Το 2020 ήταν μια από τις χειρότερες χρονιές των τελευταίων δεκαετιών, όσον αφορά την εκδήλωση επιθετικότητας από την πλευρά της Τουρκίας απέναντι στην Κύπρο και την Ελλάδα.

Σάββας Καλεντερίδης*

Μερικές από τις επιθετικές και προκλητικές ενέργειες είναι οι εξής:
-Εισβολή και έρευνες από το «Μπαρμπαρός» στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας.
-Εισβολή και γεωτρήσεις από το πλωτό γεωτρύπανο «Γιαβούζ» στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας.
-Εισβολή και έρευνες από το «Ορούτς Ρέις» στην υφαλοκρηπίδα της Ελλάδας και της Κύπρου υπό τη συνοδεία δεκάδων φρεγατών και πυραυλάκατων του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού.
-Εισβολή Ερντογάν στην περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου.
-Πολλαπλές αναφορές για τα δικαιώματα της Τουρκίας στη «Γαλάζια Πατρίδα».
-Πολλαπλές αναφορές για τα δικαιώματα της Τουρκίας στην περιοχή του τουρκολυβικού μνημονίου.
-Σωρεία NAVTEX και δηλώσεις επισήμων για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του βορείου Αιγαίου και των Δωδεκανήσων.
-Απόπειρα κατάληψης της συνοριακής πύλης στις Καστανιές του Έβρου με αλλοδαπούς μουσουλμάνους και στη συνέχεια εισβολής στην Ελλάδα 800.000 αλλοδαπών με στόχο τη δημογραφική αλλοίωση του νομού Έβρου.
-Οργανωμένη από το τουρκικό κράτος διακίνηση αλλοδαπών μουσουλμάνων με τελευταίο παράδειγμα το γραφείο ταξιδιών «Η Τουρκία» που μετέφερε Σομαλούς με αεροσκάφη της κρατικής ΤΗΥ από το Μογκατίσου στη Σμύρνη και από εκεί στην Ελλάδα.
-Δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων για ανάγκη αναθεώρησης της Συνθήκης της Λοζάνης.
-Δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων για «18 νησιά του Αιγαίου που είναι τουρκικά».
-Δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων για παραδοσιακά δικαιώματα της Τουρκίας στα Δωδεκάνησα.
Τα όσα αναφέρθηκαν παραπάνω, ήταν μόνο οι κυριότερες προκλήσεις της Άγκυρας, με σοβαρότερη –κατά την ταπεινή μου άποψη– την απόπειρα κατάληψης της συνοριακής πύλης στις Καστανιές του Έβρου, αφού, σύμφωνα με άρθρο σοβαρού Τούρκου ακαδημαϊκού, το σχέδιο προέβλεπε την εισβολή σε πρώτη φάση 800.000 μουσουλμάνων και σε επόμενες φάσεις –αφού πλέον ο Έβρος θα ήταν «μουσουλμανικός» και η συνοριακή πύλη υπό κατάληψη– εισβολή στην Ελλάδα και εκείθεν στην Ευρώπη 10 εκατομμυρίων μουσουλμάνων. Σχέδιο το οποίο έχει εξυφάνει η Τουρκία από κοινού με το Ιράν.
Αν είχε πετύχει το σχέδιο εκείνο, θα μιλούσαμε πλέον για άλλη Ελλάδα ή μάλλον για το Γιουνανιστάν.
Η εκδήλωση όλης αυτής της επιθετικότητας της Τουρκίας αφύπνισε το ελληνικό πολιτικό σύστημα, το οποίο με τις πολιτικές του έσκαβε το δικό του λάκκο. Όταν κατάλαβε ότι κινδυνεύει και απειλείται η ίδια η ύπαρξή του, αφυπνίστηκε και άλλαξε πολιτική, κυρίως σε δύο τομείς.
