Η διαρκώς αυξανόμενη κοινότητα των χρηστών των κρυπτονομισμάτων τιμά την 22α Μαΐου ως «Ημέρα Αγοράς Πίτσας με Bitcoin» (Bitcoin Pizza Day) γιατί την ημερομηνία αυτή του 2010 έγινε η πρώτη συναλλαγή με το νέο αυτό -στην αγορά- «νόμισμα».
Η διαρκώς αυξανόμενη κοινότητα των χρηστών των κρυπτονομισμάτων τιμά την 22α Μαΐου ως «Ημέρα Αγοράς Πίτσας με Bitcoin» (Bitcoin Pizza Day) γιατί την ημερομηνία αυτή του 2010 έγινε η πρώτη συναλλαγή με το νέο αυτό -στην αγορά- «νόμισμα». Πριν δέκα χρόνια, ο προγραμματιστής Λάζλο Χάνιετς παράγγειλε δύο πίτσες σε υποκαταστήματα της αλυσίδας Domino’s στη Φλόριντα των ΗΠΑ, δηλώνοντας ότι θα πληρώσει με Bitcoin. Η διεύθυνση της πιτσαρίας προφανώς βρέθηκε σε αμηχανία για το μέσο πληρωμής και χρειάστηκαν πέντε ημέρες για την έγκριση της παραγγελίας. Τελικά, στις 22 Μαΐου ο Χάνιετς παρέλαβε τις δύο πίτσες του, πληρώνοντας το ποσόν των 10.000 Bitcoin, το ισοδύναμο των 41 δολαρίων τότε. Έκτοτε, η πορεία του Bitcoin είναι εκρηκτικά ανοδική και ο Χάνιετς ένας θρύλος του χώρου. Ο διάσημος οικονομικός αναλυτής Ronnie Moas προβλέπει ότι το Bitcoin θα φτάσει την τιμή των $50.000 μέχρι τα τέλη του τρέχοντος έτους. Πιστεύει επίσης, ότι το ανώτατο όριο αγοράς όλων των κρυπτονομισμάτων θα εκραγεί έως τα 2 τρισεκατομμύρια δολάρια μέσα στα επόμενα 10 χρόνια. Τι είναι όμως το Bitcoin; Το Bitcoin, σύμφωνα με τους χρηματιστές, είναι πιθανώς η μεγαλύτερη αλλαγή στο διεθνές χρηματοοικονομικό σύστημα εδώ και έναν αιώνα. Θα μπορούσε να παραλληλιστεί με τη δημιουργία των πιστωτικών και χρεωστικών καρτών. Σαν ορισμός, είναι ένα σύστημα πληρωμών, ένα ψηφιακό συνάλλαγμα ανοιχτού κώδικα, για τη διαχείριση του οποίου χρησιμοποιούνται μέθοδοι κρυπτογραφίας. Με απλά λόγια, το Bitcoin είναι το πρώτο εντελώς ψηφιακό νόμισμα. Επισήμως, δεν υπάρχει σε φυσική μορφή, ούτε σαν χαρτονομίσματα, ούτε σαν κέρματα. Αυτό, από μόνο του, δεν είναι κάτι τόσο καινοτόμο όσο ακούγεται. Ουσιαστικά, τα περισσότερα νομίσματα στον κόσμο υπάρχουν κυρίως σε ψηφιακή μορφή, σαν δεδομένα. Υπολογίζεται πως μόνο το 8% των χρημάτων διεθνώς υπάρχουν σε φυσική μορφή. Αυτό που κάνει το Bitcoin να ξεχωρίζει, είναι το γεγονός πως δεν ελέγχεται από κάποια κυβέρνηση και από κάποια κεντρική τράπεζα. Καμία κυβέρνηση δεν ελέγχει άμεσα την ισοτιμία του. Καμία κεντρική τράπεζα δεν ελέγχει την παραγωγή του, δε χρειάζεται ειδική άδεια και δεν υπάρχει κάποιος νομικός περιορισμός. Επιπλέον, οι συναλλαγές με Bitcoin δεν εξαρτώνται από καμία μεμονωμένη εταιρεία ή υπηρεσία. Δεν υπάρχουν καν κεντρικοί server που να ελέγχουν το νόμισμα. Θεωρητικά, οποιοσδήποτε μπορεί να συμμετέχει στο δίκτυο παραγωγής των Bitcoin, ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας, ή περιουσιακής κατάστασης. Στην πράξη βέβαια, για τους περισσότερους από εμάς είναι πλέον πρακτικά αδύνατον να παράγουμε Bitcoin. Μόλις πρόσφατα, το Bitcoin είδε την αξία του να ενισχύεται έως και 2,7% στα $10.070 στην αγορά της Ασίας, με τους αναλυτές να προσπαθούν να εξηγήσουν, τι τροφοδοτεί το ράλι ενός ενεργητικού, που θεωρείται από τους περισσότερους υψηλού ρίσκου. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, η χρήση των μετρητών εις το εγγύς μέλλον θα καταργηθεί, οπότε και απομένει να δούμε ποιες μορφές συναλλαγών τελικά θα επικρατήσουν…
Αυτός ήταν ο τίτλος της πολυβραβευμένης ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου, όπου δύο παιδιά, η Βούλα και ο Αλέξανδρος, αποφασίζουν να ταξιδέψουν μόνα τους στη Γερμανία, πιστεύοντας ότι εκεί θα βρουν τον πατέρα τους, τον οποίο επιθυμούν να συναντήσουν. Στο μυαλό μου ήρθε αυτός ο τίτλος, όταν η κυβέρνηση του Κεμπέκ ανακοίνωσε, ότι θα επιτρέπεται πλέον οι συναντήσεις 10 τόμων προερχόμενα από 3 οικογένειες, μόνο όμως στους εξωτερικούς χώρους του σπιτιού και πάντα κρατώντας τα δύο μέτρα αποστάσεις. Όπως λοιπόν τα δύο μικρά παιδιά, που θέλουν να βρουν το πατέρα τους, έτσι κι εμείς μετά από δυο μήνες κυβερνητικούς περιορισμούς θα «ταξιδέψουμε» για να βρεθούμε -και πάλι περιοριστικά- λίγο πιο κοντά σε δικά μας άτομα. Θα προσπαθήσουμε να ξαναζωντανέψουμε την κοινωνικότητα που μας «έκλεψαν» από την καθημερινή μας ζωή οι καταστάσεις, που εφαρμόστηκαν για την ασφάλεια μας κατά του Κορωνοϊού. Αλλά οι επιβαλλόμενοι περιορισμοί που συνεχίζονται -καλώς ή κακώς- μας απαγορεύουν όλα αυτά που μάθαμε από μικρά παιδιά από τους γονείς μας, να δείχνουμε την αγάπη και τα φιλικά μας αισθήματα σε συγγενείς και φίλους. Δηλαδή: να αγκαλιαζόμαστε, να φιλιόμαστε, να χαιρετάμε με τις παλάμες μας με αγάπη, χαρά και πάθος. Το να βλέπεις και να μιλάς με τους δικούς σου δύο μέτρα μακριά, δεν είναι καθόλου το ίδιο. Το να φωνάζει το εγγόνι στον παππού και στη γιαγιά «σ’ αγαπώ» – που πολλές φορές λόγω προβλήματος ακοής ούτε κι’ αυτό δε θα το ακούσουν καθαρά… – δεν είναι το ίδιο, με το να αγκαλιαστούν σφιχτά και να παίξουν μαζί. Πολλά απ’ αυτά τα παιδιά δε θα καταλάβουν το γιατί και θα αναρωτηθούν, παρόλο τις εξηγήσεις των γονιών τους, «γιατί ο παππούς και η γιαγιά δε μ’ αγκαλιάζει;». «Μήπως δε μ’ αγαπά πια;». Όπως έχω γράψει παλιότερα σε άλλα άρθρα, ο ιός αυτός θα αλλάξει ριζικά τη ζωή της ανθρωπότητας. Πολλοί λίγοι θα είναι αυτοί που θα τη… σκαπουλάρουν, προπαντός στον ψυχολογικό τους τομέα. Κανείς, ακόμα κι αυτοί – αν είναι αλήθεια – που συνετέλεσαν στον ιό, δεν είχαν προβλέψει τις συνέπειες που θα έχει για το μέλλον του ανθρώπου. Η «ομίχλη» λοιπόν που έχει εγκατασταθεί γύρω από τον ιό, πολύ φοβάμαι ότι δεν πρόκειται να μας αφήσει να δούμε το «τοπίο» όπως το βλέπαμε το 2019. Σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις απέδειξαν, ότι έχουν τη δύναμη να μας «κλειδώσουν» στα σπίτια μας ή το λιγότερο να μας «παρακολουθούν» 24 ώρες το εικοσιτετράωρο για το… καλό μας και των συνανθρώπων μας. Ακόμα και η νομική ένσταση που έγινε για τα περιοριστικά μέτρα στο Κεμπέκ, απορρίφτηκε από το δικαστήριο, δίδοντας πλήρη δικαιοδοσία στην επαρχιακή κυβέρνηση. Αν και 140 και πλέον εργαστήρια δουλεύουν εντατικά για την εύρεση εμβολίου κατά του ιού, και πάλι η «ομίχλη» του δεν πρόκειται να μας αφήσει ξανά να δούμε το «τοπίο» της ζωής μας όπως το βλέπαμε πριν. Όλα σχεδόν άλλαξαν ή θα αλλάξουν γύρω μας. Τα εγγόνια μας θα ζήσουν σε ένα κόσμο, που μόνο η φαντασία σεναριογράφων θρίλερ και επιστημονικής φαντασίας θα μπορούσε να επινοηθεί. Οι κυβερνήσεις, μη έχοντας άλλη εκλογή, προσπαθούν να συντηρήσουν ότι μπορούν από το χάσμα που δημιούργησε ο ιός στην οικονομία, με «ενέσεις» εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων ή ευρώ. Αυτά όμως κάποτε όλοι μας, θα τα ξοφλήσουμε θέλουμε δε θέλουμε, με τους γνωστούς τρόπους της άμεσης ή έμμεσης