Η Κύπρος, λόγω της σημαντικής γεωστρατηγικής της θέσης (βρίσκεται στη μέση της Ανατολικής Μεσογείου και ενώνει τρεις Ηπείρους, Ευρώπη, Ασία και Αφρική), υπήρξε πάντοτε πόλος έλξης διαφόρων κατακτητών. Παρόλο που ο κυπριακός ελληνισμός δεν παρέμεινε ποτέ αδρανής, απέναντι στους διάφορους αυτούς κατακτητές, συχνά η αντίδραση του καταπνίγονταν στο αίμα.

Γράφει η Τέρψα Αγαθοκλέους – Παπακώστα*

Ο τελευταίος κατακτητής της Κύπρου ήταν η Βρετανία, η οποία με διάφορες ενέργειες και ελιγμούς κατάφερε (μετά το τέλος του Ρωσο-τουρκικού πολέμου το 1877-78 και την ήττα της Τουρκίας από τους Ρώσους), να αποσπάσει το νησί από τους Τούρκους με τη Συνθήκη της Κωνσταντινουπόλεως και να το εγγράψει στο μακροσκελή κατάλογο των αποικιών της, το 1878.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της βρετανικής κατοχής, οι ελληνοκύπριοι απαιτούσαν την ελευθερία τους και την Ένωση με την Ελλάδα, διότι θεωρούσαν πως το νησί ήταν ιστορικά ελληνικό και η Ένωση με την Ελλάδα, φυσικό και ηθικό δικαίωμα.

Όμως! Όσον και αν οι ελληνοκύπριοι διαμαρτύρονταν και διαρκώς αγωνίζονταν με διάφορους τρόπους για την ανεξαρτησία τους, τόσο τα βρετανικά στρατεύματα εκδήλωναν τις άγριες προθέσεις τους εναντίον του άμαχου πληθυσμού και της μαθητιώσας νεολαίας.

Απτό παράδειγμα, τα «Οκτωβριανά» του 1931, όπου οι βρετανοί στρατιώτες άνοιγαν πυρ εναντίον διαδηλωτών, φυλάκιζαν και εκτελούσαν πολίτες, ώσπου κατάφεραν να πνίξουν την εξέγερση στο αίμα.

Παρόλη την αντίδραση των Άγγλων, οι ελληνοκύπριοι συνέχισαν τον αγώνα τους, με στόχο την απελευθέρωση και Ένωση με την Ελλάδα. Τον Ιανουάριο του 1950, η Ορθόδοξη Εκκλησία της Κύπρου, οργάνωσε Ενωτικό Δημοψήφισμα, όπου δικαίωμα ψήφου είχαν μόνο οι ελληνοκύπριοι. Το αποτέλεσμα υπήρξε συντριπτικό. Το 98% ψήφισε υπέρ της Ένωσης με την Ελλάδα. Το δημοψήφισμα αυτό επαναλήφθηκε το 1952 και πάλι το αποτέλεσμα ήταν συντριπτικό. Οι Άγγλοι όμως, ήταν ανένδοτοι εις το να επιτρέψουν να συμβεί ένα τέτοιο γεγονός, τόσο για τα δικά τους συμφέροντα, όσον και για των Τούρκων.

Οι ελληνοκύπριοι, μη έχοντας άλλη εκλογή, αποφάσισαν να καταφύγουν σε ένοπλο αγώνα, εναντίον των Άγγλων αποικιοκρατών. Πρωτεργάτες στον ένοπλο αυτό αγώνα, ήταν ο κύπριος στην καταγωγή Γεώργιος Γρίβας – Διγενής και ο Αρχιεπίσκοπος της Κύπρου Μακάριος Γ΄.

Το 1954, ιδρύεται η Ε.Ο.Κ.Α. [Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών], η οποία και ξεκίνησε τον αγώνα της, την 1η Απριλίου 1955, με στόχο την ανεξαρτησία και την Ένωση με την Ελλάδα. Ο άνισος εκείνος αγώνας, κράτησε από το 1955 έως το 1959.

Η αυτοθυσία και το θάρρος των ελληνοκυπρίων, υπήρξε παραδειγματική αυτά τα τέσσερα χρόνια, θυμίζοντας το ελληνικό έπος του 1821 και του 1940. Ακόμη και βρετανοί βουλευτές αντέδρασαν, ζητώντας από την κυβέρνηση τους να παραχωρήσει στους κυπρίους, αυτοδιάθεση.

Κατά την περίοδο του απελευθερωτικού αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. η Αγγλία με τη χαρακτηριστική της πολιτική τού «διαίρει και βασίλευε», έστρεψε τους Τουρκοκύπριους εναντίων των ελληνοκυπρίων και κυρίως εναντίων της μαθητιώσας νεολαίας, η οποία έπαιζε τότε, ένα σημαντικό ρόλο στον όλο αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α.

