The current issue of the Greek Canadian News Ta NEA volume 18-23 published June 14th, 2024.
Covering news from Greece, local news, politics, sports and other newsworthy events.
(Click on the image to read the paper.)
Ta NEA volume 18-23
Γιατί οι αραβικές χώρες εγκατέλειψαν τους Παλαιστίνιους
Γράφει ο Γιώργος Βενέτης*
Πηγή: slpress.gr
Oι Παλαιστίνιοι έχουν εγκαταλειφθεί στην τύχη τους ακόμα και από αρκετές αραβικές κυβερνήσεις, οι οποίες μπορεί να επικρίνουν το Ισραήλ για τη δολοφονία αμάχων στη Γάζα, αλλά πέρα από τις δηλώσεις, έχουν αφήσει τους Παλαιστίνιους στη μοίρα τους.
Σε αντίθεση με τη στάση των κυβερνήσεων, υπήρξαν μεγάλες διαδηλώσεις με τη συμμετοχή χιλιάδων ανθρώπων σε όλη τη Βόρεια Αφρική και τη Δυτική Ασία, σε ένδειξη αλληλεγγύης στην αντίσταση του παλαιστινιακού λαού και ενάντια στο γενοκτονικό πόλεμο του Ισραήλ στη Γάζα. Όμως, οι μεγάλες διαδηλώσεις αλληλεγγύης τρομάζουν τις άρχουσες ελίτ των αραβικών κρατών, που βλέπουν ως επικίνδυνα αποσταθεροποιητικό παράγοντα το Παλαιστινιακό ζήτημα, με αποτέλεσμα, η Ιορδανία, η Αίγυπτος και η Σαουδική Αραβία, να καταστέλλουν το φιλοπαλαιστινιακό ακτιβισμό στις χώρες τους. Γενικά, τα αραβικά αυταρχικά καθεστώτα θεωρούν ότι απειλούνται από τον ακτιβισμό των πολιτών τους, ανεξάρτητα από τα αίτιά του. Υπό το φόβο αυτό, θέλουν να ελέγξουν τα σχετικά κινήματα, για να αποτραπεί να εξελιχθούν σε κινήματα που θα αμφισβητήσουν τα καθεστώτα τους.
Τα αραβικά καθεστώτα βλέπουν ως απειλή οποιοδήποτε είδος λαϊκής κινητοποίησης ή ακτιβισμού, είτε στο διαδίκτυο, είτε στους δρόμους. Γι’ αυτό δε συμπαθούν τον παλαιστινιακό εθνικισμό, επειδή αποτελεί πηγή λαϊκής κινητοποίησης στον αραβικό κόσμο. Φοβούνται ότι οι διαμαρτυρίες αλληλεγγύης προς τους Παλαιστίνιους, θα μπορούσαν να επεκταθούν σε διαδηλώσεις κατά της ευρύτερης πολιτικής που αυτά ακολουθούν.
Ως αποτέλεσμα, κυριαρχεί μία σύγχυση στις αραβικές ηγεσίες: Από τη μια πλευρά, πρέπει να ικανοποιηθεί το λαϊκό αίσθημα, κάνοντας – κυρίως – συμβολικές χειρονομίες για την υποστήριξη της παλαιστινιακής υπόθεσης. Από την άλλη, κανένα αραβικό κράτος δε θέλει να έρθει σε σύγκρουση με το Ισραήλ. Αυτή η παθητική στάση των αραβικών καθεστώτων έχει συνέπειες και στις σχέσεις τους με τις ΗΠΑ, στις οποίες βασίζονται για ασφάλεια και ορισμένα εξ’ αυτών και για κρίσιμη οικονομική βοήθεια.
ΡΩΓΜΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΑΒΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
Με ενεργές τις εσωτερικές πιέσεις που δέχονται και με τον πόλεμο στη Γάζα να επιμένει, τα καθεστώτα αυτά προβάλλουν το αίτημα για κατάπαυση του πυρός στη Γάζα. Δεν πρόκειται τόσο για την επιβίωση των Παλαιστίνιων, όσο για τη διατήρηση της σταθερότητας, της νομιμότητας, ακόμη και της επιβίωσής τους. Αυτό που προέχει για τους Άραβες ηγέτες είναι η προστασία των καθεστώτων τους, καθώς όσο περισσότερο συνεχίζεται ο πόλεμος, θα τίθεται το εξής ερώτημα από τους πολίτες τους: Γιατί τα αραβικά κράτη, που ξοδεύουν τεράστια χρηματικά ποσά για όπλα, δε δίνουν ούτε μία σφαίρα στην παλαιστινιακή αντίσταση;
Επιπλέον, τη δεδομένη στιγμή που υπάρχει γενικευμένη κοινωνική αντίδραση παγκοσμίως κατά του Ισραήλ και της γενοκτονίας – τουλάχιστον κατά την πλειονότητα των Αράβων και των Μουσουλμάνων – στη Γάζα, υπάρχει ένα αίσθημα ντροπής στις αραβικές κυβερνήσεις που συνεργάζονται με τη Δύση και το Ισραήλ, θάβοντας ουσιαστικά την Παλαιστινιακή υπόθεση, στο πλαίσιο των συμφωνιών ομαλοποίησης των σχέσεων με το Τελ Αβίβ.
Σύμφωνα με τη Μαρίνα Καλκούλι, ερευνήτρια του Πανεπιστημίου Columbia στο Τμήμα Μέσης Ανατολής, Νότιας Ασίας και Αφρικανικών Σπουδών, «τα περισσότερα αραβικά καθεστώτα χρησιμοποιούν εδώ και καιρό το Παλαιστινιακό ζήτημα ως διαπραγματευτικό χαρτί για να λάβουν παραχωρήσεις από το Ισραήλ και ειδικά τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις ευρωπαϊκές χώρες σε τομείς όπως της ασφάλειας, ενέργειας και των εμπορικών συμφωνιών. Ως αποτέλεσμα, αυτά τα καθεστώτα κινδυνεύουν να θεωρηθούν συνένοχοι σε αυτό που συμβαίνει στη Γάζα σήμερα».
Σύμφωνα με την Καλκούλι, «ένας ακόμη λόγος που οι διαμαρτυρίες υπέρ της Παλαιστίνης είναι ιδιαίτερα αντιπαθείς στους Άραβες ηγέτες, είναι επειδή αυτές τις έχουν εκμεταλλευτεί ιστορικά δύο δυνάμεις που αποτελούν απειλή για τα καθεστώτα τους, όπως είναι τα ισλαμιστικά και τα αριστερά κινήματα».
ΟΣΜΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ
Το Παλαιστινιακό είναι ένα θέμα που συμβολίζει έναν ευρύτερο αγώνα για ελευθερία και αξιοπρέπεια, που αγγίζει ευαίσθητες χορδές σε πολλούς Άραβες, Μουσουλμάνους και ανθρώπους του παγκόσμιου Νότου. Αυτό δημιουργεί μία ώσμωση που φοβίζει. Για παράδειγμα, τον περασμένο μήνα, εκατοντάδες πολιτικοί κρατούμενοι από το Μπαχρέιν διακήρυξαν την υποστήριξη τους στην Παλαιστίνη και κυμάτισαν παλαιστινιακές σημαίες, αφού αφέθηκαν ελεύθεροι μετά από μια βασιλική χάρη.
Αυτή η αίσθηση αλληλεγγύης μεταξύ Παλαιστινίων και μη Παλαιστινίων Αράβων, δεν είναι κάτι καινούργιο. «Η ελευθερία σας είναι συνδεδεμένη με την ελευθερία μας και η ελευθερία μας είναι συνδεδεμένη με την ελευθερία σας», είχαν πει Παλαιστίνιοι κρατούμενοι στον Αμπντουλαχαντί Αλ-Καγουάτζα, έναν κρατούμενο συνείδησης του Μπαχρέιν από το 2012, ο οποίος είχε προχωρήσει σε απεργία πείνας.