Ο ΠΡΩΤΟΣ είναι ο τομέας της λαθραίας εισόδου αλλοδαπών, κυρίως των μουσουλμάνων στην Ελλάδα, μια κατάσταση που οφειλόταν βασικά στην πολιτική των ανοιχτών συνόρων που υιοθέτησε μεγαλοφώνως η τότε ελληνική κυβέρνηση, με αποτέλεσμα να καταστεί η Ελλάδα ο πιο εύκολος «στόχος» για την Τουρκία και για τους αλλοδαπούς ο πιο «δημοφιλής» προορισμός. Μετά την απόπειρα κατάληψης της συνοριακής πύλης των Καστανιών, η Ελλάδα πήρε μέτρα, έκλεισε τα σύνορα και περιόρισε αρκετά τη σχεδιασμένη παραβίαση των ελληνικών συνόρων.
Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ τομέας είναι η ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων. Η Ελλάδα μετά το Ελσίνκι (1999) και μετά την έναρξη των διερευνητικών επαφών (2002) έβαλε «όλα τα αυγά» στο καλάθι της Ευρωπαϊκής Ένωσης με σκοπό να εξουδετερώσει την τουρκική απειλή μέσω Βρυξελλών. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι έχει κάποια λογική αυτή η επιλογή, υπό τον όρο ότι θα ισχύουν δύο προϋποθέσεις:
-ΠΡΩΤΟΝ ότι η Τουρκία έχει ως πρώτη προτεραιότητα της εξωτερικής της πολιτικής την είσοδο στην ΕΕ και άρα για να πετύχει το στόχο μπορεί να προβεί σε υποχωρήσεις έναντι της Ελλάδος και της Κύπρου.
-ΔΕΥΤΕΡΟΝ ότι η Ελλάδα παράλληλα με τις διερευνητικές και το καλό κλίμα που θα είχε δημιουργηθεί μέσω της ευρωπαϊκής προοπτικής, θα έπρεπε να παρακολουθεί τα εξοπλιστικά προγράμματα και τον επιχειρησιακό σχεδιασμό της Τουρκίας απέναντι τόσο στην ίδια όσο και στην Κύπρο και την Ελλάδα, και αναλόγως να προετοιμάζεται, για να μην ξυπνήσει ένα πρωί και διαπιστώσει ότι η Τουρκία έχει υπεροπλία και δι’ αυτής θα προσπαθήσει να υφαρπάξει αυτά που διεκδικεί δεκαετίες τώρα.
Τώρα, το πολιτικό σύστημα που αποκοιμήθηκε και αποκοίμισε την Ελλάδα επί 20 χρόνια, έστω και αργά ξύπνησε από το λήθαργο, γιατί είδε και πάλι να απειλείται η ύπαρξή του κυρίως λόγω της εισβολής του «Ορούτς Ρέις» στην υφαλοκρηπίδα μας, αλλά και του κινδύνου να έχουμε επέκταση των ερευνών νοτίως της Κρήτης και μετά να ακολουθήσουν και γεωτρήσεις.
Κατάλαβε το πολιτικό σύστημα ότι αν δεν αντιδράσει και η Τουρκία συνεχίσει να αλωνίζει στα νερά της «Γαλάζιας Πατρίδας» και νοτίως της Κρήτης, όσο και να έχει αποχαυνωθεί αυτός ο λαός από αποπροσανατολισμό ετών, θα αντιδρούσε και δε θα είχε μείνει κολυμπηθρόξυλο από τα υφιστάμενα κόμματα και… τζάκια.
Εδώ είμαστε λοιπόν. Ξυπνήσαμε μετά από 20 χρόνια και διαπιστώσαμε ότι η Τουρκία αφενός δε δίνει δεκάρα για την ΕΕ και αφετέρου, όλα αυτά τα χρόνια ανέπτυσσε την αμυντική της βιομηχανία και εξοπλιζόταν.
Και έτσι, αντί να εξοπλίζεται η Ελλάδα με βάση καλά επεξεργασμένα πενταετή και δεκαετή προγράμματα, που θα ανταποκρίνονται στους εθνικούς σχεδιασμούς και την εθνική στρατηγική, τώρα τρέχουμε να προλάβουμε να μπαλώσουμε τις «τρύπες» της εθνικής μας άμυνας.
