε «επιχείρημα» στο θέμα. Από την άμυνα πρέπει να περάσουμε στην επίθεση. Το πως θα γίνει αυτό, θα το δούμε στο επόμενο άρθρο…

*Ο Σάββας Καλεντερίδης (Βέργη Σερρών, 1960) είναι Έλληνας αξιωματικός εν αποστρατεία, πρώην πράκτορας της ΕΥΠ και μετέπειτα συγγραφέας και γεωστρατηγικός αναλυτής.

ΕΛΣΤΑΤ: Αύξηση πληθυσμού μόνο σε μέρη που υπάρχουν πολλοί παράνομοι μετανάστες

Σοκαριστικά είναι τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας, καθώς είναι ξεκάθαρο πλέον πως η Ελλάδα «πεθαίνει» σταδιακά. Οι γεννήσεις στην Ελλάδα έχουν μειωθεί, την ίδια ώρα που η πολιτική της λιτότητας που έχουν ακολουθήσει οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών έχει οδηγήσει πολλές χιλιάδες Ελλήνων στη μετανάστευση.

Βέβαια, υπάρχει η «ανανέωση» του ελληνικού πληθυσμού με παράνομους μετανάστες (όπως είχε πει προσφάτως η… ΠτΔ Κ. Σακελλαροπούλου), καθώς σε περιοχές – όπως τα νησιά – που υπάρχουν πολλοί αλλοδαποί, καταγράφεται αύξηση πληθυσμού. 

Συγκεκριμένα, την περίοδο 1/1/2011 – 1/1/2020 με βάση τις εκτιμήσεις της ΕΛΣΤΑΤ, ο μόνιμος πληθυσμός στην Ελλάδα μειώθηκε κατά 3,7% (-405.000 άτομα). Οι τάσεις όμως σε περιφερειακό επίπεδο είναι μεικτές. Η πλειοψηφία των Νομών (39/51) είχε απώλειες, και μια μειοψηφία μόνον (12/51) είχε κάποια κέρδη. Αν εξετάσουμε την ίδια περίοδο τα ποσοστά μεταβολής και όχι τα απόλυτα μεγέθη, θα διαπιστώσουμε ότι τέσσερεις μόνο νομοί είχαν μια σημαντική αύξηση του πληθυσμού τους (>+6%, Δωδεκάνησα, Χίος, Λέσβος, Σάμος), ενώ οκτώ μια πολύ ήπια (<+3%).

Ανάμεσα στους 39 νομούς που έχουν απώλειες, το 1/5 (8) είχαν σημαντικά αρνητικά ποσοστά μεταβολής (υψηλοτέρα του -7%).

Οι νομοί με σημαντικά πληθυσμιακά κέρδη (όπως χαρακτηρίζονται για τεχνικούς λόγους στατιστικής) είναι όλοι νησιά που «φιλοξενούν» κέντρα υποδοχής προσφύγων, ενώ αυτοί με σημαντικές απώλειες βρίσκονται όλοι στην ηπειρωτική ορεινή Ελλάδα (>+3%). Στον αντίποδα, ανάμεσα στους 39 νομούς που έχουν απώλειες, το 1/5 (8) είχαν σημαντικά αρνητικά ποσοστά μεταβολής (υψηλοτέρα του -7%).

Εν τω μεταξύ, το ισοζύγιο γεννήσεων – θανάτων σε εθνικό επίπεδο είναι αρνητικό την τελευταία εννεαετή περίοδο αγγίζοντας τις 223.000. Ελάχιστοι Νομοί διαφοροποιούνται, έχοντας περισσότερες γεννήσεις από θανάτους, όπως: τα Δωδεκάνησα, οι Κυκλάδες, η Ξάνθη, τα Χανιά, το Ηράκλειο και το Ρέθυμνο, το θετικό φυσικό ισοζύγιο των οποίων συσσωρευτικά δεν υπερβαίνει τα 12.000 άτομα.

