Απίστευτο κι όμως αληθινό. Η επαρχιακή αστυνομία Sûreté du Québec (SQ), έπεσε θύμα γιγαντιαίας κλοπής μέσω ηλεκτρονικών υπολογιστών. Η κλοπή των δεδομένων, αφορά τουλάχιστον 5.400 μέλη του αστυνομικού σώματος ακόμα και αυτών που έχουν συνταξιοδοτηθεί. Η ενημέρωση της εν λόγω κλοπής έγινε μέσω επιστολής που έλαβαν τη Δευτέρα 26 Οκτωβρίου, όλα τα μέλη του σώματος από την ηγεσία της αστυνομίας. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να έχουν διαρρεύσει σημαντικά στοιχεία τους, όπως προσωπικές διευθύνσεις, προσωπικές πληροφορίες, ακόμα και όλες οι πληροφορίες των τραπεζικών λογαριασμών. Η κλοπή δεν αγγίζει όσα άτομα προσλήφθηκαν μετά το 2008.
Η «ΕΠΙΘΕΣΗ» Σύμφωνα με πληροφορίες, οι «κλέφτες» κατάφεραν και εισχώρησαν στα ηλεκτρονικά δεδομένα της εταιρείας Technologies Xpertdoc, η οποία είχε συμβόλαιο για καταχώρηση και αποθήκευση δεδομένων της Sûreté du Québec εδώ και 12 χρόνια. Αν και η διεύθυνση πιστεύει ότι η κλοπή αυτή δε θα έχει συνέπειες, μια και για να διαβαστούν τα δεδομένα χρειάζονται υπολογιστές τεχνολογίας πριν το 2000, η Technologies Xpertdoc μίσθωσε εταιρεία που ειδικεύεται στους ηλεκτρονικούς εκβιασμούς στο διαδίκτυο. Για όσους δε γνωρίζουν, πρόκειται για κάτι που μπορεί να υποστεί οποιοσδήποτε, όταν άγνωστοι για να ελευθερώσουν τον παγιδευμένο σας υπολογιστή σας ζητούν να πληρώσετε λύτρα, συνήθως με το ηλεκτρονικό νόμισμα BITCOIN. Σύμφωνα με πληροφορίες, η Technologies Xpertdoc, αναγκάστηκε και πλήρωσε λύτρα στους πειρατές. Αυτό που παραμένει παράξενο, είναι ποιος ο λόγος να κρατήσει τα δεδομένα η εταιρεία αυτή, εφόσον εδώ και πολλά χρόνια είχε λήξει το συμβόλαιο της…
ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΣΩΜΑΤΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΚΕΜΠΕΚ Ο εκπρόσωπος του Συλλόγου σωμάτων ασφάλειας του Κεμπέκ, Laurent Arel, δήλωσε ότι η οργάνωσή του προσπαθεί να καταλάβει, γιατί δεν καταστράφηκαν τα δεδομένα μετά τη λήξη του συμβολαίου με την εν λόγω εταιρεία. Ο ίδιος ειδοποιήθηκε για το γεγονός στις 15 Οκτωβρίου και απορεί, γιατί η εν λόγω εταιρεία δεν ενημέρωσε και κατήγγειλε το γεγονός αμέσως στις αστυνομικές αρχές.
ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ ΑΣΤΙΚΗΣ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΑΣ Για όσους δε γνωρίζεται, το ηλεκτρονικό δίκτυο της Αστικής Συγκοινωνίας του Μόντρεαλ (STM) υπέστη μεγάλη επίθεση από πειρατές, που παρέλυσαν εδώ και μια εβδομάδα όλο το σύστημα. Εμπειρογνώμονες πιστεύουν ότι είναι το ίδιο κύκλωμα πειρατών που έδρασε φέτος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πρόκειται για τη «διάσημη» ομάδα χάκερς, RansomExx, γνωστή να «κτυπά» μεγάλα και δημόσια δίκτυα απ’ όπου μπορεί να ζητήσει λύτρα τεράστια ποσά για να τα ελευθερώσει. Στα μέσα Μαΐου επιτέθηκαν στην Υπηρεσία Μεταφορών του Τέξας, που είναι παρόμοια με το δικό μας υπουργείο Μεταφορών της επαρχίας του Κεμπέκ, καθώς και την Εισαγγελία του Τέξας. Τον Ιούλιο επιτέθηκαν στο ηλεκτρονικό δίκτυο της πολυεθνικής εταιρείας Konica Minolta και λίγο αργότερα σε άλλες παρόμοιες εταιρείες. Οι ειδικοί του δικτύου συγκοινωνιών του Μόντρεαλ (STM) δουλεύουν ασταμάτητα για απελευθερώσουν το σύστημα από τους πειρατές. Ως τώρα, οι μόνες επιπτώσεις θα είναι ότι δε θα μπορείτε να αγοράσετε εισιτήρια και τη μηνιαία κάρτα σας από τα φαρμακεία και άλλα καταστήματα. Αντιθέτως, οι εταιρείες προμηθευτές, ενημερώθηκαν την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου, ότι οι πληρωμές τους θα καθυστερήσουν λόγω των προβλημάτων του ηλεκτρονικού δικτύου. Επίσης, προς το παρόν, τουλάχιστον 2.500 μισθοί υπάλληλων δε θα πληρωθούν τις υπερωρίες τους. Άγνωστο είναι αν και ποιο ποσό ζήτησαν ως λύτρα οι πειρατές. Σε αυτό το θέμα, η εκπρόσωπος της STM Amélie Régis δήλωσε ότι δεν πρόκειται να υποκύψουν στις απαιτήσεις των πειρατών.
Γιατί θα δούμε τουρκική γεώτρηση έξω από Καστελόριζο και Κρήτη
Τον περασμένο Ιούνιο είχα θέσει το ερώτημα: «τί θα πράξει η Ελλάδα εάν η Τουρκία στείλει σκάφος για σεισμικές έρευνες έξω από τα ελληνικά χωρικά ύδατα, αλλά εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας…; Θα περιορισθεί σε διπλωματικές αντιδράσεις, ή θα εμποδίσει εμπράκτως την παραβίαση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων;». Είχα τότε προσθέσει ότι «στην πραγματικότητα πρόκειται για το χρονικό μίας προαναγγελθείσας κρίσης».
Γράφει ο Σταύρος Λυγερός*
Μερικούς μήνες αργότερα η κρίση είναι γεγονός. Το Oruc Reis πραγματοποιεί εδώ και πολλές εβδομάδες έρευνες σε δυνάμει ελληνική ΑΟΖ, για την ακρίβεια έξω από τα χωρικά ύδατα του Καστελόριζου. Η δε απάντηση στο ερώτημα, για το ποια θα ήταν η ελληνική αντίδραση, έχει δοθεί στην πράξη. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επέλεξε να περιορίσει τις αντιδράσεις της αποκλειστικά στο διπλωματικό επίπεδο. Η προ καιρού έξοδος και ανάπτυξη του ελληνικού στόλου μπορεί να ήταν μία επιτυχής άσκηση, αλλά σε καμία περίπτωση δεν απέτρεψε ούτε εμπόδισε τις τουρκικές έρευνες. Κι αυτό, επειδή δεν είχε εντολή να το πράξει. Το ίδιο συμβαίνει κι αυτές τις ημέρες στη θάλασσα του Καστελόριζου. Η παρουσία ελληνικών ναυτικών μονάδων έχει παθητικό χαρακτήρα, όχι ενεργητικό. Υπενθυμίζουμε ότι για το ίδιο ζήτημα – για τουρκικές έρευνες σε δυνάμει ελληνική υφαλοκρηπίδα – είχαν προκληθεί επανειλημμένες κρίσεις. Το 1987, μάλιστα, οι δύο χώρες είχαν φθάσει στα όρια του πολέμου. Έτσι, όμως, το τουρκικό ερευνητικό σκάφος εκείνης της εποχής είχε τότε υποχρεωθεί να αποχωρήσει. Αυτά από το παρελθόν, για να κρίνουμε τα σημερινά. Άλλοι καιροί, άλλες κόκκινες γραμμές!
Ο,ΤΙ ΕΚΑΝΕ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΑΟΖ Στην πραγματικότητα, ο Ερντογάν εφαρμόζει με την Ελλάδα την ίδια τακτική που έχει εφαρμόσει στην κυπριακή ΑΟΖ. Και εκεί ξεκίνησε με παράνομες έρευνες, αρχικά σε μη αδειοδοτημένο θαλάσσιο οικόπεδο και στη συνέχεια επεκτάθηκαν παντού. Το επόμενο βήμα ήταν μία πειρατική γεώτρηση, σε μη αδειοδοτημένο θαλάσσιο οικόπεδο. Αφού και πάλι διαπιστώθηκε πως δεν υπήρξαν έμπρακτες διεθνείς αντιδράσεις, το τουρκικό γεωτρύπανο τρύπησε και αδειοδοτημένα θαλάσσια οικόπεδα. Στην περίπτωση της Ελλάδας, το Oruc Reis στις αρχές του 2020 είχε ρίξει καλώδια πολύ νότια του Καστελόριζου, στα όρια με την αιγυπτιακή ΑΟΖ για να μετρήσει αντιδράσεις. Ήταν τότε που η κυβέρνηση είχε δηλώσει ότι το είχε πάρει ο αέρας! Η δήλωση εκείνη είχε στείλει το μήνυμα, πως η Αθήνα δεν ήταν διατεθειμένη να αντιδράσει έμπρακτα. Έτσι, τον περασμένο Αύγουστο το Oruc Reis ξανάπιασε δουλειά νότια του Καστελόριζου, αυτή τη φορά συστηματικά, αλλά και πάλι σε αρκετή απόσταση. Όπως προανέφερα, η μεγάλη κινητοποίηση του ελληνικού στόλου ήταν περισσότερο άσκηση, παρά επιχείρηση με σκοπό να αποτρέψει ή να εμποδίσει τις τουρκικές έρευνες. Γι’ αυτό ακριβώς και το επόμενο βήμα του Ερντογάν, ήταν να στείλει το Oruc Reis έξω από τα χωρικά ύδατα του Καστελόριζου, χωρίς και πάλι οι ελληνικές ναυτικές μονάδες να το εμποδίσουν.
