The current issue of the Greek Canadian News Ta NEA volume 16-05 published February 11th,2022.
Covering news from Greece, local news, politics, sports and other newsworthy events.
(Click on the image to read the paper.)
Ta NEA volume 16-05
Πρόταση στη Βουλή για άρση των μέτρων
Την Πέμπτη 10 Φεβρουαρίου οι Συντηρητικοί κατέθεσαν πρόταση για άρση όλων των υποχρεωτικών υγειονομικών περιορισμών από τις 28 Φεβρουαρίου.
«Χώρες όπως η Ιρλανδία, η Σουηδία, η Νορβηγία, το Ισραήλ, η Τσεχική Δημοκρατία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ισπανία και η Δανία, βρίσκονται στη διαδικασία άρσης όλων των υγειονομικών περιορισμών, παρά τα χαμηλότερα ποσοστά εμβολιασμού από τον Καναδά. Μετά από δύο χρόνια απομόνωσης και περιοριστικών μέτρων, οι Καναδοί θέλουν πίσω τις ζωές τους», τόνισε η προσωρινή αρχηγός του Συντηρητικού Κόμματος, Candice Bergen (φωτ.).
Ενώ οι περισσότεροι υγειονομικοί περιορισμοί επιβάλλονται από τις επαρχίες, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έχει ως επί το πλείστων συνοριακές, μεταφορικές και ταξιδιωτικές εξουσίες.
Η κυβέρνηση Trudeau τάσσεται υπέρ της μεθοδικής χαλάρωσης των μέτρων, αλλά ο πρωθυπουργός παραδέχεται ωστόσο ότι «Οι άνθρωποι είναι κουρασμένοι» αλλά και πως «Ο εμβολιασμός παραμένει η καλύτερη διέξοδος από την πανδημία».
Εν τω μεταξύ, η Επικεφαλής του Οργανισμού Δημόσιας Υγείας του Καναδά (PHAC), Δρ Theresa Tam, δήλωσε πρόσφατα ότι οι κυβερνήσεις μπορούν να αρχίσουν να επανεκτιμούν την καταλληλότητα των πιο περιοριστικών μέτρων, αλλά με προσεκτικό τρόπο.
Σύμφωνα με τα τελευταία ομοσπονδιακά στοιχεία για τη δημόσια υγεία, σχεδόν το 85% του συνολικού πληθυσμού στη χώρα έχει λάβει τουλάχιστον μία δόση εμβολίου COVID-19, ενώ το όριο του 40% των ατόμων που έλαβαν τρίτη δόση έχει ήδη επιτευχθεί.
Την ίδια στιγμή, η Bergen απευθυνόμενη στους διαδηλωτές, τους έκανε έκκληση να γκρεμίσουν τα οδοφράγματα, να σταματήσουν την ανατρεπτική δράση και να ενωθούν.
«Η οικονομία που θέλετε να δείτε να ξανανοίγει, βλάπτεται. Διαμαρτυρηθήκατε επειδή αγαπάτε τη χώρα και θέλετε πίσω τις ελευθερίες σας. Αυτό το μήνυμα έχει ακουστεί», τόνισε.
Κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης διάρκειας εβδομάδων στην πρωτεύουσα της χώρας, η Bergen πόζαρε για φωτογραφίες με κάποια μέλη της φάλαγγας. Άλλοι επιφανείς Συντηρητικοί – συμπεριλαμβανομένου του βουλευτή Pierre Poilievre, υποψήφιου για τη μόνιμη ηγεσία του κόμματος – έχουν συνδεθεί στενά με τη φάλαγγα και την έκκλησή της για τερματισμό των ομοσπονδιακών περιορισμών covid-19.
«Σταμάτα να διχάζεις τους Καναδούς!»
Το καραβάνι «Φάλαγγα της Ελευθερίας» που συνεχίζεται, εκτός από την αποπομπή του αρχηγού των Συντηρητικών, δημιούργησε τελευταίως και ρήγμα στο κυβερνών κόμμα των Φιλελευθέρων.
Την Τρίτη 8 Φεβρουαρίου, προς έκπληξη όλων, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Φιλελεύθερου Ομοσπονδιακού κόμματος για την επαρχία του Κεμπέκ, βουλευτής Joël Lightbound, σε συνέντευξη Τύπου κατηγόρησε έντονα τον ηγέτη του και πρωθυπουργό της χώρας, Justin Trudeau, ότι «έβαλε τα συμφέροντα του κόμματος πάνω από αυτά της πατρίδας!». Ανέφερε επίσης, ότι σπέρνει οικειοθελώς τη διαίρεση της χώρας για να σώσει τη θέση του ως πρωθυπουργός και ήταν ανεύθυνος κατά τη διάρκεια της χειρότερης κρίσης της γενιάς του!
Σύμφωνα με το βουλευτή της περιοχής Louis-Hébert, ο κ. Trudeau πολιτικοποίησε την πανδημία, καθιστώντας τον υποχρεωτικό εμβολιασμό εκλογικό ζήτημα. Συνεπώς, το μέτρο αυτό συνδέθηκε με το Φιλελεύθερο Κόμμα και όχι με το κράτος.
Θεωρούμενος ανερχόμενο αστέρι των Φιλελευθέρων στο Κεμπέκ, ο κ. Lightbound επέκρινε την απόφαση της κυβέρνησης να επιβάλει υποχρεωτικό εμβολιασμό στους ομοσπονδιακούς δημόσιους υπαλλήλους.
«Είναι καιρός να σταματήσουμε να διχάζουμε τον πληθυσμό», είπε. «Τα lockdown και οι περιορισμοί δεν μπορούν να συνεχιστούν χωρίς επιστημονική αιτιολόγηση. Η Δρ. Tam, επικεφαλής της Δημόσιας Υγείας του Καναδά, πρότεινε την επανεκτίμηση των μέτρων υγείας», ανέφερε.
Τον προβληματισμό του έχει τροφοδοτήσει και η διαχείριση της διαδήλωσης των φορτηγατζήδων, που έχει παραλύσει πάνω από δέκα μέρες το κέντρο της Οτάβας.
Καταδίκασε τα ολισθήματα, τα απεχθή και ρατσιστικά σύμβολα και τις ακροδεξιές ομάδες που συμμετείχαν, και προέτρεψε τους διαδηλωτές να μετακινηθούν αλλού και να μετακινούνται καθημερινά για να έρθουν και να ακουστούν μπροστά στο Κοινοβούλιο.
Υποστήριξε ότι ο υποχρεωτικός εμβολιασμός των φορτηγατζήδων αντίκειται στις συστάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και είχε αντίκτυπο στην τιμή των ειδών παντοπωλείου.
Ο βουλευτής από την περιοχή του Κεμπέκ πιστεύει, ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση πρέπει να προτείνει έναν οδικό χάρτη για την άρση των περιορισμών, να δημοσιεύσει τις επιδημιολογικές μελέτες στις οποίες βασίζεται για να λάβει τις αποφάσεις της και να την παροτρύνει να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τις επαρχίες για την αύξηση των μεταφορών υγείας.
Ο κ. Lightbound είπε ότι πολλοί ψηφοφόροι του έγραψαν με αγωνία, ανησυχώντας για τον αντίκτυπο των περιορισμών στην ψυχική υγεία των παιδιών, για να χάσουν τις επιχειρήσεις τους ή να μην μπορούν να εργαστούν, επειδή δεν μπορούν να εμβολιαστούν. «Αυτές οι ανησυχίες πρέπει να ακουστούν και να αντιμετωπιστούν», είπε.
ΤΑ ΚΥΡΙΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ
1] Ανήσυχοι γονείς: «Έχω ακούσει γονείς να ανησυχούν για τα παιδιά τους που βυθίζονται στην κατάθλιψη… Έχω ακούσει παιδιάτρους να με καλούν με δάκρυα στα μάτια και να μου μιλούν για το άγχος, την απομόνωση, την εγκατάλειψη των νεαρών ασθενών τους [και] να μου λένε ότι είναι καιρός να αφήσουμε τους νέους να ζήσουν».
2] Παιδιά κλειδωμένα σε δωμάτια χωρίς παράθυρα: «Έχω ακούσει πολίτες του Κεμπέκ, που ανησυχούν και αγανακτούν για την απομόνωση των ηλικιωμένων. Ότι στο Κεμπέκ, το 2022, παιδιά ηλικίας 6 έως 10 ετών ήταν κλειδωμένα σε δωμάτια χωρίς παράθυρα για 10 ημέρες. Παιδιά που βγήκαν αρνητικά, που ήταν ασυμπτωματικά, αλλά είχαν επικίνδυνη επαφή».
3] Ένα MacBook στο εξοχικό: «Έχω ακούσει ανθρώπους ότι δεν μπορούν όλοι να βγάλουν τα προς το ζην σε ένα MacBook στο εξοχικό τους σπίτι…».
4] Μεταφορές χρημάτων: «Η κυβέρνηση πρέπει να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τις επαρχίες για μεταφορά χρημάτων στην υγεία χωρίς καθυστέρηση. Η σημερινή θέση της κυβέρνησης μου φαίνεται αβάσιμη. Από τη μία πλευρά, λέμε ότι δε θα διαπραγματευτούμε το ποσό των μεταφορών χρημάτων μέχρι να τελειώσει η πανδημία και ταυτόχρονα λέμε ότι η πανδημία θα διαρκέσει για χρόνια».
5] Η διαίρεση πρέπει να σταματήσει: «Είναι καιρός να σταματήσουμε να διαιρούμε τον πληθυσμό, να σταματήσουμε να αντιπαραβάλλουμε ένα μέρος του πληθυσμού με το άλλο. Δεν μπορώ παρά να σημειώσω, με λύπη, ότι τόσο ο τόνος όσο και οι πολιτικές της κυβέρνησής μου, έχουν αλλάξει δραστικά στην τελευταία προεκλογική εκστρατεία. Από μια θετική και ενωτική προσέγγιση, ελήφθη η απόφαση να υιοθετηθεί μια προσέγγιση που διχάζει και στιγματίζει».
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ
Σύμφωνα με πληροφορίες, εδώ και πολλές εβδομάδες ο κ. Lightbound εκμυστηρεύτηκε στους συναδέλφους του βουλευτές τού Κεμπέκ τη βαθιά του ανησυχία για τον υποχρεωτικό εμβολιασμό. Διαπίστωσε μάλιστα ότι δεν είναι ο μόνος που ανησυχεί. Συγκεκριμένα, ο πρώτος που συμφωνεί απόλυτα με το κατηγορητήριο του Lightbound, είναι ο βουλευτής Yves Robillard της περιοχής Marc–Aurèle Fortin στο Λαβάλ. «Είπε ακριβώς αυτό που σκέφτονται πολλοί από εμάς», δήλωσε ο Robillard.
