Το δημογραφικό, μαζί με το ασφαλιστικό, είναι οι δύο μεγαλύτερες απειλές για το μέλλον της Ελλάδας και είναι δυστυχώς αλληλένδετα. Το δημογραφικό είναι το πρόβλημα που δημιούργησε η φοροφαγία του ελληνικού κράτους και των παρασίτων του και απειλεί το ελληνικό έθνος.

Του Άγη Βερούτη

© Capital.gr

Όποιος θέλει να λύσει το δημογραφικό, δε νομιμοποιεί παράνομους οικονομικούς μετανάστες από την άλλη άκρη του κόσμου, με τελείως διαφορετική αντίληψη για τα πάντα, ελπίζοντας ότι εκείνοι θα απαρνηθούν τις πατρογονικές τους αντιλήψεις υπέρ των εγχώριων (τις οποίες χλευάζουν και αποστρέφονται άλλωστε), αλλά φροντίζει να εξαλειφθούν τα εμπόδια που βάζει το ελληνικό κράτος στους Έλληνες για τη δημιουργία οικογένειας.

ΕΜΠΟΔΙΟ ΠΡΩΤΟ: ΑΝΕΡΓΙΑ
Με την αυθαίρετη φορολόγηση και δεσποτεία του δημοσίου επί των επιχειρήσεων, κανείς δεν τολμάει να προσλάβει παραπάνω από όσους είναι απολύτως απαραίτητοι. Το να γίνεις εργοδότης στην Ελλάδα συνεπάγεται να ρισκάρεις το μέλλον σου και το μέλλον των παιδιών σου. Θυμίζω ότι, στην αρχή της οικονομικής κρίσης, ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΑΝ ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΑΝΩ ΤΩΝ 60. Με ηλικιακά κριτήρια, όχι με παραγωγικά. Αποτέλεσμα ήταν το πογκρόμ οποιωνδήποτε ήταν αρκετά ηλίθιοι να προσφέρουν δουλειές στην τότε σοσιαλιστική μπανανία που ονομάζουμε Ελλάδα.
Με την πτώση του 30% του ΑΕΠ τη διετία 2011-13, αλλά χωρίς μειώσεις στο δημόσιο (θυμίζω ότι όλοι προήχθησαν σε ένα βράδυ μετά τις μειώσεις των μισθών και κατάργηση των δώρων του δημοσίου τομέα), επανήλθε το δημόσιο στο 100%, ενώ η εσωτερική υποτίμηση κατέστρεψε εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας της παραγωγικής οικονομίας σε λίγους μήνες.

ΕΜΠΟΔΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ: ΧΑΜΗΛΟΙ ΜΙΣΘΟΙ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ΠΑΙΔΙΑ
Τα μη-μισθολογικά εργοδοτικά κόστη είναι περίπου +50% από το μισθό που παίρνει ένας εργαζόμενος. Αποτέλεσμα, αντί να πληρώνει μια επιχείρηση βασικό μισθό €1.000 και να δίνει έστω €100 ο εργαζόμενος για το κράτος ως φόρο, η επιχείρηση πληρώνει €1.050 και από αυτά φτάνουν στον εργαζόμενο τα €570 συν δώρα.
Μπορείς να κάνεις οικογένεια με €570; Μπορείς να περιμένεις να πάρεις δώρο Πάσχα €285 καθαρά για να πάρεις παπούτσια στο παιδί σου; Μπορούν να δουλεύουν δύο δουλειές δύο άτομα από το πρωί ως το βράδυ με βασικό μισθό, για να μεγαλώσουν ΕΝΑ παιδί; Γελοιότητες!
Αντί να κάνει παιδιά ο κόσμος και να καλύπτει το κόστος ανατροφής τους από τις απολαβές από τη δουλειά του, του παίρνει τα χρήματα το κράτος. Οι εισφορές που πλήρωναν όταν ο μισθός ήταν 60.000-150.000 δρχ. ήταν 5-15.000 δρχ. το μήνα. Δηλαδή περίπου €17-€40 το μήνα. Τώρα αυτοί οι ίδιοι παίρνουν κάθε μήνα ως σύνταξη όσα έβαλαν σε εισφορές μιας πενταετίας. Καταλαβαίνετε ποιο είναι το πρόβλημα;
Αντί για τα παιδιά τους, οι νέοι εργαζόμενοι πληρώνουν κηφήνες δημόσιους αργόμισθους και συνταξιούχους με μέση σύνταξη €1.000 το μήνα. Και ας μη μιλήσουμε για αναπλήρωση μεγαλύτερη από 100% με την αυτόματη προαγωγή την τελευταία ημέρα εργασίας στο δημόσιο!
Η δε μείωση του €1,5 δισ. από τον ΣΥΡΙΖΑ με το νόμο Κατρούγκαλου, επί της ετήσιας συνταξιοδοτικής δαπάνης των €30 δισ., ήταν αστεία αλλά έγινε ώστε να μην υποχρεωθούν να εκπονήσουν τον «εικονικό συνταξιοδοτικό λογαριασμό» που ζητούσαν οι κουτόφραγκοι, σε όποιον θα υπολογίζονταν οι πραγματικές εισφορές που εισέφερε ο καθένας σημερινός συνταξιούχος των €1.000 και των €3.000 ευρώ.
Είμαστε μια χώρα 10 εκατ. κατοίκων που έχει σχεδόν 1 εκατομμύριο Δημόσιους Υπάλληλους και πάνω από 3 εκατομμύρια συνταξιούχους, εκ των οποίων πολλοί δεν έχουν βάλει ως εισφορές ούτε το 10% από όσα παίρνουν και συνολικά κανένας παραπάνω από τα μισά. Η Ελλάδα δε θα έπρεπε να έχει παραπάνω από 250.000 Δημόσιους Υπάλληλους. Έχει τους τετραπλάσιους! Δε θα έπρεπε να έχει συνταξιοδοτική δαπάνη πάνω από 10% του ΑΕΠ. Έχει σχεδόν τη διπλάσια! Αυτά πληρώνει η νεολαία, αντί να πληρώνει για πάνες και για γάλα και για παιδικά παπουτσάκια.