ΜΙΑ ΠΕΡΙΤΤΗ ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είχε, άλλωστε, ξεκαθαρίσει τη θέση της, δηλώνοντας πως κόκκινη γραμμή για την Ελλάδα είναι η παραβίαση των χωρικών υδάτων! Περιττή κόκκινη γραμμή, αφού οι Τούρκοι ποτέ δεν αμφισβήτησαν τα χωρικά ύδατα των έξι μιλίων του Καστελόριζου. Με άλλα λόγια, η ελληνική κυβέρνηση χάραξε κόκκινη γραμμή για ένα θέμα που δεν έχει τεθεί από την τουρκική πλευρά! Προφανώς, το έπραξε για επικοινωνιακούς λόγους, για να «πουλήσει» στην ελληνική κοινή γνώμη «φύκια για μεταξωτές κορδέλες». Η ρητορική περί κόκκινης γραμμής παραπέμπει σε αποφασιστική στάση, έστω κι αν είναι fake. Στο σημείο αυτό είναι χρήσιμο να ξεκαθαρίσουμε, ότι το διακύβευμα αυτή την περίοδο είναι η προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων στη δυνάμει ελληνική ΑΟΖ κι όχι η προάσπιση της ελληνικής κυριαρχίας στο Καστελόριζο, η οποία – τουλάχιστον ακόμα – δεν έχει αμφισβητηθεί ούτε στα λόγια από την Άγκυρα. Γι’ αυτό και είναι παραπλανητικό που ανάγεται σε μείζον ζήτημα, το εάν το Oruc Reis εισήλθε εντός της ζώνης των 12 μιλίων. Δυστυχώς, η Ελλάδα δεν έχει επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια. Μέχρι να το πράξει, εάν ποτέ το πράξει, τα χωρικά ύδατα είναι έξι μίλια και εκτός αυτών είναι υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ, ανεξαρτήτως του εάν η παραβίασή της από το Oruc Reis γίνεται στα επτά, στα 27 ή στα 57 μίλια νότια από το Καστελόριζο. Εάν η Ελλάδα είχε χωρικά ύδατα 12 μιλίων και το Oruc Reis έκανε έρευνες στα 13 μίλια από το Καστελόριζο, δε θα είχαμε πρόβλημα; Προφανώς και θα είχαμε, επειδή παραβιάζονται δυνάμει ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.
ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΗΜΑ Η ΓΕΩΤΡΗΣΗ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ Το γεγονός ότι η ΑΟΖ σ’ εκείνη τη θαλάσσια περιοχή δεν έχει οριοθετηθεί, απαγορεύει στις χώρες που τη διεκδικούν να διεξάγουν έρευνες και πολύ περισσότερο γεωτρήσεις. Ας σημειωθεί, ότι η Ελλάδα τη διεκδικεί με βάση την αρχή της μέσης γραμμής, που προβλέπεται από το Δίκαιο της Θάλασσας, ενώ η Τουρκία με τον εκτός διεθνούς δικαίου ισχυρισμό, ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ. Η Τουρκία, όμως, πραγματοποιεί έρευνες και όσο βλέπει ότι κανείς δεν τη σταματάει, θα κάνει και το επόμενο βήμα. Δε χρειάζεται να μαντέψουμε. Πρώτον, επειδή η τακτική της είναι γνωστή. Δεύτερον, επειδή το προαναγγέλλει. Γι’ αυτό, λοιπόν, και είναι ασφαλής η πρόβλεψη ότι το επόμενο βήμα των Τούρκων θα είναι να στείλουν το γεωτρύπανο Yavuz νότια του Καστελόριζου. Στην πρώτη φάση θα το στείλουν σε αρκετή απόσταση από το νησί και στη δεύτερη θα το στείλουν έξω από τα χωρικά ύδατα για να κάνει μία πολιτικού χαρακτήρα γεώτρηση, για να δημιουργήσει ισχυρό τετελεσμένο και να εγγράψει υποθήκη σε βάρος δυνάμει ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Κι αν ούτε και τότε η Ελλάδα εμποδίσει τη γεώτρηση, στην τρίτη φάση θα δούμε την ιστορία να επαναλαμβάνεται, αυτή τη φορά έξω από τα ελληνικά χωρικά ύδατα στο τόξο Ρόδος-Κάρπαθος-Κάσος-Κρήτη σε οριοθετημένη πλέον (με την ελληνο-αιγυπτιακή συμφωνία) ελληνική ΑΟΖ. Και όπως συνέβη μέχρι τώρα, θα προηγηθεί το Oruc Reis και θα ακολουθήσει αργότερα το τουρκικό γεωτρύπανο.
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ Σύμφωνα με την κόκκινη γραμμή της κυβέρνησης Μητσοτάκη, όσο οι Τούρκοι δεν παραβιάζουν τα χωρικά ύδατα των 12 μιλίων, οι ελληνικές αντιδράσεις θα περιορίζονται στο διπλωματικό επίπεδο. Έχουμε, άλλωστε, στείλει στον Ερντογάν το μήνυμα, ότι μπορεί να προχωρήσει το σχεδιασμό του, χωρίς να φοβάται ανεπιθύμητες ελληνικές αντιδράσεις και παρενέργειες. Η επιλογή της κυβέρνησης Μητσοτάκη, να αποφύγει σ’ αυτή τη φάση στρατιωτικού τύπου αντιδράσεις, δεν είναι υποχρεωτικά λάθος. Υπό την προϋπόθεση, ότι έχει συνείδηση προς τα που πάνε τα πράγματα και ότι θα χρησιμοποιήσει το χρόνο για να οικοδομήσει γρήγορα τις προϋποθέσεις, ώστε να μην τα αφήσει τα πράγματα να εξελιχθούν όπως έχει προγραμματίσει η Άγκυρα. Υπάρχουν ρεαλιστικές λύσεις για να μη φθάσουμε να δούμε γεωτρύπανο έξω από το Καστελόριζο και από την Ιεράπετρα. Αρκεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη να απαλλαγεί από τις ιδεοληψίες της και να αποκτήσει την πολιτική βούληση, να δρομολογήσει άμεσα και με ταχύ ρυθμό τις κινήσεις που θα υψώσουν τείχος στη «Γαλάζια Πατρίδα».
*Ο Σταύρος Λυγερός έχει εργασθεί σε εφημερίδες (για 23 χρόνια στην Καθημερινή), ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Σήμερα είναι πολιτικός-διπλωματικός σχολιαστής στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN και διευθυντής του ιστότοπου SLpress.gr. Συγγραφέας 16 βιβλίων. Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.
«Τη χρονιά εκείνη, καμιά γυναίκα δεν έπιασε παιδί. Αυτό συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια, μέχρι που συμπληρώθηκε γενιά, χωρίς καμιά καινούργια γενιά να ‘ρθει στον κόσμο…»
Δημήτρης Δημητριάδης,
«Πεθαίνω σα χώρα», εκδόσεις ΑΓΡΑ, 1980
«Τη χρονιά εκείνη, καμιά γυναίκα δεν έπιασε παιδί. Αυτό συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια, μέχρι που συμπληρώθηκε γενιά, χωρίς καμιά καινούργια γενιά να ‘ρθει στον κόσμο…» Δημήτρης Δημητριάδης, «Πεθαίνω σα χώρα», εκδόσεις ΑΓΡΑ, 1980
Γράφει ο Μάκης Ανδρονόπουλος*
Δύο από τα κρίσιμα προβλήματα της εθνικής μας υπόστασης, το δημογραφικό και το μεταναστευτικό, αγνοούνται παντελώς από τους αναπτυξιακούς σχεδιασμούς της κυβέρνησης. Γεγονός προκλητικό, καθώς η μοναδικότητα της συγκυρίας των 70 δισ. ευρώ, επιτρέπει την εκπόνηση επιθετικών πολιτικών, για την επίλυσή τους σε μεσομακροπρόθεσμο ορίζοντα. Στοιχεία από το 2019 που δημοσίευσε η ΕΛΣΤΑΤ, δείχνουν ότι οι γεννήσεις ξαναμειώθηκαν στις 83.763, ενώ οι θάνατοι ανήλθαν στους 124.965. «Μια μικρή ελληνική πόλη των 41.200 κατοίκων εξαφανίστηκε» έγραψαν οι ιστοσελίδες. «Η Ελλάδα συνεχίζει να συρρικνώνεται πληθυσμιακά ακάθεκτη… Δε θα χρειαστούμε πόλεμο. Τα καταφέρνουμε και μόνοι μας», σχολίαζαν. Πράγματι, ο Δείκτης Ολικής Γονιμότητας που μετράει την αντικατάσταση των γενεών, στη χώρα μας μειώνεται διαρκώς. Για τις ανεπτυγμένες χώρες το 2,1 θεωρείται ορόσημο. Στην Ελλάδα το 1950 παρά τον πόλεμο, τον εμφύλιο και τη φτώχεια, ο δείκτης ήταν 2,57 και έπεσε σταδιακά στο όριο 2,1 το 1981, για να διολισθήσει στο 1,39 το 1990 και να πέσει πιο χαμηλά, στο 1,23 το 1999. Τη διετία 2008-2009, ο δείκτης ανακάμπτει στο 1,5 για να διολισθήσει στο 1,35 το 2018. Αυτή τη μείζονα εθνική ανισορροπία δεν αγγίζει η ενδιάμεση έκθεση της Επιτροπής Πισσαρίδη, ούτε περιλαμβάνεται στις 12 πληγές της οικονομίας (ούτε βέβαια και το μεταναστευτικό) και δεν αντιμετωπίζεται μετωπικά στο «Σχέδιο Ανάπτυξης» της «ομάδας των σοφών». Γιατί; Είναι ζήτημα ματιάς, φιλοσοφίας, πολιτικών επιλογών αν προτιμάτε. Είναι ζητήματα που θα λύσει έμμεσα η ανάπτυξη, θα πουν. Η απόλυτη μεταφυσική στην πιο λαϊκίστικη εκδοχή της, λέω εγώ.
ΓΕΡΑΣΜΕΝΟΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ Γιατί δεν κάνουμε παιδιά; Μα όταν τα παιδιά μένουν με τους γονείς μέχρι τα 30-35, τι περιμένει κανείς; Με 400 ή 600 ευρώ δεν ανοίγεις ούτε γκαρσονιέρα, όχι σπιτικό. Χωρίς μια εύλογη, σχετική βεβαιότητα για το αύριο, πώς να πάρει ένα ζευγάρι τέτοια απόφαση. Φυσικά, δεν είναι μόνο ο οικονομικός ορίζοντας, είναι η κοινωνική φάση, η τάση, οι σχέσεις κ.ο.κ. Αυτά σαν μια πρώτη προσέγγιση. Μελέτη που δημοσιεύθηκε στο οικονομικό δελτίο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) με τίτλο «Η οικονομική επίπτωση από τη γήρανση του πληθυσμού και συνταξιοδοτικές μεταρρυθμίσεις», διαπιστώνει πως η Ελλάδα έχει ήδη τον πιο γερασμένο πληθυσμό της ΕΕ. Ειδικότερα, οι χώρες με τα μεγαλύτερα ποσοστά εξάρτησης των ηλικιωμένων (πάνω από 30%) είναι σήμερα η Γερμανία, η Ελλάδα, η Ιταλία, η Πορτογαλία και η Φινλανδία. Ποσοστά εξάρτησης πάνω από το 60% προβλέπεται ότι θα έχουν το 2070 η Ελλάδα, η Ιταλία και η Κύπρος. Άλλες μελέτες διαπιστώνουν, ότι ο αριθμός των παιδιών σχολικής ηλικίας, ενδέχεται να μειωθεί από 1,6 εκατ. σε 1 εκατ. και ο ενεργός πληθυσμός, δηλαδή όλοι οι πολίτες ηλικίας 20-69 ετών (που δυνητικά θα μπορούσαν να δουλέψουν), να μειωθεί από 7 εκ. το 2015, σε 4,8 – 5,5 εκατ. Ο πληθυσμός των παιδιών σχολικής ηλικίας (από 3 μέχρι 17 ετών) θα μειωθεί από 1,6 εκ. σήμερα σε 1,4 εκ. (αισιόδοξο σενάριο), έως 1 εκ. (απαισιόδοξο σενάριο) το 2050, αφού πρώτα όμως προηγηθεί έντονη διακύμανση τις δεκαετίες που θα μεσολαβήσουν. Σε μεγάλη έρευνα με τίτλο «Ο πληθυσμός της Ελλάδας υπό διωγμό» που πραγματοποιήθηκε υπό την Δρ Ήρα Έμκε – Πουλοπούλου, μέλους της Ακαδημίας Επιστημόνων της Νέας Υόρκης και αντιπρόεδρου της Ελληνικής Εταιρείας Δημογραφικών Μελετών, επισημαίνεται ότι στη δεκαετία 2001-2011, καταγράφεται μικρή μείωση στους άγαμους και στους έγγαμους. Ότι αυξάνεται σημαντικά ο αριθμός των διαζευγμένων και λιγότερο των χήρων/χηρών, ενώ παρατηρείται μεγάλη αύξηση των μονοπρόσωπων νοικοκυριών, μικρότερη αύξηση των νοικοκυριών 2-3 ατόμων και μείωση των νοικοκυριών 4 ατόμων.
ΜΕΙΩΣΗ ΓΕΝΝΗΣΕΩΝ Επίσης, είναι εντυπωσιακή η μείωση των πολύτεκνων οικογενειών. Στην έρευνα επισημαίνεται, ότι την περίοδο 2011-2016, οι θάνατοι ξεπέρασαν τις γεννήσεις κατά 115.479 άτομα (γεννήσεις 692.592, θάνατοι 808.071). Η μικρή αύξηση των γεννήσεων (κατά 1.051 παιδιά), που καταγράφηκε το 2016, οφείλεται κατά 77% σε γεννήσεις από γυναίκες πρόσφυγες. Η εν λόγω έρευνα υπογραμμίζει ότι «ακόμα κι αν οι γυναίκες αυτές αποκτήσουν περισσότερα παιδιά, θα είναι δύσκολο ο αριθμός των γεννήσεων να ξεπεράσει τον αριθμό των θανάτων. Εξάλλου, θα πρέπει να περάσουν 25-30 χρόνια, ώστε η αύξηση των γεννήσεων να δημιουργήσει τη γενιά που θα ενταχθεί στην αγορά εργασίας και με την απασχόληση και τις εισφορές της στο ασφαλιστικό σύστημα να συμβάλει στη στήριξή του. Μέχρι ν΄ αρχίσει να εργάζεται αυτή η γενιά, θα χρειαστούν επιπλέον δαπάνες ιδιωτικές και δημόσιες για την ανατροφή και την εκπαίδευσή της». Σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες που ανακοινώθηκαν σε ημερίδα με θέμα «Το Δημογραφικό Πρόβλημα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη – Προκλήσεις και Προοπτικές» του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής (Μάιος 2017), το 2050 ο πληθυσμός της χώρας ενδέχεται να συρρικνωθεί στα 8,3 εκατομμύρια. Η μείωση του πληθυσμού εκτιμάται σε 800 χιλ. με 2 εκατ. με αποτέλεσμα ο οικονομικά ενεργός πληθυσμός να υπολογίζεται ότι θα μειωθεί από 7 εκατ. το 2015 σε 4,8-5,5 εκατ. το 2050. Με βάση στοιχεία του ΟΗΕ, το 2015 ο νόμιμος πληθυσμός της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένων δηλαδή και των νόμιμων αλλοδαπών, ήταν ήδη ο έκτος πιο γερασμένος στον κόσμο. Με άμεσο τρόπο η ΕΛΣΤΑΤ επιβεβαιώνει αυτή τη δραματική τάση, χαρακτηρίζοντας το δημογραφικό σε «Νο1 Εθνικό Ζήτημα». Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της, μόνο το διάστημα 2011-2017 ο πληθυσμός της χώρας μειώθηκε κατά 355.000 ανθρώπους.
Ο ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ΦΕΡΝΕΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ Τα πολιτικά κόμματα πρέπει να συμβάλλουν καταλυτικά στην αντιμετώπιση της δημογραφικής κρίσης, με στόχο την ανατροπή των αρνητικών τάσεων, στην τρέχουσα δεκαετία του 2020. Είναι συνεπώς αναγκαίο, να υιοθετηθεί μια δέσμη σταθερών μέτρων και πολιτικών, με στόχο την αύξηση των γεννήσεων στο 2,5 – 3 ανά γυναίκα. Χρειαζόμαστε μια ολιστική πολιτική επικεντρωμένη στη μητέρα και στα παιδιά της, στις μονογονεϊκές οικογένειες, που θα τη στηρίξουν όλα τα κόμματα και θα την κατοχυρώσουν, με την πρώτη ευκαιρία, συνταγματικά, ώστε να αποκτήσει μακροπρόθεσμη εγκυρότητα. Μια νέα δημογραφική πολιτική με την παροχή γενναίων κινήτρων, εκτός από το μεσοπρόθεσμο εμπλουτισμό, μπορεί να συμπεριλάβει και πολιτικές πληθυσμιακού δανεισμού δεδομένων των μεταναστευτικών ροών. Η δέσμη πολιτικών οφείλει να αντιμετωπίζει και τους τρεις παράγοντες που καθορίζουν το δημογραφικό πρόβλημα, δηλαδή τη γονιμότητα, τη θνησιμότητα και το μεταναστευτικό ισοζύγιο. Δηλαδή, να στηριχθεί η γονιμότητα και ο επαναπατρισμός των 550.000 Ελλήνων που έφυγαν στο εξωτερικό. Σημειωτέων, ότι η στιβαρή αύξηση του πληθυσμού υπολογίζεται ότι πιέζει προς τα πάνω την ανάπτυξη κατά 2%! Αυτές οι πολιτικές είναι σκόπιμο να συντονίζονται από ένα ευέλικτο υπουργείο Δημογραφικής και Οικογενειακής Πολιτικής. Υπό αυτό το πρίσμα, ίσως είναι σκόπιμη και η ενσωμάτωση του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής σε ένα ενιαίο υπουργείο.
*Ο Μάκης Ανδρονόπουλος είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Διετέλεσε διευθυντής σύνταξης στη «Ναυτεμπορική», στον «Κόσμο του Επενδυτή», στην «Απογευματινή της Κυριακής» και αρχισυντάκτης στο «Κέρδος». Εργάστηκε ως οικονομικός συντάκτης στην «Καθημερινή», το «Έθνος», το «Ποντίκι» και παρουσίασε οικονομικές εκπομπές στα κανάλια ΜΕGA, TEMPO, SevenX. Εργάστηκε, επίσης, στο χώρο της πολιτικής επικοινωνίας.
Το φάντασμα της Χάγης πλανάται πάνω από την Ελλάδα
Δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι πλησιάζει η ώρα της Χάγης, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι η συζήτηση δεν έχει αρχίσει για τα καλά, από τη Βουλή, μέχρι το τελευταίο καφενείο της ελληνικής επικράτειας! Δε λείπουν βέβαια και οι υπερβολικοί χαρακτηρισμοί περί προδοσίας και πολλά άλλα που λέγονται και δε γράφονται. Τώρα τελευταία ανακαλύψαμε και το Χάρτη της Σεβίλλης, διότι οι Έλληνες απέκτησαν έρωτα με τους χάρτες, αλλά ο καθένας προτιμά ένα δικό του χάρτη!
Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης*
Επίσης, κομφούζιο παρατηρείται, όταν η συζήτηση στρέφεται στις θαλάσσιες οριοθετήσεις. Δεν εξηγείται αλλιώς η ξαφνική θέση της κυβέρνησης της Τρίπολης για οριοθέτηση ΑΟΖ με Μάλτα και Ελλάδα. Η εξωφρενική αυτή πρόταση της Τρίπολης παραγνωρίζει δυο βασικές παραμέτρους, που έχουν απόλυτη σχέση με την πρότασή της. Ας πάρουμε πρώτα την περίπτωση της Μάλτας. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης οριοθέτησε την υφαλοκρηπίδα της Λιβύης με αυτή της Μάλτας το 1985 και η οριοθέτηση ΑΟΖ δυο κρατών συμπίπτει πάντα με την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας. Να υπενθυμίσουμε, ότι η Λιβύη είχε προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο το 1982, μαζί με τη Μάλτα, σχετικά με την οριοθέτηση των περιοχών της υφαλοκρηπίδας που ισχύουν για καθένα από αυτά τα δύο κράτη. Προς υποστήριξη του επιχειρήματός της, η Λιβύη βασίστηκε στην αρχή της φυσικής προέκτασης και στην έννοια της αναλογικότητας.
ΤΙ ΑΠΟΦΑΝΘΗΚΕ Η ΧΑΓΗ Η Μάλτα υποστήριξε ότι τα δικαιώματα των κρατών σε περιοχές της υφαλοκρηπίδας διέπονται πλέον από την έννοια της απόστασης από την ακτή. Η συγκεκριμένη έννοια, θεωρήθηκε ότι αποδίδει πρωταρχικό ρόλο στη μέθοδο ισορροπίας για τον καθορισμό των ορίων μεταξύ των περιοχών της υφαλοκρηπίδας, ιδίως όταν αυτά ισχύουν για κράτη που βρίσκονται ακριβώς απέναντι το ένα από το άλλο, όπως στην περίπτωση της Μάλτας και της Λιβύης. Το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι, ενόψει των εξελίξεων του νόμου σχετικά με τα δικαιώματα των κρατών σε περιοχές της υφαλοκρηπίδας, δεν υπήρχε λόγος να ανατεθεί ρόλος σε γεωγραφικούς ή γεωφυσικούς παράγοντες, όταν η απόσταση μεταξύ των δύο κρατών ήταν μικρότερη από 400 μίλια (όπως στην παρούσα περίπτωση). Θεώρησε επίσης, ότι η μέθοδος της μέσης γραμμής δεν έπρεπε να χρησιμοποιηθεί και δεν ήταν η μόνη κατάλληλη τεχνική οριοθέτησης. Το Δικαστήριο καθόρισε ορισμένες αρχές και τις εφάρμοσε στην απόφασή του της 3ης Ιουνίου 1985, υπό το φως των σχετικών περιστάσεων. Έλαβε υπόψη τα κύρια χαρακτηριστικά των ακτών, τη διαφορά στα μήκη τους και την απόσταση μεταξύ τους. Τέλος, φρόντισε να αποφευχθεί οποιαδήποτε υπερβολική δυσαναλογία μεταξύ της υφαλοκρηπίδας που βρίσκεται σε ένα κράτος και του μήκους της ακτογραμμής της. Υιοθέτησε λοιπόν τη λύση μιας μέσης γραμμής, που μεταφέρθηκε βόρεια σε μια συγκεκριμένη απόσταση. Η μεταφορά της μέσης γραμμής σήμαινε ότι η Χάγη δεν έδωσε πλήρη επήρεια στη Μάλτα. Παραθέτουμε το χάρτη από την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου για την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας Λιβύης-Μάλτας.
ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΗ Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ Η συζήτηση για οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας και Λιβύης είναι ακόμα πιο εξωφρενική. Όπως φαίνεται από τον παρακάτω χάρτη του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου, η κυβέρνηση της Τρίπολης έχει κλέψει, μαζί με την Τουρκία, ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής ΑΟΖ. Επομένως, ο μόνος τρόπος να ζητήσει από την Ελλάδα να αρχίσουν συζητήσεις για την οριοθέτηση των ΑΟΖ τους, είναι η κατάργηση της παράνομης οριοθέτησης με την Τουρκία. Η Ελλάδα, ουσιαστικά, έχει ήδη οριοθετήσει την ΑΟΖ της με τη Λιβύη από το 2011. Εκείνη τη χρονιά, ο υφυπουργός Ενέργειας του ΠΑΣΟΚ, Γιάννης Μανιάτης, έκανε ένα σημαντικό βήμα για την κατοχύρωση των εθνικών κυριαρχικών μας δικαιωμάτων με το νόμο 4001/2011 για την έρευνα των υδρογονανθράκων. Ουσιαστικά, με αυτό το νόμο η Ελλάδα οριοθέτησε μονομερώς την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ με αυτή της Λιβύης, δίνοντας πλήρη επήρεια στη Γαύδο. Συγκεκριμένα, η παράγραφος 1 του άρθρου 156 περιέχει την εξής ιδιοφυή διατύπωση: «Ελλείψει συμφωνίας οριοθέτησης με γειτονικά κράτη των οποίων οι ακτές είναι παρακείμενες ή αντικείμενες με τις ελληνικές ακτές, το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (αφής κηρυχθεί), είναι η μέση γραμμή, κάθε σημείο της οποίας απέχει ίση απόσταση από τα εγγύτερα σημεία των γραμμών βάσης (τόσων ηπειρωτικών όσο και νησιωτικών) από τις οποίες μετράται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης». Αυτός είναι ο χάρτης που αντανακλά τις προβλέψεις του νόμου 4001/2011. Ως προς την οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Λιβύης και Ελλάδος, θα πρέπει να αναφερθεί ότι η θέση της Λιβύης ήταν, ότι για μια τέτοια οριοθέτηση θα πρέπει η Ελλάδα να αναγνωρίσει ως νόμιμο το κλείσιμο του κόλπου της Σύρτης εύρους 303 ναυτικών μιλίων. Να σημειώσουμε πως η UNCLOS επιτρέπει κλείσιμο κόλπων μέχρι 50 ναυτικά μίλια. Επιπλέον, να δεχθεί ότι η Γαύδος δε μπορεί να υπολογισθεί σε μια τέτοια οριοθέτηση.
ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΤΑΣΗ Η Ελλάδα προσπάθησε αρκετές φορές να οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ στο Λυβικό Πέλαγος, αλλά οι προσεγγίσεις των δύο κρατών είναι διαμετρικά αντίθετες. Η Ελλάδα υποστηρίζει ότι η μέθοδος οριοθέτησης ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας πρέπει να ακολουθεί τη μέση γραμμή, ενώ η Λιβύη υποστηρίζει τη μέθοδο της ευθυδικίας, όπως και η Τουρκία, εμμένοντας στη νομιμότητα του κλεισίματος του κόλπου της Σύρτης. Οι Τούρκοι δημιούργησαν το πιο εξωφρενικό σκηνικό στο τέλος του 2019, όταν προσπάθησαν να επεκτείνουν τις βλέψεις τους στην Ανατολική Μεσόγειο, ισχυριζόμενοι ότι η Τουρκία διαθέτει θαλάσσια σύνορα με τη Λιβύη. Ο κύριος λόγος αυτής της υπέρ-κινητικότητας ήταν ότι ανησυχούσαν, βλέποντας ότι η ExxonMobil, η TOTAL και τα ΕΛΠΕ θα αρχίσουν εξερεύνηση στα δυο οικόπεδα που τους έχουν παραχωρηθεί από την Ελλάδα νοτιοδυτικά της Κρήτης, τα οποία συνορεύουν με την ΑΟΖ της Λιβύης. Ας σημειωθεί πάντως, ότι η σημερινή ελληνική κυβέρνηση πάγωσε αυτές τις διαδικασίες. Πλέον, η Ελλάδα σταμάτησε να ψάχνει για υδρογονάνθρακες! Φαίνεται ότι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ενδιαφέρεται να αρχίσει συνομιλίες με τους Τούρκους για να προστατέψει το θαλάσσιο πλούτο της, αλλά προφανώς δεν ενδιαφέρεται να τον ανακαλύψει!
*Ο Θεόδωρος Καρυώτης είναι ομότιμος καθηγητής οικονομικών του Πανεπιστημιακού Συστήματος Μέρυλαντ, ΗΠΑ. Διετέλεσε οικονομικός σύμβουλος της πρώτης κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου στην Πρεσβεία της Ουάσιγκτον και ήταν μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας. Θεωρείται ειδικός στο θέμα της ΑΟΖ (αποκαλείται ο «πατέρας της ΑΟΖ») και έχει γράψει άρθρα και βιβλία στα αγγλικά και ελληνικά γι αυτό το θέμα.
Σαφέστατο μήνυμα προς την Τουρκία έστειλε ο Νίκος Δένδιας στις δηλώσεις που έκανε παρουσία του Ρώσου ομολόγου του, Σεργκέι Λαβρόφ, αμέσως μετά τη συνάντησή τους, τη Δευτέρα 26 Οκτωβρίου. Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών τόνισε ότι η Ελλάδα είναι έτοιμη για όλα, προκειμένου να υπερασπιστεί την κυριαρχία και τα κυριαρχικά της δικαιώματα, ενώ χαρακτήρισε την Τουρκία «γραφείο ταξιδιών για τζιχαντιστές». Η αναφορά του Νίκου Δένδια σε τζιχαντιστές που μεταφέρονται σε διάφορα μέτωπα είναι, άλλωστε, κάτι που η Μόσχα γνωρίζει και έχει καταγγείλει, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την πρόσφατη διένεξη στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών πρόσθεσε επίσης, ότι «ο στρατιωτικός εξοπλισμός της Τουρκίας αποσταθεροποιεί την περιοχή», εκφράζοντας έτσι και την ανησυχία του, για το γεγονός ότι η Τουρκία έχει αγοράσει από τη Ρωσία τους S-400. Παραλλήλως σημείωσε ότι «κοινός παρονομαστής σε όλα τα ζητήματα» είναι ο αποσταθεροποιητικός ρόλος της Τουρκίας και αναφέρθηκε στις τουρκικές κινήσεις (σ.σ.: Κυριακή 25/10), με τις οποίες, όπως είπε, η Άγκυρα εξέφρασε για πολλοστή φορά την πρόθεσή της να συνεχίσει τις έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. «Είναι φανερό ότι επενδύει στην κλιμάκωση της έντασης. Περιφρονεί τις εκκλήσεις φίλων και εταίρων» είπε χαρακτηριστικά ο Νίκος Δένδιας.
ΑΝΑΦΑΙΡΕΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΑ 12 ΜΙΛΙΑ Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών επανέλαβε την πάγια ελληνική θέση ότι «διάλογος υπό το καθεστώς πιέσεων δε γίνεται να υπάρξει» και τόνισε την πλήρη ετοιμότητα της Αθήνας. Από την πλευρά του, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών επανέλαβε ότι είναι αναφαίρετο δικαίωμα της Ελλάδας η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, με βάση τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας. «Η Ρωσία δε μπορεί να τηρήσει κάποια άλλη στάση εκτός από αυτή που υπαγορεύει το δίκαιο της θάλασσας» υπογράμμισε ο Λαβρόφ, επισημαίνοντας ότι κάθε μέλος αυτής της σύμβασης μπορεί να καταχωρήσει το εύρος των χωρικών υδάτων έως 12 μίλια. Τηρώντας βεβαίως την κοινή λογική και γεωγραφικές ουδετερότητες, όπως συμπλήρωσε. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών επισήμανε ακόμα, ότι οι διαφορές μπορούν να λύνονται «μόνο μέσω των διαπραγματεύσεων με συνυπολογισμό και σεβασμό των συμφερόντων του καθενός» και πρόσθεσε ότι «όσο δύσκολη και να είναι η κατάσταση μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, εμείς θα είμαστε πάντα υπέρ της συζήτησης και της επίλυσης αυτών των προβλημάτων μέσω απευθείας διαλόγου». Την ίδια ώρα, η Άγκυρα έδειξε για άλλη μία φορά το πόσο «πρόθυμη» είναι για διάλογο, με δύο ζεύγη τουρκικών F-16 να παραβιάζουν το FIR Αθηνών, χωρίς να καταθέσουν σχέδιο πτήσης. Τα τουρκικά μαχητικά πέταξαν πάνω από τους Ανθρωποφάγους του νησιωτικού συμπλέγματος των Φούρνων και αναγνωρίσθηκαν και αναχαιτίσθηκαν από αντίστοιχα ελληνικά μαχητικά, σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες και κατά πάγια τακτική.
ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕ Ο ΛΑΒΡΟΦ Των δηλώσεων Δένδια-Λαβρόφ, προηγήθηκαν διευρυμένες συνομιλίες μεταξύ της ελληνικής και της ρωσικής αντιπροσωπείας στο υπουργείο Εξωτερικών. Νωρίτερα, ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας συναντήθηκε κατ’ ιδίαν με το Ρώσο ομόλογό του Σεργκέι Λαβρόφ. Μια συνάντηση, στην οποία οι δύο υπουργοί επιβεβαίωσαν τους ιστορικούς δεσμούς Ελλάδας-Ρωσίας και συζήτησαν τρόπους για την ενίσχυση των σχέσεων και της συνεργασίας των δύο χωρών. Οι δύο υπουργοί Εξωτερικών θα υπογράψουν «Κοινό Μνημόνιο για τη διεξαγωγή του έτους ιστορίας Ελλάδας-Ρωσίας το 2021». Θα πρέπει να σημειωθεί, ότι η επίσκεψη Λαβρόφ στην Αθήνα κρίνεται ιδιαίτερα σημαντική, όχι μόνον εξαιτίας της θέσης της Ρωσίας στη διεθνή σκηνή, ως μιας μεγάλης παγκόσμιας δύναμης. Μόσχα και Άγκυρα έχουν αναβαθμίσει και επεκτείνει τα τελευταία χρόνια τη συνεργασία τους, σε πολλούς τομείς, ενώ, κυρίως με αφορμή τη διαχείριση της κρίσης στη Συρία, Πούτιν και Ερντογάν έχουν αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση. Η λιβυκή κρίση, ωστόσο, και κυρίως η πρόσφατη στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, έφεραν στην επιφάνεια βασικές διαφορές των δύο χωρών, σε ό,τι αφορά την προσέγγιση διεθνών κρίσεων. Από την άλλη, οι σχέσεις Αθήνας – Μόσχας είχαν διαταραχθεί τα προηγούμενα χρόνια, με αφορμή κυρίως τις εξελίξεις στο θέμα των Σκοπίων. Στην πορεία έγιναν, ωστόσο, κινήσεις επαναπροσέγγισης και η σημερινή (σ.σ.: Δευτέρα 26/10) επίσκεψη του Λαβρόφ στην Αθήνα, έρχεται ως επιστέγασμα της ομαλοποίησης των σχέσεων των δύο χωρών. Εξάλλου η Μόσχα, παρά τις διαφορές που υπήρξαν στο πρόσφατο παρελθόν, δεν άλλαξε στάση στα μεγάλα εθνικά θέματα της Ελλάδας και της Κύπρου, εξακολουθώντας να στηρίζει τις ελληνικές και κυπριακές θέσεις, που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο και αποφάσεις του ΟΗΕ.
Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ Η επιθετικότητα της Τουρκίας και οι διμερείς σχέσεις βρέθηκαν στο επίκεντρο και της συνάντησης του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών με τον πρωθυπουργό. Στις δηλώσεις πριν την κατ’ ιδίαν συνάντηση, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είπε ότι θα ενημερώσει τον Λαβρόφ για την παραβατική δράση της Τουρκίας και τα προβλήματα που προκαλεί στην ασφάλεια της ευρύτερης περιοχής. Ο πρωθυπουργός εξέφρασε την ικανοποίησή του για την υπενθύμιση του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών, ότι η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια αποτελεί αναφαίρετο κυριαρχικό δικαίωμα κάθε κράτους. Σημείωσε πάντως, σε ό,τι αφορά κάποια ζητήματα με τη Ρωσική Ομοσπονδία, ότι «η Ελλάδα είναι μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ» για να προσθέσει όμως, ότι αυτό δεν εμποδίζει τις δύο χώρες να διευρύνουν τις διμερείς σχέσεις τους. Από την πλευρά του, ο Λαβρόφ είπε μεν, ότι οι σημερινές συνομιλίες επιβεβαίωσαν για άλλη μία φορά ότι η ευρωατλαντική πρόσδεση δεν εμποδίζει την ανάπτυξη των σχέσεων Ελλάδας και Ρωσίας, πρόσθεσε όμως ότι «βεβαίως επιθυμητό θα ήταν και η ΕΕ και το ΝΑΤΟ να μη μας εμποδίσουν να αναπτύξουμε αυτές τις σχέσεις». Ο Ρώσος υπουργός αναφέρθηκε επίσης στο Μνημόνιο για τη διεξαγωγή του «Έτους Ιστορίας», το 2021, αλλά και στις περιεκτικές, όπως τις χαρακτήρισε, συνομιλίες που είχε με το Νίκο Δένδια για την κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο και την ευρύτερη περιοχή. Παραλλήλως, σε ό,τι αφορά τη διαφορά με την Τουρκία, ο Λαβρόφ επανέλαβε την αναγκαιότητα «απευθείας διαλόγου» και εξέφρασε την ετοιμότητα της Μόσχας «να συμβάλλει στην ομαλοποίηση της κατάστασης», εάν υπάρχει βούληση και ενδιαφέρον. Τέλος, συμφώνησε με τον πρωθυπουργό, ότι οι προσπάθειες να χρησιμοποιηθεί ο θρησκευτικός παράγοντας στα γεωπολιτικά παιχνίδια είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο εγχείρημα. Τόνισε δε ότι η Μόσχα, στο πλαίσιο του ΟΑΣΕ, προωθεί εδώ και χρόνια την πρωτοβουλία «να αναγνωριστούν όχι μόνο ο αντισημιτισμός, αλλά και η χριστιανοφοβία και η ισλαμοφοβία ως καταδικαστέες πράξεις».
Νέα, άκρως αποκαλυπτικά δεδομένα στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την πανδημία του κορωνοϊού, αλλά και στις μεθόδους που χρησιμοποιεί η Πολιτεία για να την αντιμετωπίσει, εφαρμόζοντας ολέθρια για την οικονομία μέτρα, φέρνει η νέα έρευνα του διακεκριμένου καθηγητή Παθολογίας, έρευνας και Πολιτικής Υγείας και Στατιστικής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, Ιωάννη Ιωαννίδη.