Το Παλαιστινιακό είναι ένα ζήτημα δικαιοσύνης, το οποίο ερμηνεύεται από τις αραβικές μάζες και ως ένα σύμβολο αναζήτησης δικαιοσύνης σε όλους τους τομείς, που επίσης περιλαμβάνει επικρίσεις για την έλλειψη δημοκρατίας που επικρατεί στα αραβικά καθεστώτα, τα οποία αρνούνται στους πολίτες τους ακόμα και τα πιο στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα.
ΟΠΛΑ ΠΟΥ ΜΕΝΟΥΝ ΑΝΕΝΕΡΓΑ
Τα αραβικά κράτη έχουν τα όπλα να αντιδράσουν δυναμικά στη σφαγή των Παλαιστινίων. Εκτός από την προοπτική μιας στρατιωτικής ανταπάντησης, θα μπορούσαν να απευθύνουν έκκληση για διεθνείς κυρώσεις σε βάρος του Ισραήλ, παρόμοιες με τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν στη Ρωσία μετά την εισβολή της στην Ουκρανία.
Ένα άλλο μέτρο πίεσης θα ήταν η ριζική αναθεώρηση της διαδικασίας εξομάλυνσης των σχέσεων με το Ισραήλ, μέσω της διακοπής των διπλωματικών σχέσεων με το Τελ Αβίβ, ή η μείωση των επενδύσεων των κρατικών επενδυτικών ταμείων των μοναρχιών του Κόλπου στις ΗΠΑ, ώστε οι Αμερικανοί να σταματήσουν τις παραδόσεις βομβών και πυρομαχικών στους Ισραηλινούς. Καταλυτική επίδραση θα είχε και ένα πετρελαϊκό εμπάργκο, όπως το 1973, μετά τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ. Όμως, δεν έκαναν τίποτα από όλα αυτά! Στον αντίποδα, κρύφτηκαν υποκριτικά πίσω από μια αόριστη υποστήριξη στην προσφυγή της Νότιας Αφρικής στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, προκειμένου να εμποδιστεί ο ισραηλινός στρατός να διαπράξει γενοκτονία στη Γάζα…
Τέλος, με τις επιθέσεις του Ισραήλ στη Ράφα να εντείνονται, τίποτε δεν εγγυάται ότι η Αίγυπτος δε θα αποδεχθεί τελικά να φιλοξενήσει τους πρόσφυγες από τη Γάζα σε μια ουδέτερη ζώνη. Θα χρειαζόταν, αναμφίβολα, οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση να δείξουν τη χρηματοπιστωτική γενναιοδωρία τους, απέναντι σε μια χώρα που στενάζει κάτω από το βάρος ενός εξωτερικού δημόσιου χρέους ύψους 165 δισεκατομμυρίων δολαρίων (από τα οποία τα 43 δισεκατομμύρια θα πρέπει να αποπληρωθούν φέτος).
Το Κάϊρο, από το οποίο λείπουν τουλάχιστον 20 δισεκατομμύρια δολάρια για να εκπληρώσει τις δεσμεύσεις του, βρίσκεται σε ατέρμονες διαπραγματεύσεις με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το οποίο απαιτεί υποτίμηση της αιγυπτιακής λίρας και ιδιωτικοποιήσεις για να ανοίξει το πουγκί του. Η υποδοχή των εκτοπισμένων της Γάζας από την Αίγυπτο θα μπορούσε να το παρακινήσει, να δείξει λίγο μεγαλύτερη επιείκεια… Το διεθνές σύστημα έχει πολλά κρυφά και φανερά όπλα για να ασκήσει πίεση, εξαναγκάζοντας κυβερνήσεις να υποταχθούν στις επιδιώξεις του, εις βάρος των εθνικών τους συμφερόντων…
*Ο Γιώργος Βενέτης σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες. Είναι και απόφοιτος του Ινστιτούτου του Πανεπιστημίου Paul Valery Montpellier III – Arts et Lettres-Langues et Sciences Humaines. Ομιλεί Γαλλικά και Αγγλικά. Στα ενδιαφέροντά του είναι η Γεωπολιτική και η Ιστορία.
Γιατί το πυρηνικό ντόμινο πλανιέται πάνω από την Ουκρανία
Διαπιστώνοντας οι Αμερικανοί και πίσω τους το ΝΑΤΟ, ότι το Κίεβο έχει εισέλθει σε τροχιά στρατιωτικής ήττας, καλούνται να αποφασίσουν εάν θα εμπλακούν άμεσα στον πόλεμο, ή θα παραμείνουν στη γραμμή «προσφέρουμε περισσότερα όπλα και οικονομική βοήθεια, αλλά δε στέλνουμε επισήμως στρατό στην Ουκρανία». Είναι κοινή η διαπίστωση, όμως, ότι τα περισσότερα όπλα δεν είναι ικανά να αλλάξουν την πορεία του πολέμου.
Ο ουκρανικός στρατός μπορεί να πάσχει από πυρομαχικά πυροβολικού, από μαχητικά αεροσκάφη και από συστήματα αεράμυνας, αλλά το μείζον πρόβλημά του είναι, ότι δεν είναι σε θέση να αναπληρώσει τις μεγάλες απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό. Η Ρωσία, αν και είναι πολύ προσεκτική στη διαχείριση του δικού της ανθρώπινου δυναμικού στο μέτωπο, έχει πολύ μεγαλύτερες εφεδρείες και βεβαίως πολύ πιο αποτελεσματική πολεμική βιομηχανία.
Ξεκάθαρη απάντηση στο δίλημμα της Δύσης, με το οποίο έχουμε επανειλημμένως ασχοληθεί σε προηγούμενα άρθρα, προς το παρόν δεν υπάρχει. Είναι, ωστόσο, σαφές, ότι διολισθαίνει ολοένα και περισσότερο σε μεγαλύτερη εμπλοκή στον πόλεμο. Αυτό φαίνεται όχι μόνο από την παραχώρηση πυραύλων ολοένα και μεγαλύτερου βεληνεκούς (μετά τους HIMARS δόθηκαν και ATACMS), αλλά και από την έμμεση πλην σαφή παραχώρηση άδειας στο Κίεβο να πλήττει στόχους βαθιά στο εσωτερικό της Ρωσίας.
Πριν λίγες ημέρες, μάλιστα, επλήγη από τους Ουκρανούς ρωσικό ραντάρ, το οποίο έχει αποστολή να προειδοποιεί κυρίως για πυραύλους (εννοείται και πυρηνικούς) που κατευθύνονται εναντίον της Ρωσίας από νοτιοδυτικά. Δεν είναι γνωστό πόσο χρόνο θα χρειαστεί η επισκευή του εν λόγω ραντάρ (βλέπει σε απόσταση πάνω από 6.000 χλμ. και μπορεί να εντοπίζει μέχρι και 500 επιτιθέμενους πυραύλους). Είναι προφανώς, ωστόσο, πως και μόνο το γεγονός ότι η Μόσχα χάνει, έστω και προσωρινά, ένα κομμάτι από τη στρατηγική «όρασή» της, τής προκαλεί έντονη ανησυχία. Κι όχι αδικαιολόγητα, αφού θεωρητικά την καθιστά πιο τρωτή σε πρώτο πυρηνικό πλήγμα.
«ΑΥΤΑ ΔΕ ΓΙΝΟΝΤΑΙ»
Ο αναγνώστης θα σκεφτεί ότι αυτά δε γίνονται, αλλά η πείρα του παλαιού Ψυχρού Πολέμου έχει αποδείξει, ότι το πρώτο πυρηνικό πλήγμα ήταν στο τραπέζι και είχε συζητηθεί επανειλημμένως ως επιλογή. Αυτό που δεν επέτρεψε να γίνει το βήμα ήταν η πεποίθηση και στις δύο πλευρές ότι θα οδηγούσε σε αμοιβαία ολοκληρωτική καταστροφή. Όταν, όμως, περιορίζεται η δυνατότητα της μίας πλευράς (εν προκειμένω της Ρωσίας) να εντοπίσει εγκαίρως μία πυρηνική επίθεση για να έχει το χρόνο να απαντήσει, ο πειρασμός για την άλλη πλευρά μεγαλώνει.