Επίσης, σύμφωνα με δημοσιεύματα, εκπρόσωπος του γραφείου της βουλευτού στο Brossard-Saint-Lambert, Alexandra Mendès, και Β’ αντιπροέδρου της βουλής, δήλωσε μεταξύ άλλων τα εξής: «Θα θέλαμε να δοθεί ένα τέλος στη ρητορική “εμείς εναντίον τους” και να πιστεύουμε ότι ο εμβολιασμός έχει πολιτικοποιηθεί από όλες τις πλευρές».
ΣΕ ΤΙ ΒΑΣΙΣΤΗΚΕ
Απ’ότι φαίνεται, ο Lightbound βασίστηκε στην προεκλογική πλατφόρμα του Justin Trudeau για την ηγεσία του Φιλελευθέρου κόμματος το 2012, που μεταξύ άλλων τόνιζε: «Πιστεύω ότι τα μέλη του Κοινοβουλίου πρέπει να είναι εκπρόσωποι των ψηφοφόρων τους, ελεύθεροι να εκφράζουν τις απόψεις των ψηφοφόρων τους και ελεύθεροι να συνεργάζονται με εκπροσώπους άλλων κομμάτων για την ανάπτυξη λύσεων στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο Καναδάς».
Ομοσπονδιακή υποστήριξη για ηλικιωμένους χαμηλού εισοδήματος που έλαβαν επιδόματα πανδημίας
Η κυβέρνηση του Καναδά ανακοίνωσε ότι επειδή η πανδημία μαίνεται, θα συνεχίσει να υποστηρίζει ευάλωτους ηλικιωμένους με χαμηλό εισόδημα που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες λόγω του COVID-19.
Το επίδομα έκτακτης ανάγκης του Καναδά (CERB) και το επίδομα ανάκαμψης του Καναδά (CRB) είχαν σκοπό να υποστηρίξουν άτομα που έχασαν τη δουλειά τους κατά την έναρξη της πανδημίας. Ωστόσο, η κυβέρνηση αναγνωρίζει ότι ορισμένοι αποδέκτες Συμπληρώματος Εγγυημένου Εισοδήματος (GIS) ενδέχεται να αντιμετωπίσουν χαμηλότερες πληρωμές παροχών, λόγω του εισοδήματος που έλαβαν από το CERB και το CRB.
Όπως ανακοινώθηκε στην Οικονομική και Δημοσιονομική Ενημέρωση, η κυβέρνηση θα παράσχει έως και 742,4 εκατομμύρια δολάρια για εφάπαξ πληρωμές. Αυτές οι πληρωμές θα ανακουφίσουν την οικονομική δυσπραγία εκείνων των ηλικιωμένων που προκρίθηκαν και έλαβαν CERB και CRB το 2020, αλλά οι οποίοι στη συνέχεια είδαν ότι υπολογίζονταν ως εισόδημα και επηρέασαν τα οφέλη GIS ή άλλων επιδομάτων. Αυτή η αυτόματη, εφάπαξ πληρωμή, θα υποστηρίξει όσους είδαν απώλεια GIS ή επιδόματος αποζημιώνοντάς τους για το πλήρες, ετησιοποιημένο ποσό απώλειας. Οι ηλικιωμένοι δε θα χρειαστεί να προβούν σε καμία ενέργεια για να λάβουν την εφάπαξ πληρωμή.
Για να διασφαλιστεί ότι αυτό το ζήτημα δε θα επαναληφθεί, η Υπουργός Ηλικιωμένων του Καναδά, Kamal Khera, παρουσίασε το νομοσχέδιο C-12 στο Κοινοβούλιο την Τρίτη 8/2. Το νομοσχέδιο C-12 τροποποίησε το Νόμο για την Ασφάλεια Γήρατος, για να αποκλείσει οποιοδήποτε εισόδημα που λαμβάνεται βάσει του CERB, του CRB, του Canada Recovery Caregiving Benefit, του Canada Recovery Sickness Benefit και του Canada Worker Lockdown Benefit για τους σκοπούς του υπολογισμού του ποσού του GIS και του επιδόματος, πληρωτέος από τον Ιούλιο του 2022.
«Οι ηλικιωμένοι χαμηλού εισοδήματος δε θα πρέπει να τιμωρούνται για την πρόσβαση στην εισοδηματική υποστήριξη που χρειάζονταν κατά τη διάρκεια της πανδημικής κρίσης. Θα αποζημιώσουμε πλήρως αυτούς τους ηλικιωμένους που αντιμετωπίζουν τώρα οικονομικές δυσκολίες, ως αποτέλεσμα της λήψης επιδομάτων πανδημίας το 2020. Και, επειδή δε θέλουμε οι ηλικιωμένοι να το αντιμετωπίσουν ξανά, έχω εισαγάγει νομοθεσία για να κάνω μια σημαντική νομοθετική διόρθωση, έτσι ώστε τα επιδόματα πανδημίας να μην επηρεάζουν τα ποσά των παροχών τους στο GIS ή στο επίδομα στο μέλλον. Η κυβέρνηση του Καναδά συνεχίζει να επιδεικνύει τη δέσμευσή της για ηλικιωμένους που έχουν περισσότερες οικονομικές ανάγκες μέσω πραγματικής δράσης» είπε η υπουργός Ηλικιωμένων, Kamal Khera.
ΜΕΡΙΚΑ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ
Οι ηλικιωμένοι είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη δημογραφική ηλικιακή ομάδα στον Καναδά. Μέχρι το 2030, ο αριθμός των ηλικιωμένων αναμένεται να φτάσει τα 9,4 εκατομμύρια, αντιπροσωπεύοντας σχεδόν το ένα τέταρτο του πληθυσμού του Καναδά. Κάθε χρόνο, σε δεκάδες χιλιάδες ηλικιωμένους αυξάνεται ή μειώνεται το Συμπλήρωμα Εγγυημένου Εισοδήματος (GIS) για να αντικατοπτρίζει τις αλλαγές στο καθαρό εισόδημά τους. Αυτός ο σχεδιασμός διασφαλίζει ότι τα οφέλη πηγαίνουν στους πιο ευάλωτους ηλικιωμένους. Καθώς τα οφέλη του GIS υπολογίζονται με βάση τα έσοδα του προηγούμενου έτους, οποιαδήποτε αλλαγή στο εισόδημα σε ένα δεδομένο έτος θα έχει ως αποτέλεσμα την προσαρμογή των οφελών του GIS την επόμενη περίοδο πληρωμής Ιουλίου έως Ιουνίου. Η στοχευμένη, εφάπαξ πληρωμή, προτείνεται να πάει σε περίπου 183.000 αποδέκτες GIS και 21.000 αποδέκτες επιδόματος που έλαβαν επιδόματα πανδημίας το 2020 και οι οποίοι αντιμετώπισαν μείωση ή απώλεια παροχών GIS τον Ιούλιο του 2021.
ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΑΠΟ ΤΟ 2015
Από το 2015, η κυβέρνηση καυχιέται για την παροχή υποστήριξης σε ηλικιωμένους, όπως:
-Αύξηση του GIS για σχεδόν 900.000 άγαμους ηλικιωμένους χαμηλού εισοδήματος. Ως αποτέλεσμα αυτού και άλλων κυβερνητικών πρωτοβουλιών, υπολογίζεται ότι 45.000 ηλικιωμένοι βγήκαν από τη φτώχεια.
-Επαναφορά χιλιάδων δολαρίων στις τσέπες των μελλοντικών ηλικιωμένων Καναδών, επαναφέροντας την ηλικία καταλληλότητας για τη σύνταξη του OAS και τα προνόμια GIS στα 65 έτη οφέλους.
-Μείωση των φόρων εισοδήματος μέσω αυξήσεων στο Βασικό Προσωπικό Ποσό. Όταν αυτές οι αυξήσεις εφαρμοστούν πλήρως το 2023, 4,3 εκατομμύρια ηλικιωμένοι θα ωφεληθούν, 465.000 από τους οποίους θα μηδενιστεί ο ομοσπονδιακός φόρος εισοδήματός τους. Κάθε χρόνο, οι άγαμοι θα εξοικονομούν σχεδόν 300 δολάρια και τα ζευγάρια θα εξοικονομούν σχεδόν 600 δολάρια.
-Έκδοση εφάπαξ, αφορολόγητων πληρωμών για να βοηθηθούν οι ηλικιωμένοι με το επιπλέον κόστος τους κατά τη διάρκεια της πανδημίας, αξίας άνω των 1.500$ σε ζευγάρι χαμηλού εισοδήματος. Τον Απρίλιο του 2020, περισσότεροι από 4 εκατομμύρια ηλικιωμένοι χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος έλαβαν συμπλήρωση πίστωσης GST – αξίας κατά μέσο όρο 375$ για μεμονωμένους ηλικιωμένους και 510$ για ζευγάρια ηλικιωμένων. Τον Ιούλιο του 2020, η κυβέρνηση παρείχε εφάπαξ αφορολόγητη πληρωμή 300 έως 6,7 εκατομμυρίων δολαρίων συνταξιούχων του ΟΑΚ και επιπλέον 200 έως 2,2 εκατομμυρίων δολαρίων ηλικιωμένων που πληρούν τις προϋποθέσεις για το GIS.
-Συνέχιση του σχεδίου ενίσχυσης της σύνταξης του OAS κατά 10% τον Ιούλιο του 2022 για ηλικιωμένους 75 ετών και άνω, συμπεριλαμβανομένης μιας εφάπαξ πληρωμής 500$ τον Αύγουστο του 2021 σε συνταξιούχους OAS που θα είναι 75 ετών και άνω από τις 30 Ιουνίου 2022.
Κεμπέκ: Σημαντική μείωση των περιοριστικών μέτρων
Καθώς ολόκληρος ο κόσμος φαίνεται να αφήνει πίσω του τους περιορισμούς που επιβλήθηκαν από την πανδημία, ο πρωθυπουργός του Κεμπέκ, Φρανσουά Λεγκώ, ανακοίνωσε την Τρίτη 8/2, ότι το Κεμπέκ θα έχει τερματίσει τα περισσότερα από τα μέτρα υγείας, με το τέλος της υποχρεωτικής τηλεργασίας, καθώς και την άρση των περιορισμών στα εστιατόρια και τα μπαρ στις 14 Μαρτίου. «Άρα αυτό σημαίνει, ότι στις 14 Μαρτίου θα αρθούν τα περισσότερα μέτρα για την υγεία», είπε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου.
