Με την πυρκαγιά και τα εκτεταμένα επεισόδια στη Μόρια, που δε λένε να σταματήσουν, επανήλθε στο προσκήνιο ο γόρδιος δεσμός του μεταναστευτικού. Το πρόβλημα εξελίσσεται σε εφιάλτη, όχι μόνο για τις τοπικές κοινωνίες των νησιών, αλλά συνολικά για την Ελλάδα. Κι όμως, αυτός ο γόρδιος δεσμός λύνεται, υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχει η αντίστοιχη πολιτική βούληση.

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός*

Μπορεί με τις ιδεοληψίες της, η κυβέρνηση Τσίπρα να επιδείνωσε την κατάσταση, αλλά η ανυπαρξία επεξεργασμένης αποτελεσματικής μεταναστευτικής στρατηγικής πάει πιο πίσω και συνεχίζεται και σήμερα. Τα γεγονότα δείχνουν ότι η κυβέρνηση της ΝΔ είναι ανίκανη να δράσει αποτελεσματικά. Προς το παρόν, με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου επιτάσσει εκτάσεις στα νησιά για την κατασκευή κλειστών κέντρων, προκαλώντας βαθύ ρήγμα στις σχέσεις της με τις τοπικές κοινωνίες στα νησιά.
Σε άρθρο μου στην «Καθημερινή» (1 Απριλίου 2012) είχα καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις, οι οποίες φρονώ ότι διατηρούν την αξία τους και σήμερα. Το πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπισθεί μόνο εάν η στρατηγική εδράζεται στην αρχή της μηδενικής ανοχής απέναντι στην παράνομη μετανάστευση.
Ένα κράτος έχει δικαίωμα και υποχρέωση να επιλέγει ποιος θα εισέρχεται στην επικράτειά του και πολύ περισσότερο έχει δικαίωμα να επιλέγει σε ποιον αλλοδαπό θα παραχωρήσει ιθαγένεια. Το καθοριστικό κριτήριο στην παραχώρηση ιθαγένειας δεν πρέπει να είναι ο χρόνος παραμονής στην Ελλάδα, αλλά η πολιτισμική συμβατότητα ενός αλλοδαπού με την ελληνική κοινωνία, δηλαδή η δυνατότητά του να ενσωματωθεί. Με αυτό το κριτήριο, λοιπόν, η Πολιτεία έχει λόγο να παραχωρήσει ελληνική ιθαγένεια κυρίως σε ανατολικοευρωπαίους που βρίσκονται στην Ελλάδα.

Η ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΣΕΩΝ
Το σημείο-κλειδί είναι να εξετασθούν ταχύτατα οι δεκάδες χιλιάδες συσσωρευμένες αιτήσεις για άσυλο (είχαν φθάσει κάποια στιγμή τις 100.000), ώστε να είναι σαφές ποιοι δικαιούνται άσυλο και ποιοι όχι. Σήμερα, όσοι καταθέτουν αίτηση προστατεύονται από απέλαση μέχρι αυτή να εξετασθεί. Ακόμα και όσοι δεν έχουν καμία ελπίδα να τους δοθεί άσυλο, υποβάλλουν αίτηση, επειδή έτσι παραμένουν για αρκετά χρόνια νομίμως στην Ελλάδα, επειδή η εξέταση της αίτησής τους καθυστερεί για χρόνια.
Η εκκαθάριση των αιτήσεων μπορεί να γίνει με την κατάργηση περιττών διαδικασιών και με τη συγκρότηση όσων επιτροπών απαιτούνται, αφενός για να εξετασθούν οι συσσωρευμένες αιτήσεις, αφετέρου για να διεκπεραιώνεται εντός 2-3 μηνών κάθε νέα αίτηση. Για να επιτευχθεί αυτό, δεν αρκεί η αύξηση του αριθμού των επιτροπών. Απαιτείται πολλαπλασιασμός τους, σε συνδυασμό με τη διεκπεραίωση προκαταρκτικών εργασιών από ιδιώτες νομικούς.
Στελέχη -για να συγκροτηθούν όσες επιτροπές απαιτούνται γι’ αυτή την εκκαθάριση- υπάρχουν. Έχω προτείνει να χρησιμοποιηθούν δικαστικοί και δημόσιοι υπάλληλοι με πτυχίο νομικής, οι οποίοι έχουν συνταξιοδοτηθεί τα τελευταία πέντε χρόνια. Θα ανταποκρίνονταν πολλοί εάν τους δινόταν παραλλήλως με τη σύνταξή τους ένα επίδομα. Ο νόμος που προβλέπει, ότι όποιος συνταξιούχος εργάζεται τού κόβεται η σύνταξη, προφανώς πρέπει να αλλάξει γι’ αυτή την περίπτωση.
Εάν εκκαθαριστεί ο τεράστιος όγκος των αιτήσεων για άσυλο που εκκρεμούν, θα είναι σαφές ποιοι το δικαιούνται και ποιοι όχι. Το επόμενο βήμα θα είναι η επαναπροώθηση στην Τουρκία όσων δε δικαιούνται άσυλο, όπως προβλέπει η ευρωτουρκική συμφωνία του 2016. Αν η Τουρκία αρνηθεί, το πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπισθεί αλλιώς, όπως θα δούμε στη συνέχεια.