φορολογίας. Τουλάχιστον από ότι λένε οι ειδικοί οικονομολόγοι, το συνολικό έλλειμα στον Καναδά θα ξεπεράσει το ένα τρισεκατομμύριο δολάρια και θα χρειαστούν τουλάχιστον 15 χρόνια για την αποπληρωμή του. Αλλά δεν υπήρχε κι άλλη επιλογή. Έπρεπε να γίνουν αυτές οι οικονομικές… ενέσεις, για μπορέσει κάπως ο «ασθενής» – βλέπε Καναδός πολίτης – να επιζήσει. Αναρωτιέμαι, πόσο πυκνή θα ήταν η «ομίχλη» του ιού γύρω μας, αν εδώ και 40 χρόνια (στις 20 Μαΐου 1980) είχε κερδίσει το δημοψήφισμα του διαχωρισμού από τον υπόλοιπο Καναδά η τότε κυβέρνηση του Κεμπέκ υπό την αιγίδα του Ρενέ Λεβέκ. Θα «έπεφτε» το ανάλογο παραδάκι από την Καναδική κυβέρνηση προς την επαρχία του Κεμπέκ και στους κατοίκους της; Αμφιβάλω γι αυτό. Μπορεί όμως, αν είχε γίνει αυτός ο διαχωρισμός, η επαρχία του Κεμπέκ να είχε προσκομίσει στην «αγκαλιά» της Αμερικής και σήμερα να ήταν υπό την κηδεμονία της με όλα τα καλά ή κακά που χαρακτηρίζουν τις ΗΠΑ: Όπλα να φάνε και οι κότες, έλλειψη συστήματος δημόσιας υγείας κ.λπ.… Επανερχόμενος στη μείωση των περιοριστικών μέτρων, σας ικετεύω, προσέξτε το εαυτό σας! Κρατείστε τις αποστάσεις. Μην κάνετε αυτό που δεν πρέπει. Ξέρω, το «τοπίο» έχει ακόμα πολύ «ομίχλη» για να το δούμε καθαρά. Για να ξαναβρούμε αυτό που είχαμε και το χάσαμε λόγω του ιού, και για πολλούς από εμάς που χάσαμε για πάντα τους δικούς μας, όπως εγώ τη μητέρα μου… Όμως, μην ξεχνάμε. Ο άνθρωπος σαν ον έχει αποδείξει από την αρχή της ύπαρξης του πάνω στη γη, ότι μπορεί να προσαρμοστεί σε κάθε περίπτωση που του έχει παρουσιαστεί. Κρατώντας σφικτά το ραβδί της ελπίδας και για πολλούς από εμάς την Πίστη στον Παντοδύναμο, πιστεύω ότι και αυτή την πρόκληση θα την ξεπεράσουμε. Αλλά χρειάζεται πολύ υπομονή και εσωτερική δύναμη…
ΟΙ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΤΟΥ ΚΕΜΠΕΚ ΓΙΟΡΤΑΣΑΝ ΤΗΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΗΓΕΤΗ
Του Martin C. Barry [Επιμέλεια κειμένου στα ελληνικά: Δημήτρης Ηλίας]
Κοιτάζοντας στο παρελθόν τα επιτεύγματα και την πολιτική κληρονομιά του πρώην Φιλελεύθερου Πρωθυπουργού, Robert Bourassa, είναι μερικές φορές λίγο δύσκολο να πιστέψουμε ότι στα μέσα της δεκαετίας του ’70 τον θεωρούσαν πολλοί ως την πιο κακή πολιτική προσωπικότητα στο Κεμπέκ. Ως ηγέτης του PLQ – ένα κόμμα που πάντα προσπαθούσε να βρίσκεται στη μέση του πολιτικού φάσματος, ενώ προσπαθούσε να συμφιλιώσει και τα δύο άκρα – η πτώση του Μπουράσα ήταν σχεδόν αναπόφευκτη κατά τη διάρκεια αυτής της εξαιρετικά εθνικιστικής εποχής.
ΣΤΗΝ ΚΟΨΗ ΤΟΥ ΞΥΡΑΦΙΟΥ Βρέθηκε παγιδευμένος, μεταξύ των όλο και πιο ισχυρών σεπαρατιστικών δυνάμεων στο Κεμπέκ, που απαιτούσαν μεγαλύτερη προστασία για τη γαλλική γλώσσα και πολιτισμό, και την αγγλόφωνη μειονότητα, διαμαρτυρόμενη για την υποβάθμιση των δικαιωμάτων τους. Οι αγγλόφωνοι θα εγκαταλείψουν σε μεγάλο βαθμό τους Φιλελεύθερους το 1976 – επιτρέποντας στο PQ, για πρώτη φορά, να σχηματίσει κυβέρνηση. Πολλές πτυχές της πολιτικής ζωής του Μπουράσα εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια ενός διαδικτυακού αφιερώματος που έκανε το PLQ σε ένα κανάλι τηλεδιάσκεψης Zoom το πρωί του Σαββάτου 16 Μαΐου, για μέλη του κόμματος και τους καλεσμένους τους.
ΕΚΔΗΛΩΣΗ 50ΗΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥ Η εικονική συγκέντρωση σηματοδότησε την 50ή επέτειο της 29ης Απριλίου 1970 – η ημερομηνία κατά την οποία ο Robert Bourassa σχημάτισε τη πρώτη επαρχιακή του κυβέρνηση και, σε ηλικία 36 ετών, έγινε ο νεότερος πρωθυπουργός στην ιστορία του Κεμπέκ. Ο Μπουράσα θα κέρδιζε τέσσερις εκλογές, αν και σε δύο διαφορετικά χρονικά διαστήματα – 1970-1976 και 1985-1994 – περιόδους που μερικές φορές αναφέρονται ως Μπουράσα Ι και ΙΙ. Οκτώ κοντινοί του άνθρωποι (συμπεριλαμβανομένης της κόρης του, καθώς και ένας πρώην υπουργός Οικονομικών των Φιλελευθέρων) αναπόλησαν την εποχή που ζούσαν ή υπηρετούσαν μαζί με κάποιον που οι ιστορικοί θεωρούν έναν από τους πιο επιτυχημένους πολιτικούς ηγέτες που κυβέρνησαν ποτέ το Κεμπέκ. Μεταξύ των πιο αξιοσημείωτων περιστατικών που θυμήθηκαν κατά τη διάρκεια της τηλεδιάσκεψης: ο Guy Langlois, ο οποίος ήταν επικεφαλής προσωπικού του Bourassa στην πόλη του Κεμπέκ το 1970, θυμήθηκε τη στιγμή που αυτός και ο Bourassa έμαθαν για πρώτη φορά τα γεγονότα που θα πυροδοτούσαν την κρίση του Οκτωβρίου.
ΑΠΑΓΩΓΗ ΤΟΥ JAMES CROSS «Είχαμε πάει στη Νέα Υόρκη για να συναντήσουμε τον John Rockefeller», δήλωσε ο Langlois. [Ο Μπουράσα είχε ταξιδέψει στις ΗΠΑ για να ζητήσει χρηματοδότηση για το τεράστιο υδροηλεκτρικό έργο του James Bay]. «Έτσι, επιστρέψαμε στο Μόντρεαλ και συναντηθήκαμε με τον Jérôme Choquette, τον Υπουργό Δικαιοσύνης, σε ένα ξενοδοχείο στην Cote de Liesse, όπου μας ενημέρωσε για την κατάσταση μετά την απαγωγή του James Cross». Λίγο αργότερα, στο Σόρελ, περίπου 60 χιλιόμετρα ανατολικά του Μόντρεαλ, όπου ο Μπουράσα (ο οποίος είχε παντρευτεί στην πλούσια οικογένεια Σιμάρντ) θα περνούσε χρόνο με τη σύζυγό του και τους πεθερούς του, ο Σοκέτ τον ενημέρωσε μέσω τηλεφώνου, ότι ο υπουργός Εργασίας, Πιέρ Λαπόρτ, είχε επίσης απαχθεί και κρατιόταν όμηρος από το Front de Libération du Québec.
Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΗΣ ΚΡΙΣΗΣ Ο Langlois ανέφερε ότι, είπε στον αστυνομικό που φρουρούσε τον Μπουράσα, πως πρέπει να πάει να πάρει το πιστόλι που είχε αφήσει στο αυτοκίνητό του και να ζητήσει πρόσθετες αστυνομικές ενισχύσεις για να προστατεύσει τον πρωθυπουργό από επικείμενη τρομοκρατική απειλή. Σύμφωνα με τον Langlois, ο Bourassa κάλεσε στη συνέχεια τον Πρωθυπουργό, Pierre Elliott Trudeau, στην Οτάβα και συγκάλεσε έκτακτη συνεδρίαση του επαρχιακού υπουργικού συμβουλίου στο Queen Elizabeth Hotel στο Μόντρεαλ. «Αυτή ήταν η αρχή της κρίσης του Οκτωβρίου», είπε ο Langlois.
Η «ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ» Η κόρη του Μπουράσα, η Μισέλ, ήταν μόλις 4 ετών όταν ξέσπασε η κρίση του Οκτωβρίου. Είπε ότι μπορεί ακόμα να θυμηθεί τη νύχτα όταν την ξυπνήσανε και τη βάλανε σε ένα αυτοκίνητο, μέρος αυτοκινητοπομπής που φρουρούσε αστυνομία μοτοσικλετών και την πήγανε σε ένα ασφαλές μέρος. «Για μένα, η κρίση του Οκτωβρίου, νομίζω, ήταν ένα είδος απώλειας αθωότητας», είπε, υπενθυμίζοντας ότι περίπου την ίδια στιγμή, ήταν επίσης με τους γονείς της στο σαλόνι τους στο σπίτι, όταν το μανιφέστο FLQ διαβάστηκε στην τηλεόραση και θυμήθηκε όταν ανακοινώθηκε η είδηση για το θάνατο του Laporte. Σε μια πιο χαρούμενη νότα, ο Ronald Poupart, ο οποίος ήταν διευθυντής επικοινωνιών του Bourassa και κάποτε ήταν επίσης ο εκτελεστικός διευθυντής του PLQ, υπενθύμισε αναμφίβολα το πιο υπερήφανο επίτευγμα του Bourassa και του Quebec Liberal – το έργο James Bay.