Ο François Legault αποκάλυψε ένα ακριβές χρονοδιάγραμμα για το σχέδιο άρσης των περιορισμών για τις επόμενες εβδομάδες. Από το ερχόμενο Σάββατο θα αρθούν τα όρια στις ιδιωτικές συγκεντρώσεις, αν και η Δημόσια Υγεία θα προτείνει το πολύ δέκα άτομα ή τρεις οικογενειακές ομάδες. Στα εστιατόρια, ο μέγιστος αριθμός ατόμων που θα δειπνήσουν σε ένα τραπέζι θα αυξηθεί από τέσσερα σε δέκα άτομα. Σε αντίθεση με τις ιδιωτικές συγκεντρώσεις, αυτό θα είναι ένα σταθερό μέγιστο. Από τη Δευτέρα 14/2, οι αθλητικοί αγώνες μπορούν να επαναληφθούν τόσο για νέους όσο και για τους ενήλικες. Οι θεατές θα μπορούν επίσης να πάρουν τη θέση τους στις κερκίδες.
Οι υπαίθριες παραστάσεις θα μπορούν να φιλοξενήσουν 5.000 άτομα. Το Κεμπέκ είχε ήδη ανακοινώσει ότι τα γυμναστήρια και τα σπα θα μπορούν να ανοίξουν τις πόρτες τους στο 50% την ίδια μέρα. Από τις 21 Φεβρουαρίου, οι επιχειρήσεις θα μπορούν να υποδέχονται το 100% των πελατών τους.
Στις 28 Φεβρουαρίου θα είναι η σειρά των μπαρ να μπορέσουν να ανοίξουν τις πόρτες τους. Οι αθλητικοί αγώνες και τα τουρνουά θα μπορούν επίσης να επαναληφθούν, η τηλεργασία θα γίνει μια απλή σύσταση, οι χώροι λατρείας θα μπορούν να συνεχίσουν τις δραστηριότητές τους στο 100% της χωρητικότητάς τους.
Τέλος, από τις 14 Μαρτίου, εστιατόρια, μπαρ και μεγάλες αίθουσες θα μπορούν να ανοίξουν σε πλήρη δυναμικότητα.
ΤΑ ΝΕΑ ΜΕΤΡΑ ΕΝ ΣΥΝΤΟΜΙΑ
Σάββατο 12 Φεβρουαρίου
-Ιδιωτικές συγκεντρώσεις: Χωρίς νόμιμο όριο, αλλά σύσταση έως 10 ατόμων ή τριών οικογενειακών ομάδων
-Εστιατόρια: Μέγιστο όριο 10 ατόμων ή τρεις οικογενειακές ομάδες (υποχρεωτικό)
Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου
-Ξεκίνημα αθλητικών αγώνων νέων και ενηλίκων
-Επιστροφή θεατών στις εξέδρες
-Ανοίγουν γυμναστήρια και spa
Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου
-Όλες οι επιχειρήσεις θα μπορούν να λειτουργούν στο 100% από τις 21 Φεβρουαρίου
-Αίθουσες παραστάσεων: άρση ορίου 500 ατόμων, κανόνας 50% της χωρητικότητας παραμένει σε ισχύ
28 Φεβρουαρίου
-Άνοιγμα μπαρ, με ορισμένους περιορισμούς
-Λήξη υποχρεωτικής τηλεργασίας
-Άνοιγμα αιθουσών παραστάσεων στο 100% της χωρητικότητάς τους
-Επαναλειτουργία μπαρ και καζίνο στο 50%
14 Μαρτίου
-Επιτρέπονται χοροί και καραόκε στα μπαρ
-Επαναλειτουργία εστιατορίων σε πλήρη χωρητικότητα
-Το Κέντρο Bell και το Κέντρο Videotron μπορούν να ξανανοίξουν σε πλήρη δυναμικότητα
ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΠΑΡΑΠΕΡΑ
ΣΤΟ ΣΑΣΚΑΤΣΟΥΑΝ
Στο Σασκάτσουαν, ο πρωθυπουργός Σκοτ Μο ανακοίνωσε την Τρίτη 8/2, ότι τα διαβατήρια εμβολιασμών δε θα είναι πλέον υποχρεωτικά στην επαρχία από τις 14 Φεβρουαρίου. Το Σασκάτσουαν γίνεται έτσι η πρώτη επαρχία στον Καναδά που ανακοινώνει το τέλος της απόδειξης εμβολιασμού. Ωστόσο, το διαβατήριο εμβολίου και οι κωδικοί QR θα εξακολουθήσουν να είναι διαθέσιμα για τους πολίτες της επαρχίας που θα τα χρειαστούν, ειδικά για ταξίδια.
Η χρήση μάσκας σε εσωτερικούς δημόσιους χώρους θα παραμείνει σε ισχύ έως τα τέλη Φεβρουαρίου, ανακοίνωσε επίσης ο πρωθυπουργός κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου. Ο Moe είπε επίσης ότι είναι καιρός «να κάνουμε το επόμενο βήμα για να ζήσουμε με τον COVID-19 και να επαναφέρουμε τη ζωή μας στο φυσιολογικό».
«Τα στοιχεία εμβολιασμού ήταν μια αποτελεσματική πολιτική, αλλά η αποτελεσματικότητά τους έχει διανύσει το δρόμο της», είπε ο Scott Moe. «Τα οφέλη δεν υπερτερούν πλέον του κόστους. Ήρθε η ώρα να θεραπεύσουμε τις διαφορές σχετικά με τον εμβολιασμό στις οικογένειές μας, στις κοινότητές μας και στην επαρχία μας» είπε.
«Η ατομική ευθύνη για αυτοπαρακολούθηση, δοκιμή και απομόνωση» παραμένει ουσιαστική σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, ο οποίος πιστεύει ότι «θα είναι σημαντικό για όλους τους πολίτες να αξιολογήσουν το δικό τους επίπεδο κινδύνου και να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα».
Δυσεύρετα τα ακίνητα στο Μείζων Μόντρεαλ
Η Επαγγελματική Ένωση Μεσιτών Ακινήτων του Κεμπέκ (QPAREB) μόλις δημοσίευσε τα στατιστικά της για την αγορά ακινήτων για την απογραφή του Μόντρεαλ (CMA) για το μήνα Ιανουάριο, με βάση την επαρχιακή βάση δεδομένων Centris των μεσιτών ακινήτων.
«Ο συνδυασμός της επιστροφής των αυστηρότερων υγειονομικών περιορισμών λόγω του κύματος Omicron, της αναμενόμενης ανοδικής κίνησης των επιτοκίων που ήδη παρατηρούνται στα 5ετή σταθερά επιτόκια στεγαστικών δανείων και της έλευσης νέων ευκαιριών στην αρχή του έτους, για άλλη μια φορά έκανε την απόκτηση νέου ακινήτου προτεραιότητα για έμπειρους αγοραστές και επενδυτές», λέει ο Charles Brant, Διευθυντής Ανάλυσης Αγοράς της QPAREB.
«Αυτό το ανανεωμένο ενδιαφέρον είναι ιδιαίτερα εμφανές στις περιφερειακές περιοχές του νησιού του Μόντρεαλ. Με τις αυξανόμενες πωλήσεις σε τμήματα υψηλότερων τιμών, ενώ μειώνονται σε άλλα, παρατηρούμε περαιτέρω επιτάχυνση των τιμών, ιδιαίτερα στη Βόρεια Ακτή, τη Νότια Ακτή, το Vaudreuil-Soulanges και το Saint-Jean-sur-Richelieu», επισημαίνει.
Ο ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ ΣΤΑ ΑΚΙΝΗΤΑ
Σύμφωνα με την QPAREB οι πωλήσεις στο Μόντρεαλ (2.836) μειώθηκαν απότομα για αυτήν την εποχή. Θα πρέπει να επιστρέψει κανείς στο 2018 για να βρει χαμηλότερο επίπεδο πωλήσεων. Αυτή η πτώση έρχεται σε αντίθεση με τα ακίνητα που πωλούνται για πάνω από 700.000$, τα οποία αντιπροσώπευαν το 22% της αγοράς τον Ιανουάριο του 2022, 8% μεγαλύτερη από το 2021 και τα οποία παρουσιάζουν αύξηση 11% στις πωλήσεις.
Αυτό σημαίνει, ότι οι αγοραστές πρώτης κατοικίας συνεχίζουν να είναι λιγότερο ενεργοί στην αγορά, ιδιαίτερα στην περιφέρεια, γεγονός που συνέβαλε επίσης σε χαμηλότερες συνολικές πωλήσεις. Οι πιο σημαντικές μειώσεις καταγράφηκαν για αρκετές περιφερειακές αγορές, ιδίως το Vaudreuil-Soulanges (-40%), το North Shore (-33%) και το South Shore (-30%).
Η πτώση στις πωλήσεις είναι ελαφρώς λιγότερο σημαντική στο Laval (-26%), στο Saint-Jean-sur-Richelieu (-24%) και στο νησί του Μόντρεαλ (-21%). Αυτές οι απότομες μειώσεις οφείλονται κυρίως στην έλλειψη ακινήτων που έρχονται στην αγορά και σε ένα ιδιαίτερα υψηλό επίπεδο δραστηριότητας την ίδια εποχή του έτους το 2021. Η επιβράδυνση των πωλήσεων σε όλη τη CMA ήταν πιο σημαντική για τις μονοκατοικίες (-32%), ακίνητα μικρού εισοδήματος (-23%) και συγκυριαρχίες (-22%).
Οι ενεργές λίστες στο Μόντρεαλ CMA συνεχίζουν να μειώνονται, αν και με πιο μέτριο ρυθμό (-15%).
Διάφοροι παράγοντες εξηγούν αυτή τη νέα επιτάχυνση των τιμών:
-Ακραίες συνθήκες της αγοράς, προς όφελος ακόμα των πωλητών.
-Η επίδραση του μεγαλύτερου μεριδίου των ακινήτων που πωλούνται στα υψηλότερα εύρη τιμών.
-Ένα πλαίσιο στο οποίο η υπερπροσφορά εμπλέκεται σε μία στις δύο πωλήσεις στις περιφερειακές περιοχές του νησιού του Μόντρεαλ.
Το αποτέλεσμα είναι ένα ρεκόρ διάμεσων αυξήσεων τιμών και επιπέδων τον Ιανουάριο. Οι μονοκατοικίες έφτασαν τα 541.000 δολάρια (+25%) και τα κόντο έφτασαν τα 381.000 δολάρια (+19%). Οι τιμές για τα πολυδιαμερίσματα έφτασαν επίσης σε νέο ρεκόρ τιμών για αυτήν την περίοδο του έτους στα 712.500 $ (+9%). Ωστόσο, η ποσοστιαία αύξηση δεν αποτελεί ρεκόρ.
