Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1915 οι τούρκοι εθνικιστές υπό τον Μουσταφά Κεμάλ είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοπόντιους
Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1915 οι τούρκοι εθνικιστές υπό τον Μουσταφά Κεμάλ είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοπόντιους
Ένα εκλεκτό τμήμα του Ελληνισμού ζούσε στα βόρεια της Μικράς Ασίας, στην περιοχή του Πόντου, μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανούς δεν τους αλλοίωσε το φρόνημα και την ελληνική τους συνείδηση, παρότι ζούσαν αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό. Μπορεί να αποτελούσαν μειονότητα [το 40% του πληθυσμού] – αλλά γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής, ζώντας κυρίως στα αστικά κέντρα. Η οικονομική τους ανάκαμψη συνδυάστηκε με τη δημογραφική και την πνευματική τους άνοδο. Το 1865 οι Έλληνες του Πόντου ανέρχονταν σε 265.000 ψυχές, το 1880 σε 330.000 και στις αρχές του 20ου αιώνα άγγιζαν τις 700.000. Το 1860 υπήρχαν 100 σχολεία στον Πόντο, ενώ το 1919 υπολογίζονται σε 1401, ανάμεσά τους και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. Εκτός από σχολεία διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, που τόνιζαν το υψηλό τους πνευματικό επίπεδο. Το 1908 ήταν μια χρονιά – ορόσημο για τους λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τη χρονιά αυτή εκδηλώθηκε και επικράτησε το κίνημα των Νεότουρκων, που έθεσε στο περιθώριο τον Σουλτάνο. Πολλές ήταν οι ελπίδες που επενδύθηκαν στους νεαρούς στρατιωτικούς για μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της θνήσκουσας Αυτοκρατορίας. Σύντομα, όμως, οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν. Οι Νεότουρκοι έδειξαν το σκληρό εθνικιστικό τους πρόσωπο, εκπονώντας ένα σχέδιο διωγμού των χριστιανικών πληθυσμών και εκτουρκισμού της περιοχής, επωφελούμενοι της εμπλοκής των ευρωπαϊκών κρατών στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ελληνικό κράτος, απασχολημένο με το «Κρητικό Ζήτημα», δεν είχε τη διάθεση να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο με την Τουρκία. Οι Τούρκοι, με πρόσχημα την «ασφάλεια του κράτους», εκτοπίζουν ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού στην αφιλόξενη μικρασιατική ενδοχώρα, μέσω των λεγόμενων «ταγμάτων εργασίας» («Αμελέ Ταμπουρού»). Στα «Τάγματα Εργασίας» αναγκάζονταν να υπηρετούν οι άνδρες που δεν κατατάσσονταν στο στρατό. Δούλευαν σε λατομεία, ορυχεία και στη διάνοιξη δρόμων, κάτω από εξοντωτικές συνθήκες. Οι περισσότεροι πέθαιναν από πείνα, κακουχίες και αρρώστιες. Αντιδρώντας στην καταπίεση των Τούρκων, τις δολοφονίες, τις εξορίες και τις πυρπολήσεις των χωριών τους, οι Ελληνοπόντιοι, όπως και οι Αρμένιοι, ανέβηκαν αντάρτες στα βουνά για να περισώσουν ό,τι ήταν δυνατόν. Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1915, οι τούρκοι εθνικιστές, υπό τον Μουσταφά Κεμάλ, είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοπόντιους. Ό,τι δεν κατάφερε ο Σουλτάνος σε 5 αιώνες το πέτυχε ο Κεμάλ σε 5 χρόνια! Το 1919 οι Έλληνες μαζί με τους Αρμένιους και την πρόσκαιρη υποστήριξη της κυβέρνησης Βενιζέλου προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα αυτόνομο ελληνοαρμενικό κράτος. Το σχέδιο αυτό ματαιώθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός για να προχωρήσουν στην «τελική λύση». Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας, υπό την καθοδήγηση των Γερμανών και Σοβιετικών συμβούλων του. Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 200.000, ενώ κάποιοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στις 350.000. Όσοι γλίτωσαν από το τουρκικό σπαθί κατέφυγαν ως πρόσφυγες στη Νότια Ρωσία, ενώ γύρω στις 400.000 πήγαν στην Ελλάδα. Με τις γνώσεις και το έργο τους συνεισέφεραν τα μέγιστα στην ανόρθωση του καθημαγμένου εκείνη την εποχή ελληνικού κράτους και άλλαξαν τις πληθυσμιακές ισορροπίες στη Βόρειο Ελλάδα. Με αρκετή, ομολογουμένως, καθυστέρηση, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα στις 24 Φεβρουαρίου 1994 την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.
Προτού καν παρασκευαστεί, το μόνο σίγουρο είναι ότι δυστυχώς αποτελεί μήλον της έριδος μεταξύ των πιο ισχυρών κρατών αλλά και ότι ανά την υφήλιο διεξάγεται ήδη μια νέα κούρσα – σαν την κούρσα για την κατάκτηση του Διαστήματος και την κούρσα των εξοπλισμών
«America First», πρώτα η Αμερική, δηλαδή. Είτε μας αρέσει είτε όχι. Μόνον που αυτή τη φορά δεν το είπε ο Ντόναλντ Τραμπ αλλά ο επικεφαλής μιας από τις κορυφαίες και πιο γνωστές φαρμακευτικές πολυεθνικές εταιρείες της Γαλλίας. Επισημαίνοντας ότι οι ΗΠΑ έσπευσαν να χρηματοδοτήσουν πρώτες («επενδύοντας στο ρίσκο») τις έρευνες της Sanofi για την παρασκευή ενός εμβολίου κατά του κορωνοϊού, ο βρετανός διευθύνων σύμβουλος της Πολ Χάντσον υποστήριξε την Τετάρτη 13 Μαΐου, ότι στην περίπτωση που οι επιστήμονες της εταιρείας του επιτύχουν το στόχο τους, οι πρώτοι που θα παραλάβουν τα πρώτα εκατομμύρια δόσεις του εμβολίου που θα παρασκευαστούν θα είναι οι Αμερικανοί. Φυσικά οι δηλώσεις του προκάλεσαν οργισμένες αντιδράσεις στη Γαλλία τις οποίες, μάλιστα, εξέφρασε ο ίδιος ο Εμανουέλ Μακρόν, υπογραμμίζοντας πως όποιο εμβόλιο αποδειχτεί αποτελεσματικό κατά του φονικού κορωνοϊού θα πρέπει να αποτελέσει «κοινό αγαθό ολόκληρης της ανθρωπότητας δίχως να υπόκειται στους νόμους της αγοράς». Να κατευνάσουν τα πνεύματα από την πλευρά της Sanofi έσπευσαν υψηλόβαθμα στελέχη της, ακόμα και ο πρόεδρός της Σερζ Βαϊνμπέργκ, ξεκαθαρίζοντας πως «καμιά χώρα δε θα έχει προτεραιότητα» κατά τη διάθεση του εμβολίου. Και ο Ολιβιέ Μπιγκιλό, επικεφαλής της Sanofi στη Γαλλία, υπογράμμισε ότι επιδίωξη της εταιρείας είναι το εμβόλιο να αρχίσει να διατίθεται συγχρόνως στις ΗΠΑ αλλά και τη Γαλλία και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ο Γάλλος μάνατζερ, ωστόσο, εξήγησε επίσης πως για να συμβεί αυτό «οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να εργαστούν όσο γρήγορα εργάζονται οι Αμερικανοί», προσθέτοντας πως η αμερικανική κυβέρνηση έχει ήδη δεσμευτεί για τη δαπάνη πολλών ακόμη «εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ».
ΕΝΑ ΕΜΒΟΛΙΟ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ Οπότε το κρίσιμο (κυριολεκτικά ζωής και θανάτου) ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: δικαιούνται οι Αμερικανοί να λάβουν τις πρώτες δόσεις του εμβολίου επειδή η κυβέρνησή τους πρωτοστατεί στη χρηματοδότηση των απαραίτητων σχετικών ερευνών ή πρέπει όντως, όπως διατείνεται ο Εμανουέλ Μακρόν και πολλοί άλλοι, να αποτελέσει το εμβόλιο «κοινό αγαθό ολόκληρης της ανθρωπότητας»; Ο Γάλλος πρόεδρος σίγουρα δεν έχει άδικο. Συγχρόνως, όμως, δεν έχουν άδικο όλοι όσοι υπενθυμίζουν πως η παρασκευή ενός αποτελεσματικού εμβολίου το ταχύτερο δυνατόν, μάλιστα, όπως απαιτούν οι συνθήκες, έχει τεράστιο οικονομικό κόστος. Ούτε εκείνοι που σημειώνουν ότι, όταν τελικά βρεθεί το εμβόλιο (ή τα εμβόλια, δεδομένου ότι δοκιμάζονται πάρα πολλά), θα πρέπει αμέσως μετά να παραχθούν εκατοντάδες εκατομμύρια, ίσως και δισεκατομμύρια δόσεις, διαδικασία που προϋποθέτει την ύπαρξη των κατάλληλων μονάδων βιομηχανικής παραγωγής, που θα μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες ολόκληρης της ανθρωπότητας. Υπό κανονικές συνθήκες, για την ανέγερση ενός εργοστασίου παραγωγής φαρμάκων και την έναρξη λειτουργίας του απαιτούνται από τρία έως και πέντε χρόνια, καθώς επίσης και ένας πακτωλός χρημάτων. Για να συμβεί αυτό μέσα σε διάστημα λίγων μηνών, θα χρειαστούν καταρχάς περισσότερα χρήματα αλλά και περισσότερος κόπος. Με βάση τα παραπάνω, συμπεραίνεται εύλογα (υπέρ του Εμανουέλ Μακρόν) πως θα ήταν λάθος να καταστεί αρμοδιότητα μόνον των φαρμακευτικών εταιρειών η παραγωγή και διανομή του εμβολίου, δεδομένου ότι το αναπόφευκτα βασικό κριτήριό τους θα είναι το δικό τους έσοδο ή το ΑΕΠ των πατρίδων τους. Γράφοντας για ένα «δημοκρατικό αντίδοτο» στον ιό, το οποίο θα διανεμηθεί δίκαια στα κράτη όλου του κόσμου με γνώμονα όχι την οικονομική τους ισχύ αλλά τις ανάγκες τους, ο αρθρογράφος της ιταλικής Repubblica, Λούκα Φραϊόλι, υποστηρίζει ότι ενόσω εξελίσσονται οι «ανεκτίμητες» προσπάθειες των ερευνητών και των επιστημόνων των φαρμακευτικών εταιρειών, πρέπει να διαμορφωθεί συγχρόνως μια «πανεθνική βιομηχανική στρατηγική» για τη μαζική παραγωγή του. «Τα κράτη που διαθέτουν τα μέσα πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να αναλάβουν την ευθύνη για την παραγωγή επαρκούς αριθμού δόσεων του εμβολίου, ούτως ώστε να καλυφθούν οι ανάγκες όλων, ανεξάρτητα από την οικονομική τους κατάσταση», σημειώνει ο Ιταλός δημοσιογράφος, όπως υπογραμμίζουν επίσης (και ευελπιστούν) και ο ΟΗΕ και ο ΠΟΥ και η ΕΕ. Οι ηγέτες, ωστόσο, των κρατών που διαθέτουν τα μέσα, είναι κάθε άλλο παρά διατεθειμένοι να ενώσουν τις δυνάμεις τους.