JAMES BAY PROJECT Σύμφωνα με τον Poupart, ο Bourassa και η ηγεσία του PLQ έλαβαν τη συνειδητή απόφαση να ρίξουν φως στο προσκήνιο της ανακοίνωσης ως αισιόδοξη αντίθεση για τον αρνητικό αντίκτυπο που είχε η κρίση του Οκτωβρίου στο Κεμπέκ. [Ο Μπουράσα εργαζόταν για το όραμά του, που ήταν το έργο James Bay, τουλάχιστον από το 1969, όταν ήταν ακόμα backbencher στο PLQ. Στη συνέχεια το έκανε αιχμή του δόρατος στην πλατφόρμα του για τη φιλελεύθερη ηγεσία, προτού κερδίσει τις εκλογές του 1970]. Κατά ειρωνικό τρόπο, σύμφωνα με τον Raymond Garneau, ο οποίος ήταν Πρόεδρος του Υπουργείου Οικονομικών στο υπουργικό συμβούλιο του Μπουράσα, το Parti Québécois, το οποίο είχε εκλέξει τον πρώτο του βουλευτή στην Εθνοσυνέλευση το 1970, ήταν κρίσιμο κατά τη συγκεκριμένη στιγμή τόσο μεγάλων υδροηλεκτρικών έργων – προτιμώντας την πυρηνική ενέργεια. «Φανταστείτε σήμερα, αν είχαμε επιλέξει να ξεκινήσουμε με την πυρηνική ενέργεια», σημείωσε ο Garneau. «Τι καταστροφή θα ήταν λόγω όλων των περιβαλλοντικών ανησυχιών».
ΜΠΟΥΡΑΣΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΟΙΚΙΑ Πολλοί ακόμα θυμούνται τις σχέσεις που είχε η Ελληνική Παροικία την εποχή που κυβερνούσε ο Ρομπέρ Μπουράσα. Άτομα όπως η Ελένη Μπακοπάνου, η Κατερίνα Λυμπέρη, η Τασία Γιαννάκη, ο Ντένις Αρβανιτάκης, και περισσότερο απ’ όλους, ο τότε φιλελεύθερος βουλευτής, Χρήστος Σύρρος, είχαν την ευκαιρία να τον γνωρίσουν από κοντά και να παίξουν καθοριστικό ρόλο στις σχέσεις αυτές. «Ήταν ένας αξιόλογος και αξιοθαύμαστος πολιτικός ηγέτης, έτοιμος να ακούσει όλα τις γνώμες αλλά τελικά κατέληγε στη δικές του εκτιμήσεις και λύσεις», μας είπε ο Χρήστος Σύρρος. «Σπανίζουν η κλάση ηγεσίας σαν του Μπουράσα στις μέρες μας», κατέληξε ο πρώην βουλευτής και υπουργός.
Η Κίνα έκρυβε την αλήθεια για τον κορωνοϊό και συσσώρευσε ιατρικές προμήθειες
Ο κορωνοϊός μεγαλώνει συνεχώς το χάσμα που ήδη υπάρχει ανάμεσα σε ΗΠΑ και Κίνα. Το Πεκίνο επιχείρησε να αποτρέψει τον Π.Ο.Υ. (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας) να εκπέμψει εγκαίρως συναγερμό για το ξέσπασμα της πανδημίας στις αρχές Ιανουαρίου, σύμφωνα με τα όσα φαίνεται να υποστηρίζει η CIA, η οποία κατηγορεί τους Κινέζους ότι την ίδια εποχή συγκέντρωναν ιατρικά εφόδια απ’ όλο τον κόσμο. Το θέμα βέβαια το ανέλυσε διεξοδικά στο προηγούμενο φύλλο των ΕΛΛΗΝΟΚΑΝΑΔΙΚΩΝ ΝΕΩΝ ο συν-εκδότης της εφημερίδας, Γιώργος Γκιούσμας, βγάζοντας στη… σέντρα την Κίνα για συσσώρευση παγκόσμιου ιατρικού υλικού. Δημοσιεύσαμε μάλιστα και φωτογραφία από το αεροδρόμιο του Τορόντο, που δείχνει Κινέζους να μεταφέρουν κούτες με ιατρικό υλικό προς… αναχώρηση για την Κίνα. Το ρεπορτάζ ανέλυσε την κατάσταση σε όλο τον κόσμο αλλά και στον Καναδά, εφόσον από το Τορόντο έφυγαν για Κίνα 60 τόνοι εμπόρευμα και από το Μόντρεαλ 30 τόνοι! Έτσι λοιπόν για να… ευλογήσουμε και τα γένια μας, ήρθε τώρα η έκθεση της CIA να μας… δικαιώσει! Σύμφωνα με νέες πληροφορίες, είναι αλήθεια πως την τελευταία εβδομάδα του Ιανουαρίου 2020, η Κίνα εισήγαγε 56.000.000 αναπνευστήρες και μάσκες, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία. Παράλληλα, μείωσαν τις εξαγωγές κινεζικών μασκών PPE και άλλων ιατρικών εργαλείων. Έκθεση της CIA, το περιεχόμενο της οποίας διέρρευσε, αναφέρει ότι Αμερικανοί αξιωματούχοι συγκέντρωσαν πληροφορίες, που αποδεικνύουν ότι η Κίνα απείλησε τον Π.Ο.Υ. ότι θα σταματήσει να συνεργάζεται στην έρευνα για την καταπολέμηση του κορωνοϊού, που ήδη είχε αρχίσει να διεξάγει ο Οργανισμός, σε περίπτωση που κήρυττε παγκόσμια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Πρόκειται για τη δεύτερη τέτοια έκθεση που βλέπει το φως της δημοσιότητας και είναι πιθανό να πυροδοτήσει περαιτέρω εντάσεις στις αμερικανοκινεζικές σχέσεις. Η πρώτη έκθεση, μια γερμανική εκτίμηση πληροφοριών που δημοσιεύθηκε από το Der Spiegel, είχε αποκαλύψει πως η Κίνα είχε ζητήσει να συγκαλυφθεί η σοβαρότητα του κορωνοϊού από τον Π.Ο.Υ. Σύμφωνα με τις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες, ο Κινέζος πρόεδρος Xi Jinping είχε ζητήσει από το γενικό διευθυντή του Π.Ο.Υ. Tedros Adhanom Thebreyesus να καλύψει τη σοβαρότητα της κατάστασης τον Ιανουάριο του 2020. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Xi είχε ζητήσει από τον Tedros να μην αποκαλύψει πως ο ιός ήταν μεταδοτικός μεταξύ ανθρώπων. Από την πλευρά του ο Π.Ο.Υ. προέβη σε επίσημη διάψευση, αλλά αρνήθηκε να σχολιάσει αν Κινέζοι αξιωματούχοι προσπάθησαν να καθυστερήσουν, ή να αλλάξουν την ανακοίνωση που καθιστούσε τον πλανήτη σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. «Δε σχολιάζουμε συγκεκριμένες συζητήσεις που διεξάγονται με κράτη-μέλη, αλλά μπορούμε να πούμε ότι ανά πάσα στιγμή κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ο Π.Ο.Υ. ενήργησε βάσει τεκμηρίων που επικεντρώνεται στην προστασία όλων των ανθρώπων, παντού» δήλωσε ο εκπρόσωπος του Οργανισμού. Η έκθεση της CIA τονίζει ότι, όταν ο Π.Ο.Υ. κήρυξε πανδημία στις 11 Μαρτίου, προσπάθησε να «αποδεσμεύσει» την Κίνα. Και η αναφορά χαρακτηρίζει τη στάση αυτή ως την αιτία που πυροδότησε οργή στη Δύση και ώθησε τον πρόεδρο Τραμπ να επικρίνει τον Π.Ο.Υ. για τη στήριξη που παρείχε στο χειρισμό του Πεκίνου και στη συνέχεια, το Μάρτιο, να αναστείλει τη χρηματοδότηση. Το έγγραφο της CIA, η γερμανική έκθεση και μια άλλη έρευνα-ανάλυση που πραγματοποίησε το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η Κίνα απέκρυψε τις πληροφορίες σχετικά με το κορωνοϊό τον Ιανουάριο, για να έχει το χρόνο να ανασυνταχθεί και να συσσωρεύσει ιατρικές προμήθειες απ’ όλο τον κόσμο.
Η «Ασπίδα της Αθηνάς» προσφέρει την… ομπρέλα της στις κακοποιημένες γυναίκες
Avleen K Mokha
Αργά το βράδυ του Σαββάτου 18 Απριλίου, ένας άντρας άρχισε να πυροβολεί πολίτες στη βόρεια Νέα Σκωτία. Πρόκειται για το πιο θανατηφόρο μακελειό στην ιστορία του Καναδά, με τουλάχιστον 22 νεκρούς, συμπεριλαμβανομένου ενός μέλους των Βασιλικών Ενόπλων Δυνάμεων του Καναδά. Η έρευνα σχετικά με τα κίνητρα του δολοφόνου έδειξε ότι ο άνδρας είχε κακοποιήσει προφορικά και σωματικά τη μακροχρόνια φίλη του. Πριν σκοτώσει τος υπόλοιπους, επιτέθηκε στη σύντροφό του και την κράτησε βίαια. Η αστυνομία της Nova Scotia πιστεύει ότι αυτή η «σημαντική επίθεση» θα μπορούσε να ήταν «καταλύτης» για τη θανατηφόρα αλυσίδα γεγονότων. Η σύντροφος του δολοφόνου κατέφυγε στο δάσος και κατάφερε να επιβιώσει. Η προσπάθεια επιβράδυνσης της εξάπλωσης του κορωνοϊού (COVID-19) σημαίνει ότι οι γυναίκες σε ολόκληρο τον Καναδά περνούν περισσότερο χρόνο με πιθανούς βίαιους συντρόφους. Δε μπορούν να ξεφύγουν εύκολα από τους κακοποιητές τους. Το άγχος από εξωτερικούς παράγοντες, το κλείσιμο σχολείων ή η ανεργία, μπορούν να επιδεινώσουν την κακοποίηση. Αυτό το άγχος μπορεί να προκαλέσει την άνοδο βίαιων επεισοδίων, αλλά δε δικαιολογεί τη δράση των κακοποιητών. Γι αυτό το λόγο, οι υπηρεσίες συνεχίζουν να παρέχουν υποστήριξη για τις γυναίκες που αντιμετωπίζουν βία στο σπίτι κατά τη διάρκεια της έκτακτης ανάγκης του κορωνοϊού (COVID-19) και θεωρούνται βασικές.