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΜΕΣΙΤΩΝ
ΑΚΙΝΗΤΩΝ ΤΟΥ ΚΕΜΠΕΚ
Τα πρώτα συμβούλια ακινήτων του Κεμπέκ εμφανίστηκαν το 1950 και ανταποκρίθηκαν στην ανάγκη να δομηθούν οι δραστηριότητες των μεσιτών και να προωθηθεί το επάγγελμα. Με τα χρόνια, τα διοικητικά συμβούλια ενώθηκαν. Το QPAREB (Quebec Professional Association of Real Estate Brokers) γεννήθηκε από αυτό το κίνημα την 1η Ιανουαρίου 2019, μετά τη συγχώνευση του Greater Montreal Real Estate Board (GMREB), του Chambre immobilière de Québec (CIQ) και του Chambre immobilière des Laurentides (CIL). Η ίδρυσή του ήταν το αποκορύφωμα της οργάνωσης του επαγγέλματος και των διαφόρων νομοθετικών αλλαγών που διαμόρφωσαν με τα χρόνια τον κόσμο των ακινήτων. Σήμερα, η QPAREB είναι ο αδιαμφισβήτητος εκπρόσωπος της επαγγελματικής μεσιτείας ακινήτων στο Κεμπέκ. Η Ένωση συγκεντρώνει περισσότερο από το 90% των επαγγελματιών μεσιτών ακινήτων που δραστηριοποιούνται στο 80% της επικράτειας της επαρχίας και διαθέτει περισσότερα από 700 μεσιτικά γραφεία.
Η αξία της Ελληνικής γλώσσας…
Στις 9 Φεβρουαρίου γιορτάσαμε την «Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας». Οι δυτικοί λαοί, στην πλειοψηφία τους, αναγνωρίζουν πλέον τη χρησιμότητα και σπουδαιότητα της ελληνικής γλώσσας, που παράγει αναμφίβολα επιστήμη και τεχνολογία.
Δυστυχώς, δε συμβαίνει το ίδιο με τους έλληνες τις διασποράς, οι οποίοι λόγω του ραγδαίου αφομοιωτικού ρυθμού, τείνουν να την περιθωριοποιήσουν. Ζωντανό παράδειγμα οι Έλληνες της Αμερικής. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα πρόσφατης απογραφής των ΗΠΑ, οι ομιλούντες την ελληνική στο σπίτι είναι 325.747 άτομα, ενώ δήλωσαν ως ελληνικής καταγωγής 1.390.000. Σε σύγκριση με την προηγούμενη απογραφή, ο αριθμός των ομιλούντων την ελληνική στο σπίτι μειώθηκε αισθητά, σε ποσοστό 21%, και αυτή θεωρείται η μεγαλύτερη μείωση σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη εθνική ομάδα.
Δεν είναι τυχαίο που τα τελευταία χρόνια, τέσσερα ελληνικά ημερήσια σχολεία στην ευρύτερη περιοχή της Νέας Υόρκης, όπου και ο μεγαλύτερος αριθμός ομογενών, έκλεισαν. Αλλά και σε άλλες δραστήριες πολιτείες, σχολεία και νηπιαγωγεία σχεδόν εξαφανίστηκαν…
Εν τω μεταξύ, τ’ αποτελέσματα της απογραφής του Καναδά δε διαφέρουν κατά πολύ και πολύ φοβάμαι πως εάν δε λάβουμε εγκαίρως τα απαραίτητα μέτρα, το ίδιο μάλλον θα συμβεί και εδώ.
Λέγεται ότι «πρέπει» να μιλάμε μόνο ελληνικά με τα παιδιά στο σπίτι. Συμφωνώ, όμως ο σημερινός τρόπος ζωής και οι διαμορφωθείσες ανάγκες, σίγουρα δεν ευνοούν. Παλιότερα τα γλωσσικά καθήκοντα αναλάμβαναν η γιαγιά και ο παππούς, μετανάστες πρώτης γενιάς. Οι τωρινές γενιές των γιαγιάδων και παππούδων δε μιλούν καν τα ελληνικά και σπάνια θ’ ακούσετε γονείς που έτυχε να φοιτήσουν σε ελληνόφωνα σχολεία να μιλάνε στα παιδιά τους ελληνικά, έστω και σπασμένα.
Πιστεύουμε ακόμη, ότι πηγαίνοντας τα παιδιά στις εκκλησίες μας παραμένουν Έλληνες. Μα, στις περισσότερες εκκλησίες η λειτουργία γίνεται πλέον στην Αγγλική. Μπορεί μεν να γίνονται ελληνορθόδοξοι Χριστιανοί στο θρήσκευμα, αλλά όχι Έλληνες, κατά μία έννοια.
Το ίδιο συμβαίνει και στα ελληνικά μας σχολεία, των κοινοτήτων και των ενοριών, τα οποία θεωρούνται αμιγή ελληνικά. Ακόμη και σ’ αυτά, τα παιδιά μεταξύ τους προτιμούν να μιλάνε αγγλικά, παρουσία μάλιστα των δασκάλων και συχνά κατά την ώρα διδασκαλίας των ελληνικών…
Παραδοσιακά ως λαός, δημιουργούμε μύθους για να καλύπτουμε τις παραλείψεις μας. Και πάντα έχουμε έτοιμες δικαιολογίες, αρνούμενοι να δούμε την ωμή πραγματικότητα, να την εξετάσουμε και να βρούμε λύσεις στα υπαρκτά προβλήματα.
Η ελληνική γλώσσα αποτελεί το μεγαλύτερο κεφάλαιο που διαθέτει σήμερα ο ελληνισμός και αδιαμφισβήτητα συνέβαλε στον εμπλουτισμό του λεξιλογίου άλλων γλωσσών.
Η δύναμη του Έλληνα είναι η γλώσσα του και ο ρόλος των ελληνικών οργανώσεων στο σοβαρό αυτό θέμα θα πρέπει να είναι ενεργός και ουσιαστικός.
Παρά ταύτα, οι «μεγάλοι» οργανισμοί μας, που βασικά θα έπρεπε να παίξουν έναν ενεργότερο ρόλο στο συγκεκριμένο τομέα, όπως διαπιστώνουμε, έχουν «σοβαρότερα» προβλήματα να επιλύσουν.
Και δε χρειάζεται να σας τα ονομάσω. Τα διαβάζετε στις εφημερίδες και τ’ ακούτε στα ραδιόφωνα…
ΗΠΑ: Ο Τζο Μπάιντεν αντιμέτωπος με τα δύσκολα
Ένα χρόνο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ο Τζο Μπάιντεν δεν έχει μπορέσει ακόμη να δείξει ότι θα τηρήσει τις προεκλογικές του υποσχέσεις
Παρότι εξελέγη με σαφή πλειοψηφία, σε πείσμα των όσων έλεγε ο Ντόναλντ Τραμπ και παρά την προσπάθεια των Ρεπουμπλικάνων να αμφισβητήσουν, με διάφορους τρόπους, το αποτέλεσμα των εκλογών, και μάλιστα μια πλειοψηφία που αντιπροσώπευε μια δυναμική απαίτηση για αλλαγές, ένα χρόνο μετά, ο Τζο Μπάιντεν δεν είναι σε θέση να παρουσιάσει έναν ιδιαίτερα θετικό απολογισμό.
Παναγιώτης Σωτήρης
© in.gr
Η πανδημία εξακολουθεί να ασκεί μεγάλη πίεση στο σύστημα υγείας και να έχει κόστος σε ζωές, παρά την προσπάθεια του Μπάιντεν να επιταχύνει τη διαδικασία εμβολιασμού. Παρά τα θετικά σημάδια στην οικονομία και την ανάκαμψη, δεν έχει μπορέσει να περάσει από το Κογκρέσο το μεγάλο πακέτο δαπανών και παρεμβάσεων στο οποίο έχει επενδύσει, για να μπορέσει να βελτιώσει κάπως την κοινωνική κατάσταση.
Αντίστοιχα, δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι θα μπορέσει να περάσει και το άλλο σημαντικό του νομοθέτημα που είναι η μεταρρύθμιση της εκλογικής νομοθεσίας, που είναι απαραίτητη για να αντιμετωπιστεί η προσπάθεια των Ρεπουμπλικάνων να περιορίσουν το δικαίωμα ψήφου και ταυτόχρονα να εξασφαλιστεί η διεύρυνση του εκλογικού σώματος, που οι Δημοκρατικοί γνωρίζουν καλά ότι θα τους ευνοήσει.
Ο ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ
ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ ΤΟΥ 2022
Το Νοέμβριο του 2022 στις ΗΠΑ θα έχουν τις λεγόμενες Mid-term Elections, δηλαδή τις εκλογές του συνόλου των μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων και του ενός τρίτου της Γερουσίας.
Οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν επιδοθεί σε μια πολύ εντατική προεκλογική εκστρατεία, για να μπορέσουν να τροποποιήσουν το σημερινό συσχετισμό, όπου οι Δημοκρατικοί ελέγχουν τα Κογκρέσο, εφόσον έχουν καθαρή πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων και ισοψηφία στα μέλη της Γερουσίας, που σημαίνει ότι στην οριακή περίπτωση θα μετρήσει η ψήφος της Αντιπροέδρου – εξ ου και γιατί ο επικεφαλής της Γερουσίας είναι πλέον Δημοκρατικός, μετά από αρκετά χρόνια κυριαρχίας των Ρεπουμπλικάνων.
Αυτό σημαίνει, ότι σε μια τέτοια προεκλογική χρονιά, οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν κάθε λόγο να οξύνουν την πολεμική και να προσπαθήσουν να δυσκολέψουν με κάθε τρόπο το νομοθετικό έργο της κυβέρνησης, μπλοκάροντας νομοσχέδια στη Γερουσία και αποφεύγοντας να κάνουν συμβιβασμούς, παρά μόνο σε θέματα που μπορούν μετά να παρουσιάσουν στο δικό τους ακροατήριο ως «επιτυχίες».
Εάν οι Ρεπουμπλικάνοι ανακτήσουν την πλειοψηφία της Γερουσίας, τότε οι Δημοκρατικοί χάνουν τον έλεγχο του Κογκρέσου που τώρα έχουν, και αυτό σημαίνει πολύ μικρότερη δυνατότητα να περάσουν νομοθετήματα με τη δική τους σφραγίδα, πράγμα που με τη σειρά του σημαίνει, ότι οι Δημοκρατικοί θα πάνε στις επόμενες εκλογές με μικρότερο νομοθετικό έργο από αυτό που υποσχέθηκαν το 2020.