Η ΑΠΟΤΡΟΠΗ ΠΑΡΑΝΟΜΗΣ ΕΙΣΟΔΟΥ
Μία δεύτερη δέσμη μέτρων –παραλλήλως με την εκκαθάριση των αιτήσεων για άσυλο– αφορά στην αποτροπή παράνομης εισόδου. Σ’ αυτό τον τομέα, επί κυβέρνησης Μητσοτάκη έχει σημειωθεί μεγάλη πρόοδος. Οι εισροές δεν έχουν μηδενιστεί, αλλά έχουν συρρικνωθεί. Απαιτείται το κράτος να εξαντλήσει τα τεχνικά και επιχειρησιακά μέσα, για να επιτύχει τη μεγαλύτερη δυνατή συρρίκνωση.
Στην περιοχή του Έβρου η επαρκής φρούρηση απαιτεί πυκνές περιπολίες. Αποστολή του στρατού δεν είναι η αποτροπή της παράνομης μετανάστευσης. Για την Ελλάδα, όμως, η παράνομη μετανάστευση είναι και ζήτημα εθνικής ασφαλείας, άρα δικαιολογεί την εμπλοκή του στρατού. Ειδικά όταν η δημοσιονομική κρίση επιβάλει την αξιοποίηση και του στρατού, αφού, βεβαίως, προηγηθεί ειδική εκπαίδευση των παραμεθόριων μονάδων.
Στο Αιγαίο, τα σύνορα είναι θαλάσσια και δε σφραγίζονται, αλλά αυτό δε δικαιολογούσε ότι το Λιμενικό και η FRONTEX είχαν καταντήσει μηχανισμός υποδοχής και όχι αποτροπής παράνομης εισόδου. Ευτυχώς τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η φύλαξη μπορεί να βελτιωθεί με τη χρήση drones και με πυκνές περιπολίες. Η τουρκική Ακτοφυλακή λειτουργεί στο πλαίσιο της εργαλειοποίησης του μεταναστευτικού από τον Ερντογάν.
Μπορεί το push back (η απώθηση του πλοιαρίου προς τα τουρκικά χωρικά ύδατα) να θεωρείται αντιδεοντολογική, αλλά δε μπορεί η τουρκική πλευρά να επιδίδεται σ’ αυτόν τον υβριδικό πόλεμο και η ελληνική να αντιδρά «με το σταυρό στο χέρι». Η FRONTEX θα ήταν πραγματικά χρήσιμη εάν πραγματοποιούσε περιπολίες από κοινού με την τουρκική Ακτοφυλακή στα μικρασιατικά παράλια, ώστε να αποτρέπει τον απόπλου πλοιαρίων.
Η Άγκυρα θα το αρνηθεί, αλλά είναι ενδεικτικό ότι η ΕΕ δεν το έχει ούτε καν θέσει. Γιατί δε διασυνδέει τη μεγάλη οικονομική βοήθεια προς την Τουρκία με αυτό τον όρο; Μόνο τότε, ο Ερντογάν δε θα μπορούσε, ανοιγοκλείνοντας τη στρόφιγγα, να εκβιάζει. Δυστυχώς, η Αθήνα, που έχει ζωτικό συμφέρον, δεν έχει αναλάβει ούτε σχετική πρωτοβουλία στο πλαίσιο της ΕΕ, παρότι υπάρχουν σημαντικά περιθώρια για τη σύναψη συμμαχιών. Όσο δε για τους άλλους Ευρωπαίους, αυτοί έχουν βολευτεί με το γεγονός ότι μετέτρεψαν την Ελλάδα σε «αποθήκη ψυχών».

Ο ΘΟΛΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΜΚΟ
Μία τρίτη δέσμη μέτρων αφορά τη δράση των ΜΚΟ (Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις). Το ελληνικό κράτος πρέπει επιτέλους να ανακτήσει τον έλεγχο της κατάστασης, εκδιώκοντας από τη χώρα όσες ΜΚΟ λειτουργούν σαν «νταβατζήδες» της παράνομης μετανάστευσης. Είναι κοινό μυστικό, μάλιστα, πως αυτή η κατηγορία είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.
Η νομοθετική ρύθμιση συνιστά ένα βήμα, αλλά χρειάζεται ακόμα πιο αυστηρός έλεγχος. Στην Ελλάδα πρέπει να παραμείνουν μόνο όσες ΜΚΟ παρέχουν αποκλειστικά ανθρωπιστικό έργο και μάλιστα υπό αυστηρή κρατική επιτήρηση. Είχαμε φθάσει στο σημείο οι ΜΚΟ να έχουν μετατραπεί σε κράτος εν κράτει κι αυτό εν μέρει ισχύει ακόμα. Για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί, βαριά ευθύνη φέρει η ΕΕ και η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ, οι οποίες έχουν θολές σχέσεις διαπλοκής με διεθνείς ΜΚΟ, τις οποίες χρηματοδοτούν αφειδώς.
Είναι αξιοσημείωτο, ότι ο Ερντογάν απαίτησε και κέρδισε κονδύλια της ΕΕ για το μεταναστευτικό να πηγαίνουν στο τουρκικό κράτος και όχι σε ΜΚΟ. Η Ελλάδα, που είναι χώρα-μέλος δεν το έχει κερδίσει! Προφανώς, δεν πρόκειται για αφέλεια. Σ’ αυτό το επίπεδο έχει δημιουργηθεί ένα δίκτυο, το οποίο πέρα από την ορατή ανθρωπιστική πλευρά του, συχνά έχει και μία κρυφή. Είναι κοινό μυστικό ότι οι ΜΚΟ χρησιμοποιούνται σαν όχημα και για σκοτεινές δραστηριότητες. Πιο συγκεκριμένα, κάποιες ΜΚΟ λειτουργούσαν σε συντονισμό με τους Τούρκους διακινητές, ενώ κάποιες άλλες χρησιμοποιούνται σαν κάλυψη για ξένες μυστικές υπηρεσίες.
Είναι κοινό μυστικό ότι κατά κανόνα οι ΜΚΟ, όπως και η Ύπατη Αρμοστεία, έχουν καταντήσει επαγγελματίες του προσφυγικού-μεταναστευτικού. Έχουν συμφέρον να υπάρχει το πρόβλημα, επειδή τους εξασφαλίζει ρόλο και κονδύλια. Για τις ΜΚΟ και την Ύπατη Αρμοστεία, οι πρόσφυγες-μετανάστες είναι «πελάτες», από αυτούς ζουν. Ως εκ τούτου, δεν είναι καθόλου περίεργο που με πρόσχημα τον ανθρωπισμό, έχουν την τάση να συντηρούν και να διογκώνουν, αντί να συρρικνώνουν, το φαινόμενο της παράνομης μετανάστευσης.
Η συνέχεια και το τέλος στο επόμενο…

*Ο Σταύρος Λυγερός έχει εργασθεί σε εφημερίδες (για 23 χρόνια στην Καθημερινή), ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Σήμερα είναι πολιτικός-διπλωματικός σχολιαστής στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN και διευθυντής του ιστότοπου SLpress.gr. Συγγραφέας 16 βιβλίων. Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.