Η Ασπίδα της Αθηνάς είναι ένας τέτοιος οργανισμός. Η ασπίδα υποστηρίζει τις γυναίκες στο Μόντρεαλ που αντιμετωπίζουν κακοποίηση στο σπίτι. Ο οργανισμός έχει τρία σημεία εξυπηρέτησης στο Μόντρεαλ, συμπεριλαμβανομένου ενός καταφυγίου για γυναίκες στο Park Extension. Το ιδρυτικό μέλος και εκτελεστική διευθύντρια, Μέλπα Καματερού, ηγήθηκε του οργανισμού τα τελευταία 29 χρόνια. Αναλύει τις πραγματικότητες της διατήρησης της Ασπίδας κατά τη διάρκεια έκτακτης ανάγκης για τη δημόσια υγεία.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΠΡΟΦΑΝΗΣ Η σωματική επίθεση είναι μόνο ένα είδος συζυγικής βίας. Η συζυγική βία συμβαίνει, όταν δύο άτομα βρίσκονται σε μια σχέση και ένα άτομο έχει αρνητικά ακραίες συμπεριφορές, όπως απειλές, παρενόχληση και σωματικά χτυπήματα. Το άτομο που ενεργεί με τέτοιο τρόπο ελπίζει να διασφαλίσει ότι ο σύντροφός του δε θα αφήσει τη σχέση. «Δεν είναι πάντα τόσο προφανές, όσο ένας άντρας να χτυπάει τη γυναίκα του», λέει το «Γυναικείο Καταφύγιο» του West Island. «Θα είναι συχνά ύπουλος: αυτές οι γυναίκες υφίστανται προσβολές, δυσφήμιση και συνεχή έλεγχο από το σύντροφό τους».
ΑΝΑΓΚΗ ΣΤΕΓΑΣΗΣ Το Κεμπέκ έχει περίπου 100 καταφύγια για γυναίκες που βιώνουν συζυγική βία. Τα καταφύγια παραχωρούν στις γυναίκες ένα μέρος για να μείνουν προσωρινά. Το Shield of Athena είναι ένα από τα λίγα καταφύγια που δέχεται μητέρες με τα παιδιά τους. Οι γυναίκες στο Shield of Athena διαμένουν από μια μέρα μέχρι 2 μήνες. Πέρυσι, περίπου οι μισές από τις προστατευμένες γυναίκες έμειναν για 33 ημέρες. «Φυσικά, αν δούμε ότι η γυναίκα δεν έχει χρήματα, δε διαθέτει σύστημα υποστήριξης, τότε θα το επεκτείνουμε σε 3 μήνες», είπε η κα Καματερού. Το καταφύγιο οργανώνει δραστηριότητες για γυναίκες, οι οποίες προετοιμάζονται για είσοδο στην αγορά εργασίας. Για παράδειγμα, οι γυναίκες λαμβάνουν βοήθεια για τη σύνταξη βιογραφικού ή τη δημιουργία επαγγελματικών καρτών. «Αν δώσεις στις γυναίκες τις πληροφορίες, είναι εκπληκτικό πως τις διαχειρίζονται», είπε η Μέλπα Καματερού, που ανάφερε ότι ένα σεμινάριο για την αγορά εργασίας πέρυσι βοήθησε μια προστατευμένη γυναίκα να γίνει caterer [τροφοδότης / προμηθευτής τροφίμων]. «Πολλοί υποθέτουν ότι οι γυναίκες από εθνοτικές κοινότητες δεν κάνουν τίποτα με αυτά που τους δίνονται. Η αλήθεια είναι ότι θέλουν και μπορούν να εργαστούν. Θέλουν να είναι ανεξάρτητες». Επιπλέον, το καταφύγιο πραγματοποιεί συνεδρίες για διαχείριση άγχους, νομική διαβούλευση και αυτο-βελτίωση. «Όταν οι γυναίκες μπαίνουν στο καταφύγιο, δεν είναι ακόμη αυτόνομες. Σκοπός μας είναι να τις κάνουμε αυτόνομες», σημειώνει η κα Καματερού.
ΟΙ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ PARK EXTENSION Οι γυναίκες στο Park Extension ενδέχεται να διατρέχουν κίνδυνο για συζυγική βία κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Το 2016, το Τμήμα Αστυνομικών Υπηρεσιών του Μόντρεαλ (SPVM) δημοσίευσε μια έκθεση για τη βία μεταξύ παντρεμένων ζευγαριών. Το Park Extension κατέλαβε την 5η θέση από τις 32 γειτονιές στο Greater Montreal. Η οικονομική αυτονομία για να αφήσεις το σύντροφό σου είναι μια μεγάλη ανησυχία για τις γυναίκες στο Park Extension. Σχεδόν το 80% των κατοίκων ζουν με νοίκι και σχεδόν το 40% των ενοικιαστών δίνουν το ένα τρίτο ή περισσότερο του εισοδήματός τους προς ενοικίαση, σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία της απογραφής του 2016. Οι γυναίκες στο Park Extension που είναι μετανάστες αντιμετωπίζουν μεγαλύτερες προκλήσεις, επειδή τα Αγγλικά και τα Γαλλικά μπορεί να μην είναι η μητρική τους γλώσσα. Το γλωσσικό εμπόδιο μπορεί να δυσκολέψει τις γυναίκες να γνωρίζουν σχετικά με τις υπηρεσίες κοινωνικής και υγειονομικής περίθαλψης που έχουν στη διάθεσή τους, καθιστώντας τις αρκετά απομονωμένες ώστε να ελέγχονται από τους συντρόφους τους. Από τη στιγμή που ξεκίνησαν οι περιορισμοί κυκλοφορίας στο Κεμπέκ, λόγω του Covid-19, η Ασπίδα συνεχίζει τηλεφωνικές διαβουλεύσεις και καλεί μέσω τηλεδιάσκεψης. Μεγάλο μέρος του έργου της οργάνωσης έγκειται στη δωρεάν διαβούλευση με τις γυναίκες στις γλώσσες που μιλούν άνετα. Με αυτόν τον τρόπο, ο οργανισμός εξυπηρετεί αποκλειστικά τις πολυεθνικές γυναίκες, προσφέροντας υπηρεσίες σε 17 γλώσσες εκτός από την αγγλική και τη γαλλική. Οι περισσότερες γυναίκες που καλούν τον οργανισμό Shield of Athena δε μιλούν αγγλικά ή γαλλικά. 1 στις 2 κλήσεις το καταφύγιο που έλαβε κατά μέσο όρο πέρυσι, ήταν σε γλώσσα διαφορετική από την Αγγλική και τη Γαλλική. Ενώ η πλειονότητα των γυναικών παραπέμπεται στο Καταφύγιο, η Μέλπα Καματερού λέει ότι οι γυναίκες που συμβουλεύονται τις υπηρεσίες της Ασπίδας, συχνά διαβιβάζουν τις πληροφορίες σε άλλες γυναίκες στη γλώσσα τους ή στις θρησκευτικές κοινότητες που αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις. Οι γυναίκες σκέφτονται να φύγουν από τα σπίτια τους αλλά διστάζουν για τα επόμενα βήματα να βρουν απαντήσεις μέσω των γραμμών βοήθειας του οργανισμού.
ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΝΔΗΜΙΑ Το Shield of Athena είναι ένας από τους 575 οργανισμούς κατά της βίας γυναικών σε ολόκληρο τον Καναδά που χρειάζονται γρήγορα οικονομική βοήθεια κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Στις αρχές Απριλίου, ο πρωθυπουργός Justin Trudeau ανακοίνωσε ότι θα δοθούν 40 εκατομμύρια δολάρια στον τομέα της Γυναίκας και της Ισότητας των Φύλων στον Καναδά (WAGE). Μέχρι και 26 εκατομμύρια δολάρια αυτού του ποσού πρέπει να κατανεμηθούν σε καταφύγια για γυναίκες που διαφεύγουν από τη βία, αλλά τα χρήματα κινδυνεύουν να διανεμηθούν με αργούς ρυθμούς. Η κα Καματερού είπε, ότι από τότε που η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ανακοίνωσε βοήθεια, «Η Ασπίδα» έλαβε 10.000$. Ωστόσο, το καταφύγιο βρίσκεται οικονομικά στρυμωγμένο. «Δε μπορούμε να μετακινηθούμε για να πάρουμε δωρεές. Δε μας επιτρέπεται να αφήνουμε πολίτες να φέρνουν αναλώσιμα στο καταφύγιο. Γι ‘αυτό χρειαζόμαστε χρήματα για να καλύψουμε τα βασικά». Το προσωπικό της Ασπίδας περιλαμβάνει κοινωνικούς λειτουργούς και διερμηνείς γλωσσών. Η Καματερού έπρεπε να προσλάβει έναν άλλο κοινωνικό λειτουργό τον Απρίλιο, πράγμα που σημαίνει ότι ο οργανισμός θα πληρώσει την πρόσθετη επιβάρυνση ενός νέου υπαλλήλου, χωρίς τη δυνατότητα να βασίζεται σε δωρεές ή συγκέντρωση χρημάτων όπως συνήθως. «Σε κοινοτικό επίπεδο, ένας οργανισμός πρέπει να βασίζεται στη συγκέντρωση χρημάτων για να παραμείνει οικονομικά εύρωστος», δήλωσε η κα Καματερού, προσθέτοντας ότι οι οδηγίες έκτακτης ανάγκης για την υγεία, διατάσσουν τους ανθρώπους να μείνουν στο σπίτι, γεγονός που καθιστά δυσκολότερη την κινητοποίηση οικονομικής βοήθειας.