Αυτή, άλλωστε, είναι και η κύρια αιτία της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. Η Μόσχα είχε προειδοποιήσει σε όλους τους τόνους τη Δύση, ότι η επέκταση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς και δη στην Ουκρανία –εκτός των άλλων– συνιστά ζωτική απειλή για την εθνική ασφάλεια της Ρωσίας. Πράγματι, οι πυρηνικοί πύραυλοι του ΝΑΤΟ θα μπορούσαν να πλήξουν την καρδιά του ρωσικού κράτους σε μερικά λεπτά. Δε θα υπήρχε, δηλαδή, χρόνος απάντησης, και κατά συνέπεια δε θα λειτουργούσε επαρκώς η αποτροπή της αμοιβαίας καταστροφής.
Έχοντας χάσει κάθε εμπιστοσύνη στις προθέσεις των Δυτικών, η ρωσική ηγεσία υποψιάζεται ότι πίσω από τον εξοπλισμό του Κιέβου με ATACMS και σύγχρονα drones με μεγάλο βεληνεκές και υψηλή καταστροφική ικανότητα, υπάρχει –εκτός των άλλων– και η ανομολόγητη πρόθεση να πληγεί και η δυνατότητα της Ρωσίας να εντοπίζει εγκαίρως ενδεχόμενη πυρηνική επίθεση. Προφανώς, η Μόσχα δεν πιστεύει πως είναι σήμερα πολύ πιθανή μία αιφνιδιαστική πυρηνική επίθεση. Τα πράγματα, όμως, είναι πολύ πιθανόν να αλλάξουν.
ΝΑΤΟΪΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ
Το σενάριο να στείλει το ΝΑΤΟ 100.000 στρατό με τον πλήρη οπλισμό του στην Ουκρανία για να αποτρέψει την κατάρρευση της ουκρανικής άμυνας και της συνακόλουθης ρωσικής προέλασης συζητείται ανεπισήμως από συστημικούς αναλυτές και σχολιαστές στη Δύση. Σε μία τέτοια περίπτωση, η Μόσχα θα βρεθεί σε επώδυνο δίλημμα: ή να συνεχίσει να πολεμάει στην ίδια «πίστα», αλλά από πολύ μειονεκτική θέση, ή να απαντήσει στην κλιμάκωση με κλιμάκωση.
Ας μην ξεχνάμε, ότι ο πόλεμος αυτός είναι υπαρξιακός όχι μόνο για την Ουκρανία, αλλά και για τη Ρωσία. Στην περίπτωση που αυτός ο πόλεμος πάψει να είναι πόλεμος δια αντιπροσώπου και μετεξελιχθεί σε απευθείας πόλεμο ΝΑΤΟ-Ρωσίας, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο η Μόσχα να θέσει τελεσίγραφο ότι θα χρησιμοποιήσει τακτικά πυρηνικά για να αποτρέψει την εμπλοκή του ΝΑΤΟ. Εάν, όμως, το ΝΑΤΟ έχει αποφασίσει να στείλει ισχυρές δυνάμεις στην Ουκρανία, δεν πρόκειται να υποχωρήσει λόγω του ρωσικού τελεσιγράφου, επειδή θα ακυρωνόταν πολιτικά το ίδιο.
Η άρνηση της Ατλαντικής Συμμαχίας, όμως, να υποχωρήσει, θα υποχρεώσει τον Πούτιν να κάνει χρήση τακτικών πυρηνικών, έστω σε μικρή κλίμακα, για να εμποδίσει τις νατοϊκές δυνάμεις. Αυτό, άλλωστε, προβλέπει και το ρωσικό πυρηνικό δόγμα. Εάν, όμως, παραβιαστεί το πυρηνικό κατώφλι, τίποτα δεν εγγυάται πως δε θα ακολουθήσει ένα πυρηνικό ντόμινο. Τότε, θα έχει και πρακτικά κρίσιμη σημασία να έχουν πληγεί από ουκρανικές επιθέσεις με ATACMS και drones ρωσικά ραντάρ ανίχνευσης εχθρικών πυρηνικών πυραύλων.
Η ΔΗΛΩΣΗ-ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΣΙΚΟΡΣΚΙ
Στο σημείο αυτό είναι χρήσιμο να υπενθυμίσουμε δήλωση του Πολωνού υπουργού Εξωτερικών Σικόρσκι. Αποκάλυψε ότι οι ΗΠΑ έχουν προειδοποιήσει τη Μόσχα ότι εάν χρησιμοποιήσει τακτικά πυρηνικά, ακόμα κι αν δεν υπάρξει ένας νεκρός από αυτά (αυτό μπορεί να συμβεί ένα οι Ρώσοι πραγματοποιήσουν μία πυρηνική έκρηξη ψηλά στην ουκρανική ατμόσφαιρα), θα πλήξουν μαζικά με κάθε διαθέσιμο συμβατικό όπλο τους όλες τις ρωσικές δυνάμεις στην Ουκρανία.
Είναι προφανές πως έχει ήδη αρχίσει -εμμέσως πλην σαφώς- ένα chicken game, ποια από τις δύο πλευρές θα κάνει πίσω. Στην πραγματικότητα, εάν αληθεύει η αποκάλυψη του Πολωνού υπουργού (δε διαψεύσθηκε), η Ουάσιγκτον επιχειρεί εκ των προτέρων να αποτρέψει δυναμική αντίδραση των Ρώσων, εάν το ΝΑΤΟ αποφασίσει να συμμετάσχει άμεσα στον πόλεμο. Σήμερα, είναι πλέον ομολογημένο ότι στέλνει με το μανδύα μισθοφόρων και εθελοντών στρατιωτικούς να χειρίζονται σύγχρονα οπλικά συστήματα, να εκπαιδεύουν Ουκρανούς και να προσφέρουν πολύτιμες πληροφορίες από δορυφόρους για ρωσικούς στόχους. Θα πρόκειται, όμως, για άλλο επίπεδο εμπλοκής, εάν σταλούν στην Ουκρανία μεγάλες νατοϊκές μονάδες κρούσης.
Το κλίμα στις ΗΠΑ, αλλά και στην Ευρώπη, εκφράζεται ολοένα και περισσότερο από τη δήλωση Δυτικού αξιωματούχου ότι «η παγκόσμια ασφάλεια επιβάλλει τη νίκη επί της Ρωσίας στην Ουκρανία». Είναι ακριβώς αυτό το πνεύμα, που καθιστά σχεδόν μονόδρομο την κλιμάκωση εκ μέρους της Δύσης. Δεν πρόκειται για στείρο δογματικό μιλιταρισμό. Η Δύση έχει συνείδηση πως στρατιωτική ήττα του Κιέβου ισοδυναμεί και με δική της βαρύτατη γεωπολιτική ήττα σε παγκόσμιο επίπεδο. Αυτός είναι ο λόγος που ωθεί Δυτικούς ηγέτες να δηλώνουν πως δε θα επιτρέψουν ρωσική νίκη στην Ουκρανία.
*Ο Σταύρος Λυγερός έχει εργασθεί σε εφημερίδες (για 23 χρόνια στην Καθημερινή), ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Σήμερα είναι πολιτικός-διπλωματικός σχολιαστής στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN και διευθυντής του ιστότοπου SLpress.gr. Συγγραφέας 16 βιβλίων. Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.
