Μουσουλμάνοι το 94% του πληθυσμού στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική ◙ Κατά 90 εκατομμύρια αυξήθηκαν οι Μουσουλμάνοι στη ΜΕΝΑ (Middle East – North Africa) μεταξύ 2010-2020, μόλις 1 κατά εκατομμύριο οι Χριστιανοί

Το Μεσανατολικό είναι ένα θέμα που απασχολεί την παγκόσμια κοινή γνώμη τα τελευταία χρόνια. Η αρχική σύγκρουση Χαμάς-Ισραήλ επεκτάθηκε και ήδη έχουν εμπλακεί σε αυτή και άλλες χώρες της περιοχής (Ιράν, Υεμένη, Κατάρ κ.ά.). Μια παράμετρος της όλης κατάστασης στη Μέση Ανατολή που δεν έχει εξεταστεί όσο θα έπρεπε, είναι οι θρησκείες στις χώρες της λεγόμενης ΜΕΝΑ (Middle East – North Africa, δηλαδή Μέση Ανατολή – Βόρεια Αφρική).

Σύμφωνα με το Pew Research Center και το κεφάλαιο Religion in the Middle East and North Africa (Θρησκεία στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική) η Μέση Ανατολή, η κοιτίδα του Χριστιανισμού, του Μουσουλμανισμού (Ισλάμ) και του Ιουδαϊσμού, είχε το 2020 περίπου 440 εκατομμύρια κατοίκους, αύξηση 24% σε σχέση με το 2010, οπότε ο πληθυσμός της περιοχής ανερχόταν σε 355.630.000 κατοίκους.
Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι κάτοικοι της περιοχής είναι Μουσουλμάνοι (94,2% επί του συνόλου).

Εντυπωσιάζει ο αριθμός των Μουσουλμάνων (414.100.000), αλλά κυρίως η μεγάλη αύξησή τους κατά 23,9% σε σχέση με το 2010, οπότε οι πιστοί του Ισλάμ στη ΜΕΝΑ ανέρχονταν σε 334.180.000.

Δεν υπάρχει καμία άλλη περιοχή του κόσμου με τόσο υψηλή συγκέντρωση μιας θρησκείας.

Φυσικά σε όλη τη Γη ζουν περίπου δύο δισεκατομμύρια Μουσουλμάνοι, αλλά η περιοχή της Μέσης Ανατολής – Βόρειας Αφρικής είναι η μόνη μεγάλη περιοχή παγκοσμίως με τόσο συντριπτική μουσουλμανική πλειοψηφία.
Οι Χριστιανοί στη ΜΕΝΑ ήταν το 2020, 12.900.000, έναντι 11.800.000 το 2010. Αυξήθηκαν δηλαδή κατά 1,92 εκατομμύρια (ποσοστό 9,5%), αλλά συνολικά το ποσοστό τους στις χώρες της περιοχής μειώθηκε από 3,3% σε 2,9%. Οι περισσότεροι Χριστιανοί ζουν στην Αίγυπτο. Το 2020 ζούσαν στις χώρες της ΜΕΝΑ 6.790.000 Εβραίοι, έναντι 5.770.000 το 2010. Η ποσοστιαία αύξησή τους ήταν 17,7%, αλλά το συνολικό ποσοστό τους μειώθηκε από 1,69% σε 1,5%. Όπως είναι φυσικό, οι περισσότεροι Εβραίοι ζουν στο Ισραήλ. Σημαντική μειοψηφία, αριθμητικά αλλά και ποσοστιαία, είναι οι Ινδουιστές. Από 1.990.000 το 2010 έφτασαν σε 3.220.000 το 2020. Η ποσοστιαία αύξηση του αριθμού των Ινδουϊστών είναι εντυπωσιακή (61,7%), το συνολικό ποσοστό τους όμως αυξήθηκε οριακά, κατά 0,2%.
1.680.000 άτομα στη Μέση Ανατολή – Βόρεια Αφρική δε σχετίζονταν με καμία θρησκεία (Religiously unaffiliated είναι ο διεθνής όρος) το 2020. Το 2010, τα άτομα αυτά ήταν 1.320.000, 540.000 λιγότερα δηλαδή, απ’ ό, τι το 2020. Η ποσοστιαία αύξησή τους είναι θεαματική (41,2%), αλλά το συνολικό ποσοστό τους στις χώρες της ΜΕΝΑ παραμένει σχεδόν αμετάβλητο (0,4%). Στην περιοχή ζουν επίσης 700.000 πιστοί άλλων θρησκειών (έναντι 510.000 το 2010, αύξηση 36,5%). Πολλοί από αυτούς είναι Δρούζοι, που ζουν κυρίως στο Λίβανο και το Ισραήλ.
Τέλος, στις χώρες της ΜΕΝΑ, ζούσαν και 90.000 Βουδιστές το 2020, έναντι 60.000 το 2010. Η ποσοστιαία αύξησή τους είναι εντυπωσιακή, 37,3%, ωστόσο αντιπροσωπεύουν πάρα πολύ μικρό ποσοστό, λίγο παραπάνω από το 0% του συνολικού πληθυσμού της περιοχής.