Έχουν περάσει 24 χρόνια μετά τη δολοφονία των Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού και οι δράστες όχι μόνο κυκλοφορούν ανενόχλητοι, αλλά δραστηριοποιούνται ακόμα και με την πολιτική στα κατεχόμενα.
Τι και αν εκδόθηκαν εθνικά και διεθνή εντάλματα σύλληψης για όσους έλαβαν μέρος στις στυγερές δολοφονίες στις 11 και 14 Αυγούστου 1996. Μέχρι στιγμής κανένα δεν εκτελέστηκε. Μάλιστα, ένας από τους δολοφόνους, ο Ερχάν Αρικλί, υπέβαλε πρόσφατα υποψηφιότητα για τις παράνομες «προεδρικές» εκλογές των κατεχομένων.
Όλα αυτά καταδεικνύουν, ότι έμειναν μόνο στα χαρτιά οι προσπάθειες να τιμωρηθούν οι εγκληματίες για τη διάπραξη φόνων και να αποδοθεί δικαιοσύνη. Οι Αρχές της Δημοκρατίας εντόπισαν τότε 13 δράστες για τους οποίους εκδόθηκε εθνικό ένταλμα. Παράλληλα, πέτυχαν την καταχώρηση στον κατάλογο αναζητούμενων προσώπων της Διεθνούς Οργάνωσης Εγκληματολογικής Αστυνομίας (Ιnterpol) 10 προσώπων, ενώ η Interpol απέρριψε το αίτημα της Δημοκρατίας για έκδοση εντάλματος σύλληψης άλλων τριών.
Τα εντάλματα σύλληψης παραμένουν ανεκτέλεστα στη βάση δεδομένων της Interpol, πέντε αφορούν τη δολοφονία του Ισαάκ και άλλα πέντε τη δολοφονία του Σολωμού. Τα ονόματα βρίσκονται στη διάθεση των Αρχών επιβολής του νόμου που έχουν πρόσβαση στη βάση δεδομένων της Interpol. Μάλιστα, ένα άτομο από τους 10 φιγουράρει στη λίστα των πλέον καταζητούμενων προσώπων, ο 65χρονος σήμερα Ερτάλ Χατζιαλί Εμανέτ, διοικητής τότε των λεγόμενων δυνάμεων ασφαλείας στα κατεχόμενα.
Ανάμεσα στους καταζητούμενους για το φόνο του Ισαάκ, βρίσκεται και ο Ερχάν Αρικλί, αρχηγός του κόμματος των εποίκων «Αναγέννηση», ο οποίος υπέβαλε υποψηφιότητα για «πρόεδρος» του ψευδοκράτους. Η μοναδική φορά που επιχείρησε να εκτελεστεί κάποιο από αυτά τα εντάλματα ήταν το 2012, όταν οι Αρχές του Κιργιστάν συνέλαβαν το σημερινό υποψήφιο «πρόεδρο» Ερχάν Αρικλί, χωρίς ωστόσο αποτέλεσμα, αφού με παρέμβαση των τουρκικών διπλωματικών Αρχών η υπόθεση έπεσε και ο ίδιος αφέθηκε ελεύθερος. Το 2017 έκανε διακοπές στην Τυνησία και πάλι χωρίς να τον ενοχλήσει κανένας.
Για τις δύο υποθέσεις, η Κυπριακή Δημοκρατία το Φθινόπωρο του 1996 είχε εκδώσει 13 συνολικά εντάλματα σύλληψης. Τα εντάλματα που είχαν εκδοθεί με εντολή του τότε Γενικού Εισαγγελέα, αείμνηστου Αλέκου Μαρκίδη, είχαν διαβιβαστεί και στην Interpol η οποία προχώρησε σε έκδοση διεθνών ενταλμάτων σύλληψης για τους 10.
Τα ονόματα των καταζητούμενων για τη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ, που καταζητούνται διεθνώς, σύμφωνα και με ανακοίνωση ημερομηνίας 22 Νοεμβρίου 1996, ήταν:
-Χασίμ Γιλμάζ: Τούρκος έποικος και πρώην μέλος της τουρκικής μυστικής υπηρεσίας (ΜΙΤ), ο οποίος διέθετε το 1996 καφενείο στην πόλη της Κερύνειας.
-Νεϊφέλ Μουσταφά Εργκούν: Τούρκος έποικος, 26 ετών τότε και μέλος της παράνομης τουρκοκυπριακής αστυνομίας, που έφτασε στις κατεχόμενες περιοχές όταν ήταν παιδί.
-Πολάτ Φικρέτ Κορελί: Τουρκοκύπριος, 17 ετών τότε και κάτοικος της κατεχόμενης Αμμοχώστου.
-Μεχμέτ Μουσταφά Αρσλάν: Τούρκος έποικος 41 ετών και αρχηγός των Γκρίζων Λύκων στα κατεχόμενα. Κάτοικος τότε της κατεχόμενης πλευράς της Λευκωσίας.
-Ερχάν Αρικλί: Ο σημερινός υποψήφιος για την «προεδρία» των κατεχομένων, 40 ετών τότε με καταγωγή από την πρώην Σοβιετική Ένωση και μόνιμος κάτοικος κατεχομένων από το 1986.
Για τη δολοφονία του Σολωμού, που πυροβολήθηκε επάνω στον ιστό, ενώ σφαίρες είχαν τραυματίσει και δύο άνδρες των ΗΕ, η Γενική Εισαγγελία είχε ζητήσει στις 30 Οκτωβρίου 1996 τη σύλληψη πέντε συνολικά προσώπων.
Οι ύποπτοι που καταζητούνται από την Interpol είναι οι ακόλουθοι:
-Κενάν Ακίν: Ήταν τότε «υπουργός» Γεωργίας και δασών των κατεχομένων.
-Ερτάλ Χατζιαλί Εμανέτ: Υπηρετούσε ως διοικητής των λεγόμενων «Ειδικών Δυνάμεων» των κατεχομένων.
-Χασάν Κοντακσί: Πρώην διοικητής του κατοχικού στρατού.
-Αττίλα Σαβ: Τότε υπηρετούσε ως «αρχηγός» της λεγόμενης αστυνομίας των κατεχομένων.
-Μεχμέτ Καρλί: Τότε στρατηγός του κατοχικού στρατού.