Η ΚΟΥΡΣΑ ΤΩΝ ΕΜΒΟΛΙΩΝ Δυστυχώς, προς το παρόν το μόνο σίγουρο είναι ότι το εμβόλιο αποτελεί, πριν καν παρασκευαστεί ακόμα, μήλον της έριδος μεταξύ των πιο ισχυρών κρατών του κόσμου αλλά και ότι ανά την υφήλιο διεξάγεται ήδη μια νέα κούρσα, σαν την κούρσα για την κατάκτηση του Διαστήματος και την κούρσα των εξοπλισμών: η κούρσα των εμβολίων. «Ο ανταγωνισμός για την ανάπτυξη ενός εμβολίου μοιάζει με την αναμέτρηση των ΗΠΑ με τη Σοβιετική Ένωση στο Διάστημα», υποστήριξε, μιλώντας στους Financial Times, ο Μπραντ Λόνκαρ, ιδρυτής ενός ταμείου αμοιβαίων κεφαλαίων που επενδύει κυρίως σε κινεζικές εταιρείες βιοτεχνολογίας, κάνοντας μάλιστα λόγο για ένα νέο «Ψυχρό Πόλεμο» με τις ΗΠΑ να ανταγωνίζονται αυτή τη φορά την Κίνα. Την ίδια ώρα, ολοένα και περισσότεροι ειδικοί στην προστασία της παγκόσμιας υγείας επισημαίνουν τον κίνδυνο, η πανδημία να παρασύρει την ανθρωπότητα σε μια νέα γεωπολιτική διαμάχη στο πλαίσιο των διαδικασιών με στόχο την άμεση παρασκευή, παραγωγή και διανομή ενός εμβολίου κατά του κορωνοϊού. «Ο συνδυασμός της εντεινόμενης αντιπαλότητας ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα, της σχετικής ανόδου του εθνικισμού και της αμφισβήτησης της πολυμέρειας, ανησυχεί ιδιαίτερα τους μελετητές των πανδημιών», επισημαίνει στο κείμενό του ο Ντέιβιντ Κρόου, δημοσιογράφος των FT με ειδίκευση στην αποκαλούμενη «pharma industry», την παγκόσμια βιομηχανία του φαρμάκου. Η κούρσα των εμβολίων θα διαρκέσει τουλάχιστον από 12 έως 18 μήνες ενώ η παρασκευή, η παραγωγή και η διανομή του, αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση για την πλήρη αποκατάσταση της τάξης – όσον αφορά και τις οικονομίες και τις κοινωνίες – όχι μόνον στις χώρες που επλήγησαν και εξακολουθούν να πλήττονται χειρότερα από την πανδημία αλλά σε ολόκληρο τον πλανήτη. Ενόσω, όμως, η Ευρώπη και ο ΠΟΥ προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανή την προοπτική της διεθνούς (και σε ερευνητικό και σε οικονομικό επίπεδο) συνεργασίας, οι ΗΠΑ και η Κίνα αρνούνται να δεσμευτούν, επιλέγοντας να αφιερώσουν όλες τους τις δυνάμεις στη μεταξύ τους αντιπαράθεση. Μιλώντας στη λονδρέζικη εφημερίδα, ο Σκοτ Γκότλιμπ, ο πρώτος επικεφαλής της Υπηρεσίας Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ υπό την προεδρία Τραμπ, σημείωσε πως όλα όσα έλαβαν χώρα στο πλαίσιο αντιμετώπισης της πανδημίας της γρίπης των χοίρων το 2009, καθιστούν «ουτοπική» την άποψη, σύμφωνα με την οποία οι χώρες που θα αποκτήσουν πρώτες το εμβόλιο, θα το προσφέρουν αμέσως στον υπόλοιπο κόσμο, πριν καλύψουν τις δικές τους ανάγκες. «Είναι σημαντικό για την Αμερική να αποκτήσει το εμβόλιο από μια αμερικανική βιομηχανία γιατί γνωρίζουμε από την Ιστορία ότι στο πλαίσιο κρίσεων της δημόσιας υγείας κατά το παρελθόν, οι χώρες προέβησαν στην εθνικοποίηση των προϊόντων τους», εξήγησε δίχως περιστροφές ο Αμερικανός αξιωματούχος. Όσον αφορά τους Κινέζους, επιδιώκουν να βρουν πρώτοι το εμβόλιο, όχι μόνον για να θωρακίσουν το ταχύτερο δυνατό τη δημόσια υγεία τους αλλά και για να αποκαταστήσουν το πληγωμένο εθνικό φρόνημά τους, αποδεικνύοντας την υπεροχή τους έναντι των Αμερικανών. Οπότε, δε θα πρέπει να προκαλεί εντύπωση το γεγονός, πως τέσσερα από τα οκτώ υποψήφια εμβόλια που βρίσκονται στο στάδιο της κλινικής αξιολόγησης προέρχονται από την Κίνα. Κάποιοι, μάλιστα, υποστηρίζουν πως στην περίπτωση που βρουν πρώτοι οι Κινέζοι το εμβόλιο, θα μπορούσαν, αφότου, φυσικά, καλύψουν πρώτα τις τεράστιες δικές τους ανάγκες, να το προσφέρουν στη συνέχεια, όχι άμεσα, σε όλα τα κράτη της Γης αλλά πρώτα σε χώρες της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής. Σε κάθε περίπτωση, οι περισσότεροι ειδικοί σε ζητήματα παγκόσμιας υγείας συμφωνούν ότι ενώπιον της πανδημίας του κορωνοϊού το να ενδιαφέρονται η Ουάσιγκτον και το Πεκίνο πρωτίστως για το ποιος θα τερματίσει πρώτος στην κούρσα των εμβολίων, αποτελεί κοντόφθαλμη στρατηγική. «Οι ΗΠΑ και η Κίνα θα έπρεπε να ανησυχούν, επειδή τουλάχιστον ένας από τους δύο δε θα τερματίσει πρώτος. Πρόκειται για ένα πραγματικά παγκόσμιο ζήτημα. Η παραγωγή θα είναι παγκόσμιας κλίμακας, θα εξαντληθούν τα γυάλινα φιαλίδια, τα ενεργά φαρμακευτικά συστατικά, δεν υπάρχουν όλες οι απαραίτητες υποδομές σε μια μόνο χώρα», ούτως ώστε να καταφέρει τα πάντα βασιζόμενη αποκλειστικά στις δικές της δυνάμεις, επισήμανε η Καλυψώ Χαλκίδου, επικεφαλής του Τμήματος Παγκόσμιας Υγείας του Κέντρου για την Παγκόσμια Ανάπτυξη (Center for Global Development). Η κούρσα των εμβολίων δεν αναμένεται να ολοκληρωθεί σύντομα, οπότε δε μπορεί να αποκλειστεί από τώρα, και ενόσω τα κρούσματα εξακολουθούν να αυξάνονται σε όλον τον κόσμο, το ενδεχόμενο στη μάχη κατά του κορωνοϊού να επικρατήσει τελικά η πολυμέρεια και η αλληλεγγύη. Ωστόσο, ολοένα και λιγότεροι είναι εκείνοι που αισιοδοξούν. «Όλοι γνωρίζουμε πως θα πρέπει να βασιστούμε στη διεθνή συνεργασία για να είναι επιτυχής η διαδικασία παρασκευής, παραγωγής και διανομής του εμβολίου. Η συμβολή της Κίνας είναι καθοριστική, όπως καθοριστική είναι και η συμβολή των ΗΠΑ. Τι θα γίνει εάν δεν έχουμε τη στήριξη αμφοτέρων;», διερωτήθηκε ανώτατος ευρωπαίος αξιωματούχος, για να σημειώσει πως «μάλλον θεωρήσαμε αφελώς ότι το Πεκίνο και η Ουάσιγκτον θα μπορούσαν να αφήσουν στην άκρη τις εμπορικές τους διαφορές αλλά η κατάσταση δε βελτιώνεται». Ειδικά λαμβάνοντας υπόψη ότι ο Τραμπ απείλησε ακόμα και με ολική διακοπή των εμπορικών σχέσεων της πατρίδας του με την Κίνα, δηλώνοντας ότι είναι ιδιαίτερα απογοητευμένος από τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκαν οι κινεζικές αρχές το ξέσπασμα της πανδημίας και επισημαίνοντας ότι επί του παρόντος δεν έχει κανένα λόγο να συνομιλήσει με τον Σι Τζινπίνγκ. Στην απειλή του Αμερικανού προέδρου έσπευσε να απαντήσει με κεντρικό άρθρο της η κινεζική και ελεγχόμενη από το ΚΚ εφημερίδα Global Times, κάνοντας λόγο για «προεκλογικές ανοησίες» και υπενθυμίζοντας ότι, προσφάτως, ο Ντόναλντ Τραμπ δε δίστασε να διερωτηθεί δημοσίως κατά πόσο θα ήταν αποτελεσματικές κατά του κορωνοϊού οι «ενέσεις με αντισηπτικό».
Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έκανε λόγο για το χειρότερο οικονομικό σοκ από την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης του 1930. Και κάλεσε κυβερνήσεις και κεντρικές τράπεζες να προβούν σε γενναία μέτρα για τη στήριξη της παγκόσμιας οικονομίας, μπροστά στην υγειονομική κρίση από την πανδημία του Covid-19. Οι οικονομολόγοι διαβεβαιώνουν, ότι οι συνθήκες χαμηλών επιτοκίων και υποστηρικτικής νομισματικής πολιτικής αφήνουν περιθώρια για δημοσιονομικό εκτροχιασμό και «φουσκωμένα» ελλείμματα. Τι θα συμβεί όμως, εάν ο πόλεμος για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού αφήσει πίσω του τη βραδυφλεγή βόμβα ενός τεράστιου χρέους; Αυτή η κρίση βρήκε κυβερνήσεις και νοικοκυριά ανά τον κόσμο περισσότερο χρεωμένα από ποτέ. Και τα άνευ προηγουμένου πακέτα δημοσιονομικής στήριξης εξανεμίζουν τα πλεονάσματα και μεγαλώνουν τις «τρύπες» στους εθνικούς προϋπολογισμούς. Το Διεθνές Χρηματοοικονομικό Ινστιτούτο(IIF) διαπιστώνει ότι οι παγκόσμιες εκδόσεις κρατικού χρέους (ομόλογα και δάνεια) ανήλθαν σε νέα ιστορικά υψηλά επίπεδα 2,6 τρισ. δολαρίων τον Απρίλιο, υπερβαίνοντας το προηγούμενο ρεκόρ 2,1 τρισ. δολαρίων του Μαρτίου. Σύμφωνα με τον ειδικό σε ζητήματα χρέους του IIF, Εμρέ Τιφλίκ, το ρεκόρ αντανακλά τις προσπάθειες των κυβερνήσεων ανά τον κόσμο να κρατήσουν όρθια την παγκόσμια οικονομία μπροστά στην υγειονομική κρίση του κορωνοϊού. «Είναι πράγματι τρομακτικό, αλλά από την άλλη πρέπει να γίνει», τονίζει ο κ. Τιφλίκ σε συνέντευξή του στο CNBC. Τα έως τώρα μέτρα που έχουν λάβει εθνικές και νομισματικές αρχές για να θωρακίσουν τις οικονομίες, μπροστά στην πανδημία του κορωνοϊού, ανέρχονται στα 15 τρισ. δολάρια, σύμφωνα με υπολογισμούς του Reuters. Το ποσό ισοδυναμεί με το 17% του παγκόσμιου ΑΕΠ των 87 τρισ. δολαρίων. Εξ αυτών των 15 τρισ. δολαρίων, περίπου οκτώ τρισ. αφορούν μέτρα που έχουν ενεργοποιήσει οι κυβερνήσεις για τη στήριξη επιχειρήσεων και εργαζομένων, τόσο με τη μορφή αύξησης δαπανών όσο και μέσω δανείων και πιστωτικών εγγυήσεων. Οικονομολόγοι της JPMorgan εκτιμούν ότι οι πολιτικές δαπανών και φοροελαφρύνσεων θα φθάσουν το 2,7% του παγκόσμιου ΑΕΠ το 2020, ξεπερνώντας τα επίπεδα κατά την κορύφωση της πιστωτικής κρίσης το 2009. Οι ανοικτές «στρόφιγγες» και διοχέτευση ρευστότητας εκτοξεύουν το παγκόσμιο χρέος σε νέα ιστορικά υψηλά. Ήδη το IIF προέβλεπε εκτόξευσή του στο πρώτο τρίμηνο του έτους – προτού ο κορωνοϊός χαρακτηρισθεί πανδημία και εξαπλωθεί σχεδόν σε κάθε γωνιά της Γης – ξεπερνώντας το όριο των 257 τρισ. δολαρίων. Το κρατικό χρέος προβλέπεται ότι έχει σπάσει το φράγμα των 70 τρισ. δολαρίων. Το χρέος των ανεπτυγμένων οικονομιών υπερβαίνει τα 180 τρισ. δολάρια ή 383% του ΑΕΠ, ενώ το χρέος της Κίνας πλησίαζε το 310% του ΑΕΠ. Το ΔΝΤ έχει προειδοποιήσει ότι η ταχεία αύξηση του δημοσίου χρέους θα μπορούσε να εγείρει νέους κινδύνους μόλις ξεπερασθεί η πανδημία. Σε περιπτώσεις εκτάκτου ανάγκης, όπως αυτή η κρίση, η προσοχή στρέφεται στη «γιατρειά» της παγκόσμιας οικονομίας και όχι στις παρενέργειες των «φαρμάκων». ΔΝΤ και χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί καλούν κυβερνήσεις και κεντρικές τράπεζες να κάνουν ό,τι χρειασθεί, εφαρμόζοντας άνευ προηγουμένου μέτρα. Τα πολύ χαμηλά επιτόκια και τα προγράμματα ποσοτικής χαλάρωσης, προσφέρουν πίστωση χρόνου στις κυβερνήσεις. Διότι η επόμενη ημέρα του πολέμου κατά του Covid-19 θα τις βρει περισσότερο χρεωμένες παρά ποτέ.
Όπως τόνισε ο κ. Θεοχάρης, απελευθέρωση των πτήσεων σημαίνει ότι δεν υπάρχει υποχρέωση τεστ για κορωνοϊό στους επιβάτες, ούτε υποχρεωτική καραντίνα. Αυτό δεν αποκλείει, όπως εξήγησε, κάποιους δειγματοληπτικούς ελέγχους για επιδημιολογικούς σκοπούς.
Σε δύο στάδια η απελευθέρωση του τουρισμού από το εξωτερικό – Από τη Δευτέρα 25/5 yachting, από 1ης Ιουνίου κατασκηνώσεις, κάμπινγκ και ξενοδοχεία 12μηνης λειτουργίας – Από 15 Ιουνίου ξεκινά ο εξωτερικός τουρισμός και ανοίγουν τα εποχιακά ξενοδοχεία – Μόνο δειγματοληπτικοί έλεγχοι για κορωνοϊό στους επιβάτες – Τι θα ισχύσει για τους μικρούς νησιωτικούς προορισμούς και τα υγειονομικά πρωτόκολλα
Σε δύο στάδια θα πραγματοποιηθεί το άνοιγμα του τουρισμού για το εξωτερικό, αρχής γενομένης από τη Δευτέρα 15 Ιουνίου με την απελευθέρωση των πτήσεων προς το Ελ. Βενιζέλος, ενώ από την 1η Ιουλίου θα είναι το δεύτερο στάδιο με την απελευθέρωση των πτήσεων προς όλα τα αεροδρόμια. Ο τουρισμός εσωτερικού «ανοίγει» νωρίτερα, τη Δευτέρα 25 Μαΐου.
Το χρονοδιάγραμμα του ανοίγματος της τουριστικής αγοράς που παρουσίασε ο αρμόδιος υπουργός Χάρης Θεοχάρης έχει ως εξής: -Δευτέρα 25 Μαΐου: Ανοίγει το yachting που αποτελεί και την ασφαλέστερη τουριστική δραστηριότητα -Δευτέρα 1η Ιουνίου: Ανοίγουν οι κατασκηνώσεις, τα κάμπινγκ και τα ξενοδοχεία 12μηνης λειτουργίας -Δευτέρα 15 Ιουνίου: Ανοίγουν όλα τα υπόλοιπα καταλύματα. Παράλληλα ενεργοποιείται το πρώτο στάδιο απελευθέρωσης των πτήσεων, αρχικά μόνο από το «Ελ. Βενιζέλος» -Τετάρτη 1η Ιουλίου: Δεύτερο στάδιο απελευθέρωσης των πτήσεων σε όλα τα αεροδρόμια της χώρας -Τετάρτη 15 Ιουλίου: Σταδιακή άρση των υπόλοιπων εξαιρέσεων
Όπως τόνισε ο κ. Θεοχάρης, απελευθέρωση των πτήσεων σημαίνει ότι δεν υπάρχει υποχρέωση τεστ για κορωνοϊό στους επιβάτες, ούτε υποχρεωτική καραντίνα. Αυτό δεν αποκλείει, όπως εξήγησε, κάποιους δειγματοληπτικούς ελέγχους για επιδημιολογικούς σκοπούς.
Για το πρώτο στάδιο απελευθέρωσης στις 15 Ιουνίου προβλέπεται: -Απελευθέρωση πτήσεων από το εξωτερικό προς «Ελευθέριος Βενιζέλος» -Απελευθέρωση εισόδου επισκεπτών από χώρες με καλά επιδημιολογικά χαρακτηριστικά -Επιπλέον αξιολογούνται κριτήρια όπως η οδική πρόσβαση, μεσαίας απόστασης αεροπορικώς, ομογενειακές κοινότητες
Για το δεύτερο στάδιο απελευθέρωσης την 1η Ιουλίου προβλέπεται -Απελευθέρωση πτήσεων από το εξωτερικό προς όλα τα αεροδρόμια -Απελευθέρωση εισόδου επισκεπτών από όλες τις χώρες -Θα εξαιρεθούν χώρες με αρνητικά επιδημιολογικά χαρακτηριστικά -Οι χώρες που θα εξαιρεθούν θα ανακοινωθούν εγκαίρως -Οι χώρες που εξαιρέθηκαν από το 2ο στάδιο απελευθέρωσης θα παρακολουθούνται αναφορικά με τα επιδημιολογικά χαρακτηριστικά τους
Όπως ανακοίνωσε ο υπουργός Τουρισμού, κ. Χάρης Θεοχάρης, θα υπάρξει ανάπτυξη επιχειρησιακών πλάνων για τους μικρούς νησιωτικούς προορισμούς: Συγκεκριμένα, για την ενίσχυση ικανότητας υποδομών υγείας δρομολογείται η εγκατάσταση συνολικά 20 νέων αναλυτών για tests στα νησιά και εξασφαλίζονται 600 κλίνες COVID στα νησιά. Επιπλέον, για τους μικρούς νησιωτικούς προορισμούς, θα υπάρξει κάλυψη από κοντινούς προορισμούς με εξασφάλιση χρόνου μεταφοράς <2ώρες και αξιοποίηση των υποδομών της ηπειρωτικής Ελλάδας. Ο κ. Θεοχάρης ανέφερε ότι θα εφαρμοστούν υγειονομικά πρωτόκολλα για τη λειτουργία τουριστικών καταλυμάτων, τουριστικών Λεωφορείων, τη λειτουργία επιχειρήσεων ενοικιάσεων αυτοκινήτων, τις θαλάσσιες μεταφορές στα επιβατηγά / επιβατηγά – οχηματαγωγά πλοία, τις αεροπορικές μεταφορές, εντός του αεροπλάνου, τις αεροπορικές μεταφορές στη λειτουργία αεροδρομίου (terminal) και τον έλεγχο στις πύλες εισόδου (π.χ. ερωτηματολόγιο, test δειγματοληπτικά).