Δύσκολη η επανεκλογή φον ντερ Λάιεν στην Κομισιόν – Ρόλο «κλειδί» έχει η Μελόνι
Προκειμένου να κερδίσει άλλη μια θητεία στη διοίκηση της ΕΕ από στις Βρυξέλλες, η φον ντερ Λάιεν πρέπει να ξεπεράσει δύο σημαντικά πολιτικά εμπόδια
Δύσκολη προβλέπεται η δεύτερη θητεία της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν στο τιμόνι της Κομισιόν, με το Politico να αναφέρει πως πρέπει να ξεπεράσει δύο σημαντικά πολιτικά εμπόδια για να ανανεώσει τη θέση της και να λάβει τις ψήφους που απαιτούνται. Παράλληλα, σημαντικό ρόλο παίζει και η Τζόρτζια Μελόνι. «Χρειάζεται 361 ψήφους για να κρατήσει τη δουλειά της, καλή τύχη με αυτό», έχει ο τίτλος της ανάλυσης του διεθνούς μέσου.
Όπως αναφέρει το Politico, το 2019 η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν εξασφάλισε τη θέση της ως πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής μόνο με μια ισχνή πλειοψηφία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο: 9 ψήφους. Φέτος, το «παιχνίδι» των αριθμών που απαιτείται για να εξασφαλίσει μια δεύτερη θητεία, από ένα δυνητικά πολύ πιο εχθρικό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μετά τις ευρωεκλογές της 9ης Ιουνίου, φαίνεται ακόμη πιο δύσκολο. Υπάρχει πιθανότητα να μην πάρει τις ψήφους.
ΤΑ ΔΥΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΕΜΠΟΔΙΑ
Προκειμένου να κερδίσει άλλη μια θητεία στη διοίκηση της ΕΕ από στις Βρυξέλλες, η φον ντερ Λάιεν πρέπει να ξεπεράσει δύο σημαντικά πολιτικά εμπόδια:
• ΠΡΩΤΟΝ, πρέπει να κερδίσει την υποστήριξη της πλειοψηφίας των 27 ηγετών της ΕΕ που θα καθίσουν στο τραπέζι του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου κατά τη διάρκεια της μετεκλογικής συνόδου στα τέλη Ιουνίου.
• ΔΕΥΤΕΡΟΝ, πρέπει να εξασφαλίσει τουλάχιστον 361 ψήφους από 720 μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, για να επιβεβαιώσει την επιλογή των ηγετών κατά τη διάρκεια μιας επακόλουθης, μυστικής ψηφοφορίας στο Κοινοβούλιο.
Τα πράγματα είναι ευκολότερα στο μέτωπο του Συμβουλίου. Το κεντροδεξιό Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ) της φον ντερ Λάιεν διαθέτει 12 αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων της ΕΕ, οι οποίοι αναμένεται να την υποστηρίξουν. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος όμως, τα πράγματα να πάνε στραβά: Ο Εμανουέλ Μακρόν θα μπορούσε να προτιμήσει άλλον υποψήφιο, ενώ ο καγκελάριος της Γερμανίας Όλαφ Σολτς προέρχεται από το σοσιαλιστικό στρατόπεδο (και είναι πιθανό να μην τη στηρίξει).
Προς το παρόν, δεν είναι το πρόβλημα της οι ηγέτες αλλά το Κοινοβούλιο.
Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το ΕΛΚ της φον ντερ Λάιεν θα είναι η μεγαλύτερη ενιαία ομάδα στο Κοινοβούλιο μετά τις ευρωεκλογές, με 170 έδρες. Για να δημιουργήσει πλειοψηφία ωστόσο, θα πρέπει να συνεργαστεί με τις άλλες μεγάλες κεντρώες ομάδες – τους σοσιαλιστές και τους φιλελεύθερους, μετά τις εκλογές. Αλλά και πάλι δε βγαίνουν οι αριθμοί.
Αν η Φον ντερ Λάιεν αποσπάσει τη στήριξη του ΕΛΚ, των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών και της φιλελεύθερης ομάδας Renew Europe, θα συγκεντρώσει περίπου 390 ψήφους, όπως προβλέπει το Politico, άρα πάνω από το όριο των 361.
Ωστόσο, αυτό δεν είναι μια απλή υπόθεση, καθώς ειδικοί και πολιτικοί αναλυτές θεωρούν πως, ακόμη κι αν οι ηγέτες των παρατάξεων δώσουν γραμμή στους ευρωβουλευτές τους να στηρίξουν τη φον ντερ Λάιεν, πιθανώς να υπάρξουν διαρροές από τις πολιτικές ομάδες. Εκτιμάται πως είναι πιθανό ότι κάτι περισσότερο από το 10% των ευρωβουλευτών να μην τη στηρίξει ή να απέχει από την ψηφοφορία. Σύμφωνα με τους πολιτικούς γνώστες με τους οποίους μίλησε το Politico, το ποσοστό «εξέγερσης» θα είναι σχεδόν σίγουρα υψηλότερο από το 10%, ακόμη και εντός του ΕΛΚ της φον ντερ Λάιεν. Σε προηγούμενες ψηφοφορίες, οι «επαναστάτες» που αψήφησαν τη γραμμή του κόμματος ήταν μεταξύ 13% και 28%.
Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΜΕΛΟΝΙ
Στην ανανέωση της θητείας της συντηρητικής Γερμανίδας, φαίνεται πως παίζει ρόλο και η Ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι, με την οποία «φλερτάρει». Σύμφωνα με το Politico, όσο πιο κοντά έρχεται στους Ευρωπαίους Συντηρητικούς και Μεταρρυθμιστές (ECR) της Μελόνι, τόσο περισσότερες ψήφους θα χάσει από τους σοσιαλιστές και τους φιλελεύθερους.
Η υποστήριξη της Μελόνι θα είναι ζωτικής σημασίας για την υποψηφιότητά της στο Συμβούλιο, αλλά η αξία της είναι μικρότερη στο Κοινοβούλιο, όπου το κόμμα της «Αδελφοί της Ιταλίας» είναι σε τροχιά να συγκεντρώσει μόνο περίπου 23 έδρες. Αυτές οι 23 ψήφοι είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα αντισταθμιστούν από την απώλεια ψήφων από τους Σοσιαλιστές, πολλοί από τους οποίους, ιδίως στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα του Σολτς στη Γερμανία, θα στραφούν εναντίον της φον ντερ Λάιεν λόγω της Μελόνι.
Ήδη, οι Σοσιαλιστές και Δημοκράτες (S&D), η Renew Europe και οι Πράσινοι έχουν προειδοποιήσει ότι δε θα υποστηρίξουν την επανεκλογή της σε περίπτωση οποιασδήποτε συμφωνίας της με τους ακροδεξιούς συμμάχους της Μελόνι στο Ευρωκοινοβούλιο.
Από την άλλη, εάν η φον ντερ Λάιεν σταματήσει να ελπίζει στη Μελόνι, τότε θα χρειαστεί τη στήριξη τόσο του Renew Europe, όσο και των Σοσιαλιστών αλλά και των Πράσινων για να φτάσει τον απαιτούμενο αριθμό ψήφων. Ο ευρωβουλευτής των Πρασίνων, Ντάνιελ Φρόιντ, δήλωσε πάντως στο Politico ότι στη φον ντερ Λάιεν «δεν αρέσει να ρισκάρει».
ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ (ETHNOS.GR)
Αυξήθηκε το ΑΕΠ του Καναδά το Α’ τρίμηνο του 2024
Το πραγματικό ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) του Καναδά αυξήθηκε κατά 0,4% το πρώτο τρίμηνο, αφού δε σημείωσε καμία μεταβολή το τέταρτο τρίμηνο του 2023 (αναθεωρήθηκε προς τα κάτω από 0,2%). Το πρώτο τρίμηνο του 2024, οι υψηλότερες δαπάνες των νοικοκυριών για υπηρεσίες, ήταν ο κύριος συντελεστής στην αύξηση του ΑΕΠ, ενώ η βραδύτερη συσσώρευση αποθεμάτων μετριάστηκε τη συνολική ανάπτυξη.
ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΔΑΠΑΝΕΣ
ΤΩΝ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΩΝ ΓΙΑ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ
Οι δαπάνες των νοικοκυριών αυξήθηκαν κατά 0,7% το πρώτο τρίμηνο, κυρίως λόγω της αύξησης κατά 1,1% των δαπανών για υπηρεσίες, κυρίως τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες, ενοίκια και αεροπορικές μεταφορές. Οι χαμηλότερες δαπάνες από μη κατοίκους στον Καναδά, συνέβαλαν επίσης στην αύξηση των συνολικών δαπανών των νοικοκυριών. Οι δαπάνες των νοικοκυριών για αγαθά αυξήθηκαν κατά 0,3%, με υψηλότερες δαπάνες για καινούργια φορτηγά και οχήματα αθλητικής χρήσης.
Σε κατά κεφαλήν βάση, οι δαπάνες τελικής κατανάλωσης των νοικοκυριών αυξήθηκαν κατά 0,1% το πρώτο τρίμηνο, μετά από τρία τρίμηνα πτώσης. Οι κατά κεφαλήν δαπάνες για υπηρεσίες αυξήθηκαν κατά 0,5%, ενώ οι κατά κεφαλήν δαπάνες για αγαθά μειώθηκαν για 10ο συνεχόμενο τρίμηνο.
ΜΙΚΡΗ ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΟ ΚΑΘΑΡΟ ΕΜΠΟΡΙΟ
Οι εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών αυξήθηκαν 0,5% το πρώτο τρίμηνο, μετά από αύξηση 0,8% το τέταρτο τρίμηνο του 2023. Ο κύριος συντελεστής στην αύξηση το πρώτο τρίμηνο του 2024 ήταν οι εξαγωγές ακατέργαστου χρυσού, αργύρου και μετάλλων του ομίλου πλατίνας, η οποία αυξήθηκε λόγω των υψηλότερων εξαγωγών προς το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ελβετία. Οι χαμηλότερες εξαγωγές επιβατικών αυτοκινήτων και ελαφρών φορτηγών, καθώς και αργού πετρελαίου και πίσσας, μετριάζουν τη συνολική άνοδο.
Οι εισαγωγές αγαθών και υπηρεσιών αυξήθηκαν κατά 0,4% το πρώτο τρίμηνο, μετά από αύξηση 0,2% το τέταρτο τρίμηνο του 2023. Οι υψηλότερες εισαγωγές ένδυσης, υπόδησης και κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων, οδήγησαν την αύξηση το πρώτο τρίμηνο του 2024, ακολουθούμενες από τα απόβλητα και τα σκραπ από μέταλλο και γυαλί, καθώς και ηλεκτρική ενέργεια. Αυτά τα κέρδη αντισταθμίστηκαν εν μέρει από τη μείωση των εισαγωγών επιβατικών και ελαφρών φορτηγών, εν μέσω χαμηλότερης παγκόσμιας παραγωγής.
ΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΕΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΙ ΣΕ ΥΨΗΛΟΤΕΡΕΣ
ΔΑΠΑΝΕΣ ΓΙΑ ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟ
Οι επενδύσεις επιχειρηματικού κεφαλαίου αυξήθηκαν κατά 0,8% το πρώτο τρίμηνο, λόγω της αύξησης των δαπανών για μηχανολογικές κατασκευές, κυρίως στον τομέα του πετρελαίου και του φυσικού αερίου. Οι επενδύσεις των επιχειρήσεων σε μηχανήματα και εξοπλισμό αυξήθηκαν κατά 1,6% το πρώτο τρίμηνο, που συμπίπτουν με τις αυξημένες εισαγωγές βιομηχανικών μηχανημάτων, εξοπλισμού και ανταλλακτικών.
Η ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΜΕΤΑΠΩΛΗΣΗΣ ΩΘΕΙ ΤΙΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ
ΣΕ ΚΑΤΟΙΚΙΕΣ, ΕΝΩ ΟΙ ΝΕΕΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑΘΕΡΕΣ
Οι επενδύσεις σε κατοικίες αυξήθηκαν κατά 0,3% το πρώτο τρίμηνο, καθώς το κόστος μεταβίβασης ιδιοκτησίας, που αντιπροσωπεύει τη δραστηριότητα μεταπώλησης, αυξήθηκε κατά 7,1%. Το Οντάριο (+6,5%), η Βρετανική Κολομβία (+10,3%) και το Κεμπέκ (+12,4%) κατέγραψαν τις μεγαλύτερες αυξήσεις όγκου στις μεταπωλήσεις, ενώ οι τιμές σε αυτές τις επαρχίες μειώθηκαν το πρώτο τρίμηνο.
Οι νέες κατασκευές κατοικιών (+0,1%) παρουσίασαν ελάχιστες αλλαγές το πρώτο τρίμηνο, καθώς οι εργασίες που πραγματοποιήθηκαν μειώθηκαν για όλους τους τύπους κατοικιών εκτός από τις διπλές κατοικίες. Τα κόστη που σχετίζονται με νέες κατασκευές, όπως φόροι και τέλη κλεισίματος μετά την αλλαγή ιδιοκτησίας, αυξήθηκαν το τρίμηνο και αποδίδονταν κυρίως σε νέο-απορροφηθείσες μονάδες διαμερισμάτων στο Οντάριο.
ΕΚΤΕΤΑΜΕΝΕΣ ΕΠΙΒΡΑΔΥΝΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ
ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΣΕ ΑΠΟΘΕΜΑΤΑ
Οι επιχειρήσεις συνέχισαν να προσθέτουν στα μη γεωργικά αποθέματά τους το πρώτο τρίμηνο (+30,8 δισεκατομμύρια δολάρια), αλλά με βραδύτερο ρυθμό σε σύγκριση με το τέταρτο τρίμηνο του 2023 (+40,3 δισεκατομμύρια δολάρια). Ενώ οι συσσωρεύσεις μειώθηκαν στους περισσότερους κλάδους το πρώτο τρίμηνο του 2024, τα μηχανοκίνητα οχήματα λιανικής κατέγραψαν τη μεγαλύτερη επιβράδυνση, συσσωρεύοντας αποθέματα στο ήμισυ του ρυθμού του προηγούμενου τριμήνου.
ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΠΟΔΟΧΕΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
Οι αποδοχές των εργαζομένων αυξήθηκαν κατά 1,5% το πρώτο τρίμηνο του 2024, μετά από αύξηση 0,9% το τέταρτο τρίμηνο του 2023. Ο ισχυρότερος ρυθμός ανάπτυξης οφείλεται εν μέρει στους κλάδους παραγωγής υπηρεσιών, οι οποίοι αυξήθηκαν κατά 1,8% το πρώτο τρίμηνο του 2024 μετά από αύξηση 1,3% το τέταρτο τρίμηνο του 2023. Οι βιομηχανίες παραγωγής αγαθών αυξήθηκαν κατά 0,7% το πρώτο τρίμηνο του 2024, μετά από συρρίκνωση 0,4% το τέταρτο τρίμηνο του 2023.
Οι συνολικοί μισθοί και ημερομίσθια στις εκπαιδευτικές υπηρεσίες αυξήθηκαν 5,9% το πρώτο τρίμηνο του 2024, λόγω του Κεμπέκ, όπου σημειώθηκε απεργία το προηγούμενο τρίμηνο. Οι μισθοί στους κλάδους επαγγελματικών και προσωπικών υπηρεσιών (+1,8%) και στο εμπόριο (+2,7%) ήταν άλλοι σημαντικοί συντελεστές στην αύξηση των μισθών. Οι μισθοί στη δημόσια διοίκηση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης μειώθηκαν κατά 6,4% το πρώτο τρίμηνο, μετά από άνοδο 11,8% το προηγούμενο τρίμηνο, λόγω των σημαντικών αναδρομικών πληρωμών μετά την υπογραφή νέων συλλογικών συμβάσεων. Εκτός από την πτώση της ομοσπονδιακής δημόσιας διοίκησης, μόνο η εξόρυξη και η εξόρυξη πετρελαίου και φυσικού αερίου (-1,1%) κατέγραψαν πτώση στους μισθούς.
