Τα κόμματα επικεντρώνονται σε βάσεις και εξοπλισμό παρά σε θεμελιώδες ζήτημα

Τι θα χρειαστεί για να υπερασπιστεί ο Καναδάς τον εαυτό του χωρίς – ή ενδεχομένως εναντίον – των Ηνωμένων Πολιτειών; Οι Συντηρητικοί κυκλοφόρησαν την κοστολογημένη πλατφόρμα τους την Τρίτη 22/4 , η οποία περιλάμβανε ένα αμυντικό στοιχείο. Οι Φιλελεύθεροι εγκατέλειψαν το ελαφρώς πιο λεπτομερές σχέδιό τους, ως μέρος της παρουσίασης της πλατφόρμας τους το Σάββατο 19/4, ενώ πολλοί Καναδοί είτε ήταν ήδη στις προκαταρκτικές κάλπες, είτε προσπαθούσαν να απολαύσουν το Σαββατοκύριακο του Πάσχα.

Του Murray Brewster

Αυτό που είναι εντυπωσιακό, είναι οι ομοιότητες μεταξύ των δύο μερών, σχετικά με ορισμένες από τις συγκεκριμένες προτάσεις που σχετίζονται με την Αρκτική και τη βόρεια κυριαρχία και πώς φαίνεται να προσπαθούν να υπερβούν το ένα το άλλο, είπαν οι ειδικοί.
Κάθε κόμμα προσπαθούσε να ξεπεράσει το άλλο σε λεπτομέρειες, όπως πόσες βάσεις στην Αρκτική χρειάζονται και πόσο γρήγορα αγοράζουν αερομεταφερόμενα αεροπλάνα έγκαιρης παρακολούθησης. Οι φιλελεύθερες και συντηρητικές πολιτικές σανίδες, ωστόσο, είναι σημαντικές για όσα δε λένε και δεν κάνουν, τη στιγμή που, αναμφισβήτητα, τα θεμέλια της ασφάλειας του Καναδά έχουν αλλάξει.

ΟΙ ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΑΤΟ
ΣΥΝΤΟΜΑ ΠΑΡΩΧΗΜΕΝΕΣ
Και οι δύο δεσμεύονται να εκπληρώσουν το στόχο αμυντικών δαπανών του ΝΑΤΟ 2% του ΑΕΠ έως το 2030, να διορθώσουν στρατιωτικές στρατολογήσεις, να αγοράσουν νέα υποβρύχια, να κατασκευάσουν ή να αναβαθμίσουν βάσεις στην Αρκτική και, παραδόξως, να αγοράσουν βαριά στρατιωτικά παγοθραυστικά.
Οι Νέοι Δημοκράτες δημοσίευσαν ότι δεσμεύονται να ακυρώσουν το συμβόλαιο των μαχητικών F-35. Το Κόμμα των Πρασίνων δεσμεύτηκε επίσης, να ενισχύσει την ασφάλεια της Αρκτικής και να «παρέχει στις ένοπλες δυνάμεις μας τις συγκεκριμένες δυνατότητες που χρειάζονται για τις σημερινές απειλές», καθώς και να δημιουργήσει ένα εθνικό σώμα πολιτικής άμυνας.
Ο αμυντικός εμπειρογνώμονας Dave Perry συζητά, πώς οι Φιλελεύθεροι και οι Συντηρητικοί έχουν υποσχεθεί ο καθένας στον Καναδά ότι θα εκπληρώσει το στόχο αμυντικών δαπανών του ΝΑΤΟ του 2% του ΑΕΠ έως το 2030. Είναι μόνο μία από τις μυριάδες ομοιότητες μεταξύ των μερών, όσον αφορά την εθνική άμυνα.
«Νομίζω ότι υπάρχει πολύ περισσότερη ομοιότητα παρά διαφορά», είπε ο πρόεδρος του Καναδικού Ινστιτούτου Παγκόσμιων Υποθέσεων. Είναι, είπε, σημαντικό το γεγονός, ότι τα δύο μεγάλα κόμματα συμφωνούν στην εκπλήρωση του σημείου αναφοράς του ΝΑΤΟ, για το οποίο οι σύμμαχοι, συμπεριλαμβανομένου του Καναδά, δεσμεύτηκαν αρχικά να εργαστούν προς την κατεύθυνση του το 2014 μετά τη ρωσική εισβολή στην Κριμαία.
«Οι Καναδοί πρέπει να γνωρίζουν ότι τηρήσαμε πραγματικά το σύνολο των δεσμεύσεων που υποσχεθήκαμε να εκπληρώσουμε πριν από 11 χρόνια, όπως οι σύμμαχοί μας προχωρούν σε μια νέα σειρά δεσμεύσεων, όσον αφορά το μερίδιο της οικονομίας μας που επενδύουμε στην άμυνα».

