The current issue of the Greek Canadian News “Ta NEA” volume 15-05 published February 12th 2021.
Covering news from Greece, local news, politics, sports and other newsworthy events.
(Click on the image to read the paper.)
Ta NEA volume 15-05
«Φως» στις ποινικές αδικίες στον Καναδά. Απαλλάχθηκε από όλες τις κατηγορίες ο Mamadi Fara Camara για επίθεση κατά αστυνομικού
Η πρόσφατη αθώωση του κατοίκου της περιοχής Παρκ-Εξτένσιον, Mamadi Fara Camara, από την κατηγορία ότι έδειρε με λοστό αστυνομικό, άρπαξε το όπλο του και πυροβόλησε προς το μέρος του, φέρνουν φως στοιχεία ατόμων που δικάστηκαν αδίκως για ποινικά αδικήματα που δεν έκαναν.
«ΑΘΩΟΣ Ο ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ» ΛΟΓΩ ΒΙΝΤΕΟ
Σε μια απροσδόκητη σειρά γεγονότων, ο Camara, που ήταν ύποπτος για αφοπλισμό και χτύπημα αστυνομικού την περασμένη εβδομάδα, απελευθερώθηκε από όλες τις κατηγορίες στο δικαστήριο του Μόντρεαλ.
Το απόγευμα της Τετάρτης 3 Φεβρουαρίου, κατά την ακρόαση της υπόθεσής του, η εισαγγελία ανακοίνωσε ότι είχε λάβει νέα αποδεικτικά στοιχεία, ένα βίντεο που θα μπορούσε «να επηρεάσει» κατά τη διάρκεια της ακρόασης, χωρίς να αποκαλύψει περισσότερα. Αυτά τα νέα στοιχεία άλλαξαν εντελώς την κατάσταση, προκαλώντας την άμεση απελευθέρωσή του από τη δικαστή Karine Giguère.
Το βίντεο που έλαβε το δικαστήριο και που προσκόμισαν επιθεωρητές της αστυνομίας, προερχόταν από κάμερα του υπουργείου Μεταφορών που επιβλέπει την κυκλοφορία στην περιοχή. Στο βίντεο φαινόταν αρκετά καθαρά ότι δεν ήταν ο Camara ο δράστης αλλά κάποιος άλλος.
Ο 31χρονος Camara είχε κατηγορηθεί για απόπειρα δολοφονίας του αστυνομικού. Η σύλληψή του προφανώς έγινε, όταν εντοπίστηκε ότι ήταν αυτός που ειδοποίησε το κέντρο 911 για το συμβάν. Η αστυνομία πίστευε ότι το έκανε για να… παραπλανήσει τις αρχές και να καλύψει την ενοχή του!
ΤΟ ΣΥΜΒΑΝ
Το περιστατικό συνέβη περίπου στις 16:00 το απόγευμα της Πέμπτης 28 Ιανουαρίου. Ο αστυνομικός – ειδικός στις παραβιάσεις της κυκλοφορίας – σταμάτησε ένα αυτοκίνητο στο 900 Crémazie όπου ο οδηγός μιλούσε στο κινητό του. Σύμφωνα με τις πρώτες αναφορές, ο οδηγός επιτέθηκε στον αστυνομικό με κάποιο είδος μεταλλικού αντικειμένου, τον αφόπλισε με κάποιο τρόπο, πήρε το όπλο του και τον πυροβόλησε, καθώς ο αστυνομικός γεμάτος αίματα έτρεχε για να δραπετεύσει.
ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ
Η κυβέρνηση του Κεμπέκ σκοπεύει να ξεκινήσει μια ανεξάρτητη έρευνα, για τη σύλληψη και στη συνέχεια την κράτηση για έξι ημέρες του Mamadi Fara Camara. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης, Simon Jolin-Barrette, συνεχάρη στην ομιλία του στη βουλή τους εισαγγελείς της Διεύθυνσης Ποινικών και Ποινικών Εισαγγελέων για την έγκαιρη δουλειά που έκαναν για την υπόθεση.
«ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΣΤΗΜΙΚΟΣ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ»
Πολλές οργανώσεις που μάχονται για τα δικαιώματα και την προστασία των ατόμων κάθε φυλής, πιστεύουν ότι η σύλληψη του Camara είναι απλώς «συστημικός ρατσισμός».
«Αναρωτιόμαστε: αν ήταν ένας λευκός, όλα αυτά θα είχαν συμβεί;» δήλωσε ο Max Stanley Bazin πρόεδρος του Οργανισμού Μαύρων του Κεμπέκ. «Χρησίμευσε ως ο ιδανικός ένοχος, μόνο και μόνο επειδή είναι μαύρος και ήταν εκεί», τόνισε ο κ. Stanley Bazin.
Το ίδιο πιστεύει και η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ελευθεριών του Κεμπέκ.
«Όποιος πιστεύει ότι έχει υποστεί διακρίσεις βάσει ενός από τους 14 λόγους που προβλέπονται στο Χάρτη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ελευθεριών, μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας για να υποβάλει καταγγελία», δήλωσε ο εκπρόσωπος Meissoon Azzaria.
ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΡΕΥΝΕΣ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟ ΔΡΑΣΤΗ
Το μεσημέρι της Πέμπτης 4 Φεβρουαρίου, ο διοικητής της Αστυνομίας του Μόντρεαλ, Sylvain Caron, έστειλε δελτίου Τύπου όσον αφορά την υπόθεση, αναφέροντας ότι «το γεγονός που έλαβε χώρα στις 28 Ιανουαρίου είναι εξαιρετικά περίπλοκο και ανακριτές της αστυνομίας εργάζονται για να διευκρινίσουν τι συνέβη».
Ο διοικητής της αστυνομίας τονίζει, μεταξύ άλλων, ότι «οι υπό εξέταση εικόνες βίντεο δεν είναι από μόνες τους απαλλακτικές. Επί του παρόντος, ο συνδυασμός όλων των αποδεικτικών στοιχείων μας επιτρέπει να εξετάσουμε την παρουσία ενός επιπλέον ατόμου στη σκηνή του συμβάντος τη νύχτα του εγκλήματος».
ΟΥΤΕ Ο ΠΡΩΤΟΣ, ΟΥΤΕ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ
Η άδικη ενοχή και φυλάκιση του Camara, δεν είναι φαινόμενο. Σε όλες τις χώρες, χιλιάδες είναι τα περιστατικά όπου στη φυλακή μπαίνουν αθώοι για ποινικά αδικήματα που δεν έκαναν αλλά και που δε μπορούν να αποδείξουν την αθωότητα τους. Σε ορισμένες χώρες δε, αν το ίδιο περιστατικό συνέβαινε, σίγουρα τώρα ο 31χρονος Camara θα βρισκόταν νεκρός, με το σώμα του γεμάτο… τρύπες από σφαίρες αστυνομικών. Αυτό θα γινόταν ακόμα και στις Ηνωμένες Πολιτείες, που πολύ εύκολα πυροβολούν κάθε ύποπτο.
Όμως υποθέσεις σαν αυτή, δεν είναι και λίγες που διαδραματίζονται ετησίως στον Καναδά.
Σύμφωνα με στοιχεία των δικαστικών αρχών, περίπου 872 άτομα δικάζονται αδίκως κάθε χρόνο για ποινικά αδικήματα στον Καναδά. Στην επαρχία του Οντάριο δικάζονται και φυλακίζονται 118 αθώοι και στο Κεμπέκ 62. Από αυτά τα άτομα, 163 δικαιούνται χρηματική αποζημίωση από τις αστυνομικές αρχές που προέβησαν σε εσφαλμένες κατηγορίες. Μελέτη από ειδικούς και ποινικολόγους προσθέτει, ότι είναι άγνωστο πόσα άτομα βρίσκονται άδικα στη φυλακή, διότι δεν κατάφεραν να αποδείξουν την αθωότητά τους.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το 0,5% έως το 1% όλων των φυλακισμένων, έχουν καταδικαστεί κατά λάθος.
Σύμφωνα με στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας Καναδά, το 2010 υπήρχαν 403.340 ποινικές υποθέσεις που αποφασίστηκαν από τα καναδικά δικαστήρια. Από αυτές τις περιπτώσεις, 262.616 κατέληξαν σε πορίσματα ενοχής, 122.807 περιλάμβαναν υποθέσεις που αποσύρθηκαν, απορρίφθηκαν ή απαλλάχτηκαν κατά την προκαταρκτική έρευνα και 13.059 υποθέσεις ήταν αθωώσεις στη δίκη.
Πέρσι την άνοιξη, ο υπουργός Δικαιοσύνης του Καναδά, David Lametti, ανέφερε τη μελλοντική δημιουργία ειδικής επιτροπής, που θα εξετάζει ποινικές υποθέσεις με προοπτικές αθώωσης. Παρόμοιες επιτροπές υπάρχουν και σε άλλα κράτη. Η ομάδα εργασίας περιλαμβάνει τον David Milgaard, ο οποίος πέρασε 23 χρόνια στη φυλακή για δολοφονία που δεν διέπραξε.
Ενώ ο υπουργός Lametti είχε υπηρετήσει ως νομικός υπάλληλος στον πρώην δικαστή του Ανώτατου Δικαστηρίου Peter Cory, ο οποίος πριν από δύο δεκαετίες οδήγησε δημόσια έρευνα στη Μανιτόμπα για την υπόθεση Thomas Sophonow. Ο Sophonow δικάστηκε τρεις φορές και καταδικάστηκε κατά λάθος δύο φορές για τη δολοφονία ενός εφήβου. Επίσης, ο Lametti είχε χειριστεί την υπόθεση τού Glen Assoun, στη Νέα Σκοτία, που πέρασε 17 χρόνια στη φυλακή, αφού καταδικάστηκε εσφαλμένα για δολοφονία.
Η βία δεν έχει φύλο…
Μορφή χιονοστιβάδας παίρνουν πλέον οι καταγγελίες για σωματική, σεξουαλική και λεκτική κακοποίηση στο χώρο του αθλητισμού και του θεάματος στην Ελλάδα.
Τον ασκό του Αιόλου άνοιξε η αποκάλυψη της χρυσής Ολυμπιονίκη, Σοφίας Μπεκατώρου, για σεξουαλική βία που υπέστη από τον προπονητή της Αριστείδη Αδαμόπουλο πριν 20 χρόνια.
Δεν άργησαν να έρθουν στο φως της δημοσιότητας σκανδαλιστικές μαρτυρίες επώνυμων καλλιτεχνών, για τον ηθοποιό – σκηνοθέτη, Γιώργο Κιμούλη, για εξευτελιστική μεταχείριση, τον επίσης ηθοποιό – σκηνοθέτη, Κώστα Σπυρόπουλο, για ανάρμοστη σεξουαλική συμπεριφορά, τον παραγωγό Κώστα Ζάπα, για σεξουαλική παρενόχληση και έπεται συνέχεια…
Οι εν λόγω καταγγελίες φέρνουν ξανά στην επικαιρότητα ένα θέμα, που επί χρόνια απασχολεί ένα μεγάλο μέρος του γυναικείου κυρίως πληθυσμού.
