Ο Στάινμαϊερ επισκέφτηκε την Ελλάδα, μία μέρα μετά το ΟΧΙ, για να βγάλει υποκριτικά την… υποχρέωση, δίχως κουβέντα για τα δις που άρπαξε η Γερμανία

Γράφει ο δημοσιογράφος
Βασίλης Γαλούπης
Πηγή: Εφημερίδα Δημοκρατία

Για δεκαετίες ακούμε το γνωστό αφήγημα περί γερμανικής ενοχής, με την οποία γαλουχήθηκαν οι υποτίθεται… μεταμελημένες μεταπολεμικές γενιές Γερμανών, μήπως και αποκτήσουν έστω μια ταπεινότητα μπροστά σε όσους υποχρέωσαν σε θάνατο ή δυστυχία, για να ταϊστεί η γερμανική οικονομική ευημερία. Στην πραγματικότητα, η Ελλάδα το μόνο που εισπράττει είναι η γερμανική υποκρισία.
Ο Γερμανός πρόεδρος Στάινμαϊερ φρόντισε και για το σημειολογικό, αν όχι προκλητικό, του πράγματος. Αποφάσισε να έρθει στην Ελλάδα για επίσκεψη, μόλις μία μέρα μετά την επέτειο του ΟΧΙ. Πολιτικά πρόσωπα της Ελλάδας σπεύδουν σε τέτοιες περιπτώσεις να μιλήσουν με το ύπουλο δόγμα κατευνασμού για «αλλαγή σελίδας». Ότι «πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά». Ότι «έχουν περάσει τόσες δεκαετίες πια και είναι ώρα να προχωρήσουμε». Αρκεί κάποιος να εμβαθύνει στην ακλόνητη γερμανική πολιτική αντίληψη των πραγμάτων από τον Β’ Παγκόσμιο μέχρι και σήμερα, για να εκθέσει αυτό το βαθιά υποκινούμενο σκεπτικό.

1] Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος στέρησε από την Ελλάδα την πληθυσμιακή της ανάπτυξη. Λόγω των γερμανικών θηριωδιών και του λιμού που επέβαλαν οι ναζί, έχασαν τη ζωή τους 800.000 Έλληνες, σε μια εποχή που η χώρα μας είχε πληθυσμό μόλις 7.300.000. Επιπλέον, σύμφωνα με τις αναφορές των ελληνικών κυβερνήσεων, υπήρξε έλλειμμα γεννήσεων 300.000 παιδιών. Οι πληθυσμιακές απώλειες ήταν 1.106.922 άτομα.
2] Το γερμανικό κράτος έκλεψε τον πλούτο της Ελλάδας στο Β’ Παγκόσμιο. Μέχρι και το «Spiegel» το 2013 αναγνώρισε ότι το χρέος προς τη χώρα μας είναι 162 δισ. ευρώ. Στην πραγματικότητα, και σε σημερινά λεφτά, ξεπερνά τα 300 δισ., πάνω από ολόκληρο το ελληνικό ΑΕΠ. Η Γερμανία, με τη συνενοχή και των ελληνικών κυβερνήσεων, αρνείται καν να συζητήσει το ενδεχόμενο επιστροφής του πλούτου που άρπαξε. Αυτά τα χρήματα στέρησαν από την κατεστραμμένη χώρα μας την ευκαιρία και τα μέσα να ορθοποδήσει τις πρώτες δεκαετίες μετά τον πόλεμο. Να δημιουργήσει υποδομές και βιομηχανία κανονικού κράτους.
3] Η Γερμανία εξήγαγε τη διαφθορά της για να ελέγξει, κυρίως μεταπολεμικά, τις ξένες αγορές με τις εξαγωγές. Νομοθέτησε επίσημα ότι επιτρέπονται οι μίζες σε ξένες κυβερνήσεις και αξιωματούχους από γερμανικές εταιρίες, ώστε αυτές να παίρνουν τις δουλειές. Μια τέτοια περίπτωση, όχι η μοναδική, ήταν το σκάνδαλο Siemens.
4] Η Γερμανία έσπρωξε την Ελλάδα το 2010 στο μνημονιακό Γολγοθά, με μοναδικό πραγματικό στόχο, όπως αποδείχθηκε πια, να αλλάξει χέρια η διαφθορά. Το δίδυμο Μέρκελ – Σόιμπλε, εφαρμόζοντας την πάγια και αναλλοίωτη γερμανική πολιτική νόρμα επικυριαρχίας, αποφάσισε και το εξευτελιστικό κλείσιμο τραπεζών το 2015.
5] Η Γερμανία μετατρέπει από το 2016 την Ελλάδα σε «αποθήκη μεταναστών», προκειμένου το Βερολίνο να μην αντιμετωπίζει πολιτικό κόστος από την έκρηξη των ροών. Η δήθεν ευρωπαΐστρια Γερμανία εξακολουθεί να πορεύεται με μεθόδους στραγγαλισμού σε βάρος όσων δεν εξυπηρετούν την αυτοπροστασία της. Δε διστάζει και πάλι να καταστρέψει οποιονδήποτε, μια χώρα ή και την Ευρώπη. Αρκεί να περνάει το δικό της και να μην πληρώνει καμία συνέπεια.