3,5% ΤΟΥ ΑΕΠ
Στην επικείμενη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ τον Ιούνιο, οι σύμμαχοι αναμένεται να εγκρίνουν ένα υψηλότερο όριο για επενδύσεις στην άμυνα – ίσως έως και 3,5% του ΑΕΠ. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, δήλωσε ότι θέλει να δει τους συμμάχους να ξοδεύουν έως και το 5% του ΑΕΠ.
Ο πολιτικός και αμυντικός εμπειρογνώμονας του Πανεπιστημίου της Βρετανικής Κολομβίας, Michael Byers, είπε ότι το ερώτημα για το τι πιστεύουν οι σύμμαχοι, ιδιαίτερα ο Τραμπ, για τις υποσχέσεις είναι σχεδόν άσχετο, επειδή οι «αιτήσεις του Αμερικανού προέδρου συνεχίζουν να αλλάζουν».
Εκεί που οι σύμμαχοι, εκτός από τις Ηνωμένες Πολιτείες, θα είναι σημαντικοί είναι η μετεκλογική, είπε. Ο επόμενος πρωθυπουργός θα πρέπει να απευθυνθεί αμέσως στους Ευρωπαίους συμμάχους του ΝΑΤΟ, την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, «για να καθορίσουν πώς μπορούμε να υποστηρίξουμε ο ένας τον άλλον».
Αλλά κατά τη μέτρηση των δεσμεύσεων των πολιτικών κομμάτων πριν από την κάλπη, είπε ο Byers, οι Καναδοί πρέπει να αναρωτηθούν: «Τι χρειάζεται ο Καναδάς για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, ειδικά στην απουσία ενός αξιόπιστου συμμάχου στο νότο;».

ΜΙΑ ΑΒΟΛΗ ΘΕΣΗ
Αυτό είναι ένα ερώτημα που κάθε ένα από τα δύο κόμματα απέφυγε επιμελώς, δήλωσε ο ειδικός στον τομέα της άμυνας και της Αρκτικής του Πανεπιστημίου του Κάλγκαρι, Rob Huebert.
Παρόλο που η ρητορική της αμερικανικής 51ης πολιτείας έχει αμβλυνθεί από το Λευκό Οίκο, είπε ο Huebert, η απειλή παραμένει και καθένα από τα μέρη φαίνεται να έχει επανέλθει στις αμυντικές του υποσχέσεις σε μια στάση σχεδόν όπως συνηθίζεται, εστιάζοντας σε συγκεκριμένα κομμάτια εξοπλισμού αντί να απευθύνεται στον ελέφαντα στο δωμάτιο.
«Η υπαρξιακή απειλή που αντιμετωπίζει ο Καναδάς είναι πώς αντιμετωπίζετε μια αναξιόπιστη Αμερική, ενώ αντιμετωπίζετε μια ολοένα πιο πυρηνικά οπλισμένη, επιθετική Ρωσία και μια ολοένα και πιο ισχυρή Κίνα» είπε ο Huebert, ο οποίος σημείωσε ότι οι ομοσπονδιακοί ηγέτες αφιέρωσαν λίγο χρόνο στις συζητήσεις γι’ αυτό το ζήτημα. «Λοιπόν, το ερώτημα είναι, θα έχουμε τρεις βάσεις ή μία βάση στο Βορρά; Μήπως είναι καιρός να σοβαρευτούμε για την προστασία του Καναδά;».
Υπάρχει λόγος, είπε ο Huebert, που οι ηγέτες και τα κόμματα απέφυγαν να αντιμετωπίσουν κατά μέτωπο μια τόσο άβολη ιδέα.
«Έχω την αίσθηση ότι κανένα από τα κόμματα δε θέλει πραγματικά να το αντιμετωπίσει σε κάποιο σοβαρό πλαίσιο, μόνο και μόνο επειδή δημιουργεί την πιθανότητα εκλογικής καταστροφής εάν ειπωθεί η λάθος λέξη», είπε.
Όλοι οι εμπειρογνώμονες στον τομέα της άμυνας ήταν επιφυλακτικοί, σχετικά με το πόσες από τις υποσχέσεις θα εφαρμόσει το καθένα από τα κόμματα εάν εκλεγόταν την επόμενη εβδομάδα. Είναι θέμα πολιτικής βούλησης, είπε ο Huebert.
«Μπορείτε να επιστρέψετε στο 2017 και να δείτε πόσο ολοκληρωμένες ήταν οι δηλώσεις περί άμυνας, και ποιες απ’ αυτές πραγματικά εφαρμόστηκαν… Ο Καναδάς έχει αναπτύξει αυτήν την τάση να μιλάει για ασφάλεια, αλλά να μην κάνει τίποτα», κατέληξε.