Πρόσφατη έρευνα της ActionAid έδειξε ότι οι ελληνίδες σε ποσοστό 85% πέφτουν θύματα κακοποίησης, ενώ παγκοσμίως μία στις τρεις γυναίκες υποβάλλεται σε σωματική, ψυχολογική ή σεξουαλική βία. Στον Καναδά, μία στις τρείς γυναίκες βιώνουν κάποια μορφή βίας ή ανάρμοστης σεξουαλικής συμπεριφοράς.
Το πρόβλημα ωστόσο δεν περιορίζεται αποκλειστικά στο φύλο. Ευρήματα πανευρωπαϊκής έρευνας αποκαλύπτουν, ότι τρείς στους δέκα έλληνες κακοποιούνται σωματικά από τη γυναίκα τους, ενώ επτά στους δέκα πέφτουν θύματα ψυχολογικής βίας. Συγκεκριμένα, η οργάνωση Domestic Violence in Europe διεξήγαγε έρευνα σε Ελλάδα, Βρετανία, Βέλγιο, Ουγγαρία, Σουηδία, Πορτογαλία, Γερμανία και Ισπανία, και από αυτή προκύπτει πως πάνω από 7 στους 10 έλληνες έχουν πέσει θύματα κάποιας μορφής κακοποίησης. Στον Καναδά, το 35% των ανδρών δηλώνουν θύματα σεξουαλικής ή άλλου είδους επιθετικότητας. Η παρενόχληση των ανδρών στον εργασιακό χώρο άλλωστε είναι σύνηθες φαινόμενο.
Σύμφωνα με το ειδησεογραφικό πρακτορείο Canadian Press, ποσοστό 59% ανάμεσα στους ομοφυλόφιλους δηλώνουν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης ή κακοποίησης.
Διαπιστώνουμε λοιπόν ότι τα πορίσματα των συγκεκριμένων ερευνών δε διαφέρουν από φύλο σε φύλο. Στο δυτικό κόσμο μάλιστα, το ποσοστό των παρενοχλημένων ανδρών και ομοφυλόφιλων είναι κατά τι υψηλότερο από εκείνο του λεγόμενου ασθενούς φύλου. Ωστόσο, δυσκολεύονται να μιλήσουν για την εμπειρία τους από φόβο επικριτικότητας από τους άλλους, κυρίως τους άντρες, και ακόμη φοβούνται ότι δε θα τους πιστέψουν, ότι θα τους στιγματίσουν ως ανώμαλους, ότι θα τους κατηγορήσουν ότι το προκάλεσαν επειδή ενδεχομένως είναι γκέι και ότι θα τους δουν ως αδύναμους.
Ειδικά ένας ομοφυλόφιλος, που κακοποιήθηκε σεξουαλικά ως παιδί, μπορεί να βλέπει την κακοποίηση ως «τιμωρία» για τον ομόφυλο προσανατολισμό του, το χειρότερο μάλιστα να ταυτίζει τον ομόφυλο προσανατολισμό με το τραύμα, όπως και τη σεξουαλικότητά του με τη βία, την απαξίωση.
Δεν είναι τέλος, λίγες οι γυναίκες που κακοποιούν σεξουαλικά νεαρά αγόρια, φαινόμενο ακόμη πιο αποσιωπημένο και παρεξηγημένο, αφού τότε το αγόρι θα θεωρηθεί «προνομιούχο» που το «μύησαν νωρίς στο σεξ». Όμως, η κακοποίηση παραμένει πάντα κακοποίηση και είναι ιδιαίτερα τραυματική για όλους.
Στο πλευρό της Σοφίας Μπεκατώρου και εμείς λοιπόν. Της κάθε γυναίκας και του κάθε άνδρα. Καμία μόνη της, κανένας μόνος του…
Το δίλημμα: Υποτέλεια ή συντριβή
Αν υπάρχει ένα ακαταμάχητο τεκμήριο της παρακμής μας των σημερινών Ελλήνων, δεν είναι η ολοκληρωτική οικονομική χρεοκοπία του κωμικού μας κρατιδίου, ούτε η ανίατη, μικροπρεπέστατη συμφεροντολαγνεία όσων διαχειρίζονται την εξουσία και όσων τη διεκδικούν.
Χρήστος Γιανναράς*
Δεν είναι η κατακόρυφη πτώση επιπέδου τής κατά κεφαλήν καλλιέργειας, μέσα σε ελάχιστα χρόνια, ο εξωφρενικός πρωτογονισμός της δημόσιας «πληροφόρησης» και «ψυχαγωγίας», η ανυποληψία του σχολείου, ο ιλιγγιώδης εκπεσμός των πανεπιστημίων. Δεν είναι ο αδίστακτος σε αναισχυντία αμοραλισμός, η διαστροφή ως «δικαίωμα», η αρνησιπατρία ως κορδακισμός, η ατιμία ως προϊόν. Ούτε είναι το ξέφρενο ξεπούλημα κάθε στοιχείου κοινωνικής περιουσίας – οδικών δικτύων, λιμανιών, αεροδρομίων, σιδηροδρόμων, ηλεκτροδότησης, τηλεπικοινωνιών, υποδομών τουρισμού – δεν απομένει τίποτε από αυτά και από ανάλογα απειράριθμα «τζιβαϊρικά πολυτίμητα». Το εφιαλτικότερο τεκμήριο παραίτησής μας των Ελλήνων από τη μετοχή στην Ιστορία είναι ότι παρακάμψαμε απεγνωσμένες προειδοποιήσεις για τον επερχόμενο εφιάλτη του ιστορικού μας τέλους.
Ποιος από τους επαγγελματίες της εξουσίας έδειξε ποτέ ότι γνωρίζει και παίρνει στα σοβαρά τις εκκλήσεις για πολιτική εντιμότητα, ανιδιοτέλεια και σωφροσύνη, που κατέθεταν οι Νέστορες του δημόσιου βίου; Σύμβολα ελληνοπρέπειας και χαρισματικής ωριμότητας, ο Σεφέρης, ο Ελύτης, ο Πικιώνης, ο Θεοτοκάς, ο Λορεντζάτος, ο Τσαρούχης, ο Μάνος Χατζιδάκις και όσοι ανάλογοι. Δεν έχει ακουστεί ένας πολιτικός (ένας, για δείγμα) να δείξει ότι τους πρόσεξε ή, τουλάχιστον, ότι έχει διαβάσει τον μάλλον κορυφαίο της διαγνωστικής οξυδέρκειας που γνώρισε στις μέρες μας η ελληνική κοινωνία: τον Παναγιώτη Κονδύλη.
Θα περίμενε κανείς, όσοι φιλοδοξούν σήμερα να ασκήσουν πολιτική στην Ελλάδα, να κυκλοφορούν έχοντας παραμάσχαλα τη «Θεωρία πολέμου» του Κονδύλη και έχοντας αποστηθίσει, τουλάχιστον, το «Επίμετρο: Γεωπολιτικές και στρατηγικές παράμετροι ενός ελληνοτουρκικού πολέμου». Το 1997 εκδεδομένο το βιβλίο, και μέσα σε δεκαπέντε μόλις χρόνια, οι προβλέψεις του επαληθεύονται με απίστευτη ακρίβεια.
Έγραφε: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση (και πάντως τα ισχυρότερα μέλη της), μη μπορώντας να δώσει στην Τουρκία όλα όσα επιθυμεί, θα επιδιώκει να την κατευνάσει με ελληνικά έξοδα, πιέζοντας δηλαδή την Ελλάδα να δεχθεί τις τουρκικές αξιώσεις στο Αιγαίο και στην Κύπρο… Θα δούμε μια ακόμη από τις τραγικές ειρωνείες, τις οποίες τόσο συνηθίζει η Ιστορία: Ενώ δηλαδή η Ελλάδα προσανατολίστηκε ψυχή τε και σώματι στην Ευρώπη για να διασφαλισθεί από τον τουρκικό κίνδυνο, ακριβώς ο ευρωπαϊκός της προσανατολισμός θα μεταβληθεί σε όργανο de facto μετατροπής της σε δορυφόρο της Τουρκίας». ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΠΡΩΤΗ, επαληθευμένη εκπληκτικά.
«Δεν αποκλείεται η ελληνική πλευρά… να αρχίσει κάποτε να θεωρεί και η ίδια τις υποχωρήσεις έναντι της Τουρκίας ως αυτονόητο μέρος και καθήκον του “εξευρωπαϊσμού” της – αφού μάλιστα οι “πολιτισμένοι άνθρωποι” που έχουν ξεπεράσει τους “εθνικιστικούς αταβισμούς”, δεν ξεκινούν πολέμους… για κυριαρχικά δικαιώματα»! ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΔΕΥΤΕΡΗ, ψηλαφητά επαληθευμένη.
«Η ελληνική πλευρά πρέπει να κατανοήσει έμπρακτα ότι… οι σύμμαχοι αξίζουν για σένα τόσο, όσο αξίζεις εσύ γι’ αυτούς. Καμιά συμμαχία και καμιά προστασία δεν κατασφαλίζει, όποιον βρίσκεται μαζί της σε σχέση μονομερούς εξάρτησης. Τα “δίκαια” της Ελλάδας δεν εντυπωσιάζουν κανέναν, όσο πίσω τους βρίσκεται ένας παρίας με διαρκώς απλωμένο το χέρι, κάποιος που ζει από δάνεια, επιδοτήσεις και “προγράμματα στήριξης”». ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ – ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΤΡΙΤΗ, ανατριχιαστικά ρεαλιστική.
«Σε ορισμένους κρίσιμους τομείς, όπως ο δημογραφικός, το παιχνίδι, ξέρουμε από τώρα ότι είναι χαμένο… Η Ελλάδα μεταβάλλεται σταθερά σε χώρα με περιορισμένα κυριαρχικά δικαιώματα… αποδεικνύοντας πόσο είναι πιθανό να μετατραπεί σε δορυφόρο της Τουρκίας, ακριβώς μέσω του “ευρωπαϊκού δρόμου”… Στο βαθμό όπου η Ελλάδα θα καθίσταται, ανεπαίσθητα, γεωπολιτικός δορυφόρος της Τουρκίας, ο κίνδυνος πολέμου θα απομακρύνεται, οι ψευδαισθήσεις θα αβγατίζουν και η παράλυση θα γίνεται ακόμα ηδονικότερη, εφόσον η υποχωρητικότητα θα αμείβεται με αμερικανικούς και ευρωπαϊκούς επαίνους, που τους χρειάζεται κατεπειγόντως ο εκσυγχρονιζόμενος Βαλκάνιος – αρκεί να χρηματοδοτείται ο παρασιτικός καταναλωτισμός». ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΤΕΤΑΡΤΗ, επαληθευμένη χειροπιαστά.