Η ΒΟΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΔΙΑΘΕΣΙΜΗ Οι δραστηριότητες στο καταφύγιο του Shield of Athena συνεχίζονται. Οι νέες γυναίκες που προσχωρούν στο καταφύγιο θα τεθούν σε καραντίνα πριν μπορέσουν να αλληλοεπιδράσουν με άλλους. Η Μέλπα Καματερού τονίζει, ότι οι γυναίκες που πάσχουν από συζυγική βία δεν είναι απαραίτητα άστεγες. Αν και οι άστεγες γυναίκες μπορούν και βιώνουν βία, το Shield of Athena επικεντρώνει τις υπηρεσίες της σε γυναίκες που έχουν σπίτια που είναι επικίνδυνα γι αυτές, λόγω συζυγικής βίας. Ο Δρ Ανδρέας Νικόλης πρόσφατα δώρισε μάσκες, γάντια και απολυμαντικά χεριών στο καταφύγιο, το οποίο επιτρέπει στους εργαζόμενους στο καταφύγιο να προστατεύονται. Καλέστε το Shield of Athena’s Montreal office στο 514-274-8117 ή στο 1-877-274-8117. Καλέστε τις Γραμμές παραπομπής και βοήθειας για την πολύγλωσση σεξουαλική βία στο 514-270-2900 (Μόντρεαλ) και 450-688-2117 (Laval). Όπως πάντα, καλέστε το 9-1-1 για βοήθεια από την αστυνομία.
Χρειάζονται περισσότερο κεφάλαιο κίνησης για να ανοίξουν ξανά επιτυχώς
Του Δημήτρη Ηλία
Μια νέα έρευνα από τον οργανισμό Restaurants Canada αποκάλυψε ότι τα περισσότερα εστιατόρια στο Κεμπέκ ενδέχεται να μην έχουν αρκετή ταμειακή ροή για να ανοίξουν ξανά επιτυχώς τις πόρτες τους. Τα νέα είναι ιδιαίτερα ανησυχητικά για την παροικία μας, καθώς ένας μεγάλος αριθμός ιδιοκτητών είναι Ελληνικής καταγωγής και η βιομηχανία της εστίασης στενά συνδεδεμένη με το Ελληνικό στοιχείο. Καθώς η επαρχία προχωρά με την άρση μέτρων έκτακτης ανάγκης, τα εστιατόρια θα χρειαστούν περισσότερη υποστήριξη, ώστε να παραμείνουν βιώσιμα μέχρι να ανακάμψουν πλήρως.
Η ΕΡΕΥΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΟΤΙ ΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΑ ΘΑ ΔΥΣΚΟΛΕΥΤΟΥΝ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ Περίπου επτά στους δέκα ερωτηθέντες δήλωσαν ότι ανησυχούν πολύ ότι η επιχείρησή τους δε θα έχει αρκετή ρευστότητα για να πληρώσει την τροφοδοσία, τα ενοίκια και άλλα έξοδα τους επόμενους τρεις μήνες. Παρόλο που το πρόγραμμα έκτακτης βοήθειας για ενοικίαση έκτακτης ανάγκης του Καναδά (CECRA) μπορεί να προσφέρει ανακούφιση σε ορισμένα εστιατόρια, οι υποχρεώσεις ενοικίου εξακολουθούν να αποτελούν πρόκληση για πολλούς: -Τουλάχιστον ένας στους πέντε ανεξάρτητους φορείς εκμετάλλευσης εστιατορίων ασχολείται με έναν ιδιοκτήτη που δεν είναι πρόθυμος να παρέχει ανακούφιση από ενοίκια. Είτε μέσω του προγράμματος CECRA είτε μέσω άλλης ρύθμισης. -Το 14% των ανεξάρτητων εστιατορίων δε μπόρεσε να πληρώσει ενοίκιο για τον Απρίλιο και σχεδόν το 20% δε μπόρεσε να πληρώσει ενοίκιο για το Μάιο, παρά το γεγονός ότι δεν είχε συμφωνία από τον ιδιοκτήτη τους για αναβολή αυτών των πληρωμών.
Ο ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΝΑΔΑ ΔΙΑΔΡΑΜΑΤΙΖΕΙ ΕΝΕΡΓΟ ΡΟΛΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΕΠΑΝΕΝΑΡΞΗΣ «Η ανθεκτικότητα της βιομηχανίας μας δε θα είναι αρκετή για να εμποδίσει τα εστιατόρια να αντιμετωπίσουν οικονομικές δυσκολίες τους επόμενους μήνες. Καθώς σταδιακά ανοίγουν, θα υπάρχει ανάγκη για συνεχή υποστήριξη», δήλωσε ο David Lefebvre, Αντιπρόεδρος της Restaurants Canada, Federal and Quebec. «Αυτή την εβδομάδα η κυβέρνηση του Κεμπέκ υπαινίχθηκε ότι τα εστιατόρια θα λάβουν υποστήριξη για να τα βοηθήσουν να ανοίξουν ξανά. Αυτή ήταν μια ευπρόσδεκτη είδηση». Πριν από την έναρξη της πανδημίας COVID-19, η βιομηχανία τροφίμων της Quebec σχεδόν 18 δισεκατομμυρίων δολαρίων αντιπροσώπευε το 4% του ΑΕΠ της επαρχίας και ήταν ο τρίτος μεγαλύτερος εργοδότης του ιδιωτικού τομέα της επαρχίας. Εάν οι συνθήκες δε βελτιωθούν, τα έσοδα θα μπορούσαν να μειωθούν έως και 3,3 δισεκατομμύρια δολάρια για το δεύτερο τρίμηνο του 2020 και η βιομηχανία ενδέχεται να μην είναι σε θέση να ανακτήσει τις περισσότερες από 175.000 θέσεις εργασίας που χάθηκαν λόγω του COVID-19. Τα εστιατόρια του Καναδά ζητούν περαιτέρω δράση στους ακόλουθους τομείς, όπου οι επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών τροφίμων συνεχίζουν να χρειάζονται υποστήριξη για να έχουν πιθανότητες επιβίωσης: -Εμπορική προστασία ενοικιαστών και ανακούφιση από ενοίκια. Ενώ το πρόγραμμα CECRA ανταποκρίνεται σε μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για τα εστιατόρια, πολλά δε θα είναι σε θέση να εξασφαλίσουν οποιαδήποτε προστασία ή ανακούφιση μέσω αυτού του μηχανισμού, χωρίς δικό τους σφάλμα. Απαιτείται ένα ευρύτερο πρόγραμμα ανακούφισης από τα ενοίκια για να προσελκύσουν επιχειρήσεις που έχουν σημειώσει σημαντική μείωση των πωλήσεων, αλλά δεν πληρούν το ισχύον κατώτατο όριο. Η εμπορική προστασία μισθωτών εξακολουθεί να απαιτείται για όσους δεν επωφελούνται από αυτό το πρόγραμμα για την ανακούφιση της πίεσης. -Βοήθεια με τις ταμειακές ροές και τα αυξανόμενα επίπεδα χρέους. Τα περισσότερα εστιατόρια είναι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που λειτουργούσαν ήδη με μικρά περιθώρια κέρδους πριν από την COVID-19. Με σημαντικά μειωμένα έσοδα που εισέρχονται στις περισσότερες επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών τροφίμων, πολλοί έχουν ήδη εξαντλήσει τα αποθεματικά τους, ή σύντομα θα το κάνουν. Ίσως χρειαστεί να επεκταθούν τα υφιστάμενα μέτρα και να συνεχίσουν να βρίσκονται νέες λύσεις για να διασφαλιστεί ότι τα εστιατόρια θα έχουν αρκετό κεφάλαιο κίνησης για να ανοίξουν ξανά τις πόρτες τους. -Βοήθεια με το κόστος εργασίας. Ενώ η επιδότηση μισθού 75% της ομοσπονδιακής κυβέρνησης βοηθά ορισμένα εστιατόρια να διατηρήσουν το προσωπικό στη μισθοδοσία, αυτά που τώρα προετοιμάζονται να ανοίξουν ξανά ανησυχούν ότι δε θα έχουν πρόσβαση σε αυτήν την υποστήριξη τους επόμενους μήνες. Περαιτέρω βοήθεια από την κυβέρνηση του Κεμπέκ σε αυτόν τον τομέα θα ήταν ευπρόσδεκτη, μαζί με την επέκταση του προγράμματος Καναδική Επείγουσα Μισθολογική Επιδότηση (CEWS) κατά μερικούς μήνες.
ΤΟ QUEBEC SOLIDAIRE ΖΗΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ CAQ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΤΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΑ Ο βουλευτής του Québec Solidaire για το Rosemont, Vincent Marissal, ο οποίος είναι εκπρόσωπος του κόμματος για φορολογικά ζητήματα και οικονομική δικαιοσύνη, καλεί την κυβέρνηση CAQ να δώσει στους ανεξάρτητους ιδιοκτήτες εστιατορίων της επαρχίας λίγο χώρο αναπνοής με την απόφαση ενός παγώματος ενός έτους για τα ενοίκια και μορατόριουμ για τις εξώσεις. «Ο περιορισμός που διήρκεσε σχεδόν δύο μήνες έπληξε σκληρά τον τομέα των εστιατορίων», είπε σε δήλωση. «Πολλοί δυσκολεύονται να ανταποκριθούν κατά τη διάρκεια του Μαΐου και αναρωτιούνται ήδη εάν θα είναι σε θέση να πληρώσουν το ενοίκιο τους τον Ιούνιο. Κάθε μέρα που περνά καταδικάζει περισσότερα εστιατόρια σε πτώχευση», συνέχισε.
ΕΠΗΡΕΑΣΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ COVID-19 Ο Marissal δήλωσε ότι τα μέτρα που προτείνει το Québec Solidaire θα επιτρέψουν στους ιδιοκτήτες εστιατορίων να παραμείνουν στις τοποθεσίες τους και θα αποτελέσουν επίσης μέρος της επερχόμενης οικονομικής αναζωογόνησης, βοηθώντας στην αποτροπή των απωλειών εσόδων πού ήταν 13,6 δισεκατομμύρια δολάρια στο Κεμπέκ το 2018. «Ο τομέας των εστιατορίων αντιπροσώπευε περισσότερες από 230.000 θέσεις εργασίας το 2018 στο Κεμπέκ», δήλωσε ο Marissal. «Δε μπορούμε να αφήσουμε όλες αυτές τις θέσεις εργασίας να εξαφανιστούν. Τα εστιατόρια είναι επίσης ένα κεντρικό στοιχείο της κοινότητας μας. Οι άνθρωποι το μικρό εστιατόριο γειτονιάς τους».