Η ΑΠΟΤΑΜΙΕΥΣΗ ΤΩΝ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΩΝ ΕΦΤΑΣΕ
ΣΤΟ ΥΨΗΛΟΤΕΡΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ 2022
Το ποσοστό αποταμίευσης των νοικοκυριών έφτασε στο 6,9% το πρώτο τρίμηνο, το υψηλότερο ποσοστό από το πρώτο τρίμηνο του 2022, καθώς τα κέρδη στο διαθέσιμο εισόδημα (+1,8%) αντιστάθμισαν τις αυξήσεις στις ονομαστικές καταναλωτικές δαπάνες (+1,2%). Τα εισοδηματικά κέρδη προήλθαν κυρίως από μισθούς, καθώς και από καθαρά έσοδα από επενδύσεις.
Τα έσοδα από επενδύσεις (+4%) αυξήθηκαν έντονα το πρώτο τρίμηνο του 2024, λόγω των εκτεταμένων κερδών από έντοκα μέσα και μερίσματα. Τα νοικοκυριά με υψηλότερο εισόδημα τείνουν να επωφελούνται περισσότερο από τις αυξήσεις των επιτοκίων μέσω του εισοδήματος από ακίνητα.
Οι πληρωμές εισοδήματος νοικοκυριών, που αποτελούνται από τόκους στεγαστικών και μη στεγαστικών δανείων, αυξήθηκαν 3,4% το πρώτο τρίμηνο. μεταξύ των χαμηλότερων αυξήσεων που παρατηρήθηκαν από το πρώτο τρίμηνο του 2022, όταν ξεκίνησε η σειρά αυξήσεων των επιτοκίων της Τράπεζας του Καναδά. Τα νοικοκυριά με χαμηλό εισόδημα τείνουν να επηρεάζονται περισσότερο αρνητικά από τις αυξήσεις των επιτοκίων, μέσω του εισοδήματος που καταβάλλεται από ακίνητα.
ΕΤΑΙΡΙΚΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ
Το πρώτο τρίμηνο του 2024, τα εταιρικά εισοδήματα μειώθηκαν κατά 4,9%, μετά από άνοδο 2,4% το τέταρτο τρίμηνο του 2023. Το χαμηλότερο ακαθάριστο λειτουργικό πλεόνασμα των μη χρηματοπιστωτικών εταιρειών, τροφοδοτήθηκε από τις μειώσεις στον τομέα του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, όπου η πτώση των τιμών μείωσε τα εισοδήματα. Το ακαθάριστο λειτουργικό πλεόνασμα των χρηματοπιστωτικών εταιρειών αυξήθηκε κατά 0,3% το πρώτο τρίμηνο του 2024, που οφείλεται αποκλειστικά στις ναυλωμένες τράπεζες.
Ευρωεκλογές: Το φάντασμα της αποχής και η επόμενη μέρα
Το φάντασμα της αποχής πλανάται επάνω από την πολιτική ζωή της χώρας συσκοτίζοντας τους υπολογισμούς των κομμάτων για το τελικό αποτέλεσμα στην ευρωκάλπη
Συντάκτης: Σπύρος Γκουτζάνης*
Πηγή: slpress.gr
Εάν σε κάτι συμφωνούν δημοσκόποι, αναλυτές και τα εκλογικά επιτελεία των κομμάτων σχετικά με τις ευρωεκλογές, είναι ότι η αποχή θα κινηθεί σε ύψη ρεκόρ. Αυτή τη φορά δε γίνονται μαζί αυτοδιοικητικές – οπότε τρέχουν οι τοπικοί παράγοντες για ψήφους – και οι εθνικές εκλογές είναι μακριά.
Το 2019 π.χ. οι ευρωεκλογές ήταν πρόκριμα και για τις εθνικές που ήταν μπροστά. Οι Έλληνες ψηφοφόροι παραδοσιακά δε δίνουν μεγάλη σημασία στις ευρωεκλογές, γι’ αυτό και στέλνουν τηλεπερσόνες και τους αθλητές να τους εκπροσωπήσουν. Σε κάθε περίπτωση εάν επιβεβαιωθούν οι εκτιμήσεις των αναλυτών, θα συνιστά συνολική αποδοκιμασία του πολιτικού συστήματος από τους ψηφοφόρους.
Σε αυτή την αναμέτρηση τα ευρωπαϊκά θέματα απουσιάζουν από το δημόσιο διάλογο, παρά τις εξελίξεις που προδιαγράφονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σε συνάρτηση και με τους συσχετισμούς που θα προκύψουν στο ευρωκοινοβούλιο. Εφόσον η άκρα δεξιά ενισχυθεί, όπως όλοι προβλέπουν, τότε θα βρεθεί εκείνη αντιμέτωπη με τις αδυναμίες της Ευρώπης και θα δοκιμαστεί η δική της οικονομική πρόταση.
ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΣΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ
Στα καθ’ ημάς πάντως, οι ευρωεκλογές απέκτησαν χαρακτήρα εσωτερικής πολιτικής αναμέτρησης, ενός «δημοψηφίσματος» για την πολιτική κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Στο πλαίσιο αυτό το ερώτημα είναι πώς θα κινηθούν οι ψηφοφόροι σε σχέση και με την αποχή. Στη ΝΔ ο φόβος είναι εάν «οι παππούδες της παράταξης» που δυσφορούν από το γάμο των ομοφυλοφίλων και μετρούν τα ευρώ στα ταμεία των σούπερ μάρκετ λόγω της ακρίβειας, επιλέξουν να στείλουν μήνυμα στην κυβέρνηση. Διαγράφεται ο κίνδυνος να πάρει η ψήφος τους το χαρακτήρα προσωπικής αποδοκιμασίας του Μητσοτάκη.
Ο πρωθυπουργός από την πλευρά του εγκαίρως χαμήλωσε τον πήχη από το 41% των εθνικών εκλογών στο 33% κάτι που θα κάνει πιο εύκολη τη διαχείριση των εντυπώσεων της επόμενης ημέρας. Φυσικά και 33% να πάρει, η αποδοκιμασία θα είναι εμφανής, αλλά ο Μητσοτάκης θα διατηρήσει τον έλεγχο των εξελίξεων στο πολιτικό σκηνικό και στο εσωτερικό του κόμματός του. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το πιο πιθανό είναι να κινηθεί γύρω στο 30%. Κάνουν φιλότιμες προσπάθειες οι αναλυτές με πολύ επεξεργασία των στοιχείων, αναγωγές και εκτιμήσεις για να δίνουν το άνετο 33%, ώστε να μη δημιουργηθεί εντύπωση κατάρρευσης πριν την κάλπη. Εάν πέσει κάτω από το 30% τότε δε θα αμφισβητηθούν μόνο οι πολιτικές του επιλογές αλλά και η ηγεσία του στη ΝΔ.
ΔΙΕΡΓΑΣΙΕΣ ΣΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ
Συναφές είναι και το ερώτημα πόσους από τους «απολιτίκ» ψηφοφόρους στους οποίους απευθύνεται ο Στέφανος Κασσελάκης θα πεισθούν να πάνε στην κάλπη. Ίσως γι’ αυτό στον ΣΥΡΙΖΑ οι αναλύσεις δίνουν εξαιρετικά μεγάλη διακύμανση από το χαμηλότερο 15% μέχρι το υψηλότερο 20% που έχει βάλλει στόχο και ο πρόεδρος του κόμματος. Στην περίπτωση που πλησιάσει έστω το ανώτερο, τότε θα δημιουργηθεί η εντύπωση ότι έχει επανέλθει σε τροχιά εξουσίας, έχοντας τρία χρόνια μπροστά του να αξιοποιήσει τη φθορά της κυβέρνησης.