«Την κάμψη της ελληνικής αντίστασης κάτω από την πίεση του υπέρτερου τουρκικού δυναμικού, οι Έλληνες θα συνηθίσουν σιγά-σιγά να την ονομάζουν “πολιτισμένη συμπεριφορά”, “υπέρβαση του εθνικισμού”, “εξευρωπαϊσμό”… Το σημερινό δίλημμα είναι αντικειμενικά τρομακτικό και ψυχολογικά αφόρητο: η ειρήνη σημαίνει για την Ελλάδα δορυφοριοποίηση και ο πόλεμος σημαίνει συντριβή. Η υπέρβαση του διλήμματος αυτού… απαιτεί την επιτέλεση ηράκλειου άθλου, για τον οποίο η ελληνική κοινωνία, έτσι όπως είναι, δε διαθέτει τα κότσια. Οι μετριότητες, υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσμο, δεν έχουν το ανάστημα να θέσουν και να λύσουν ιστορικά προβλήματα τέτοιας έκτασης και τέτοιου βάθους… Βρισκόμαστε σε συλλογική αναζήτηση της ιστορικής ευθανασίας». ΠΕΜΠΤΗ ΠΡΟΓΝΩΣΗ αυτή, και τελεσίγραφο.
Τι μπορεί να προσφέρει οποιοσδήποτε δημόσιος λόγος, όταν δεκαπέντε χρόνια μετά από ένα τέτοιο κείμενο, οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα εξακολουθούν να στελεχώνονται με τη λογική της συλλογικής ευφραντικής ασχετοσύνης;
*Ο Χρήστος Γιανναράς (γεν. Αθήνα, 10 Απριλίου 1935) είναι σύγχρονος Έλληνας καθηγητής φιλοσοφίας και συγγραφέας. Σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Βόννης και του Παρισιού (Σορβόννη). Είναι διδάκτωρ φιλοσοφίας της Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Σορβόννης και της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Επίσης, είναι επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, του St. Vladimir’s Orthodox Seminary της Νέας Υόρκης, του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και της Σχολής του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης. Από το 1982 μέχρι το 2002 υπήρξε τακτικός καθηγητής της φιλοσοφίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών της Αθήνας, αρχικά στο τότε ενιαίο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σπουδών και μετά στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών. Δίδαξε φιλοσοφική ορολογία, και μέθοδο, πολιτική φιλοσοφία και πολιτιστική διπλωματία. Επίσης έχει διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής στα πανεπιστήμια Παρισιού, Γενεύης, Λοζάνης και Κρήτης.
Ευπατρίδης κάνει δώρο στην Ελλάδα την περιουσία του και 60 αποβατικά!
Ο νεότερος βετεράνος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου Ιάκωβος Τσούνης διαθέτει όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία του στο Στράτευμα
Αποδέκτης μιας επιστολής, η ανάγνωση της οποίας του επιφύλασσε μεγάλη έκπληξη και ζωηρή συγκίνηση, υπήρξε προ ημερών ο διευθυντής της καθημερινής εφημερίδας της Ελλάδας «ΕΣΤΙΑ», Μανώλης Κοττάκης. Αποστολέας της ήταν ο απόγονος των αγωνιστών του 1821 Λιονταίων και Πετμεζαίων, νεότερος εν ζωή βετεράνος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (πλαστογράφησε την ταυτότητα του σε ηλικία 16 ετών για να σπεύσει στο αλβανικό μέτωπο) διακεκριμένος επιχειρηματίας και εφοπλιστής: Ο 97χρονος σήμερα συνδρομητής της «Εστίας» κύριος Ιάκωβος Τσούνης.
Ο υιός ενός έντιμου δασάρχη δημοσίου υπαλλήλου, γεννηθείς στην Πάτρα το 1925, το δέκατο τρίτο τέκνο μιας πολύτεκνης οικογένειας. Ο άνθρωπος που μεγάλωσε με πατρικές νουθεσίες του τύπου «να μην ξεχνάς τις ρίζες σου», «να μάθεις να ντρέπεσαι», «τα λεφτά που έχεις δε σου ανήκουν».
Ο φάκελος που παρέδωσε στο Διευθυντή της «Εστίας» αγγελιοφόρος του αποστολέα κυρίου Τσούνη περιείχε:
1] Μια προσωπική επιστολή στο Διευθυντή της εφημερίδας με την οποία, πέρα των επαίνων του για την ποιότητα της εφημερίδας, τον ενημέρωνε για τα συνημμένα έγγραφα προς το ΑΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνο Φλώρο, στα οποία περιγράφει εν ολίγοις την επιθυμία του να διαθέσει το υπόλοιπο της κινητής και της ακίνητης περιουσίας του στις Ένοπλες Δυνάμεις. «Αυτή είναι η τελευταία επιθυμία μου, να φύγω ξυπόλητος από την ζωήν, όπως ξεκίνησα στην αρχήν… πεινώντας, της σταδιοδρομίας του», σημειώνει συγκινητικά ο κύριος Τσούνης που υπογράφει ως «ένας μικρός και ασήμαντος ανθρωπάκος αλλά γνήσιος απόγονος των πολεμιστών του 1821».
2] Προσωπική επιστολή – παρακαταθήκη του ιδίου προς τους Έλληνες και τις Ελληνίδες με την οποία τονίζει ότι η «ελευθερία που κερδίσαμε με κάθε κόστος ήταν δευτέρας κατηγορίας γιατί ακολουθούμε την ασυδοσία ως ελευθερία και ως Ελευθερία Ελλήνων Πολιορκημένων».
3] Ένα συνοδευτικό σημείωμα με τα ποσά και τους εξοπλισμούς που δώρισε ο κύριος Τσούνης την τελευταία εικοσαετία στις «Άγιες» όπως τις αποκαλεί Ένοπλες Δυνάμεις. Όταν τον περασμένο Ιούνιο η «Εστία» ενημερώθηκε για το αστρονομικό ποσό από τον Υπουργό Νίκο Παναγιωτόπουλο, τον υφυπουργό Αλκιβιάδη Στεφανή και τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνο Φλώρο μετά από εκδήλωση στην Αθηναϊκή Λέσχη, αν και εξεπλάγη ευχάριστα, σεβάστηκε τα προσωπικά δεδομένα του δωρητή και τώρα διαθέτη και έκανε αόριστη αναφορά στα μηδενικά του ποσού. Σήμερα όμως και παρά την παροιμιώδη σεμνότητα αυτού του μέγα ευεργέτου, ο οποίος ουδέποτε διεκδίκησε το δημόσιο έπαινο, είμαστε υποχρεωμένοι να το αποκαλύψουμε. Και για να μάθει ο ελληνικός λαός από τι πάστα είναι ο κύριος Τσούνης που θεωρεί πως όποιος είναι Έλληνας στην καταγωγή είναι «τιτλούχος» αλλά και για να καταλάβει -ευχόμαστε- τμήμα της επιχειρηματικής τάξης μας, τι σημαίνει αθόρυβη ευεργεσία για το έθνος και όχι δημόσιες σχέσεις.
Ο κύριος Τσούνης δώρισε λοιπόν όλα αυτά τα χρόνια στις Ένοπλες δυνάμεις από την περιουσία του 23 εκατομμύρια ευρώ! Κοντά 7 δις σε παλαιές δραχμές! Χρήματα που δεν του χαρίστηκαν. Ξεκίνησε ως απλός εκτελωνιστής για να φθάσει να αποκτήσει ένα στόλο με 13 εμπορικά πλοία και να διαπρέψει στη ναυτιλία μας.
Με αυτά τα ποσά ο κύριος Τσούνης προσέφερε:
α) 60 αποβατικά σκάφη της Ζ ΜΑΚ
β) πλήρη ανακαίνιση 29 κλινών της κλινικής 68 του 401 ΓΣΝΑ
γ) Αγορά ανταλλακτικών διά τα τεθωρακισμένα των ακριτικών μονάδων του Έβρου
δ) Αγορά υπερσύγχρονων καμερών νυχτερινής όρασης
ε) μεγάλη δωρεά που προορίζεται για το εξοπλιστικό πρόγραμμα
στ) συνεισφορά στην αποκατάσταση ιστορικής εκκλησίας στο Καστελόριζο
ζ) πλήρη ανακαίνιση του τμήματος επειγόντων περιστατικών του ΓΣΝΑ
η) ανακαίνιση κλινικών 417 Νίμιτς κλπ.
Τα παραδείγματα είναι ενδεικτικά. Για τις πράξεις του αυτές του έχει απονεμηθεί ο Πολεμικός Σταυρός Γ τάξεως, ο Αστέρας Αξίας και Τιμής του Υπουργείου Αμύνης, ο βαθμός του Υποστρατήγου επί τιμή με απόφαση της Προέδρου της Δημοκρατίας, ο χρυσός Λέων του αρχηγείου του ΝΑΤΟ κ.α. Η «Εστία» διερωτάται αν θα έπρεπε να του απονεμηθεί το ανώτατο Προεδρικό Παράσημο του Μεγαλόσταυρου του Σωτήρος. Εν ζωή!
4] Σημείωμα της συμβολαιογράφου του Καλλιόπης Μαντζώρου προς τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ με τον οποίο τον ενημερώνει σε γενικές γραμμές για το περιεχόμενο της διαθήκης του. Η κυρία Μαντζώρου σημειώνει ότι «σε καιρούς ζοφερούς η προσωπικότητα του εθνικού αυτού ευεργέτη είναι κατά το Γραφικό το φώς εν τη σκότει και σκιά καθημένων».
5] Επιστολή του ιδίου του κυρίου Τσούνη προς τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνο Φλώρο στην οποία αφού εκφράζει προς τον ίδιο αλλά και προς την πολιτική ηγεσία, τον «άξιον Υπουργό Νίκο Παναγιωτόπουλο και τον άξιον υφυπουργό Αλκιβιάδη Στεφανή» την εκτίμησή του, ενημερώνει ότι «η σύνταξη της δημοσίας διαθήκης μου με την οποία καταλείπω μετά τον θάνατο μου το σύνολο της ακίνητης περιουσίας στο Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας έχει ολοκληρωθεί και έχει ήδη κατατεθεί και αποτελεί πραγματικότητα των διαθέσεων μου διά τα περιουσιακά στοιχεία για τα οποία πολλάκις ομιλήσαμε».
6] Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στη συνεισφορά του κυρίου Τσούνη προς την Ορθοδοξία και την Εκκλησία της Ελλάδος αναλαμβάνοντας δαπάναις του τις ανεγέρσεις ναών σε θέρετρα αξιωματικών, σε τόπους που έπεσαν άνδρες των Ενόπλων Δυνάμεων (Όθρυς), στην Ιαπωνία και τιμήθηκε γι αυτό από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, του Πατριαρχείου Αλεξάνδρειας, του Πατριαρχείου Αντιοχείας, της Εκκλησίας της Ελλάδος, της Εκκλησίας της Μεγάλης Βρετανίας κ.α. Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει επίσης να γίνει στη δημιουργία Μουσείου στη γενέτειρα του Αίγιο στο οποίο – υπό την εποπτεία της Μητροπόλεως Αιγιαλείας – φυλάσσονται μεταξύ άλλων κειμήλια των Λιονταίων, των Πετμεζαίων και του Παπαφλέσσα. Άγνωστη είναι τέλος η έκταση του κοινωνικού έργου του κυρίου Τσούνη, ο οποίος βρίσκεται μια ζωή δίπλα στον πάσχοντα άνθρωπο.