ΕΜΠΟΔΙΟ ΤΡΙΤΟ: ΑΝΕΠΑΡΚΗΣ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ
Η δημόσια παιδεία απαιτεί φροντιστήρια για τα παιδιά που πετάνε το χρόνο τους σε σχολεία με δασκάλους που δεν αξιολογούνται και κάνουν χείριστη και ανεξέλεγκτη δουλειά (οι περισσότεροι προτιμούν να κάνουν τον ινστρούχτορα του ΚΚΕ παρά τη διδακτική ύλη), με αποτέλεσμα να χρειάζονται φροντιστήρια για να πάει καλά στις πανελλαδικές εξετάσεις το παιδί και έτσι πάει περίπατο ο δωρεάν χαρακτήρας της δημόσιας παιδείας!
Ένα παιδί με φροντιστήρια ή με ιδιωτικά σχολεία θα κοστίσει στους γονείς του εύκολα €150.000 σε 23 χρόνια που θα τελειώσει τις σπουδές του.
Όποιος προσπαθήσει να ζήσει με βασικό μισθό €570 είναι καταδικασμένος να μην μπορέσει να αναθρέψει ούτε ένα παιδί. Στο όνομα της αλληλεγγύης των γενεών προς τη Γενιά του Πολυτεχνείου, που βρήκε τρόπο να απομυζά τους Έλληνες φορολογούμενους ακόμα και μετά τον εργασιακό παροπλισμό της! Ντροπή! Είναι ντροπή να λες ότι θα βοηθήσεις τους αλλοδαπούς από μακρινές χώρες της Ασίας (που μάλιστα εχθρεύονται την Ελλάδα από άποψη και θρησκευτικό φανατισμό της Σαρίας) να ενσωματωθούν με ενίσχυση από το κράτος, όταν οι πιο πολλοί επιδίδονται στο λαθρεμπόριο και τη μαύρη εργασία. Και αυτό, αντί να διευκολύνουμε την ελληνική οικογένεια ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ.
Οι Γάλλοι έχουν θεσπίσει σημαντικές φοροαπαλλαγές και αναγνώριση ΟΛΩΝ των εξόδων που μπορεί να έχει κάθε παιδί, με αποτέλεσμα να καταπολεμούν το δικό τους δημογραφικό πρόβλημα. Ας πάρουμε παράδειγμα.
ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ, ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗΣ!
Ντροπή! Τίποτε άλλο…

Τη δύσκολη πραγματικότητα, που όλοι σχεδόν απεχθάνονται, το αλαζονικό ύφος του ιδίου και τον αυταρχικό χαρακτήρα του καθεστώτος του, ενώ όμως συγχρόνως δεν είναι σε θέση να γυρίσουν την πλάτη ούτε στη γεωστρατηγική αξία της Τουρκίας, ούτε στην ετοιμότητά της να αναλαμβάνει το ρίσκο για παρεμβάσεις σε περιοχές κρίσεων, ακόμη και στο όνομα των Συμμάχων, ανέδειξε η πρόσφατη Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ τόσο το κλίμα των διμερών συναντήσεων του Τ. Ερντογάν, όσο και το πνεύμα των Συμπερασμάτων της Συνόδου.