Για τα μέτρα οικονομικής στήριξης των επιχειρήσεων εστιάζουν στα εξής: -Επέκταση δικαιώματος αναστολής σύμβασης εργασίας έως και τον Ιούλιο -Μείωση ενοικίου επιχειρήσεων 40% έως και τον Αύγουστο -Νέος μηχανισμός ενίσχυσης απασχόλησης «SURE» μέχρι και το Σεπτέμβριο -Ενίσχυση των εποχιακά απασχολούμενων -Επιστρεπτέα προκαταβολή -Μείωση προκαταβολής φόρου -Μείωση ΦΠΑ στις μεταφορές, τον καφέ, τα μη-αλκοολούχα ποτά και το τουριστικό πακέτο ΤΕΠΙΧ ΙΙ Επιχειρηματική Χρηματοδότηση / Ταμείο Εγγυοδοσίας Αναπτυξιακή Τράπεζα
Η ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ Ο κ. Θεοχάρης αναφέρθηκε και στα μέτρα ενίσχυσης του εσωτερικού τουρισμού μέσα από το πρόγραμμα «Τουρισμός για Όλους», το πρόγραμμα Κοινωνικού Τουρισμού (ΟΑΕΔ) και εταιρικά Holiday Vouchers για τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα. Ενδεικτικά, ως προς το πρόγραμμα «Τουρισμός για Όλους» και το πλαίσιο, αφορά ποσό ύψους 30 εκατ. ευρώ, για ξενοδοχεία και ταξιδιωτικά γραφεία, με 250.000 δικαιούχους και κατ’ ελάχιστο 4 διανυκτερεύσεις (1 εκατ. διανυκτερεύσεις κατ’ ελάχιστο).
Η ισχύς που θεωρεί ότι έχει αποκτήσει η Τουρκία έναντι όλων των χωρών της περιοχής και κυρίως έναντι της Ελλάδας, σε συνδυασμό με την εντύπωση που έχει αποκρυσταλλωθεί στα έγκατα του τουρκικού κράτους, ότι η Ελλάδα είναι μια αδύναμη και ανυπεράσπιστη χώρα, έχει οδηγήσει την Τουρκία σε μια σειρά από ενέργειες, που ναι μεν θεωρούνται παράλογες και παράνομες, με βάση το Διεθνές Δίκαιο, όμως τις βλέπουμε να υλοποιούνται και να δημιουργούν εθιμικό δίκαιο. Η επιθετικότητα της Τουρκίας βρίσκει πρόσφορο έδαφος και εκδηλώνεται με ορμή, αφενός μεν, γιατί δεν έχει καθοριστεί από τις μεγάλες δυνάμεις ο χάρτης ισορροπιών στην περιοχή, με μια συμφωνία τύπου Γιάλτας, και αφετέρου γιατί η κρίση του κορωνοϊού έχει διευρύνει το κενό που υπάρχει στην περιοχή, λόγω της μη ύπαρξης της Γιάλτας. Και όπως έχουμε τονίσει ξανά, η διεθνής πολιτική είναι ένα δυναμικό πεδίο, που δε δικαιολογεί κενά, τα οποία, όταν εμφανίζονται, έρχονται και τα καλύπτουν εκείνοι οι διεθνείς παίκτες που θεωρούν ότι έχουν την ισχύ να πράξουν κάτι τέτοιο. Η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη το κενό ισχύος, περίπου ανενόχλητα εισβάλλει πειρατικά και απολύτως παράνομα στην ΑΟΖ και, μάλιστα, σε αδειοδοτημένα θαλασσοτεμάχια της Κυπριακής Δημοκρατίας, οριοθετεί μονομερώς την ΑΟΖ στην ανατολική Μεσόγειο, σφετεριζόμενη την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα της Κύπρου και της Ελλάδας, οριοθετεί με την κυβέρνηση του Σάρατζ τις θαλάσσιες ζώνες με τη Λιβύη, υιοθετεί το Δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας, σφετεριζόμενη το μισό Αιγαίο, παραβιάζει τον εναέριο χώρο της πατρίδας μας, κάνοντας μάλιστα και υπέρ-πτήσεις ακόμα και πάνω από κατοικημένα νησιά… Το τελευταίο που είδαμε να εκφράζεται πλέον δημοσίως από την επικοινωνιακή ναυαρχίδα του Ερντογάν, την εφημερίδα «Γενί Σαφάκ», και από τον ίδιο το γενικό διευθυντή της, μυστικοσύμβουλο του Ερντογάν, είναι να διεκδικούν την Κρήτη, τα Δωδεκάνησα, τα νησιά του Αιγαίου και τη δυτική Θράκη. Μάλιστα, ειδικά όσον αφορά τα νησιά του Αιγαίου και τα Δωδεκάνησα, θεωρούν ότι, επειδή η Ελλάδα έχει παραβιάσει τις συμφωνίες με τις οποίες της παραχωρήθηκαν αυτά τα νησιά, οι οποίες τα «θέλουν» αποστρατικοποιημένα, οι συμφωνίες αυτές δεν ισχύουν και, άρα, η Τουρκία δικαιούται να τα διεκδικήσει. Επειδή στην Ελλάδα όταν θέλουμε να ερμηνεύσουμε την τουρκική επιθετικότητα, πάντα βρίσκουμε τον εύκολο και ανώδυνο δρόμο, πετάμε ένα «η Τουρκία με την επιθετικότητά της προσπαθεί να εξάγει τα εσωτερικά της προβλήματα», κάτι που δε γίνεται από άγνοια, αλλά σκόπιμα, για να αποσείσουν οι πολιτικοί τις ευθύνες από πάνω τους, να ξεκαθαρίσουμε ότι: το τουρκικό κράτος έχει τους δικούς του τρόπους λειτουργίας και όταν σχεδιάζουν κάτι, το επεξεργάζονται στα θεσμικά τους όργανα, θέτουν τους εθνικούς και πολιτικούς τους στόχους και εξετάζουν διεξοδικά πώς θα το στηρίξουν πολιτικά, διπλωματικά, στρατιωτικά και επικοινωνιακά στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Και όταν ολοκληρωθεί ο σχεδιασμός και η όλη οργάνωση, το θέμα εξετάζεται στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (ΣΕΑ), λαμβάνονται αποφάσεις, γίνεται πολιτική του τουρκικού κράτους και μετά αρχίζει η υλοποίησή του. Να σημειωθεί ότι στη φάση της υλοποίησης κάθε σχεδίου της κυβέρνησης, το θέμα εξετάζεται κάθε φορά στις συσκέψεις του ΣΕΑ, όπου οι αρμόδιες Αρχές παρουσιάζουν την εξέλιξή του και, αν χρειαστεί, λαμβάνονται αποφάσεις για διορθωτικές ενέργειες. Έτσι έγινε με τα σχέδια της Τουρκίας για την εισβολή στην ΑΟΖ της Κύπρου, για την τουρκολυβική συμφωνία, για τη Γαλάζια Πατρίδα, για τη συμφωνία της Τουρκίας για οριοθέτηση της ΑΟΖ πρώτα με το Ισραήλ και μετά με την Αίγυπτο. Αυτά έχουν αποφασιστεί, απλά οι Τούρκοι εργάζονται υπογείως και ύπουλα για να ακυρώσουν τις συμφωνίες με την Κύπρο και να υπογράψουν Ισραήλ και Αίγυπτος με την Τουρκία. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ο Σίσι, γι’ αυτό θέλουν να τον ανατρέψουν. Όσο για το Ισραήλ, η διάψευση από την πρεσβεία στην Άγκυρα, εμένα πάντως δε με πείθει. Θα ήθελα τη διάψευση από το ισραηλινό ΥΠΕΞ. Στο σημείο αυτό να πούμε δυο λόγια για το θέμα που επικαλείται η Τουρκία και απαιτεί την αποστρατικοποίηση των «νήσων του ανατολικού Αιγαίου»: Σύμφωνα με το ελληνικό ΥΠΕΞ, το καθεστώς των ελληνικών νησιών του ανατολικού Αιγαίου διέπεται από διεθνείς συνθήκες. Ειδικότερα: – το καθεστώς των νήσων Λήμνου και Σαμοθράκης διέπεται από τη Σύμβαση της Λοζάνης για τα Στενά του 1923, η οποία αντικαταστάθηκε με τη Σύμβαση του Montreux του 1936, – το καθεστώς των νήσων Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου και Ικαρίας διέπεται από τη Συνθήκη Ειρήνης της Λοζάνης του 1923 και – το καθεστώς των Δωδεκανήσων διέπεται από τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947. Όσον αφορά τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη, το δικαίωμα της Ελλάδας να εξοπλίσει τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη αναγνωρίστηκε από την Τουρκία, σύμφωνα και με την επιστολή που απηύθυνε στον έλληνα πρωθυπουργό στις 6 Μαΐου 1936 ο τότε Τούρκος πρέσβης στην Αθήνα Roussen Esref, κατόπιν οδηγιών της κυβέρνησής του. Όσον αφορά τις Λέσβο, Χίο, Σάμο και Ικαρία, η συνθήκη προβλέπει την παρουσία αριθμού στρατιωτών και βάσεων. Όσον αφορά τα Δωδεκάνησα, η Τουρκία δεν αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος στη συνθήκη του 1947, η οποία, επομένως, αποτελεί «res inter alios acta» γι’ αυτήν, δηλαδή ζήτημα που αφορά άλλα κράτη. Σύμφωνα δε με το άρθρο 34 της Συνθήκης της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών, «μια συνθήκη δε δημιουργεί υποχρεώσεις ή δικαιώματα για τρίτες χώρες» εκτός των συμβαλλομένων. Τέλος, η Ελλάδα έχει κάθε νόμιμο δικαίωμα να υπερασπίζεται την επικράτειά της, ειδικά όταν αυτή καταφανώς απειλείται και όταν η γειτονική χώρα διατηρεί μια στρατιά με το όνομα του Αιγαίου, το μεγαλύτερο αποβατικό στόλο του κόσμου, σε απόσταση αναπνοής από τα νησιά μας, διεξάγει ασκήσεις απόβασης σε νησί, προφανώς κατ’ εφαρμογή υφιστάμενων επιχειρησιακών σχεδίων και έχει σε ισχύ την απειλή πολέμου (casus belli). Η Ελλάδα και οι κυβερνώντες θα παρανομούσαν, αν δεν υπερασπίζονταν την ελληνική επικράτεια και την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μας μπροστά σ’ αυτήν την καταφανέστατη απειλή. Και επειδή γράφονται διάφορα, που δε θέλουμε και δε μπορούμε να πιστέψουμε, σε περίπτωση που βρεθεί κυβέρνηση να συζητήσει θέμα αποστρατικοποίησης των νησιών, να γνωρίζει ότι αποστρατικοποιημένα νησιά, μέσα στα κατακόκκινα ύδατα της Γαλάζιας Πατρίδας, θα είναι σα να τα προσφέρουμε στο «οθωμανικό ταψί» στους πολιτικά παράφρονες της Άγκυρας. Να το έχουμε υπόψιν μας αυτό…
*Ο Σάββας Καλεντερίδης (Βέργη Σερρών, 1960) είναι Έλληνας αξιωματικός εν αποστρατεία, πρώην πράκτορας της ΕΥΠ και μετέπειτα συγγραφέας και γεωστρατηγικός αναλυτής
Η διαρκώς αυξανόμενη κοινότητα των χρηστών των κρυπτονομισμάτων τιμά την 22α Μαΐου ως «Ημέρα Αγοράς Πίτσας με Bitcoin» (Bitcoin Pizza Day) γιατί την ημερομηνία αυτή του 2010 έγινε η πρώτη συναλλαγή με το νέο αυτό -στην αγορά- «νόμισμα».