Από τους έξι αυτούς Νομούς με θετικά Φυσικά Ισοζύγια (Φ.Ι.+), μόνον τέσσερεις (Δωδεκάνησα, Ρέθυμνο, Χανιά και Ηράκλειο) είχαν αύξηση του πληθυσμού τους, ενώ στις Κυκλάδες και την Ξάνθη ο πληθυσμός μειώθηκε ελαφρώς, εξ αιτίας των αρνητικών μεταναστευτικών τους ισοζυγίων (περισσότεροι έξοδοι από εισόδους).

Τα υψηλοτέρα αρνητικά Φ.Ι. σε απόλυτες τιμές καταγράφονται στην Αττική (σχεδόν -40 χιλ.), στο Νομό Σερρών (σχεδόν -15 χιλ.) και στους Νομούς: Φθιώτιδας, Μεσσηνίας, Αιτωλοακαρνανίας, Καρδίτσας, Ηλείας, Τρικάλων, Ευβοίας, Καβάλας, Έβρου, Πέλλας και Μαγνησίας (-8 έως -6 χιλ.) συμβάλλοντας, αν και σε διαφοροποιημένο βαθμό, στη μείωση του πληθυσμού τους. Η μη ταύτιση, των εχόντων θετική μεταβολή πληθυσμού Νομών, με αυτούς που έχουν θετικά φυσικά ισοζύγια (χαρακτηριστικό παράδειγμα η Χίος που με 1.100 περισσότερους θανάτους από γεννήσεις είχε αύξηση του πληθυσμού κατά 6.000 χιλιάδες), όπως και το γεγονός ότι, ενώ 6 στους 51 νομούς είχαν θετικά Φ.Ι., οι διπλάσιοι (12) είχαν αύξηση του πληθυσμού τους, αποδεικνύει ότι ένα τμήμα μόνον των καταγραφόντων μεταβολών -θετικών ή αρνητικών- του πληθυσμού στην εξεταζόμενη περίοδο οφείλεται στη φυσική κίνηση.

Τα μεταναστευτικά ισοζύγια (Μ.Ι. / είσοδοι-έξοδοι) υπεισέρχονται και παίζουν συχνά καθοριστικό ρόλο. Τα ισοζύγια αυτά σε εθνικό επίπεδο δίδουν μεν σχεδόν 185.000 περισσότερες εξόδους από εισόδους (είναι δηλαδή αρνητικά), αλλά στην πλειοψηφία των Νομών (32/51) είναι θετικά. Είναι προφανές ότι όπου τόσο το Φ.Ι. όσο και το Μ.Ι. είναι αρνητικά, προστιθέμενα, οδηγούν σε ακόμη μεγαλύτερες μειώσεις του πληθυσμού. Αντιθέτως, όταν τα Μ.Ι. είναι θετικά: α) είτε υπερτερούν των αρνητικών Φ.Ι και οδηγούν σε αύξηση του πληθυσμού, είτε β) υπολείπονται των Φ.Ι. και στην περίπτωση αυτή οι μειώσεις είναι μικρότερες.

Ταξινομώντας τους νομούς με βάση τρία κριτήρια: τη μεταβολή του πληθυσμού, τα Φυσικά τους (Φ.Ι) και τα Μεταναστευτικά τους Ισοζύγια (Μ.Ι) προκύπτει μια πιο σύνθετη εικόνα.

Διαπιστώνεται ότι το 1/3 των Νομών (17, όλοι στην ηπειρωτική χώρα με εξαίρεση το Λασίθι) έχουν ταυτόχρονα αρνητικά Μ.Ι. και Φ.Ι. (και προφανώς και απώλειες στον πληθυσμό τους). Στον αντίποδα, 4 μόνο Νομοί (τρεις στην Κρήτη συν τα Δωδεκάνησα) έχουν θετικά Μ.Ι. και Φ.Ι. (και προφανώς αύξηση του πληθυσμού τους).