Γράφει η Κέλλυ Φαναριώτη
Ο ομογενής επιστήμονας, που θεωρείται «γκουρού» παγκοσμίως στο πεδίο της Στατιστικής Ιατρικής, συνέλεξε δεδομένα από συνολικά 82 μελέτες σχετικά με τη θνησιμότητα του SARS-CoV-2 και διαπίστωσε ότι το ποσοστό θανάτων όσων έχουν νοσήσει από τον ιό ανέρχεται μόλις σε 0,23% στο γενικό πληθυσμό και σε 0,05% στα άτομα κάτω των 70 ετών. Μάλιστα, όπως αναφέρει ο ίδιος στη μελέτη που δημοσιεύτηκε πριν από λίγες μέρες στο επίσημο επιστημονικό περιοδικό του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, αν λάβει κάποιος υπόψη το γεγονός ότι οι 82 μελέτες αφορούν περισσότερο πληθυσμούς σε χώρες με υψηλό φορτίο θανάτων, αντιλαμβάνεται πως η πραγματική μέση θνητότητα ανά τον κόσμο είναι ακόμα πιο χαμηλή. Σε παγκόσμιο επίπεδο, θεωρεί ότι ανέρχεται στο 0,15% συνολικά και στο 0,03% έως 0,04% στα άτομα κάτω των 70 ετών. Όπως ο Έλληνας ερευνητής – με τη μεγαλύτερη επιρροή παγκοσμίως – εξηγεί στη «δημοκρατία», το γεγονός πως εν τέλει η θνητότητα είναι χαμηλότερη από τις αρχικές εκτιμήσεις, αποτελεί αναμφισβήτητα μια αισιόδοξη είδηση, που ωστόσο δεν πρέπει να οδηγήσει σε χαλάρωση και εφησυχασμό. «Σημασία στην επιστήμη έχει να ανακαλύπτουμε και να κοινωνούμε την αλήθεια, όποια κι αν είναι αυτή, καλή ή κακή. Το να προσπαθούμε να πετύχουμε συμμόρφωση των ανθρώπων με διάφορα μέτρα, κάποια από τα οποία, μάλιστα, είναι εξαιρετικά σκληρά, χρησιμοποιώντας διογκωμένα δεδομένα-φόβητρα, που δεν έχουν σχέση με την αλήθεια, δεν οδηγεί σε καλύτερα αποτελέσματα. Μάλλον ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει αργά ή γρήγορα. Τα δεδομένα που έχουμε πλέον είναι αισιόδοξα» αναφέρει χαρακτηριστικά, τονίζοντας πως τα νέα αυτά δεδομένα μάς δίνουν την ευκαιρία να δομήσουμε μια φυσιολογική ζωή για την ευρύτερη κοινωνία, διατηρώντας λογικές προφυλάξεις για όλους και προστατεύοντας με πιο έντονα μέτρα ποσοστό περίπου 10% του πληθυσμού. Σε ερώτηση για την… πολυπόθητη «ανοσία της αγέλης», μια έννοια ζωτικής σημασίας, που θα σπάσει την αλυσίδα μετάδοσης του ιού και θα οδηγήσει στην κανονικότητα, ο δρ Ιωαννίδης διευκρινίζει ότι δεν είναι απαραίτητο να μολυνθεί το 60% του πληθυσμού για να επιτευχθεί, όπως γνωρίζαμε έως τώρα. «Το ποσοστό αυτό το βλέπουμε σε πληθυσμούς με πολύ έντονη μείξη, όπως, για παράδειγμα, σε φτωχογειτονιές στην Ινδία ή τη Λατινική Αμερική, αλλά στους περισσότερους ανθρώπινους πληθυσμούς δεν ισχύει ότι όλοι οι άνθρωποι θα συναντηθούν με όλους τους άλλους» υπογραμμίζει, εξηγώντας ότι σε κανονικές συνθήκες το επιδημικό κύμα μπορεί να καμφθεί, με ένα ποσοστό μόλυνσης του πληθυσμού της τάξης του 40%, του 30% ή ακόμα και του 10%. Επιπλέον, επισημαίνει πως ακόμα δεν υπάρχει μια ξεκάθαρη θέση της επιστημονικής κοινότητας αναφορικά με το κατά πόσο είναι αποτελεσματική μια προ-ϋπάρχουσα κυτταρική ανοσία, από πιθανές εκθέσεις σε παλιότερους κορωνοϊούς. Ο δρ Ιωαννίδης, πάντως, παίρνει θέση και για ένα άλλο σημαντικό ζήτημα που έχει απασχολήσει και αρκετές φορές ταλαιπωρήσει την κοινή γνώμη: τη χρήση της μάσκας και κατά πόσο αυτή είναι ικανή από μόνη της να προστατεύσει τους πολίτες από την πανδημία. Επ’ αυτού σημειώνει, πως οι μάσκες έχουν χρησιμότητα για κάποιον που είναι μολυσμένος, καθώς και για όσους έρχονται σε επαφή μαζί του. «Τόσο οι δικές μου έρευνες όσο και άλλων επιστημόνων, δείχνουν ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των μολυσμένων ατόμων με το νέο κορωνοϊό δεν έχουν διαγνωστεί, είτε γιατί δεν έχουν καθόλου συμπτώματα είτε γιατί έχουν ελαφρά συμπτώματα και δεν έχουν ελεγχθεί. Και επειδή, τουλάχιστον ένας στους δέκα ασυμπτωματικούς / ολιγοσυμπτωματικούς μπορεί να μεταδώσει τον ιό, οι μάσκες είναι χρήσιμες, γενικότερα όταν έχουμε ένα ενεργό επιδημικό κύμα, όπως σήμερα στην Ελλάδα, σε όλες τις περιστάσεις όπου υπάρχει συγχρωτισμός ή όπου δε μπορεί να αποφευχθεί ο συγχρωτισμός διατηρώντας αποστάσεις. Από την άλλη πλευρά, η χρήση της μάσκας δεν έχει απόλυτη αποτελεσματικότητα και επιπλέον, στην καθημερινή χρήση, επειδή συχνά η μάσκα δε χρησιμοποιείται σωστά, μπορεί να μην προστατεύει όσο θα θέλαμε. Άρα, καλό είναι κάποιος να αποφεύγει όσο μπορεί το μεγάλο συγχρωτισμό και να μην περιμένει από τις μάσκες να κάνουν θαύματα». Προλαβαίνοντας όλους όσοι θα σπεύσουν να τον χαρακτηρίσουν ακόμα μία φορά «αιρετικό», «ακραίο», ακόμα και «αγαπημένο επιστήμονα των αρνητών της μάσκας», όπως συμβαίνει κάθε φορά που εκφράζει την επιστημονικά τεκμηριωμένη άποψή του σε διεθνή και ελληνικά μέσα ενημέρωσης, απαντά: «Αυτό που εμφανώς είναι ακραίο φαινόμενο, είναι η μη εποικοδομητική τρομολαγνεία. Επίσης, τα διάφορα σκληρά, τυφλά μέτρα, είναι συνήθως ακρότητες, που κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό. Και τα δύο θα πρέπει να αποφευχθούν. Νομίζω ότι η μεγάλη πλειονότητα της σοβαρής επιστημονικής κοινότητας συμμερίζεται τις απόψεις μου και αναζητεί λιγότερο βλαβερές λύσεις στη διαχείριση της πανδημίας». Ο κ. Ιωαννίδης καταλήγει: «Αν ξέρετε κάποιον σοβαρό επιστήμονα που με έχει χαρακτηρίσει ακραίο, θα χαρώ να ακούσω το όνομά του και ελπίζω να μην παραμείνει ανώνυμος ή ψευδώνυμος, αλλά να προσπαθήσει να διορθώσει τα συμπεράσματά μου στην επιστημονική βιβλιογραφία – εκεί όπου όλα δημοσιεύονται με διαφάνεια. Είμαι πάντα ευγνώμων απέναντι σε όσους διορθώνουν τα πιθανά λάθη μου». Σε κάθε περίπτωση, προκαλεί αίσθηση το γεγονός, ότι μέσα στο μεγάλο διάστημα που η πανδημία πλήττει τη χώρα μας, η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει αποταθεί στον σπουδαίο αυτό επιστήμονα, προκειμένου να συνδράμει στην εθνική προσπάθεια αντιμετώπισης του ιού, όπως μας αποκάλυψε ο ίδιος.
Η απόφαση του προέδρου Μακρόν να κηρύξει και συμβολικά – ιδεολογικά τον πόλεμο στο φονταμενταλιστικό Ισλάμ και η ακραία επιθετική αντίδραση του Ερντογάν, φαίνεται να βάζουν ταφόπλακα στις σχέσεις των δύο ηγετών, προκαλώντας ανήκεστο βλάβη και στις γαλλοτουρκικές σχέσεις. Ήταν θέμα χρόνου. Η σύγκρουση των δύο ηγετών έχει αρχίσει εδώ και καιρό, με εμφανή την τάση κλιμάκωσης.
Γράφει η Νεφέλη Λυγερού*
Δεν πρόκειται ούτε για παρεξήγηση, ούτε για προσωπική αντιπάθεια ή περιστασιακή διαμάχη. Στην πραγματικότητα, είναι τα αντικρουόμενα συμφέροντα Γαλλίας και Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο που κατέστησαν αυτή τη σύγκρουση αναπόφευκτη και όχι προσωρινή. Η δήλωση του Τούρκου προέδρου ότι ο Γάλλος ομόλογός του χρειάζεται ψυχοθεραπεία, ήταν μονάχα μία αφορμή, η σταγόνα που ξεχείλισε ένα ήδη γεμάτο ποτήρι. Η γαλλική προεδρία αντέδρασε άμεσα με ανακοίνωσή της και το Παρίσι αποφάσισε να ανακαλέσει για διαβουλεύσεις το Γάλλο πρεσβευτή στην Άγκυρα. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Ερντογάν θίγει την «ψυχική ισορροπία» του Μακρόν. Η διαφορά είναι, ότι τώρα έχει προηγηθεί ο αποκεφαλισμός του καθηγητή Σάμιουελ Πατί από νεαρό Τσετσένο τζιχαντιστή. Το «αμάρτημα» του καθηγητή; Έδειξε στους μαθητές του, ζητώντας από τους μουσουλμάνους να αποχωρήσουν για να μην προσβληθούν, τα σατιρικά σκίτσα του περιοδικού Charlie Hebdo για το Μωάμεθ. Τι είναι αυτό, όμως, που καθιστά τη δολοφονία αυτή, εκτός από αποτρόπαια και συμβολικά κομβική, δεδομένου ότι το Παρίσι έχει επανειλημμένως πληγεί από πολύνεκρες επιθέσεις της ισλαμικής τρομοκρατίας; Είναι η απόφαση του προέδρου Μακρόν να υπογραμμίσει την απόφασή του για υπεράσπιση της ελευθερίας της έκφρασης και ευρύτερα του δυτικού τρόπου ζωής, αναρτώντας στα δημόσια κτήρια αφίσες με τα σκίτσα Charlie Hebdo για τον Μωάμεθ. Πρόκειται για ένα σαφές μήνυμα, ότι αυτή είναι η Γαλλία και όποιος μουσουλμάνος θεωρεί ότι προσβάλλεται, ή θα προσαρμοσθεί ή μπορεί να την εγκαταλείψει. Είναι αξιοσημείωτο, ότι πριν ακόμα το αίμα του άτυχου καθηγητή στεγνώσει, ο Ερντογάν έσπευσε με ακραία επιθετικό τρόπο να πάρει το ρόλο του υπερασπιστή του Ισλάμ. Καθόλου απρόσμενο, αφού σ’ αυτό το χαρτί ποντάρει για να μετατρέψει τον εαυτό του ηγέτη των απανταχού μουσουλμάνων και την Τουρκία σε μεγάλο παίκτη, επεκτείνοντας την επιρροή της στο μουσουλμανικό κόσμο. Άλλωστε, ο Τούρκος πρόεδρος έχει την τάση να επιτίθεται στον Μακρόν. Για την ακρίβεια, τού έχει σύρει τα εξ’ αμάξης: τι ανιστόρητο τον έχει αποκαλέσει, τι ανισόρροπο! Κι αυτό, επειδή ο Μακρόν είναι ο μοναδικός Ευρωπαίος ηγέτης που επικρίνει ανοικτά και πλέον χωρίς διπλωματική γλώσσα, την επεκτατική πολιτική της Άγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο. Η τουρκική εμπλοκή στη Λιβύη, μάλιστα, ήταν αυτή που εξώθησε το Γάλλο πρόεδρο να διαβεί τον Ρουβίκωνα σε σχέση με την Τουρκία.