Το Κεμπέκ αποχαιρετά τον Πάπα που μίλησε στην καρδιά του

Βαθιά συγκίνηση και περίσκεψη προκάλεσε στον πληθυσμό του Κεμπέκ η είδηση του θανάτου του Πάπα Φραγκίσκου στις 21 Απριλίου 2025. Σε ηλικία 88 ετών, ο πρώτος Λατινοαμερικανός ποντίφικας άφησε πίσω του μια κληρονομιά, που ξεπερνά τα όρια της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και αγγίζει θέματα κοινωνικής δικαιοσύνης, περιβαλλοντικής ευθύνης και διαθρησκευτικού διαλόγου.
Στο Κεμπέκ, μια επαρχία με έντονο καθολικό παρελθόν αλλά και σημαντική στροφή προς τον κοσμικό χαρακτήρα τα τελευταία 50 χρόνια, η επίδραση του Πάπα Φραγκίσκου υπήρξε πολυεπίπεδη και ουσιαστική.
Ο Πάπας Φραγκίσκος (κατά κόσμον Jorge Mario Bergoglio) ανέλαβε τον παπικό θρόνο το 2013, μετά την παραίτηση του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ’. Η παπική του διαδρομή σημαδεύτηκε από μια έντονη προσπάθεια εξανθρωπισμού του παπικού αξιώματος, απορρίπτοντας τη χλιδή του Βατικανού και υιοθετώντας έναν προσιτό και ταπεινό τρόπο ζωής. Από τα πρώτα του βήματα ως Πάπας, προκάλεσε θετική εντύπωση για τη στάση του απέναντι στους φτωχούς, τους μετανάστες, τους φυλακισμένους και άλλες περιθωριοποιημένες ομάδες.
Για το Κεμπέκ, μια επαρχία που διαμόρφωσε τον κοινωνικό και πολιτικό της λόγο μέσα από μια σύγκρουση με την Εκκλησία κατά τη διάρκεια της «Ήσυχης Επανάστασης» της δεκαετίας του 1960, ο Πάπας Φραγκίσκος εκπροσώπησε μια νέα μορφή καθολικισμού. Αντί για την αυστηρή, τιμωρητική Εκκλησία του παρελθόντος, πρότεινε μια Εκκλησία ανοιχτή στο διάλογο, πρόθυμη να ακούσει, να κατανοήσει και να προσαρμοστεί στις ανάγκες του σύγχρονου ανθρώπου. Δεν είναι τυχαίο, ότι πολλοί νέοι στο Κεμπέκ, ακόμα και μη θρησκευόμενοι, έδειξαν ενδιαφέρον για τις κοινωνικές του θέσεις και τη δράση του σε ζητήματα παγκόσμιας σημασίας.
Ιδιαίτερη απήχηση είχε στο Κεμπέκ η περιβαλλοντική του εγκύκλιος Laudato Si’, η οποία καλούσε σε ριζική αλλαγή στάσης απέναντι στη Γη, προβάλλοντας την έννοια της «ολοκληρωμένης οικολογίας». Σε μια επαρχία που έχει ενσωματώσει την περιβαλλοντική συνείδηση στις δημόσιες πολιτικές και στην κουλτούρα της καθημερινότητας, η φωνή του Πάπα Φραγκίσκου λειτούργησε ενισχυτικά προς το υπάρχον ρεύμα. Ο ίδιος μίλησε ανοιχτά για τις ευθύνες των πολιτικών και οικονομικών ελίτ στην καταστροφή του πλανήτη, κάτι που εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τους πολίτες του Κεμπέκ, όπου ο λόγος περί κοινωνικής ισότητας και περιβαλλοντικής δικαιοσύνης είναι ιδιαίτερα ισχυρός.
