Πολλές γενοκτονίες γνώρισε ο εικοστός αιώνας και η Μικρασιατική γη τις χειρότερες από αυτές. Ας θυμηθούμε τούτες τις μέρες την ιστορική πλέον τοποθέτηση του σφαγέα Μπεχαεντίν Σακίρ το 1915: «Τα έθνη που απόμειναν από παλιά στην αυτοκρατορία μας μοιάζουν με ξένα και βλαβερά χόρτα που πρέπει να ξεριζωθούν. Η Τουρκία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα, όπου η μωαμεθανική δύναμη και οι μωαμεθανικές αντιλήψεις θα κυριαρχούν και κάθε άλλη θρησκευτική προπαγάνδα θα καταπνίγεται… Και αυτό δεν μπορεί να γίνει με την πειθώ. Άρα πρέπει να χρησιμοποιηθεί βία…» Η αρχή έγινε με τους Αρμένιους. Η συστηματική προσπάθεια της εξόντωσής τους έχει μείνει στην ιστορία ως η πρώτη προσπάθεια αναζήτησης μιας τεχνικής της γενοκτονίας, το μόνο αξιοσημείωτο εξαγώγιμο προϊόν του Κεμαλισμού. Την εφάρμοσαν οι Γερμανοί επί των Εβραίων, την εφάρμοσαν οι Κεμαλιστές στον Πόντο, στην Μικτά Ασία, στην Πόλη, στην Κύπρο, στο Κουρδιστάν… Μετά την αναγνώριση της γενοκτονίας του Ποντιακού ελληνισμού από την Βουλή των Ελλήνων, η ανάγκη για τη διεθνή αναγνώρισή της είναι πλέον επιτακτική και αποτελεί ουσιαστικά μια προοδευτική πολιτική πράξη που αποσκοπεί στη διασφάλιση των εθνικών μας συμφερόντων, ενώ ταυτόχρονα συνεισφέρει ενεργά στην ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή. Διότι αν είχαμε εγκαίρως διεκδικήσει πολιτικά την καταδίκη της Γενοκτονίας, όπως σωστά έπραξαν οι Εβραίοι, είναι σίγουρο ότι δεν θα είχαμε τα τραγικά γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1955, τις απελάσεις του 1964, την εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο το 1974… Δεν θα είχαμε τις συνεχιζόμενες απαράδεκτες προκλήσεις και διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και τη Θράκη… Θα πρέπει επιτέλους να κατατεθούν συγκεκριμένες προτάσεις για τον τρόπο προώθησης της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας του Ποντιακού ελληνισμού και θα πρέπει να ενταθούν οι προσπάθειες που γίνονται προς αυτό το σκοπό.
Ειδικότερα τώρα που το θέμα ήρθε ξανά στην επικαιρότητα με αφορμή την επίσημη αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν ότι οι σφαγές του 1915 των Αρμενίων από το οθωμανικό καθεστώς συνιστούν Γενοκτονία.
Με πρωτοβουλία του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου, ως γνωστόν, 13 πόλεις μέχρι στιγμής προέβησαν στην αναγνώριση, μεταξύ των οποίων οι μεγαλουπόλεις Τορόντο, Οττάβα, Βανκούβερ, Μόντρεαλ, Λαβάλ, κ.α., ενώ συνεχίζονται οι προσπάθειες προς την Καναδική Γερουσία μέσω του ελληνικής καταγωγής γερουσιαστή Λεωνίδα Χουσάκου.
Ο Σύλλογος Ποντίων Μόντρεαλ «Ο Εύξεινος Πόντος», όπως κάθε χρόνο, θα τιμήσει την επέτειο της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης με την κατάθεση στεφάνου στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, ενώ η Αδελφότητα Ποντίων Τορόντο «Παναγία Σουμελά», στο Μνημείο των πεσόντων.
Σχεδόν σε όλο τον πλανήτη οι άνθρωποι διώκονται, αποβάλλονται ή σκοτώνονται λόγω της φυλής, της θρησκείας, του φύλου ή της πολιτικής τους ένταξης. Παρά τη ρητορική η διεθνής κοινότητα κλείνει τα μάτια της ή δεν πράττει τίποτα.
Με τη διεθνή αναγνώριση μπορούμε να μην επιτρέψουμε άλλες γενοκτονίες, άλλες κτηνωδίες…
Πριν ανακοινωθεί η αναβολή των παλαιστινιακών εκλογών, που είχαν προβλεφθεί για τις 22 Μαΐου, πολλοί ονειρεύονταν μια πολιτική αλλαγή. Άλλοι έβλεπαν ότι οι εκλογές ήταν ο μόνος τρόπος για να τεθεί επιτέλους τέλος στις διαφωνίες ανάμεσα στη Φάταχ και τη Χαμάς.
Κι ύστερα ήρθε ένας νέος κύκλος βίας και η αναβολή των εκλογών. Αιτία ήταν η Ιερουσαλήμ. «Η διεξαγωγή των εκλογών δεν ήταν εγγυημένη στην Ιερουσαλήμ, καθώς οι Ισραηλινοί δε δέχθηκαν να ψηφίσουν οι Παλαιστίνιοι στην πόλη», δήλωσε ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής, Μαχμούντ Αμπάς.
Αρχικά, η δυσαρέσκεια εκδηλώθηκε με μερικές διαδηλώσεις στη Ραμάλα. Αρκετοί που μετείχαν στις 30 λίστες οι οποίες είχαν κατατεθεί διαμαρτυρήθηκαν. ΟΙ τελευταίες βουλευτικές και προεδρικές εκλογές έγιναν πριν από 15 χρόνια και έκτοτε οι Παλαιστίνιοι έχουν μετατραπεί σε απλούς παρατηρητές της πολιτικής, της τύχης τους, όπως και της υπόθεσής τους. Αυτά τα δεκαπέντε χρόνια, οι αντιπαραθέσεις έχουν διαλύσει τις ελπίδες του πληθυσμού για μια ανανέωση, έχουν καταστρέψει την κοινωνία των πολιτών που είχε δημιουργηθεί και έχουν οξύνει τόσο τις κάθετες διαιρέσεις (ανάμεσα στο λαό και τους ηγέτες του) όσο και τις οριζόντιες (στους κόλπους των Παλαιστινίων). Η ξύλινη γλώσσα των πολιτικών δεν ενδιαφέρει πια κανέναν, ο μέσος όρος των Παλαιστινίων είναι χαμηλός, οι περισσότεροι δεν έχουν ψηφίσει ποτέ.
Παρά την απουσία αντιπροσώπευσης και προστασίας, όμως, η παλαιστινιακή υπόθεση είναι πάντα ζωντανή. Είναι αυτοί οι χιλιάδες νέοι που κινητοποιούνται κάθε βράδυ εδώ και εβδομάδες στο Σεϊχ Τζάρα, τη συνοικία της ανατολικής Ιερουσαλήμ, απ’ όπου κινδυνεύουν να εκδιωχθούν πολλές οικογένειες. Είναι οι διαδηλώσεις στη Ραμάλα, τη Ναπλούζ, τη Ναζαρέτ, την Τζάφα ή τη Χάιφα. Είναι οι άλλοι νέοι, που δεν ανήκουν σε κόμματα, και οργανώνονται στο Σιλουάν κατά της βίας της ισραηλινής αστυνομίας και του στρατού. Κι όλα αυτά, ενώ οι ξένες πρωτεύουσες κοιτάζουν αλλού.