Νίκος Μελέτης*
© Liberal.gr

Η Τουρκία εμφανίστηκε στην πρόσφατη Σύνοδο αποφασισμένη να παίξει το χαρτί της παρεμβατικής εξωτερικής πολιτικής της και να προσπαθήσει να παρουσιάσει ως συμβατές με τις στρατηγικές του ΝΑΤΟ και των Συμμάχων, τις δικές της στρατηγικές επιδιώξεις. Από το Αφγανιστάν, στον Καύκασο, τη Μαύρη Θάλασσα, στη Μέση Ανατολή, στην Αφρική.
Η μοναδική εξαίρεση ίσως, η Ανατολική Μεσόγειος, όπου εκεί υπάρχει ένα ζήτημα, το Κυπριακό, στο οποίο η Τουρκία δεν έχει καμιά διάθεση ούτε να κάνει, ούτε να δείξει ότι κάνει έστω και ένα βήμα πίσω.
Αντιθέτως, για όλα τα ζητήματα, ο Τ. Ερντογάν εκτός από τη χρησιμότητα της Τουρκίας, που απαλλάσσει τους Συμμάχους από επικίνδυνες εμπλοκές σε θερμά μέτωπα, όπως το Αφγανιστάν και η Μέση Ανατολή, πρόβαλε διαρκώς την ανάγκη «διαλόγου».
Ένας καλός τρόπος να στείλει τις διαφωνίες και τη σκληρή μέχρι τώρα αντιπαράθεση με αρκετές χώρες – μέλη του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στην «εξέδρα», κερδίζοντας χρόνο και εντυπώσεις.
Οι συναντήσεις του Τ. Ερντογάν με τον πρόεδρο Τ. Μπάϊντεν και τον Εμ. Μακρόν, δεν έλυσαν προβλήματα και το ίδιο ακριβώς έγινε και στη συνάντηση με τον Κ. Μητσοτάκη.
Όμως φαίνεται να αποκαταστάθηκαν δίαυλοι επικοινωνίας και ο κ. Ερντογάν παίρνει ανάσες, σε μια εξαιρετικά δύσκολη στιγμή για την προεδρική θητεία του.
Ο Λευκός Οίκος, μετά τις θετικές δηλώσεις του προέδρου Μπάιντεν για τη συνάντησή του με τον πρόεδρο Ερντογάν, απέφυγε, σε μια από τις σπάνιες περιπτώσεις, να εκδώσει το λεγόμενο read out, που δημοσιοποιεί το περιεχόμενο των συναντήσεων του Προέδρου με ξένους ηγέτες και αποτυπώνει έτσι και το κλίμα των συνομιλιών.
Το προηγούμενο read out μετά την τηλεφωνική επικοινωνία Μπάϊντεν – Ερντογάν, όπου είχε ανακοινωθεί στον Τούρκο ηγέτη η απόφαση για αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων, ήταν μόλις δύο παράγραφοι και σε εξαιρετικά ψυχρό κλίμα.
Είναι σαφές, ότι στις συναντήσεις της Συνόδου του ΝΑΤΟ, η Ουάσιγκτον επέλεξε να δώσει τα μηνύματα της στον Τ. Ερντογάν και να προσφέρει χρόνο, ώστε να δοκιμασθεί η δυνατότητα της τουρκικής πλευράς να προσαρμοσθεί σε αυτό το νέο πλαίσιο που προωθεί ο κ. Μπάϊντεν, όπου ζητήματα Δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και συστράτευσης σε θέματα κρίσιμων επιλογών, όπως η σχέση με τη Ρωσία, έχουν καθοριστικό χαρακτήρα στις σχέσεις των ΗΠΑ με άλλες χώρες.
Το θέμα των S-400 και των F-35 παραμένει ως ογκόλιθος στο τραπέζι, καθώς και το θέμα των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Και με τον Γάλλο πρόεδρο Εμ. Μακρόν διαπιστώθηκε ένα αντίστοιχο κλίμα. Πριν από περίπου δύο εβδομάδες, ο Γάλλος πρόεδρος ήταν στο στόχαστρο ακραίων υβριστικών επιθέσεων από τον Τ. Ερντογάν, στη συνάντησή τους όμως συμφώνησαν να συνεργασθούν οι δύο χώρες σε περιοχές όπως η Συρία και η Λιβύη.
Εκεί που ακόμη και αυτή τη στιγμή υπάρχει απόλυτη σύγκρουση συμφερόντων και οι δύο χώρες υποστηρίζουν διαφορετικά στρατόπεδα. Ακόμη και για το εξαιρετικά σοβαρό θέμα, της παρεμβατικότητας και της προσπάθειας άσκησης επιρροής της Τουρκίας στο μουσουλμανικό πληθυσμό της Γαλλίας και μάλιστα ενώ η χώρα βαδίζει προς κρίσιμες προεδρικές εκλογές, επιλέχθηκαν χαμηλοί τόνοι…
Για τις συναντήσεις του Τ. Ερντογάν με την Α. Μέρκελ και τον Μπ. Τζόνσον, δεν υπήρχε θέμα, καθώς επρόκειτο περί «φιλικής» συναναστροφής, περισσότερο λόγω και της στήριξης που προσφέρουν οι δύο χώρες στην Τουρκία και της προσωπικής σχέσης των δύο ηγετών με τον Τ. Ερντογάν.
Στο Ανακοινωθέν της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, έγινε ειδική αναφορά στην «εγρήγορση» της Συμμαχίας για τις εκτοξεύσεις πυραύλων εναντίον της Τουρκίας από το Συριακό έδαφος, εκφράσθηκαν ευχαριστίες στην Τουρκία για τη φιλοξενία των Σύρων προσφύγων, ενώ για τη Λιβύη δε γίνεται η οποιαδήποτε αναφορά στην ανάγκη απόσυρσης των ξένων δυνάμεων…
Και φυσικά απουσιάζει παντελώς, η οποιαδήποτε αναφορά στην Ανατολική Μεσόγειο, η οποία αν μη τι άλλο αποτελεί κομμάτι της Νατοϊκής Συμμαχίας, όπου οι απειλές ασφάλειας και οι αποσταθεροποιητικές κινήσεις είναι συχνές, προκειμένου φυσικά να μη θιγεί η Τουρκία.
Η Αθήνα, το αμέσως επόμενο διάστημα, θα έχει να διαχειρισθεί μια δύσκολη διαπραγμάτευση στην ΕΕ, καθώς αυτή η αλλαγή προσωπείου εκ μέρους του Ερντογάν, διευκολύνει εκείνους που θέλουν να περάσει η θετική ατζέντα για την Τουρκία, με τις ελάχιστες δυνατές προϋποθέσεις. Η Γερμανία δεν κρύβει εξάλλου ότι το μόνο το οποίο θέλει να διαπραγματευθεί με την Άγκυρα, είναι η διατήρηση της συμφωνίας για το μεταναστευτικό.
Προφανώς, ούτε τα ήσυχα νερά στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο θα κρατήσουν για πολύ, ούτε το ρίξιμο των τόνων στις σχέσεις της Άγκυρας με την Ουάσιγκτον και το Παρίσι θα είναι μόνιμο, ούτε φυσικά θα ξεπερασθούν τα προβλήματα που αντιμετωπίζει και στο εσωτερικό ο κ. Ερντογάν.
Όμως αυτή η νέα περίοδος χάριτος που έχει κερδίσει ο Τ. Ερντογάν, δημιουργεί νέες προκλήσεις για την Αθήνα αλλά και για τη Λευκωσία…