Αν και δεν υπάρχει καμία χώρα στον κόσμο που να συμπεριφέρεται έτσι, αν και οι κινήσεις και στο Μεταναστευτικό και στο θέμα της αντιμετώπισης της τουρκικής απειλής δε γίνονται με βάση στρατηγικό σχεδιασμό, αλλά για να διασωθεί το πολιτικό σύστημα από την επερχόμενη καταστροφή, καλοδεχούμενος και ο έλεγχος των συνόρων και η ενεργός διπλωματία και η σύναψη συμμαχιών και η υλοποίηση εξοπλιστικών προγραμμάτων.
Καλοδεχούμενα, με μία προϋπόθεση: Ότι τα υπερσύγχρονα όπλα, τα αεροπλάνα και τις φρεγάτες θα ξέρουμε γιατί τα παίρνουμε και πώς θα τα χρησιμοποιήσουμε, για να ενισχύσουμε την αποτρεπτική ισχύ και τη διπλωματική θέση της Ελλάδας.
Αν τα κάνουμε όλα αυτά και δεχόμαστε διερευνητικές χωρίς κατάργηση του τουρκολυβικού μνημονίου, χωρίς κατάργηση του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» και αποχώρηση του «Μπαρμπαρός» και του «Γιαβούζ» από την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, αυτό που θα πετύχουμε είναι να γεμίσουμε τα ταμεία των βιομηχανιών όπλων και να αδειάσουμε τα ταμεία της Ελλάδας.
Τέλος, η Ελλάδα πρέπει να ανακαλύψει την τακτική του «μαστίγιου και του καρότου».
Δηλαδή, πρώτα μαστίγιο στην Τουρκία πανταχόθεν, από ΗΠΑ, ΕΕ και από Ελλάδα, μετά πάλι μαστίγιο και μετά λίγο καρότο.
Τώρα, με διερευνητικές, με μεθόδευση συνάντησης του Ερντογάν με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και με χάδια από την ΕΕ είμαστε στο «καρότο, καρότο, καρότο» χωρίς καθόλου μαστίγιο.
Αλλάξτε τροπάρι κύριοι, γιατί οι απειλές παραμένουν και δεν είναι απειλές μόνο για την Ελλάδα, είναι και για το πολιτικό σύστημα. Έστω υπόψιν.
*Ο Σάββας Καλεντερίδης (Βέργη Σερρών, 1960) είναι Έλληνας αξιωματικός εν αποστρατεία, πρώην πράκτορας της ΕΥΠ και μετέπειτα συγγραφέας και γεωστρατηγικός αναλυτής.

Η τήρηση της πλειοψηφίας των προεκλογικών υποσχέσεων και τα οξυμένα αντανακλαστικά που επέδειξε σε πρωτόγνωρες κρίσεις

Τα πάντα έμοιαζαν ιδανικά για τον Κυριάκο Μητσοτάκη το βράδυ της 7ης Ιουλίου του 2019. Το κόμμα του είχε κερδίσει την εκλογική κούρσα με σχεδόν 8,5 μονάδες διαφορά από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο στόχος της αυτοδυναμίας είχε επιτευχθεί και με το παραπάνω –158 κερδισμένες έδρες γαρ– και ο δρόμος της τετραετίας ανοιχτός. Δυστυχώς, δεν ήταν δεμένο το… σκυλί της πανδημίας και έτσι μετά από ένα πρώτο ανέφελο εξάμηνο, η «γαλάζια» διακυβέρνηση άρχισε να αναμετράται επί 12 μήνες με έναν απρόβλεπτο και φθοροποιό εχθρό, πολύ ψηλότερο από το «μπόι» της.
Δεκαοκτώ μήνες, λοιπόν, μετά από εκείνον τον Ιούλιο και με πολλούς να κάνουν ήδη λόγο για σοβαρό ενδεχόμενο πρόωρης προσφυγής στις κάλπες, έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να ζυγιστούν τα συν και τα πλην της κυβέρνησης Μητσοτάκη, τα οποία δεν είναι τόσο προφανή και δεδομένα.
Κι αυτό διότι η έως τώρα πρωθυπουργική θητεία του Κυριάκου Μητσοτάκη προσομοιάζει –όπως έχει επισημανθεί πολλές φορές από τις στήλες τις «Α»– με αντεστραμμένη διαφήμιση ινστιτούτου αδυνατίσματος. Τις διαφημίσεις, δηλαδή, που δείχνουν το «πριν» και «μετά»!!!