Σε κάθε περίπτωση, με ένα ποσοστό από 17% και πάνω ο ΣΥΡΙΖΑ μένει ζωντανός, διατηρεί την πρωτοκαθεδρία στην ευρύτερη αριστερά και κεντροαριστερά και στη συζήτηση που έχει ανοίξει για την ανασυγκρότηση. Στο εσωκομματικό πεδίο όπως έχει ήδη προαναγγείλει ο Στέφανος Κασσελάκης, θα έχει λυμένα τα χέρια του για να προχωρήσει την ανασυγκρότηση και να φτιάξει το δικό του κόμμα. Στην αντίθετη περίπτωση που κινηθεί στο κατώτερο όριο, θεωρείται βέβαιη η αμφισβήτηση του.
Η εσωκομματική συζήτηση κόπασε προσωρινά μετά το Συνέδριο του κόμματος, ωστόσο υφέρπει σε συνδυασμό με την ανασυγκρότηση της Αριστεράς και με το ρόλο του Αλέξη Τσίπρα. Είναι κοινό μυστικό στα κομματικά παρασκήνια, ότι δε συμμετέχουν όλοι, βουλευτές και προβεβλημένα στελέχη, με την ίδια ζέση στην προεκλογική προσπάθεια. Κάποιοι, λένε οι κακές γλώσσες, δε θα στεναχωριούνταν εάν με ένα κακό ποσοστό δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις αμφισβήτησης του Στέφανου Κασσελάκη.
Η ΕΠΙΔΟΣΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΣΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ
Μόνο που αυτό περνά και από την επίδοση που θα πετύχει το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη. Εδώ τα πράγματα είναι πιο δύσκολα, καθώς όλες οι μετρήσεις και οι εκτιμήσεις λένε ότι η δεύτερη θέση, που είχε βάλλει στόχο ο πρόεδρος του κόμματος, έχει χαθεί. Η δεύτερη θέση με ποσοστό πάνω από 15% είναι ένας φιλόδοξος στόχος που θα επανάφερε το ΠΑΣΟΚ σε τροχιά εξουσίας. Με τη χαμηλή πτήση που προδιαγράφεται και με την απόσταση από τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ θα βυθιστεί ξανά σε υπαρξιακή κρίση. Θεωρείται βέβαιο ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης θα αμφισβητηθεί.
Πέραν αυτού όμως θα πρέπει, ανεξάρτητα από τον αρχηγό, να επαναπροσδιορίσει τη θέση του στο πολιτικό σύστημα ως συμπλήρωμα πλέον του πρώτου κόμματος. Θα πρέπει να συμβιβαστεί με το ότι θα είναι το τρίτο κόμμα, το οποίο θα μπορεί να κάνει μελλοντικά κυβέρνηση με το νικητή των εθνικών εκλογών. Παρεμφερές είναι το ερώτημα για το εάν θα συμμετάσχει στην ευρύτερη συζήτηση για την ανασυγκρότηση της αριστεράς, η οποία όμως εκ των πραγμάτων θα έχει επίκεντρο το νέο ΣΥΡΙΖΑ του Στέφανου Κασσελάκη. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ήδη έχει αποκλείσει το Νίκο Ανδρουλάκη και έχει απευθύνει έκκληση στα στελέχη και στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ. Το εάν ένα κακό αποτέλεσμα ενεργοποιήσει φυγόκεντρες τάσεις στο κόμμα μένει να φανεί.
ΝΕΟ ΤΟΠΙΟ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ;
Δεν είναι δίχως ενδιαφέρον και οι εξελίξεις στην ευρύτερη κεντροαριστερά, όπως και στην υπέρ-δεξιά. Στο ένα άκρο η Νέα Αριστερά, το Μέρα 25, Πλεύση Ελευθερίας δίνουν μάχη επιβίωσης για μία έδρα στην ευρωβουλή. Ενδιαφέρον έχει το ποσοστό που θα πάρει ο Κόσμος του Πέτρου Κόκκαλη, ο οποίος θέλει μία βάση για την ανασύσταση των οικολογικών δυνάμεων, στην προοπτική των βουλευτικών εκλογών. Ο κ. Κόκκαλης εκτιμά ότι οι εξελίξεις περί την κλιματική κρίση θα ευνοήσουν την πολιτική εκπροσώπηση των οικολογικών δυνάμεων, όπως και στην Ευρώπη.
Στο δεξιό χώρο, η Ελληνική Λύση δείχνει να βγαίνει ενισχυμένη και η Νίκη να βγάζει ευρωβουλευτή. Εκείνο όμως που έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι το ποσοστό που θα αθροίσει συνολικά η πέραν της ΝΔ δεξιά. Δημιουργείται ένας πολιτικός και κοινωνικός χώρος που αναζητά πολιτική έκφραση και παράλληλα, σε συνδυασμό και με την Ευρώπη, ασκεί πίεση συνολικά στο πολιτικό σύστημα όπως και στη ΝΔ, ως βασικό φορέα της δεξιάς να επαναπροσδιοριστεί τουλάχιστον στα ταυτοτικά και ιδεολογικά ζητήματα.
*Ο Σπύρος Γκουτζάνης είναι δημοσιογράφος. Από το 1990 έχει εργαστεί σε περισσότερα από 15 ΜΜΕ –μεταξύ των οποίων– 90,2 Αριστερά στα fm, Φλας 9,61, Καθημερινή, Επενδυτής, Πρώτο Θέμα, Επίκαιρα, Δημοκρατία, ΕΡΤ, Star Chanell. Από το 2000 είναι πολιτικός και κυβερνητικός συντάκτης. Από το 2004 εργάζεται στο ΑΠΕ και από το 2016 μέχρι το Δεκέμβριο του 2018 παρουσίαζε την καθημερινή εκπομπή «Επί του Πιεστηρίου» στο Kontra Chanell.
Ο Ερντογάν μάς εμπαίζει
Ο Σάββας Καλεντερίδης* κρούει τον κώδωνα του κινδύνου στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών
Την Πέμπτη 30/5 ολοκληρώθηκε η άσκηση «Έφεσος 2024» (EFES-2024), η οποία είναι η μεγαλύτερη των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων. Στην άσκηση, που πραγματοποιήθηκε σε περιοχή του νομού Σμύρνης, απέναντι και βορείως της Σάμου, συμμετείχαν συνολικά 10.884 άτομα (9.139 Τούρκοι και 1.745 ξένοι από 45 χώρες), δεκάδες πολεμικά πλοία, αποβατικά πλοία, ελικόπτερα και μαχητικά αεροσκάφη, ενώ την τελική της φάση παρακολούθησαν παρατηρητές από δεκάδες χώρες.
Την «Έφεσος 2024», όπου συμμετείχε για πρώτη φορά το ελικοπτεροφόρο TCG Anadolu, εκτός από τον υπουργό Άμυνας της Τουρκίας, Γιασάρ Γκιουλέρ, και τη στρατιωτική ηγεσία, την παρακολούθησε και ο ίδιος ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν – ενώπιον του η Διοίκηση των Ναυτικών Δυνάμεων πραγματοποίησε παρέλαση με 50 πλοία με την ευκαιρία της 50ής επετείου της βάρβαρης εισβολής στην Κύπρο!
Σημειώνεται και υπογραμμίζεται, ότι στην τιμητική παρέλαση συμμετείχαν η ιταλική φρεγάτα Durand de la Penne και η κορβέτα Shafak της Λιβύης.
Τη συγκεκριμένη δραστηριότητα των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων – που έχει καταφανώς επιθετικό χαρακτήρα κατά της Ελλάδας, και συγκεκριμένα κατά των ελληνικών νησιών –, η Τουρκία φροντίζει να τη «νομιμοποιεί» επωφελούμενη από την… ελληνική αφωνία και εξασφαλίζοντας τη συμμετοχή, έστω και μικρών στρατιωτικών τμημάτων από δεκάδες χώρες, καθώς και την παρουσία ξένων πολιτικών και υπηρεσιακών παραγόντων ως παρατηρητών.