Το άριστο επίπεδο των διμερών μας σχέσεων, ζητήματα περιφερειακής ασφάλειας καθώς και η ενίσχυση της συνεργασίας, σε τομείς όπως η ενέργεια και η οικονομία, βρέθηκαν στο επίκεντρο των συναντήσεων του έλληνα πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, με τον Πρόεδρο της Αραβικής Δημοκρατίας της Αιγύπτου, Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι και τον πρωθυπουργό, Μουσταφά Μαντμπούλι.

Σπύρος Μουρελάτος
© ΑΠΕ-ΜΠΕ
Δευτέρα 21 Ιουνίου 2021

Η επίσκεψη του πρωθυπουργού, κατόπιν πρόσκλησης του κ. Αλ Σίσι, έρχεται επτά μήνες μετά την επίσκεψη του Προέδρου της Αιγύπτου στην Αθήνα και εντάσσεται στο πλαίσιο των πυκνών διμερών επαφών και της σταθερής βελτίωσης που διαπιστώνεται στις σχέσεις με το Κάιρο.
Ελλάδα και Αίγυπτος συμμετέχουν άλλωστε σε σχήματα περιφερειακής συνεργασίας, όπως η τριμερής συνεργασία με την Κύπρο, το East Mediterranean Gas Forum και το νεοσύστατο «Φόρουμ Φιλίας», σχήματα που έχουν ως βάση το Διεθνές Δίκαιο, τις σχέσεις καλής γειτονίας και την προώθηση της ειρήνης, της σταθερότητας και της ευημερίας στην περιοχή της Μεσογείου.
Κατά τη διάρκεια της συνάντησης με τον Πρόεδρο Αλ Σίσι επιβεβαιώθηκε η συναντίληψη που έχει εμπεδωθεί σε σειρά σημαντικών ζητημάτων, ο στρατηγικός χαρακτήρας των διμερών σχέσεων, καθώς και η αμοιβαία βούληση για περαιτέρω εμβάθυνση της συνεργασίας μεταξύ Αθήνας και Καΐρου.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ενημέρωσε τον κ. Αλ Σίσι για τις εξελίξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και για την πρόσφατη συνάντησή του με τον Πρόεδρο της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στη Σύνοδο Κορυφής του NATO.

Κ. ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: «ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ Η ΑΜΟΙΒΑΙΑ ΕΠΩΦΕΛΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ
ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΤΟΜΕΙΣ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ,
Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ»
Ο πρωθυπουργός επισήμανε ότι διαμετρικά αντίθετες θέσεις εξακολουθούν να υπάρχουν σε σοβαρά ζητήματα, όμως σε κάποιους τομείς, όπως το εμπόριο, η προστασία του περιβάλλοντος και ο τουρισμός, είναι δυνατή η αμοιβαία επωφελής συνεργασία. Τόνισε παράλληλα την ανάγκη να διατηρηθεί η αποκλιμάκωση και η σχετική ηρεμία της τελευταίας περιόδου, διευκρινίζοντας ότι μόνο υπό αυτές τις συνθήκες θα είναι δυνατό να καλλιεργηθεί, σταδιακά, κλίμα εμπιστοσύνης και βελτίωσης των σχέσεων.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ευχαρίστησε τον κ. Αλ Σίσι για τη σταθερή στήριξη της Αιγύπτου στις προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού με βάση τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, υπογραμμίζοντας ότι οι σχετικές αποφάσεις θέτουν το μοναδικό και δεσμευτικό διαπραγματευτικό πλαίσιο.
Στο πλαίσιο αυτό, ο πρωθυπουργός επανέλαβε ότι η τουρκοκυπριακή πρόταση για λύση δύο κρατών δεν μπορεί να αποτελέσει βάση για διαπραγμάτευση, καθώς έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις αποφάσεις του ΟΗΕ και το κοινοτικό κεκτημένο, που προβλέπουν λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας με μία κυριαρχία, μία διεθνή ταυτότητα και μία ιθαγένεια.