Η «Εστία», ο εκδότης Ιωάννης Φιλλιπάκης και η Διεύθυνση της μετά ταύτα, ένα μόνο μπορούν να πουν: Άξιος της πατρίδας! Υποκλινόμαστε στο μεγαλείο αυτού του ανθρώπου.
Ευχόμαστε το παράδειγμα του να ακολουθήσουν και οι νεότερες γενιές. Εκείνος δικαίωσε το πέρασμα του από τη ζωή. Εμείς να δούμε τώρα!
Το γερμανικό… ντέφι θα δώσει τον εκλογικό ρυθμό στην Ελλάδα
Τι αναφέρει υψηλόβαθμος κυβερνητικός παράγοντας στην εφημερίδα «Εστία» | Μονόδρομος οι κάλπες αν το Βερολίνο δώσει στην Κομισιόν γραμμή επιστροφής στη λιτότητα το 2022 | Οι έξοδοι της Ελλάδας στις αγορές, οι συντάξεις και τα ελληνοτουρκικά
Υψηλόβαθμος κυβερνητικός παράγοντας με τον οποίο συνομίλησε η καθημερινή εφημερίδα της Ελλάδας «Εστία», τονίζει ότι η πιθανότητα διεξαγωγής πρόωρων εκλογών έως το φθινόπωρο του 2021, είναι αυτή τη στιγμή 50-50.
Ωστόσο, η τελική απόφαση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος με βάση και τις τελευταίες δημοσκοπήσεις διαθέτει μεγάλα περιθώρια ελιγμών (η ΝΔ προηγείται με 16,5 μονάδες) θα κριθεί από τρεις παράγοντες:
1] Την πορεία του ελληνοτουρκικού διαλόγου σε συνάρτηση με τις εξελίξεις τόσο στις ελληνοαμερικανικές όσο και στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις.
2] Την πορεία της οικονομίας σε συνάρτηση με την εξέλιξη της πανδημίας
3] Την κατεύθυνση που θα δώσει το γερμανικό κατεστημένο στους υποψηφίους των Χριστιανοδημοκρατών και των Σοσιαλδημοκρατών για την καγκελαρία στα τέλη της άνοιξης προς αρχές του καλοκαιριού.
Ίσως μάλιστα η άποψη του γερμανικού παράγοντα να αποβεί καθοριστική για τις τελικές αποφάσεις του κ. Μητσοτάκη, καθώς από αυτήν θα κριθεί αν θα εξακολουθήσει η χαλαρή εφαρμογή των Συνθηκών για τα ελλείμματα ή η Ένωση θα επιστρέψει στην αυστηρή πολιτική της λιτότητας και του «λιτού» βίου.
Αξιόπιστες αναφορές που έχει στη διάθεση της από το Βερολίνο η κυβέρνηση, αλλά και άλλοι παράγοντες στην Ελλάδα, τονίζουν ότι η οικονομική ελίτ της Γερμανίας θα λάβει τις αποφάσεις της και θα διαβουλευτεί με τους βασικούς διεκδικητές της καγκελαρίας στις αρχές του καλοκαιριού. Εάν κρίνει ότι η πολιτική της χαλάρωσης και των μεγάλων ελλειμμάτων ευνοεί την εξαγωγική πολιτική και τις πωλήσεις της γερμανικής βιομηχανίας, τότε η κατεύθυνση που θα δοθεί –έτσι δουλεύει το σύστημα– τόσο στην Κομισιόν όσο και στην πολιτική τάξη της χώρας, είναι να εμείνει στην αυτή ρητορεία. Αναλόγως, θα συνεχίσει να συμπεριφέρεται και η ΕΚΤ, προστατεύοντας τα κράτη-μέλη από κρίσεις χρέους, αγοράζοντας ομόλογά τους στη δευτερογενή αγορά.
Εάν όμως μετά και την οριστικοποίηση – έγκριση των σχεδίων του Ταμείου Ανάκαμψης ανά χώρα, κριθεί πως η πολιτική αυτή ό,τι είχε να δώσει το έδωσε και πως τα κράτη διαθέτουν κοινοτικό χρήμα για την επιστροφή στην ανάπτυξη, τότε η προεκλογική εκστρατεία στη Γερμανία θα αλλάξει εντελώς ύφος και ρότα. Οι υποψήφιοι καγκελάριοι -ειδικώς ο Λάσετ- θα είναι σφικτοί στις εξαγγελίες τους και το αυτό θα απαιτήσουν για τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Και για την Ελλάδα βεβαίως.
Το πρώτο σενάριο, η εξακολούθηση της άσκησης επεκτατικής δημοσιονομικής πολιτικής με δανεικά, ευνοεί την αναβολή των εκλογών στην Ελλάδα. Ήδη η ελληνική κυβέρνηση, εντελώς αθόρυβα, πραγματοποιεί εξόδους στις αγορές, συγκεντρώνει σιγά-σιγά ένα ποσό που ενισχύει περαιτέρω το μαξιλάρι ασφαλείας, ενώ -σημειωτέων- ποτέ δε δέχθηκε να δανειστεί το σύνολο του ποσού που της διατίθεται από τις αγορές. Και για να μην εκπέμψει σήμα αδυναμίας στις αγορές, αλλά και για να μην αλλάξει η καμπύλη εξυπηρέτησης του χρέους (το επιτόκιο είναι μεν χαμηλότατο αλλά το χρέος αυξάνεται).
Στο δεύτερο σενάριο όμως, στην περίπτωση που η γερμανική ελίτ επιβάλλει στην πολιτική τάξη της χώρας και στη γερμανόφωνη ηγεσία της Κομισιόν τη βίαιη επιστροφή στη λιτότητα, τότε ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι υποχρεωμένος να προσφύγει σε πρόωρες εκλογές. Σε συνδυασμό με τις εξελίξεις στα μέτωπα των ελληνοτουρκικών και της πανδημίας.
Και τούτο, διότι επιστροφή στην εφαρμογή των κανόνων για τη Συνθήκη του Μάαστριχτ για τα ελλείμματα θα σημάνει και την επιβολή της λήψης σκληρών οικονομικών μέτρων υπό τύπων εσωτερικών Μνημονίων ελληνικής ιδιοκτησίας. Χωρίς μάλιστα την επίκληση της μισητής τρόικα και του ΔΝΤ από την παρουσία του οποίου απαλλαχτήκαμε μετά την εξόφλησή του και την τελευταία απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου (επαναφορά σε κανονικές σχέσεις).
Πρόκειται για εξέλιξη – οικονομικά μέτρα, την οποία δε μπορεί να αντέξει μια κυβέρνηση που διαθέτει πλειοψηφία οκτώ Βουλευτών στην παρούσα Βουλή. Ούτε βεβαίως μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας με ρετάλια του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, εάν αυτά προθυμοποιηθούν να μετάσχουν σε αυτήν (γιατί οι ηγεσίες τους θα αρνηθούν). Οι εκλογές άλλωστε -πλην του καθοριστικού ρόλου που θα παίξει στην τελική απόφαση της κυβέρνησης η γερμανική ελίτ- είναι ήδη στο μυαλό του πρωθυπουργού ως πιθανότητα εδώ και καιρό, έστω και αν αυτό δεν ομολογείται.
Και τούτο διότι:
-οι κάλπες σε συνθήκες πανδημίας ίσως και καραντίνας ευνοούν τη διεξαγωγή ενός «κλειστού» προεκλογικού αγώνα πολιτικού θερμοκηπίου, χωρίς μεγάλες συγκεντρώσεις και επισκέψεις αρχηγών στην περιφέρεια. Οι εκλογές αυτές θα είναι κατά βάση μιντιακές, πεδίο στο οποίο αυτή τη στιγμή ο κύριος Μητσοτάκης έχει απόλυτο πλεονέκτημα.
-η καμπύλη της πανδημίας δε μπορεί να προσδιοριστεί, καθώς τα εμβόλια καθυστερούν και η μετάλλαξη του ιού προκαλεί συναγερμό στην Επιτροπή Λοιμωξιολόγων. Απόρρητη έκθεση του καθηγητή του ΑΠΘ κυρίου Σαρηγιάννη που έχει στη διάθεση του ο πρωθυπουργός, μετακινεί ήδη την αποκλιμάκωση στα τέλη Ιουνίου από το Μάιο που την προσδιόριζε αρχικά.
Είναι πολύ πιθανό το Μαξίμου να προβληματίζεται ακόμη και για εκλογικό αιφνιδιασμό την Άνοιξη, αν γνωρίζει ότι και αυτό το καλοκαίρι θα είναι ολέθριο για τον τουρισμό και ότι το τσουνάμι λουκέτων στην αγορά και ανεργίας είναι επί θύραις. Ανεξαρτήτως αποφάσεως της γερμανικής ελίτ.
Τέλος, ας μη μας διαφεύγει από την προσοχή η διάσταση του ελληνοτουρκικού διαλόγου. Οι Τούρκοι θα μείνουν ήσυχοι σίγουρα έως τη Σύνοδο Κορυφής του Μαρτίου υποδυόμενοι τις περιστερές του διαλόγου και υπό προϋποθέσεις έως και τον Ιούνιο. Το ερευνητικό τους «Oruc Reis» έχει λάβει οδηγία να κινηθεί σε άλλες θάλασσες έως τότε, μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Τυχόν δε συμφωνία μαζί τους, για παραπομπή διαφορών στη Χάγη, δεν πρόκειται να παρουσιαστεί στον ελληνικό λαό αν δε διεξαχθούν προηγουμένως εκλογές, όπως έχει αποκαλύψει η «Εστία».
Όλα λοιπόν συγκλίνουν ότι το σενάριο των εκλογών είναι ισχυρότατο και κάθε μέρα που περνά αυξάνεται. Το γεγονός δε ότι τα χρήματα από την τελευταία έξοδο της Ελλάδος στις αγορές θα διατεθούν για τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών και για την καταβολή προσωρινών συντάξεων σε χιλιάδες συνταξιούχους, που επί ματαίω αναμένουν επί καιρώ την απονομή τους, το ενισχύει ακόμη περισσότερο.
Η απόφαση του γερμανικού κατεστημένου, που ασφαλώς θα επιδράσει στις εξελίξεις, θα γείρει τελικά την πλάστιγγα οριστικά προς τη μία ή την άλλη πλευρά.