24,5 ΕΤΩΝ Η ΔΙΑΜΕΣΗ ΗΛΙΚΙΑ ΤΩΝ

ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΤΗΣ ΜΕΝΑ

Ένα άλλο, πολύ ενδιαφέρον στοιχείο της έρευνας που αναφέραμε, είναι η πολύ μικρή διάμεση ηλικία των Μουσουλμάνων στις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Η διάμεση ηλικία, την οποία ακούγαμε συνεχώς την περίοδο του κορωνοϊού, είναι ένας ενιαίος δείκτης που συνοψίζει την ηλικιακή κατανομή του πληθυσμού μιας χώρας. Είναι διαφορετική από το μέσο όρο της ηλικίας τού πληθυσμού μιας χώρας. Για να βρεθεί η διάμεση ηλικία, όλα τα άτομα του πληθυσμού μιας χώρας ταξινομούνται κατά ηλικία, από το νεότερο στην ηλικία ως το γηραιότερο. Η ηλικία του ατόμου που βρίσκεται ακριβώς στη μέση αυτής της ταξινομημένης λίστας είναι η ζητούμενη διάμεση ηλικία. Δηλαδή, το 50% του πληθυσμού της χώρας έχουν ηλικία μικρότερη από τη διάμεση και το άλλο 50% μεγαλύτερη. Η διάμεση ηλικία χρησιμοποιείται για την κατανόηση της ηλικιακής δομής και της γήρανσης ενός πληθυσμού.

Να σημειώσουμε με την ευκαίρια, ότι η διάμεση ηλικία παγκοσμίως το 2020 σε 183 χώρες ήταν 30,9 έτη. Η Ελλάδα, δυστυχώς, φιγουράρει στην 5^η θέση του σχετικού πίνακα με 45,5 έτη διάμεση ηλικία. Προηγούνται: Ιαπωνία (48,4 έτη), Ιταλία (47,3 έτη), Πορτογαλία (46,2 έτη) και Γερμανία (45,7 έτη). Αυτό είναι ένα ακόμα στοιχείο που δείχνει τη γήρανση του πληθυσμού της χώρας μας και δε γνωρίζουμε αν έχει μελετηθεί επαρκώς από τους αρμόδιους.

Για την ιστορία, τη μικρότερη διάμεση ηλικία παγκοσμίως έχει η Δημοκρατία του Νίγηρα, χώρα της δυτικής Αφρικής, με πρωτεύουσα το Νιαμέι και είναι μόλις 15,2 έτη! Για να επανέλθουμε στις χώρες της ΜΕΝΑ, η διάμεση ηλικία των Μουσουλμάνων που ζουν σε αυτές είναι μόλις 24,5 έτη, αρκετά πιο κάτω από τον παγκόσμιο μέσο όρο. Είναι μία από τις μικρότερες διάμεσες ηλικίες παγκοσμίως. Μόνο οι χώρες της υποσαχάριας Αφρικής έχουν μικρότερη διάμεση ηλικία. Ενδεικτικά αναφέρουμε: Μάλι (16,3), Ουγκάντα (16,7), Σομαλία (16,7) κ.ά. Όσο για τους Εβραίους, έχουν σχετικά μικρή διάμεση ηλικία, 31,2 έτη συγκεκριμένα, όμως αρκετά μεγαλύτερη από την αντίστοιχη των Μουσουλμάνων.

ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΣΟΣΤΟΥ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΑΦΡΙΚΗΣ

Από το 2010 ως το 2020, οι δύο χώρες της ΜΕΝΑ που παρουσίασαν σημαντική μεταβολή (τουλάχιστον 5%) στο ποσοστό μιας θρησκευτικής ομάδας στο συνολικό πληθυσμό τους, είναι ο Λίβανος και το Ομάν. Στο Λίβανο το ποσοστό των Μουσουλμάνων αυξήθηκε κατά 5,5% (από 62,3% σε 67,5%). Αυτό οφείλεται κυρίως στην άφιξη στη χώρα μεγάλου αριθμού Σύρων προσφύγων, αλλά και στη μείωση του ποσοστού των Χριστιανών στη χώρα (από 33,8% σε 27,9%). Αντίθετα, οι Μουσουλμάνοι μειώθηκαν ποσοστιαία κατά 8,3% στο Ομάν (από 91,1% σε 81,8%). Αυτό όμως δεν οφείλεται σε κάποια μαζική φυγή ή διωγμό Μουσουλμάνων από τη χώρα, αλλά στην άφιξη σε αυτή εργατών με διαφορετικές θρησκευτικές πεποιθήσεις (Χριστιανοί, Ινδουιστές κ.ά.). Κάτι ανάλογο συμβαίνει και σε άλλες χώρες της περιοχής, όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, που έχουν προσελκύσει μη Μουσουλμάνους μετανάστες.
Ωστόσο, ο αριθμός των Χριστιανών στις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής μειώνεται δραματικά.