Δυστυχώς, η Γερμανία με τις πράξεις της αποδεικνύει διαρκώς ότι δεν μπορεί να υπάρξει «φίλος» της Ελλάδας, διότι με κάθε αφορμή πολεμάει επίσημα ή υποσκάπτει τη χώρα μας και το λαό της. Αντίθετα, η Γερμανία διατηρεί εδώ και αιώνες θερμές σχέσεις, αλυσοδεμένες από βρόμικα συμφέροντα, με την Τουρκία, ιστορικό της σύμμαχο και στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με την τότε φιλοναζιστική Άγκυρα.
Ο Στάινμαϊερ, που πήγε μέχρι και στη μαρτυρική Κάνδανο, όπως είχε κάνει με τους Λιγκιάδες Ιωαννίνων δέκα χρόνια πριν ο προκάτοχός του Γκάουκ, τάσσεται σταθερά υπέρ της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. Το Βερολίνο δεν έχει αναστολές ούτε για να πουλάει όπλα στον Ερντογάν, ώστε αυτός να απειλεί την Ελλάδα.
Καμία υποκριτική συγγνώμη δεν είναι αρκετή για όσα προκαλεί η Γερμανία στη χώρα μας για πάνω από 80 χρόνια πια. Απαιτούνται πράξεις. Ένα πρώτο καλό και ελάχιστο βήμα είναι να επιστραφεί ο κλεμμένος πλούτος που καρπώθηκαν το γερμανικό κράτος και οι επόμενες γενιές ευημερούντων πολιτών του, στερώντας τον από τις δικές μας γενιές.
Η Γερμανία, που το 2010 κατηγορούσε την Ελλάδα για τα χρέη της, ποτέ της δεν αποπλήρωσε κανένα δικό της χρέος κι ας ξεκίνησε δύο παγκόσμιους πολέμους. Αντίθετα, της επετράπη να ξαναγίνει κράτος με την αμερικανική και ευρωπαϊκή οικονομική βοήθεια.
Το θέαμα δεν είναι καινούργιο, κοντεύει να γίνει έθιμο. Αυτές τις μέρες, όπως και το φθινόπωρο του 2018, έχουμε την καθιερωμένη επίσκεψη της ντροπής από τον πρόεδρο της Γερμανίας. Ο Στάινμαϊερ εμφανίζεται σε μαρτυρικές τοποθεσίες για να πει λόγια του αέρα, σαν να βγάζει την υποχρέωση περί «διασφάλισης της ιστορικής μνήμης». Φαντασιώνεται, όπως και μέρος του ελληνικού πολιτικού συστήματος, ότι υπάρχει κάποιου είδους «φιλία».
Αλλά, όποτε η κουβέντα έρχεται στην ουσία, στα δισεκατομμύρια που έκλεψε η μια, ενιαία και απαράλλαχτη Γερμανία, το Βερολίνο δεν υπολογίζει ούτε εξευτελισμό ούτε ντροπή. Το ζητούμενο είναι να μην αποζημιώσει ποτέ την Αθήνα, η οποία δίνει και την ευκαιρία στο Γερμανό πρόεδρο να ποζάρει κάθε τόσο ως «γεφυροποιός» και φίλος.