ΤΑ ΤΡΑΓΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ
ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1996
Οι μνήμες όλων νωπές. Τα γεγονότα δύσκολα θα ξεχαστούν. Στις αρχές του 1996 η Κυπριακή Ομοσπονδία Μοτοσικλετιστών ανακοίνωσε την απόφασή της να οργανώσει τον Αύγουστο του 1996 μία μεγαλειώδη αντικατοχική πορεία από το Βερολίνο στην κατεχόμενη Κερύνεια, με σύνθημα «Απελευθέρωση η μόνη λύση».
Η πορεία ξεκίνησε στις 2 Αυγούστου από την Πύλη του Βρανδεμβούργου στο Βερολίνο, ακολουθώντας μια μεγάλη διαδρομή μέσα από χώρες της Ευρώπης. Στην Κύπρο οι μοτοσικλετιστές έφτασαν στις 10 Αυγούστου στη Λεμεσό από την Ελλάδα με πλοίο.
Το πρωινό της 11ης Αυγούστου 1996, 7.000 μοτοσικλετιστές, κατευθύνθηκαν προς τα κατοχικά οδοφράγματα για να διαμαρτυρηθούν. Το απόγευμα της ίδιας μέρας, ο 24χρονος Τάσος Ισαάκ δολοφονήθηκε άγρια, στην προσπάθεια του να βοηθήσει έναν άλλο Ελληνοκύπριο, τον οποίο κτυπούσαν οι Τούρκοι. Δέχθηκε επίθεση από λυσσασμένους Τούρκους που άρχισαν να τον κτυπούν αλύπητα με πέτρες και ρόπαλα, ενώ μέλη της Ειρηνευτικής Δύναμης παρακολουθούσαν αμέτοχοι. Μετά από λίγο άφηνε την τελευταία του πνοή λίγα μέτρα μακριά από την αγαπημένη του Αμμόχωστο. Ο Τάσος Ισαάκ άφησε πίσω του σύζυγο, γονείς και αδελφές. Η γυναίκα του ήταν έγκυος και στις 17 Σεπτεμβρίου 1996 έφερε στον κόσμο ένα κοριτσάκι που πήρε το όνομα του, Αναστασία.
Τρεις μέρες αργότερα, ανήμερα της κηδείας του Ισαάκ, στις 14 Αυγούστου 1996, μέρα κατάληψης της Αμμοχώστου, ακολούθησε η δολοφονία του 26χρονου Σολωμού Σολωμού. Ομάδες από διαδηλωτές κατευθύνθηκαν προς το οδόφραγμα της Δερύνειας για να εναποθέσουν στεφάνια και λουλούδια στο χώρο όπου ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου ο Τάσος Ισαάκ. Οι Τούρκοι στρατιώτες ανοίγουν πυρ κατά των διαδηλωτών και η περιοχή συγκλονίζεται για ακόμα μια φορά.
Ξαφνικά ξεπετάχθηκε μπροστά από τους διαδηλωτές ο Σολωμός Σολωμού και ξεφεύγοντας από τα χέρια των Ειρηνευτών, ανέβηκε στον ιστό για να κατεβάσει τη σημαία της ντροπής, την τούρκικη σημαία. Τότε, ο έποικος Κενάν Ακίν, πρώην αξιωματικός του τουρκικού στρατού, λεγόμενος υπουργός του ψευδοκράτους και πράκτορας των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, τον πυροβολεί εν ψυχρώ. Στο πλάι του στέκεται ο τότε κατοχικός ηγέτης Ραούφ Ντενκτάς.

ΑΓΓΕΛΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Η Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος καθιερώθηκε με ομόφωνη απόφαση της Βουλής των Ελλήνων στις 24 Σεπτεμβρίου 1998 και τιμάται κάθε χρόνο στις 14 Σεπτεμβρίου. Την πρωτοβουλία είχαν τρεις βουλευτές του ΠΑΣΟΚ με μικρασιατική καταγωγή, ο Γιάννης Καψής, ο Γιάννης Διαμαντίδης και ο Γιάννης Χαραλάμπους, οι οποίοι κατέθεσαν τη σχετική πρόταση νόμου στις 12 Μαΐου 1997. Στην εισηγητική έκθεση ανέφεραν, μεταξύ άλλων, ότι: «Η κατάρρευση των ελληνικών δυνάμεων το 1922 στη Μικρά Ασία, οι σφαγές, λεηλασίες και η προσφυγιά που ακολούθησαν, αποτελούν το αποκορύφωμα μιας συστηματικής προσπάθειας εξόντωσης του ελληνικού στοιχείου από τα χώματα της Μικρά Ασίας, που έβαλε τέρμα στην τρισχιλιετή παρουσία του στην πέραν του Αιγαίου Ελλάδα, μια περιοχή όπου αναπτύχθηκε η ωριμότερη φάση του ελληνικού πολιτισμού […] την τερατώδη αυτή γερμανική σύλληψη πρώτοι οι Νεότουρκοι ανέλαβαν να κάνουν πράξη. Και κοντά στις βάρβαρες ασιατικές μεθόδους του βίαιου εξισλαμισμού, του γενιτσαρισμού και των κατά τακτά διαστήματα φυλετικών εκκαθαρίσεων ήρθε να προστεθεί η τευτονική ψυχρή μεθοδικότητα με τη λειτουργία των περίφημων ταγμάτων εργασίας».
Επί του παρόντος δεν υπάρχει συναίνεση στην Ελλάδα ή στην Ελληνική διασπορά για μία ενιαία ημέρα μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο σύνολό της. Ωστόσο, εν αναμονή της τελικής ημερομηνίας, η 14η Σεπτεμβρίου είναι η πιο περιεκτική καθώς τιμά το 90% των θυμάτων. Υπάρχουν δεκάδες ημέρες μνήμης, μερικές τοπικές και μερικές περιφερειακές, που συνήθως απλώς τιμώνται στις Ορθόδοξες Εκκλησίες από άτομα από ένα συγκεκριμένο χωριό ή περιοχή.
Οι τρεις μεγαλύτερες και πιο γνωστές ημέρες μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων είναι:
-Ανατολική Θράκη – 6 Απριλίου (ανεπίσημα αναγνωρισμένη από πολιτικούς)
-Πόντος – 19 Μαΐου (επίσημα αναγνωρισμένη από το Κοινοβούλιο από το 1994)
-Μικρά Ασία – 14 Σεπτεμβρίου* (επίσημα αναγνωρισμένη από το Κοινοβούλιο από το 1998)
Να σημειωθεί ότι, η γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, πραγματοποιήθηκε σε τέσσερις γενικές περιοχές, εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ήτοι σε Ανατολική Θράκη, Μικρά Ασία, Αρμενικά Υψίπεδα και Λεβάντες.

ΣΥΝΤΟΜΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΧΡΟΝΙΚΟ
Η Γενοκτονία των Ελλήνων αναφέρεται στη συστηματική εξόντωση των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον Α ‘Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1923). Διεξήχθη από δύο διαδοχικές κυβερνήσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας – δηλαδή από το ΚΟΜΙΤΑΤΟ ΕΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΟΣ (ΚΕΠ) και το ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ.
Περιλάμβανε σφαγές, εξαναγκαστικές εκτοπίσεις και πορείες θανάτου, απελάσεις, μποϊκοτάζ, βιασμούς, αναγκαστικούς εξισλαμισμούς, στρατολόγηση σε τάγματα εργασίας, αυθαίρετες εκτελέσεις και καταστροφή πολιτιστικών, ιστορικών και θρησκευτικών μνημείων. Σύμφωνα με διάφορες πηγές, περίπου 1 εκατομμύριο Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Η πρώτη φάση της Γενοκτονίας των Ελλήνων ξεκίνησε το 1914 στην Ανατολική Θράκη, όπου ολόκληρες ελληνικές κοινότητες εκδιώχθηκαν βίαια και απελάθηκαν στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας. Άλλα μέτρα που χρησιμοποιήθηκαν για την καταδίωξη των Ελλήνων σε αυτή την περιοχή ήταν το μποϊκοτάζ των ελληνικών επιχειρήσεων, δολοφονίες, βαριά φορολογία, κατάσχεση περιουσίας και η πρόληψη από την εργασία στα κτήματα τους. Την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1914 πραγματοποιήθηκε η εθνοκάθαρση των Ελλήνων της δυτικής ακτής της Μικράς Ασίας. Αυτές οι επιχειρήσεις, περιλαμβανομένων εκείνων της Ανατολικής Θράκης, σχεδιάστηκαν και εκτελέστηκαν από την ΚΕΠ χρησιμοποιώντας τακτικές και άτακτες δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων μελών της παραστρατιωτικής μονάδας της ΚΕΠ, της λεγόμενης Ειδικής Οργάνωσης (δηλαδή η Teşkilât-i Mahsusa).
Με την έναρξη του Μεγάλου Πολέμου, ο Ελληνικός αρσενικός πληθυσμός μεταξύ 21-45 ετών στρατολογήθηκε βίαια σε τάγματα εργασίας (Amele Taburu). Οι περισσότεροι από αυτούς έχασαν τη ζωή τους κάτω από άθλιες συνθήκες, εφόσον αναγκάζονταν να εργάζονται όλο το εικοσιτετράωρο με λίγη τροφή ή νερό. Το 1915, με τη συμβουλή του γερμανικού στρατιωτικού προσωπικού, το ΚΕΠ απέλασε τις ελληνικές κοινότητες από τα Δαρδανέλια και την Καλλίπολη, με το πρόσχημα της στρατιωτικής αναγκαιότητας. Αυτοί οι Έλληνες δεν είχαν το δικαίωμα να πάρουν τίποτα μαζί τους. Τα εμπορεύματα στα καταστήματά τους πωλήθηκαν αργότερα από τις οθωμανικές αρχές. Απελάθηκαν στο εσωτερικό της χώρας και σε μουσουλμανικά χωριά, όπου αναγκάστηκαν να επιλέξουν μεταξύ του Ισλάμ ή του θανάτου. Στις περισσότερες περιπτώσεις, πριν από τις απελάσεις, οθωμανικοί χωροφύλακες (αστυνομία) και οι τσέτες (ένοπλοι συμμορίτες) κατέλαβαν χρήματα και τιμαλφή από τις κοινότητες, διαπράττουν σφαγές και καίνε εκκλησίες και σχολεία. Το Δεκέμβριο του 1916 αρχίζει η δίωξη των Ελλήνων στην περιοχή του Πόντου. Μέχρι το 1917, πηγές αναφέρουν ότι πάνω από 700.000 Έλληνες είχαν πέσει θύμα ενός προκατειλημμένου και καλά ενορχηστρωμένου σχεδίου αφανισμού.
Σύμφωνα με στοιχεία που συνέταξε το Οικουμενικό Πατριαρχείο, μέχρι το 1918, 774.235 Έλληνες είχαν απελαθεί από τα σπίτια τους, πολλοί από αυτούς στο εσωτερικό της Τουρκίας και χάθηκαν τα ίχνη τους. Μετά την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εξέχοντες ηγέτες της ΚΕΠ έλαβαν θανατικές ποινές σε οθωμανικό στρατοδικείο, για το ρόλο τους στη διοργάνωση της σφαγής των Ελλήνων κατά τη διάρκεια του πολέμου. Αλλά, ο μεταπολεμικός σχηματισμός του Τουρκικού Εθνικιστικού Κινήματος, υπό την ηγεσία του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, διέκοψε τη διαδικασία για να φέρει τους δράστες στη δικαιοσύνη. Οι εθνικιστές Κεμαλιστές συνέχισαν την πολιτική της ΚΕΠ να διώκουν τους Έλληνες και κατέληξαν στην καταστροφή της κοσμοπολίτικης πόλης της Σμύρνης (σήμερα Ιζμίρ) και στην απέλαση όλων των Ελλήνων που έως τότε είχαν απομείνει στην Τουρκία. Οι αρχές απαγόρευσαν την έξοδο από την Τουρκία στον υγιή Ελληνικό αρσενικό πληθυσμό και, αντίθετα, στάλθηκαν στο εσωτερικό, όπου οι περισσότεροι έχασαν τη ζωή τους σε στρατόπεδα εργατικής δουλείας ή σφαγιάστηκαν.
Μέχρι το 1923, διάφορες πηγές αναφέρουν ότι περίπου 1 εκατομμύριο Έλληνες έχασαν τη ζωή τους στη γενοκτονία.

• Η 14η Σεπτεμβρίου αναγνωρίζει πάνω από το 90% των θυμάτων της Γενοκτονίας των Ελλήνων, συμπεριλαμβανομένου του Πόντου. Θα πρέπει να σημειωθεί, ότι η Ανατολική Θράκη, τα Αρμενικά Υψίπεδα και ο Λεβάντες δεν ανήκουν στη Μικρά Ασία.