Για παράδειγμα στη Συρία σήμερα, οι Χριστιανοί αποτελούν μόλις το 3,84% του πληθυσμού της χώρας. Η δράση των τζιχαντιστών και άλλων τοπικών ενόπλων εξτρεμιστικών ομάδων είχε σαν αποτέλεσμα την εξόντωση ή τη φυγή πολλών Χριστιανών από τη χώρα. Και δυστυχώς τα δείγματα γραφής που έχει δώσει η νέα κυβέρνηση που διαδέχθηκε τον Μπασάρ αλ Άσαντ είναι άκρως ανησυχητικά. Στην Αίγυπτο, οι Κόπτες Χριστιανοί είναι σήμερα περίπου το 10% του πληθυσμού της χώρας (σχεδόν το 90% είναι Μουσουλμάνοι), όταν μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αποτελούσαν περίπου το 20%.

Και στο Ιράκ υπάρχει δραματική μείωση. Οι Χριστιανοί διαφόρων δογμάτων είναι σήμερα στη χώρα περίπου 300.000, όταν σύμφωνα με τον Αναστάσιο Καράμπαμπα, το 1950 ήταν μεταξύ 1,2 και 1,5 εκατομμυρίων. Αντίθετα, το 90%-95% των 45.000.000 κατοίκων της χώρας είναι Μουσουλμάνοι (61% Σιίτες, 35% Σουνίτες και το υπόλοιπο 4% ανήκει σε άλλα «παρακλάδια» του Ισλάμ).

Όσο για τη Λωρίδα της Γάζας και τη Δυτική Όχθη, σύμφωνα και πάλι με τον κύριο Καράμπαμπα, οι Χριστιανοί είναι σήμερα λιγότεροι από 1.000, όταν το 1950 ήταν στη μεν Γάζα 6.000, στη δε Δυτική Όχθη 15.000… Για Χριστιανούς στις άλλες χώρες της Βόρειας Αφρικής (Λιβύη, Τυνησία, Αλγερία, Μαρόκο), ούτε λόγος να γίνεται σήμερα… Και όμως, το όχι και πολύ μακρινό 1950 ζούσαν σε αυτές αρκετές χιλιάδες Χριστιανοί… Στην Τυνησία για παράδειγμα, περίπου 100.000 και στη Λιβύη γύρω στους 50.000. Σήμερα, οι Χριστιανοί είναι 500-1.000 σε καθεμία από τις δύο χώρες…

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο Χριστιανισμός, ο Μουσουλμανισμός (Ισλάμ), ο Ινδουισμός, ο Βουδισμός και ο Ιουδαϊσμός, θεωρούνται οι πέντε σημαντικότερες θρησκείες παγκοσμίως. Οι Χριστιανοί (Ορθόδοξοι, Καθολικοί, Διαμαρτυρόμενοι κ.ά.) εκτιμώνται σήμερα σε 2,6 δισεκατομμύρια παγκοσμίως, αποτελώντας τη μεγαλύτερη θρησκευτική ομάδα. Οι Μουσουλμάνοι ακολουθούν με περίπου 2 δισεκατομμύρια πιστούς. Οι Ινδουιστές φτάνουν τα 1,2 δισεκατομμύρια και οι Βουδιστές τα 300 εκατομμύρια. Τέλος, οι Εβραίοι είναι γύρω στα 15 εκατομμύρια. Υπάρχουν βέβαια και κάποιες άλλες θρησκείες, όπως ο Σιντοϊσμός, με 90 εκατομμύρια πιστούς, κυρίως Ιάπωνες, ο Ταοϊσμός, κινεζική λαϊκή θρησκεία, αφρικανικές θρησκείες, τοπικού κυρίως χαρακτήρα κ.λπ. – ενώ εκατοντάδες εκατομμύρια παγκοσμίως δηλώνουν άθεοι και γενικότερα μη συνδεδεμένοι με καμία θρησκεία.
Ο κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει, εκτός από όλα τα άλλα, και απόλυτη θρησκευτική ελευθερία. Να πιστεύει δηλαδή σε όποιον Θεό ο ίδιος θέλει ή να μην πιστεύει σε κανένα Θεό. Το να διώκεται κάποιος για τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις είναι απαράδεκτο και καταδικαστέο. Ο βίαιος θρησκευτικός προσηλυτισμός, οι διώξεις και οι πρακτικές εθνοκάθαρσης για θρησκευτικούς λόγους, είναι αδιανόητες το 2025.