Ζαχαρίας Μίχας*

© Slpress.gr

O πρωθυπουργός στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε την Πέμπτη 17/10 μετά τη Σύνοδο Κορυφής, επιχείρησε ατυχώς να απαντήσει και στην κριτική που του ασκείται για τους χειρισμούς στα ελληνοτουρκικά. Στις αναφορές του χρησιμοποίησε βαρύτατους χαρακτηρισμούς, οι οποίοι θα κλιμακώσουν την εσωκομματική αντιπαράθεση, ενώ υπέπεσε και σε σοβαρά επικοινωνιακά λάθη.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, στο Μέγαρο Μαξίμου επικρατεί μεγάλη ανησυχία για το ενδεχόμενο, γαλάζιοι βουλευτές να καταθέσουν ερώτηση στη Βουλή με αντικείμενο τα ελληνοτουρκικά. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, έχει στείλει εμμέσως πλην σαφώς το μήνυμα στους βουλευτές της συμπολίτευσης, πως όποιος υπογράψει τέτοια ερώτηση θα μπει σε «μαύρη λίστα». Στις δηλώσεις του, πάντως, ο Κ. Μητσοτάκης προσπάθησε προκαταβολικά να βγάλει από το κάδρο της επίθεσής του τον Αντ. Σαμαρά. Επετέθη, όμως, σε όσους του ασκούν κριτική για τους χειρισμούς του και σε όσους «μιλούν για ξεπουλήματα», φωτογραφίζοντας τον Κ. Βελόπουλο.

Είναι όμως δύσκολο να γίνει κατανοητή πολιτικά μια τέτοια «έκρηξη» από τις Βρυξέλλες, εάν πραγματικός στόχος ήταν η Ελληνική Λύση. Όλοι σχεδόν οι αναλυτές εκτίμησαν, ότι στόχος είναι ο Αντ. Σαμαράς και η εσωκομματική αντιπολίτευση, όπως αυτή ασκείται από τους δύο πρώην αρχηγούς της ΝΔ και πρωθυπουργούς. Θύμισε δε, ότι ως πρωθυπουργός, ο Αντ. Σαμαράς «συναντήθηκε με τον κ. Ερντογάν και επί διακυβέρνησής του, με υπουργό Εξωτερικών τον Ευάγγελο Βενιζέλο γινόντουσαν και διερευνητικές επαφές».

Αναφερόμενος σε όσους «κατηγορούν την κυβέρνηση, εμένα, τον υπουργό Εξωτερικών, ότι είμαστε μειοδότες γιατί συζητούμε με την Τουρκία», είπε ότι έχουν ξεπεράσει τα όρια κι ότι φλερτάρουν με τα όρια του λαϊκισμού. Αναρωτήθηκε «πού ήταν όλοι αυτοί οι υπερπατριώτες», για τους οποίους δήλωσε αργότερα ότι υποψιάζεται πως «σε μια πραγματική κρίση θα ήταν οι πρώτοι που θα έβαζαν την ουρά στα σκέλια, όταν προστατεύαμε τα σύνορα της Ελλάδας στον Έβρο». Η αναφορά του, όμως, είναι πολιτικά ακατανόητη και ηθικά μεμπτή. Εάν γνωρίζει κάποιον από αυτούς που του ασκούν κριτική για ενδοτισμό, ο οποίος τότε να είχε πάρει αντίθετη θέση στην προάσπιση του Έβρου, ας τον κατονομάσει. Όλα τα άλλα είναι ρητορείες χωρίς αντίκρισμα.