Μάλιστα, οι Ρεπουμπλικάνοι προσπαθούν να αλλάξουν και το συσχετισμό στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Σε αυτή την κατεύθυνση έχει ιδιαίτερη σημασία η διαδικασία της ανασχεδίασης των εκλογικών περιφερειών που γίνεται στις Πολιτείες, μια που υπάρχουν τα δεδομένα της απογραφής πληθυσμού και άρα υποχρεωτικά επανεξετάζονται οι περιφέρειες. Όμως, το πώς θα σχεδιαστούν τα όρια κάθε – μονοεδρικής – περιφέρειας, καθορίζει και το αποτέλεσμα. Και σε ορισμένες Πολιτείες, οι Ρεπουμπλικάνοι δείχνουν διατεθειμένοι να περιορίσουν τις έδρες των Δημοκρατικών.
2-Ο Δημοκρατικός γερουσιαστής της Δυτικής Βιρτζίνια Τζο Μάντσιν
Η ΧΑΜΕΝΗ – ΞΑΝΑ – ΜΑΧΗ
ΓΙΑ ΤΟ FILIBUSTER
Παρότι συχνά στις ΗΠΑ, εκφράζεται η άποψη ότι η χώρα αντιπροσωπεύει έναν ιδεότυπο κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, κυρίως επειδή υπάρχει όλο το φάσμα των λεγόμενων checks and balances (από τον κάθετο διαχωρισμό εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας μέχρι το ρόλο ασφαλιστικής δικλείδας που έχει το Ανώτατο Δικαστήριο), υπάρχουν και αρκετοί αρχαϊσμοί στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα.
Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι το filibuster. Αυτό αναφέρεται στο δικαίωμα ενός γερουσιαστή να πάρει το λόγο και να μιλήσει για όσο θέλει, χωρίς να μπορεί κανείς να τον διακόψει. Στην πράξη, είναι η δυνατότητα ενός γερουσιαστή να «μπλοκάρει» τη δυνατότητα της Γερουσίας να ψηφίσει (στις ΗΠΑ οι ομοσπονδιακοί νόμοι χρειάζονται και την υπερψήφιση στη Γερουσία).
Για να σπάσει το filibuster χρειάζεται μια ενισχυμένη πλειοψηφία τριών πέμπτων, δηλαδή να ψηφίσουν 60 γερουσιαστές. Σταδιακά με τα χρόνια, αυτή η ενισχυμένη πλειοψηφία αντικαταστάθηκε από την απόλυτη πλειοψηφία (51) για αρκετές αποφάσεις της Γερουσίας, όπως είναι οι διορισμοί υπουργών και Ανώτατων Δικαστών.
Το ενδιαφέρον είναι ότι επειδή και η αλλαγή κανόνων της Γερουσίας κανονικά υπόκειται σε filibuster, που κανονικά σπάει με ακόμη πιο ισχυρή πλειοψηφία (δύο τρίτα), η όποια αλλαγή έχει γίνει έχει αποφασιστεί με τη χρήση ενός ιδιότυπου κανόνα, που στην ιδιόλεκτο της Γερουσίας αποκαλείται η «πυρηνική επιλογή» (κατ’ αναλογία προς τα πυρηνικά όπλα). Σε αυτή την περίπτωση, ο επικεφαλής της πλειοψηφίας εγείρει ένα διαδικαστικό ζήτημα που έρχεται σε αντίθεση με κανόνες, όπως η ενισχυμένη πλειοψηφία. Η απόρριψη του διαδικαστικού αιτήματος μπορεί να αμφισβητηθεί, και ως διαδικαστικό ζήτημα επιλύεται με απλή πλειοψηφία που στην πραγματικότητα ακυρώνει την ενισχυμένη πλειοψηφία για το συγκεκριμένο θέμα. Έτσι άλλαξαν οι κανόνες για τους προεδρικούς διορισμούς και τα μέλη του Ανώτατου Δικαστηρίου, στην πρώτη περίπτωση με πρωτοβουλία των Δημοκρατικών και στη δεύτερη με πρωτοβουλία των Ρεπουμπλικάνων.
Τώρα η μάχη δόθηκε ξανά για το ζήτημα του νομοσχεδίου για το δικαίωμα της ψήφου. Το νομοθέτημα αυτό προσπαθούσε να κατοχυρώσει ενιαίους κανόνες για δικαίωμα ψήφου στις εκλογές σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Η αιτία ήταν, ότι οι Ρεπουμπλικάνοι προσπαθούν σε πολιτειακό επίπεδο να ψηφίσουν νόμους που περιορίζουν το δικαίωμα αυτό με διάφορους τρόπους: με το πώς ορίζουν την τεκμηρίωση της ταυτοπροσωπίας, με το να περιορίσουν την πρόσβαση στην επιστολική ψήφο και με το να ενισχύσουν τις περιπτώσεις, όπου κάποιος δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής στις εκλογές. Αυτό γίνεται σε συνέχεια της αμφισβήτησης των προεδρικών εκλογών του 2020, όπου οι Ρεπουμπλικάνοι αντιμετώπισαν κυρίως την επέκταση της επιστολικής ψήφου και άλλων αντίστοιχων μέτρων ως «νοθεία» και αλλοίωση του αποτελέσματος.
Οι Δημοκρατικοί επένδυσαν πολύ σε αυτό το νομοθέτημα, όμως χρειάζονταν να πετύχουν πλειοψηφία 60 για να αποφύγουν το filibuster, δηλαδή να εξασφαλίσουν και τη στήριξη δέκα Ρεπουμπλικάνων. Σε αυτό απέτυχαν.
Προσπάθησαν έτσι να αλλάξουν τον κανόνα για το filibuster, δηλαδή να το καταργήσουν ουσιαστικά για τη νομοθεσία, όμως και σε αυτό απέτυχαν, γιατί δύο Δημοκρατικοί γερουσιαστές, που αντιπροσωπεύουν την πιο συντηρητική πτέρυγα, ο Τζο Μάντσιν από τη Δυτική Βιρτζίνια και η Κίρστεν Σίνεμα από την Αριζόνα, αρνήθηκαν να υποστηρίξουν την αλλαγή των κανόνων (το filibuster κατατάσσεται από πολλούς στα μέτρα που εξασφαλίζουν ευρύτερες συναινέσεις και από άλλους στα μέτρα που υπονομεύουν τη δημοκρατία). Το αποτέλεσμα ήταν μια διπλή ήττα για τους Δημοκρατικούς, πάνω σε ένα θέμα που είχαν κάνει σημαντική πολιτική επένδυση.
Η ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΑ 2,2 ΤΡΙΣ ΔΟΛΑΡΙΑ
Όλα αυτά έχουν επίπτωση σε ένα κρίσιμο νομοσχέδιο για το μέλλον, που είναι το νομοσχέδιο για την οικονομική και περιβαλλοντική ανασυγκρότηση με τον τίτλο Build Back Better. Αυτό περιλαμβάνει δαπάνες ύψους 2,2 τρισεκατομμυρίων δολαρίων και είναι εκτός των άλλων και ένα από τα βασικά οχήματα για την «Πράσινη Μετάβαση» σε επίπεδο ομοσπονδιακής νομοθεσίας και δαπάνης.
Οι Ρεπουμπλικάνοι είχαν κάνει σαφή την αντίθεσή τους στο νομοσχέδιο ήδη από τη συζήτηση στη Βουλή των αντιπροσώπων και στη Γερουσία το μπλοκ των 50 γερουσιαστών τους ήταν αρραγές.
Και εκεί ήρθε πάλι η τοποθέτηση του Μάντσιν που δήλωσε ότι είναι αντίθετος στο νομοσχέδιο. Η αντίθεση του είχε να κάνει και με το γεγονός ότι εκλέγεται στη Δυτική Βιρτζίνια, μια Πολιτεία που παράγει γαιάνθρακα και ο ίδιος έχει πάρει ενισχύσεις από τη βιομηχανία των ορυκτών καυσίμων.
Τώρα οι Δημοκρατικοί εξετάζουν το ενδεχόμενο να κατεβάσουν μόνο τα μέτρα για το κλίμα (που έχουν απήχηση και στην εκλογική τους βάση και σε όλες τις επιχειρηματικές μερίδες έχουν επενδύσει στην «Πράσινη Ανάπτυξη») και να περάσουν τμηματικά τα υπόλοιπα, όμως και πάλι η αντίθεση των Ρεπουμπλικάνων παραμένει. Άλλωστε, αυτή είναι σήμερα μια βασική διαχωριστική γραμμή στο εσωτερικό της αμερικανικής πολιτικής σκηνής, με τους Ρεπουμπλικάνους να είναι σε μεγάλο βαθμό το κόμμα που αρνείται ότι είναι τόσο επείγον να ληφθούν μέτρα για την κλιματική αλλαγή.
TO «ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΠΑΙΝΤΕΝ»
Την ίδια ώρα οι Δημοκρατικοί εμφανίζονται απογοητευμένοι από τον Μπάιντεν, ιδίως όσο εντείνεται η προεκλογική εκστρατεία για τις εκλογές του Νοεμβρίου. Ο Πρόεδρος έχει χαμηλά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις, δεν έχει καταφέρει να περάσει τα νομοθετήματα που υποσχέθηκε και τα οποία θα αποτελούσαν τη «σημαία» των Δημοκρατικών υποψηφίων το Νοέμβριο και δε συντονίζεται με το υπόλοιπο κόμμα, ώστε να περνάει ένα κοινό μήνυμα.
Σε όλα αυτά προστίθεται και ένα ακόμη ζήτημα: αυτό των επόμενων Προεδρικών εκλογών. Ο Τζο Μπάιντεν θα είναι 82 ετών το 2024 και 86, εάν εκλεγεί, στο τέλος της δεύτερης θητείας του. Συγκριτικά, ο Ρόναλντ Ρέιγκαν ήταν 78 στο τέλος της θητείας του.
Πολλοί υποστηρίζουν ότι δε θα πρέπει να βάλει ξανά υποψηφιότητα, ιδίως όσοι έχουν φιλοδοξία να τον διαδεχτούν, καθώς θα είναι μια αδύναμη υποψηφιότητα. Ωστόσο, μέχρι στιγμής ο ίδιος επιμένει ότι εάν είναι καλά στην υγεία του, θα βάλει ξανά υποψηφιότητα, έχοντας πάλι την Κάμαλα Χάρις για συνυποψήφια στη θέση της Αντιπροέδρου. Η Αντιπρόεδρος Χάρις αυτή τη στιγμή προηγείται σε όσες δημοσκοπήσεις εξετάζουν τη δημοφιλία πιθανών Δημοκρατικών υποψηφίων, όμως είναι πολύ νωρίς για να δει κανείς πώς θα εξελιχθεί αυτή η μάχη.