Δυστυχώς, στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, όλα τα φώτα έχουν «πέσει» πάνω στις πολεμικές συγκρούσεις και στο αν διαπράττεται γενοκτονία ή όχι σε βάρος των Παλαιστινίων. Σε πολλές μουσουλμανικές χώρες, έχουν γίνει ή γίνονται διώξεις μειονοτήτων. Οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, αποτελούν μία χαρακτηριστική περίπτωση. Όλοι αυτοί που κόπτονται για τα δικαιώματα π.χ. των Παλαιστινίων, εθελοτυφλούν (;) απέναντι στις διώξεις Χριστιανών για την πίστη τους και όλοι όσοι αναφέρονται, με στοιχεία, στις διώξεις αυτές, χαρακτηρίζονται αβασάνιστα «φασίστες» και «χριστιανοταλιμπάν»…

ΠΗΓΗ: ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ
ΜΙΧΑΛΗΣ ΣΤΟΥΚΑΣ

Γράφει ο δημοσιογράφος
Δημήτρης Χρήστου
© slpress.gr

Η επιλογή της Ρωσίας ως απειλή, μετά από εκείνη του κομμουνιστικού κινδύνου, που έγινε και η αιτία να δημιουργηθεί το ΝΑΤΟ με αμυντική λογική, είναι πλέον καθαρά επιθετική επιλογή. Ισχυρά λόμπι, λέσχες, γεωεπιχειρηματίες και δυνάμεις του παρασκηνίου, μετά την ήττα του «ηγούμενου» στο θέμα αυτό Μπάιντεν, παρασύρουν τους ευρωπαίους σε ένα ρίσκο, που το μόνο που προσφέρει στις περιορισμένης λαϊκής αποδοχής αδύναμες κυβερνήσεις των χωρών της ΕΕ, είναι φίμωση της αντιπολίτευσης και υποταγή των πολιτών.

Στη Δύση και ειδικά στην Ευρώπη, σχεδόν κανείς δε συζητά πλέον το πώς φτάσαμε ως εδώ. Κανείς δεν αναλογίζεται, πως η Ουκρανία ήταν η τελική αιχμή του δόρατος, για να προκαλέσουν και μετά να περιορίσουν μια Ρωσία, που χάρη στον Πούτιν βγήκε από τις συνθήκες οικονομικής κατάρρευσης μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και επανήλθε σε θέση υπερδύναμης – στρατιωτικά και ενεργειακά.

Και τη στήριξη της προπαγάνδας ανέλαβαν και συστημικά ΜΜΕ που ελέγχονται από μεγιστάνες των επιχειρήσεων. Φαίνεται ότι το δόγμα των Κίσινγκερ και Μπρεζίνσκι να απομονώσουμε τη Ρωσία για να αντιμετωπίσουμε την Κίνα χωρίς σύμμαχο, το αναλαμβάνουν σήμερα στην Ευρώπη. Και έχουν καταφέρει το εντελώς αντίθετο! Όπως μάλιστα δήλωσε πρόσφατα ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ: «Οποιαδήποτε προσπάθεια να γυρίσει ο τροχός της ιστορίας πίσω δε θα λειτουργήσει με τους λαούς της Κίνας και της Ρωσίας, ούτε με τους λαούς όλου του κόσμου! Ο σημερινός κόσμος συνεχίζει να αντιμετωπίζει αυξανόμενα ελλείμματα στην ειρήνη, την ανάπτυξη, την ασφάλεια και τη διακυβέρνηση. Ο κόσμος χρειάζεται δικαιοσύνη. Όχι ηγεμονία».

Μπορεί η ΕΕ να αντιμετωπίσει τη Ρωσία μόνη της; Ο Τραμπ έχοντας παραλάβει μια οικονομία με χρέος 130% του ΑΕΠ και ετήσια τοκοχρεολύσια ενός τρισεκατομμυρίου (!) δολαρίων, βγαίνει εκτός παιγνιδιού, υποχρεώνοντας τους ηγέτες στην Ευρώπη, αν θέλουν να συνεχίσουν, να αγοράζουν για λογαριασμό της Ουκρανίας αμερικανικά όπλα. Και εκτός αυτού, έχει απαιτήσει την αποκλειστικότητα πώλησης ακριβού αμερικανικού LNG στην ΕΕ που έχασε αδιαμαρτύρητα το προνόμιο προμήθειας φτηνού ρωσικού φυσικού αερίου και δεν αντέδρασε, όταν ανατινάχτηκαν με εκτελεστές Πολωνούς και Ουκρανούς κομάντος οι αγωγοί Nord Stream που ήταν περιουσιακό στοιχείο της Γερμανίας!