Αναφορικά με τη Λιβύη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο κ. Αλ Σίσι συμφώνησαν, ότι η αποχώρηση όλων των ξένων στρατιωτικών δυνάμεων, τακτικών και μισθοφορικών, αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία της διαδικασίας σταθεροποίησης της χώρας, η οποία άλλωστε είναι γείτονας της Αιγύπτου από στεριάς και της Ελλάδας από θαλάσσης.
Οι δύο ηγέτες επιβεβαίωσαν επίσης την κοινή θέση τους, ότι η πολιτική λύση στη γειτονική χώρα πρέπει να προκύψει βάσει των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και της Διαδικασίας του Βερολίνου, τη στιγμή που η Λιβύη οδεύει προς τις προγραμματισμένες εκλογές του Δεκεμβρίου.
Ο κ. Μητσοτάκης και ο Πρόεδρος Αλ Σίσι εξέτασαν τις δυνατότητες διεύρυνσης και εμβάθυνσης της ήδη πολυσχιδούς ελληνο-αιγυπτιακής συνεργασίας, με έμφαση στην ενέργεια, την ασφάλεια και την οικονομία.
Τον πρωθυπουργό συνόδευσαν και έλαβαν μέρος στις συναντήσεις των διευρυμένων αντιπροσωπειών, ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Κώστας Σκρέκας, η διευθύντρια του Διπλωματικού Γραφείου του πρωθυπουργού, Πρέσβης Ελένη Σουρανή, η κυβερνητική εκπρόσωπος, Αριστοτελία Πελώνη, ο διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, Παναγιώτης Κοντολέων, ο σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, Θάνος Ντόκος και ο πρέσβης της Ελλάδας στην Αίγυπτο, Νίκος Γαριλίδης.
Αμέσως μετά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης συναντήθηκε σε πολύ καλό κλίμα και με τον Αιγύπτιο ομόλογό του, Μουσταφά Μαντμπούλι. Κατά τη συνάντηση συζητήθηκαν εκτενώς οι διμερείς οικονομικές και εμπορικές σχέσεις.
Στις δηλώσεις του, πριν από την έναρξη της συνάντησης, έδωσε έμφαση στην οικονομική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών. Έκανε ειδική αναφορά στον τομέα του Τουρισμού μετά την πανδημία και αναφέρθηκε εκτενώς στη συνεργασία στον κλάδο της Ενέργειας στην ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Αιγύπτου και στην πολυμερή συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο στον τομέα του φυσικού αερίου.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΩΣ ΔΙΑΜΕΤΑΚΟΜΙΣΤΙΚΟΣ
ΚΟΜΒΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΕΣ ΕΞΑΓΩΓΕΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ
Στη διάρκεια της συνάντησης συζητήθηκε, μεταξύ άλλων, η δυνατότητα της Ελλάδας να λειτουργήσει ως διαμετακομιστικός κόμβος για τις ενεργειακές εξαγωγές της Αιγύπτου, αξιοποιώντας αφενός τον αναβαθμισμένο σταθμό υγροποιημένου φυσικού αερίου στη Ρεβυθούσα και αφετέρου το σχεδιαζόμενο πλωτό σταθμό ανοιχτά της Αλεξανδρούπολης, ενώ εξετάστηκε επίσης η ηλεκτρική διασύνδεση των δύο χωρών.
Αποφασίστηκε να ενθαρρυνθεί ακόμη περισσότερο η επιχειρηματική συνεργασία μέσω της προώθησης κοινοπραξιών, σε τομείς όπως οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, οι τηλεπικοινωνίες, ο τουρισμός, η προστασία του περιβάλλοντος και η ναυτιλιακή συνεργασία.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης σημείωσε, ότι μολονότι οι οικονομικές ανταλλαγές είναι σε καλό επίπεδο, υπάρχει ακόμα περιθώριο μεγέθυνσής τους. Πρόσθεσε δε, πως ελληνικές επιχειρήσεις έχουν ήδη οικοδομήσει πολύ καλή φήμη στην Αίγυπτο και διαθέτουν την τεχνογνωσία, ώστε να συμβάλλουν στην κατασκευή υποδομών στην Αίγυπτο.
Υπενθυμίζεται, ότι πρώτος σταθμός του πρωθυπουργού κατά την επίσημη επίσκεψή του ήταν το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη και ο τάφος του Προέδρου Ανουάρ Σαντάτ, όπου κατέθεσε στεφάνια.