Εμείς δεν υπογράψαμε! Συνεχίζουμε να συνορεύουμε με τα Σκόπια…
Έχω ενώπιον μου το βιβλίο Γεωγραφίας της Έ Δημοτικού, τάξη στην οποία φέτος είμαι δάσκαλος. Το εγχειρίδιο τιτλοφορείται «Γεωγραφία» και υπότιτλος «Μαθαίνω την Ελλάδα» (το σωστότερο θα ήταν «Μαθαίνω από την Ελλάδα» αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους συγγραφείς του). Το βιβλίο επανεκδόθηκε το 2020. Όμως τη φετινή σχολική χρονιά, μας ήρθε πολύ διαφορετικό, αγνώριστο, μασκαρεμένο.
Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος – Κιλκίς
Περιέχει μια «καινοτομία», μια λεπτομέρεια που όσοι παραμένουν ακόμη Έλληνες, διατηρούν άγρυπνη την ιθαγένεια και έχουν ανοιχτά τα μάτια της ψυχής τους, αισθάνονται θλίψη, οδύνη και σπαραγμό. Πολύ περισσότερο όσοι δάσκαλοι αντικρίζουμε τη μαγαρισιά, τη μεγαλύτερη προδοσία από καταβολής του ελληνικού έθνους. Σε όλους τους χάρτες της πατρίδας μας – 20 περίπου – που φιλοξενούνται στο «σχολικό βιβλίο», τα Σκόπια πλέον ονομάζονται «Βόρεια Μακεδονία». Να καμαρώνει, για παράδειγμα, στη σελίδα 112, χάρτης με τα γεωγραφικά διαμερίσματα της Ελλάδος, και να «καπνίζουν τα μάτια σου» από οργή, να ματώνει η καρδιά σου, βλέποντας πάνω από τη Μακεδονία μας, «να καμαρώνει» το βδέλυγμα της ιστορίας: «Βόρεια Μακεδονία».
Είναι ένας άλλος ξεριζωμός. Διαφορετικός, αλλά το ίδιο επώδυνος και εγκληματικός. Ένα σιωπηλό ξερίζωμα. Δεν είναι αυτός ο χάρτης της πατρίδας μας. Όχι. Είναι το χαρτί της προδοσίας και της ανικανότητας της συφοριασμένης πολιτικής κάστας, που λυμαίνεται τον τόπο μας εδώ και δεκαετίες. Ο χάρτης αυτός δεν απεικονίζει την Ελλάδα, όπως μας την παρέδωσαν με της καρδιάς τους το πύρωμα και με το αίμα τους, οι άχραντες σκιές των προγόνων μας. Ο χάρτης περιγράφει και αποτυπώνει την πλήρη πανωλεθρία των πολιτικών και την κατάπτωση της πατρίδας. Όχι το πέσιμό της, αλλά τον ξεπεσμό της. Αχνίζει ακόμη το αίμα των Μακεδονομάχων, από το γέρο Όλυμπο ως το Μπέλλες, και ακούγεται ο αντρειωμένος ψίθυρος, η φωνή της Παύλαινας, της Ναταλίας Παύλου Μελά, που όταν τη ρώτησαν, αν επιθυμεί να πάρει τα οστά του αετού της Μακεδονίας στην Αθήνα, είπε αγέρωχα: «Όχι. Ο άντρας μου θυσιάστηκε για τη Μακεδονία. Εδώ σκοτώθηκε και τούτη η γη, ας κρατήσει τα οστά του σαν αρραβώνα μυστικό και άγιο με τη λευτεριά». Δεν ήθελε να πάνε τα ηρωικά λείψανα στην Αθήνα, «την πόλη της δουλοπαροικίας και των πλουτοκρατών» (Παπαδιαμάντης). Τα οστά του Παύλου «καρτερούν» στο μνήμα τους, για να ελέγχουν τους προδότες και να υπενθυμίζουν σε όλους μας ότι «ό,τι κερδήθηκε με αίμα δε μπορεί να ξεπουληθεί με το μελάνι μιας υπογραφής».
Και η πρώτη αντίσταση στην προδοσία να ξεκινήσει από τις σχολικές αίθουσες. Μέχρι πέρυσι, οι δάσκαλοι διδάσκαμε μία Μακεδονία. Την ξακουστή του Αλεξάνδρου χώρα. Τώρα πώς, δάσκαλοι με στοιχειώδη πνευματική και παιδαγωγική εντιμότητα, θα σταθούν μπροστά στους μαθητές τους και θα υποστηρίξουν το ανοσιούργημα; Τι θα τους πουν; Ότι τόσα χρόνια έκαναν λάθος; Ότι τους έλεγαν ψέματα; Ντροπή να ντροπιαστούμε. Θα τους τοξεύουν αλύπητα τα βλέμματα των μαθητών του. Το βλέμμα της ιστορίας, των νεκρών και των αγέννητων. Έχει γραφεί πολύ εύστοχα, πως η ιστορία εξ ορισμού είναι μια συμφωνία μεταξύ των νεκρών, των ζώντων και των αγέννητων. Και αφού είναι τριμερής η συμφωνία, δε μπορεί να αλλάξει εν απουσία των άλλων δύο μερών: των νεκρών και των αγέννητων. Κανείς δάσκαλος, φιλότιμος και φιλόπατρις, δεν πρέπει να διδάξει την προδοσία. Καταντά συνένοχος.
Το κατ΄ εμέ, είπα από την αρχή στους μαθητές μου, να σβήσουν την ατιμωτική καινοτομία και να γράψουν το πραγματικό όνομα των κλεπταποδόχων: Σκόπια.
«Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις» λέει κάπου η Αγία Γραφή. Την ίδια υπακοή οφείλουμε και στην πατρίδα. Σ’ αυτήν πειθαρχούμε και όχι στα εντάλματα της εφήμερης απάτης.
Θυμήθηκα κάτι από την ιστορία μας. Το 1789 λήγει ο ρωσοτουρκικός πόλεμος. Ο θρυλικός Λάμπρος Κατσώνης, όταν του ζητήθηκε από τους Ρώσους να σταματήσει τις επιθέσεις, γιατί υπογράφτηκε ανακωχή, απάντησε αγέρωχα. « Αν η Αικατερίνη υπέγραψε ειρήνη με τους Τούρκους, εγώ δεν υπέγραψα ακόμη τη δική μου» και συνέχισε τον αγώνα…
Ο λαός, ο πολύς λαός, δεν υπέγραψε ούτε στις Πρέσπες, ούτε σε κανένα κοινοβούλιο την παραχώρηση του εθνικού μας ονόματος. Γι’ αυτό θα συνεχίσουμε τον αγώνα μέχρι τελικής νίκης.
Οι Βούλγαροι, τον περασμένο Νοέμβριο, έκλεισαν την πόρτα της λεγόμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης στα Σκόπια. Χλόμιασαν λίγο, μυξοδιαμαρτυρήθηκαν οι… Ευρωπαίγοι, δηλαδή οι Γερμανοί και… έσπευσε ο Ζάεφ στην Ελλάδα για παρηγοριά, στους αφοσιωμένους φίλους του: τον πρώην και νυν πρωθυπουργούς. Οι Βούλγαροι αντιστάθηκαν σθεναρώς, εδραζόμενοι και αυτοί πάνω σε ψεύδη και παραποιήσεις της ιστορίας και κέρδισαν. Εδώ, οι ημέτεροι, σέρνονται από διάλογο σε διάλογο, επαφές και διαβουλεύσεις και τρέμουμε και αγωνιούμε τι πάλι θα ξεπουλήσουν, τι πλεκτάνες, μυθεύματα και παραχαράξεις απεργάζονται, για να διατηρήσουν το «χρυσό θερισμό», την πολύφερνη εξουσία, όπως την ονόμαζε ο Πλούταρχος.
Πότε θα καταλάβουμε ότι οι κατ’ ευφημισμόν Μεγάλες Δυνάμεις κρίνουν και συναγάγουν συμπεράσματα για την αξία των μικρών κρατών, όχι με την ετοιμότητα υποκλίσεων και το πνεύμα υποταγής τους, αλλά με την αποφασιστικότητά τους να υπερασπιστούν, πάση θυσία, την εθνική τους αξιοπρέπεια και ακεραιότητα.
Οι πολιτικοί χρησιμοποιούν την τακτική του «βασιλικού κύνα», όπως ονομαζόταν ο Αρίστιππος ο Κυρηναίος. Αυτός ήταν ευνοούμενος του τυράννου των Συρακουσών Διονυσίου – γι’ αυτό τον αποκαλούσαν «βασιλικό κύνα», δηλαδή σκυλί του βασιλιά. Ζήτησε κάποτε από τον ηγεμόνα ένα ρουσφέτι. Και επειδή δε βρήκε ανταπόκριση, έπεσε στα πόδια του και τον θερμοπαρακαλούσε. Έτσι έπραττε πάντα, όταν ζητούσε κάτι από τον αφέντη του. Κάποια φορά κέρδισε τη χαριστική πράξη, μα όλοι τον λοιδορούσαν για τη δουλοπρεπή συμπεριφορά του. Και ο φιλόσοφος απάντησε: «Ουκ εγώ αίτιος αλλά ο Διονύσιος ο εν τοις ποσί τας ακοάς έχων», δηλαδή, δε φταίω εγώ, αλλά ο Διονύσιος που έχει τα αυτιά του στα πόδια. Κάποτε που τον έφτυσε ο τύραννος, είπε: «Εδώ οι ψαράδες γίνονται μούσκεμα για ένα ψάρι, εγώ τι θα πάθω αν ραντισθώ λίγο για κάτι πολύ μεγαλύτερο». Είμαστε στη δεύτερη περίπτωση του «βασιλικού κύνα». Εκλιπαρούμε για «επαφές» – τα ίδια γίνονται και στην Κύπρο – και εισπράττουμε ταπεινώσεις και προδοσίες, που στα πλαίσια της εκλογίκευσης, βαφτίζονται εθνικές επιτυχίες. Όσο θα μας κυβερνούν άνθρωποι, που θα νομίζουν ότι οι δήθεν ισχυροί έχουν τα αυτιά στα πόδια, θα συνεχίζονται οι απανωτές ήττες και οι συνεχείς εξευτελισμοί.
Στοιχεία-σοκ: Το lockdown της κυβέρνησης οδήγησε τους Αθηναίους στην κοκαΐνη, τις αμφεταμίνες & τα ψυχοφάρμακα
Το lockdown καταστρέφει τις ψυχές των Ελλήνων – Πολλοί θα βγουν με ψυχιατρικά προβλήματα
Σοκ προκαλούν τα στοιχεία από τα λύματα της Αττικής, σχετικά με τη χρήση ουσιών κατά τη διάρκεια του lockdown, καθώς όπως αποκαλύπτει ο καθηγητής Αναλυτικής Χημείας του ΕΚΠΑ, Νίκος Θωμαΐδης, καταγράφεται κατακόρυφη αύξηση χρήσης κοκαΐνης, αμφεταμίνης, αγχολυτικών και αντικαταθλιπτικών.