Μπροστά σε ένα νέο κύμα έκρηξης της ανεργίας αναμένεται να βρεθεί η ελληνική αγορά εργασίας, αμέσως μετά τη λήξη των μέτρων πρόνοιας που έχει λάβει η κυβέρνηση για τη στήριξη των επιχειρήσεων και την προστασία της απασχόλησης.
Το μέγεθος της ύφεσης, η δραματική πτώση της κατανάλωσης και η πρωτοφανής κρίση στον τουρισμό, συνηγορούν για ένα πολύ δύσκολο Φθινόπωρο και η κυβέρνηση ωθείται στην επαναθεσμοθέτηση παλαιών μέτρων και τη λήψη νέων, προκειμένου να στηρίξει την αγορά, για όσο αυτά διαρκούν. Όμως, τόσο οι επιχειρηματίες όσο και το οικονομικό επιτελείο γνωρίζουν καλά, πως με επιδόματα δε λύνεται το πρόβλημα και ότι αμέσως μετά τη λήξη των μέτρων αυτών, θα υπάρξει αύξηση των απολύσεων.
Η πρωτοφανής αύξηση της ανεργίας μέσα σε λίγους μήνες, όσο πρωτοφανής είναι άλλωστε και η κατάσταση που βιώνει η χώρα εν μέσω της παγκόσμιας πανδημίας του κορωνοϊού, με τα πρόσφατα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για την ανεργία τον Ιούνιο και την αύξησή της κατά 4 ποσοστιαίες μονάδες από το Μάρτιο, κάθε άλλα παρά εφησυχασμό μπορεί να προκαλεί.
Από το Μάρτιο που εμφανίστηκε το πρώτο κρούσμα Covid-19, ελήφθησαν από την κυβέρνηση τα πρώτα μέτρα και οδηγηθήκαμε στο lockdown έως και τον Ιούνιο, μήνα που τυπικά ξεκίνησε το άνοιγμα των ξενοδοχείων και η ιδιότυπη τουριστική περίοδος, χάθηκαν 183.000 θέσεις εργασίας. Έτσι, το ποσοστό ανεργίας από το 14,4% το Μάρτιο εκτινάχθηκε στο 18,3% τον Ιούνιο, ήτοι αύξηση της ανεργίας κατά 4 ποσοστιαίες μονάδες. Πρόκειται για μία αύξηση που υπερβαίνει το 30%.
Την ίδια στιγμή, όπως επισημαίνει το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ στο μηνιαίο οικονομικό του δελτίο, στη δραματική μείωση των απασχολούμενων θα πρέπει να προστεθεί και ο δραστικός περιορισμός του χρόνου απασχόλησης όσων παραμένουν εντός της αγοράς εργασίας, εξαιτίας της στροφής στις ευέλικτες μορφές απασχόλησης (περίπου 50% των νέων θέσεων εργασίας) και των μέτρων αναστολής. Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει και ο ΟΟΣΑ στην πρόσφατη έκθεσή του, η επίπτωση της κρίσης πανδημίας στη μείωση του εργάσιμου χρόνου είναι 10 φορές μεγαλύτερη απ’ ό,τι ήταν στην κρίση του 2007-2008. Για να υπογραμμίσει το ΙΝΕ ΓΣΕΕ ότι οι δραματικές αυτές εξελίξεις στο μέτωπο της απασχόλησης και των σχέσεων εργασίας, θα έχουν ως αποτέλεσμα τη σοβαρή μείωση των μισθών και του διαθέσιμου εισοδήματος.

ΠΩΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ
Σήμερα, με τα μέτρα κυρίως της αναστολής συμβάσεων και του προγράμματος Συν-Εργασία να «τρέχουν» και πιθανότατα να διαρκέσουν έως το τέλος του χρόνου, τα επίπεδα προστασίας των εργαζόμενων από απολύσεις είναι τρία.
Οι εργαζόμενοι που έχουν τεθεί σε αναστολή σύμβασης αλλά και το σύνολο των εργαζόμενων σε μια επιχείρηση – εργοδότη που έχει κάνει χρήση του μέτρου της αναστολής, προστατεύονται από τις απολύσεις, καθ’ όλη την διάρκεια της αναστολής αλλά και για 30 ημέρες μετά. Να σημειωθεί ότι βάσει των θεσμοθετημένων μέτρων οι αναστολές συμβάσεων «τρέχουν» ήδη από το Μάρτιο και έως το Σεπτέμβριο, ενώ με το υπό ψήφιση νομοσχέδιο θα μπορούν να ισχύσουν και τον Οκτώβριο. Η κυβέρνηση δέχεται εισηγήσεις για συνέχιση του μέτρου τουλάχιστον έως το τέλος του έτους ή ακόμη και έως το Μάρτιο του 2021, όμως οι αποφάσεις του οικονομικού επιτελείου θα λαμβάνονται ακόμη κι ανά μήνα, με βάση την πορεία της πανδημίας, καθώς γνωρίζουν ότι μόλις η επιδότηση των 534 ευρώ σταματήσει, θα υπάρξει έκρηξη απολύσεων.
Το δεύτερο επίπεδο προστασίας αφορά εργαζόμενους που εντάσσονται στο μηχανισμό «Συν-Εργασία». Εδώ βέβαια, η προστασία αρχίζει με το πρόγραμμα και τελειώνει με την ολοκλήρωσή του. Αφορά δε, μόνο τους εργαζόμενους που έχουν ενταχθεί στο μηχανισμό μειωμένης εργασίας και αντίστοιχα μερικής επιδότησης από το κράτος του μισθού που «χάνεται», και όχι το σύνολο των εργαζόμενων σε μια επιχείρηση. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι προστατεύονται οι ίδιοι για το χρονικό διάστημα που είναι ενταγμένοι στο πρόγραμμα, όχι όμως και οι συνάδελφοί τους.
Το τρίτο επίπεδο αφορά τους εργαζόμενους σε εποχικές επιχειρήσεις, που έλαβαν 100% επιδότηση εισφορών. Αυτοί προστατεύονται από τις απολύσεις έως τις 30 Σεπτεμβρίου που διαρκεί η επιδότηση, ή έως 15 Οκτωβρίου στην περίπτωση που εντάχθηκαν στο μηχανισμό «Συν-Εργασία».
Τις προηγούμενες ημέρες με ξεχωριστές αποφάσεις, το υπουργείο Εργασίας προχώρησε σε διευκρινήσεις και αλλαγές ως προς το μέγεθος της προστασίας, με αποτέλεσμα κάποιες επιχειρήσεις να μπορούν να απολύουν εργαζόμενους, ακόμα και αν έχουν ενταχθεί στο πρόγραμμα «Συν-Εργασία» ή στο καθεστώς αναστολών συμβάσεων.
Πιο συγκεκριμένα, οι αλλαγές που προκύπτουν στη λειτουργία των ανωτέρω μέτρων και «ανοίγουν την πόρτα» για απολύσεις, είναι οι εξής: Επιχειρήσεις εποχικής λειτουργίας, που δραστηριοποιούνται στον κλάδο του τουρισμού, οι οποίες έχουν κάνει χρήση του μέτρου της αναστολής σύμβασης εργασίας, είτε για ένα μέρος είτε για το σύνολο των εργαζομένων τους, στην περίπτωση, που διακόψουν τις εργασίες τους, ακόμα και πριν από την ολοκλήρωση της θερινής τουριστικής περιόδου, έχουν δικαίωμα να καταγγείλουν τις συμβάσεις εργασίας των εργαζομένων τους. Οι καταγγελίες αυτές λοιπόν, δε θεωρούνται άκυρες, ακόμα και αν πρόκειται για εργαζόμενους που τέθηκαν σε αναστολή εργασίας. Για τις ίδιες επιχειρήσεις δεν ισχύει η υποχρέωση να διατηρήσουν για χρονικό διάστημα 30 ημερών μετά τη λήξη των αναστολών σύμβασης, τον ίδιο αριθμό θέσεων εργασίας. Οι εργαζόμενοι που θα βρεθούν στην ανωτέρω κατάσταση, θα έχουν δικαίωμα αποζημίωσης ειδικού σκοπού για όσο χρόνο απομένει από την καταγγελία της σύμβασής τους και μέχρι την 30η Σεπτεμβρίου. Προϋπόθεση βέβαια, είναι να μην εργάζονται σε άλλον εργοδότη. Επίσης, εργαζόμενοι ορισμένου χρόνου, των οποίων η σύμβαση λήγει μετά την 30ή Ιουνίου ή εργαζόμενοι που στις 30 Ιουνίου βρίσκονταν σε αναστολή δε συγκαταλέγονται στο προσωπικό που προστατεύεται ως προς την υποχρέωση του εργοδότη να διατηρήσει τον ίδιο αριθμό προσωπικού._