Τα όσα είπε προ ημερών η Πρόεδρος της Δημοκρατίας για το δημογραφικό δεν είναι κάτι νέο. Είναι το στερεότυπο των κάθε είδους δικαιωματιστών. «Η Ελλάδα θα λύσει το δημογραφικό της πρόβλημα με την ενσωμάτωση μεταναστών». Τόσο απλά! Ούτε καν μία επιφύλαξη για το εάν κατηγορίες μεταναστών μπορούν να ενσωματωθούν και να γίνουν Έλληνες. Ο φιλελέ λαϊκισμός στο απόγειό του.

Σταύρος Λυγερός*

© slpress.gr

Υπενθυμίζω ότι – με την Ελλάδα να πέφτει στο γκρεμό – μία από τις πρώτες κινήσεις της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου (2009-2011) ήταν να αλλάξει το θεσμικό πλαίσιο για την παραχώρηση ιθαγένειας! Πριν το 1990 ο Κώδικας Ιθαγένειας απασχολούσε μόνο τους αρμόδιους υπηρεσιακούς παράγοντες και τους νομικούς, όχι την κοινή γνώμη, επειδή μέχρι το 1990 η Ελλάδα φιλοξενούσε ελάχιστους μετανάστες. Δεν είχε πολιτική σημασία εάν οι προϋποθέσεις απόδοσης ιθαγένειας θα ήταν σφικτές ή χαλαρές. Το 2010, όμως, είχε κρίσιμη σημασία, επειδή επηρέαζε την ταυτότητα και το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας.

Το επιχείρημα της νομοθετικής πρωτοβουλίας του Γιώργου Παπανδρέου ήταν η «ανάγκη τακτοποίησης». Από αυτή την άποψη, συνέχιζε και κλιμάκωνε την απαράδεκτη πρακτική της ελληνικής Πολιτείας να νομιμοποιεί μαζικά καταστάσεις, οι οποίες είχαν διαμορφωθεί με παράνομο τρόπο. Δύο φορές η κυβέρνηση Σημίτη και άλλη μία η κυβέρνηση Καραμανλή είχαν νομιμοποιήσει μαζικά παράνομους μετανάστες, αλλά τουλάχιστον δεν τους είχαν δώσει ιθαγένεια.