Κάποτε η Βρετανία, ζυγίζοντας τη δυναμικότητα του αντιαποικιακού εκείνου αγώνα, αναγκάστηκε να καταφύγει σε μια οποιαδήποτε… λύση, για να αποφύγει περεταίρω απώλειες, εξευτελισμούς και παγκόσμιες αντιδράσεις.

ΟΙ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΤΗΣ ΖΥΡΙΧΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ

Το Φεβρουάριο του 1959, υπεγράφησαν οι Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, οι οποίες έθεσαν τέρμα στη βρετανική κατοχή στο νησί. Στην πραγματικότητα όμως, οι ως άνω συμφωνίες, έδωσαν στην Κύπρο μια «κολοβή» ή αλλιώς «εξαρτημένη», όπως ονομάστηκε από τους αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α., ανεξαρτησία.

Η βασική διάρθρωση της Κυπριακής Δημοκρατίας και ιδιαίτερα το Σύνταγμα, παρουσίαζαν σοβαρές ασάφειες και ελαττωματικές διαρθρώσεις. Πάνω απ΄ όλα όμως, έδιναν τη δυνατότητα στις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις διά της Συνθήκης Εγγυήσεως, να επέμβουν στο νησί, όποτε αυτές έκριναν αναγκαίο.

Το δικαίωμα ΑΥΤΟ χρησιμοποίησε η Τουρκία, για να εισβάλει στο νησί και να καταλάβει το 37% του κυπριακού εδάφους, να θρονιαστεί με τα ερευνητικά της πλοία και γεωτρύπανα στην κυπριακή ΑΟΖ και να απειλεί και να φοβερίζει καθημερινά δίχως ίχνος ντροπής και αξιοπρέπειας, ένα μικρό λαό, που ανέλαβε την ευθύνη να προστατεύει και να εγγυάται.

Ένα λαό που φυλάει προμαχώνες εκεί κάτω στην Ανατολική Μεσόγειο και αγωνίζεται για να μην αφανιστεί. Ένα λαό, ο οποίος βγαίνει στις αυλές του και χειροκροτεί με δακρυσμένα μάτια τα ελληνικά Μιράζ, που υπερίπτανται στον κυπριακό ουρανό. Ένα λαό που υποκλίνεται και νοιώθει υποχρέωση και ευγνωμοσύνη απέναντι στην Κυρία Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, που θέλησε να τον επισκεφτεί, αμέσως μετά το συμβολικό Καστελόριζο.

Ένα λαό πέρα για πέρα ελληνικό, που δε σε φοβάται Κύριε Ερντογάν και είναι αποφασισμένος να σε αντιμετωπίσει, με οποιοδήποτε τίμημα. Η εποχή της χούντας, έχει περάσει αναφανδόν.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να θυμίσω, τι είπε ο Νομπελίστας ποιητής μας Γεώργιος Σεφέρης, για την Κύπρο.

«Οι Κύπριοι είναι Έλληνες, καθαρά και τίμια. Γράφουν στους τοίχους των χωριών τους. Θέλομεν την Ελλάδαν μας και ας τρώγομεν πέτρες».

Θεωρώ ότι, όποιοι «βαρέθηκαν» πλέον να ακούνε για κυπριακό πρόβλημα, να ανοίξουν τα χαρτιά του κάθε Σεφέρη, να φρεσκάρουν τη μνήμη τους και να ξεκαθαρίσουν μέσα τους ότι: Η μάνα ΠΟΤΕ δεν εγκαταλείπει το παιδί της. Και οι σχέσεις Ελλάδας-Κύπρου, είναι αδιαμφισβήτητα σχέσεις μάνας και κόρης. ΠΟΤΕ μην το ξεχνάμε αυτό!

*Η Τέρψα Αγαθοκλέους – Παπακώστα γεννήθηκε στην Κύπρο το 1944. Είναι εκπαιδευτικός και ζει και εργάζεται στην Άρτα. Σπούδασε στην Ελλάδα, στην Αγγλία και στον Καναδά. Έλαβε μέρος στον Απελευθερωτικό Αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. του 1955-59 εναντίον των Άγγλων κατακτητών σε ηλικία μόλις 13 ετών.

Η Τέρψα Αγαθοκλέους – Παπακώστα αρθρογραφεί επί μακρόν σε διάφορες εφημερίδες με μόνο στόχο την προβολή της Κύπρου και του κοινωνικοπολιτικού της προβλήματος.

«Κλεισμένη βαθιά μέσα της η Κύπρος που την ακολουθεί, πάντα και παντού ο νους και η καρδιά εκεί βρίσκονται», όπως αναφέρει κάποιος δημοσιογράφος σε τοπική εφημερίδα.