ΕΝΔΙΑΦΕΡΩΝ ΠΑΡΑΛΛΗΛΙΣΜΟΣ

Ενδιαφέρουσα ομοιότητα έχουν οι πεποιθήσεις των δύο πρωθυπουργών, αφενός στην κρίση των Ιμίων το 1996, αφετέρου στην κρίση του Έβρου το 2020. Και στις δύο περιπτώσεις, η ρητορική τους καταφανώς συνέβαλε στο να επιχειρήσει η Τουρκία να δημιουργήσει τετελεσμένα. Ένας παράγοντας, μάλιστα, που ωθεί την Άγκυρα στην ύφεση, πέραν της διεθνούς συγκυρίας, είναι και η επιτυχής αντίσταση της Ελλάδας επί του πεδίου. Αποκλείεται όμως ο πρωθυπουργός να μην έχει ενημερωθεί για κάποιες «λεπτομέρειες» στρατιωτικού περιεχομένου, οι οποίες υπαγόρευσαν την ανάγκη για εξοπλιστικές πρωτοβουλίες.

Ο πρωθυπουργός ανέφερε «επεκτείναμε τα χωρικά ύδατα στα 12 μίλια στο Ιόνιο», λες και πρόκειται για επίτευγμα.

Υπενθυμίζουμε ότι η Ελλάδα είναι σχεδόν η μόνη παράκτια χώρα στον κόσμο που δεν έχει επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια και επιπλέον ούτε η Τουρκία δεν είχε διανοηθεί να θέσει θέμα για το Ιόνιο. Ο Κ. Μητσοτάκης απέφυγε να επαναλάβει την υπερφίαλη διατύπωση του Ν. Δένδια «μεγαλώσαμε την Ελλάδα», αλλά δεν μας είπε γιατί δεν έχει επεκτείνει τα χωρικά ύδατα και στην Κρήτη και στο δυτικό Αιγαίο.

Ο Κ. Μητσοτάκης επικαλέστηκε ότι η κυβέρνησή του υπέγραψε «την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη με την Αίγυπτο δημιουργώντας κυριαρχικά δικαιώματα». Η αλήθεια είναι ότι υπέγραψε μερική οριοθέτηση, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι στην περίπτωση της Κάσου, υπό την τουρκική πίεση, ακύρωσε τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Προφανώς, γνωρίζει τις σχετικές δηλώσεις Γεραπετρίτη, ο οποίος παρουσίασε σαν ελληνική νίκη την ελληνική υποχώρηση!

Ο πρωθυπουργός έκανε αναφορά και στην αγορά των φρεγατών Belharra, των μαχητικών Rafale και στην παραγγελία των μαχητικών F-35. Να του θυμίσουμε, ότι η Ελλάδα δεν έχει ακόμα παραγγείλει τα F-35, αν και το σημαντικό είναι ότι η δαπάνη για τα F-35 θεωρείται εξαιρετικά αμφιλεγόμενη, με την έννοια ότι είναι σε βάρος του ορθολογικού καθορισμού προτεραιοτήτων για τις Ένοπλες Δυνάμεις. Ο Κ. Μητσοτάκης κατέληξε, κάνοντας λόγο για «πατριώτες της φακής»! Πρόσθεσε ότι σήμερα η Ελλάδα «είναι σε θέση να συζητά με την Τουρκία πολιτισμένα», αλλά και σε μια θέση πολύ πιο ισχυρή από ότι ήταν το 2019. Και ό,τι συζητάμε δε σημαίνει ότι συμφωνούμε. Ούτε ξεπουλάμε ούτε προδίδουμε κανέναν.

Δηλαδή κ. πρωθυπουργέ, οι συζητήσεις στο παρελθόν δεν ήταν «πολιτισμένες»; Αυτό έφταιγε ή το γεγονός πως οι τουρκικές μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις καθιστούν το χάσμα αγεφύρωτο;

ΔΙΑΒΟΛΙΚΗ ΣΥΜΠΤΩΣΗ;

Κατά τον Κ. Μητσοτάκη «η χώρα έχει πληρώσει πολύ ακριβά στην ιστορία της αυτή την ακραία ρητορική (την κριτική στην πολιτική του) η οποία δεν υπηρετεί τελικά τα εθνικά συμφέροντα και σίγουρα δεν κομίζει και καμία ουσιαστική εναλλακτική στο τραπέζι».