ΜΙΑ ΔΙΧΑΣΜΕΝΗ ΧΩΡΑ ΚΑΙ
ΜΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΕ ΚΡΙΣΗ
Όλα αυτά αναδεικνύουν ένα βαθύτερο πρόβλημα. Η Αμερική παραμένει μια διχασμένη χώρα. Παρότι με τα ευρωπαϊκά δεδομένα οι ιδεολογικές διαφορές των κομμάτων είναι σχετικά μικρές, εντούτοις παραμένουν βαθιές σε κρίσιμα ζητήματα και αντανακλούν μια χώρα που τέμνεται σε διάφορα επίπεδα, είτε σε σχέση με τα έμφυλα ζητήματα, είτε σε σχέση με το ρατσισμό, είτε σε σχέση με την αντίληψη του περιβαλλοντικού κινδύνου, είτε σε σχέση με ερωτήματα όπως τα εμβόλια, είτε σε σχέση με τις τεράστιες κοινωνικές ανισότητες.
Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν «πολλές Αμερικές» που μπορεί σε μεγάλες μάχες όπως οι προεδρικές εκλογές να πολώνονται γύρω από μια βασική διαχωριστική γραμμή, αλλά αυτό δε μεταφράζεται σε μια ενιαία δυναμική. Επιπλέον, το ίδιο το σύστημα της αμερικανικής δημοκρατίας με τους περίπλοκους κανόνες και τις παραλλαγές ακύρωσης της λαϊκής βούλησης που εγγράφει (συμπεριλαμβανομένων και αρχαϊσμών όπως το σύστημα των εκλεκτόρων), αλλά και τη διαρκή πίεση για «συναινέσεις» σε ένα τοπίο που αυτό δεν είναι πάντα εύκολο, δυσκολεύει ακόμη περισσότερο τα πράγματα, διαμορφώνοντας μια συνθήκη που διαρκώς μετατοπίζει τη συζήτηση και την όποια «απόφαση» προς τα δεξιά και διευκολύνοντας περισσότερο την ικανότητα των Ρεπουμπλικάνων να ορίζουν την ατζέντα.
Παράνομοι μετανάστες ή πρόσφυγες;
Μπορεί πριν δύο χρόνια ο Ερντογάν να μην τα κατάφερε, όταν χιλιάδες παράνομοι μετανάστες επιχείρησαν με την καθοδήγηση των τουρκικών αρχών να εισβάλουν στον Έβρο, αλλά δεν το έχει βάλει κάτω. Πρόσφατα, ενώ ετοιμαζόταν να αναχωρήσει για επίσκεψη στην Ουκρανία, επιτέθηκε με πρωτοφανή τρόπο στην Ελλάδα, ούτε λίγο ούτε πολύ κατηγορώντας την ότι ευθύνεται για κακομεταχείριση και θανάτους προσφύγων, όπως αυτοί που συνέβησαν προ ημερών στον Έβρο.
Σταύρος Λυγερός*
© slpress.gr
Αυτή τη φορά, λοιπόν, ο Ερντογάν δεν εργαλειοποίησε τους παράνομους μετανάστες, οργανώνοντας μία υβριδική επίθεση στα ελληνικά σύνορα, όπως είχε πράξει το Μάρτιο 2020. Τους εργαλειοποίησε σε προπαγανδιστικό επίπεδο, προαναγγέλλοντας μία επικοινωνιακή επίθεση παγκόσμιας κλίμακας. Δεν αποκλείεται αυτή η κίνηση να έχει και πρόσθετο σκοπό να τορπιλίσει την προσπάθεια της Ελλάδας να εκλεγεί μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Σ’ αυτό το κλίμα και λόγω και της καταγγελίας μίας Ιρανής, ότι έξι φορές εισήλθε στην Ελλάδα και άλλες τόσες επαναπροωθήθηκε στην Τουρκία από τις ελληνικές αρχές, είναι επιβεβλημένο να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα. Γιατί και πότε η επαναπροώθηση είναι ανήθικη πράξη; Εάν ένας Εβραίος περνούσε παράνομα από τη ναζιστική Γερμανία στην Ελβετία και οι Ελβετοί τον επαναπροωθούσαν, γνωρίζοντας ότι θα συλληφθεί, θα διέπρατταν ηθικό έγκλημα. Το ίδιο εάν επαναπροωθούσε η Τουρκία έναν αντιστασιακό στην Ελλάδα επί χούντας, ή μία δυτική χώρα έναν αντιφρονούντα σε χώρα του τέως Ανατολικού Συνασπισμού, ή η Ελλάδα έναν γκιουλενιστή ή Κούρδο ακτιβιστή στην Τουρκία. Τέτοιου είδους επαναπροώθηση είναι πράγματι ηθικό έγκλημα, κι αυτό ακριβώς πολύ σωστά αποτρέπει το διεθνές δίκαιο.
Στην περίπτωση των μεταναστευτικών ροών από την Τουρκία προς την Ελλάδα, όμως, έχουμε ένα τελείως διαφορετικό φαινόμενο. Αυτοί που έρχονται στην Ελλάδα όχι μόνο δε διώκονται στην Τουρκία, αλλά είναι συνήθως οι τουρκικές αρχές, μέσω ελεγχόμενων διακινητών, που οργανώνουν τις μεταναστευτικές ροές.
Δε γνωρίζω εάν οι ελληνικές αρχές πραγματοποιούν επαναπροωθήσεις. Ας αναρωτηθούμε, όμως, γιατί μία τέτοια επαναπροώθηση είναι ηθικά μεμπτή, εφόσον, βεβαίως, οι επαναπροωθούμενοι δεν υφίστανται κακομεταχείριση. Υπογραμμίζω ότι η παράνομη είσοδος σε μία χώρα δεν είναι ανθρώπινο δικαίωμα. Είναι παρανομία, η οποία σε όλα τα κράτη τιμωρείται.
Εάν, βεβαίως, αναγνωρισθεί ότι αυτός που εισήλθε παρανόμως πραγματικά κινδύνευε στην Τουρκία (π.χ. ένας γκιουλενιστής ή Κούρδος ακτιβιστής) δικαιούται άσυλο. Όσοι, όμως, κρίθηκε ότι δε δικαιούνται άσυλο, σε μία συντεταγμένη Πολιτεία θα έπρεπε να τιμωρούνται από τη Δικαιοσύνη και πάντως να απελαύνονται με κάθε διαθέσιμο τρόπο χωρίς καθυστέρηση.
ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
Έτσι ερχόμαστε στο ζήτημα, ποιοι είναι παράνομοι μετανάστες και ποιοι πρόσφυγες. Δεν είναι τυχαίο ότι κάποιοι ομιλούν για προσφυγικό και κάποιοι άλλοι για μεταναστευτικό. Οι όροι έχουν κρίσιμη σημασία, επειδή προδιαγράφουν και τον τρόπο αντιμετώπισης. Για την ακρίβεια, γίνεται ιδεολογική χρήση των όρων «πρόσφυγας» και «οικονομικός μετανάστης».
Ο θεσμός της παροχής ασύλου σε πρόσφυγες αποτελεί κατάκτηση του πολιτισμού και πρέπει να διαφυλαχθεί. Για να εξασφαλίζεται προστασία σ’ όσους πραγματικά την έχουν ανάγκη, όμως, πρέπει να εφαρμόζονται σαφή κριτήρια για το ποιοι είναι πρόσφυγες και ποιοι παράνομοι μετανάστες (οικονομικοί). Το άσυλο θεσπίσθηκε με τη Σύμβαση της Γενεύης το 1951 για να προστατεύσει άτομα που διώκονται προσωπικά για τις πολιτικές πεποιθήσεις τους, την εθνικότητα, τη θρησκεία ή τις σεξουαλικές προτιμήσεις τους. Δεν είναι δυνάμει πρόσφυγες όσοι κατοικούν σε χώρες όπου υπάρχουν ένοπλες συγκρούσεις.
Τη δεκαετία του 1990 άρχισε αυτό που αποκαλείται forum shopping. Οι συνήθως παράνομοι μετανάστες έκαναν αίτηση για άσυλο σε 3-4 κράτη και περίμεναν να δουν ποιο θα τους το δώσει. Γι’ αυτό θεσπίσθηκε το 1999 το κοινό ευρωπαϊκό σύστημα ασύλου. Τμήμα του είναι οι κανονισμοί «Δουβλίνο». Βάσει αυτών, κάποιος μπορεί να υποβάλει αίτηση μόνο στη χώρα πρώτης εισόδου. Η μετάβαση στην ΕΕ κατέστη πλέον δύσκολη, αφού οι χώρες – μέλη επέβαλαν ίδιες απαιτήσεις για παροχή βίζας. Η υποχρέωση βίζας ανέκοψε σε μεγάλο βαθμό τις νόμιμες ροές προσφύγων. Η πίσω πόρτα, όμως, παρέμεινε ανοιχτή και οι παράνομοι μετανάστες τη χρησιμοποιούν.
ΠΡΟΣΩΠΟΠΟΙΗΜΕΝΗ – ΟΧΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ
Δύο χρόνια μετά τη θέσπιση του ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου έγινε η επέμβαση των Δυτικών στο Αφγανιστάν (2001) και δύο χρόνια αργότερα στο Ιράκ. Αυτές προκάλεσαν μια μεγάλη ροή προς την Ευρώπη. Είναι αναμφισβήτητο, ότι λόγω των πολέμων η ζωή των Αφγανών, των Ιρακινών και των Σύριων έγινε δύσκολη και ο κίνδυνος για την ασφάλεια των κατοίκων μεγάλωσε.
Το γεγονός αυτό, ωστόσο, δεν αρκεί από μόνο του για να χαρακτηρισθούν πρόσφυγες. Πρόσφυγας είναι αυτός που κινδυνεύει άμεσα η ζωή του για ειδικούς λόγους. Η ιδιότητα τού πρόσφυγα – όπως προανέφερα – είναι προσωποποιημένη, όχι συλλογική. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν συλλήβδην όλοι οι Σύριοι πρόσφυγες, επειδή στη Συρία γινόταν πόλεμος.