Πολλές γενοκτονίες γνώρισε ο εικοστός αιώνας και η Μικρασιατική γη τις χειρότερες από αυτές. Ας θυμηθούμε τούτες τις μέρες την ιστορική πλέον τοποθέτηση του σφαγέα Μπεχαεντίν Σακίρ το 1915: «Τα έθνη που απόμειναν στην αυτοκρατορία μας μοιάζουν με ξένα και βλαβερά χόρτα που πρέπει να ξεριζωθούν. Η Τουρκία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα, όπου η μωαμεθανική δύναμη και οι μωαμεθανικές αντιλήψεις θα κυριαρχούν και κάθε άλλη θρησκευτική προπαγάνδα θα καταπνίγεται. Και αυτό δε μπορεί να γίνει με την πειθώ. Άρα πρέπει να χρησιμοποιηθεί βία…». Η αρχή έγινε με τους Αρμένιους. Η συστηματική προσπάθεια της εξόντωσής τους έχει μείνει στην ιστορία ως η πρώτη προσπάθεια αναζήτησης μιας τεχνικής της γενοκτονίας, το πλέον αξιοσημείωτο εξαγώγιμο προϊόν του Κεμαλισμού. Την εφάρμοσαν οι Γερμανοί επί των Εβραίων, οι Κεμαλιστές στον Πόντο, στη Μικρά Ασία, στην Πόλη, στην Κύπρο, στο Κουρδιστάν… Η ανάγκη για τη διεθνή αναγνώριση τής Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού είναι επιτακτική και αποτελεί ουσιαστικά μια προοδευτική πολιτική πράξη που αποσκοπεί στη διασφάλιση των εθνικών μας συμφερόντων, ενώ ταυτόχρονα συνεισφέρει ενεργά στην ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή. Διότι αν είχαμε εγκαίρως διεκδικήσει πολιτικά την καταδίκη της Γενοκτονίας, όπως σωστά έπραξαν οι Εβραίοι, είναι σίγουρο ότι δε θα είχαμε τα τραγικά γεγονότα του Σεπτεμβρίου του1955, τις απελάσεις του 1964, την εισβολή του Αττίλα στην Κύπρο το 1974… Δε θα είχαμε τις συνεχιζόμενες, σε κάθε επίπεδο, απαράδεκτες προκλήσεις και διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και τη Θράκη. Θα πρέπει επιτέλους να κατατεθούν συγκεκριμένες προτάσεις, για τον τρόπο προώθησης της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού και θα πρέπει να ενταθούν οι προσπάθειες που γίνονται προς αυτό το σκοπό. Σχεδόν σε όλο τον πλανήτη οι άνθρωποι διώκονται, αποβάλλονται ή σκοτώνονται λόγω της φυλής, της θρησκείας, του φύλου ή της πολιτικής τους ένταξης. Η διεθνής κοινότητα δυστυχώς, κλείνει τα μάτια της ή δεν πράττει τίποτα. Με τη διεθνή αναγνώριση μπορούμε να μην επιτρέψουμε άλλες γενοκτονίες, άλλες κτηνωδίες… Στον Καναδά, χάρη στις εντατικές προσπάθειες του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου, δεκατρείς Καναδικές πολιτείες και διαμερίσματα έχουν προχωρήσει στην αναγνώριση, με την πόλη του Λαβάλ τελευταία στη σειρά. Είχαν προηγηθεί η Οτάβα, το Τορόντο, η Οσάβα, το Λασάλ, η Σαιντ Μισέλ- Βίλερεϊ, η Κοτ Σαιν Λίκ, το Μόντρεαλ, η Βάγκν, το Βανκούβερ, η Ρετζίνα, το Έντμοντον και το Κάλγκαρι. Διά στόματος του Γερουσιαστή Λεωνίδα Χουσάκου, κατάπληκτοι πληροφορηθήκαμε για την αχαρακτήριστη αρνητική παρέμβαση της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ στον πρόεδρο της Καναδικής Γερουσίας, ενόσω η εισήγηση Merchant – Χουσάκου περί αναγνώρισης βρισκόταν υπό μελέτη. Η ακατανόμαστη αυτή ενέργεια, αναμφίβολα συνέβαλε στην απόρριψη του αιτήματος από το ανώτατο νομοθετικό σώμα. Τέτοιου είδους ανθελληνικές συμπεριφορές, μας παραπέμπουν σε κάποιες σκοτεινές εποχές διχόνοιας και προδοτικών πράξεων. Πιστεύω ότι παρ’ όλες τις όποιες μικρότητες και αντιξοότητες, οι προσπάθειες δε θα πρέπει να εγκαταλειφτούν…
Πιστεύει ότι το άνοιγμα της οικονομίας πολύ νωρίς θα ήταν αντιπαραγωγικό
Ο εμπειρογνώμονας της μακροοικονομικής Δρ. Alan Green του Πανεπιστημίου Stetson της Κεντρικής Φλόριντα προτείνει ότι η πρόωρη ανάληψη των μέτρων θα μπορούσε να είναι αντιπαραγωγική στη συνεχιζόμενη μάχη για τη δημόσια υγεία κατά του COVID-19
Του Martin C. Barry
Με τον COVID-19 να εξαπλώνεται και να είναι αβέβαιο αν θα υπάρξει και δεύτερο κύμα του ιού το επόμενο φθινόπωρο, τίθενται ερωτήματα σχετικά με την προσέγγιση που πρέπει να ακολουθηθεί – με την οικονομική ανάκαμψη να έχει ύψιστη σημασία στο μυαλό πολλών ανθρώπων. Σύμφωνα με την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Johns Hopkins, υπάρχουν περισσότερα από τέσσερα εκατομμύρια επιβεβαιωμένες περιπτώσεις COVID-19 σε 185 χώρες και εδάφη. Και χωρίς αμφιβολία, η πανδημία του κορωνοϊού έχει καταστροφικές επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία.
Ο ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΑΝΤΙΚΤΥΠΟΣ Πολλές επιχειρήσεις έκλεισαν για σχεδόν δύο μήνες, γεγονός που προκάλεσε απολύσεις. Οι χώρες δημιουργούν σχέδια οικονομικής ανάκαμψης και οδηγίες για το άνοιγμα των επιχειρήσεων σε φάσεις με κατάλληλες προφυλάξεις. Αλλά πόσο καιρό μπορεί μια οικονομία να παραμείνει κλειστή; Πρέπει οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι να υποχωρήσουν στην αυξανόμενη ανυπομονησία του κοινού και να αρχίσουν να επιτρέπουν τη ζωή να επανέλθει στο φυσιολογικό; Ή θα πρέπει να συνεχίσουν, τουλάχιστον προς το παρόν, με το κλείσιμο; Πρέπει να εξετάσουν το ενδεχόμενο να υιοθετήσουν μια συστηματική προσέγγιση – αναγνωρίζοντας ότι θα υπάρξει εκτιμώμενο μέγεθος «ασφάλειας» – όπως μετριέται έναντι ζημιών στην οικονομία από τη συνεχιζόμενη διακοπή λειτουργίας; Ή συνεχίζουμε να εφαρμόζουμε προστατευτικά μέτρα COVID-19 έως ότου τα ποσοστά μόλυνσης και θνησιμότητας φτάσουν σε ασφαλή και ικανοποιητικά επίπεδα – ανεξάρτητα από το πόσο καιρό διαρκεί, αν αυτό αποδειχθεί απαραίτητο;
Ο ΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΕΙ «Ακούμε πολλούς ανθρώπους και πολιτικούς που βλέπουν την οικονομική ζημιά, η οποία είναι μεγάλη, και λέμε “Ωχ, πρέπει να ανοίξουμε ξανά για να σώσουμε την οικονομία”, λέει ο ειδικός της μακροοικονομικής Δρ. Άλαν Γκριν, πρόεδρος τμήματος και αναπληρωτής καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Stetson της Κεντρικής Φλόριντα. «Αλλά αυτό που λέω, και αυτό που νομίζω ότι κάθε οικονομολόγος που έχω δει να μιλάει δημόσια λέει, είναι ότι τα μέτρα γίνονται ανάποδα. Ακόμα κι αν επιτρέψετε νόμιμα τα πάντα να ανοίξουν ξανά, η οικονομία δεν πρόκειται να ανακάμψει μέχρι να περιοριστεί ο ιός». Από τη μία πλευρά, υποστηρίζει, η κατάργηση των αναγκαστικών προστατευτικών μέτρων δε θα βοηθήσει απαραίτητα στην επανεκκίνηση της οικονομίας. Καθώς οι άνθρωποι αρχίζουν να κυκλοφορούν ανοιχτά για άλλη μια φορά, τα απομεινάρια του εξαιρετικά μεταδοτικού ιού SARS-CoV-2 θα αρχίσουν να εξαπλώνονται ξανά, να αρρωσταίνουν περισσότερους ανθρώπους, ενώ αυξάνουν το επίπεδο του φόβου και της ανησυχίας του κόσμου για αναζωπύρωση της πανδημίας.
ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ «Μέρος αυτού του ενστίκτου να προσπαθήσουμε και να κινηθούμε γρήγορα για να ανοίξουμε εκ νέου, προκειμένου η οικονομία να ξανακινήσει, στην πραγματικότητα πιθανότατα να αποτύχει», είπε ο Green. «Αυτό που θα πρέπει να είναι η προτεραιότητα, είναι η επένδυση στη δημόσια υγεία, των περισσότερων τεστ για τον ιό, γνωρίζοντας πού βρίσκεται ο ιός, περιμένοντας να αποσυμφορηθούν τα νοσοκομεία, σε σημείο όπου μπορεί κανείς πραγματικά να συνεχίσει τις δοκιμές για τον εντοπισμό. Έτσι, όταν ανοίξουμε ξανά, εάν υπάρχουν εστίες, να μπορούμε να τις εξαλείψουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια». Όσον αφορά το εναλλακτικό επιχείρημα, ότι πρέπει να εξισορροπήσουμε δυνητικά κλιμακωτές απώλειες από τις μεγαλύτερες οικονομικές απώλειες, από το να μην προχωρήσουμε γρηγορότερα, ο Green είπε ότι έχει πρόβλημα με αυτή τη σκέψη.