«Σε αυτούς τους νέους ελπίζουμε, στη δική τους οργάνωση και κινητοποίηση, όχι στα κόμματα», λέει η Φαϊρούζ Σαρκαουί, διευθύντρια της οργάνωσης Grassroots al-Quds. Πριν κινητοποιηθούν για το Σεϊχ Τζάρα, οι ίδιοι αυτοί νέοι είχαν πετύχει πριν από δύο εβδομάδες να απομακρυνθούν τα οδοφράγματα από την Πύλη της Δαμασκού, όπου έποικοι φώναζαν «Θάνατος στους Άραβες!» Το 2017, πάλι μια κινητοποίηση πολιτών είχε αναγκάσει το Ισραήλ να εγκαταλείψει την ιδέα να εγκαταστήσει ανιχνευτές μετάλλων στην Πύλη των Λεόντων.
«Η ελπίδα μας είναι οι κοινότητες να ενωθούν στους αγώνες τους, ώστε να προστατεύουν η μία την άλλη κάθε φορά που γίνεται μια αδικία», προσθέτει η Φαϊρούζ Σαρκαουί.
Πάντως, το βράδυ της Δευτέρας 10 Μαΐου, ενώ οι ρουκέτες πολλαπλασιάζονταν και ο αριθμός των νεκρών αυξανόταν, ο φόβος για μια νέα έκρηξη της βίας κυριαρχούσε έναντι των ελπίδων της νεολαίας.
*Η Αλίς Φρουσάρ είναι ανταποκρίτρια της Libération στη Ραμάλα
Σε άλλες χρονιές υπήρχε πάντα κάποια ένταση την περίοδο αυτή στην Ιερουσαλήμ, όπου βρίσκεται το ιερό τέμενος των μουσουλμάνων, το τέμενος του Χαλίφη Ομάρ, διαδόχου του Μωάμεθ, αλλά φέτος τα πράγματα έχουν εκτραχυνθεί και ένας άτυπος πόλεμος βρίσκεται σε εξέλιξη, με νεκρούς Παλαιστινίους που ανεβάζουν επικίνδυνα το θερμόμετρο στην ούτος ή άλλως καυτή περιοχή. Μέσα σε αυτά τα εκρηκτικά γεγονότα, ο Τούρκος πρόεδρος, Ταγίπ Ερντογάν, άρπαξε τη μεγάλη αυτή ευκαιρία να προβληθεί σαν ο μεγάλος υπερασπιστής του Ισλάμ κατά του Ισραήλ, αλλά εκείνο που βασικά επιδιώκει είναι να αντιστρέψει μια αρνητική εικόνα που έχει στον αραβικό κόσμο, εξ αιτίας της νέο-οθωμανικής του αλαζονείας τα τελευταία χρόνια. Σήμερα, οι πιο εχθρικές αραβικές χώρες για τον Ερντογάν είναι φυσικά το καθεστώς Άσαντ στη Συρία, κυρίως όμως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, που μάλιστα διαθέτουν και αξιόλογες ένοπλες δυνάμεις που παρεμβαίνουν σε πολλά μέτωπα κατά της Τουρκίας, όπως αυτό της Λιβύης. Σε δεύτερη φάση, εχθρικές χώρες είναι η Αίγυπτος και η Σαουδική Αραβία, δύο από τις πιο σημαντικές χώρες του αραβικού κόσμου και ακολουθεί και η Ιορδανία, που πρόσφατα απαγόρεψε τη δραστηριότητα των Αδελφών Μουσουλμάνων, αδελφό κόμμα του Ερντογάν. Η κρίση της Ιερουσαλήμ έδωσε τη χρυσή ευκαιρία στον Ερντογάν και εν όψει του Μπαϊράμ, να συνταυτιστεί με την Αίγυπτο και τη Σαουδική Αραβία και σε προέκταση και με τα Η.Α.Ε. στην καταδίκη του Ισραήλ, σε συνδυασμό με μια τελευταία διπλωματική εκστρατεύει, να προσεγγίσει αυτές τις δύο χώρες που κρατούν, εξ αιτίας κυρίως των Αδελφών Μουσουλμάνων, εχθρική στάση με την Τουρκία. Η προσπάθεια αυτή του Ερντογάν βρίσκει προς το παρών θετική ανταπόκριση και το ερώτημα εδώ που γεννάτε είναι, μέχρι που μπορεί να το τραβήξει ο Ερντογάν και κυρίως τι αποτελέσματα θα έχει αυτή του η στάση. Η δήλωση του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, την Τετάρτη 12 Μαΐου, ότι αν χρειαστεί η Τουρκία θα στείλει στρατό στην περιοχή, έριξε λάδι στη φωτιά και έχει ανάψει ήδη τα φορτισμένα πνεύματα με ανυπολόγιστες συνέπειες. Ο οπορτουνισμός του Ερντογάν που στηρίζεται στα αδικοχαμένα θύματα των Παλαιστινίων είναι άλλος ένας επικίνδυνος ακροβατισμός του Τούρκου πρόεδρου, την ίδια στιγμή που στο εσωτερικό της χώρας του αντιμετωπίζει σοβαρότατα προβλήματα. Το Ισραήλ, που ούτως ή άλλως ενοχοποιείται από τα γεγονότα, δεν έχει δείξει ακόμα κάποια αντίδραση σε αυτή την τουρκική απειλή αλλά σίγουρα δεν είναι η χώρα που θα καθίσει με σταυρωμένα τα χέρια σε μια τέτοια κίνηση από την Άγκυρα. Κάποιοι στην Άγκυρα εκμεταλλεύονται τα πτώματα των Παλαιστινίων για δικά τους γεωστρατηγικά οφέλη, με επικίνδυνες όμως συνέπειες για την παγκόσμια ειρήνη. *Ο Νίκος Χειλαδάκης είναι Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
Παρά τις βαρύγδουπες δηλώσεις, ο τουρισμός
βαδίζει πάνω σε τεντωμένο σχοινί…
Στο Λονδίνο μετέβη άρον άρον ο Χάρης Θεοχάρης – νωρίτερα αυτή την εβδομάδα – μετά τα αποθαρρυντικά μηνύματα που έρχονται από τη βρετανική αγορά. Παρά τις βαρύγδουπες δηλώσεις και το μεγαλεπήβολο αφήγημα του υπουργού, ο ελληνικός τουρισμός βαδίζει πάνω σε τεντωμένο σχοινί, λίγες ημέρες πριν από το επίσημο άνοιγμα. Οι κρατήσεις για το Μάιο είναι ελάχιστες, αβεβαιότητα επικρατεί και για τον Ιούνιο, με τους περισσότερους να εκτιμούν ότι η βαριά βιομηχανία της ελληνικής οικονομίας δεν πρόκειται να πάρει μπρος πριν από τον Ιούλιο.