Εάν τρέφει την ψευδαίσθηση ότι ο Ερντογάν θα γίνει διαλλακτικός, επειδή συζητάει μαζί του, είναι επικίνδυνος. Εκτός εάν είναι αποφασισμένος να υποχωρήσει από τις εθνικές κόκκινες γραμμές.

Κατά διαβολική σύμπτωση(;), την ίδια ημέρα, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας έκανε δηλώσεις για τα ελληνοτουρκικά. Υποστήριξε ότι η Τουρκία δε χρησιμοποιεί την Ελλάδα για το εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στη χώρα μας. Η Τουρκία «κοιτάει σε πολύ πιο σημαντικά, πολύ πιο στρατηγικά, πολύ πιο υψηλά ζητήματα»! Πρόσθεσε ότι αυτό δε σημαίνει πως αγνοεί προβλήματα, αλλά «είμαστε σε ένα σημείο που σκεφτόμαστε πιο σφαιρικά και σε μια ευρύτερη προοπτική, δηλαδή όπως και στο Αιγαίο, έχουμε συμφέροντα και ζητήματα στη Μεσόγειο, στη Μαύρη Θάλασσα, στην Αφρική, στην Κεντρική Ασία, στην Ασία και τον Ειρηνικό, και προσπαθούμε να τα διαχειριστούμε όλα αυτά ταυτόχρονα… κι όταν κοιτάξετε την ιστορία της Ελλάδας, την απόσπασή της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τον ετεροπροσδιορισμό της με εμάς, αναπόφευκτα είναι ο κύριος καθοριστικός παράγοντας της πολιτικής εκεί»!

Ο Χ. Φιντάν αναρωτήθηκε ρητορικά «εάν μπορούμε να προχωρήσουμε με πιο ειρηνικές μεθόδους», λέγοντας ότι η περιοχή χρειάζεται ειρήνη και ηρεμία, η οποία στο Αιγαίο είναι πολύτιμη. Φρόντισε να υπενθυμίσει βέβαια ότι «ο στρατός μας είναι έτοιμος να αποκρούσει οποιαδήποτε πρόκληση. Έχει λάβει σχετικές οδηγίες. Αλλά η προτεραιότητά μας είναι πράγματι να προωθήσουμε τα συμφέροντά μας με διπλωματικό τρόπο».

Η χρονική σύμπτωση των δύο δηλώσεων για το ίδιο θέμα είναι ενδιαφέρουσα. Ο Χ. Φιντάν ανέφερε ότι αναζητούνται «πρακτικές λύσεις» στο «σύμπλεγμα προβλημάτων», τα οποία κατονόμασε. Η Τουρκία, βέβαια, δεν έχει μετακινηθεί ούτε κατά κεραία από τις πάγιες επεκτατικές της διεκδικήσεις και τη σύνδεση της παραπομπής του ζητήματος της οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ στη Χάγη, με τη διαπραγμάτευση και θεμάτων ελληνικής κυριαρχίας. Ενώ είναι κοινό συμφέρον να μην υπάρχει ένταση, η Άγκυρα την «πουλάει» σαν να κάνει χάρη στην Αθήνα. Και βέβαια απαιτεί πρακτικά ανταλλάγματα.

Καταληκτικά, αυτό που δεν μας λέει ο Κ. Μητσοτάκης και όλοι όσοι υποστηρίζουν την πολιτική του, είναι τι έχει αλλάξει σήμερα σε σχέση με τον τελευταίο μισό αιώνα στα ελληνοτουρκικά, ώστε να αισιοδοξούμε ότι η κατάληξη αυτή τη φορά θα είναι διαφορετική.