Τα κριτήρια της Σύμβασης της Γενεύης, όμως, έχουν ξεχειλώσει, οδηγώντας σε αδιέξοδο. Αν δικαιούνται προστασία πρόσφυγα όλοι οι κάτοικοι των ουκ ολίγων χωρών, στις οποίες διεξάγονται ένοπλες συγκρούσεις, η Ευρώπη θα έπρεπε δυνάμει να προσφέρει προστασία σε πολλές δεκάδες εκατομμύρια. Όπως έχει αποδειχθεί στην πράξη, όμως, οι ευρωπαϊκές κοινωνίες, οι οποίες ήδη υφίστανται τις παρενέργειες της μαζικής αλλά πολύ μικρότερης σημερινής μετανάστευσης, αντιδρούν έντονα.
Το ξεχείλωμα των κριτηρίων της Σύμβασης της Γενεύης, ενέτεινε και την προϋπάρχουσα των πολέμων σε Αφγανιστάν και Ιράκ ροή παράνομων οικονομικών μεταναστών από Ασία και Αφρική. Λόγω της διαφοράς βιοτικού επιπέδου, της επιδείνωσης των συνθηκών ζωής και της έλλειψης ευκαιριών, και όσοι δεν κινδυνεύουν στις χώρες τους προσπαθούν να αναζητήσουν μια καλύτερη τύχη στην Ευρώπη. Με άλλα λόγια, έχει ανοίξει ο ασκός του Αιόλου. Έτσι, η μεταναστευτική ροή έχει διογκωθεί και είναι με διακυμάνσεις διαρκής. Λόγω γεωγραφίας, οι χώρες – πύλες είναι η Ελλάδα, η Ιταλία και η Ισπανία.
ΟΤΑΝ Ο ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ ΓΙΝΕΤΑΙ
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ
Οι Σύριοι, που υποχρεώθηκαν λόγω του πολέμου να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, αρχικά κατέφυγαν σχεδόν στο σύνολό τους σε τρεις γειτονικές χώρες: στην Τουρκία, στο Λίβανο και στην Ιορδανία. Η Τουρκία, όμως, τυπικώς δεν εφαρμόζει τη σύμβαση της Γενεύης για προερχόμενους από την Ασία και την Αφρική. Το γεγονός αυτό δημιουργεί νομικό πρόβλημα, αλλά επί της ουσίας η Τουρκία είναι «ασφαλής χώρα».
Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι Σύριοι που έχουν καταφύγει στην Τουρκία και στις δύο άλλες χώρες, δεν κινδυνεύουν. Μπορεί οι συνθήκες στους καταυλισμούς που μένουν να είναι κακές, αλλά δεν τίθεται ζήτημα διώξεων, ή απειλών για τη ζωή τους. Ένας Σύριος που κατέφυγε στην Τουρκία μπορεί – έστω και καταχρηστικά – να χαρακτηρισθεί πρόσφυγας. Γιατί, όμως, είναι πρόσφυγας όταν εισέρχεται παράνομα στον Έβρο ή στα ελληνικά νησιά;
Προφανώς, ο Σύριος φεύγει από την Τουρκία με σκοπό να μεταβεί και εγκατασταθεί στη δυτική Ευρώπη, για να αρχίσει εκεί μια νέα καλύτερη ζωή. Ενώ όταν έφευγε από τη Συρία για να πάει στην Τουρκία ήταν μάλλον πρόσφυγας, όταν εισέρχεται στην Ελλάδα, κατά κανόνα λειτουργεί ως παράνομος οικονομικός μετανάστης. Με το στέρεο αυτό λογικό κριτήριο, μόνο ελάχιστοι από όσους εισέρχονται στα νησιά μπορούν να χαρακτηρισθούν πρόσφυγες.
ΕΝΑ ΔΙΑΤΡΗΤΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ
Νομικοί χρησιμοποιούν ένα καθόλα διαβλητό κριτήριο γι’ αυτή την περίπτωση. Υποστηρίζουν πως εάν παρέμεινε στην Τουρκία για κάποιους μήνες, σημαίνει ότι η Τουρκία είναι ασφαλής χώρα γι’ αυτόν και ως εκ τούτου δε δικαιούται την ιδιότητα του πρόσφυγα όταν εισέρχεται στην Ελλάδα. Εάν, όμως, δεν παρέμεινε στην Τουρκία για ικανό διάστημα τη δικαιούται.
Το κριτήριο είναι διάτρητο. Ένας π.χ. Σύριος που εγκατέλειψε τη χώρα του, λόγω πολέμου, γιατί να μην κατευθυνθεί αμέσως προς την Ελλάδα με σκοπό μία καλύτερη ζωή στη δυτική Ευρώπη, αντί να εγκλωβισθεί σε δομές φιλοξενίας στην Τουρκία; Πολλοί έκαναν αυτή την επιλογή. Γιατί να μην την κάνουν κι άλλοι, όταν γνωρίζουν πως εάν κατευθυνθούν γρήγορα προς την Ελλάδα, η αίτησή τους για άσυλο θα γίνει δεκτή;
Προφανώς είναι άδικο η Τουρκία, ο Λίβανος και η Ιορδανία να σηκώνουν ένα δυσανάλογα μεγάλο βάρος, μόνο και μόνο επειδή γειτνιάζουν με τη Συρία και ως εκ τούτου είναι οι πρώτες χώρες που υποδέχθηκαν τους Σύριους. Η αλήθεια είναι ότι η ΕΕ ήταν εξαιρετικά τσιγκούνα, όσον αφορά τη βοήθεια που αρχικά προσέφερε σ’ αυτές τις τρεις χώρες. Μόνο όταν η Άγκυρα άρχισε τους εκβιασμούς, ανοίγοντας τη στρόφιγγα, εξασφάλισε αρκετά δισ. ευρώ, αν και λιγότερα από όσα είχε υποσχεθεί η Μέρκελ. Η Ιορδανία και ο Λίβανος, όμως, που αναλογικά με τον πληθυσμό τους φιλοξενούν περισσότερους πρόσφυγες, έχουν πάρει συγκριτικά πολύ λιγότερη βοήθεια.
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ
Ακόμα κι αν καταχρηστικά θεωρηθεί, ότι π.χ. οι Σύριοι δικαιούνται την ιδιότητα του πρόσφυγα παντού, εγείρεται ένα ζήτημα. Το καθεστώς προστασίας λήγει, όταν αρθούν οι συνθήκες που μετέτρεψαν ένα Σύριο σε πρόσφυγα, όταν δηλαδή μπορεί με ασφάλεια να επιστρέψει στην πατρίδα του. Σήμερα στη Συρία επικρατούν συνθήκες ειρήνης, με την εξαίρεση της επαρχίας Ιντλίμπ και περιοχών στη βόρεια Συρία, λόγω της τουρκικής εισβολής.
Δε θα έπρεπε, λοιπόν, οι πρόσφυγες που έχουν καταφύγει στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη, αλλά και σε Τουρκία, Ιορδανία και Λίβανο, να επιστρέψουν στις εστίες τους, εάν αυτές βρίσκονται στις περιοχές της Συρίας, στις οποίες έχει αποκατασταθεί η ειρήνη και η ασφάλεια; Τουλάχιστον όσοι δεν είναι αποδεδειγμένα χαρακτηρισμένοι εχθροί του καθεστώτος Άσαντ. Ελάχιστοι, όμως, επιστρέφουν. Το γεγονός ότι εκεί υπάρχουν καταστροφές, δεν είναι δικαιολογία. Κάθε λαός που εξέρχεται από πόλεμο ανασκουμπώνεται για να ανασυγκροτήσει τη ζωή του στην πατρίδα του.
Όσοι από Ασία και Αφρική έλαβαν άσυλο, όμως, δεν επιστρέφουν στις πατρίδες τους, ακόμα κι όταν δε διατρέχουν κανένα κίνδυνο εκεί. Το άσυλο μετατρέπεται αυθαιρέτως σε δικαίωμα μόνιμης εγκατάστασης στις ευρωπαϊκές χώρες! Με άλλα λόγια, τη στάση τους δεν καθορίζει η – έστω και αμφιλεγόμενη – ιδιότητα του πρόσφυγα, αλλά η λογική του οικονομικού μετανάστη, που ψάχνει μία θέση στον ήλιο της πλούσιας Δύσης.
*Ο Σταύρος Λυγερός έχει εργασθεί σε εφημερίδες (για 23 χρόνια στην Καθημερινή), ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Σήμερα είναι πολιτικός-διπλωματικός σχολιαστής στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN και διευθυντής του ιστότοπου SLpress.gr. Συγγραφέας 16 βιβλίων. Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.
Δεν υπάρχει σενάριο υποχώρησης του Putin
Υπάρχουν μόνο οι επιλογές της κλίμακας του πολέμου | Ένας πόλεμος εύκολα ξεκινά, δύσκολα σταματάει | Οι ΗΠΑ έδωσαν στις χώρες της Βαλτικής άδεια να μεταφέρουν τους πυραύλους Stingers στην Ουκρανία
Ένας πρώην επικεφαλής της MI6 παραδέχτηκε ότι «δεν μπορεί να δει ένα σενάριο» όπου ο Vladimir Putin θα μπορούσε να υποχωρήσει εν μέσω φόβων για επικείμενη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.
Ο Sir Alex Younger, ο οποίος διετέλεσε Αρχηγός της Μυστικής Υπηρεσίας Πληροφοριών από το 2014 έως το 2020, είπε στο πρόγραμμα Today του BBC ότι ο Ρώσος Πρόεδρος «έπαιζε πόκερ παρά σκάκι» για να δημιουργήσει επιλογές για τον εαυτό του. Αλλά πρόσθεσε: «Αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να δω ένα σενάριο όπου μπορεί να υποχωρήσει με τρόπο που να ικανοποιεί τις προσδοκίες του.
AΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΑΝΑΛΥΣΗ
ΤΟΥ STEPHEN R. WEISSMAN*
© SPYTALK
Αμερικανοί αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένων μελών του Κογκρέσου, έχουν προειδοποιήσει το Ρώσο Πρόεδρο Vladimir Putin ότι εάν διατάξει εισβολή στην Ουκρανία, η Αμερική και οι σύμμαχοί της θα βοηθήσουν τους Ουκρανούς να κάνουν ένοπλη αντίσταση. Για να ενισχύσουν την άποψη τους, οι ΗΠΑ έχουν επισπεύσει τις αποστολές αντιαεροπορικών πυραύλων Stinger και άλλων όπλων στους πολιορκημένους Ουκρανούς. Εν τω μεταξύ, οι παραστρατιωτικές ομάδες της CIA και των Ειδικών Δυνάμεων, σύμφωνα με πληροφορίες, βοηθούν στην προετοιμασία του στρατού και των πολιτοφυλακών τους, για ένα είδος του ανταρτοπόλεμου σε βάθος χρόνου, που δεν έχει ξαναγίνει στην Ευρώπη από την εποχή της ναζιστικής κατοχής του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Είναι αληθινό ή μπλόφα; Όπως και να έχει, οι αξιωματούχοι πρέπει να σταματήσουν και να αναλογιστούν την πραγματική ιστορική εμπειρία των πρόσφατων εξεγέρσεων που υποστηρίζονται από τη CIA στο Αφγανιστάν, τη Λιβύη και τη Συρία. Θα πρέπει περαιτέρω να λάβουν υπόψη το προκλητικό πολιτικό και πολιτιστικό περιβάλλον που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στις περιοχές της Ουκρανίας, που πιθανότατα θα καταλάμβανε η Ρωσία.