Η ΥΓΕΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ «Λένε ότι ο συνολικός αριθμός των θανάτων από τον ιό είναι σταθερός και αναπόφευκτος», είπε. «Αυτό σημαίνει ότι πολλοί άνθρωποι θα πεθάνουν ούτως η άλλως, γι’ αυτό πρέπει να ανοίξουμε την οικονομία. Αλλά ο συνολικός αριθμός των θανάτων δεν είναι καθόλου καθορισμένος. Εξαρτάται πλήρως από τη δημόσια υγεία». «Και πάλι, το σημείο που προσπαθώ να επισημάνω ως οικονομολόγος, είναι ότι αν προχωρήσουμε, και υπάρξουν κάποιοι θάνατοι, να προσπαθήσουμε να ανοίξουμε την οικονομία, οι άνθρωποι θα φοβούνται και δεν πρόκειται να συμμετάσχουν στην οικονομία και θα συνεχίσουμε να είμαστε σε μεγάλη ύφεση. Και θα δικαιολογούνται να φοβούνται, επειδή οι άνθρωποι δε θέλουν να πεθάνουν και οι άνθρωποι δε θέλουν να αρρωστήσουν τα μέλη της οικογένειάς τους. Επομένως, εάν ο ιός δεν έχει περιοριστεί, τότε δεν υπάρχει τρόπος να επιστρέψουν τα πράγματα στο φυσιολογικό».
ΔΙΑΤΗΡΗΣΤΕ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ Η συμβουλή του; «Κρατήστε την οικονομία κλειστή για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, κάτι που μπορούμε να κάνουμε, αυξάνοντας δραματικά τα τεστ, ώστε να μπορούμε να γνωρίζουμε πού βρίσκεται ο ιός και, στη συνέχεια, να εντοπίσουμε ανθρώπους που τον έχουν», δήλωσε ο Green. «Και παρόλο που είναι λίγο νωρίς, αυτό φαίνεται να λειτουργεί, τουλάχιστον σε κάποια άλλα μέρη». Υποστηρίζει ότι, υπογραμμίζοντας τη σημασία των ανθρώπινων απωλειών, μακροπρόθεσμα αυτό θα ευνοήσει ένα καλύτερο οικονομικό αποτέλεσμα. «Επειδή εάν περιορίσουμε δραματικά τον ιό, τότε μπορούμε πραγματικά να ανοίξουμε ξανά με λιγότερο φόβο, επειδή θα έχουμε πιο ακριβείς πληροφορίες, περισσότερα άτομα θα επιστρέψουν και θα συμμετάσχουν. Θα έχουμε λοιπόν μια πολύ καλύτερη οικονομική ανάκαμψη με τα σωστά μέτρα για τη δημόσια υγεία».
Σε δεινή θέση βρίσκεται ο Καναδάς, όσον αφορά την ανεργία στη χώρα. Η Πανδημία έχει επιφέρει σοβαρό πλήγμα σε όλες τις Επαρχίες, με αποτέλεσμα, μέσα σε δύο μήνες, το ποσοστό ανεργίας να έχει «σκαρφαλώσει» στο 13% τον Απρίλιο, από το 5,6% του Φεβρουαρίου και το 7,8% του Μαρτίου. Μάλιστα, σε ορίζοντα 44 ετών, από το 1976 δηλαδή που υπάρχουν συγκρίσιμα στοιχεία για την αγορά εργασίας και τη μέτρηση της ανεργίας, αυτό είναι το 2ο χειρότερο ποσοστό στον Καναδά, μετά το 13,1% του Δεκεμβρίου 1982, όταν η χώρα είχε βρεθεί τότε σε οικονομική ύφεση! Ειδικότερα το Κεμπέκ, είναι η επαρχία που επλήγη περισσότερο, εφόσον το ποσοστό ανεργίας «εκτινάχθηκε» σε πρωτόγνωρα… ύψη, ήτοι στο 17%(!) μετά το 8,1% του Μαρτίου αλλά και το (για πρώτη φορά στην ιστορία της επαρχίας) χαμηλό του Φεβρουαρίου 4,5%! Ο αντίκτυπος στην οικονομία του Καναδά ήταν ιδιαίτερα έντονος, εφόσον οι επιχειρήσεις –λόγω του lockdown– αναγκάστηκαν να απολύσουν προσωπικό, με τις θέσεις εργασίας που χάθηκαν έως και τον Απρίλιο να πλησιάζουν τα 2 εκ. (1.472.000 άτομα πλήρους απασχόλησης και 521.900 άτομα μερικής απασχόλησης). Από τα 2 εκ. που έχασαν τη δουλειά τους στον Καναδά από τον Φεβρουάριο, περίπου 821.000 άτομα ήταν στο Κεμπέκ (-18,7% το χειρότερο ποσοστό ανάμεσα στις επαρχίες). Επίσης, το ποσοστό συμμετοχής στο εργατικό δυναμικό της χώρας «έπεσε» ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ κάτω από το 60% (58,9%) από 63,5% που ήταν, το οποίο είναι το χαμηλότερο που έχει καταγραφεί… Για να δούμε ακόμα πιο… καθαρά το μέγεθος του προβλήματος, αρκεί να αναφερθεί ότι το μέγεθος της μείωσης της απασχόλησης είναι τέτοιο, που ξεπερνάει κατά πολύ και την περίοδο της ύφεσης 1981-1982, που είχε τότε ως αποτέλεσμα τη συνολική μείωση της απασχόλησης κατά 612.000 θέσεις εργασίας (-5,4%) για περίπου 17 μήνες!
ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΑΡΧΙΕΣ Το ποσοστό ανεργίας αυξήθηκε σημαντικά σε όλες τις επαρχίες τον Απρίλιο. Στο Κεμπέκ, το ποσοστό αυξήθηκε σε 17%, το υψηλότερο ποσοστό στην επαρχία από τότε που έγιναν διαθέσιμα συγκρίσιμα στοιχεία το 1976, και το υψηλότερο μεταξύ όλων των επαρχιών. Ο αριθμός των ανέργων αυξήθηκε με ταχύτερο ρυθμό στο Κεμπέκ (+101% ή +367.000 σε διάστημα ενός μήνα) σε σχέση με άλλες επαρχίες. Τον Απρίλιο, η αύξηση του αριθμού των ατόμων που απολύθηκαν προσωρινά, ήταν αναλογικά υψηλότερη στο Κεμπέκ από ό,τι σε άλλες επαρχίες, ενώ η αύξηση του αριθμού των ατόμων που προέρχονται από το εργατικό δυναμικό ήταν αναλογικά χαμηλότερη. Ιδού και ο πίνακας με τα ποσοστά ανεργίας των 10 επαρχιών (με φθίνουσα σειρά τον Απρίλιο):
ΜΑΡΤΙΟΣ 2020 ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2020 Quebec 8,1% 17% Newfoundland and Labrador 11,7% 16% Alberta 8,7% 13,4% New Brunswick 8,8% 13,2% Nova Scotia 9% 12% British Columbia 7,2% 11,5% Manitoba 6,4% 11,4% Saskatchewan 7,3% 11,3% Ontario 7,6% 11,3% Prince Edward Island 8,6% 10,8%
ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΟΛΕΙΣ Η απασχόληση μειώθηκε απότομα από το Φεβρουάριο έως τον Απρίλιο σε κάθε μία από τις τρεις μεγαλύτερες μητροπολιτικές περιοχές του Καναδά (CMAs). Στην CMA του Μόντρεαλ (περιλαμβάνει εκτός του Μόντρεαλ και τις περιοχές Laval, North Shore, South Shore), το ποσοστό ανεργίας ήταν 18,2% τον Απρίλιο, μια αύξηση 13,4 ποσοστιαίων μονάδων από το Φεβρουάριο. Συγκριτικά, το ποσοστό ανεργίας στο Μόντρεαλ είχε φτάσει στο 10,2% κατά τη διάρκεια της ύφεσης του 2008-2009. Επίσης, στο Τορόντο, το ποσοστό ανεργίας ήταν 11,1% τον Απρίλιο (αύξηση 5,6 ποσοστιαίες μονάδες από το Φεβρουάριο) και στο Βανκούβερ ήταν 10,8% (αύξηση 6,2 ποσοστιαίες μονάδες).
ΜΕΓΑΛΗ ΠΤΩΣΗ ΣΤΙΣ ΩΡΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ Ο αριθμός των αυτοαπασχολούμενων (περίπου 2 εκατομμύρια) ελάχιστα άλλαξε το τελευταίο δίμηνο της κρίσης της Πανδημίας. Όμως για αυτή την ομάδα εργαζόμενων, ο αντίκτυπος της διακοπής λειτουργίας λόγω της COVID-19 έγινε αισθητός λόγω σημαντικής απώλειας ωρών εργασίας. Ειδικότερα, τον Απρίλιο, το 59,4% των αυτοαπασχολούμενων εργάστηκαν λιγότερο από το ήμισυ των συνήθων ωρών εργασίας τους κατά τη διάρκεια της εβδομάδας της 12ης Απριλίου, συμπεριλαμβανομένου του 38,4% που δεν εργάζονταν ως ωρομίσθιοι. Κατά την έναρξη ενός ξαφνικού σοκ στην αγορά εργασίας, οι αυτοαπασχολούμενοι είναι πιθανό να συνεχίσουν να αναφέρουν ότι απασχολούνται, με βάση την προσκόλληση στην επιχείρησή τους, ακόμη και όταν οι επιχειρηματικές συνθήκες επιδεινώνονται. Τα ομοσπονδιακά μέτρα που ανακοινώθηκαν το Μάρτιο και τον Απρίλιο με στόχο την παροχή προσωρινής οικονομικής στήριξης στους αυτοαπασχολούμενους μπορεί να συνέβαλαν στην ενίσχυση αυτής της κατάσχεσης.