Η Κύπρος γιορτάζει την επέτειο της ανακήρυξης της ανεξαρτησίας της με στρατιωτική παρέλαση

ΚΥΠΕ, ΚΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Οι Seals, οι Παγκόσμιοι Επόπτες και η στρατηγικής σημασίας προβλήτα Κ-14

Όταν πέρυσι τέτοιον καιρό, η διοικήτρια του 6ου Αμερικανικού Στόλου, αντιναύαρχος Λίζα Φρανκέτι, με ένα δικινητήριο αεροσκάφος ναυτικής συνεργασίας του αμερικανικού ναυτικού προσγειωνόταν στη βάση της Σούδας, το πρώτο πράγμα που έκανε μαζί με τον Έλληνα διοικητή της βάσης, ήταν να επιθεωρήσει μια σειρά από χώρους, όπως το παράρτημα της Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων Ευρώπης (Special Operations Command Europe – SOCEUR), που έχει έδρα τη Σούδα.

Γράφει ο Νίκος Χασαπόπουλος

Εν συνεχεία επιθεώρησε τους Αμερικανούς καταδρομείς της περιβόητης ομάδας Seals (Φώκιες), της αφρόκρεμας δηλαδή των αμερικανικών ειδικών δυνάμεων, με τα ταχύπλοα σκάφη τους τύπου Mark V και με χώρο ευθύνης όλη την Ευρώπη. Βεβαίως, δεν παρέλειψε να επιθεωρήσει και την προβλήτα (κρηπίδωμα) Κ-14, τη μοναδική προβλήτα στη Μεσόγειο που μπορεί να δεχθεί πυρηνοκίνητα πολεμικά πλοία. Από αεροπλανοφόρα έως υποβρύχια.
Η αντιναύαρχος Λίζα Φρανκέτι, αμέσως μετά την επιθεώρησή της στις νευραλγικές αυτές αμερικανικές δυνάμεις, δήλωσε από τα Χανιά ότι «η Σούδα αποτελεί την αιχμή του δόρατός μας στην Ανατολική Μεσόγειο». Για να προσθέσει ευθύς αμέσως: «Ο κόλπος της Σούδας παρέχει μια στρατηγική βάση, από την οποία υποστηρίζουμε προωθημένες επιχειρήσεις στη Μεσόγειο, στην Ερυθρά Θάλασσα και στη Μαύρη Θάλασσα».
Αλλά πόσο σημαντική είναι για τους Αμερικανούς η βάση της Σούδας, την οποία μάλιστα αποκαλούν και «αβύθιστο αεροπλανοφόρο»;
Επισκεπτόμενος κάποιος τη Σούδα, θα διαπιστώσει ότι εκεί πέραν της βάσης των ειδικών δυνάμεων Seals με τον εξελιγμένο εξοπλισμό τους, υπάρχει η έδρα της Μοίρας Εναέριας Αναγνώρισης Στόλου (Fleet Air Reconnaissance Squadron VQ). Με το παρατσούκλι Παγκόσμιοι Επόπτες (World Watches) επιχειρούν συνήθως με αεροσκάφη Lockheed ΕP-3Ε Aries. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν ό,τι πλέει και ό,τι κινείται στην Ανατολική Μεσόγειο, μεταφέροντας επιχειρησιακή εικόνα (real picture on real time) μέσω δορυφόρων, στη βάση τους στη Σιγκονέλα της Ιταλίας.

ΤΟ «ΚΛΕΙΔΙ»
Αλλά τι είναι αυτό, που κάνει τη βάση της Σούδας μοναδική: Είναι κυρίως η προβλήτα Κ-14 στρατηγικής σημασίας κρηπίδωμα, μοναδικό στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς μπορεί να δέσει εκεί αεροπλανοφόρο. Ήδη, βάσει της επικαιροποιημένης συμφωνίας (αυτή που υπέγραψαν πέρυσι οι Πομπέο και Δένδιας) άρχισαν οι νέες κατασκευές – επεκτάσεις, πολλαπλασιάζοντας έτσι τις δυνατότητές της να φιλοξενήσει πολεμικά πλοία και υποβρύχια. Επιπλέον, παρέχει υποστήριξη σε όποιες πολεμικές επιχειρήσεις εμπλακούν οι Αμερικανοί σε όλο το επονομαζόμενο «τόξο», από τη Μαύρη Θάλασσα έως την Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και τον Αραβικό Κόλπο. Προσφάτως, και κατά τη διάρκεια της κρίσης με το «Oruc Reis», έδεσαν στη Σούδα θηριώδη πλοία, όπως το ελικοπτεροφόρο «USS Hersel Woody Williams» (με τρομακτική δύναμη πυρός), το καταμαράν υψηλής ταχύτητας (που μεταφέρει πεζοναύτες) «USNS Trenton» εξυπηρετώντας παράλληλα και σκάφη άλλων χωρών, όπως τη φρεγάτα «Iver Huitfeld» που ανήκει στο Βασιλικό Ναυτικό της Δανίας.