Με το υπαρκτό αλλά ανεπαρκές επιχείρημα της κάλυψης ανθρωπιστικών αναγκών, η κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου άνοιξε την πόρτα για πιο εύκολη, σχεδόν μαζική και υπό κάποιες προϋποθέσεις αυτόματη παραχώρηση ιθαγένειας. Το σχήμα είναι γνωστό και ταιριάζει στην ελληνική Πολιτεία: Μετά από μερικά χρόνια οι παράνομοι μετανάστες νομιμοποιούνται, και μετά από μερικά ακόμα χρόνια αποκτούν ιθαγένεια!

ΞΕΠΕΡΑΣΜΕΝΟ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ!

Πίσω από αυτή την πολιτική υπήρχε ισχυρή δόση ιδεοληψίας. Ο Γιώργος Παπανδρέου και το επιτελείο του θεωρούσαν ότι το εθνικό κράτος είναι ξεπερασμένο και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να το ξεφορτωθούν και να μετατρέψουν την ελληνική κοινωνία σε πολυπολιτισμική. Λίγο πριν είχα γράψει άρθρο με τον εύγλωττο τίτλο «Ελλάδα: Χώρα ή χώρος;» (Επίκαιρα, αρ. 11, 31/12/2009). Ένας τίτλος που στη συνέχεια έκανε τη δική του καριέρα στη δημόσια σφαίρα.

Η ρητορική του Γιώργου Παπανδρέου είναι ενδεικτική. Είχε πει ότι η παραχώρηση ιθαγένειας «είναι και χρέος απέναντι σε ανθρώπινα δικαιώματα ατόμων που έχουν πια επιλέξει την Ελλάδα ως πατρίδα. Και τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπαίνουν σε δημοψηφίσματα». Πρόκειται για μοναδική μπαρούφα. Μπορεί τα ανθρώπινα δικαιώματα να είναι αδιαπραγμάτευτα, αλλά ούτε πρωτοετής φοιτητής δε θα ισχυριζόταν ότι η απόκτηση ιθαγένειας από ένα μετανάστη είναι ανθρώπινο δικαίωμά του, όσα χρόνια και αν ζει σε μια χώρα.

Είναι αναφαίρετο δικαίωμα της Ελλάδας (και κάθε κράτους) να επιλέγει σε ποιους δίνει ιθαγένεια. Δεν πρέπει ποτέ να παραχωρείται με αντικειμενικά κριτήρια. Πρέπει πάντα να παραχωρείται κατά περίπτωση και μετά από ενδελεχή προσωπική εξέταση. Η παροχή ιθαγένειας πρέπει να είναι το αποτέλεσμα της αφομοίωσης ενός ατόμου στην ελληνική κοινωνία και όχι το αντίστροφο: να θεωρείται μέσο για την ενσωμάτωσή του.

ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Εκτός αυτού, ο τότε πρωθυπουργός είχε εμμέσως πλην σαφώς παρομοιάσει τους παράνομους μετανάστες με τους Έλληνες που το 1923 είχαν έλθει πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία! Το γεγονός ότι οι Μικρασιάτες ήταν Έλληνες που εκδιώχθηκαν λόγω της συμφωνίας για υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών δε λέει τίποτα στους δικαιωματιστές, επειδή θεωρούν ότι το έθνος είναι ξεπερασμένο! Γι’ αυτό και αντιμετωπίζουν την Ελλάδα σαν χώρο και όχι ως χώρα. Αυτή είναι η αιτία που σχεδόν ποτέ δεν κάνουν τη διάκριση μεταξύ νόμιμου και παράνομου μετανάστη.

Σας θυμίζουν κάτι αυτά; Είναι το ίδιο ιδεολόγημα που επικαλέστηκαν το 2015-2016 πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, με πρώτο το Νίκο Φίλη. Κάτι παρεμφερές μας σέρβιρε τις προηγούμενες ημέρες η Αικατερίνη Σακελλαροπούλου. Ο Γιώργος Παπανδρέου πίστευε, αφελώς, ότι η παραχώρηση ιθαγένειας επιφέρει από μόνη της την ενσωμάτωση των μεταναστών. Το παράδειγμα πρώην αποικιοκρατικών ευρωπαϊκών χωρών, όμως, τον διαψεύδει. Κοινότητες μουσουλμάνων που έχουν ιθαγένεια εδώ και δύο ή τρεις γενιές παραμένουν σε μεγάλο βαθμό γκετοποιημένες.