*Ο Ζαχαρίας Μίχας είναι συνιδρυτής και διευθυντής Μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας (ΙΑΑΑ/ISDA). Διαθέτει μεταπτυχιακό τίτλο στις Στρατηγικές Σπουδές (MSc.Econ in Strategic Studies) από το τμήμα Διεθνούς Πολιτικής του Πανεπιστημίου της Ουαλίας. Το πρώτο του πτυχίο είναι από το τμήμα Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σπουδών του Πάντειου Πανεπιστημίου. Ειδικεύεται σε θέματα στρατηγικής, πληροφοριών και ασχολείται με ζητήματα διεθνούς ασφαλείας.

Γράφει ο
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΑΡΚΑΣ*
© slpress.gr

Η Ελλάδα και η Τουρκία, διατηρώντας – ορθώς – ανοιχτά κανάλια επικοινωνίας, θα διεξαγάγουν στις 6 Νοεμβρίου στην Κωνσταντινούπολη διαπραγματεύσεις, για τον εμπλουτισμό της υπάρχουσας δέσμης Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης.

Ωστόσο, ο νέος γύρος συζητήσεων επιβαρύνεται από σειρά τουρκικών κινήσεων, οι οποίες πιέζουν την ελληνική πλευρά, χωρίς το Μέγαρο Μαξίμου και το υπουργείο Εξωτερικών να επιχειρούν το παραμικρό βήμα ανάκτησης της διπλωματικής πρωτοβουλίας.

ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΦΑΣΗ, ΤΕΣΣΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΚΥΡΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ:

ΠΡΩΤΟΝ, ο καθαυτός χρόνος της διαδικασίας των ΜΟΕ. Κατά τον τελευταίο γύρο συνομιλιών στην Αθήνα, στις 22 Απριλίου 2024, κοινή αντίληψη ήταν ότι θα συνεχιστούν λίγο πριν ή ταυτόχρονα με το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας (ΑΣΣ) που προγραμματιζόταν περί τα τέλη του τρέχοντος έτους. Ως γνωστόν, ο καινούριος σχεδιασμός, στον οποίο συμφώνησαν ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν στη Νέα Υόρκη στις 24 Σεπτεμβρίου, προβλέπει μετάθεση της σύγκλησης του ΑΣΣ τον Ιανουάριο του 2025, χωρίς και αυτό να θεωρείται οριστικό. Ως αποτέλεσμα, η τουρκική πλευρά θα διαθέτει περισσότερο χρόνο για την έγερση πρόσθετων αξιώσεων στο υπηρεσιακό επίπεδο, ώστε οι πιέσεις να μεταφερθούν τάχιστα στην πολιτική διαπραγμάτευση.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ, ενώ πάγια θέση της ελληνικής πλευράς ήταν ότι, κατά τις τεχνοκρατικές-στρατιωτικές συζητήσεις των ΜΟΕ, δεν εξετάζονται πιο περίπλοκα θέματα (παραβιάσεις εθνικού εναέριου χώρου, παραβάσεις κανόνων στο FIR, δέσμευση περιοχών πεδίων βολής και κανόνες εμπλοκής δύο συμμάχων του ΝΑΤΟ), το Μέγαρο Μαξίμου και το υπουργείο Εξωτερικών φέρεται να μην αντιτίθενται πλέον σε μια τέτοια διεύρυνση της ατζέντας.

Η τουρκική πλευρά είχε ζητήσει τη διεύρυνση κατά το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας του Δεκεμβρίου 2023 και πριν από τις συνομιλίες των ΜΟΕ τον Απρίλιο. Τουλάχιστον, το Μαξίμου –μετά τις αμφιταλαντεύσεις του φθινοπώρου του 2020– εξακολουθεί να απορρίπτει την τουρκική πρόταση (με υποστηρικτές στην έδρα του ΝΑΤΟ) για την εγκαθίδρυση μόνιμου μηχανισμού αποτροπής κρίσεων, ο οποίος θα έθετε περιορισμούς ακόμα και σε συνήθεις ασκήσεις των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