ΟΙ «ΙΠΤΑΜΕΝΟΙ»
Στη Σούδα, πέραν της ναυτικής βάσης, λειτουργεί και η αμερικανική αεροπορική βάση, παράλληλα με την 115 Πτέρυγα Μάχης με τις «Αλεπούδες» της 340 Μοίρας και τα «Αστέρια» της 343 Μοίρας της Πολεμικής Αεροπορίας. Με τη νέα συμφωνία, οι Αμερικανοί επεκτείνουν τη βάση αυτή, ώστε να δεχθεί μεγαλύτερα και πιο βαριά αεροσκάφη, όπως τα ιπτάμενα τάνκερ, τα ιπτάμενα ραντάρ, αλλά και τα θηριώδη βομβαρδιστικά Β-52. Μια Παρασκευή του περασμένου Νοεμβρίου, οι κάτοικοι στο Ακρωτήρι είδαν να απογειώνεται από τη βάση ένα τεράστιο (οκτακινητήριο) πολεμικό αεροσκάφος. Ήταν ένα Β-52 Stratofortess, το οποίο ενώ συμμετείχε σε άσκηση του ΝΑΤΟ χρειάστηκε να προσγειωθεί στο Μαράθι λόγω άσχημων καιρικών συνθηκών. Ήταν ίσως από τις σπάνιες φορές που τόσο βαρύ αεροσκάφος, σχεδιασμένο να μεταφέρει πυρηνικά όπλα, προσγειωνόταν στη βάση της Σούδας.
Ήταν προφανώς η αρχή. Γιατί από τότε, δύο φορές τέτοια υποηχητικά αεροσκάφη μεγάλης εμβέλειας εισήλθαν στο FIR Αθηνών συνοδευόμενα από ελληνικά F-16. Όπως τον περασμένο Ιανουάριο, οι κάτοικοι στο Μαράθι είδαν μια ασυνήθιστη αεροπορική κίνηση. Τέσσερα ελικοφόρα τύπου Οσπρέι (CV-22Bb) και δύο θηριώδη μεταγωγικά προσγειώνονταν στη Σούδα, μαζί με τα επίσης θηριώδη ιπτάμενα τάνκερ. Επρόκειτο για επιχείρηση μεταφοράς Αμερικανών πολιτών, διπλωματικών υπαλλήλων και στρατιωτικών από το Ιράκ, μετά την επιδείνωση των αμερικανοϊρακινών σχέσεων, απότοκο της δολοφονίας Σουλεϊμανί. Οι Αμερικανοί χρησιμοποιούν πολύ τη Σούδα, ως ενδιάμεσο σταθμό, για μεταφορά στρατιωτικών από τα πολεμικά μέτωπα που έχουν ανοίξει στη Συρία, στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ.

Οι αντοχές του ΕΣΥ στην επέλαση της πανδημίας, η ύφεση της οικονομίας και τα ελληνοτουρκικά προβληματίζουν το Μαξίμου – Στοίχημα η αποφυγή ενός νέου lockdown – Το δίλημμα που έθεσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο διάγγελμά του ήταν «αυτοπροστασία ή καραντίνα»

Στην πιο δύσκολη περίοδο της διακυβέρνησής του εισέρχεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Οι μήνες που ακολουθούν θα δοκιμάσουν τις αντοχές του ΕΣΥ αλλά και την ανθεκτικότητα της κυβέρνησης στην επίθεση του κορωνοϊού, καθώς θεωρείται βέβαιο ότι τα κρούσματα θα αυξηθούν. Ταυτόχρονα, ο Πρωθυπουργός θα πρέπει να αποτρέψει τη βύθιση της οικονομίας στην ύφεση και να διαχειριστεί την κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Γράφει η Δήμητρα Κρουστάλλη

Και τα τρία προβλήματα έρχονται από την προηγούμενη περίοδο, ωστόσο και τα τρία εξελίσσονται μέσα σε νέες συνθήκες, οι οποίες καθιστούν όλο και πιο απαιτητική τη διαχείρισή τους. Η απόφαση του κ. Μητσοτάκη να απευθυνθεί στο λαό με το έκτο διάγγελμά του από την έναρξη της πανδημικής κρίσης, υπέβαλε το ερώτημα αν η επιτυχία της κυβέρνησης στην αντιμετώπιση του πρώτου κύματος κορωνοϊού την έχει εγκλωβίσει στην επαναχρησιμοποίηση των ίδιων μεθόδων αντίδρασης, σαν ένα «επικοινωνιακό εμβόλιο». Η διαφορά φάσης όμως δημιούργησε χάσμα.