Με τη διαφορά ότι το πολιτικό «πριν» του Κυριάκου είναι η… fit και στρωμένη «δουλειά» της περιόδου Ιούλιος 2019 – Ιανουάριος 2020 και το «μετά», η πανδημική δυστοπία την οποία κλήθηκε να διαχειριστεί (και συνεχίζει να το κάνει…) από τον περσινό Φεβρουάριο. Πρόκειται αναμφίβολα για μία σημαντική παράμετρο που δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς όταν αποπειράται να αξιολογήσει τα πεπραγμένα, ειδικά μίας κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας που στις πρώτες 100 ημέρες της έμοιαζε σαν έτοιμη από καιρό να κυβερνήσει.

ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ… ΟΣΚΑΡ
Αν κάτι παραδέχονται ακόμη και οι άσπονδοι φίλοι της Νέας Δημοκρατίας, είναι ότι το προεκλογικό σχέδιο που είχε παρουσιάσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης στους πολίτες άρχισε να υλοποιείται με το «καλημέρα» και σχεδόν κατά γράμμα. Αυτό από μόνο του αποτελεί ένα από τα μεγάλα «συν» τού έως τώρα κυβερνητικού βιογραφικού. Επιγραμματικά, αρκεί να θυμίσουμε ότι από την ανάληψη της εξουσίας στις 7 Ιουλίου 2019 μέχρι και τα μέσα Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς, δηλαδή στις λεγόμενες «πρώτες 100 ημέρες», η κυβερνώσα Ν.Δ. προχώρησε:
-Στην ανακοίνωση της μείωσης του ΕΝΦΙΑ (30/7/2019) και της βελτίωσης του συστήματος των 120 δόσεων.
-Στην άρση των capital control (2/9/2019) που κουβαλούσε στην πλάτη της η οικονομία από το ΣΥΡΙΖΑϊκής έμπνευσης αυτοκτονικό δημοψήφισμα και το κλείσιμο των τραπεζών.
-Στο ξεμπλοκάρισμα της εμβληματικής επένδυσης στο Ελληνικό με την υπογραφή –στις 17/9/2019– της τελευταίας ΚΥΑ.
-Στην κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου μέσω της υπερψήφισης στις 8/8/2019 του σχετικού διυπουργικού νομοσχεδίου.
-Στη διάθεση αντικαρκινικών φαρμάκων από τις κλινικές (5/9/2019), παρέμβαση που σήμανε την αρχή του τέλους στις ουρές της ντροπής που σχημάτιζαν οι ασφαλισμένοι στα φαρμακεία του ΕΟΠΥΥ.
-Στην ενεργοποίηση του 112, του διεθνούς τριψήφιου αριθμού έγκαιρης προειδοποίησης των πολιτών, καθώς και στην καθιέρωση αδιάλειπτου ωραρίου λειτουργίας της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας, η οποία είναι πλέον «ανοιχτή» επί 24 ώρες την ημέρα και κάθε ημέρα της εβδομάδας.
Στο ίδιο μικρό χρονικό διάστημα, η Νέα Δημοκρατία επέδειξε μια πρωτόγνωρη σπουδή, επιμέλεια και προετοιμασία για νεοεκλεγείσα κυβέρνηση, αναφορικά με την παραγωγή νομοθετικού έργου, καθώς μέχρι τον Οκτώβριο του 2019 είχαν έρθει προς ψήφιση στη Βουλή σημαντικά νομοσχέδια (φορολογικό, ν/σ για το Επιτελικό Κράτος, κυβερνησιμότητα δήμων, Προστασία Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, Αντικαπνιστικό νομοσχέδιο). Μάλιστα, η «μεγάλη στατιστική» λέει ότι μέχρι τα μέσα του περασμένου καλοκαιριού, η κυβέρνηση είχε ψηφίσει 85 νομοσχέδια!!!