Η διαρκώς αυξανόμενη κοινότητα των χρηστών των κρυπτονομισμάτων τιμά την 22α Μαΐου ως «Ημέρα Αγοράς Πίτσας με Bitcoin» (Bitcoin Pizza Day) γιατί την ημερομηνία αυτή του 2010 έγινε η πρώτη συναλλαγή με το νέο αυτό -στην αγορά- «νόμισμα». Πριν δέκα χρόνια, ο προγραμματιστής Λάζλο Χάνιετς παράγγειλε δύο πίτσες σε υποκαταστήματα της αλυσίδας Domino’s στη Φλόριντα των ΗΠΑ, δηλώνοντας ότι θα πληρώσει με Bitcoin. Η διεύθυνση της πιτσαρίας προφανώς βρέθηκε σε αμηχανία για το μέσο πληρωμής και χρειάστηκαν πέντε ημέρες για την έγκριση της παραγγελίας. Τελικά, στις 22 Μαΐου ο Χάνιετς παρέλαβε τις δύο πίτσες του, πληρώνοντας το ποσόν των 10.000 Bitcoin, το ισοδύναμο των 41 δολαρίων τότε. Έκτοτε, η πορεία του Bitcoin είναι εκρηκτικά ανοδική και ο Χάνιετς ένας θρύλος του χώρου. Ο διάσημος οικονομικός αναλυτής Ronnie Moas προβλέπει ότι το Bitcoin θα φτάσει την τιμή των $50.000 μέχρι τα τέλη του τρέχοντος έτους. Πιστεύει επίσης, ότι το ανώτατο όριο αγοράς όλων των κρυπτονομισμάτων θα εκραγεί έως τα 2 τρισεκατομμύρια δολάρια μέσα στα επόμενα 10 χρόνια. Τι είναι όμως το Bitcoin; Το Bitcoin, σύμφωνα με τους χρηματιστές, είναι πιθανώς η μεγαλύτερη αλλαγή στο διεθνές χρηματοοικονομικό σύστημα εδώ και έναν αιώνα. Θα μπορούσε να παραλληλιστεί με τη δημιουργία των πιστωτικών και χρεωστικών καρτών. Σαν ορισμός, είναι ένα σύστημα πληρωμών, ένα ψηφιακό συνάλλαγμα ανοιχτού κώδικα, για τη διαχείριση του οποίου χρησιμοποιούνται μέθοδοι κρυπτογραφίας. Με απλά λόγια, το Bitcoin είναι το πρώτο εντελώς ψηφιακό νόμισμα. Επισήμως, δεν υπάρχει σε φυσική μορφή, ούτε σαν χαρτονομίσματα, ούτε σαν κέρματα. Αυτό, από μόνο του, δεν είναι κάτι τόσο καινοτόμο όσο ακούγεται. Ουσιαστικά, τα περισσότερα νομίσματα στον κόσμο υπάρχουν κυρίως σε ψηφιακή μορφή, σαν δεδομένα. Υπολογίζεται πως μόνο το 8% των χρημάτων διεθνώς υπάρχουν σε φυσική μορφή. Αυτό που κάνει το Bitcoin να ξεχωρίζει, είναι το γεγονός πως δεν ελέγχεται από κάποια κυβέρνηση και από κάποια κεντρική τράπεζα. Καμία κυβέρνηση δεν ελέγχει άμεσα την ισοτιμία του. Καμία κεντρική τράπεζα δεν ελέγχει την παραγωγή του, δε χρειάζεται ειδική άδεια και δεν υπάρχει κάποιος νομικός περιορισμός. Επιπλέον, οι συναλλαγές με Bitcoin δεν εξαρτώνται από καμία μεμονωμένη εταιρεία ή υπηρεσία. Δεν υπάρχουν καν κεντρικοί server που να ελέγχουν το νόμισμα. Θεωρητικά, οποιοσδήποτε μπορεί να συμμετέχει στο δίκτυο παραγωγής των Bitcoin, ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας, ή περιουσιακής κατάστασης. Στην πράξη βέβαια, για τους περισσότερους από εμάς είναι πλέον πρακτικά αδύνατον να παράγουμε Bitcoin. Μόλις πρόσφατα, το Bitcoin είδε την αξία του να ενισχύεται έως και 2,7% στα $10.070 στην αγορά της Ασίας, με τους αναλυτές να προσπαθούν να εξηγήσουν, τι τροφοδοτεί το ράλι ενός ενεργητικού, που θεωρείται από τους περισσότερους υψηλού ρίσκου. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, η χρήση των μετρητών εις το εγγύς μέλλον θα καταργηθεί, οπότε και απομένει να δούμε ποιες μορφές συναλλαγών τελικά θα επικρατήσουν…
Αυτός ήταν ο τίτλος της πολυβραβευμένης ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου, όπου δύο παιδιά, η Βούλα και ο Αλέξανδρος, αποφασίζουν να ταξιδέψουν μόνα τους στη Γερμανία, πιστεύοντας ότι εκεί θα βρουν τον πατέρα τους, τον οποίο επιθυμούν να συναντήσουν. Στο μυαλό μου ήρθε αυτός ο τίτλος, όταν η κυβέρνηση του Κεμπέκ ανακοίνωσε, ότι θα επιτρέπεται πλέον οι συναντήσεις 10 τόμων προερχόμενα από 3 οικογένειες, μόνο όμως στους εξωτερικούς χώρους του σπιτιού και πάντα κρατώντας τα δύο μέτρα αποστάσεις. Όπως λοιπόν τα δύο μικρά παιδιά, που θέλουν να βρουν το πατέρα τους, έτσι κι εμείς μετά από δυο μήνες κυβερνητικούς περιορισμούς θα «ταξιδέψουμε» για να βρεθούμε -και πάλι περιοριστικά- λίγο πιο κοντά σε δικά μας άτομα. Θα προσπαθήσουμε να ξαναζωντανέψουμε την κοινωνικότητα που μας «έκλεψαν» από την καθημερινή μας ζωή οι καταστάσεις, που εφαρμόστηκαν για την ασφάλεια μας κατά του Κορωνοϊού. Αλλά οι επιβαλλόμενοι περιορισμοί που συνεχίζονται -καλώς ή κακώς- μας απαγορεύουν όλα αυτά που μάθαμε από μικρά παιδιά από τους γονείς μας, να δείχνουμε την αγάπη και τα φιλικά μας αισθήματα σε συγγενείς και φίλους. Δηλαδή: να αγκαλιαζόμαστε, να φιλιόμαστε, να χαιρετάμε με τις παλάμες μας με αγάπη, χαρά και πάθος. Το να βλέπεις και να μιλάς με τους δικούς σου δύο μέτρα μακριά, δεν είναι καθόλου το ίδιο. Το να φωνάζει το εγγόνι στον παππού και στη γιαγιά «σ’ αγαπώ» – που πολλές φορές λόγω προβλήματος ακοής ούτε κι’ αυτό δε θα το ακούσουν καθαρά… – δεν είναι το ίδιο, με το να αγκαλιαστούν σφιχτά και να παίξουν μαζί. Πολλά απ’ αυτά τα παιδιά δε θα καταλάβουν το γιατί και θα αναρωτηθούν, παρόλο τις εξηγήσεις των γονιών τους, «γιατί ο παππούς και η γιαγιά δε μ’ αγκαλιάζει;». «Μήπως δε μ’ αγαπά πια;». Όπως έχω γράψει παλιότερα σε άλλα άρθρα, ο ιός αυτός θα αλλάξει ριζικά τη ζωή της ανθρωπότητας. Πολλοί λίγοι θα είναι αυτοί που θα τη… σκαπουλάρουν, προπαντός στον ψυχολογικό τους τομέα. Κανείς, ακόμα κι αυτοί – αν είναι αλήθεια – που συνετέλεσαν στον ιό, δεν είχαν προβλέψει τις συνέπειες που θα έχει για το μέλλον του ανθρώπου. Η «ομίχλη» λοιπόν που έχει εγκατασταθεί γύρω από τον ιό, πολύ φοβάμαι ότι δεν πρόκειται να μας αφήσει να δούμε το «τοπίο» όπως το βλέπαμε το 2019. Σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις απέδειξαν, ότι έχουν τη δύναμη να μας «κλειδώσουν» στα σπίτια μας ή το λιγότερο να μας «παρακολουθούν» 24 ώρες το εικοσιτετράωρο για το… καλό μας και των συνανθρώπων μας. Ακόμα και η νομική ένσταση που έγινε για τα περιοριστικά μέτρα στο Κεμπέκ, απορρίφτηκε από το δικαστήριο, δίδοντας πλήρη δικαιοδοσία στην επαρχιακή κυβέρνηση. Αν και 140 και πλέον εργαστήρια δουλεύουν εντατικά για την εύρεση εμβολίου κατά του ιού, και πάλι η «ομίχλη» του δεν πρόκειται να μας αφήσει ξανά να δούμε το «τοπίο» της ζωής μας όπως το βλέπαμε πριν. Όλα σχεδόν άλλαξαν ή θα αλλάξουν γύρω μας. Τα εγγόνια μας θα ζήσουν σε ένα κόσμο, που μόνο η φαντασία σεναριογράφων θρίλερ και επιστημονικής φαντασίας θα μπορούσε να επινοηθεί. Οι κυβερνήσεις, μη έχοντας άλλη εκλογή, προσπαθούν να συντηρήσουν ότι μπορούν από το χάσμα που δημιούργησε ο ιός στην οικονομία, με «ενέσεις» εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων ή ευρώ. Αυτά όμως κάποτε όλοι μας, θα τα ξοφλήσουμε θέλουμε δε θέλουμε, με τους γνωστούς τρόπους της άμεσης ή έμμεσης φορολογίας. Τουλάχιστον από ότι λένε οι ειδικοί οικονομολόγοι, το συνολικό έλλειμα στον Καναδά θα ξεπεράσει το ένα τρισεκατομμύριο δολάρια και θα χρειαστούν τουλάχιστον 15 χρόνια για την αποπληρωμή του. Αλλά δεν υπήρχε κι άλλη επιλογή. Έπρεπε να γίνουν αυτές οι οικονομικές… ενέσεις, για μπορέσει κάπως ο «ασθενής» – βλέπε Καναδός πολίτης – να επιζήσει. Αναρωτιέμαι, πόσο πυκνή θα ήταν η «ομίχλη» του ιού γύρω μας, αν εδώ και 40 χρόνια (στις 20 Μαΐου 1980) είχε κερδίσει το δημοψήφισμα του διαχωρισμού από τον υπόλοιπο Καναδά η τότε κυβέρνηση του Κεμπέκ υπό την αιγίδα του Ρενέ Λεβέκ. Θα «έπεφτε» το ανάλογο παραδάκι από την Καναδική κυβέρνηση προς την επαρχία του Κεμπέκ και στους κατοίκους της; Αμφιβάλω γι αυτό. Μπορεί όμως, αν είχε γίνει αυτός ο διαχωρισμός, η επαρχία του Κεμπέκ να είχε προσκομίσει στην «αγκαλιά» της Αμερικής και σήμερα να ήταν υπό την κηδεμονία της με όλα τα καλά ή κακά που χαρακτηρίζουν τις ΗΠΑ: Όπλα να φάνε και οι κότες, έλλειψη συστήματος δημόσιας υγείας κ.