Ένα επικίνδυνο σχέδιο είναι σε εξέλιξη το τελευταίο διάστημα από πλευράς Τουρκίας. Το σχέδιο αυτό σχετίζεται με το θέμα της στρατιωτικοποίησης των νησιών του Β. Αιγαίου και της Δωδεκανήσου, το οποίο, ειδικά το τελευταίο διάστημα, επικαλούνται οι Τούρκοι αξιωματούχοι, καταγγέλλοντας την Ελλάδα ότι παραβιάζει τις σχετικές συνθήκες που προβλέπουν την αποστρατιωτικοποίηση.

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης*

Μάλιστα, το επικίνδυνο του πράγματος είναι ότι οι Τούρκοι θεωρούν ότι η «παραβίαση» των συνθηκών από πλευράς της Ελλάδος στοιχειοθετεί δικαίωμα στρατιωτικής επέμβασης στα νησιά αυτά για την Τουρκία, κατά τα πρότυπα της παραβίασης της Συνθήκης Εγγυήσεων στην Κύπρο, με το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, που «στοιχειοθέτησε το δικαίωμα» στην Τουρκία να εισβάλει στη Μεγαλόνησο.
Όσον αφορά τη στρατιωτικοποίηση, το καθεστώς των ελληνικών νησιών του Β. Αιγαίου διέπετε από διεθνείς συνθήκες.
Ειδικότερα:
-το καθεστώς των νήσων Λήμνου και Σαμοθράκης διέπετε από τη Σύμβαση της Λοζάνης για τα Στενά του 1923, η οποία αντικαταστάθηκε από τη Σύμβαση του Μοντρέ του 1936,
-το καθεστώς των νήσων Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου και Ικαρίας διέπετε από τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης του 1923.
-το καθεστώς των Δωδεκανήσων διέπετε από τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947.
Όσον αφορά τα νησιά του Β. Αιγαίου, η Συνθήκη της Λοζάνης, στο άρθρο 13, αναφέρει τα εξής: «Προς εξασφάλισιν της ειρήνης, η ελληνική κυβέρνησις υποχρεούται να τηρή εν ταις νήσοις Μυτιλήνη, Χίω, Σάμω και Ικαρία τα ακόλουθα μέτρα:
-Αι ειρημέναι νήσοι δεν θα χρησιμοποιηθώσιν εις εγκατάστασιν ναυτικής βάσεως ή εις ανέργερσιν οχυρωματικού τινός έργου.
-Θα απαγορευθεί εις την ελληνικήν στρατιωτικήν αεροπλοΐαν να υπερίπταται του εδάφους της ακτής της Ανατολίας. Αντιστοίχως, η οθωμανική κυβέρνησις θα απαγορεύση εις την στρατιωτικήν αεροπλοΐαν αυτής να υπερίπταται των ρηθεισών νήσων.
-Αι ελληνικαί στρατιωτικαί δυνάμεις εν ταις ειρημέναις νήσοις θα περιορισθώσι εις τον συνήθη αριθμόν των διά την στρατιωτικήν υπηρεσίαν καλουμένων, οίτινες δύνανται να εκγυμνάζωνται επί τόπου, ως και εις δύναμιν χωροφυλακής και αστυνομίας ανάλογον προς την εφ’ ολοκλήρου του ελληνικού εδάφους υπάρχουσαν τοιαύτην».
Όσον αφορά τα Δωδεκάνησα, τα οποία παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα «κατά πλήρη κυριαρχία» από τη Σύμβαση Ειρήνης των Παρισίων, που συνομολογήθηκε μεταξύ Ιταλίας και Συμμάχων τον Απρίλιο του 1947, οι σχετικές διατάξεις της προβλέπουν την αποστρατιωτικοποίηση των νήσων αυτών: «Αι ανωτέρω νήσοι θα αποστρατιωτικοποιηθώσι και θα παραμείνωσιν αποστρατιωτικοποιημέναι».
Σημειώνεται ότι η Τουρκία δεν αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος σε αυτή τη Συνθήκη του 1947, η οποία, επομένως, αποτελεί «res inter alios acta» γι αυτήν, δηλαδή ζήτημα που αφορά άλλα κράτη. Σύμφωνα δε με το άρθρο 34 της Συνθήκης της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών, «μια συνθήκη δε δημιουργεί υποχρεώσεις ή δικαιώματα για τρίτες χώρες» εκτός των συμβαλλομένων.
Άρα, όσον αφορά τα Δωδεκάνησα, η Τουρκία δεν έχει κανένα απολύτως δικαίωμα να διαμαρτύρεται και να επικαλείται παραβίαση της Συνθήκης των Παρισίων, αφού δεν την έχει υπογράψει και άρα δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος. Όσον αφορά τα νησιά του Β. Αιγαίου, πρέπει να σημειώσουμε ότι μέχρι το 1974 η Ελλάδα τηρούσε κατά γράμμα το σχετικό άρθρο της Συνθήκης της Λοζάνης.