Τα εύσημα για το εξαιρετικό ξεκίνημα την κυβέρνησης Μητσοτάκη πρόλαβαν να τα δώσουν όχι τα ΜΜΕ ή οι δημοσκόποι, όπως ψευδώς ισχυρίζεται η αντιπολίτευση (μείζων και ελάσσων), αλλά οι ίδιες οι αγορές, που πριν καλά-καλά ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί καθίσουν στις καρέκλες τους, έδειξαν την εμπιστοσύνη τους στη νεοπαγή διακυβέρνηση. Αξίζει να θυμίσουμε ότι, πριν συμπληρωθεί το πρώτο δεκαήμερο του Οκτωβρίου του 2019 και με μόλις τρεις μήνες θητείας στην «πλάτη» της, η κυβέρνηση είδε να καταρρίπτονται τρία ρεκόρ: η Ελλάδα πέτυχε ιστορικό χαμηλό στο 7ετές ομόλογο, αντίστοιχο ιστορικό χαμηλό (1,5%) στο 10ετές ομόλογο, ενώ για πρώτη φορά στα χρονικά η χώρα δανείστηκε με αρνητικό επιτόκιο.

ΑΡΙΣΤΑ ΚΑΙ ΣΤΑ (ΠΟΛΥ) ΔΥΣΚΟΛΑ
Στα παράσημα της 18μηνης διακυβέρνησης της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία, δε μπορεί παρά να συμπεριληφθεί η αντίδραση που επέδειξε ο κρατικός μηχανισμός στις δύο πρώτες μεγάλες κρίσης που αντιμετώπισε. Η μία είναι η απαρχή της επέλασης της πανδημίας του κορωνοϊού στην Ελλάδα (σ.σ. στις 26 Φεβρουαρίου 2020 επιβεβαιώθηκε το πρώτο κρούσμα του SARS-coV-2 στην ελληνική επικράτεια) και η δεύτερη η υβριδική εισβολή που επιχείρησε η Τουρκία στον Έβρο στις 29/2/2020, μέσω της ανοιχτής υποκίνησης δεκάδων χιλιάδων μεταναστών και προσφύγων να παραβιάσουν τα ελληνοτουρκικά χερσαία σύνορα.
Ξεκινώντας από το τελευταίο, τα αντανακλαστικά του κρατικού μηχανισμού στην εν δυνάμει πολεμική απειλή ήταν άψογα, τόσο στο πεδίο της «μάχης» όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Κατ’ αρχάς, οι δυνάμεις ασφαλείας απέτρεψαν τη λαθροεισβολή, ενώ η πολιτική ηγεσία διεθνοποίησε την πρόκληση, καταδεικνύοντας ότι το πρόβλημα είναι ευρωπαϊκό και όχι διμερές.
«Είναι υποχρέωσή μου να περιφρουρήσω την ακεραιότητα της χώρας μου και αυτό θα κάνω. Γνώμονάς μας η ασφάλεια της Ελλάδας και της Ευρώπης», ήταν το μήνυμα που έστειλε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, πηγαίνοντας ο ίδιος στον Έβρο και κάνοντας αυτοψία μαζί με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Σαρλ Μισέλ, την πρόεδρο της Κομισιόν, Ούρσουλα φον Ντερ Λάινεν, τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Νταβίντ Σάσολι, και τον πρωθυπουργό της Κροατίας, Αντρέι Πλένκοβιτς.
Αντίστοιχα έγκαιρη και αποτελεσματική ήταν η αντίδραση της κυβέρνησης όταν «έσκασε» η πανδημία. Είναι πανθομολογούμενο ότι το Μέγαρο Μαξίμου επέλεξε να πάρει τα απαιτούμενα μέτρα υγειονομικής προστασίας και γρηγορότερα από ό,τι το έκαναν οι κυβερνήσεις άλλων προηγμένων χωρών αλλά και με πολύ αυστηρότερα πρωτόκολλα.
Τα σχολεία έβαλαν «λουκέτο» και απαγορεύτηκαν σχεδόν όλες οι οικονομικές δραστηριότητες, καθώς προκρίθηκε η προστασία της ζωής των πολιτών, έστω κι αν αυτό σήμαινε το στραγγαλισμό της ανάπτυξης. Αυτή η επιλογή έδωσε χρόνο –σωστά, όπως αποδείχτηκε– στο Εθνικό Σύστημα Υγείας να αναδιοργανωθεί και να θωρακιστεί, προκειμένου να είναι έτοιμο την κρίσιμη στιγμή που δε θα αργούσε όπως φάνηκε να έρθει.