λπ.… Επανερχόμενος στη μείωση των περιοριστικών μέτρων, σας ικετεύω, προσέξτε το εαυτό σας! Κρατείστε τις αποστάσεις. Μην κάνετε αυτό που δεν πρέπει. Ξέρω, το «τοπίο» έχει ακόμα πολύ «ομίχλη» για να το δούμε καθαρά. Για να ξαναβρούμε αυτό που είχαμε και το χάσαμε λόγω του ιού, και για πολλούς από εμάς που χάσαμε για πάντα τους δικούς μας, όπως εγώ τη μητέρα μου… Όμως, μην ξεχνάμε. Ο άνθρωπος σαν ον έχει αποδείξει από την αρχή της ύπαρξης του πάνω στη γη, ότι μπορεί να προσαρμοστεί σε κάθε περίπτωση που του έχει παρουσιαστεί. Κρατώντας σφικτά το ραβδί της ελπίδας και για πολλούς από εμάς την Πίστη στον Παντοδύναμο, πιστεύω ότι και αυτή την πρόκληση θα την ξεπεράσουμε. Αλλά χρειάζεται πολύ υπομονή και εσωτερική δύναμη…
ΟΙ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΤΟΥ ΚΕΜΠΕΚ ΓΙΟΡΤΑΣΑΝ ΤΗΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΗΓΕΤΗ
Του Martin C. Barry [Επιμέλεια κειμένου στα ελληνικά: Δημήτρης Ηλίας]
Κοιτάζοντας στο παρελθόν τα επιτεύγματα και την πολιτική κληρονομιά του πρώην Φιλελεύθερου Πρωθυπουργού, Robert Bourassa, είναι μερικές φορές λίγο δύσκολο να πιστέψουμε ότι στα μέσα της δεκαετίας του ’70 τον θεωρούσαν πολλοί ως την πιο κακή πολιτική προσωπικότητα στο Κεμπέκ. Ως ηγέτης του PLQ – ένα κόμμα που πάντα προσπαθούσε να βρίσκεται στη μέση του πολιτικού φάσματος, ενώ προσπαθούσε να συμφιλιώσει και τα δύο άκρα – η πτώση του Μπουράσα ήταν σχεδόν αναπόφευκτη κατά τη διάρκεια αυτής της εξαιρετικά εθνικιστικής εποχής.
ΣΤΗΝ ΚΟΨΗ ΤΟΥ ΞΥΡΑΦΙΟΥ Βρέθηκε παγιδευμένος, μεταξύ των όλο και πιο ισχυρών σεπαρατιστικών δυνάμεων στο Κεμπέκ, που απαιτούσαν μεγαλύτερη προστασία για τη γαλλική γλώσσα και πολιτισμό, και την αγγλόφωνη μειονότητα, διαμαρτυρόμενη για την υποβάθμιση των δικαιωμάτων τους. Οι αγγλόφωνοι θα εγκαταλείψουν σε μεγάλο βαθμό τους Φιλελεύθερους το 1976 – επιτρέποντας στο PQ, για πρώτη φορά, να σχηματίσει κυβέρνηση. Πολλές πτυχές της πολιτικής ζωής του Μπουράσα εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια ενός διαδικτυακού αφιερώματος που έκανε το PLQ σε ένα κανάλι τηλεδιάσκεψης Zoom το πρωί του Σαββάτου 16 Μαΐου, για μέλη του κόμματος και τους καλεσμένους τους.
ΕΚΔΗΛΩΣΗ 50ΗΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥ Η εικονική συγκέντρωση σηματοδότησε την 50ή επέτειο της 29ης Απριλίου 1970 – η ημερομηνία κατά την οποία ο Robert Bourassa σχημάτισε τη πρώτη επαρχιακή του κυβέρνηση και, σε ηλικία 36 ετών, έγινε ο νεότερος πρωθυπουργός στην ιστορία του Κεμπέκ. Ο Μπουράσα θα κέρδιζε τέσσερις εκλογές, αν και σε δύο διαφορετικά χρονικά διαστήματα – 1970-1976 και 1985-1994 – περιόδους που μερικές φορές αναφέρονται ως Μπουράσα Ι και ΙΙ. Οκτώ κοντινοί του άνθρωποι (συμπεριλαμβανομένης της κόρης του, καθώς και ένας πρώην υπουργός Οικονομικών των Φιλελευθέρων) αναπόλησαν την εποχή που ζούσαν ή υπηρετούσαν μαζί με κάποιον που οι ιστορικοί θεωρούν έναν από τους πιο επιτυχημένους πολιτικούς ηγέτες που κυβέρνησαν ποτέ το Κεμπέκ. Μεταξύ των πιο αξιοσημείωτων περιστατικών που θυμήθηκαν κατά τη διάρκεια της τηλεδιάσκεψης: ο Guy Langlois, ο οποίος ήταν επικεφαλής προσωπικού του Bourassa στην πόλη του Κεμπέκ το 1970, θυμήθηκε τη στιγμή που αυτός και ο Bourassa έμαθαν για πρώτη φορά τα γεγονότα που θα πυροδοτούσαν την κρίση του Οκτωβρίου.
ΑΠΑΓΩΓΗ ΤΟΥ JAMES CROSS «Είχαμε πάει στη Νέα Υόρκη για να συναντήσουμε τον John Rockefeller», δήλωσε ο Langlois. [Ο Μπουράσα είχε ταξιδέψει στις ΗΠΑ για να ζητήσει χρηματοδότηση για το τεράστιο υδροηλεκτρικό έργο του James Bay]. «Έτσι, επιστρέψαμε στο Μόντρεαλ και συναντηθήκαμε με τον Jérôme Choquette, τον Υπουργό Δικαιοσύνης, σε ένα ξενοδοχείο στην Cote de Liesse, όπου μας ενημέρωσε για την κατάσταση μετά την απαγωγή του James Cross». Λίγο αργότερα, στο Σόρελ, περίπου 60 χιλιόμετρα ανατολικά του Μόντρεαλ, όπου ο Μπουράσα (ο οποίος είχε παντρευτεί στην πλούσια οικογένεια Σιμάρντ) θα περνούσε χρόνο με τη σύζυγό του και τους πεθερούς του, ο Σοκέτ τον ενημέρωσε μέσω τηλεφώνου, ότι ο υπουργός Εργασίας, Πιέρ Λαπόρτ, είχε επίσης απαχθεί και κρατιόταν όμηρος από το Front de Libération du Québec.
Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΗΣ ΚΡΙΣΗΣ Ο Langlois ανέφερε ότι, είπε στον αστυνομικό που φρουρούσε τον Μπουράσα, πως πρέπει να πάει να πάρει το πιστόλι που είχε αφήσει στο αυτοκίνητό του και να ζητήσει πρόσθετες αστυνομικές ενισχύσεις για να προστατεύσει τον πρωθυπουργό από επικείμενη τρομοκρατική απειλή. Σύμφωνα με τον Langlois, ο Bourassa κάλεσε στη συνέχεια τον Πρωθυπουργό, Pierre Elliott Trudeau, στην Οτάβα και συγκάλεσε έκτακτη συνεδρίαση του επαρχιακού υπουργικού συμβουλίου στο Queen Elizabeth Hotel στο Μόντρεαλ. «Αυτή ήταν η αρχή της κρίσης του Οκτωβρίου», είπε ο Langlois.
Η «ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ» Η κόρη του Μπουράσα, η Μισέλ, ήταν μόλις 4 ετών όταν ξέσπασε η κρίση του Οκτωβρίου. Είπε ότι μπορεί ακόμα να θυμηθεί τη νύχτα όταν την ξυπνήσανε και τη βάλανε σε ένα αυτοκίνητο, μέρος αυτοκινητοπομπής που φρουρούσε αστυνομία μοτοσικλετών και την πήγανε σε ένα ασφαλές μέρος. «Για μένα, η κρίση του Οκτωβρίου, νομίζω, ήταν ένα είδος απώλειας αθωότητας», είπε, υπενθυμίζοντας ότι περίπου την ίδια στιγμή, ήταν επίσης με τους γονείς της στο σαλόνι τους στο σπίτι, όταν το μανιφέστο FLQ διαβάστηκε στην τηλεόραση και θυμήθηκε όταν ανακοινώθηκε η είδηση για το θάνατο του Laporte. Σε μια πιο χαρούμενη νότα, ο Ronald Poupart, ο οποίος ήταν διευθυντής επικοινωνιών του Bourassa και κάποτε ήταν επίσης ο εκτελεστικός διευθυντής του PLQ, υπενθύμισε αναμφίβολα το πιο υπερήφανο επίτευγμα του Bourassa και του Quebec Liberal – το έργο James Bay.