Ο ΜΑΚΡΟΝ ΣΩΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΕΕ Τώρα πλέον, και οι δύο ηγέτες έχουν συνειδητοποιήσει πως τα αντικρουόμενα συμφέροντα των χωρών τους δεν τους επιτρέπουν να συνεχίσουν το business as usual. Ο Μακρόν υιοθετεί ολοένα και πιο συνειδητά το ρόλο του σωτήρα της ΕΕ και του υπερασπιστή της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ η Μέρκελ παίζει τον ακριβώς αντίθετο ρόλο, εξασφαλίζοντας ότι η Τουρκία θα πέφτει στα μαλακά ό,τι κι αν κάνει. Τουλάχιστον προς το παρόν. Η ιστορία επιστρέφει και μάλιστα με εντυπωσιακό τρόπο. Το πρόβλημα Τουρκία απειλεί να προκαλέσει και ρήγμα στον άλλοτε γαλλογερμανικό άξονα, δεδομένου ότι το Βερολίνο επαναλαμβάνει τις γεωπολιτικές επιλογές του παρελθόντος, όταν η Γερμανία αντιμετώπιζε την Οθωμανική Αυτοκρατορία σαν προνομιακό σύμμαχο. Από τότε έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι, αλλά είναι εξόφθαλμος ο αταβισμός που χαρακτηρίζει τη σημερινή γερμανική εξωτερική πολιτική. Η σημαία που ύψωσε ο πρόεδρος Μακρόν, να υπερασπίσει το δυτικό τρόπο ζωής από τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, βρίσκει μεγάλη ανταπόκριση και σε κυβερνήσεις, αλλά κυρίως στην κοινή γνώμη σ’ όλες σχεδόν τις χώρες της Γηραιάς Ηπείρου. Ολοένα και περισσότεροι Ευρωπαίοι θεωρούν ότι κάτι πρέπει να αλλάξει, ότι η «πολιτική ορθότητα» λειτουργεί σαν ομπρέλα προστασίας για φανατικούς ισλαμιστές και κατ’ επέκταση ως παγίδα για την Ευρώπη. Τελικά, γίνεται σαφές πως ο Ερντογάν όχι μόνο οικοδομεί το προφίλ του ηγέτη των απανταχού μουσουλμάνων, αλλά και για να το επιτύχει, προσπαθεί με έμμεσο πλην σαφή τρόπο να αναβιώσει στο συμβολικό επίπεδο το θρησκευτικό πόλεμο Χριστιανισμού-Ισλάμ, που με άλλα μέσα έχει κηρύξει η Αλ Κάιντα και το ISIS. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Τούρκος πρόεδρος έστειλε βιντεοσκοπημένο μήνυμα στη σύνοδο των μουφτήδων και των επικεφαλής των αρμοδίων υπηρεσιών θρησκευτικών υποθέσεων του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας και ότι στο μήνυμά του καταφέρθηκε εναντίον του προέδρου Μακρόν.
*Η Νεφέλη Λυγερού είναι δημοσιογράφος. Εκτός από το SLpress.gr εργάζεται στο Πρώτο Θέμα και στην ΕΡΤ. Στο παρελθόν έχει εργαστεί στην εφημερίδα «Επενδυτής», στο περιοδικό «Επίκαιρα», στο περιοδικό «Κάπα» της Καθημερινής και στον Real FM. Πτυχίο κοινωνιολογίας από το Πάντειο πανεπιστήμιο. Δύο μεταπτυχιακά από το πανεπιστήμιο του Λονδίνου και από το πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης στην Επικοινωνία, στη Δημοσιογραφία και σε Film and TV Studies.
Οι δημοσκοπήσεις καταδεικνύουν άνετη νίκη του Τζο Μπάιντεν στις επικείμενες αμερικανικές εκλογές και πιθανότατα σαρωτική επικράτηση των Δημοκρατικών και στις εκλογές για την ανανέωση του Κογκρέσου.
Οι δημοσκοπήσεις καταδεικνύουν άνετη νίκη του Τζο Μπάιντεν στις επικείμενες αμερικανικές εκλογές και πιθανότατα σαρωτική επικράτηση των Δημοκρατικών και στις εκλογές για την ανανέωση του Κογκρέσου. Όμως οι δημοσκοπήσεις δεν αποτελούν (όπως δεν αποτέλεσαν ούτε το 2016) τον ασφαλέστερο δείκτη – πόσο μάλλον που λόγω της ιδιομορφίας του αμερικανικού συστήματος νικητής στη μάχη για το Λευκό Οίκο μπορεί να αναδειχθεί ο… δεύτερος σε ψήφους.
Γράφει ο Κώστας Ράπτης
Προσεκτικοί παρατηρητές επισημαίνουν δύο στοιχεία, τα οποία ενδέχεται να αποδειχθούν η μεγαλύτερη παγίδα στο δρόμο του εκλεκτού των Δημοκρατικών. Το πρώτο είναι ο υψηλότερος βαθμός κινητοποίησης του «λαού» του Ντόναλντ Τραμπ. Ήδη οι μαρτυρίες θέλουν τις προεκλογικές συγκεντρώσεις του νυν προέδρου να υπερτερούν σε όγκο και παλμό των (λιγότερων σε αριθμό, λόγω μέτρων προφύλαξης από την πανδημία) συγκεντρώσεων του διδύμου Μπάιντεν-Χάρις. Αλλά αυτή είναι μια περιστασιακή εμπειρική παρατήρηση που δε μπορεί να «ποσοτικοποιηθεί». Περισσότερο συγκεκριμένα δεδομένα δίνει όμως, η εγγραφή ψηφοφόρων στους εκλογικούς καταλόγους. Ήδη την περασμένη εβδομάδα ο αναλυτής Marko Kolanvoci της JPMorgan προειδοποίησε ότι οι εγγραφές Ρεπουμπλικάνων νέων ψηφοφόρων σε κρίσιμες πολιτείες, όπως η Πενσιλβάνια και η Φλόριντα, είναι περισσότερες από αυτές των Δημοκρατικών. Επανερχόμενος αυτή την εβδομάδα, ο ίδιος έφερε σε αντιπαραβολή τα στοιχεία των δημοσκοπήσεων με το «κοινωνικό αίσθημα» στο Twitter, όπως αυτό καταγράφεται από τα Social Media Analytics της QuantCube. Το συμπέρασμα είναι ότι η «διαδικτυακή υποστήριξη» προς τον Τραμπ παραμένει ανώτερη της δημοσκοπικής και πάντως η ψαλίδα της διαφοράς που καταγράφηκε υπέρ του Μπάιντεν το Σεπτέμβριο έκλεισε, μετά την περιπέτεια της υγείας του ενοίκου του Λευκού Οίκου. Μάλιστα, οι αποκλίσεις είναι περισσότερο εμφανείς ακριβώς στις κρίσιμες πολιτείες – και αν γεννώνται επιφυλάξεις για στρεβλώσεις στην εικόνα που αποτυπώνουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αυτές θα πρέπει να αδικούν περισσότερο τον Τραμπ παρά τον αντίπαλό του, καθώς συστηματικά διαγράφονται λογαριασμοί ή και ειδήσεις (λ.χ. οι σχετικές με τα στοιχεία στον υπολογιστή του υιού Μπάιντεν που μελετά το FBI) που ευνοούν το νυν πρόεδρο. Ένα δεύτερο ενδιαφέρον στοιχείο, είναι ο βαθμός θετικών γνωμών που συγκεντρώνει ο Ντόναλντ Τραμπ μεταξύ των μειονοτήτων – σε πλήρη απόκλιση από ό,τι θα φανταζόταν κανείς στον απόηχο του κινήματος Black Lives Matter. Σύμφωνα λοιπόν με έρευνα της Rasmussen, ο βαθμός αποδοχής του Τραμπ ανέρχεται μεταξύ των Αφροαμερικανών στο 45%, όταν ο ίδιος το 2016 απέσπασε μόλις το 8% της «μαύρης ψήφου». Τυχόν διπλασιασμός του χαμηλότατου αυτού ποσοστού στην κάλπη θα σιγούρευε την κατάκτηση πολιτειών, όπως το Μίσιγκαν από τον υποψήφιο των Ρεπουμπλικάνων. Αντίστοιχα, έρευνα για λογαριασμό του NBC στη Φλόριντα, εμφάνισε τον Τραμπ να έχει προβάδισμα έναντι του Μπάιντεν (50% προς 46%) μεταξύ των ισπανόφωνων, όταν στην ίδια πολιτεία η Χίλαρι Κλίντον απέσπασε το 62% της ψήφου τής εν λόγω πληθυσμιακής ομάδας. Επιπλέον, το ισπανόφωνο δίκτυο Telemundo εμφάνισε τους τηλεθεατές του να ανακηρύσσουν νικητή του πρώτου ντιμπέιτ τον Τραμπ με 66% έναντι 34%. Όλα αυτά συνταιριάζουν και με την απόκλιση της «παράστασης νίκης», καθώς πανεθνικά το 56% των Αμερικανών εκτιμά ότι θα νικήσει ο Τραμπ και το 40% ότι θα νικήσει ο Μπάιντεν, σύμφωνα με έρευνα της Gallup.