ΕΠΙΠΛΕΟΝ 3,3 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΚΑΝΑΔΟΙ ΕΡΓΑΣΤΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΙΟ Για να κατανοήσουμε καλύτερα το βαθμό στον οποίο οι καναδοί εργοδότες και εργαζόμενοι έχουν ήδη προσαρμοστεί στο οικονομικό lockdown λόγω του covid-19 και να ρίξει «φως» στη δυνατότητα περαιτέρω προσαρμογών, η Έκθεση της Στατιστικής Υπηρεσίας για τον Απρίλιο περιλάμβανε συμπληρωματικές ερωτήσεις σχετικά με την εργασία από το σπίτι. Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας της 12ης Απριλίου, 12 εκατομμύρια Καναδοί απασχολούνται και εργάστηκαν περισσότερο από το 50% των συνήθων ωρών τους. Περίπου 5 εκατομμύρια από αυτούς εργάστηκαν τις περισσότερες ώρες τους από το σπίτι. Αυτό περιλάμβανε 3,3 εκατομμύρια εργαζόμενους που συνήθως εργάζονταν σε άλλη τοποθεσία εκτός από το σπίτι. Μπορεί εύλογα να υποτεθεί ότι αυτοί οι εργαζόμενοι άλλαξαν το χώρο εργασίας τους ως «απάντηση» στο οικονομικό κλείσιμο λόγω της covid-19. Ωστόσο, αυτή η ικανότητα προσαρμογής βραχυπρόθεσμα δεν εξισορροπήθηκε σε ολόκληρη την οικονομία. Η εργασία από το σπίτι διέφερε σημαντικά από τη βιομηχανία τον Απρίλιο, αντανακλώντας μια σειρά παραγόντων, συμπεριλαμβανομένων των απαιτήσεων που σχετίζονται με το επάγγελμα, ώστε να έρθουν σε στενή φυσική επαφή με άλλους, όπως οι συνάδελφοι, οι πελάτες και το κοινό. Στις περισσότερες βιομηχανίες όπου απαιτείται τόσο στενή επαφή, ένα σχετικά χαμηλό ποσοστό εργαζομένων που εργάζονταν τουλάχιστον μία ώρα, έκαναν τη δουλειά τους από το σπίτι. Αυτό περιλάμβανε υπηρεσίες στέγασης και τροφίμων (8,4%), κατασκευές (19,0%) και υπηρεσίες χονδρικού και λιανικού εμπορίου (20,8%). Καθώς οι οδηγίες φυσικής αποστασιοποίησης προσαρμόζονται και η οικονομική δραστηριότητα ξαναρχίζει σταδιακά ανά τομέα, θα είναι κρίσιμο να μετρηθεί ο βαθμός στον οποίο μπορούν να εφαρμοστούν προσαρμογές στο χώρο εργασίας, εκτός από την εργασία από το σπίτι, σε αυτούς τους κλάδους. Αντίθετα, σε βιομηχανίες όπου η στενή επαφή με άλλους είναι λιγότερο απαραίτητη, περισσότεροι εργαζόμενοι έτειναν να κάνουν τη δουλειά τους από το σπίτι τον Απρίλιο. Πρόκειται για εργαζόμενους σε επαγγελματικές, επιστημονικές και τεχνικές υπηρεσίες (75,5%), χρηματοδότηση, ασφάλιση και ακίνητη περιουσία (67,4%), και δημόσια διοίκηση (62,6%). Οι ίδιες αυτές βιομηχανίες έχουν υποστεί σχετικά λιγότερες απώλειες απασχόλησης από το Φεβρουάριο και ενδέχεται να διευκολύνουν την επανάληψη της πλήρους δραστηριότητας, είτε μέσω της συνέχισης της εργασίας από το σπίτι, είτε –ενδεχομένως– μέσω επενδύσεων σε προσαρμογές στο χώρο εργασίας.
Τα τρία πιθανότερα σενάρια για την εξέλιξη της πανδημίας μέσα στην επόμενη διετία
Ένας βασικός άγνωστος παράγοντας στην «εξίσωση» της Covid-19 είναι πότε θα υπάρξει ένα ευρέως διαθέσιμο εμβόλιο, ώστε μέσω αυτού του τρόπου ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού να ανοσοποιηθεί.
Αν υπάρξει απρόσμενα γρήγορα ένα ευρέως διαθέσιμο εμβόλιο για τον κορωνοϊό, τότε ίσως επικρατήσει ένα τέταρτο, πιο αισιόδοξο σενάριο
Ασφαλώς, κανένας δε διαθέτει τη μαγική κρυστάλλινη σφαίρα που δείχνει το μέλλον. Όμως, Αμερικανοί επιστήμονες, θεωρώντας πολύ πιθανό η πανδημία Covid-19 να διαρκέσει περίπου δύο χρόνια, παρουσίασαν τα τρία πιθανότερα σενάρια για το πώς μπορεί να εξελιχθεί μέσα στην επόμενη διετία. Οι ερευνητές του Κέντρου Έρευνας και Πολιτικής Λοιμωδών Νόσων του Πανεπιστημίου της Μινεσότα, βάσισαν τις προβλέψεις τους στην εμπειρία οκτώ προηγούμενων πανδημιών γρίπης φθάνοντας έως το 18ο αιώνα, καθώς και σε στοιχεία από την τρέχουσα πανδημία. Αν και η Covid-19 δεν προκαλείται από ιό γρίπης αλλά κορωνοϊό, και οι δύο τύποι ιών πλήττουν το αναπνευστικό σύστημα και έχουν ομοιότητες, όπως η εξάπλωση από ασυμπτωματικούς φορείς (στην περίπτωση του νέου κορωνοϊού σε βαθμό μεγαλύτερο απ’ ό,τι οι ιοί της γρίπης). Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι, με δεδομένη την εύκολη εξάπλωση του SARS-CoV-2, περίπου το 60% έως 70% του πληθυσμού σε κάθε χώρα θα πρέπει να αποκτήσει ανοσία για να επιτευχθεί η συλλογική ανοσία («της αγέλης») και έτσι να μπει ένα «στοπ» στην πανδημία, κάτι που θα πάρει χρόνο.
ΤΑ ΤΡΙΑ ΠΙΘΑΝΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΕΞΗΣ: -Σενάριο 1 (το «άσχημο»): Το τωρινό πρώτο κύμα της Covid-19 ακολουθείται από μια σειρά μικρότερων κυμάτων («κορυφών και κοιλάδων») κατά τη διάρκεια ενάμισι έως δύο ετών, τα οποία βαθμιαία εξασθενούν εντός του 2021. -Σενάριο 2 (το «κακό»): Το πρώτο κύμα της φετινής άνοιξης ακολουθείται από ένα δεύτερο ακόμη μεγαλύτερο κύμα κρουσμάτων φέτος το φθινόπωρο ή το χειμώνα, όπως συνέβη με την πανδημία της «ισπανικής γρίπης» το 1918. Στη συνέχεια θα υπάρξουν ένα ή περισσότερα μικρότερα κύματα μέσα στο 2021. -Σενάριο 3 (το «καλό»): Το τωρινό πρώτο κύμα δεν ακολουθείται από κάποιο άλλο κύμα ή μια διαδοχή κυμάτων, αλλά από ένα «αργό σβήσιμο» της μετάδοσης της Covid-19 χωρίς μεγάλα «σκαμπανεβάσματα».
Κατά τη διάρκεια των επόμενων κυμάτων, εάν υπάρξουν, οι αρμόδιες Αρχές πιθανώς θα χρειαστεί, σύμφωνα με τους ερευνητές, να παίρνουν περιοδικά νέα περιοριστικά μέτρα, όπως η κοινωνική αποστασιοποίηση, και μετά να τα χαλαρώνουν ξανά, κυρίως για να διασφαλίσουν ότι τα συστήματα υγείας δεν κινδυνεύουν να κατακλυστούν από απότομη μαζική εισαγωγή ασθενών με κορωνοϊό. Άσχετα με το ποιο από τα σενάρια τελικά θα επικρατήσει στην πραγματικότητα, «πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για τουλάχιστον άλλους 18 έως 24 μήνες σημαντικής δραστηριότητας της Covid-19, με νέα επίκεντρα έξαρσης να ξεπηδούν περιοδικά σε διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές», συμπεραίνουν οι Αμερικανοί επιστήμονες. «Θα είναι κάτι που θα κρατήσει έως δύο χρόνια. Δεν είναι θέμα απλώς να περάσουμε την κορύφωση, όπως φαίνεται να πιστεύουν μερικοί άνθρωποι» δήλωσε στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» ο επιδημιολόγος Μαρκ Λίπσιτς της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, ο οποίος συνεργάστηκε στη νέα μελέτη της Μινεσότα. Εκτίμησε ότι σε βάθος χρόνου δε θα είναι αρκετός ένας και μόνο «γύρος» κοινωνικής αποστασιοποίησης με κλείσιμο καταστημάτων, σχολείων και άλλων περιορισμών. Εάν τα κρούσματα περάσουν πάλι κάποιο όριο, που θα ορίσουν οι κατά τόπους Αρχές (π.χ., 35 κρούσματα ανά 10.000 κατοίκους), ίσως καταστεί αναγκαία η επαναφορά της κοινωνικής αποστασιοποίησης, όπως εκτιμά μια δεύτερη μελέτη στο Science, στην οποία επίσης συμμετείχε ο δρ Λίπσιτς. Οι ερευνητές τονίζουν επίσης ότι, όσο αυξάνεται η δυναμικότητα σε κλίνες μονάδων εντατικής θεραπείας (ΜΕΘ), άρα και η αίσθηση ασφάλειας του συστήματος υγείας, τόσο η επόμενη κοινωνική αποστασιοποίηση θα μπορεί να «πυροδοτηθεί» σε υψηλότερα επίπεδα (π.χ., στα 70 νέα κρούσματα ανά 10.000 κατοίκους). Και η δεύτερη αυτή μελέτη εκτιμά, ότι θα απαιτηθεί χρόνος έως την κατάκτηση της συλλογικής ανοσίας και ότι πιθανότατα δε θα αρκέσει μια «εφάπαξ» προσπάθεια κοινωνικής αποστασιοποίησης, όπως αυτή που τώρα βρίσκεται σε εξέλιξη ή σταδιακά χαλαρώνει (ανάλογα με το στάδιο της επιδημικής καμπύλης σε κάθε χώρα). Ένας βασικός άγνωστος παράγοντας στην «εξίσωση» της Covid-19 είναι πότε θα υπάρξει ένα ευρέως διαθέσιμο εμβόλιο, ώστε μέσω αυτού του τρόπου ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού να ανοσοποιηθεί. Αν αυτό συμβεί απρόσμενα γρήγορα, τότε ίσως επικρατήσει ένα τέταρτο, πιο αισιόδοξο σενάριο.