JAMES BAY PROJECT Σύμφωνα με τον Poupart, ο Bourassa και η ηγεσία του PLQ έλαβαν τη συνειδητή απόφαση να ρίξουν φως στο προσκήνιο της ανακοίνωσης ως αισιόδοξη αντίθεση για τον αρνητικό αντίκτυπο που είχε η κρίση του Οκτωβρίου στο Κεμπέκ. [Ο Μπουράσα εργαζόταν για το όραμά του, που ήταν το έργο James Bay, τουλάχιστον από το 1969, όταν ήταν ακόμα backbencher στο PLQ. Στη συνέχεια το έκανε αιχμή του δόρατος στην πλατφόρμα του για τη φιλελεύθερη ηγεσία, προτού κερδίσει τις εκλογές του 1970]. Κατά ειρωνικό τρόπο, σύμφωνα με τον Raymond Garneau, ο οποίος ήταν Πρόεδρος του Υπουργείου Οικονομικών στο υπουργικό συμβούλιο του Μπουράσα, το Parti Québécois, το οποίο είχε εκλέξει τον πρώτο του βουλευτή στην Εθνοσυνέλευση το 1970, ήταν κρίσιμο κατά τη συγκεκριμένη στιγμή τόσο μεγάλων υδροηλεκτρικών έργων – προτιμώντας την πυρηνική ενέργεια. «Φανταστείτε σήμερα, αν είχαμε επιλέξει να ξεκινήσουμε με την πυρηνική ενέργεια», σημείωσε ο Garneau. «Τι καταστροφή θα ήταν λόγω όλων των περιβαλλοντικών ανησυχιών».
ΜΠΟΥΡΑΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΟΙΚΙΑ Πολλοί ακόμα θυμούνται τις σχέσεις που είχε η Ελληνική Παροικία την εποχή που κυβερνούσε ο Ρομπέρ Μπουράσα. Άτομα όπως η Ελένη Μπακοπάνου, η Κατερίνα Λυμπέρη, η Τασία Γιαννάκη, ο Ντένις Αρβανιτάκης, και περισσότερο απ’ όλους, ο τότε φιλελεύθερος βουλευτής, Χρήστος Σύρρος, είχαν την ευκαιρία να τον γνωρίσουν από κοντά και να παίξουν καθοριστικό ρόλο στις σχέσεις αυτές. «Ήταν ένας αξιόλογος και αξιοθαύμαστος πολιτικός ηγέτης, έτοιμος να ακούσει όλα τις γνώμες αλλά τελικά κατέληγε στη δικές του εκτιμήσεις και λύσεις», μας είπε ο Χρήστος Σύρρος. «Σπανίζουν η κλάση ηγεσίας σαν του Μπουράσα στις μέρες μας», κατέληξε ο πρώην βουλευτής και υπουργός.
Η Κίνα έκρυβε την αλήθεια για τον κορωνοϊό και συσσώρευσε ιατρικές προμήθειες
Ο κορωνοϊός μεγαλώνει συνεχώς το χάσμα που ήδη υπάρχει ανάμεσα σε ΗΠΑ και Κίνα. Το Πεκίνο επιχείρησε να αποτρέψει τον Π.Ο.Υ. (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας) να εκπέμψει εγκαίρως συναγερμό για το ξέσπασμα της πανδημίας στις αρχές Ιανουαρίου, σύμφωνα με τα όσα φαίνεται να υποστηρίζει η CIA, η οποία κατηγορεί τους Κινέζους ότι την ίδια εποχή συγκέντρωναν ιατρικά εφόδια απ’ όλο τον κόσμο. Το θέμα βέβαια το ανέλυσε διεξοδικά στο προηγούμενο φύλλο των ΕΛΛΗΝΟΚΑΝΑΔΙΚΩΝ ΝΕΩΝ ο συν-εκδότης της εφημερίδας, Γιώργος Γκιούσμας, βγάζοντας στη… σέντρα την Κίνα για συσσώρευση παγκόσμιου ιατρικού υλικού. Δημοσιεύσαμε μάλιστα και φωτογραφία από το αεροδρόμιο του Τορόντο, που δείχνει Κινέζους να μεταφέρουν κούτες με ιατρικό υλικό προς… αναχώρηση για την Κίνα. Το ρεπορτάζ ανέλυσε την κατάσταση σε όλο τον κόσμο αλλά και στον Καναδά, εφόσον από το Τορόντο έφυγαν για Κίνα 60 τόνοι εμπόρευμα και από το Μόντρεαλ 30 τόνοι! Έτσι λοιπόν για να… ευλογήσουμε και τα γένια μας, ήρθε τώρα η έκθεση της CIA να μας… δικαιώσει! Σύμφωνα με νέες πληροφορίες, είναι αλήθεια πως την τελευταία εβδομάδα του Ιανουαρίου 2020, η Κίνα εισήγαγε 56.000.000 αναπνευστήρες και μάσκες, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία. Παράλληλα, μείωσαν τις εξαγωγές κινεζικών μασκών PPE και άλλων ιατρικών εργαλείων. Έκθεση της CIA, το περιεχόμενο της οποίας διέρρευσε, αναφέρει ότι Αμερικανοί αξιωματούχοι συγκέντρωσαν πληροφορίες, που αποδεικνύουν ότι η Κίνα απείλησε τον Π.Ο.Υ. ότι θα σταματήσει να συνεργάζεται στην έρευνα για την καταπολέμηση του κορωνοϊού, που ήδη είχε αρχίσει να διεξάγει ο Οργανισμός, σε περίπτωση που κήρυττε παγκόσμια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Πρόκειται για τη δεύτερη τέτοια έκθεση που βλέπει το φως της δημοσιότητας και είναι πιθανό να πυροδοτήσει περαιτέρω εντάσεις στις αμερικανοκινεζικές σχέσεις. Η πρώτη έκθεση, μια γερμανική εκτίμηση πληροφοριών που δημοσιεύθηκε από το Der Spiegel, είχε αποκαλύψει πως η Κίνα είχε ζητήσει να συγκαλυφθεί η σοβαρότητα του κορωνοϊού από τον Π.Ο.Υ. Σύμφωνα με τις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες, ο Κινέζος πρόεδρος Xi Jinping είχε ζητήσει από το γενικό διευθυντή του Π.Ο.Υ. Tedros Adhanom Thebreyesus να καλύψει τη σοβαρότητα της κατάστασης τον Ιανουάριο του 2020. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Xi είχε ζητήσει από τον Tedros να μην αποκαλύψει πως ο ιός ήταν μεταδοτικός μεταξύ ανθρώπων. Από την πλευρά του ο Π.Ο.Υ. προέβη σε επίσημη διάψευση, αλλά αρνήθηκε να σχολιάσει αν Κινέζοι αξιωματούχοι προσπάθησαν να καθυστερήσουν, ή να αλλάξουν την ανακοίνωση που καθιστούσε τον πλανήτη σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. «Δε σχολιάζουμε συγκεκριμένες συζητήσεις που διεξάγονται με κράτη-μέλη, αλλά μπορούμε να πούμε ότι ανά πάσα στιγμή κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ο Π.Ο.Υ. ενήργησε βάσει τεκμηρίων που επικεντρώνεται στην προστασία όλων των ανθρώπων, παντού» δήλωσε ο εκπρόσωπος του Οργανισμού. Η έκθεση της CIA τονίζει ότι, όταν ο Π.Ο.Υ. κήρυξε πανδημία στις 11 Μαρτίου, προσπάθησε να «αποδεσμεύσει» την Κίνα. Και η αναφορά χαρακτηρίζει τη στάση αυτή ως την αιτία που πυροδότησε οργή στη Δύση και ώθησε τον πρόεδρο Τραμπ να επικρίνει τον Π.Ο.Υ. για τη στήριξη που παρείχε στο χειρισμό του Πεκίνου και στη συνέχεια, το Μάρτιο, να αναστείλει τη χρηματοδότηση. Το έγγραφο της CIA, η γερμανική έκθεση και μια άλλη έρευνα-ανάλυση που πραγματοποίησε το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η Κίνα απέκρυψε τις πληροφορίες σχετικά με το κορωνοϊό τον Ιανουάριο, για να έχει το χρόνο να ανασυνταχθεί και να συσσωρεύσει ιατρικές προμήθειες απ’ όλο τον κόσμο.
Η «Ασπίδα της Αθηνάς» προσφέρει την… ομπρέλα της στις κακοποιημένες γυναίκες
Avleen K Mokha
Αργά το βράδυ του Σαββάτου 18 Απριλίου, ένας άντρας άρχισε να πυροβολεί πολίτες στη βόρεια Νέα Σκωτία. Πρόκειται για το πιο θανατηφόρο μακελειό στην ιστορία του Καναδά, με τουλάχιστον 22 νεκρούς, συμπεριλαμβανομένου ενός μέλους των Βασιλικών Ενόπλων Δυνάμεων του Καναδά. Η έρευνα σχετικά με τα κίνητρα του δολοφόνου έδειξε ότι ο άνδρας είχε κακοποιήσει προφορικά και σωματικά τη μακροχρόνια φίλη του. Πριν σκοτώσει τος υπόλοιπους, επιτέθηκε στη σύντροφό του και την κράτησε βίαια. Η αστυνομία της Nova Scotia πιστεύει ότι αυτή η «σημαντική επίθεση» θα μπορούσε να ήταν «καταλύτης» για τη θανατηφόρα αλυσίδα γεγονότων. Η σύντροφος του δολοφόνου κατέφυγε στο δάσος και κατάφερε να επιβιώσει. Η προσπάθεια επιβράδυνσης της εξάπλωσης του κορωνοϊού (COVID-19) σημαίνει ότι οι γυναίκες σε ολόκληρο τον Καναδά περνούν περισσότερο χρόνο με πιθανούς βίαιους συντρόφους. Δε μπορούν να ξεφύγουν εύκολα από τους κακοποιητές τους. Το άγχος από εξωτερικούς παράγοντες, το κλείσιμο σχολείων ή η ανεργία, μπορούν να επιδεινώσουν την κακοποίηση. Αυτό το άγχος μπορεί να προκαλέσει την άνοδο βίαιων επεισοδίων, αλλά δε δικαιολογεί τη δράση των κακοποιητών. Γι αυτό το λόγο, οι υπηρεσίες συνεχίζουν να παρέχουν υποστήριξη για τις γυναίκες που αντιμετωπίζουν βία στο σπίτι κατά τη διάρκεια της έκτακτης ανάγκης του κορωνοϊού (COVID-19) και θεωρούνται βασικές.