Ο ΑΠΟΗΧΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ
Οι περισσότεροι περίμεναν να ανακοινώσει ο Πρωθυπουργός πρόσθετα μέτρα για την πανδημία. Εκείνος ήθελε να σταματήσει τη φημολογία για νέο lockdown. Το δίλημμα που έθεσε «αυτοπροστασία ή καραντίνα» ακούστηκε, στα αφτιά της αντιπολίτευσης τουλάχιστον, ως απειλή προς τους πολίτες· «σας λέει “αν ο έλεγχος χαθεί, η ευθύνη είναι δική σας”» μετέφρασε ο ΣΥΡΙΖΑ.
Το χάσμα έγινε χασμωδία, και μάλλον παράπεσαν τα τρία κεντρικά μηνύματα του διαγγέλματός του: ο κ. Μητσοτάκης θύμισε τα ανοιχτά μέτωπα της κυβέρνησης – εθνικά θέματα, Μεταναστευτικό, οικονομία, φυσικές καταστροφές –, όμως μόνο «στον πόλεμο για την υγεία» ζήτησε τη βοήθεια των πολιτών. Επισήμανε ότι μια γενικευμένη καραντίνα σημαίνει κοινωνική μεροληψία. «Η ακίνητη οικονομία κινητοποιεί ανισότητες» τόνισε. Έκανε ειδική αναφορά στα σχολεία, στα οποία έχει συμπέσει ένα κύμα καταλήψεων με την άρνηση του κορωνοϊού – «τα κλειστά σχολεία φέρνουν μόνο κλειστά μυαλά».

«ΑΚΡΑΙΑ ΜΕΤΡΑ ΜΟΝΟ ΣΕ ΑΚΡΑΙΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ»
Ο Πρωθυπουργός, μεταδίδουν οι συνεργάτες του, θέλησε απευθυνόμενος στους πολίτες να επανακαθορίσει το διάλογο μαζί τους. Να τους εξηγήσει ότι η καραντίνα αναχαιτίζει αλλά δεν εξαφανίζει τον ιό, με τον οποίο θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε, ότι τα ισχύοντα μέτρα είναι επαρκή αν εφαρμοστούν με συνέπεια από όλους, ότι το ΕΣΥ αντέχει και ότι η κυβέρνηση γνωρίζει τις ελλείψεις, με κυριότερες αυτές στα μέσα μαζικής μεταφοράς, και θα φροντίσει να καλύψει τα κενά. Στο Μαξίμου επισημαίνουν ότι καθολικό lockdown δεν έχουν επιβάλει ούτε χώρες με πολλά κρούσματα, όπως η Γαλλία, η Βρετανία, η Ισπανία, και ότι η Ελλάδα, παρότι εξακολουθεί να βρίσκεται σε πολύ καλύτερη κατάσταση, δε μπορεί να μείνει απρόσβλητη από τον ιό. Δέχονται ότι οι προσεχείς μήνες θα είναι εξαιρετικά δύσκολοι με τις ιώσεις σε έξαρση, αλλά τα μέτρα που θα λαμβάνονται, επιμένουν, θα είναι τοπικά σε εστίες μετάδοσης του ιού. «Ακραία μέτρα θα ληφθούν μόνο σε πολύ ακραίες καταστάσεις» σημειώνουν. Η έμφαση λοιπόν θα δοθεί στο τρίπτυχο: μάσκες και τήρηση αποστάσεων – στοχευμένα περιοριστικά μέτρα – ενίσχυση του συστήματος υγείας.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΩΝ ΔΙΕΡΕΥΝΗΤΙΚΩΝ
Οι ΗΠΑ ασκούν πίεση όχι μόνο για να επανεκκινήσουν αλλά και για να καταλήξουν σε απτό αποτέλεσμα οι διερευνητικές επαφές Ελλάδας – Τουρκίας. Αν τα πράγματα εξελιχθούν ομαλά, ο 61ος γύρος θα ξεκινήσει μετά τη Σύνοδο Κορυφής, στην Κωνσταντινούπολη. Επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας είναι ο πρέσβης ε.τ. Παύλος Αποστολίδης και στην ομάδα θα συμμετέχουν επίσης ο πρέσβης Αλ. Κουγιού και η Ιφιγένεια Καναρά, διευθύντρια του γραφείου του γενικού γραμματέα του ΥΠΕΞ. Μοναδικό αντικείμενο συζήτησης με την Τουρκία στις διερευνητικές επαφές, είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ. Η κυβέρνηση επιδιώκει να διατηρήσει και την ευρωπαϊκή πίεση προς την Τουρκία, με τον κατάλογο κυρώσεων που θα ενεργοποιηθούν αν η Άγκυρα επιμείνει σε μονομερείς ενέργειες.