ΝΤΟΥΚΟΥ Η ΕΥΡΩΠΗ,

ΠΑΣΟ ΟΙ ΗΠΑ;

Πόσο διαφορετικές θα ήταν οι αντιδράσεις στη Δύση, αν για παράδειγμα το απειλούμενο από τον Τραμπ, Μεξικό, σύναπτε στρατιωτική συνεργασία με τη Ρωσία; Ξέχασαν όλοι το ιστορικό προηγούμενο της Κούβας; Ποιες αντιδράσεις υπήρξαν από την πρωτοφανή για το διεθνές δίκαιο, βίαιη απόσπαση του Κοσσυφοπεδίου από τη Σερβία, την οποία βομβάρδισαν(!) – και την ανακήρυξή του σε ανεξάρτητο κράτος;

Προκάλεσε κανέναν η Ρωσία μετά το 1990; Ξεχάσαμε την υπόσχεση των Ευρωπαίων και του Τζωρτζ Μπους τζούνιορ, ότι μετά την επανένωση της Γερμανίας, το ΝΑΤΟ δε θα επεκταθεί ούτε στα ανατολικά; Και τι έγινε αυτή η υπόσχεση; Το ΝΑΤΟ περικύκλωσε τη Ρωσία από τον αρκτικό κύκλο, προσθέτοντας στη συμμαχία Σουηδία και Φινλανδία, από βορά με τις τρεις βαλτικές χώρες, στη συνέχεια με την Πολωνία, την Τσεχία, τη Σλοβακία, την Ουγγαρία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία – και έκανε επανειλημμένα πραξικοπήματα για να προστεθεί από νότια και η Γεωργία.

Ήταν ποτέ ανεξάρτητη χώρα η Ουκρανία, που ήταν κομμάτι της ρωσικής αυτοκρατορίας; Είχε πάντοτε τα σημερινά σύνορα που ορίστηκαν επί ΕΣΣΔ ως περιφέρεια της Ένωσης, ενώ σε όλες τις ανατολικές περιοχές της, η συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων ήταν Ρώσοι; Ήταν ποτέ η Οδυσσός, Ουκρανική πόλη; Αλλά και πέρα από αυτό;

Γιατί το 2014 οι Αμερικανοί οργάνωσαν, χρηματοδότησαν και εκτέλεσαν, υπό την επίβλεψη της μετέπειτα υφυπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ, Βικτώριας Νούλαντ (Ουκρανό-εβραϊκής καταγωγής) ένα πραξικόπημα, για να φέρουν στο Κίεβο υπάκουες στα συμφέροντά τους κυβερνήσεις που άρχισαν να προκαλούν τη Μόσχα με τρομοκρατικές επιχειρήσεις κατά των ρωσόφωνων ανατολικών περιοχών, ειδικά αυτών που έχει προσαρτήσει σήμερα η Ρωσία. Και όταν ξεχείλισε το 2022 το ποτήρι με τη ρωσική εισβολή, κανείς από τη Δύση δεν ανέλαβε πρωτοβουλίες για να αποτραπεί η συνέχεια, με τα σημερινά αποτελέσματα.

ΟΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΕΣ

ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΕΡΚΕΛ

Η Μέρκελ κατονόμασε ποιοι ήταν αυτοί που τίναξαν στον αέρα την προοπτική μιας ειρηνευτικής λύσης στην ουκρανική κρίση και δείχνοντας τις ΗΠΑ και τη Βρετανία που τορπίλισαν τις συνομιλίες στο Μίνσκ και την Κωνσταντινούπολη, για να κερδηθεί χρόνος ώστε να εξοπλιστεί η Ουκρανία. Και σε πρόσφατη συνομιλία με Ούγγρους δημοσιογράφους κατονόμασε την Πολωνία, τη Λιθουανία, την Εσθονία και τη Λετονία, ως αιχμές της κλιμάκωσης προς τον πόλεμο. Να επισημάνουμε τις πρόσφατες αποκαλύψεις που ήρθαν στο φως από αποχαρακτηρισμένα έγγραφα της CIA.

Σύμφωνα με τα αρχεία των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, ο Τζο Μπάιντεν, ως αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, παρενέβη και «έθαψε» αναφορά που κατέγραφε τις ανησυχίες Ουκρανών αξιωματούχων της προηγούμενης κυβέρνησης του Ποροσένκο για τους δεσμούς της οικογένειάς του και ειδικά του γιού του Χάντερ Μπάιντεν με «διεφθαρμένες» επιχειρηματικές δραστηριότητες στη χώρα.

Εν τέλει, με τι χρήματα θα μετατραπεί η ευρωπαϊκή βιομηχανία σε πολεμική, όπως επιζητούν οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, με πρώτη και καλύτερη τη Γερμανία, που δια του υπουργού εξωτερικών, Γιόχαν Γουαντεφούλ, δηλώνει ότι: «Η Ρωσία θα παραμείνει εχθρός της Γερμανίας ανεξάρτητα από το πώς θα τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία»!