Η στάση του Πάπα Φραγκίσκου απέναντι στους ομοφυλόφιλους, τους διαζευγμένους και άλλες κοινωνικές ομάδες, που παραδοσιακά βρίσκονταν στο περιθώριο της καθολικής διδασκαλίας, αντιμετωπίστηκε στο Κεμπέκ με σεβασμό, ακόμη και από προοδευτικούς κύκλους που διατηρούν απόσταση από τη θρησκεία. Με δηλώσεις όπως «Ποιος είμαι εγώ να κρίνω;» έδωσε το στίγμα μιας ποιμαντικής προσέγγισης που θέτει στο επίκεντρο τον άνθρωπο και όχι τον κανόνα. Αν και δεν προχώρησε σε θεσμικές αλλαγές που θα άλλαζαν την επίσημη γραμμή του Βατικανού, έδειξε ένα πρόσωπο Εκκλησίας λιγότερο δογματικό και πιο ανθρωποκεντρικό.
Αξιοσημείωτη ήταν και η σχέση του με τις ιθαγενείς κοινότητες του Καναδά, ιδίως με αφορμή τα σχολεία-οικοτροφεία που είχαν λειτουργήσει με ευθύνη της Καθολικής Εκκλησίας. Η συγγνώμη που απηύθυνε το 2022 κατά την ιστορική του επίσκεψη στον Καναδά, και συγκεκριμένα στο Maskwacis της Αλμπέρτα, βρήκε απήχηση και στο Κεμπέκ, όπου η συμφιλίωση με τις Πρώτες Εθνότητες παραμένει ανοιχτή πληγή. Πολλοί Κεμπεκουά είδαν σ’ αυτήν τη συμβολική πράξη μια ειλικρινή πρόθεση επανόρθωσης και αναγνώρισης της ιστορικής αδικίας.
Η τοπική Εκκλησία του Κεμπέκ, αν και δοκιμάζεται από την πτώση της προσέλευσης στα μυστήρια και τη γενικότερη απαξίωση του θρησκευτικού λόγου, βρήκε στον Πάπα Φραγκίσκο ένα πρότυπο ποιμενάρχη που επανάφερε τον πνευματικό προβληματισμό στην καθημερινή ζωή. Πολλοί ιερείς και θεολόγοι στο γαλλόφωνο Καναδά αναγνώρισαν την ανάγκη να εμπνευστούν από το παράδειγμά του, ώστε να επαναπροσδιορίσουν το ρόλο τους σε μια κοσμική κοινωνία που, παρ’ όλα αυτά, αναζητεί απαντήσεις σε υπαρξιακά και ηθικά ερωτήματα.
Ο θάνατός του αφήνει ένα κενό, όχι μόνο στο Βατικανό, αλλά και σε όλες εκείνες τις γωνιές του κόσμου –όπως το Κεμπέκ– όπου το μήνυμά του βρήκε καρποφόρο έδαφος. Η επόμενη ημέρα φέρνει μαζί της ερωτήματα για τη συνέχιση της παρακαταθήκης του: θα μπορέσει ο διάδοχός του να συνεχίσει στον ίδιο δρόμο του διαλόγου, της προσέγγισης και της ταπεινότητας; Θα διατηρηθεί η γραμμή της ανοιχτής Εκκλησίας σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα και πιο πολωμένος;
Αναμφίβολα, ο Πάπας Φραγκίσκος κατέκτησε το σεβασμό, πέρα από τα όρια του Καθολικισμού. Στο Κεμπέκ, τον θυμούνται ήδη ως έναν ηγέτη που μίλησε με ειλικρίνεια, που δε δίστασε να ζητήσει συγγνώμη, να υψώσει φωνή υπέρ των κατατρεγμένων, και που λειτούργησε ως γέφυρα μεταξύ πίστης και σύγχρονης κοινωνίας. Σε μια εποχή όπου οι θεσμοί αμφισβητούνται, η ηγεσία του Πάπα Φραγκίσκου έδειξε ότι ακόμη και ένας θεσμός αιώνων μπορεί να ανανεωθεί, να ζητήσει συγχώρεση και να προσφέρει ελπίδα.
Ο Κεμπεκουά πληθυσμός, βαθιά επηρεασμένος από τη σχέση του με την Εκκλησία, δε θρήνησε μόνο έναν Πάπα. Θρήνησε έναν άνθρωπο που κατανόησε τη ρευστότητα της εποχής μας και τόλμησε να σταθεί δίπλα στο σύγχρονο άνθρωπο, ακόμη κι όταν αυτό σήμαινε να πάει κόντρα στην παράδοση. Και αυτό, για πολλούς στο Κεμπέκ, είναι ο ορισμός της αληθινής πίστης.