ΤΡΙΤΟΝ, αν και κανείς στην κυβέρνηση δεν το ομολογεί (έχοντας πλέον στο νου την εσωκομματική αντιπολίτευση στη ΝΔ), γίνονται σημαντικές υποχωρήσεις στο διάστημα μεταξύ του προηγούμενου και επικείμενου γύρου ΜΟΕ. Τον Απρίλιο, η Αθήνα διέθετε πλεονέκτημα, καθώς είχε ήδη εξαγγείλει την ίδρυση θαλάσσιων πάρκων στο Αιγαίο με την ανοχή ή και διακριτική στήριξη της αμερικανικής διπλωματίας. Ο Μητσοτάκης είχε μάλιστα χαρακτηρίσει «παντελώς αδικαιολόγητη την αντίδραση της Τουρκίας για μία πρωτοβουλία η οποία έχει περιβαλλοντικό χαρακτήρα».

Στο εξάμηνο που μεσολάβησε, η αρχική εκδοχή σχεδιασμού των θαλάσσιων πάρκων νοθεύτηκε, ενώ το σχέδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ (Great Sea Interconnector) υπέστη βαρύτατο πλήγμα, μετά την κρίση της Κάσου τον Ιούλιο. Κατόπιν αυτών, οι προσεχείς συναντήσεις των ΜΟΕ και του ΑΣΣ θα διεξαχθούν με διαφορετικό συσχετισμό δυνάμεων. Το κλίμα επιβαρύνεται με τις αντικρουόμενες δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη για τη φύση και το περιεχόμενο των επαφών με τον ομόλογό του, Χακάν Φιντάν, βάσει της σχετικής συμφωνίας Μητσοτάκη-Ερντογάν.

ΤΕΤΑΡΤΟΝ, μολονότι Μαξίμου και υπουργείο Εξωτερικών τηρούν σιγή ιχθύος, η τουρκική πλευρά ακολουθεί, τις τελευταίες εβδομάδες, τακτική κλιμάκωσης, με ξαφνικό καταιγισμό διαβημάτων ως και για δευτερεύοντα θέματα ρουτίνας. Αν τα διαβήματα συνδυαστούν με τις – καθημερινές μετά την κρίση της Κάσου – παραβιάσεις είτε από UAV είτε από αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου, τότε γίνεται εμφανής η σταδιακή μεταβολή της πολιτικής μη προκλήσεων που ακολουθούσε η Τουρκία μετά τους σεισμούς του Φεβρουαρίου 2023.

Οι εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά συμπίπτουν με τις φήμες για δήθεν προσβάσεις του Μητσοτάκη στο περιβάλλον του υποψηφίου προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, μετά το προ ημερών πρόγευμα στα Χανιά με πέντε Ρεπουμπλικάνους γερουσιαστές. Χρησιμότατες όλες οι ανάλογες συναντήσεις, αλλά καλό θα ήταν να αποφεύγονται οι υπερβολές.

Όπως η – αλήστου μνήμης – διπλωματική φαρσοκωμωδία του 2021 με την απόλυτη σιγουριά ότι ο λεγόμενος «Μπαϊντενόπουλος» θα ερχόταν στην Αθήνα, για τους εορτασμούς των 200 ετών της 25^ης Μαρτίου 1821, αν και μόλις είχε αναλάβει τα καθήκοντά του και δεν ταξίδευε εκτός Αμερικής.

*Ο Αλέξανδρος Τάρκας είναι εκδότης του μηνιαίου περιοδικού «Άμυνα και Διπλωματία» και αρθρογράφος στην εφημερίδα «Δημοκρατία». Επικεφαλής της «Expansion», μιας ελληνικής εταιρίας με εξειδίκευση σε συμβάσεις των κλάδων άμυνας και ασφάλειας, καθώς και σε εκτιμήσεις επιχειρηματικού ρίσκου και ελέγχους due diligence στις χώρες της ΝΑ Μεσογείου σε συνεργασία με κορυφαία συμβουλευτική εταιρία των ΗΠΑ. Έχει εργαστεί ως σύμβουλος στο υπουργείο Εξωτερικών και ως συνεργάτης μελών του Κοινοβουλίου.