Αν θέλουμε οι Ένοπλες Δυνάμεις να είναι αξιόμαχες, ανταγωνιστικές και ικανές να αντιμετωπίσουν την πάγια εξ Ανατολών απειλή, τότε θα πρέπει να προχωρήσουμε στην απαραίτητη ενίσχυσή τους με νέα οπλικά συστήματα και εκσυγχρονισμό των παλαιών – κόστους άνω των 60 δισεκατομμυρίων ευρώ σε βάθος 15ετίας με αναγκαστική αύξηση των αμυντικών δαπανών – να πάμε σε διακλαδικό μοντέλο λειτουργίας των Ειδικών Δυνάμεων με camp νατοϊκών προδιαγραφών και να εξοικονομήσουμε πόρους και προσωπικό, καταργώντας αχρείαστες μονάδες.

Γράφει ο
ΜΑΝΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΑΚΗΣ

Πρόκειται για τη «νέα δομή διοίκησης και δυνάμεων των Ενόπλων Δυνάμεων 2020-2034» για την οποία ενημέρωσαν αναλυτικά και εκτενώς πρόσφατα στη Βουλή, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νικόλαος Παναγιωτόπουλος και ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ στρατηγός Κωνσταντίνος Φλώρος.
Επί δύο ώρες και 15 λεπτά η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του υπουργείου Άμυνας ενημέρωνε τα μέλη της Διαρκούς Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, σε ειδική συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε κεκλεισμένων των θυρών στην αίθουσα «Ιωάννης Καποδίστριας» για όλες τις παρεμβάσεις που πρέπει να γίνουν στις Ένοπλες Δυνάμεις από τώρα μέχρι το 2034.
Η μελέτη που έχει γίνει από το ΓΕΕΘΑ είναι τόσο αναλυτική, ώστε παρουσιάστηκαν, σύμφωνα με πληροφορίες, στοιχεία ακόμη για τα ποσά που θα πρέπει να δαπανηθούν ανά χρονιά ως το 2034. Εξυπακούεται ότι για όλα αυτά απαιτείται η αύξηση των αμυντικών δαπανών στον ετήσιο προϋπολογισμό.

ΟΙ ΝΕΟΙ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΙ
Η λίστα με τα οπλικά συστήματα που θα πρέπει να προμηθευτούν οι ΕΔ από εδώ και στο εξής περιλαμβάνει και αυτά τα οποία ανακοίνωσε προ ημερών και ο Πρωθυπουργός από τη Θεσσαλονίκη. Τα νέα όπλα αλλά και αυτά που χρήζουν αναβάθμισης στα οποία έγινε εκτενής αναφορά, σύμφωνα με πληροφορίες, ήταν μεταξύ άλλων:
– Νέες φρεγάτες. Το Ναυτικό χρειάζεται συνολικά 6 (οι δύο με δυνατότητες αντιαεροπορικής άμυνας περιοχής).
Στη Θεσσαλονίκη ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε ότι εκκινούν οι διαδικασίες για την αγορά τεσσάρων.
– Ανθυποβρυχιακά ελικόπτερα για το ΠΝ. Έχουν δρομολογηθεί οι διαδικασίες για την αγορά τεσσάρων M60-R (Romeo).
– Εκσυγχρονισμός των συστημάτων αντιαεροπορικής άμυνας.
– Ενίσχυση με μαχητικά αεροσκάφη 5ης γενιάς. Η κυβέρνηση και το υπουργείο Άμυνας προσανατολίζονται στην αγορά τουλάχιστον μίας μοίρας F-35 από το 2024 και μετά.
– Αναβάθμιση των 4 φρεγατών τύπου ΜΕΚΟ.
– Ενίσχυση με τεθωρακισμένα οχήματα μάχης για το Στρατό Ξηράς.
– Ενίσχυση με μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAV’s) και για τους τρεις κλάδους.