Πώς οι δασμοί του Donald Trump ανεβάζουν την τιμή της αγαπημένης μας συνήθειας

Η καθημερινή συνήθεια εκατομμυρίων Καναδών – ο καφές – αναμένεται να γίνει ακριβότερος από ποτέ, καθώς οι εμπορικές πολιτικές του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Donald Trump φέρνουν νέα κύματα ανατιμήσεων, προκαλώντας αλυσιδωτές αντιδράσεις στην καναδική αγορά.
Η πρόσφατη απόφαση των ΗΠΑ να επιβάλουν βασικό δασμό 10% σε όλα τα εισαγόμενα προϊόντα – και ειδικά σε χώρες παραγωγής καφέ όπως το Βιετνάμ, η Ινδονησία και η Ινδία – έχει ήδη αρχίσει να προκαλεί αναστάτωση στην αλυσίδα προμήθειας. Αν και οι δασμοί πληρώνονται από τους Αμερικανούς εισαγωγείς, η πραγματικότητα είναι πιο περίπλοκη: η πλειονότητα των Καναδών εισαγωγέων και καβουρδιστηρίων βασίζονται σε μεσάζοντες και αποθήκες των ΗΠΑ για την προμήθεια των πράσινων κόκκων καφέ.
Η αύξηση του κόστους μετακυλίεται πλέον στους Καναδούς καταναλωτές, με την τιμή μιας σακούλας καφέ να έχει ήδη αυξηθεί κατά 15% στη Βρετανική Κολομβία μεταξύ 2024 και 2025, σύμφωνα με τα στοιχεία της Statistics Canada.
Ο Stuart McCook, καθηγητής ιστορίας στο University of Guelph, χαρακτηρίζει την κατάσταση ως ένα «ιστορικό σημείο καμπής», εξηγώντας ότι μέχρι πρόσφατα ο καφές διακινούνταν με ελάχιστους ή καθόλου δασμούς μεταξύ Καναδά και ΗΠΑ. Η νέα πραγματικότητα ανατρέπει πλήρως αυτή τη σχέση, δημιουργώντας ένα επιβαρυμένο οικονομικό περιβάλλον για τους Καναδούς εισαγωγείς.
Παράλληλα, οι Καναδοί εξαγωγείς που επιθυμούν να στείλουν καβουρδισμένο καφέ στις ΗΠΑ έρχονται αντιμέτωποι με δασμούς ύψους 25%, εφόσον τα προϊόντα τους δε συμμορφώνονται με τις προδιαγραφές της συμφωνίας CUSMA (Canada–United States–Mexico Agreement).
Η Coffee Association of Canada (CAC) εκτιμά, ότι πάνω από 1 δισεκατομμύριο δολάρια αξίας καβουρδισμένου καφέ και συναφών προϊόντων κινδυνεύουν με σημαντική επιβάρυνση λόγω αυτών των δασμών.
Ο Robert Carter, πρόεδρος της CAC, υπογραμμίζει ότι οι δασμοί έρχονται να προστεθούν σε ήδη υπάρχουσες προκλήσεις, όπως οι αυξήσεις στις τιμές των πρώτων υλών και οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στις σοδειές καφέ παγκοσμίως. Όπως αναφέρει, οι τιμές του πράσινου κόκκου έχουν φτάσει σε υψηλά πολλών ετών, κάτι που σε συνδυασμό με τους δασμούς δημιουργεί ένα «εκρηκτικό μείγμα».
Τα στατιστικά μιλούν από μόνα τους: το 74% των Καναδών πίνει καφέ καθημερινά, ενώ μόνο τον Ιούνιο του 2024 εισήχθησαν στη χώρα περισσότεροι από 25 εκατομμύρια κιλά καφέ. Καθώς ο καφές δεν καλλιεργείται στον Καναδά λόγω κλίματος, η εξάρτηση από τις εισαγωγές είναι απόλυτη – και κυρίως διαμεσολαβημένη από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, αυξάνεται η ανάγκη για στροφή προς καναδικά καβουρδιστήρια που προμηθεύονται απευθείας από αγρότες, παρακάμπτοντας τους αμερικανικούς μεσάζοντες. Μερικοί ιδιοκτήτες ενθαρρύνουν τους καταναλωτές να επιλέγουν καφέ με γνωστή προέλευση, καθώς αυτό υποδηλώνει πιο ηθικές και σταθερές εμπορικές σχέσεις.
Τονίζουν πως οι μεγαλύτερες μάρκες θα αντιμετωπίσουν σοβαρές δυσκολίες στο να προμηθεύουν μαζικά καφέ στον καναδικό πληθυσμό, χωρίς τη διαμεσολάβηση της αμερικανικής αγοράς.
Άλλοι ιδιοκτήτες καφενείων, προειδοποιούν ότι ακόμα και τα μικρότερα καναδικά καβουρδιστήρια ενδέχεται να επηρεαστούν. Αναμένουν ότι αν οι δασμοί ισχύσουν, αυτό θα αρχίσει να φαίνεται από τον Ιούνιο. Εκτός από το οικονομικό σκέλος, οι ειδικοί τονίζουν ότι η συγκυρία αυτή είναι ευκαιρία για επαναπροσδιορισμό της αξίας του καφέ στον καναδικό κοινωνικό και καταναλωτικό λόγο.
Ο καφές αντιμετωπιζόταν για δεκαετίες ως ένα καθημερινό, φθηνό αγαθό – όμως οι νέες συνθήκες αποκαλύπτουν την πολυπλοκότητα της παραγωγής και των διεθνών σχέσεων πίσω από κάθε φλιτζάνι. Καθώς η παγκόσμια αλυσίδα προμήθειας του καφέ δοκιμάζεται, ο Καναδάς βρίσκεται αντιμέτωπος με μια δύσκολη περίοδο για το πιο αγαπημένο του ρόφημα. Ο καφές ίσως παραμείνει στη ζωή των Καναδών – αλλά όχι χωρίς κόστος.

Μετά από δύο μήνες στο 6,6%, το ποσοστό ανεργίας στον Καναδά επέστρεψε στο 6,7% που ήταν το Δεκέμβριο του 2024 ◘ Στο 6,9% το υψηλότερο ποσοστό στο 12μηνο (Νοέμβριος 2024)

Το ποσοστό ανεργίας αυξήθηκε κατά 0,1 ποσοστιαίες μονάδες στο 6,7% το Μάρτιο, η πρώτη αύξηση από το Νοέμβριο του 2024. Το ποσοστό ανεργίας είχε αυξηθεί από 5% το Μάρτιο του 2023 σε πρόσφατο υψηλό 6,9% το Νοέμβριο του 2024, στη συνέχεια μειώθηκε κατά 0,3 ποσοστιαίες μονάδες από το Νοέμβριο του 2024 έως τον Ιανουάριο του 2025, στο πλαίσιο της ισχυρής αύξησης της απασχόλησης στο τέλος του 2024 και στις αρχές του 2025. Από το Μάρτιο του 2024, το ποσοστό ανεργίας παρέμεινε πάνω από τον (προ της πανδημίας COVID-19) μέσο όρο του 6% (από το 2017 έως το 2019).
Το Μάρτιο του 2025, το ποσοστό ανεργίας αυξήθηκε μεταξύ των γυναικών ηλικίας 15 έως 24 ετών (+1,4 ποσοστιαίες μονάδες σε 13,1%), καθώς περισσότερες νέες γυναίκες αναζητούσαν εργασία. Το ποσοστό ανεργίας άλλαξε ελάχιστα σε άλλες μεγάλες δημογραφικές ομάδες.

ΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΤΟ ΜΑΡΤΙΟ
Η απασχόληση μειώθηκε κατά 33.000 (-0,2%) το Μάρτιο, η πρώτη μείωση από τον Ιανουάριο του 2022. Η πτώση το Μάρτιο ακολούθησε μικρή μεταβολή το Φεβρουάριο και τρεις συνεχόμενους μήνες ανάπτυξης – το Νοέμβριο, το Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο – που ανήλθαν σε 211.000 (+1%).
Η μείωση της απασχόλησης το Μάρτιο οφείλεται στη μείωση της πλήρους απασχόλησης (-62.000 / -0,4%). Η πλήρης απασχόληση ακολούθησε έντονη ανοδική τάση το δεύτερο εξάμηνο του 2024 και παρέμεινε σταθερή τον Ιανουάριο και το Φεβρουάριο του 2025.
Το ποσοστό του πληθυσμού ηλικίας 15 ετών και άνω που απασχολείται μειώθηκε κατά 0,2 ποσοστιαίες μονάδες στο 60,9% το Μάρτιο. Αυτό αντιστάθμισε εν μέρει την αύξηση κατά 0,3 ποσοστιαίες μονάδες που είχε παρατηρηθεί από τον Οκτώβριο του 2024 έως τον Ιανουάριο του 2025.
Η απασχόληση στον ιδιωτικό τομέα μειώθηκε κατά 48.000 (-0,3%) το Μάρτιο, μετά από μικρή μεταβολή το Φεβρουάριο και σωρευτική αύξηση 97.000 (+0,7%) από το Νοέμβριο του 2024 έως τον Ιανουάριο του 2025. Σε ετήσια βάση, ο αριθμός των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα αυξήθηκε κατά 175.000 (+1,3%).
Η απασχόληση στο δημόσιο τομέα μεταβλήθηκε ελάχιστα για τρίτο συνεχόμενο μήνα το Μάρτιο και αυξήθηκε κατά 92.000 (+2,1%) σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος. Η αυτοαπασχόληση άλλαξε επίσης ελάχιστα το Μάρτιο και αυξήθηκε κατά 81.000 (+3%) σε ετήσια βάση.

ΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΣΕ ΟΝΤΑΡΙΟ
ΚΑΙ ΑΛΜΠΕΡΤΑ ◘ ΑΥΞΗΣΗ ΣΤΟ ΣΑΣΚΑΤΣΟΥΑΝ
Η απασχόληση στο Οντάριο μειώθηκε κατά 28.000 (-0,3%) το Μάρτιο, η πρώτη σημαντική πτώση στην επαρχία από το Δεκέμβριο του 2023. Οι απώλειες θέσεων εργασίας επικεντρώθηκαν στους τομείς της πληροφόρησης, του πολιτισμού και της αναψυχής (-23.000 / -6,2%) και των επιχειρήσεων, των κτιρίων και άλλων υποστηρικτικών υπηρεσιών (-13.000 / -4,2%). Το ποσοστό ανεργίας στο Οντάριο αυξήθηκε κατά 0,2 ποσοστιαίες μονάδες στο 7,5% το Μάρτιο.
Στην Αλμπέρτα, η απασχόληση μειώθηκε κατά 15.000 (-0,6%), μετά από δύο μήνες μικρής αλλαγής και σωρευτική αύξηση 54.000 (+2,1%) το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο του 2024. Η μείωση της απασχόλησης στην επαρχία επικεντρώθηκε στη μεταποίηση (-11.000 / -7,5%) και χονδρικό και λιανικό εμπόριο (-9.200 / -2,5%). Το ποσοστό ανεργίας στην Αλμπέρτα αυξήθηκε κατά 0,4 ποσοστιαίες μονάδες το Μάρτιο στο 7,1%.
Στο Σασκάτσουαν, η απασχόληση αυξήθηκε κατά 6.600 (+1,1%), η δεύτερη αύξηση σε τέσσερις μήνες. Σε ετήσια βάση, η απασχόληση στην επαρχία αυξήθηκε κατά 19.000 (+3,1%). Το ποσοστό ανεργίας μειώθηκε κατά 0,5 ποσοστιαίες μονάδες στο 4,9% το Μάρτιο και παρέμεινε το χαμηλότερο μεταξύ όλων των επαρχιών.
Στο Κεμπέκ, η απασχόληση παρέμεινε σταθερή για τέταρτο συνεχόμενο μήνα, ενώ το ποσοστό ανεργίας αυξήθηκε κατά 0,4 ποσοστιαίες μονάδες στο 5,7%, καθώς περισσότεροι άνθρωποι αναζητούσαν εργασία. Σε ετήσια βάση, η απασχόληση στην επαρχία αυξήθηκε κατά 88.000 (+1,9%) το Μάρτιο, με τα κέρδη να συγκεντρώνονται το δεύτερο εξάμηνο του 2024.

ΤΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ
ΣΤΑ ΒΟΡΕΙΟΔΥΤΙΚΑ ΕΔΑΦΗ ΣΕ ΕΤΗΣΙΑ ΒΑΣΗ
Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες επίσημες εκτιμήσεις πληθυσμού, οι τρεις περιοχές φιλοξενούσαν 133.600 άτομα το πρώτο τρίμηνο του 2025, αύξηση 1,8% από το ίδιο τρίμηνο το 2024. Αυτό το σύνολο περιλαμβάνει 47.100 άτομα που ζουν στο Yukon, 45.100 που ζουν στα βορειοδυτικά εδάφη και 41.400 που ζουν στο Nunavut.
Τόσο στα βορειοδυτικά εδάφη όσο και στο Yukon, τα ποσοστά απασχόλησης παρέμειναν πάνω από τον εθνικό μέσο όρο το Μάρτιο. Το ποσοστό απασχόλησης στα Βορειοδυτικά Εδάφη αυξήθηκε κατά 2,1 ποσοστιαίες μονάδες στο 68,1% τους 12 μήνες έως το Μάρτιο του 2025, αντισταθμίζοντας εν μέρει τη μείωση του προηγούμενου έτους (από το Μάρτιο του 2023 έως το Μάρτιο του 2024). Στο Yukon, το ποσοστό απασχόλησης το Μάρτιο του 2025 (71,8%) άλλαξε ελάχιστα από το προηγούμενο έτος.
Στο Nunavut, το ποσοστό απασχόλησης ήταν 53,6% το Μάρτιο και άλλαξε ελάχιστα από τον ίδιο μήνα το 2024. Σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2021, οι Ινουίτ αντιπροσωπεύουν το 84% του πληθυσμού του Nunavut. Το ποσοστό απασχόλησης για τους Ινουίτ στο Nunavut ήταν 45% το Μάρτιο, ελάχιστα άλλαξε από το προηγούμενο έτος και σχεδόν το ήμισυ του αντίστοιχου ποσοστού για τον μη αυτόχθονα πληθυσμό (86,5%) στην επικράτεια.

Συνολικά, υπήρχαν στον Καναδά 1,5 εκατομμύριο άνεργοι το Μάρτιο, αυξημένοι κατά 36.000 (+2,5%) το μήνα και κατά 167.000 (+12,4%) σε ετήσια βάση. Μεταξύ εκείνων που ήταν άνεργοι το Φεβρουάριο, το 14,7% απασχολήθηκε το Μάρτιο. Αυτό ήταν χαμηλότερο από το αντίστοιχο ποσοστό του Μαρτίου 2024 (18,6%).
Η μακροχρόνια ανεργία έχει επίσης αυξηθεί. Το ποσοστό των ανέργων που αναζητούν εργασία για 27 εβδομάδες ή περισσότερο ανήλθε σε 23,7% το Μάρτιο του 2025, από 18,3% το Μάρτιο του 2024. Οι άνθρωποι μπορεί να μείνουν άνεργοι μετά από απώλεια εργασίας ή μετά από οικειοθελή αποχώρηση από μια θέση εργασίας. Άλλοι μπορεί να μην έχουν εργαστεί πρόσφατα, είτε επειδή είναι νεο-εισερχόμενοι στην αγορά εργασίας, είτε επειδή έχουν μείνει χωρίς δουλειά για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Μεταξύ των 1,5 εκατομμυρίων ανθρώπων που ήταν άνεργοι το Μάρτιο, το μεγαλύτερο ποσοστό (44,1%) είχε χάσει τη δουλειά του λόγω απόλυσης εντός των προηγούμενων 12 μηνών (από 47% το Μάρτιο του 2024). Από αυτούς τους ανέργους, το 18,4% εργάστηκε τελευταία στις κατασκευές, ενώ το 12,4% εργάστηκε τελευταία στο χονδρικό ή λιανικό εμπόριο. Το ποσοστό των ανέργων που εργάστηκαν τελευταία φορά στη μεταποίηση (9,3%) μεταβλήθηκε ελάχιστα σε ετήσια βάση.
Ένα άλλο 41,5% των ανέργων το Μάρτιο δεν είχε εργαστεί τους προηγούμενους 12 μήνες (ή δεν είχε εργαστεί ποτέ). Το ποσοστό αυτό αυξήθηκε, από 35,4% που ήταν το Μάρτιο του 2024. Τα άτομα αυτής της ομάδας μπορεί να είναι πιο ευάλωτα στις διακυμάνσεις των συνθηκών της αγοράς εργασίας και γενικά δεν είναι επιλέξιμα να λαμβάνουν τακτικές παροχές ασφάλισης απασχόλησης.
Ένα επιπλέον 14,3% όσων ήταν άνεργοι το Μάρτιο είχαν εγκαταλείψει οικειοθελώς την προηγούμενη εργασία τους, από 17,6% το Μάρτιο του 2024. Οι λόγοι για να αφήσετε μια δουλειά και να αναζητήσετε μια νέα μπορεί να περιλαμβάνουν δυσαρέσκεια, να πάτε στο σχολείο ή να φροντίσετε τα μέλη της οικογένειας.