«Δεν είναι τόσο εύκολα τα πράγματα. Και τώρα να είχαμε το φάρμακο, θα περάσει καιρός για να πάει στο φαρμακείο της γειτονιάς»
Στην εκπομπή Βαβέλ στο κανάλι της Ελλάδας MEGA και το δημοσιογράφο Νίκο Φιλιππίδη, μίλησε ο καθηγητής φαρμακολογίας στο ΑΠΘ (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης), Δημήτρης Κούβελας, αναφορικά με τις εξελίξεις στο μέτωπο του κορωνοϊού. «Η αλήθεια είναι ότι όπου έχουμε μεγάλη πυκνότητα πληθυσμού προφανώς θα έχουμε περισσότερα κρούσματα. Το κέντρο της βορείου Ελλάδας είναι η Θεσσαλονίκη και αναγκαστικά η επιδημία εξαπλώθηκε. Δε μπορούμε να την περιορίσουμε. Οι επιδημίες δεν περιορίζονται ούτε με τα lockdown. Υπάρχουν συγκεκριμένα μέτρα και βήματα. Είμαστε πλέον η χώρα της χαμένης ευκαιρίας και δεν ξέρω αν προλαβαίνουμε και τι προλαβαίνουμε να κάνουμε από εδώ και στο εξής», σημείωσε ο κ. Κούβελας. «Ήμουν πολύ απαισιόδοξος από την αρχή γιατί ξέρω τις διαδικασίες. Πιστεύετε ότι υπάρχει εργοστάσιο που να μπορεί να παράξει αυτά τα εμβόλια; Πότε θα φτάσουμε στα 7 δις εμβόλια; Ούτε σε μια δεκαετία δε θα έχουμε τις δόσεις που χρειαζόμαστε. Δεν είναι τόσο εύκολα τα πράγματα. Και τώρα να είχαμε το φάρμακο, θα περάσει καιρός για να πάει στο φαρμακείο της γειτονιάς», συνέχισε ο ίδιος.
ΤΟ ΣΟΟΥ ΤΡΑΜΠ Σχολιάζοντας το τι συνέβη με τον Αμερικανό πρόεδρο, ο κ. Κούβελας είπε ότι: «Είδαμε ένα σόου με τον Τραμπ. Δεν ξέρω τι πήρε, δεν ξέρουμε πότε αρρώστησε. Δεν είναι γνωστά τα συστατικά του κοκτέιλ φαρμάκων που πήρε. Δεν ξέρουμε καν ότι ήταν άρρωστος. Δεν ξέρω αν ήταν προεκλογικό σόου. Μου θυμίζει νεκρανάσταση, ένας υπέρβαρος άνθρωπος και σε μεγάλη ηλικία να γίνεται καλά». Για να προσθέσει: «Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δε μπορεί να βασίζεται η πολιτική στην ελπίδα. Πρέπει πρώτον να ενισχυθεί πολύ η πρωτοβάθμια. Έπρεπε να δούμε λίγο την Κίνα, όπου έφτιαξαν ένα μεγάλο νοσοκομείο που πήγαιναν μόνο οι ασθενείς με κορωνοϊό. Θα έπρεπε να ενεργοποιήσουμε τα κέντρα υγείας για να συνεχίζουν τις θεραπείες τους οι χρόνιοι ασθενείς. Αυτά είναι πολιτικές πράξεις που έπρεπε να γίνουν. Ανάλογο πληθυσμό που θα προσβληθεί από κορωνοϊό προσβάλει και η γρίπη. Θα έπρεπε να κάνουμε μαζικό εμβολιασμό για τη γρίπη. Δε γίνεται να μη δίνουμε χρήματα για εμβόλιο που υπάρχει και να δίνουμε για κάτι που δεν υπάρχει. Η γρίπη σκοτώνει και παιδιά, ο κορωνοϊός όχι. Φυσικά χάσαμε χρόνο», τόνισε ο κ. Κούβελας. Σχολιάζοντας τέλος την κατάσταση στις εκκλησίες της χώρας, αλλά και στα σχολεία, ο κ. Κούβελας ανέφερε ότι: «Η πίστη είναι ένα σύστημα γνώσης. Στην πίστη η γνώση προέρχεται από το Θεό. Οι υπόλοιποι καλά κάνουν και πιστεύουν στην επιστήμη. Το πρόβλημα είναι, τι έκανε ο παπάς; Πρώτα παίρνουμε συλλογικά μέτρα. Σπαστό ωράριο για προσέλευση στις δουλειές. Αυτό δεν το έκανε κανείς. Στα σχολεία, είναι παγκόσμια εκπαιδευτική πρόκληση η μείωση των μαθητών στις τάξεις για καλύτερη παιδία. Είναι λάθος να δίνουμε παγουρίνο και μάσκες αφού έχουμε και τον κορωνοϊό».
Τους ισχυρούς δεσμούς συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ, τόνισαν σε κοινές τους δηλώσεις οι υπουργοί Εξωτερικών των χωρών, μετά την τριμερή τους συνάντηση (Τρίτη 27/10). Στο επίκεντρο των συνομιλιών βρέθηκαν ζητήματα συνεργασίας σε τομείς όπως η οικονομία και η ενέργεια, αλλά και οι εξελίξεις στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, εν μέσω κλιμακούμενων τουρκικών προκλήσεων. Οι Νίκος Δένδιας, Νίκος Χριστοδουλίδης και Γκάμπι Ασκενάζι, προχώρησαν σε κοινές δηλώσεις μετά την ολοκλήρωση της συνάντησης, επισημαίνοντας ότι οι στενές σχέσεις Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ αποτελούν εγγύηση για την ασφάλεια στην ευρύτερη περιοχή. Ο κ. Δένδιας, καθώς και οι ομόλογοί του από την Κύπρο και το Ισραήλ, τόνισαν πως είναι απολύτως ανοιχτοί στην πολιτική διεύρυνσης του σχήματος και με άλλες χώρες της περιοχής. «Η στρατηγική Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ είναι πολλά υποσχόμενη, αλλά δε στρέφεται κατά οποιουδήποτε. Βασική προϋπόθεση ο σεβασμός του Διεθνούς Δικαίου και των κανόνων καλής γειτονίας», υπογράμμισε ο Νίκος Δένδιας και στη συνέχεια αναφέρθηκε στις τουρκικές προκλήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο. «Έχουμε κοινές αξίες και επιδιώξεις. Είμαστε έτοιμοι να δώσουμε κοινές απαντήσεις σε αυτές τις προκλήσεις. Τα αποτελέσματα της συνεργασίας μας είναι μετρήσιμα. Προσβλέπουμε στην περαιτέρω βελτίωση των σχέσεων μας». «Η συνάντησή μας έγινε υπό το βάρος νέων παράνομων ενεργειών της Τουρκίας, που προσπαθεί να δυναμιτίσει οποιαδήποτε προσπάθεια εποικοδομητικού διαλόγου, δεσμεύοντας παράνομα περιοχές εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας για παράνομες σεισμικές έρευνες ή προκαλώντας με την παράνομη επίσκεψη του Τούρκου αντιπροέδρου στα κατεχόμενα Βαρώσια. Έχουμε καταδικάσει απερίφραστα αυτές τις ενέργειες», είπε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε: «Η περιοχή μας δε θα επιστρέψει στο 19ο αιώνα. Θα πορευτεί στον 21ο αιώνα, στη βάση όσων έχουμε πετύχει», τόνισε ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών. Όπως τόνισε, «η Ελλάδα από την πλευρά της κατέθεσε τη συνεισφορά της στη σταθερότητα της περιοχής με τις συμφωνίες με την Ιταλία και την Αίγυπτο, καθώς και με τη συμφωνία με την Αλβανία για παραπομπή στη Χάγη των διαφορών μας για καθορισμό των θαλασσίων ζωνών». Και πρόσθεσε: «Έτσι δείξαμε στην παγκόσμια κοινότητα πώς οι σύγχρονες χώρες λύνουν τις διαφορές τους. […] Μέσα σε λίγους μήνες λύσαμε διαφορές που παρέμεναν άλυτες για μισό αιώνα και δημιουργήσαμε ένα λαμπρό παράδειγμα, ένα υπόδειγμα για το πώς μπορεί να διασφαλιστεί η ειρήνη και η σταθερότητα στην περιοχή μας». Υπογράμμισε μάλιστα, την ιδιαίτερη ικανοποίηση τόσο του ίδιου, όσο και της ελληνικής κυβέρνησης για τις δηλώσεις του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ (σ.σ.: Δευτέρα 26/10), ο οποίος τόνισε πως η Ελλάδα έχει κάθε δικαίωμα να επεκτείνει στα 12 ναυτικά μίλια, στη βάση του ισχύοντος Διεθνούς Δικαίου. «Κατέρριψε έτσι με τον πιο πανηγυρικό τρόπο έναν υπόγειο μύθο πολλών ετών, ότι η Ρωσία δήθεν αντιτίθεται στο αναφαίρετο δικαίωμα της χώρας μας, τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο, να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα», υπογράμμισε ο κ. Δένδιας.