Σύμφωνα με τους New York Times, στα τέλη Δεκεμβρίου ο πρόεδρος του Μικτού Επιτελείου Στρατού, στρατηγός Mark Milley, είπε σε Ρώσο στρατηγό, ότι ενώ μια εισβολή θα μπορούσε «πιθανώς να ανατρέψει» τις ουκρανικές δυνάμεις, θα ακολουθούσε «μια αιματηρή εξέγερση παρόμοια με αυτό που οδήγησε στη σοβιετική υποχώρηση από το Αφγανιστάν πριν από περισσότερες από τρεις δεκαετίες».
Ο Milley και άλλοι κορυφαίοι αξιωματούχοι σκέφτονται μια ουκρανική εκδοχή της μυστικής βοήθειας της CIA στους Αφγανούς μουτζαχεντίν. Φαίνονται γοητευμένοι από το ρόλο των Stingers που προμήθευσαν οι ΗΠΑ στην πιθανή εξουδετέρωση της αεροπορικής δύναμης των Σοβιετικών και βοηθώντας στην αναγκαστική απόσυρσή τους. Πράγματι, οι ΗΠΑ μόλις έδωσαν στις χώρες της Βαλτικής άδεια να μεταφέρουν τους πυραύλους Stingers στην Ουκρανία.
Ωστόσο, προσεκτικές μελέτες από έγκριτους πολιτικούς επιστήμονες και ιστορικούς, που έχουν χτενίσει τα αποχαρακτηρισμένα σοβιετικά έγγραφα, δείχνουν ότι το δεκαετές πρόγραμμα της CIA δεν ήταν από μόνο του αρκετό για να εκδιώξει τους Σοβιετικούς. Ενώ οι μαχητές μουτζαχεντίν επέβαλαν μεγάλο οικονομικό και ανθρώπινο κόστος στους Σοβιετικούς, ο αποφασιστικός παράγοντας για την αποχώρηση του Κόκκινου Στρατού ήταν η πολιτική ατζέντα του Προέδρου Mikhail Gorbachev, ο οποίος ήθελε να επικεντρωθεί στις εσωτερικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις (περεστρόικα) και του οποίου οι βασικοί σύμβουλοι ήταν απογοητευμένοι από την προσπάθεια επιβολής προγραμμάτων κοινωνικής παραβίασης των εθίμων στο Αφγανιστάν.
Ο Gorbachev πίστευε επίσης, ότι η συνεργασία με τη Δύση για την επίλυση περιφερειακών συγκρούσεων θα διευκόλυνε τον έλεγχο των εξοπλισμών και τις εμπορικές συμφωνίες επωφελείς για την περεστρόικα. Αντίθετα, ο Putin δεν έχει τέτοιο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Και φαίνεται αποφασισμένος να αποτρέψει το δυτικό του πλευρό από το να πέσει κάτω από την επιρροή του ΝΑΤΟ, ένας στρατηγικός στόχος πολύ πιο σημαντικός γι αυτόν, από ό,τι το μακρινό Αφγανιστάν για τον Gorbachev.
Όσο για τους Stingers, είναι πλέον γνωστό ότι οι Σοβιετικοί πήραν τις βασικές αποφάσεις να φύγουν από το Αφγανιστάν μόλις ενάμιση μήνα μετά τα πρώτα «χτυπήματα» από τους Stingers – σχεδόν αρκετός χρόνος για να έχουν σημαντικό αντίκτυπο στον πόλεμο. Και, σύμφωνα με τον πολιτικό επιστήμονα Alan Kuperman, ιδρυτικό συντονιστή του Έργου Πρόληψης Πυρηνικής Διάδοσης στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, οι Σοβιετικοί ανέπτυξαν «αρκετά γρήγορα» «τεχνικά και τακτικά» μέσα για να μετριάσουν τις επιπτώσεις τους.
ΑΠΕΧΕΙ ΠΟΛΥ
Το πιο πιθανό τέχνασμα του Putin θα ήταν η κατάληψη του Eastern Donbas, το ήμισυ του οποίου ελέγχεται από τις υποστηριζόμενες από τη Ρωσία αυτονομιστικές δυνάμεις, καθώς και περιοχές που γειτνιάζουν με τη χερσόνησο της Κριμαίας, την οποία προσάρτησε η Ρωσία μετά την επανάσταση του φιλοδυτικού Maidan το 2014.
Αυτές οι ζώνες περιέχουν πληθυσμούς που ψήφισαν σταθερά υπέρ των «φιλορωσικών» κομμάτων. Αν και είναι δύσκολο να γνωρίζουμε ακριβώς πώς αισθάνονται αυτοί οι άνθρωποι σήμερα για την ουκρανική κυβέρνηση, τους αυτονομιστές και τους Ρώσους, αυτές οι περιοχές δεν είναι πολλά υποσχόμενα εδάφη για μια αντιρωσική αντάρτικη εκστρατεία. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τις κύριες εκλογικές περιφέρειες για τις εξεγέρσεις που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ στο Αφγανιστάν (αγροτικοί πληθυσμοί, αντικομουνιστές μουσουλμάνοι), στη Λιβύη (την ανατολική περιοχή που εδώ και πολύ καιρό δυσαρεστήθηκε) και στη Συρία (οι πολιτικά αποκλεισμένοι Σουνίτες Μουσουλμάνοι).
Στο ανατολικό Donbas, η προοπτική της υποστήριξης των ΗΠΑ για μια εξέγερση είναι απίθανο να σταματήσει το ρωσικό μεγαθήριο. Ακόμη χειρότερα, εάν εφαρμοστεί, θα μπορούσε να προκαλέσει βάναυσα αντίποινα, όπως στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας, όπου η αεροπορική κλιμάκωση της Ρωσίας βοήθησε στην ήττα των ανταρτών που υποστηρίζονται από τη CIA.
Εν τω μεταξύ, υπάρχει μια νέα «ρυτίδα»: Ένα υποτιθέμενο σχέδιο Πούτιν για αποσταθεροποίηση και αλλαγή καθεστώτος στο Κίεβο. Οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες αναφέρουν, ότι η Ρωσία «αναπτύσσει σχέδια» να εγκαταστήσει ένα φιλορώσο ηγέτη στο Κίεβο και έχει έρθει σε επαφή με Ουκρανούς πολιτικούς για το σκοπό αυτό. Η έκθεση είναι ιδιαίτερα ασαφής ως προς τις λεπτομέρειες. Επίσης, το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ έχει ζητήσει να υπάρξουν κυρώσεις σε δύο σημερινά μέλη του κοινοβουλίου της Ουκρανίας και δύο πρώην αξιωματούχους, με την αιτιολογία ότι ενήργησαν για την περαιτέρω ρωσική «επιρροή» και «αποσταθεροποίηση». Ωστόσο, καμία αναφορά δε συνδέει αυτές τις δυνητικά ανατρεπτικές δραστηριότητες με μια προγραμματισμένη εισβολή. Επιπλέον, αξιωματούχοι των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ είπαν πρόσφατα, ότι «η λιγότερο πιθανή πιθανότητα ήταν μια πλήρους κλίμακας εισβολή, στην οποία οι Ρώσοι προσπαθούν να καταλάβουν την πρωτεύουσα». Και έχουν επισημάνει τα ρωσικά σχέδια για τις αποκαλούμενες επιθέσεις σαμποτάζ «ψευδής σημαία» στην Ανατολική Ουκρανία, που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να δικαιολογήσουν μια εισβολή, πιθανώς στην περιοχή αυτή.
Στην απίθανη περίπτωση ενός επιτυχημένου πραξικοπήματος με την υποστήριξη της Ρωσίας, που θα προκαλέσει μεγάλης κλίμακας βίαιη αντίσταση, σίγουρα θα μπορούσε κανείς να φανταστεί μια μεγάλη στρατιωτική εισβολή που θα περιλάμβανε το Κίεβο. Ωστόσο, όπως φαίνεται από τις συνθήκες της σοβιετικής αποχώρησης από το Αφγανιστάν, είναι επίσης απίθανο η υποστήριξη των ΗΠΑ και των συμμάχων για μια εξέγερση να αποτρέψει τον Πούτιν από το να προχωρήσει.
Και οι δύο πλευρές θα πρέπει να θέλουν να αποφύγουν τη στρατιωτική σύγκρουση, είτε να την περιορίσουν στην ανατολική και νότια Ουκρανία είτε θα περιλαμβάνει μια ευρύτερη περιοχή. Αυτό θα μπορούσε να τους παρακινήσει να ξεκινήσουν την αδρανοποιημένη συμφωνία Ρωσίας – Ουκρανίας του 2015 Μινσκ ΙΙ, η οποία προβλέπει την αποχώρηση των ρωσικών και αυτονομιστικών δυνάμεων από το Donbas, σε αντάλλαγμα για περιφερειακή αυτονομία και συνεργασία με τη Ρωσία – παρέχοντας έτσι μια ράμπα εξόδου για να αποφευχθεί μια σύγκρουση, που θα μπορούσε να ανάψει το φυτίλι ενός παγκόσμιου πολέμου. Και οι δύο πλευρές λένε ότι είναι υπέρ αυτού, αλλά προς το παρόν, τουλάχιστον, δε συμμετέχουν.
Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής στην εκτελεστική και νομοθετική εξουσία θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τις πραγματικότητες, όχι τους ιστορικούς μύθους, όταν σκέπτονται πιθανή υποστήριξη μιας εξέγερσης, εναντίον μιας μεγάλης περιφερειακής δύναμης.
*Ο πολιτικός επιστήμονας Stephen R. Weissman, είναι πρώην Διευθυντής Προσωπικού της Υποεπιτροπής της Βουλής των Αντιπροσώπων για την Αφρική και έχει γράψει ευρέως για τη μυστική δράση της CIA