Το ταξίδι του κ. Θεοχάρη συνδέεται αναμφίβολα με τις εξελίξεις των τελευταίων ημέρων, καθώς το Ηνωμένο Βασίλειο κατέταξε τη χώρα μας στις «πορτοκαλί» χώρες (όπως και τις περισσότερες χώρες της Μεσογείου), γεγονός που φρέναρε τον όποιο ρυθμό κρατήσεων για το επόμενο δίμηνο. Μοναδική εξαίρεση αποτελεί η Πορτογαλία, την οποία οι Βρετανοί κατέταξαν στο «πράσινο», με αποτέλεσμα να καταγράφεται έκρηξη κρατήσεων. Είναι χαρακτηριστικό, ότι οι φετινές καλοκαιρινές κρατήσεις προς δημοφιλείς προορισμούς, όπως η Μαδέρα, έχουν αυξηθεί πάνω από 600% τις πρώτες 24 ώρες μετά την ανακοίνωση της «πράσινης λίστας» και πάνω από 1.300% σε σύγκριση με την ίδια περίοδο πριν από μία εβδομάδα.
Κρατήσεις που χάνονται για την Ελλάδα, με τους επαγγελματίες του τουρισμού να εμφανίζονται ιδιαίτερα προβληματισμένοι για τους ρυθμούς που θα κινηθούν φέτος οι αφίξεις από το εξωτερικό. Η χρονιά μάλιστα θεωρείται πιο δύσκολη από την περσινή, καθώς για τις περισσότερες επιχειρήσεις τα μοναδικά έσοδα προέρχονται επί της ουσίας εδώ και ένα χρόνο από τις επιστρεπτέες προκαταβολές.
Στο Λονδίνο, ο κ. Θεοχάρης φιλοδοξεί να σώσει οτιδήποτε αν σώζεται. Θα έχει συναντήσεις με ανώτατους κυβερνητικούς αξιωματούχους, εκπροσώπους αεροπορικών εταιριών και στελέχη από την τουριστική αγορά του Ηνωμένου Βασιλείου.
Στο πρόγραμμα του υπουργού Τουρισμού συμπεριλαμβάνεται επίσης σειρά συνεντεύξεων σε ΜΜΕ παγκόσμιας εμβέλειας, σε μία προσπάθεια να προωθήσει το άνοιγμα του ελληνικού τουρισμού για το 2021. Ευχή όλων να τα καταφέρει, αν και τα πρώτα μηνύματα κάθε άλλο παρά ευοίωνα μπορούν να χαρακτηριστούν…
Κατά πάσα πιθανότητα, ο Μητσοτάκης δε θα εξαντλήσει την τρέχουσα τετραετία. Όλα δείχνουν ότι το Σεπτέμβριο θα στήσει κάλπες, στο πλαίσιο της στρατηγικής «2+4».
Η στρατηγική «2+4»
Κατά πάσα πιθανότητα, ο Μητσοτάκης δε θα εξαντλήσει την τρέχουσα τετραετία. Όλα δείχνουν ότι το Σεπτέμβριο θα στήσει κάλπες, στο πλαίσιο της στρατηγικής «2+4».
Για προφανείς λόγους, είναι εκ των προτέρων δεδομένο, ότι δεν πρόκειται να εισέλθει σε διαπραγματεύσεις για το σχηματισμό κυβέρνησης, από τη Βουλή που θα προκύψει από την απλή αναλογική. Θα ξαναπάει «κολλητά» σε εκλογές (Οκτώβριο), οπότε και η Βουλή θα προκύψει από την εκδοχή της ενισχυμένης αναλογικής, που η δική του κυβέρνηση νομοθέτησε. Στο Μαξίμου είχαν συζητήσει το ενδεχόμενο να στήσουν κάλπες τον Ιούνιο, αλλά η καθυστέρηση των εμβολιασμών απομάκρυνε αυτό το ενδεχόμενο από το τραπέζι. Αυτό τουλάχιστον λένε οι πληροφορίες από το πρωθυπουργικό επιτελείο. Το Σεπτέμβριο, άλλωστε, θα έχει μεσολαβήσει η ένεση του τουρισμού στην οικονομία και η θετική ψυχολογική αύρα που αφήνει το καλοκαίρι και οι όποιες διακοπές στην κοινωνία. Μπορεί η οικονομική ένεση από τον τουρισμό να είναι του προ πανδημίας επιπέδου, αλλά αναμένεται αρκετά καλύτερη από την αντίστοιχη του 2020. Προφανώς, όπως ισχύει πάντα, ο Μητσοτάκης θα λάβει την τελική απόφαση με βάση την εικόνα που θα έχει από τις δημοσκοπήσεις στα τέλη Αυγούστου – αρχές Σεπτεμβρίου. Κανείς πρωθυπουργός δεν πάει σε πρόωρες εκλογές για να χάσει. Προς το παρόν, πάντως, τόσο οι δημοσκοπήσεις όσο και η εμπειρική εκτίμηση, δείχνουν ότι η ΝΔ διατηρεί μεγάλο προβάδισμα έναντι του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο είναι πολύ δύσκολο να ανατραπεί μέχρι το Σεπτέμβριο.
ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ Ο ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ Στην πραγματικότητα, ο Μητσοτάκης δεν έχει πολλές επιλογές ως προς το χρόνο των εκλογών. Εάν όπως προκύπτει και από τις πληροφορίες και από πολιτική εκτίμηση, ο Ιούνιος έχει αφαιρεθεί από το τραπέζι, ο Σεπτέμβριος μετατρέπεται σε μονόδρομο. Η επόμενη χειμερινή περίοδος αναμένεται εξαιρετικά δύσκολη από οικονομικής απόψεως για επιχειρήσεις και νοικοκυριά. Έχοντας περισσότερο ή λιγότερο εξέλθει από την πανδημία, οι Έλληνες θα αρχίσουν να αναμετρώνται με τα προβλήματα της καθημερινότητας που αυτή κληροδότησε, ειδικότερα με τα οικονομικά. Το κλίμα εκτάκτου ανάγκης που δικαιολογημένα επικράτησε λόγω κορωνοϊού, διαμορφώνει μία αντίστοιχη ψυχολογία στους πολίτες, η οποία μπορεί να αποδοθεί με το «μπόρα είναι θα περάσει». Όταν, όμως, η μπόρα περάσει, η διάψευση μίας ταχείας επιστροφής στην προ του κορωνοϊού κατάσταση θα έχει πολιτικές επιπτώσεις. Αυτό σημαίνει, ότι ο χειμώνας 2021-2022 θα είναι επώδυνος για επιχειρήσεις και νοικοκυριά, αλλά και πολιτικά δύσκολος για την κυβέρνηση. Προβάλλεται συχνά το επιχείρημα, ότι προσεχώς τα κονδύλια από το ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης θα αρχίσουν να ρέουν, δημιουργώντας μία θετική δυναμική στην ελληνική οικονομία, με θετικές πολιτικές επιπτώσεις για την κυβέρνηση. Με αυτή την έννοια –κατά το ίδιο επιχείρημα– ο Μητσοτάκης δε θα έχει πρόβλημα να στήσει πρόωρες κάλπες και το 2022. Η εκτίμησή μου είναι ότι οι πόροι αυτοί ούτε θα εισρεύσουν άμεσα, ούτε πολύ περισσότερο ο όποιος θετικός αντίκτυπός τους θα φθάσει στην τσέπη των μικρομεσαίων το 2022. Χειρότερα θα είναι δε τα πράγματα, εάν μετά την έξοδο από την πανδημία, το Βερολίνο επαναφέρει την Ευρωζώνη και ειδικότερα την υπερχρεωμένη Ελλάδα, στις προ κορωνοϊού αυστηρές δημοσιονομικές ράγες.
ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΚΑΙ ΕΦΕΔΡΕΙΕΣ Αυτό πρακτικά σημαίνει, ότι δεν είναι πολιτικά φρόνιμο για τον Μητσοτάκη να αφήσει τον ερχόμενο Σεπτέμβριο να περάσει χωρίς να στήσει κάλπες. Ειδικά όταν –όπως προανέφερα– όλα δείχνουν πως η ΝΔ, ευκολότερα ή δυσκολότερα, θα κερδίσει. Κατά συνέπεια, με όρους πολιτικού ορθολογισμού, η πρόβλεψη για διπλές εκλογές το ερχόμενο φθινόπωρο συγκεντρώνει μακράν τις περισσότερες πιθανότητες, εκτός, βεβαίως, απροόπτου. Ακόμα κι αν η ΝΔ δεν κατορθώσει στις δεύτερες (με ενισχυμένη αναλογική) να αποσπάσει αυτοδυναμία, μπορεί βασίμως να ελπίζει πως θα βρει κυβερνητικό εταίρο για να εξασφαλίσει την αναγκαία κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Ακόμα κι αν το ΚΙΝΑΛ ως σύνολο αρνηθεί, πιθανότατα να συμπράξει η σημερινή πτέρυγά του, που θεωρεί τη ΝΔ του Μητσοτάκη δυνάμει κυβερνητικό εταίρο. Με άλλα λόγια, στην περίπτωση που η ηγεσία του αρνηθεί, το ΚΙΝΑΛ πιθανόν να διχαστεί, δεδομένου ότι ήδη θυμίζει Ιανό, με το ένα πρόσωπο να κοιτάζει προς τη ΝΔ και το άλλο προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Η εκτίμηση ότι ο Μητσοτάκης προετοιμάζεται να στήσει κάλπες το Σεπτέμβριο ενισχύεται από τη δέσμη παροχών προς μικρομεσαία στρώματα, που εξήγγειλε τελευταία η κυβέρνηση. Στο ίδιο πλαίσιο εγγράφονται και οι πληροφορίες, ότι το Μαξίμου ετοιμάζεται για ανασχηματισμό. Αν επιβεβαιωθούν, θα πρόκειται για εκλογικό ανασχηματισμό με ορίζοντα το φθινόπωρο. Η στρατηγική «2+4», άλλωστε, έχει συζητηθεί στο πρωθυπουργικό επιτελείο από το καλοκαίρι του 2019.
ΠΡΟΒΑΔΙΣΜΑ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ «2+4» Παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επανειλημμένως προκαλέσει την κοινή γνώμη με πράξεις και παραλείψεις της, με αποτέλεσμα να έχει δυσαρεστήσει ακόμα και δεδηλωμένους ψηφοφόρους της, διατηρεί καθαρό προβάδισμα για δύο λόγους: Πρώτον, επειδή ο κορμός του μιντιακού συστήματος την στηρίζει, όσο καμία άλλη κυβέρνηση από τη μεταπολίτευση μέχρι τώρα. Και κυρίως, τηρεί αρνητική στάση έναντι της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αποδομώντας την σε κάθε ευκαιρία. Δεύτερον, επειδή δύο χρόνια μετά την τριπλή εκλογική ήττα του το 2019, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει βρει αποτελεσματικό αντιπολιτευτικό βηματισμό. Σε αντίθεση με την περίοδο 2012-2015 που τον οδηγούσε στη νίκη το αντιμνημονιακό κύμα, τώρα καλείται να πείσει ότι αποτελεί αξιόπιστη και εποικοδομητική εναλλακτική λύση στο πρόβλημα της διακυβέρνησης. Η προς το παρόν αποτυχία του αποδεικνύεται από το γεγονός, ότι δεν καταφέρνει να εισπράξει εκλογικά τη δυσαρέσκεια που προκαλεί στο εκλογικό σώμα η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Με την πάροδο του χρόνου, όμως, οι πολίτες θα είναι λιγότερο επιεικείς με την κυβέρνηση. Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πείθει διευκολύνει την κυβέρνηση, αλλά η λαϊκή δυσαρέσκεια αργά ή γρήγορα κάπως θα εκφρασθεί. Με μαθηματική ακρίβεια, από ένα χρονικό σημείο ο σημερινός σκεπτικισμός θα «προσχωρήσει» σταδιακά στην υφιστάμενη πολιτική δυσαρέσκεια κι αυτή με τη σειρά της θα διογκώσει την αρνητική ψήφο. Το έργο το έχουμε δει επανειλημμένως.
Η ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ Στην πολιτική – εκλογική εξίσωση, άλλωστε, δεν έχουμε μόνο τους τωρινούς κοινοβουλευτικούς παίκτες. Σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες η λεγόμενη Νέα Δεξιά (κατά άλλους Ακροδεξιά) έχει ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά αυτονομηθεί από την κλασική (νέο)φιλελεύθερη Κεντροδεξιά και σε κάποιες είναι στην εξουσία. Στην Ελλάδα η αυτονόμηση έχει συντελεστεί μόνο εν μέρει. Η Ελληνική Λύση εξέφρασε μόνο ένα τμήμα της Νέας Δεξιάς. Η κίνηση του Τράγκα φιλοδοξεί να διεμβολίσει τη λεγόμενη «λαϊκή Δεξιά» της ΝΔ, αλλά μένει να αποδειχθεί εάν θα τα καταφέρει. Από τη μία πλευρά, η ενεργός πολιτική παρουσία του Σαμαρά, σε συνδυασμό με την καραμανλική παράδοση, συγκρατούν την ενότητα της «γαλάζιας» παράταξης. Από την άλλη πλευρά, όμως, το «φιλελέ» ιδεολογικό στίγμα του, τα πρόσωπα που συνθέτουν το επιτελείο του και αρκετές πολιτικές επιλογές του Μητσοτάκη, έχουν προκαλέσει έντονη δυσαρέσκεια και ρήγματα. Όχι μόνο στον κομματικό μηχανισμό, αλλά και στη «γαλάζια» εκλογική βάση, στο μεγάλο τμήμα της που αποκαλείται παραδοσιακή «λαϊκή Δεξιά». Το που μπορεί να οδηγήσει αυτό το ενδοπαραταξιακό ρήγμα, δεν είναι προς το παρόν εύκολο να εκτιμηθεί. Δυνάμει, ωστόσο, μπορεί να λειτουργήσει σαν η «παράφρων μεταβλητή» που υπό προϋποθέσεις ενδεχομένως να αλλάξει την εικόνα στις κάλπες. Πολλά θα εξαρτηθούν από τις εξελίξεις που θα προκύψουν τους επόμενους μήνες στα μεγάλα μέτωπα (εθνικά, οικονομία, κοινωνία), αλλά και από τον τρόπο που θα αντιδράσουν ή δε θα αντιδράσουν σ’ αυτές τις εξελίξεις και στις κυβερνητικές πολιτικές, η σαμαρική και η καραμανλική πτέρυγα. Κοντολογίς, όπως φαίνονται σήμερα τα πράγματα, το παιχνίδι δε θα κριθεί τόσο στο μέτωπο κυβέρνηση – αξιωματική αντιπολίτευση, όσο στα ρευστά ενδοπαραταξιακά μέτωπα της ευρύτερης Δεξιάς.