Η χρήση των ουσιών αυτών εκτινάχθηκε κατά τη διάρκεια της καραντίνας και των απαγορεύσεων που έχει επιβάλλει η κυβέρνηση, ενώ όπως υποστηρίζει ο καθηγητής, τα ψυχολογικά προβλήματα θα εκτιναχθούν το προσεχές διάστημα λόγω lockdown.
Κοκαΐνη, αμφεταμίνες, αγχολυτικά, υπνωτικά, ηρεμιστικά, αντικαταθλιπτικά, βρίσκονται στην καθημερινότητα χιλιάδων ατόμων στην Αττική εν μέσω της πανδημίας, ενώ η χρήση αυξάνεται όσο πιο αυστηρά είναι τα μέτρα.
Η αρχή έγινε τον περασμένο Μάρτιο και για όσο διάστημα κράτησε τότε η καραντίνα. Στη συνέχεια, όπως λέει ο κ. Θωμαΐδης, καταγράφεται μια μείωση, ενώ σε κάποιες ουσίες, η χρήση είναι ελάχιστη τον Αύγουστο.
Στη συνέχεια, η χρήση των ουσιών αυξάνεται και πάλι, τόσο στις ναρκωτικές ουσίες όσο και στα ψυχοφάρμακα, τόσο τον Σεπτέμβριο αλλά και τον Οκτώβριο.
Όπως διευκρίνισε ο κ. Θωμαΐδης, οι αναλύσεις συνεχίζονται από το εργαστήριο του στα δείγματα του Νοεμβρίου και του Δεκεμβρίου, δηλαδή κατά το δεύτερο lockdown, ενώ η εκτίμησή του είναι ότι για το επόμενο τρίμηνο, τα προβλήματα ψυχικής υγείας θα ενταθούν και (ίσως) μαζί τους και η χρήση ουσιών.
ΣΤΑ ΥΨΗ Η ΧΡΗΣΗ ΚΟΚΑΪΝΗΣ
Όπως ανέφερε ο κ. Θωμαΐδης, οι παράνομα διακινούμενες ουσίες αυξήθηκαν το Μάρτιο του 2020 σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα του 2019 και «ιδιαίτερα οι διεγερτικές ουσίες» σημείωσαν μεγάλη αύξηση «μεταξύ των οποίων και η κοκαΐνη».
«Το επόμενο διάστημα (σ.σ. εννοεί μετά το τέλος της πρώτης καραντίνας), παρουσίασε μια μικρή μείωση η οποία, όμως, σε καμία περίπτωση, δεν επανήλθε στα επίπεδα του 2019 και μετά το Σεπτέμβριο παρουσίασε αύξηση. Καταγράψαμε το Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο μια μεγάλη αύξηση στην κοκαΐνη, που σχεδόν διπλασίασε τη χρήση της σε σχέση με το Μάρτιο».
Η επιστημονική κοινότητα, όπως επισήμανε ο καθηγητής, ορίζει ως μέση δόση στις μετρήσεις τα 100 μιλιγκράμ.
«Οπότε μπορούμε να πούμε ότι τον Οκτώβριο του 2020 καταγράφηκε μια χρήση της τάξης των 4 δόσεων ανά 1.000 άτομα ανά ημέρα, ενώ το Μάρτιο ήταν 2 δόσεις ανά 1.000 άτομα ανά ημέρα. Άρα, μέσα σε αυτό το οκτάμηνο παρουσιάστηκε μία αύξηση στη χρήση. Αυτό συσχετίζεται με αναφορές για μεγαλύτερη διακίνηση στην Ελλάδα και ταυτόχρονα με αύξηση χρήσης κοκαΐνης στην Ευρώπη, υπάρχει δηλαδή αντίστοιχη αναφορά σε πολλά άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Κάτι λοιπόν συμβαίνει με την κοκαΐνη που το βλέπουμε εμείς, το πιάνουμε στα λύματα. Κι αυτό είναι σημαντικό γιατί -σε πραγματικό χρόνο- αναλύοντας τα λύματα, μπορούμε να δούμε τι γίνεται στην κοινότητα, πριν το δούνε καλά-καλά οι Αρχές» υπογράμμισε ο κ. Θωμαΐδης.
ΡΕΚΟΡ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΜΦΕΤΑΜΙΝΗ
Από το ρεκόρ χρήσης της ακριβής κοκαΐνης, του «ναρκωτικού των πλουσίων» όπως είναι ευρύτερα γνωστό και η τιμή -όπως λέγεται- μπορεί να είναι και πάνω από 100 ευρώ το γραμμάριο, υπάρχει αύξηση και στη χρήση του λεγόμενου «street drug», της αμφεταμίνης.
«Επίσης, μέσα στο 2020, είχαμε αύξηση της αμφεταμίνης και κατέγραψε ένα ρεκόρ το Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο. Είναι περίπου 8 δόσεις ανά 1.000 άτομα ανά ημέρα, τη στιγμή που το Μάρτιο και τον Απρίλιο, αλλά και τους επόμενους μήνες, ήταν περίπου 4 οι δόσεις» είπε ο κ. Θωμαΐδης, προσθέτοντας ότι «η κοκαΐνη και η αμφεταμίνη είναι δύο ναρκωτικά με διαφορετικό target group».
ΜΙΚΡΗ ΑΥΞΗΣΗ ΣΤΗ ΧΡΗΣΗ
ΚΑΝΝΑΒΗΣ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ
Οι αναλύσεις των λυμάτων που πραγματοποιεί η ομάδα του καθηγητή Θωμαΐδη έδειξε και μικρή αύξηση στη χρήση κάνναβης τον περασμένο Σεπτέμβριο.
«Το χασίς δεν είχε μεγάλη αλλαγή, μπορώ να πω ότι είναι η παράνομα διακινούμενη ουσία η οποία έχει μια σταθερότητα όλα αυτά τα χρόνια και αυξομειώνεται ελαφρώς. Μέσα στο 2020, παρουσιάστηκε μια μικρή αύξηση το Σεπτέμβριο, αλλά μετά τον Οκτώβριο τα επίπεδα χρήσης ήταν ίδια με το Μάρτιο, δηλαδή ουσιαστικά είναι σταθερή η κατανάλωση της κάνναβης μέσα στο χρόνο» ανέφερε.
ΑΥΞΗΣΗ 70% ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ «ΗΡΕΜΙΣΤΙΚΑ»
Τα αγχολυτικά χάπια είχαν από την αρχή της πανδημίας μεγάλη ζήτηση, ενώ κάποιες δραστικές ουσίες σημείωσαν ιδιαίτερα μεγάλη αύξηση.
«Τα αγχολυτικά είναι αυτά που λένε “ηρεμιστικά” και “υπνωτικά”, δηλαδή οι βενζοδιαζεπίνες. Παρατηρήθηκε μια αύξηση όσον αφορά κάποιες δραστικές ουσίες. Συγκεκριμένα, η βενζοδιαζεπίνη είχε τη μεγαλύτερη αύξηση. Το Μάρτιο αυξήθηκαν σε σχέση με το 2019 τρεις δραστικές, οι οποίες είναι και πολύ συνηθισμένες στα φάρμακα αυτά και συγκεκριμένα η λοραζεπάμη, η οξαζεπάμη και η βρωμαζεπάμη» τόνισε, προσθέτοντας ότι «σε κάποιες δραστικές ουσίες η αύξηση ήταν και 70%».
Με το τέλος της πρώτης καραντίνας σημειώθηκε μια υποχώρηση στη χρήση, ενώ τον Αύγουστο καταγράφηκε ελάχιστη χρήση. «Μετά υπήρξε μια σταδιακή αύξηση. Στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν έφτασε στα επίπεδα του Μαρτίου, αλλά η οξαζεπάμη τα ξεπέρασε» υποστήριξε ο καθηγητής.
ΕΚΤΙΝΑΞΗ ΚΑΙ ΣΤΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΑ
Μια άλλη κατηγορία φαρμάκων που η χρήση τους εκτινάχθηκε, είναι τα αντικαταθλιπτικά: «Αυξήθηκαν το Μάρτιο του 2020 σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα του 2019, από 30% έως 60% ανάλογα τη δραστική ουσία» τόνισε ο κ. Θωμαΐδης, διευκρινίζοντας ότι αφορούν συγκεκριμένες ουσίες όπως τη σιταλοπράμη και τη βενλαφαξίνη «στις οποίες, στη συνέχεια, είχαμε μια σχετική μείωση χρήσης με ελάχιστο τον Αύγουστο και μετά -δηλαδή το Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο- είχαμε αύξηση με τη μεγαλύτερη χρήση να την καταγράφει η βενλαφαξίνη».
«Ήταν η μεγαλύτερη χρήση βενλαφαξίνης που έχουμε καταγράψει έως τώρα στην Ελλάδα. Δηλαδή η αύξηση από το Μάρτιο στον Οκτώβριο ήταν επιπλέον 20%» τόνισε.
Τα στοιχεία των αναλύσεων του εργαστηρίου του καθηγητή Αναλυτικής Χημείας κρούουν τον κώδωνα για αύξηση των προβλημάτων ψυχικής υγείας και εθισμού που προκαλεί η πανδημία.
«Αυτή τη στιγμή, υπάρχει μια πολύ εύθραυστη ισορροπία μεταξύ δημόσιας υγείας λόγω κορωνοϊού, ψυχικής υγείας και οικονομίας. Αυτοί είναι τρεις πόλοι. Κάποιοι βάζουν μαζί κοινωνική ζωή και οικονομία, γιατί συνήθως αυτά ήταν η κανονικότητα μας τα προηγούμενα χρόνια, αλλά δεν είναι στο ίδιο μέρος, στο ίδιο ζύγι. Γιατί ξέρετε πολύ καλά, ότι και κάτω από τις συνθήκες οικονομικής κρίσης ή υπερεργασίας, πάλι αυξάνονται τα ψυχιατρικά προβλήματα. Άρα τώρα είναι μια άλλη συνθήκη που έχουμε τρεις πόλους να ισορροπήσουμε. Αυτή τη στιγμή, αυτό που θα πρέπει να δούμε, είναι πώς θα μπορέσουμε σιγά-σιγά να αποκτήσουμε κοινωνική και εργασιακή ζωή κάτω από συνθήκες πανδημίας. Είναι πολύ δύσκολη εξίσωση» δήλωσε ο κ. Θωμαΐδης και εκτίμησε ότι «το επόμενο τρίμηνο θα ενταθεί το πρόβλημα της ψυχικής υγείας. Ενδεχομένως και αύξηση της χρήσης ουσιών. Το παρακολουθούμε».
Καναδάς: Η αγορά κάνναβης εκτοξεύτηκε λόγω πανδημίας
Η απομόνωση, η πλήξη ή ακόμη το άγχος, εξαιτίας επαναλαμβανόμενων εγκλεισμών ή οι απώλειες θέσεων εργασίας, αύξησαν παντού την κατανάλωση αλκοόλ. Εκτός από το αλκοόλ, οι Καναδοί, από την πλευρά τους, αξιοποίησαν, επίσης, τις φημισμένες καταπραϋντικές ή ευφορικές αρετές της κάνναβης, πωλούμενης νομίμως εδώ και δύο χρόνια στη χώρα, σε μία προσπάθεια αντιμετώπισης του άγχους τους.