Η Ασπίδα της Αθηνάς είναι ένας τέτοιος οργανισμός. Η ασπίδα υποστηρίζει τις γυναίκες στο Μόντρεαλ που αντιμετωπίζουν κακοποίηση στο σπίτι. Ο οργανισμός έχει τρία σημεία εξυπηρέτησης στο Μόντρεαλ, συμπεριλαμβανομένου ενός καταφυγίου για γυναίκες στο Park Extension. Το ιδρυτικό μέλος και εκτελεστική διευθύντρια, Μέλπα Καματερού, ηγήθηκε του οργανισμού τα τελευταία 29 χρόνια. Αναλύει τις πραγματικότητες της διατήρησης της Ασπίδας κατά τη διάρκεια έκτακτης ανάγκης για τη δημόσια υγεία.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΠΡΟΦΑΝΗΣ Η σωματική επίθεση είναι μόνο ένα είδος συζυγικής βίας. Η συζυγική βία συμβαίνει, όταν δύο άτομα βρίσκονται σε μια σχέση και ένα άτομο έχει αρνητικά ακραίες συμπεριφορές, όπως απειλές, παρενόχληση και σωματικά χτυπήματα. Το άτομο που ενεργεί με τέτοιο τρόπο ελπίζει να διασφαλίσει ότι ο σύντροφός του δε θα αφήσει τη σχέση. «Δεν είναι πάντα τόσο προφανές, όσο ένας άντρας να χτυπάει τη γυναίκα του», λέει το «Γυναικείο Καταφύγιο» του West Island. «Θα είναι συχνά ύπουλος: αυτές οι γυναίκες υφίστανται προσβολές, δυσφήμιση και συνεχή έλεγχο από το σύντροφό τους».
ΑΝΑΓΚΗ ΣΤΕΓΑΣΗΣ Το Κεμπέκ έχει περίπου 100 καταφύγια για γυναίκες που βιώνουν συζυγική βία. Τα καταφύγια παραχωρούν στις γυναίκες ένα μέρος για να μείνουν προσωρινά. Το Shield of Athena είναι ένα από τα λίγα καταφύγια που δέχεται μητέρες με τα παιδιά τους. Οι γυναίκες στο Shield of Athena διαμένουν από μια μέρα μέχρι 2 μήνες. Πέρυσι, περίπου οι μισές από τις προστατευμένες γυναίκες έμειναν για 33 ημέρες. «Φυσικά, αν δούμε ότι η γυναίκα δεν έχει χρήματα, δε διαθέτει σύστημα υποστήριξης, τότε θα το επεκτείνουμε σε 3 μήνες», είπε η κα Καματερού. Το καταφύγιο οργανώνει δραστηριότητες για γυναίκες, οι οποίες προετοιμάζονται για είσοδο στην αγορά εργασίας. Για παράδειγμα, οι γυναίκες λαμβάνουν βοήθεια για τη σύνταξη βιογραφικού ή τη δημιουργία επαγγελματικών καρτών. «Αν δώσεις στις γυναίκες τις πληροφορίες, είναι εκπληκτικό πως τις διαχειρίζονται», είπε η Μέλπα Καματερού, που ανάφερε ότι ένα σεμινάριο για την αγορά εργασίας πέρυσι βοήθησε μια προστατευμένη γυναίκα να γίνει caterer [τροφοδότης / προμηθευτής τροφίμων]. «Πολλοί υποθέτουν ότι οι γυναίκες από εθνοτικές κοινότητες δεν κάνουν τίποτα με αυτά που τους δίνονται. Η αλήθεια είναι ότι θέλουν και μπορούν να εργαστούν. Θέλουν να είναι ανεξάρτητες». Επιπλέον, το καταφύγιο πραγματοποιεί συνεδρίες για διαχείριση άγχους, νομική διαβούλευση και αυτο-βελτίωση. «Όταν οι γυναίκες μπαίνουν στο καταφύγιο, δεν είναι ακόμη αυτόνομες. Σκοπός μας είναι να τις κάνουμε αυτόνομες», σημειώνει η κα Καματερού.
ΟΙ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ PARK EXTENSION Οι γυναίκες στο Park Extension ενδέχεται να διατρέχουν κίνδυνο για συζυγική βία κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Το 2016, το Τμήμα Αστυνομικών Υπηρεσιών του Μόντρεαλ (SPVM) δημοσίευσε μια έκθεση για τη βία μεταξύ παντρεμένων ζευγαριών. Το Park Extension κατέλαβε την 5η θέση από τις 32 γειτονιές στο Greater Montreal. Η οικονομική αυτονομία για να αφήσεις το σύντροφό σου είναι μια μεγάλη ανησυχία για τις γυναίκες στο Park Extension. Σχεδόν το 80% των κατοίκων ζουν με νοίκι και σχεδόν το 40% των ενοικιαστών δίνουν το ένα τρίτο ή περισσότερο του εισοδήματός τους προς ενοικίαση, σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία της απογραφής του 2016. Οι γυναίκες στο Park Extension που είναι μετανάστες αντιμετωπίζουν μεγαλύτερες προκλήσεις, επειδή τα Αγγλικά και τα Γαλλικά μπορεί να μην είναι η μητρική τους γλώσσα. Το γλωσσικό εμπόδιο μπορεί να δυσκολέψει τις γυναίκες να γνωρίζουν σχετικά με τις υπηρεσίες κοινωνικής και υγειονομικής περίθαλψης που έχουν στη διάθεσή τους, καθιστώντας τις αρκετά απομονωμένες ώστε να ελέγχονται από τους συντρόφους τους. Από τη στιγμή που ξεκίνησαν οι περιορισμοί κυκλοφορίας στο Κεμπέκ, λόγω του Covid-19, η Ασπίδα συνεχίζει τηλεφωνικές διαβουλεύσεις και καλεί μέσω τηλεδιάσκεψης. Μεγάλο μέρος του έργου της οργάνωσης έγκειται στη δωρεάν διαβούλευση με τις γυναίκες στις γλώσσες που μιλούν άνετα. Με αυτόν τον τρόπο, ο οργανισμός εξυπηρετεί αποκλειστικά τις πολυεθνικές γυναίκες, προσφέροντας υπηρεσίες σε 17 γλώσσες εκτός από την αγγλική και τη γαλλική. Οι περισσότερες γυναίκες που καλούν τον οργανισμό Shield of Athena δε μιλούν αγγλικά ή γαλλικά. 1 στις 2 κλήσεις το καταφύγιο που έλαβε κατά μέσο όρο πέρυσι, ήταν σε γλώσσα διαφορετική από την Αγγλική και τη Γαλλική. Ενώ η πλειονότητα των γυναικών παραπέμπεται στο Καταφύγιο, η Μέλπα Καματερού λέει ότι οι γυναίκες που συμβουλεύονται τις υπηρεσίες της Ασπίδας, συχνά διαβιβάζουν τις πληροφορίες σε άλλες γυναίκες στη γλώσσα τους ή στις θρησκευτικές κοινότητες που αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις. Οι γυναίκες σκέφτονται να φύγουν από τα σπίτια τους αλλά διστάζουν για τα επόμενα βήματα να βρουν απαντήσεις μέσω των γραμμών βοήθειας του οργανισμού.
ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΝΔΗΜΙΑ Το Shield of Athena είναι ένας από τους 575 οργανισμούς κατά της βίας γυναικών σε ολόκληρο τον Καναδά που χρειάζονται γρήγορα οικονομική βοήθεια κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Στις αρχές Απριλίου, ο πρωθυπουργός Justin Trudeau ανακοίνωσε ότι θα δοθούν 40 εκατομμύρια δολάρια στον τομέα της Γυναίκας και της Ισότητας των Φύλων στον Καναδά (WAGE). Μέχρι και 26 εκατομμύρια δολάρια αυτού του ποσού πρέπει να κατανεμηθούν σε καταφύγια για γυναίκες που διαφεύγουν από τη βία, αλλά τα χρήματα κινδυνεύουν να διανεμηθούν με αργούς ρυθμούς. Η κα Καματερού είπε, ότι από τότε που η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ανακοίνωσε βοήθεια, «Η Ασπίδα» έλαβε 10.000$. Ωστόσο, το καταφύγιο βρίσκεται οικονομικά στρυμωγμένο. «Δε μπορούμε να μετακινηθούμε για να πάρουμε δωρεές. Δε μας επιτρέπεται να αφήνουμε πολίτες να φέρνουν αναλώσιμα στο καταφύγιο. Γι ‘αυτό χρειαζόμαστε χρήματα για να καλύψουμε τα βασικά». Το προσωπικό της Ασπίδας περιλαμβάνει κοινωνικούς λειτουργούς και διερμηνείς γλωσσών. Η Καματερού έπρεπε να προσλάβει έναν άλλο κοινωνικό λειτουργό τον Απρίλιο, πράγμα που σημαίνει ότι ο οργανισμός θα πληρώσει την πρόσθετη επιβάρυνση ενός νέου υπαλλήλου, χωρίς τη δυνατότητα να βασίζεται σε δωρεές ή συγκέντρωση χρημάτων όπως συνήθως. «Σε κοινοτικό επίπεδο, ένας οργανισμός πρέπει να βασίζεται στη συγκέντρωση χρημάτων για να παραμείνει οικονομικά εύρωστος», δήλωσε η κα Καματερού, προσθέτοντας ότι οι οδηγίες έκτακτης ανάγκης για την υγεία, διατάσσουν τους ανθρώπους να μείνουν στο σπίτι, γεγονός που καθιστά δυσκολότερη την κινητοποίηση οικονομικής βοήθειας.
Η ΒΟΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΔΙΑΘΕΣΙΜΗ Οι δραστηριότητες στο καταφύγιο του Shield of Athena συνεχίζονται. Οι νέες γυναίκες που προσχωρούν στο καταφύγιο θα τεθούν σε καραντίνα πριν μπορέσουν να αλληλοεπιδράσουν με άλλους. Η Μέλπα Καματερού τονίζει, ότι οι γυναίκες που πάσχουν από συζυγική βία δεν είναι απαραίτητα άστεγες. Αν και οι άστεγες γυναίκες μπορούν και βιώνουν βία, το Shield of Athena επικεντρώνει τις υπηρεσίες της σε γυναίκες που έχουν σπίτια που είναι επικίνδυνα γι αυτές, λόγω συζυγικής βίας. Ο Δρ Ανδρέας Νικόλης πρόσφατα δώρισε μάσκες, γάντια και απολυμαντικά χεριών στο καταφύγιο, το οποίο επιτρέπει στους εργαζόμενους στο καταφύγιο να προστατεύονται. Καλέστε το Shield of Athena’s Montreal office στο 514-274-8117 ή στο 1-877-274-8117. Καλέστε τις Γραμμές παραπομπής και βοήθειας για την πολύγλωσση σεξουαλική βία στο 514-270-2900 (Μόντρεαλ) και 450-688-2117 (Laval). Όπως πάντα, καλέστε το 9-1-1 για βοήθεια από την αστυνομία.