*Ο Σταύρος Λυγερός έχει εργασθεί σε εφημερίδες (για 23 χρόνια στην Καθημερινή), ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Σήμερα είναι πολιτικός – διπλωματικός σχολιαστής στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN και διευθυντής του ιστότοπου SLpress.gr. Συγγραφέας 16 βιβλίων. Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.
Γιατί η «αλά τούρκα» λύση του Κυπριακού εκτοπίζει την Ελλάδα από την Αν. Μεσόγειο
Από τις δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων του μετακεμαλικού καθεστώτος, που παρέθεσα στο πρώτο μέρος της τετραλογίας (σήμερα το τρίτο μέρος) για τη στρατηγική διάσταση του Κυπριακού (σ.σ.: δημοσιεύτηκαν στα δύο προηγούμενα φύλλα των ΝΕΩΝ), αποδεικνύεται ο φόβος τους μήπως εξωθήσουν τα πράγματα προς την κατεύθυνση της διπλής ένωσης και κατ’ αυτόν τον τρόπο φέρουν την Ελλάδα στο μαλακό υπογάστριο της Τουρκίας. Είναι ακριβώς αυτός ο φόβος, όπως και η ομολογημένη επιδίωξη γεωστρατηγικού ελέγχου όλης της Κύπρου, που τα Κατεχόμενα δεν προσαρτήθηκαν στην τουρκική επικράτεια.
Στην άτυπη Πενταμερή στη Γενεύη, η τουρκική πλευρά ζήτησε λύση δύο κρατών. Ο λόγος που δεν το έκανε μέχρι τώρα είναι, ότι φοβόταν πως εάν έσπρωχνε τα πράγματα προς αυτή την κατεύθυνση, ίσως εξωθούσε τους Ελληνοκύπριους να αναζητήσουν προστασία εντασσόμενοι –με κάποια πολιτειακή μορφή– στην ελληνική επικράτεια, γεγονός που εκ των πραγμάτων θα έφερνε τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις στη Μεγαλόνησο. Τί άραγε άλλαξε και σήμερα το καθεστώς Ερντογάν απαιτεί δύο κράτη; Η απάντηση είναι απλή: έχει πειστεί πως ούτε η Λευκωσία, αλλά ούτε και η Αθήνα είναι διατεθειμένες να κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση. Η ένταξη, μάλιστα, της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ε.Ε. απομάκρυνε πολύ αυτό το ενδεχόμενο, εάν δεν το εξαφάνισε. Ως εκ τούτου, η τουρκική απαίτηση για δύο κράτη στην Κύπρο δεν έχει αυτή την περίοδο την επικίνδυνη παρενέργεια που οι Τούρκοι φοβούνταν πριν 25-40 χρόνια. Τα «δύο κράτη», άλλωστε, μπήκαν στο τραπέζι, όχι με την προσδοκία ότι η τουρκική θέση θα γίνει αποδεκτή, αλλά με τη «λογική του Χότζα». Δηλαδή, να κάνουν υποτίθεται βήμα πίσω, εξασφαλίζοντας ως αντάλλαγμα την «κυριαρχική ισότητα» στο πλαίσιο μίας συνομοσπονδίας, η οποία θα επιτρέπει στην Άγκυρα να ελέγχει γεωστρατηγικά την Κύπρο. Παρότι προφανής η τουρκική τακτική, έχει εδώ και δεκαετίες αποδειχθεί από τα γεγονότα ότι αποδίδει. Είναι προφανές, πως μία «αλά τούρκα» λύση του Κυπριακού θα τινάξει στον αέρα ό,τι έχει γεωστρατηγικά επιτευχθεί στην Ανατολική Μεσόγειο με τις τριγωνικές συνεργασίες. Βγάζοντας την Κύπρο από την εξίσωση, όλο αυτό το πλέγμα ουσιαστικά διαλύεται. Όχι, βεβαίως, επειδή η Κυπριακή Δημοκρατία είναι πολιτικά και στρατιωτικά ισχυρή, αλλά επειδή γεωπολιτικά είναι ο κρίκος που ενώνει την Ελλάδα με τις τρίτες χώρες (Ισραήλ, Αίγυπτο κ.λπ.).
ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΑΠΟ ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΒΑΣΗ H ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην E.E. το 2004 ενίσχυσε αναμφισβήτητα τη θέση της ελληνοκυπριακής πλευράς, αλλά δεν ανέτρεψε το προηγούμενο πλαίσιο αναζήτησης λύσης. Μπορεί η τουρκική πλευρά να θέτει θέμα δύο κρατών, αλλά υπενθυμίζουμε ότι η «Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία», την οποία επικαλείται η ελληνική πλευρά, είχε οδηγήσει στο σχέδιο Ανάν, το οποίο είχε απορριφθεί το 2004 από τους Ελληνοκύπριους με 76%. Έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση, το ζητούμενο είναι η Λευκωσία και η Αθήνα να προχωρήσουν σε αναθεώρηση στρατηγικής από μηδενική βάση, με κριτήριο τη συλλογική ασφάλεια και την ευημερία του κυπριακού Ελληνισμού. Τι σημαίνει αναθεώρηση στρατηγικής; Σημαίνει απεγκλωβισμό, κυρίως των πολιτικών ελίτ σε Λευκωσία και Αθήνα, από τα καθηλωτικά στερεότυπα δεκαετιών, τα οποία συντηρούν αυταπάτες. Σημαίνει αναστοχασμό, για το περιεχόμενο της λύσης του Κυπριακού, κοιτάζοντας κατάματα την πραγματικότητα. Σημαίνει ειδικά εγκατάλειψη του στερεότυπου, που φέρει τον τίτλο «Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία» και το οποίο πρακτικά οδηγεί σε λύσεις τύπου Ανάν. Η διπλωματική οχύρωση των Ελληνοκυπρίων –όπως συμβαίνει το τελευταίο διάστημα– πίσω από αυτό τον τίτλο, μπορεί να φαίνεται ότι δίνει πόντους στη Λευκωσία στο παιχνίδι του διπλωματικού blame game, αλλά στην πραγματικότητα είναι συνταγή παγίδευσης.
ΕΠΩΔΥΝΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ Το 76% που συγκέντρωσε το «όχι» στο δημοψήφισμα του 2004 έπρεπε να είχε μετατραπεί αμέσως σε αφετηρία μίας στρατηγικής αναθεώρησης από μηδενική βάση, επειδή πρόσφερε πολιτικά τη δυνατότητα για να αλλάξει το πλαίσιο αναζήτησης λύσης. Αυτό δε συνέβη, με αποτέλεσμα να επιστρέψουμε στη διπλωματική πεπατημένη με τα γνωστά αποτελέσματα. Κι όμως, έστω και με πολυετή καθυστέρηση, είναι αναγκαίο να ανοίξει προς όλες τις κατευθύνσεις και χωρίς ταμπού η συζήτηση για το Κυπριακό. Το ζητούμενο πρέπει να είναι η ανεύρεση της συγκριτικά καλύτερης δυνατής λύσης, ώστε ο κυπριακός Ελληνισμός να επιβιώσει με ασφάλεια στις πατρογονικές εστίες του. Η ελληνική στρατηγική οφείλει να είναι τέτοια, που να μπορεί να βρει ανταπόκριση διεθνώς και να αποκτήσει ισχυρά διπλωματικά ερείσματα. Προφανώς οι επιλογές των Ελληνοκυπρίων είναι και περιορισμένες και επώδυνες, για τους εξής λόγους: 1] Επειδή η πολυετής κατοχή έχει δημιουργήσει πολλαπλά τετελεσμένα προς την κατεύθυνση της τουρκοποίησης της βόρειας Κύπρου. Τα σημαντικότερα είναι η συνεχής μαζική εγκατάσταση Τούρκων εποίκων, η μετανάστευση μεγάλου αριθμού Τουρκοκυπρίων και το μεγάλωμα δύο σχεδόν γενεών Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων χωρίς μνήμες συνύπαρξης και σε πολύ μεγάλο βαθμό χωρίς επιθυμία συνύπαρξης. 2] Επειδή βρίσκονται υπό τη διαρκή πίεση και απειλή του τουρκικού κατοχικού στρατού. 3] Επειδή βρίσκονται αρκετά μακριά από την Ελλάδα και κυρίως επειδή στην Ελλάδα κυριαρχεί η τάση αφενός αποδέσμευσης από την εθνική ευθύνη έναντι του κυπριακού Ελληνισμού, αφετέρου απεμπόλησης του στρατηγικού πλεονεκτήματος που γεωπολιτικά αντιπροσωπεύει η Κύπρος για τον Ελληνισμό.
ΝΕΚΡΕΣ ΟΙ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Δυστυχώς, η στρατηγική αναθεώρηση από μηδενική βάση είναι εξορισμένη από την ατζέντα και στη Λευκωσία και στην Αθήνα, παρά τα επαναλαμβανόμενα αδιέξοδα, με τελευταίο τις προηγούμενες ημέρες στη Γενεύη. Οι μόνες δύο θετικές εξαιρέσεις στη διαχείριση του Κυπριακού, εκ μέρους της Αθήνας την τελευταία εικοσαετία, είναι αφενός η ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ε.Ε., αφετέρου η άρνηση του καθεστώτος των εγγυήσεων. Το δεύτερο το οφείλουμε στον Κοτζιά, ο οποίος, ως υπουργός Εξωτερικών, υιοθέτησε σχετική ιδέα του καθηγητή Μάριου Ευρυβιάδη. Απόδειξη, ότι το σχέδιο Ανάν ήταν κομμένο και ραμμένο στα τουρκικά γεωστρατηγικά συμφέροντα, είναι ότι είχε διατηρήσει ακέραιο το παρωχημένο και επικίνδυνο σύστημα εγγυήσεων, ενώ πετούσε στο σκουπιδοτενεκέ όλα τα άλλα στοιχεία των ιδρυτικών συμφωνιών της Ζυρίχης και του Λονδίνου. Οι Τούρκοι απέδειξαν στην πράξη πώς ερμηνεύουν τη συνθήκη εγγυήσεων. Το 1964 βομβάρδισαν την Κύπρο και το 1974 εισέβαλαν στο νησί. Με άλλα λόγια, θεωρούν ότι οι εγγυήτριες δυνάμεις έχουν δικαίωμα μονομερούς επέμβασης στο σύνολο της Κύπρου. Την πρόθεση και την πρακτική δυνατότητα να ασκήσει αυτό το δικαίωμα, όμως, το έχει μόνο η Τουρκία. Η τουρκική πλευρά θέτει ως προϋπόθεση για όποια συμφωνία, τη διατήρηση της συνθήκης εγγυήσεων, με το επιχείρημα ότι αυτή εξασφαλίζει την προστασία των Τουρκοκυπρίων. Το σχέδιο Ανάν, μάλιστα, έδινε στις εγγυήτριες δυνάμεις (πρακτικά στην Τουρκία) δικαίωμα επέμβασης για να «προστατεύσει» την ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα, την ασφάλεια και τη συνταγματική τάξη, όχι μόνο του κοινού κράτους, αλλά και των συνιστώντων κρατών. Το μόνο που χρειαζόταν, ήταν να τους το ζητήσει η κυβέρνηση του τουρκοκυπριακού κράτους, επικαλούμενη απειλή. Οι αναφορές μας στο σχέδιο Ανάν δεν είναι παρελθοντολογία. Η τουρκική πλευρά έχει καταστήσει σαφές, πως η διατήρηση του καθεστώτος εγγυήσεων είναι γι’ αυτήν απαράβατος όρος. Η πρωτοφανής στα διεθνή χρονικά συνθήκη εγγυήσεων ήταν και το 1960 απαράδεκτη, αφού εγκατέστησε καθεστώς μειωμένης κυριαρχίας. Σήμερα, όμως, με την Κυπριακή Δημοκρατία μέλος της Ε.Ε. της της Ευρωζώνης και με όσα έχουν συμβεί το 1974, η διατήρηση της συνθήκης εγγυήσεων συνιστά αυτοχειρία. Δεδομένου, λοιπόν, ότι και για την τουρκική και για την ελληνική πλευρά είναι κρίσιμη πτυχή, λογικά η διαπραγμάτευση θα έπρεπε να αρχίσει από εκεί, ώστε να διαφανεί εάν υπάρχει ή όχι περιθώριο γεφύρωσης του χάσματος. Όλα τα άλλα έπονται. Δυστυχώς, Λευκωσία και Αθήνα, αντί να προτάξουν το ζήτημα των εγγυήσεων, φέρνοντας τον κόμπο στο χτένι, αφέθηκαν να παρασυρθούν σε ολισθηρό μονοπάτι, με το τετριμμένο πλέον επιχείρημα – πρόσχημα να μην αρνηθούμε τη διαδικασία που προτείνει η Γραμματεία του ΟΗΕ.
ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΤΟ 4ο ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΛΥΓΕΡΟΥ
*Ο Σταύρος Λυγερός έχει εργασθεί σε εφημερίδες (για 23 χρόνια στην Καθημερινή), ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Σήμερα είναι πολιτικός-διπλωματικός σχολιαστής στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN και διευθυντής του ιστότοπου SLpress.gr. Συγγραφέας 16 βιβλίων. Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.
The current issue of the Greek Canadian News “Ta NEA” volume 15-18 published May l4th 2021. Covering news from Greece, local news, politics, sports and other newsworthy events. (Click on the image to read the paper.)
Την Παρασκευή 7 Μαΐου 2021, ο Guy Ouellette βουλευτής για το Chomedey απένειμε το Μετάλλιο της Εθνοσυνέλευσης του Κεμπέκ στη σοπράνο Μαρία Διαμαντή και τον τενόρο Δημήτρη Ηλία
Την Παρασκευή 7 Μαΐου 2021, ο Guy Ouellette, βουλευτής του Chomedey, απένειμε το Μετάλλιο της Εθνοσυνέλευσης του Κεμπέκ στη σοπράνο Μαρία Διαμαντή και τον τενόρο Δημήτρη Ηλία. Οι δύο καλλιτέχνες έχουν συνεργαστεί με τον Guy Ouellette ως μουσικοί διευθυντές σε έργα με τη συμμετοχή εκατοντάδων παιδιών του Laval που τραγουδούν και ηχογραφούν όπερες για παιδιά σε μορφή βιβλίου / CD.
ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΣΧΕΣΗ «Είμαστε τόσο βαθιά συγκινημένοι από αυτό το βραβείο», είπε η Μαρία Διαμαντή. «Συνεργαζόμαστε με τον κ. Ouellette εδώ και 6 χρόνια σε έργα όπως το The Golden Touch, το L’or du roi Midas και το The Carnival of Marvels and Monsters. Η υποστήριξή του ήταν ανεκτίμητη» κατέληξε η Κα Διαμαντή. «Από την πρώτη φορά που μπήκαμε στο γραφείο του, ξέραμε ότι αντιμετωπίζαμε έναν άνθρωπο με ακεραιότητα και βαθύ πάθος για τους πολίτες της περιφέρειάς του, ειδικά των παιδιών», είπε ο Δημήτρης Ηλίας, για να προσθέσει: «Αυτό το μετάλλιο έχει μεγάλη σημασία για εμάς, όχι μόνο ως μεγάλη τιμή αλλά και ως υπενθύμιση της φιλίας μας».
ΒΙΒΛΙΑ / CD ΑΠΟ ΠΑΙΔΙΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ Μέσω των μουσικών τους οργανισμών, το Chroma Musika και το Panarmonia Atelier Musical, η Μαρία Διαμαντής και ο Δημήτρης Ηλίας, διοργανώνουν πληθώρα συναυλιών, σεμιναρίων και ηχογραφήσεων, από αρχαία ελληνική μουσική έως τους σύγχρονους συνθέτες. Παρέχουν ευκαιρίες εργασίας σε πολλούς μουσικούς του Κεμπέκ και μέσω των παιδικών βιβλίων / CD έχουν μυήσει χιλιάδες παιδιά από πάνω από 60 εθνοτικές καταγωγές σε συμφωνική μουσική και μυθολογία, δίνοντας μοναδικές ευκαιρίες σε αυτούς τους νέους χορωδούς να τραγουδήσουν με διάσημες συμφωνικές ορχήστρες του Μόντρεαλ και να μάθουν πώς παράγονται επαγγελματικά CD σε χώρους όπως η αίθουσα συναυλιών Oscar Peterson, το Place des Arts και το Église St-Jean Baptiste. Οι παραγωγές τους έχουν λάβει διθυραμβικές κριτικές, μαζική έκθεση στα μέσα ενημέρωσης και έχουν παρουσιαστεί στο Κοινοβούλιο του Καναδά, στο Δημαρχείο του Μόντρεαλ και στο The Salon du Livre de Montréal. Το «The Golden Touch» με 200 μαθητές από τη σχολική επιτροπή Sir Wilfrid Laurier επιλέχθηκε μεταξύ 192 υποψηφίων για να συμμετάσχει στους εορτασμούς των 50 χρόνων του City of Laval.
ΕΙΔΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΛΛΙΟΥ
Το Μετάλλιο της Εθνικής Συνέλευσης του Κεμπέκ απονέμεται από τους βουλευτές σε άτομα της επιλογής τους που αξίζουν αναγνώρισης
Η φρενίτιδα της ολομέτωπης επίθεσης της Ελλαδικής κυβερνήσεως αλλά και παγκοσμίως, να ιδρύσουν καινοφανή στρατόπεδα οιονεί συγκεντρώσεως ολοκληρωτικού τύπου, διχάζοντας και διακρίνοντας τους ανθρώπους, ως εμβολιασμένους, ή εξαναγκασθέντες εις αυτοελέγχους διάγνωσης περί του ιού, ήτοι νομιμόφρονες και εις τον αντίποδα ως αρνητές, ήτοι στασιαστές αντιφρονούντες, με αποτέλεσμα η εγκαθίδρυση μίας νέα ρατσιστικής τάξης πραγμάτων, να ευνοεί ανισότιμα και να μεταχειρίζεται με απόλυτη διάκριση τους εμβολιασμένους, αποκλείοντας τους μη, ως προς την πρόσβαση εις την εκπαίδευση, εις την εργασία, φαλκιδεύοντας τους εν ταυτώ, τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα τους, εξίσου και ισοκύρως κατοχυρωμένα εις την Συνταγματική και Διεθνή έννομη Τάξη.
Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς*
[Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω]
Η επαναφορά του οιονεί κατάπτυστου θεσμού της πιστοποίησης των κοινωνικών φρονημάτων, ήτοι τα «πιστοποιητικά εμβολιασμού», συνιστά μία ακραία αντιδημοκρατική συμπεριφορά, καθότι ο εκάστοτε συνειδητά αρνητής φέρει το στίγμα και τη μομφή του «ακραίου», του «σεσημασμένου συνωμοσιολόγου», επειδή τυγχάνει να ασκεί Συνταγματικά το δικαίωμα μη συμμόρφωσης προς εκτέλεση μια προδήλως αντισυνταγματικής πράξης.
Η αντιδημοκρατική αυτή πολιτική, αντιβαίνει προδήλως εις το άρθρο 2 του Συντάγματος σύμφωνα με το οποίο «ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας», καθώς επίσης και το άρθρο 120 παράγραφος 2 το οποίο αναφέρει τα εξής: «ο σεβασμός (υπακοή, πίστη) στο Σύνταγμα και στους Νόμους που συμφωνούν με αυτό καθώς και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων».
Εις επίρρωση των ως άνω, καθίσταται πασίδηλο και κατάδηλο ότι διά των ως άνω παράνομων βίαιων πράξεων (επιβολής ελέγχων), ασκήσεως ψυχικής βίας, εκφοβισμού, και παραπληροφόρησης, καταλύεται σφόδρα το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού και η ακώλυτη ελευθερία αποφάσεως σχετικώς με τη διάθεση τής εν γένει υγείας και του σώματος, πράγμα το οποίο κατακρημνίζει εκκωφαντικά το άρθρο 5 παρ. 2 και 5, το άρθρο 7 παρ. 2 του άρθρο 2 παρ. 1, το άρθρο 25 του Συντάγματος, καθώς επίσης και ομοίως, το άρθρο 5 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως των δικαιωμάτων Ανθρώπου αλλά και «Το δικαίωμα εις την προσωπική Ελευθερία και Ασφάλεια» καθώς και τη Σύμβαση για τα Ανθρώπινα δικαιώματα και τη Βιοιατρική του Συμβουλίου της Ευρώπης η οποία έχει κυρωθεί με το Ν. 2619/1998, οι οποίοι έχουν υπέρ-νομοθετική ισχύ κατά το άρθρο 28 του Συντάγματοςκαι διαλαμβάνει εις το άρθρο 5 «Επέμβαση σε θέματα υγείας μπορεί να υπάρξει, αφού το ενδιαφερόμενο πρόσωπο,= δώσει την ελεύθερη συναίνεσή του, κατόπιν της προηγούμενης σχετικής ενημέρωσής του».