Πόσες θέσεις εργασίας μπορεί να δημιουργήσει η πολεμική παραγωγή και πόσες θα χαθούν; Ποιες κοινωνικές δαπάνες θα κοπούν και πόσο θα υποβαθμιστεί η ζωή των ευρωπαίων πολιτών; Αντέχει νέα δάνεια η Ευρωπαϊκή οικονομία, όταν το σύνολο των χρεών των χωρών της ευρωζώνης, πλησιάζει τα 20 τρισεκατομμύρια; Θα τολμήσει η Ευρώπη άμεση σύγκρουση με μια πυρηνική υπερδύναμη και τους Αμερικανούς να βλέπουν από μακριά;

Το Νόμπελ Ειρήνης δεν απονεμήθηκε στον Ντόναλντ Τραμπ αλλά σε μία πολιτικό

της αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας ◘ Η βράβευση έρχεται την ώρα

που οι σχέσεις Καράκας – Ουάσιγκτον είναι «στο κόκκινο»

Η Επιτροπή Νόμπελ ανακοίνωσε, ότι η Μαρία Κορίνα Ματσάδο είναι η φετινή νικήτρια του Νόμπελ Ειρήνης. «Της απονέμεται το Νόμπελ Ειρήνης για το ακάματο έργο της στην προώθηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού της Βενεζουέλας και για τον αγώνα της για μια δίκαιη και ειρηνική μετάβαση από τη δικτατορία στη δημοκρατία», ανέφερε η επιτροπή στην ανακοίνωσή της.

Η Ματσάδο είναι ένα «εξαιρετικό» παράδειγμα «πολιτικού θάρρους», σύμφωνα με την Επιτροπή Νόμπελ.

«Το Νόμπελ Ειρήνης 2025 απονέμεται σε μια γενναία και αφοσιωμένη υπέρμαχο της ειρήνης, σε μια γυναίκα που διατηρεί τη φλόγα της δημοκρατίας αναμμένη εν μέσω ενός αυξανόμενου σκότους», δήλωσε η επιτροπή σχετικά με τη νίκη της Ματσάδο.

«Ως ηγέτης των Δημοκρατικών Δυνάμεων στη Βενεζουέλα, η Μαρία Κορίνα Ματσάδο είναι ένα από τα πιο εξαιρετικά παραδείγματα πολιτικού θάρρους στη Λατινική Αμερική. Τα τελευταία χρόνια, η Ματσάδο υπήρξε μια βασική ενοποιητική φιγούρα, για μια πολιτική αντιπολίτευση που κάποτε ήταν βαθιά διχασμένη, μια αντιπολίτευση που βρήκε κοινό έδαφος στην απαίτηση για ελεύθερες εκλογές και αντιπροσωπευτική κυβέρνηση», αναφέρει η επιτροπή των Νόμπελ.

ΔΕΝ ΤΟ ΠΗΡΕ Ο ΤΡΑΜΠ, ΑΛΛΑ…

Η συζήτηση για το Νόμπελ Ειρήνης επικεντρώθηκε φέτος γύρω από την επιθυμία του Ντόναλντ Τραμπ να είναι αυτός ο εκλεκτός. Τελικά η επιτροπή δεν του έκανε τη χάρη, τουλάχιστον για φέτος, αλλά επέλεξε να βραβεύσει μία πολιτικό της αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας, την ώρα που ο Αμερικανός πρόεδρος έχει ανεβάσει επικίνδυνα τη θερμοκρασία μεταξύ των δύο χωρών, στέλνοντας πολεμικό ναυτικό στην Καραϊβική αμφισβητώντας την εξουσία Μαδούρο.

Στην ανακοίνωσή της η επιτροπή κάνει λόγο για νοθευμένες εκλογές στη Βενεζουέλα και αυταρχισμό στη διακυβέρνηση της χώρας της Λατινικής Αμερικής, ενώ εξάρει το έργο της Ματσάδο αυτή την περίοδο. Η 57χρονη Ματσάδο μετρά πάνω από δύο δεκαετίες στην πολιτική – έχει υπάρξει βουλευτής και ίδρυσε το 2012 το δικό της κόμμα – αλλά για μεγάλο διάστημα δεν είχε κεντρικό ρόλο στη στρατηγική της αντιπολίτευσης.

Το 2023 άρχισε να αποκτά μεγαλύτερη απήχηση, μέχρι που κατάφερε να κερδίσει τις προκριματικές εκλογές της αντιπολίτευσης αν και η υποψηφιότητά της είχε ήδη ακυρωθεί από τις αρχές του Καράκας, με την κατηγορία της διαφθοράς και της υποστήριξης των κυρώσεων εις βάρος της Βενεζουέλας. Πέρα από αυτό, τα αποτελέσματα των προκριματικών εκλογών της αντιπολίτευσης ακυρώθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο της Βενεζουέλας, μετά από καταγγελίες για «παρατυπίες».