ΟΙ ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ
Στην ενημέρωση έγινε ειδική αναφορά στο σχέδιο λειτουργίας των Ειδικών Δυνάμεων υπό ενιαία διοίκηση και πνεύμα, οι οποίες θα υπάγονται απευθείας στον αρχηγό ΓΕΕΘΑ. Δημιουργείται camp νατοϊκών προδιαγραφών στη 13η Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων. Εκεί πρόκειται να ενταχθούν η Ζ΄ Μοίρα Αμφιβίων Καταδρομών (Ζ΄ΜΑΚ), η Διοίκηση Υποβρυχίων Καταστροφών, ενώ σχεδιάζεται και η δημιουργία «Αεροπορίας Ειδικών Επιχειρήσεων».
Ο στρατηγός Φλώρος γνωρίζει καλά, ότι οι ειδικές δυνάμεις αποτελούν πολλαπλασιαστή ισχύος και σημαντικό εργαλείο που μπορεί να κρίνει τις σύγχρονες μορφές ένοπλων συγκρούσεων και στοχεύει στην καλύτερη επιχειρησιακή αξιοποίησή τους. Στην ενημέρωση έγινε αναφορά και σε αναγκαίες παρεμβάσεις που πρέπει να γίνουν για να μειωθεί το αποτύπωμα των Ενόπλων Δυνάμεων. Δηλαδή σε καταργήσεις κάποιων μονάδων με στόχο να εξοικονομηθούν πόροι και προσωπικό.

Kαι δεύτερο ναύσταθμο θα δημιουργήσει εν ευθέτω χρόνο στη Σούδα το ελληνικό Πολεμικό Nαυτικό – Στην ιδιοκτησία του βρίσκονται περισσότερα από 5 εκατομμύρια τετραγωνικά μέτρα εδάφους

Με σκοπό τον ανεφοδιασμό πλοίων και υποβρυχίων, αναδεικνύοντας αφενός τη γεωστρατηγική θέση τού ναυστάθμου της Σούδας και αφετέρου στη σημασία που αποδίδουν στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και τις εξελίξεις, όχι μόνον η χώρα αλλά και οι σύμμαχοι, θα δημιουργηθεί ο δεύτερος ναύσταθμος.
Όμως, δεν ήταν το ελληνικό κράτος εκείνο που δημιούργησε το ναύσταθμο της Σούδας. Το λιμάνι της Σούδας δίνει στην Κρήτη, μετά το 15ο αιώνα, την αξιολόγηση ως ιδιαίτερα σημαντικού νησιού από στρατιωτικής απόψεως. Οι Βενετσιάνοι την αποκαλούσαν «το μάτι του Βασιλείου της Κρήτης».

Η ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΩΝ
ΤΟΥΡΚΩΝ ΣΤΗ ΣΟΥΔΑ
Η ετυμολογική ερμηνεία της λέξης «Σούδα», δείχνει ότι πρόκειται για ένα αδιέξοδο κανάλι ή στενό. Σύμφωνα με το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, η ιδέα για τη δημιουργία μονίμων ναυτικών εγκαταστάσεων στην περιοχή έρχεται από τον Μοχάμεντ Άλι.
Το 1868 κατά τη διάρκεια της αιματηρότερης κρητικής επανάστασης, ο αρχιστράτηγος της Κρήτης Χουσεΐν Αβνή πασάς, αποφάσισε να δημιουργήσει ναυτική βάση στον όρμο της Σούδας, μεταφέροντας χιλιάδες εργάτες από τη Μικρά Ασία και τη Συρία. Ο Σκοτσέζος στρατιωτικός μηχανικός Λιντς, επέλεξε την ακριβή θέση της βάσης, εκπόνησε τα σχέδια και είχε την επίβλεψη του έργου.

ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΥ
ΣΤΗ ΣΟΥΔΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΣΟΥΛΤΑΝΟΥ
Το έργο ήταν τέτοιας σημασίας, που για τα εγκαίνια έφθασε στην Κρήτη από το παλάτι του στο Τοπ Καπί της Κωνσταντινούπολης, ο ίδιος ο Σουλτάνος. Τα επίσημα εγκαίνια έγιναν το 1872 με όλη τη μεγαλοπρέπεια που επέβαλε η παρουσία αυτού του ίδιου του Σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ (φωτ.), ο οποίος εκσυγχρόνισε το Οθωμανικό ναυτικό και το έκανε το 3ο μεγαλύτερο στον κόσμο.
Δύο χρόνια μετά άρχισαν να υλοποιούνται από τον Ρεούφ Πασά, υπό την επίβλεψη Γερμανών μηχανικών, τα σχέδια για την οχύρωση του υψώματος Καλαμίου και την ανάπτυξη πυροβολαρχίας. Το έργο τέλειωσε σύντομα και ονομάστηκε προς τιμήν του γιου του Σουλτάνου «Ιτζεδίν».

ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ
ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ
Η βάση της Σούδας είναι αναντικατάστατος αμυντικός σχηματισμός της χώρας. Οι υψηλού επιπέδου επισκευαστικές, εφοδιαστικές και διοικητικής μέριμνας υπηρεσίες που προσφέρει, όχι μόνο στις Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, αλλά και στις συμμαχικές, έχουν τύχει της ανάλογης αναγνώρισης.
Όπως ενημέρωσε ο υπουργός Άμυνας «το συνολικό σχέδιο προβλέπει και αναβάθμιση υποδομών της Σούδας για πλήρη οργανωμένο και λειτουργικό ναύσταθμο, ώστε να αποτελέσει μόνιμο οργανωμένο και λειτουργικό μηχανισμό υποστήριξης πλοίων και υποβρυχίων».
Ουσιαστικά, η Σούδα που δημιουργήθηκε το 1868, θα αποκτήσει τα χαρακτηριστικά του ναυστάθμου της Σαλαμίνας και εν ολίγοις θα δύναται να εξυπηρετήσει στο πλαίσιο της στρατηγικής συμφωνίας με τις ΗΠΑ, τόσο νατοϊκές δυνάμεις, όσο και αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή, αναβαθμίζοντας συνολικότερα το γεωστρατηγικό ρόλο της χώρας.

Γράφει ο δρ Απόστολος Κρητικόπουλος

[Διδάκτωρ Πληροφορικής]

Παρατήρησα ότι όλοι μας στηρίξαμε ακαριαία τους αδελφούς Αρμένιους απέναντι στις προκλητικές και αναίτιες επιθέσεις των ισλαμιστών -τουρκικής καταγωγής- Αζέρων. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση αυτή η ομοθυμία του λαού μας και η ιδιαίτερη ευαισθησία που επιδείξαμε απέναντι σε μια τόσο μακρινή (2.000 χλμ.!) σύγκρουση.

Μήπως αυτή η ευαισθησία οφείλεται στις κοινές θρησκευτικές καταβολές που έχουμε με τους Αρμενίους, οι οποίοι είναι και από τους πρώτους λαούς που εκχριστιανίστηκαν, όπως επίσης η Χριστιανική Εκκλησία τους θεωρείται από τις πιο αρχαίες στον κόσμο;

Μπορεί να συντασσόμαστε τόσο απόλυτα, επειδή αισθανόμαστε την κοινή μας καταγωγή. Υπάρχουν πολύ ενδιαφέρουσες ανθρωπολογικές θεωρίες που διατυπώνουν πως η κάθοδος των πρωτοελλήνων από τον Καύκασο προς τη μεσογειακή λεκάνη, έγινε την ίδια χρονική στιγμή με τους Αρμενίους, όπως επίσης υπάρχουν γλωσσολόγοι που κατατάσσουν την αρμένικη γλώσσα στην ίδια οικογένεια με την ελληνική, έχοντας πολλές κοινές ρίζες και δομή.

Ίσως η σύνταξή μας στο πλευρό τους οφείλεται στην πιο επιτυχημένη συμβίωση που είχαμε ποτέ με λαό. Τόσο στη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που συμβιώναμε με τους Αρμένιους στην Ιωνία, στον Πόντο αλλά και σε ελληνικές πόλεις, όπως η Θεσσαλονίκη, όσο και κατά την υποδοχή των προσφύγων τους μετά την κατακρεούργηση του λαού τους από τα στρατεύματα του Κεμάλ στις αρχές του 20ού αιώνα, η συμβίωση μαζί τους ήταν αρμονική και αμοιβαία εποικοδομητική, αφού οι πολιτισμοί μας μοιάζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό, καθώς και η αλληλοεκτίμηση που πάντα είχαμε ήταν βαθιά.

Όμως, και με άλλους λαούς ισχύουν, λίγο ή πολύ, οι προηγούμενοι λόγοι «σύνδεσης» που έγραψα, αλλά τόσο έντονη στήριξη δεν έχουμε δείξει.

Τι είναι αυτό που μας δένει τόσο πολύ με τους Αρμενίους; Είναι η κοινή πληγή. Είναι η Γενοκτονία. Είναι το απόλυτο κακό που πάθαμε και οι δύο, και μάλιστα από το ίδιο ακριβώς βάρβαρο και ανατολίτικο χέρι. Είμαστε τα «ήμερα» που ζούσαμε σε αυτούς τους ευλογημένους τόπους χιλιάδες χρόνια και υπεστήκαμε την ίδια βίαιη εκρίζωση και μαζική δολοφονία από τα ίδια «άγρια», τον ίδιο Ανατολίτη απολίτιστο εισβολέα.

Εκατοντάδες χιλιάδες οι νεκροί που είχαμε σε Έλληνες του Πόντου, πάνω από 1.000.000 εκτιμάται ο αριθμός των νεκρών Αρμενίων. Τα νούμερα είναι ασύλληπτα. Γι αυτό στηρίζουμε απόλυτα τους αγαπημένους αδελφούς μας. Με την Αρμενία!