Η παραχώρηση ιθαγένειας σε μετανάστες είναι πολύ σοβαρό ζήτημα, για να εκτραπεί σε αντιπαράθεση ιδεολογημάτων. Η Ελλάδα φιλοξενεί κατά κανόνα μετανάστες που εισήλθαν παρανόμως, το πρώτο κύμα από την Ανατολική Ευρώπη και το δεύτερο μουσουλμάνοι από την Ασία και Αφρική. Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι οι κάθε είδους δικαιωματιστές που ουσιαστικά υποστηρίζουν την ανεξέλεγκτη παράνομη μετανάστευση με σημαία υπαρκτά ανθρωπιστικά ζητήματα γαρνιρισμένα με μπόλικο βουρκώδη συναισθηματισμό, επικαλούνται τα τετελεσμένα που έχουν προκύψει από αυτή (τα παιδιά που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα) για να επιβάλουν όχι απλώς τη νομιμοποίησή τους, αλλά και την παραχώρηση ιθαγένειας. Είναι άλμα στο κενό και όχι προς τα εμπρός, όπως με θρησκευτικό φανατισμό ισχυρίζονται.

ΧΩΡΑ ή ΧΩΡΟΣ;

Τα κριτήρια για την παραχώρηση ιθαγένειας πρέπει να είναι συνιστώσα μιας ολοκληρωμένης πολιτικής και όχι προϊόν ιδεολογικών εμμονών. Είναι γελοίο να συγχέεται ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του παράνομου μετανάστη, με την παραχώρηση ιθαγένειας. Λόγω και των εθνικών απειλών που αντιμετωπίζει, η Ελλάδα πρέπει να δίνει ιθαγένεια με αυστηρά κριτήρια και με πολλή προσοχή.

Οι παράνομοι μετανάστες που ήλθαν από την Ανατολική Ευρώπη, κυρίως τη δεκαετία του 1990, έχουν συνήθως εισέλθει σε τροχιά κοινωνικής ενσωμάτωσης λόγω της ύπαρξης κοινών πολιτισμικών παρονομαστών. Το βασικό κριτήριο για την παραχώρηση της ελληνικής ιθαγένειας, άλλωστε, πρέπει να είναι η πολιτισμική συμβατότητα. Αυτή επιτρέπει την ενσωμάτωση – αφομοίωση του μετανάστη στην ελληνική κοινωνία. Γι’ αυτό και τα αιτήματα για ιθαγένεια που υποβάλει αυτή η κατηγορία μεταναστών πρέπει να εξετάζονται πάντα κατά περίπτωση, αλλά με θετικό τρόπο.

Είναι άκρως επικίνδυνο, πάντως, ένα τόσο σοβαρό ζήτημα όπως η παραχώρηση ιθαγένειας, να προσεγγίζεται με όρους ιδεολογικής τρομοκρατίας. Οι μεταμοντέρνοι φιλελέ και οι αριστεροί δικαιωματιστές χαρακτηρίζουν «ακροδεξιούς», «ξενοφοβικούς» και «ρατσιστές» όποιους ασκούν κριτική στην ιδεοληψία τους και ζητούν τη λήψη δραστικών μέτρων για να συρρικνωθεί η παράνομη μετανάστευση.

Το δράμα είναι πως όλοι αυτοί που με περισσή ευκολία ασκούν ιδεολογική τρομοκρατία, ουσιαστικά προσπαθούν να εγκλωβίσουν τη δημόσια συζήτηση μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης: Σκύλλα είναι οι ίδιοι που αντιλαμβάνονται την Ελλάδα σαν χώρο και όχι ως χώρα. Και Χάρυβδη είναι οι ακροδεξιοί ρατσιστές που μιλούν για νόθευση της ανύπαρκτης καθαρότητας του ελληνικού αίματος.

Κατασκευάζοντας, όμως, ψευδές δίπολο, το μόνο που καταφέρνουν οι αυτάρεσκοι μεταμοντέρνοι φιλελέ και αριστεροί δικαιωματιστές είναι να εξωθούν πολίτες στην αγκαλιά της Ακροδεξιάς. Κι αν αυτό είναι ατόπημα για στελέχη κομμάτων, για την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, με ό,τι ο θεσμός συμβολίζει για το κράτος, το λαό και την εθνική ταυτότητα, είναι πολιτικό έγκλημα.

*Ο Σταύρος Λυγερός έχει εργασθεί σε εφημερίδες (για 23 χρόνια στην Καθημερινή), ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Σήμερα είναι πολιτικός-διπλωματικός σχολιαστής στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN και διευθυντής του ιστότοπου SLpress.gr. Συγγραφέας 16 βιβλίων. Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.