Η Agathe, ένα 28χρονο -άνεργο εδώ και δύο μήνες- κορίτσι από το Μόντρεαλ, έξω από ένα υποκατάστημα της Εταιρείας Κάνναβης του Κεμπέκ, δεν κρύβει ότι τα λίγα γραμμάρια αποξηραμένων φύλλων που αγοράζει κάθε εβδομάδα, της επιτρέπουν να αντέχει. «Με εμποδίζει να σκέφτομαι αυτή την πανδημία. Μην έχοντας τίποτα να κάνω όλη την ημέρα, είναι πιο ευχάριστο να στριφογυρίζω σε ένα σύννεφο παρά στην πραγματική ζωή», δήλωσε στην εφημερίδα Le Monde.
Ο Πασκάλ, οικοδόμος, επίσης αναγκασμένος σε απραξία, παραδέχεται ότι αύξησε σημαντικά την κατανάλωσή του από την αρχή της κρίσης. Πριν, κάπνιζε μόνο το βράδυ, μετά τη δουλειά με τους φίλους του. Πλέον, αποκομμένος από κάθε κοινωνική και φιλική σχέση, επιδιώκει, όπως δηλώνει, να «μαστουρώνει» από το πρωί. «Αυτό που βιώνω είναι πάρα πολύ βαρύ, το “χόρτο” με χαλαρώνει, με κάνει να κοιμάμαι και μου δίνει την ψευδαίσθηση ότι παρακάμπτω την κρίση», εκμυστηρεύεται, με μερικά γραμμάρια κάνναβης στην τσέπη, που αγοράζει για 125 δολάρια Καναδά (80 ευρώ) – αρκετά, για να αντέξει ημέρες.
Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΨΗΣ
Από την αρχή του πρώτου εγκλεισμού το Μάρτιο του 2020, οι τακτικοί καταναλωτές συνέρρευσαν στα καταστήματα ή τους ιστότοπους ηλεκτρονικών παραγγελιών. Η εταιρία «Ontario Cannabis Store», η οποία κατέχει το μονοπώλιο στις διαδικτυακές πωλήσεις στην επαρχία με τη μεγαλύτερη αγορά κάνναβης στον Καναδά, κατέγραψε, στις 3 Απριλίου 2020, ρεκόρ 14.000 παραγγελιών, με συνήθεις -κατά μέσο όρο περίπου- 2.000 ημερήσιες παραγγελίες.
Μεταξύ Μαρτίου και Απριλίου 2020, οι αγορές αποξηραμένων λουλουδιών ή άλλων δευτερογενών προϊόντων μαριχουάνας σημείωσαν άλμα κατά 600%. Ο φόβος να κλείσουν αιφνιδίως τα καταστήματα και ο φόβος της έλλειψης απογείωσαν παντού τις πωλήσεις: η Εταιρία κάνναβης του Κεμπέκ, η μόνη υπό δημόσιο έλεγχο εταιρία, εξουσιοδοτημένη για νόμιμη πώληση στην επαρχία του Κεμπέκ («Belle Province»), ανακοίνωσε, για το δεύτερο τρίμηνο του έτους, ρεκόρ πωλήσεων των 120 εκατομμυρίων δολαρίων, έναντι 56,6 εκατομμυρίων δολαρίων για την ίδια περίοδο του προηγούμενου έτους.
Σε όλον τον Καναδά, οι πωλήσεις αυτής της ψυχοτρόπου ουσίας εκτιμώνται σε 2.600 εκατομμύρια δολάρια Καναδά, έναντι 1.190 εκατομμυρίων το προηγούμενο έτος. Πρόκειται για αύξηση 118% σε ένα χρόνο, σύμφωνα με έρευνα της Στατιστικής Υπηρεσίας του Καναδά.
Το Καναδικό Κέντρο Τοξικομανίας και Χρήσης Ουσιών ανησυχεί γι αυτή την αυξανόμενη χρήση, την οποία συνδέει με τις ψυχολογικές αδυναμίες που επηρεάζουν ένα αναπτυσσόμενο τμήμα του πληθυσμού. Στο Κεμπέκ, ωστόσο, ή ακόμη στην Αλμπέρτα, κάθε φορά που τίθετο θέμα κλεισίματος των καταστημάτων πώλησης κάνναβης, ελπίζοντας, έτσι, στην αποτροπή των νέων επιθέσεων του ιού, οι πολιτικές αρχές επέλεξαν να τα εντάξουν στα «καταστήματα βασικών ειδών» και έτσι να τα αφήσουν ανοικτά.
«Η πανδημία ήταν πρωτίστως μάννα εξ ουρανού για το νόμιμο εμπόριο κάνναβης», τονίζει ο Ντέιβιντ Σομπίρμαν (David Soberman), καθηγητής μάρκετινγκ στο πανεπιστήμιο του Τορόντο. Η μαύρη αγορά, η οποία, όπως είπε, συνέχιζε να αποτελεί το 80% των συνολικών πωλήσεων προ πανδημίας, φάνηκε λιγότερο «ασφαλής» στους καταναλωτές. Η συνάντηση με έναν πωλητή στο δρόμο περιλάμβανε ανεπιθύμητες «αλληλεπιδράσεις» εν καιρώ αυστηρών υγειονομικών κανόνων, όταν, αντιθέτως, τα νόμιμα καταστήματα επέβαλαν χρήση μάσκας, πλύσιμο των χεριών και φυσική απόσταση, υποχρεωτικά προς καθησυχασμό των πελατών τους.
ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΑΓΟΡΑΣ
«Η νόμιμη χρήση κάνναβης εξουδετέρωσε αναμφισβήτητα το μερίδιο της μαύρης αγοράς, ειδικά μετά τη σημαντική προσέγγιση της τιμής της νόμιμης μαριχουάνας με αυτήν της παράνομης κάνναβης», εξηγεί ο Σομπίρμαν. Πρόκειται για πολύ καλά νέα για τα δημόσια οικονομικά, εφόσον οι επαρχίες λαμβάνουν φόρους επί των νόμιμων πωλήσεων, αλλά, κυρίως, «στο βαθμό, όπου οι υιοθετηθείσες κατά τη διάρκεια της πανδημίας συνήθειες θα συνεχιστούν, αποτελεί ένα τεράστιο επιταχυντή ενοποίησης της αγοράς στον Καναδά», καταλήγει.
Αυτός ο τομέας, ο οποίος φοβόταν πέρυσι την έκρηξη -μετά τον ενθουσιασμό για την προ διετίας νομιμοποίηση- μιας κερδοσκοπικής φούσκας, επωφελήθηκε από αυτή την ανάκαμψη της κατανάλωσης, για τη συνέχιση της συγκρότησής του. Το Δεκέμβριο του 2020, δύο μεγάλοι καναδοί παραγωγοί, οι εταιρίες «Aphria» και «Tilray», ανακοίνωσαν τη συγχώνευσή τους, για να καταστούν η μεγαλύτερη εταιρία όσον αφορά στον κύκλο εργασιών. Η μετοχή της -εδρεύουσας στο Οντάριο- κορυφαίας στον τομέα εταιρίας «Canopy Growth», αφού βυθίστηκε στην άβυσσο το Μάρτιο του 2020, φτάνοντας στα 9,73 δολάρια, φάνηκε να σταθεροποιείται στο τέλος του έτους σε περίπου 24 δολάρια.
Αυτή η ενοποίηση στην -ακόμη νέα- αγορά θα μπορούσε, επίσης, να φέρει νέες ευκαιρίες ανάπτυξης. «Η κοινωνική απαγόρευση που εξακολουθεί να ισχύει για την κάνναβη εξασθενίζει και επιτρέπει σταδιακά νέες χρήσεις», εξηγεί ο Sylvain Charlebois, Διευθυντής του Εργαστηρίου Ερευνών Ανάλυσης Αγροτικών Προϊόντων Διατροφής (Αγροτροφίμων) στο Πανεπιστήμιο Νταλχάουζι στο Χάλιφαξ της Νέας Σκωτίας. «Πολλοί Καναδοί, π.χ., ανακάλυψαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας τη βρώσιμη κάνναβη (προσφάτως νομιμοποιηθείσα), για το μαγείρεμα, για την παρασκευή μάφιν-κάπκεϊκ ή αφεψημάτων».
Ενώ τα Ηνωμένα Έθνη κήρυξαν το 2021 «Έτος των Φρούτων και Λαχανικών», ο εν λόγω ερευνητής δηλώνει πεπεισμένος ότι αυτές οι νέες χρήσεις ανοίγουν μία «πολλά υποσχόμενη μελλοντική προοπτική» για την καναδική αγροδιατροφική βιομηχανία.
Γιατί η Κίνα δε θέλει να γίνει Αμερική στη θέση της Αμερικής
H ανάληψη των καθηκόντων της προεδρίας των ΗΠΑ από τον Τζο Μπάιντεν σηματοδοτεί μια νέα περίοδο, όχι απλώς για τις ΗΠA αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο. Και αυτό, γιατί η μετάβαση γίνεται μετά τα ιστορικά γεγονότα της 6ης Ιανουαρίου 2021, που αποτέλεσαν την αντίστοιχη στιγμή της πτώσης του τείχους του Βερολίνου για το μύθο της αμερικανικής παντοκρατορίας.
Κώστας Γρίβας*
Όσο και αν στην Ελλάδα επιμένουμε να χαρακτηρίζουμε τον εκάστοτε Αμερικανό πρόεδρο με τον κωμικό τίτλο του «πλανητάρχη», το γεγονός παραμένει ότι, τόσο σε ουσιαστικό όσο κυρίως σε συμβολικό επίπεδο, οι ΗΠΑ δε μπορούν να εμφανίζονται πλέον ως ο «άρχων του πλανήτη». Πολλοί θεωρούν ότι η αποκαθήλωση των ΗΠA από το φαντασιακό θρόνο του «παγκόσμιου ηγεμόνα» θα σημάνει νομοτελειακά την άνοδο σε αυτόν της Κίνας.
Κάποιοι άλλοι επιμένουν να λειτουργούν ως λατρευτές της αμερικανικής ισχύος και να αρνούνται την (αναντίρρητη πλέον) μεγάλη «περικοπή βαθμών» στην παγκόσμια κατάταξη που έχουν υποστεί οι ΗΠΑ, ακριβώς γιατί δυσανασχετούν εντόνως στο ενδεχόμενο να βρεθεί η Κίνα σε αυτή τη θέση.
Παρεμπιπτόντως, είναι απορίας άξιο, πώς και γιατί άτομα του λεγόμενου «πατριωτικού χώρου» έχουν τόση απέχθεια, μίσος και φόβο, για μια χώρα που δεν έχει πειράξει ποτέ την Ελλάδα, σε αντίθεση σχεδόν με όλους τους Δυτικούς «συμμάχους» της, ενώ αντιθέτως τρέφει τεράστια εκτίμηση, σεβασμό και θαυμασμό για τον ελληνικό πολιτισμό.