ΠΟΣΟΣΤΑ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΒΑΛΛΟΜΕΝΕΣ
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ
Κατά τη διάρκεια περιόδων οικονομικής ύφεσης, οι εργαζόμενοι ενδέχεται να είναι πιθανότερο να απολυθούν, γεγονός που μπορεί να αυξήσει το συνολικό ποσοστό ανεργίας. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια της ύφεσης του 2008/2009, το ποσοστό του απασχολούμενου πληθυσμού σε ένα δεδομένο μήνα που ήταν άνεργο τον επόμενο μήνα λόγω απόλυσης, αυξήθηκε στο 2% τον Ιανουάριο του 2009. Αυτό ήταν υψηλότερο από το μέσο ποσοστό του 1% που καταγράφηκε το 2007. Το ποσοστό ανεργίας στον Καναδά αυξήθηκε από 6,2% τον Αύγουστο του 2008 στο ανώτατο όριο του 8,8% τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 2009.
Μεταξύ εκείνων που απασχολούνταν το Φεβρουάριο του 2025, το 0,7% είχε μείνει άνεργο το Μάρτιο του 2025, ως αποτέλεσμα απόλυσης. Το ποσοστό αυτό μεταβλήθηκε ελάχιστα από την ίδια περίοδο το 2024 (0,8%) και το ίδιο με το μέσο όρο πριν από την πανδημία Φεβρουαρίου-Μαρτίου που καταγράφηκε από το 2017 έως το 2019 (0,7%).

ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΥΤΟΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΔΕΝ ΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΙ
ΑΠΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΥΓΕΙΑΣ, ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΠΗΡΙΑΣ
Οι αυτοαπασχολούμενοι συμβάλλουν μοναδικά στην οικονομία και την κοινωνία, και συνήθως έχουν μεγαλύτερη αυτονομία και έλεγχο του χρονοδιαγράμματος και των εργασιακών δραστηριοτήτων τους. Ωστόσο, οι αυτοαπασχολούμενοι τείνουν να αντιμετωπίζουν περισσότερους οικονομικούς κινδύνους από τους μισθωτούς και ενδέχεται να είναι πιο ευάλωτοι στις μεταβαλλόμενες οικονομικές συνθήκες. Επιπλέον, οι αυτοαπασχολούμενοι δεν έχουν πρόσβαση σε οδοντιατρικές παροχές ή παροχές αναπηρίας από τον εργοδότη.
Αφού δεν κατέγραψε σχεδόν καμία ανάπτυξη το 2022 και το 2023, η αυτοαπασχόληση αυξήθηκε το δεύτερο εξάμηνο του 2024 και στις αρχές του 2025. Το Μάρτιο του 2025, υπήρχαν 2,7 εκατομμύρια αυτοαπασχολούμενοι στον Καναδά, αυξημένοι κατά 81.000 (+3%) από τον ίδιο μήνα το 2024. Παρά την αύξηση αυτή, το ποσοστό του συνόλου των αυτοαπασχολούμενων εργαζομένων (13,1%) ήταν χαμηλότερο από τον προ πανδημίας μέσο όρο του 14,9% που καταγράφηκε από το 2017 έως το 2019.
Το Μάρτιο, η Έρευνα Εργατικού Δυναμικού (ΕΕΔ) ρώτησε τους αυτοαπασχολούμενους εάν καλύπτονταν από διαφορετικούς τύπους ιδιωτικών ασφαλιστικών προγραμμάτων, εξαιρουμένης της κάλυψης από επαρχιακή ή άλλη κρατική ασφάλιση. Μεταξύ των αυτοαπασχολούμενων ηλικίας 15 έως 69 ετών, το 43,3% καλυπτόταν από συμπληρωματικό πρόγραμμα υγειονομικής περίθαλψης, ενώ το 36,4% καλυπτόταν από οδοντιατρικό πρόγραμμα και το 25,3% από ασφάλιση αναπηρίας.
Συγκριτικά, το 67,3% των εργαζομένων είχε πρόσβαση, είτε σε συμπληρωματικό πρόγραμμα υγειονομικής περίθαλψης είτε σε οδοντιατρικό πρόγραμμα, και το 57,1% είχε πρόσβαση σε ασφάλιση αναπηρίας μέσω εργοδότη.
Οι αυτοαπασχολούμενοι με μεγαλύτερες και πιο εδραιωμένες επιχειρήσεις, ήταν πιθανότερο να καλύπτονται και από τις τρεις μορφές ασφάλισης. Για παράδειγμα, οι μισοί (49,8%) από τους ενσωματωμένους αυτοαπασχολούμενους με υπαλλήλους, είχαν συμπληρωματικό πρόγραμμα υγειονομικής περίθαλψης, σε σύγκριση με το 39,5% των μη ενσωματωμένων αυτοαπασχολούμενων χωρίς υπαλλήλους.