Περαιτέρω, συμπληρωματικώς παραβιάζεται, ο Ν. 2251/1994 περί προστασίας του Καταναλωτή, ο Ν. 3418/2005 Κώδικας Ιατρικής δεοντολογίας (άρθρο 12 παρ. 1 «ο Ιατρός δεν επιτρέπεται να προβεί στην εκτέλεση οποιασδήποτε ιατρικής πράξεως, χωρίς την προηγούμενη συναίνεση του ασθενούς» και το Π.Δ. 216/2001 Κώδικας Νοσηλευτικής δεοντολογίας, τα οποία αναγνωρίζουν το ανθρώπινο πρόσωπο, ως αυτόνομη προσωπικότητα, υποκείμενο δικαίου ως προς την πληροφόρηση αξιολόγηση και συναίνεση, έναντι οιασδήποτε επιχειρούμενης επί της υγείας του Ιατρικής πράξεως αυτής καθ’ αυτήν, δοθέντος ότι το φυσικό πρόσωπο, ως λήπτης παροχής υγείας ως προς τις τυχόν Ιατρικές πράξεις, έχει σαφώς αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα, ενδελεχούς και εμπεριστατωμένης πληροφόρησης, αξιολόγησης των ιατρικών πληροφοριών, ίνα εν τέλει συναινέσει έναντι οιασδήποτε ιατρικής πράξεως.
Ωσαύτως, ο σεβασμός προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια του λήπτη υπηρεσιών υγείας, καθώς και το αναφαίρετο δικαίωμα προς τη φυσική και ψυχική του ακεραιότητα, η προστασία της ιδιωτικής ζωής του σχετικώς προς τις ιατρικές πληροφορίες, -Ιατρικό απόρρητο- ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα, καθώς και η αξία και αξιοπρέπεια τού ασθενούς ενώπιον του θανάτου και του πόνου, λογίζονται ιδιαζόντως καίρια και σημαντικά δεδομένα, προς κατά το Νόμο διαφύλαξη και προς προστασία από την Πολιτεία.
Ο πυρήνας του δικαιώματος της υγείας, επιβάλλει από την Πολιτεία να απέχει από οιαδήποτε πράξη ή παράλειψη καθίσταται ικανή και πρόσφορη, αφενός να προκαλέσει βλάβη προς τη σωματική, διανοητική, ψυχική ευεξία του ανθρώπου, και αφετέρου να περιορίσει το αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα ως μείζονα έκφανση της προσωπικότητας του ανθρώπου ως αυτόνομου υποκείμενου δικαίου, τουτέστιν, να λαμβάνει απερίσπαστα και ανεξάρτητα αποφάσεις διά την υγεία του.
Ως εκ τούτου, το ίδιο το κράτος οφείλει να προστατεύει το δικαίωμα εις την υγεία του πολίτη διά των προαναφερθέντων διατάξεων, τόσον διά των προ – παρατιθέμενων διατάξεων, έναντι προσβολών από το δημόσιο όσο και διά της επενέργειας του ως Κράτος, έναντι των προσβολών από μη κρατικά αλλά ιδιωτικά υποκείμενα, διασφαλίζοντας την ακώλυτη και αποτελεσματική άσκηση του δικαιώματος εις την υγεία των πολιτών, λαμβάνοντας τα κατάλληλα νομοθετικά και διοικητικά μέτρα, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 25 του Συντάγματος περί της αρχής της αναλογικότητας και του άρθρου 2 παρ. 1 περί της αξίας του ανθρώπου, με κράτιστο εν γένει υπέρτερο γνώμονα την αξία και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.
Περαιτέρω και ισχυροποιητικώς, δυνάμει της Διακηρύξεως της Λισαβώνας που εκδόθηκε από την Παγκόσμια Ιατρική Ένωση, ορίζεται ότι ο ασθενής, αφού ενημερωθεί για την κατάσταση της υγείας του, έχει το δικαίωμα να συμφωνήσει με τη θεραπεία που του προτείνεται ή να διαφωνήσει με αυτήν και να μην την αποδεχτεί και ως εκ τούτου κατοχυρώνεται ρητώς το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του ασθενούς ως απόρροια της ανθρώπινης υποστάσεώς του, σύμφωνα με το οποίο μπορεί να αποφασίζει ο ίδιος αποκλειστικά για την υγεία του.
Επιπροσθέτως, συμφώνως με τον Κώδικα της Νυρεμβέργης που περιλαμβάνει ένα σύνολο Αρχών και Κανόνων ηθικής Ιατρικής δεοντολογίας (μεταξύ των οποίων την αρχή της ενημερωμένης συναίνεσης του ασθενούς, την απουσία του εξαναγκασμού), αναγνωρίζεται ρητώς ως πρώτος κανόνας ότι «η εθελοντική ενημερωμένη συναίνεση του ανθρωπίνου υποκειμένου είναι απολύτως ουσιώδης, όπου έχει γίνει σήμερον παγκοσμίως δεκτός και έχει ενσωματωθεί και στο άρθρο 7 του Διεθνούς Συμφώνου των Ηνωμένων Εθνών για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα («Ειδικότερα, απαγορεύεται η υποβολή προσώπου χωρίς τη συγκατάθεση του σε ιατρικό ή επιστημονικό πείραμα») και έχει κυρωθεί από την Ελληνική Πολιτεία, με το Νόμο 2462/1997 συμφώνως με τη διαδικασία του άρθρου 28 παράγραφος 1 του Συντάγματος και έχει αποκτήσει υπέρ-νομοθετική ισχύ.
Ως εκ τούτου λοιπόν, κάθε κρατική επιδίωξη του υποχρεωτικού εξαναγκασμού ιατρικής πράξης, κείται προδήλως εκτός του Νομικού μας πολιτισμού και παραβιάζει απροκάλυπτα τις αρχές και το Ευρωπαϊκό και Διεθνές πλαίσιο Δικαίου, εξ αυτού του λόγου, δέον όπως εκληφθεί ως απάνθρωπη μεταχείριση και ψυχικός βασανισμός του ανθρώπινου προσώπου, γεγονός το οποίο ενεργοποιεί απολύτως σύννομα και το δικαίωμα θεμιτής αντίστασης και ανυπακοής κατά το άρθρο 120 του Συντάγματος, περί της ως άνω θεσμικής βίας.
*Ο Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς είναι δικηγόρος Παρ΄Αρείω Πάγω. Σπούδασε Νομικά στη Νομική Αθηνών Ε.Κ.Π.Α και Δημοσιογραφία στο Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας και έκανε το πρώτο μεταπτυχιακό του στην Πάντειο Σχολή, στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα με τίτλο «Νομικός Πολιτισμός» (Αστικό, Διοικητικό, Ποινικό Δίκαιο και η Ε.Σ.Δ.Α) και το δεύτερο μεταπτυχιακό του, στη Νομική Σχολή Αθηνών στο Δίκαιο της Πληροφορικής, Κοινωνιολογία του Δικαίου και Εκκλησιαστικό Δίκαιο (Ε.Κ.Π.Α). Εκπαιδευθείς ως διαμεσολαβητής στην επίλυση ιδιωτικής φύσεως διαφορών, αστικού και εμπορικού δικαίου, κατά το Ν.3898/2010 κατ’ εφαρμογή της κοινοτικής οδηγίας 2008/52/ΕΚ, Διαπιστευμένος Διαμεσολαβητής στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σε εφαρμογή του άρθρου 7 παράγραφος 1 του Ν.3898/2010 (Α’211).