Θιασώτης της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς, η Ματσάδο είναι βιομηχανικός μηχανικός με ειδίκευση στα χρηματο-οικονομικά και μητέρα τριών παιδιών που ζουν στο εξωτερικό. Ο πατέρας της ήταν ένας από τους πιο ισχυρούς επιχειρηματίες στη Βενεζουέλα – κυρίως στον τομέα της μεταλλουργίας – μέχρι που η οικογενειακή «αυτοκρατορία» κρατικοποιήθηκε από τον εκλιπόντα πρόεδρο και μέντορα του Μαδούρο, Ούγκο Τσάβες.

Στις προεκλογικές της υποσχέσεις ήταν η ιδιωτικοποίηση της κρατικής εταιρείας πετρελαίου PDVSA και της χαλυβουργικής Sidor με το διεθνή Τύπο να της δίνει το προσωνύμιο «Θάτσερ της Βενεζουέλας», ενώ τα τελευταία δύο χρόνια έχει εκφράσει την υποστήριξή της στο Ισραήλ.

ΤΙ ΑΝΑΦΕΡΕΙ Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ

ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΤΣΑΔΟ

«Ως ιδρύτρια της Sumate, μιας οργάνωσης αφιερωμένης στην ανάπτυξη της Δημοκρατίας, η κ. Ματσάδο υπερασπίστηκε τις ελεύθερες και δίκαιες εκλογές πριν από περισσότερα από 20 χρόνια. Έκτοτε, η κ. Ματσάδο έχει υπερασπιστεί τη δικαστική ανεξαρτησία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη λαϊκή εκπροσώπηση. Έχει αφιερώσει χρόνια στην προσπάθεια για την ελευθερία του λαού της Βενεζουέλας ενόψει των εκλογών του 2024. Η Ματσάδο ήταν η υποψήφια της αντιπολίτευσης για την προεδρία, αλλά το καθεστώς μπλόκαρε την υποψηφιότητά της. Στη συνέχεια, υποστήριξε στις εκλογές τον εκπρόσωπο ενός άλλου κόμματος, τον Edmundo Gonzalez Urrutia. Εκατοντάδες χιλιάδες εθελοντές κινητοποιήθηκαν πέρα από τα πολιτικά χάσματα. Εκπαιδεύτηκαν ως παρατηρητές των εκλογών για να διασφαλίσουν τη διαφάνεια και τη δικαιοσύνη των εκλογών, παρά τον κίνδυνο παρενόχλησης, σύλληψης και βασανιστηρίων των πολιτών. Φρόντισαν να καταγραφούν τα τελικά αποτελέσματα, προτού το καθεστώς καταστρέψει τα ψηφοδέλτια και παρουσιάσει ψευδές αποτέλεσμα».

Η Ματσάδο έχει βραβευτεί και από την ΕΕ που της απένειμε πέρυσι το βραβείο ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΑΜΠ

Όταν ρωτήθηκε από δημοσιογράφους σχετικά με την επιθυμία του Τραμπ να κερδίσει το βραβείο ειρήνης, ο πρόεδρος της Επιτροπής Νόμπελ, Jorgen Watne Frydnes, απάντησε ότι η απόφασή τους βασίζεται μόνο «στο έργο και τη βούληση του Άλφρεντ Νόμπελ».

«Λαμβάνουμε κάθε χρόνο χιλιάδες επιστολές από ανθρώπους που θέλουν να μας πουν τι είναι γι’ αυτούς η ειρήνη. Αυτή η επιτροπή συνεδριάζει σε μια αίθουσα γεμάτη με πορτρέτα όλων των βραβευμένων, και αυτή η αίθουσα είναι γεμάτη με θάρρος και ακεραιότητα», είπε. «Επομένως, βασίζουμε την απόφασή μας μόνο στο έργο και τη βούληση του Άλφρεντ Νόμπελ».

Πολιτική «ανάσα» στην κυβέρνηση Λεκορνί

Έπειτα από πολλές εβδομάδες πολιτικής κρίσης, ο πρωθυπουργός της Γαλλίας, Σεμπαστιάν Λεκορνί, πρότεινε νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, να ανασταλεί η αντιδημοφιλής μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος, όπως ζητούσαν οι Σοσιαλιστές, για να μην ανατρέψουν την κυβέρνηση και να αποφευχθούν νέες εκλογές.

Η ομιλία του Λεκορνί στην οποία θα παρουσίαζε τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησής του αναμενόταν με μεγάλο ενδιαφέρον, μετά τα αλλεπάλληλα ψυχοδράματα, τα παζαρέματα και τις εντάσεις που προκάλεσε η αιφνιδιαστική παραίτησή του, στις 6 Οκτωβρίου, μόλις 14 ώρες αφού παρουσίασε τη νέα κυβέρνησή του.