Οι υπόλοιποι 30 νομοί εντάσσονται σε κάποια από τις άλλες τρεις ενδιάμεσες ομάδες. Η πρώτη συμπεριλαμβάνει δυο μόνο νομούς, την Ξάνθη και τις Κυκλάδες, που αν και έχουν περισσότερες γεννήσεις από θανάτους (Φ.Ι.+) χάνουν πληθυσμό, καθώς οι έξοδοι είναι περισσότερες από τις εισόδους (Μ.Ι. -).

Στη δεύτερη ομάδα εντάσσονται 20 νομοί – όλοι στην ηπειρωτική Ελλάδα – όπου αν και τα μεταναστευτικά τους ισοζυγία είναι θετικά, δεν επαρκούν να καλύψουν τις απώλειες των αρνητικών Φυσικών τους Ισοζυγίων, με αποτέλεσμα να έχουν μείωση του πληθυσμού τους.

Τέλος, η τελευταία ομάδα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς στους 8 Νομούς που την αποτελούν (Βοιωτίας, Θεσπρωτίας, Λέσβου, Πιερίας, Σάμου, Φωκίδος, Χαλκιδικής και Χίου) το ισοζύγιο είσοδοι – έξοδοι είναι θετικό σε τέτοιο βαθμό (Μ.Ι. ++) που υπερκαλύπτουν τις απώλειες που προκαλεί το αρνητικό Φ.Ι (περισσότεροι θάνατοι από γεννήσεις), με αποτέλεσμα να έχουν και αυτοί, όπως οι τρεις νομοί της Κρήτης και τα Δωδεκάνησα, αύξηση του πληθυσμού τους.

Από την ανάλυση αυτή προκύπτει ότι, κάτω από τους μέσους εθνικούς όρους κρύβονται σημαντικές διαφοροποιήσεις, καθώς οι όποιες μεταβολές του πληθυσμού ανάμεσα στο 2011 και το 2021 σε χαμηλότερα διοικητικά επίπεδα (Νομοί) αφενός μεν διαφοροποιούνται αυτών της χώρας, αφετέρου δε απορρέουν συχνά από το διαφοροποιημένο «παίγνιο» των δύο ισοζυγίων (Φ.Ι. & Μ.Ι.) που τις προσδιορίζουν.

Η «ελκυστικότητα» των Νομών όπως αποτυπώνεται στα Μεταναστευτικά τους Ισοζύγια διαφοροποιείται σημαντικά, όπως διαφοροποιείται εξίσου σημαντικά και το αποτέλεσμα της ζυγαριάς γεννήσεις – θάνατοι.

Η ζυγαριά αυτή (Φ.Ι.) επηρεάζεται κυρίως από την κατανομή του πληθυσμού κάθε νομού ανά ηλικία (δηλ. το ποσοστό των 65 ετών και άνω – βλ. γήρανση – και το ποσοστό των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας), καθώς οι διαφορές ανάμεσα στους νομούς, τόσο της θνησιμότητας (μέσος όρος ζωής) όσο και της γονιμότητας (μέσος αριθμός παιδιών ανά γυναίκα) είναι πολύ μικρές συγκρινόμενες με αυτές των πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών.

Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου, είχε μιλήσει προσφάτως για το θέμα της ενσωμάτωσης των παράνομων μεταναστών, ιδιαίτερα αυτών που προσπαθούν να ενταχθούν στην ελληνική κοινωνία, υποστηρίζοντας χαρακτηριστικά πως «η ομαλή ένταξη τους δε συμβάλλει μόνο στην οικονομική ανάπτυξη αλλά βοηθά και στην τόσο αναγκαία ανανέωση του πληθυσμιακού δυναμικού της χώρας μας».

© pronews.gr (με πληροφορίες από ΕΛΣΤΑΤ)