Μάλιστα, έχουν αρχίσει να ευδοκιμούν θεωρίες, σύμφωνα με τις οποίες οι υπόγειες δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης δίνουν το σκήπτρο του παγκόσμιου ηγεμόνα στην Κίνα, γιατί έτσι θα προωθήσουν τη δική τους ατζέντα, ενώ υποτίθεται ότι οι ΗΠΑ θα υποστήριζαν έναν πιο εθνοκεντρικό κόσμο. Δε θα μπούμε στον κόπο να προσπαθήσουμε να αντιτάξουμε επιχειρήματα σε αυτές τις θεωρίες, γιατί στην ουσία τους είναι θρησκευτικές αντιλήψεις και δε μπορείς να αντιμετωπίσεις μια μαγική ανάγνωση της πραγματικότητας με λογικά επιχειρήματα.
Ωστόσο, αυτοί που ανησυχούν για την πτώση των ΗΠΑ και την άνοδο της Κίνας, μάλλον δε θα πρέπει να ανησυχούν και πολύ, γιατί η Κίνα πολύ δύσκολα θα εξελιχθεί σε παγκόσμιο ηγεμόνα. Ούτε το θέλει, αλλά ακόμη και αν το ήθελε δε μπορεί να το πετύχει. Όσο και αν αυξηθεί η ισχύς και η επιρροή της, η Κίνα δε μπορεί καν να λειτουργήσει ως πρώτος μεταξύ ίσων, όπως ήταν (και μάλλον θα παραμείνουν στον ορατό χρονικό ορίζοντα) οι ΗΠΑ. Με άλλα λόγια, η Κίνα δε μπορεί να γίνει Αμερική. Και μάλλον δεν το θέλει κιόλας.
ΣΙΝΟΡΩΣΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ
Αυτό ισχύει για μια σειρά από λόγους. Καταρχάς, η Κίνα δε θέλει μια υπερβολικά αποδυναμωμένη Αμερική. Και αυτό, γιατί κρίσιμες για τη γεωπολιτική της στρατηγική συμμαχίες, ιδιαίτερα δε αυτή με τη Ρωσία, βασίζονται ακριβώς στην από κοινού αντιμετώπιση της αμερικανικής ισχύος. Αν αυτή εκλείψει, τότε είναι εξαιρετικά πιθανόν τα ανταγωνιστικά στοιχεία στις γεωπολιτικές ταυτότητες των δύο κρατών να έλθουν ξανά στο προσκήνιο και το σινορωσικό σχήμα να διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη.
Και αυτό θα ήταν καταστρεπτικό για την Κίνα, δεδομένου ότι η απέραντη Ρωσία είναι η «χερσαία θάλασσα», που της προσφέρει ασφάλεια και αποτελεί το βασικό της τροφοδότη σε ενέργεια και πρώτες ύλες. Επιπροσθέτως, μια ισχυρή συμμαχία με τη Ρωσία είναι αναγκαία προϋπόθεση, για να μπορεί το Πεκίνο να κρατάει κοντά του τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας. Έτσι ώστε να προωθήσει το μεγαλεπήβολο σχέδιο της BRI (Belt and Road Initiative), τον περιβόητο «νέο δρόμο του Μεταξιού», που θα αποτελέσει τον ομφάλιο λώρο, ο οποίος θα την ενώνει με τον υπόλοιπο κόσμο.
Επιπροσθέτως, μια συμμαχία με τη Ρωσία είναι μεγάλης σημασίας για το Πεκίνο, για να μπορέσει να κρατήσει την αντιπαλότητα με το Βιετνάμ και την Ινδία σε «λελογισμένα» επίπεδα, μιας και οι δύο αυτές χώρες είναι εχθρικές έναντι της Κίνας αλλά διατηρούν στενές σχέσεις με τη Μόσχα.
Γενικότερα, για να κατανοήσουμε γιατί η Κίνα δε μπορεί να γίνει δεύτερη Αμερική, θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι υπό έννοια η Κίνα είναι το ακριβώς αντίθετο αυτής. Συγκεκριμένα, ενώ οι ΗΠΑ βρίσκονται σε ασφαλή απομόνωση στο κέντρο του βορείου τμήματος της αμερικανικής ηπείρου και συνορεύουν με δύο παντελώς ακίνδυνες χώρες, η Κίνα βρίσκεται στο άκρο της Ευρασίας και περιβάλλεται από επικίνδυνες εχθρικές χώρες.
ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ
Επίσης, οι ΗΠΑ περιβάλλονται από δύο μεγάλους ωκεανούς οι οποίοι τους παρέχουν ασφάλεια, ενώ ταυτοχρόνως αποτελούν το δίαυλο, που τους επιτρέπει να ασκούν προβολή ισχύος και να παρεμβαίνουν στα διεθνή δρώμενα σε όλο τον πλανήτη. Όσο δε και να μειωθεί η αμερικανική ισχύς στα επόμενα χρόνια, είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατον, οι ΗΠΑ να χάσουν την κυριαρχία τους στους ωκεανούς.
Αντιθέτως, η Κίνα βρίσκεται σε ένα θαλάσσιο κλοιό από την Ιαπωνία, τη Νότιο Κορέα, τη Ρωσία και φυσικά τις ΗΠΑ και η μόνη της ρεαλιστική φιλοδοξία είναι να μετατρέψει τη Νότιο Σινική Θάλασσα και την Ανατολική Σινική Θάλασσα σε «γαλάζιο έδαφος». Έτσι ώστε να έχει μια ζώνη θαλάσσιας θωράκισης και να τοποθετήσει και την Ταϊβάν σε ένα θύλακα, που θα καθιστά αδιανόητη από πλευράς της κυβέρνησης της Ταϊπέι την ανακήρυξη ανεξαρτησίας.
Το τεράστιο κινεζικό ναυτικό, που πλέον είναι πρώτο σε αριθμό πλοίων στον πλανήτη, έχοντας ξεπεράσει το αμερικανικό, αλλά και τα πολυεπίπεδα πλέγματα αντιπρόσβασης και άρνησης περιοχής (A2 / AD), με αιχμή του δόρατος τους αντιπλοϊκούς βαλλιστικούς πυραύλους (ASBM) DF – 21D και DF – 26Α στοχεύουν ακριβώς σε αυτό.
Η ΚΙΝΑ ΔΕΣΜΙΑ
ΤΩΝ ΓΕΙΤΟΝΩΝ ΤΗΣ
Οι ΗΠΑ έχουν ενεργειακή αυτάρκεια χάρη στο σχιστολιθικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο αλλά και σε άλλους ενεργειακούς πόρους, καθώς και σχεδόν πλήρη αυτάρκεια σε πρώτες ύλες, αλλά και σε τρόφιμα, ενώ ότι δεν έχουν, μπορούν να εξασφαλίσουν την ασφαλή ροή του προς τα εδάφη τους χάρη στην ωκεάνια κυριαρχία που απολαμβάνουν. Αντιθέτως, η Κίνα εξαρτάται από ροές ενέργειας και φυσικών πόρων από το εξωτερικό και εύκολα οι ΗΠΑ και άλλοι αντίπαλοί της μπορεί να της στερήσουν τις επικοινωνίες διαμέσου των θαλασσίων οδών (SLOC), κλείνοντας κάποια κρίσιμα choke points με πιο σημαντικό τα διάσημα Στενά της Μάλακκα.
Με άλλα λόγια, η γεωπολιτική ταυτότητα της Κίνας την καθιστά δέσμια των γειτόνων της. Και αν η ισχύς της ανέβει απότομα, εν παραλλήλω με μια κατακόρυφη πτώση αυτής των ΗΠΑ, τότε ενδέχεται να βρεθεί σε έναν περιοριστικό κλοιό και να υποστεί ασφυξία. Άρα λοιπόν, η Κίνα θέλει καλές σχέσεις με τη Ρωσία και τις χώρες της Κεντρικής Ασίας για να μπορέσει να δημιουργήσει την BRI, στις κολοσσιαίες υποδομές της οποίας θα μπορέσει και να κατευθύνει και τα τεράστια πλεονάσματα στην παραγωγή τσιμέντου και χάλυβα που έχει.
Επίσης, στοχεύει σε ελεγχόμενες σχέσεις με την Ιαπωνία, την Ινδία, τη Νότιο Κορέα, το Βιετνάμ, τις Φιλιππίνες και την Αυστραλία, έτσι ώστε να μπορέσει να λειτουργήσει η τεράστια αγορά της ως δέλεαρ και να μπορέσει σε βάθος χρόνου να μειώσει τις τριβές με τις χώρες αυτές και να τις οδηγήσει σε ένα συνεργατικό σχήμα.
Για το λόγο αυτό, το Πεκίνο καλοβλέπει την ενίσχυση της οικονομικής ανάπτυξης των χωρών αυτών, παρόλο που είναι ανταγωνιστές της, έτσι ώστε διά της γιγάντωσης του εμπορίου μαζί τους, να αναπτυχθούν σε βάθος χρόνου ευρύτερες γεωπολιτικές συνέργειες.
ΠΟΛΥΠΟΛΙΚΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΣΤΗΜΑ
Και φυσικά, το ίδιο θέλει να πράξει με την πολυάνθρωπη και σε κρίσιμη γεωπολιτική θέση Ινδονησία, τη Μαλαισία, το Πακιστάν, την Ταϊλάνδη και γενικότερα με το σύνολο των ασιατικών χωρών. Αυτό λοιπόν, αυτό που δείχνει να επιδιώκει η Κίνα, δεν είναι ένα καθοδηγούμενο από αυτήν διεθνές σύστημα, αλλά ένα πολυπολικό διεθνές σύστημα, στο οποίο όμως το κέντρο βάρους θα έχει μετακινηθεί προς ανατολάς. Η Κίνα δηλαδή θέλει έναν ασιοκεντρικό πολυπολικό κόσμο και την επιδίωξή της αυτή συμμερίζονται και πολλά άλλα ασιατικά κράτη, στα οποία συμπεριλαμβάνονται και ορκισμένοι αντίπαλοι της.
Αυτή η μετακίνηση του κέντρου βάρους προς την ανατολική Ευρασία, κυρίως διά της ανάπτυξης της οικονομίας και της τεχνολογίας, θα στρέψει προς τα εκεί και την πυξίδα των αραβικών χωρών και του Ιράν, κάτι που ήδη φαίνεται να συμβαίνει. Άρα λοιπόν, φαίνεται πως κινούμαστε προς έναν πολυπολικό και όχι προς έναν ελεγχόμενο από την Κίνα κόσμο, με κάποια νέα χαρακτηριστικά. Σε αυτόν τον καινοφανή κόσμο, ο ρόλος της Ελλάδας μπορεί να είναι πάρα πολύ σημαντικός. Ωστόσο, αυτό είναι κάτι που θα εξετάσουμε άλλη φορά.
*Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευέλπιδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας στην ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