Όταν όμως η Τουρκία, μετά την εισβολή στην Κύπρο, έδειξε τις πραγματικές της διαθέσεις για κατάληψη των νησιών του Αν. Αιγαίου, τότε, κάνοντας χρήση του αναφαίρετου δικαιώματος της νόμιμης άμυνας, η Ελλάδα προέβη σε εκείνες τις ενέργειες που εξασφάλιζαν και εξασφαλίζουν την άμυνα των νησιών έναντι της τουρκικής επιβολής.
Σημειώνεται ότι, ακριβώς ένα χρόνο μετά την εισβολή στην Κύπρο, στις 20 Ιουλίου 1975, η Τουρκία ίδρυσε τη Στρατιά του Αιγαίου, μια στρατιά με έδρα τη Σμύρνη και καθαρά επιθετικό χαρακτήρα, αφού στη συγκεκριμένη περιοχή δεν αντιμετωπίζει καμία στρατιωτική απειλή.
Επίσης, στην περιοχή της Φώκαιας υπάρχει βάση του τουρκικού πολεμικού ναυτικού, στην οποία εδρεύουν σχηματισμοί της Διοίκησης Νότιας Θαλάσσιας Περιοχής, που έχουν κύρια αποστολή την απόβαση και κατάληψη ελληνικών νησιών. Πρόκειται για τη Διοίκηση Ομάδας Αμφίβιας Αποστολής, που αποτελείται από την Ταξιαρχία Πεζοναυτών, τη Διοίκηση Αμφίβιων Σκαφών και Ομάδες Υποβρύχιων Καταστροφών.
Σημειώνεται ότι η Διοίκηση Αμφίβιων Σκαφών διαθέτει τα περισσότερα αποβατικά σκάφη που υπάρχουν σε ναυτική βάση της Ευρώπης. Και κανείς στον κόσμο δεν πιστεύει ότι η Τουρκία διατηρεί αυτή την τεράστια αποβατική δύναμη, για να κάνει απόβαση σε νησιά του… Ειρηνικού ή του Ατλαντικού Ωκεανού.
Αυτές οι διοικήσεις, η Στρατιά Αιγαίου, η Ναυτική Διοίκηση Νότιας Θαλάσσιας Περιοχής και τα τμήματα που σταθμεύουν στο ναύσταθμο της Φώκαιας, μαζί με σχηματισμούς του στρατού ξηράς που μετακινούνται από άλλες στρατιές, κάθε χρόνο πραγματοποιούν τη διακλαδική αποβατική άσκηση μεγάλης κλίμακας με πυρά Efes, η οποία προφανώς αφορά την κατάληψη ελληνικής νήσου.
Και αυτό δεν το βγάζουμε από το κεφάλι μας – το λένε οι ίδιοι στις ενημερώσεις που κάνουν κάθε χρόνο σε διεθνείς παρατηρητές που καλούνται από το τουρκικό γενικό επιτελείο, ανάμεσα στους οποίους και Έλληνες.
Επειδή ίσως μερικοί από τους αναγνώστες δεν είναι δυνατόν να το πιστέψουν, το επαναλαμβάνουμε: Η Τουρκία, κάθε χρόνο (τα τελευταία χρόνια, μερικές φορές γίνεται χρόνο παρά χρόνο), καλεί, μεταξύ άλλων, και τις συμμαχικές μας χώρες και την Ελλάδα, και τους δείχνει ξεδιάντροπα πώς θα καταλάβει ελληνική νήσο.
Και, αντί η Ελλάδα να σηκώσει τον κόσμο στο πόδι, ειδικά τις χώρες της συμμαχίας μας στο ΝΑΤΟ, αντί να κάνει διαβήματα στις χώρες που στέλνουν παρατηρητή σε μια τέτοια εξοφθάλμως επιθετική ενέργεια εις βάρος της, στέλνει η ίδια παρατηρητή.
Εν πάση περιπτώσει, ήλθε η ώρα η Ελλάδα να περάσει στην αντεπίθεση στο θέμα της στρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου.
Να ετοιμάσει φάκελο με αδιάσειστα στοιχεία, που αποδεικνύουν την απαράδεκτη επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας και αποδεικνύουν επίσης την αδήριτη και αδιαμφισβήτητη ανάγκη και δικαίωμα περαιτέρω ενίσχυσης της άμυνας των νησιών του Αιγαίου, να τον καταθέσει ειδικά στα αρμόδια όργανα του ΝΑΤΟ και να καταγγείλει την απαράδεκτη επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας.
Και, αντί να στείλει παρατηρητή στην επόμενη άσκηση Efes, να ξεσηκώσει τον κόσμο, να καταγγείλει την Τουρκία σε όλα τα διεθνή φόρα και να στείλει διαβήματα στην ίδια την Τουρκία, αλλά και σε όλες τις χώρες που στέλνουν παρατηρητή.
Ήλθε η ώρα της αντεπίθεσης, να κινηθούμε γρήγορα και με αποφασιστικότητα, για να μη βρεθούμε προ δυσάρεστων εκπλήξεων.

*Ο Σάββας Καλεντερίδης (Βέργη Σερρών, 1960) είναι Έλληνας αξιωματικός εν αποστρατεία, πρώην πράκτορας της ΕΥΠ και μετέπειτα συγγραφέας και γεωστρατηγικός αναλυτής