«Θα προτείνω στο Κοινοβούλιο, αυτό το φθινόπωρο να αναστείλουμε τη μεταρρύθμιση του 2023 για το συνταξιοδοτικό, μέχρι τις προεδρικές εκλογές που προβλέπεται να διεξαχθούν το 2027», δήλωσε στην Εθνοσυνέλευση.

Το Σοσιαλιστικό Κόμμα είχε θέσει ως όρο, προκειμένου να μην ψηφίσει τις προτάσεις μομφής κατά της κυβέρνησης, να ανασταλεί αυτός ο νόμος, που προβλέπει την αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης κατά δύο χρόνια, στα 64 έτη.

Η ανακοίνωση του Λεκορνί χαιρετίστηκε ως «νίκη» και «ένα πρώτο βήμα» από τον Μπορίς Βαλό, τον επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας των Σοσιαλιστών, οι ψήφοι των οποίων είναι κρίσιμες για την επιβίωση της κυβέρνησης. Δηλώνοντας έτοιμος για συζήτηση στο κοινοβούλιο, ο Βαλό προειδοποίησε ταυτόχρονα: «Είμαστε ικανοί για συμβιβασμούς (…) Είμαστε ικανοί να ανατρέψουμε μια κυβέρνηση».

Στην ομιλία του, ο Λεκορνί έδωσε και άλλες εγγυήσεις στο Σοσιαλιστικό κόμμα. Επιβεβαίωσε ότι δε θα προσφύγει στο άρθρο 49.3 του Συντάγματος, που επιτρέπει την έγκριση ενός νόμου χωρίς ψηφοφορία από το κοινοβούλιο – έτσι είχε περάσει το 2023 η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού – και παραδέχτηκε ότι το φορολογικό σύστημα παρουσιάζει «ανωμαλίες» σε ό,τι αφορά τη φορολόγηση των μεγάλων περιουσιών, εκφράζοντας την ελπίδα για μια «έκτακτη συμβολή» των πλουσιότερων στον επόμενο προϋπολογισμό.

Η αναστολή της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού, από την οποία θα επωφεληθούν 3,5 εκατ. Γάλλοι, θα στοιχίσει 4 δισ. ευρώ το 2026 και 1,8 δισ. το 2027, είπε ο Λεκορνί, εξηγώντας ότι τα χρήματα αυτά θα πρέπει να εξευρεθούν με κάποιον τρόπο, «συμπεριλαμβανομένων και μέτρων εξοικονόμησης κόστους».

Ο ηγέτης των Ρεπουμπλικάνων, Λοράν Βοκιέ, επιβεβαίωσε ότι το κόμμα του δε θα καταψηφίσει την κυβέρνηση. «Η θέση των βουλευτών της Ρεπουμπλικανικής Δεξιάς δεν έχει αλλάξει. Η Γαλλία χρειάζεται ένα ελάχιστο επίπεδο σταθερότητας. Η Γαλλία χρειάζεται κυβέρνηση. Η Γαλλία χρειάζεται προϋπολογισμό. Χρειάζεται να κάνουμε μια ελάχιστη προσπάθεια για την εξεύρεση συμβιβασμών (…) είναι προτιμότερο να συνομιλούμε αντί να στοιχηματίζουμε σε άλλη μια εκλογική διαδικασία», είπε.

Η επικεφαλής της ακροδεξιάς, Μαρίν Λεπέν, χαρακτήρισε «τρομερά κακό» το προσχέδιο του προϋπολογισμού, ενώ ο πρόεδρος του Εθνικού Συναγερμού, Ζορντάν Μπαρντελά, είπε ότι «από τους Ρεπουμπλικάνους μέχρι το Σοσιαλιστικό κόμμα, οι σωτήρες του φιλικού κύκλου του Εμανουέλ Μακρόν (…) έχουν ως μοναδική κοινή συνιστώσα το φόβο της κάλπης και το φόβο του λαού».

Οικολόγοι, ριζοσπαστική αριστερά και κομμουνιστές, ανακοίνωσαν ότι θα την καταψηφίσουν. Ο ηγέτης της Ανυπότακτης Γαλλίας, Ζαν-Λικ Μελανσόν, είπε χαρακτηριστικά: «Και τώρα όλοι θα παριστάνουν ότι δεν άκουσαν πως η αναστολή εφαρμογής της μεταρρύθμισης έχει χρονικό όριο. Μετά θα συνεχίσει την πορεία της. Επομένως, μόνο η γενιά του 1964 θα κερδίσει τρεις μήνες. Επιπλέον, η εξουσία που θα εκλεγεί το 2027 θα μπορούσε να αναπληρώσει την καθυστέρηση ή (να επιβάλει) κάποια χειρότερη μεταρρύθμιση».

Το Σοσιαλιστικό κόμμα είναι το μοναδικό του αριστερού μπλοκ που αποφάσισε να μην καταψηφίσει την κυβέρνηση. 

© ΤΑ ΝΕΑ