Στην άσκηση η Τουρκία εξασφάλισε τη συμμετοχή στρατιωτικών μονάδων και τμημάτων από φιλικές και συμμαχικές προς την Ελλάδα χώρες, όπως: ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία, Λετονία, Ουγγαρία, Αυστραλία, καθώς και από άλλες χώρες, όπως: Κατάρ, Γεωργία, Ζάμπια, Μεξικό, Νιγηρία, Ρουάντα, Ουζμπεκιστάν, Καμερούν, Κονγκό, Νίγηρας, Κιργιστάν, Βραζιλία, Γκάμπια, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Λιβύη, Κόσοβο, Μπαχρέιν, Σομαλία, Μπουρκίνα Φάσο, Σαουδική Αραβία, Μπαγκλαντές, Κουβέιτ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Πακιστάν, Τουρκμενιστάν, Μολδαβία, Γουινέα, Καζακστάν, Μογγολία, Ουγκάντα, Δημοκρατία της Κορέας, Τανζανία, Αζερμπαϊτζάν, Μάλι, Τυνησία και Ζιμπάμπουε. Φυσικά δεν έλειπαν τα Σκόπια και η Αλβανία.
Επίσης, φέτος την άσκηση παρακολούθησαν ο υπουργός Άμυνας του Αζερμπαϊτζάν, στρατηγός Zakir Hasanov, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Άμυνας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, Zukan Helez, ο υπουργός Άμυνας της Γουινέας-Μπισάου, Nicalou Dos Santos, ο υπουργός Άμυνας του Κονγκό, Charles Richard Mondjo, ο υπουργός Άμυνας της Σομαλίας, Abdulkadir Muhammed Nur, ο υπουργός Άμυνας και Εθνικών Υπηρεσιών της Τανζανίας, Stergomena Lawrence Tax, ο υπουργός Άμυνας και Βετεράνων της Ουγκάντα, Jakob Marksons Oboth, ο υπουργός Άμυνας της Γκάμπιας, Sering Modou Njie, και αρχηγοί Γενικών Επιτελείων.
Να σημειωθεί ότι η Τουρκία, επειδή η άσκηση αυτή αφορά καταφανώς κατάληψη ελληνικού νησιού, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990 απέκλειε την ευρύτερη περιοχή για τους πάντες, Τούρκους και ξένους, και δεν επέτρεπε την παρακολούθησή της από κανέναν, με εξαίρεση μέλη της κυβέρνησης και αρμόδιους στρατιωτικούς αξιωματούχους. Όσον αφορά τα ΜΜΕ, την κάλυπταν απολύτως έμπιστοι στο τουρκικό κράτος δημοσιογράφοι, στους οποίους δεν επέτρεπαν τις φωτογραφικές μηχανές. Φωτογραφικό υλικό έδινε στους δημοσιογράφους και τα ΜΜΕ η Στρατιά Αιγαίου που διεξάγει την άσκηση.
Από τις αρχές του 2000 η Τουρκία άρχισε να «ανοίγει» την άσκηση, προφανώς όχι μόνο για να απενοχοποιήσει στα μάτια της διεθνούς κοινότητας την επιθετικότητα και τα επεκτατικά της σχέδια στο Αιγαίο, αλλά για να τα «κανονικοποιήσει» και να καταστήσει συνένοχους τους συμμάχους, τους φίλους και τους εχθρούς της Ελλάδας, εξασφαλίζοντας τη συμμετοχή τους.
Η Ελλάδα, αντί να καταγγέλλει τις ασκήσεις αυτές θεσμικά κάθε χρόνο στο ΝΑΤΟ και να κάνει διαβήματα στην Τουρκία για την επιθετική και αντισυμμαχική της συμπεριφορά, όχι μόνο άφησε το πεδίο ανοιχτό στους στρατοκράτες της Άγκυρας, αλλά δέχτηκε να στέλνει και παρατηρητές, στη λογική «σφάξε με πασά μου ν’ αγιάσω».
Και φέτος είχαμε την επιτομή του εμπαιγμού από τον Ερντογάν, ο οποίος μιλώντας στην «Έφεσος 2024» μεταξύ άλλων είπε και τα εξής:
«Καμία χώρα δεν αποτελεί στόχο της άσκησης EFES-2024. Η άσκησή μας διεξάγεται με ένα γενικό σενάριο βασισμένο σε επιχειρήσεις υποστήριξης της ειρήνης. Είμαστε με την πλευρά της ειρήνης και της συνεργασίας, όχι της έντασης και της σύγκρουσης. Θέλουμε να ζούμε δίπλα-δίπλα με τις χώρες με τις οποίες μοιραζόμαστε την ίδια γεωγραφία.
»Δεν τρέφουμε εχθρότητα και προκατάληψη έναντι οποιασδήποτε χώρας. Δεν έχουμε βλέψεις στα δικαιώματα γης και κυριαρχίας κανενός. Ποτέ δεν αφήσαμε και δε θα αφήσουμε στον αέρα το χέρι που μας απλώνεται με ειλικρίνεια.
»Είμαστε έτοιμοι για διάλογο, επαφή και ενίσχυση των δεσμών μας με οποιονδήποτε σέβεται τα συμφέροντα της Τουρκίας και θέλει να αναπτύξει συνεργασία μαζί μας.
»Πρόσφατα, έχουμε κάνει πολλά βήματα για να αυξήσουμε τον αριθμό των φίλων μας. Θεού θέλοντος, θα συνεχίσουμε την πορεία μας με νέες πρωτοβουλίες».
Κανονικό δούλεμα από τον Τούρκο πρόεδρο, ακριβώς επειδή η Ελλάδα δεν αντιδρά και δεν καταγγέλλει χρόνια τώρα τη συγκεκριμένη άσκηση που όλοι γνωρίζουν, εχθροί και φίλοι, ότι στρέφεται κατά της.
Να αντιστρέψουμε την κατάσταση. Ας υποτεθεί ότι η Ελλάδα διεξήγαγε μια διακλαδική άσκηση μεγάλης κλίμακας που είχε στο σενάριο βίαιη διάβαση ποταμού και προέλαση για κατάληψη μιας ευρείας περιοχής, που καταφανώς προσομοιάζει με την Ανατολική Θράκη. Υπήρχε περίπτωση η Τουρκία να μείνει άφωνη; Επίσης, υπήρχε περίπτωση ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία να στείλουν στρατεύματα να συμμετέχουν σε άσκηση που θα προέβλεπε την κατάληψη τουρκικού εδάφους;
Επειδή ποτέ δεν είναι αργά, αντί να ενθαρρύνετε την τουρκική επιθετικότητα με την αφωνία σας, εκεί στο ΥΠΕΞ πιάστε τα μολύβια και αρχίστε τα διαβήματα σε εχθρούς, φίλους και συμμάχους, για τη συμμετοχή σε ενέργειες που γίνονται υπό μορφή ασκήσεων και στρέφονται καταφανώς εναντίον της Ελλάδας, απειλώντας την εδαφική μας ακεραιότητα.
*Ο Σάββας Καλεντερίδης (Βέργη Σερρών, 1960) είναι Έλληνας αξιωματικός εν αποστρατεία, πρώην πράκτορας της ΕΥΠ και μετέπειτα συγγραφέας και γεωστρατηγικός αναλυτής
Το «μεγάλο κόλπο» για το κλίμα: Πώς οι πλούσιες ελίτ κερδίζουν από τις «πράσινες» δεσμεύσεις
Υψηλότοκα δάνεια και όροι που ευνοούν τους δανειστές
Οι πλούσιες ελίτ, συμπεριλαμβανομένων της Ιαπωνίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, καρπώνονται δισεκατομμύρια δολάρια από ένα παγκόσμιο πρόγραμμα που υποτίθεται ότι βοηθά τον αναπτυσσόμενο κόσμο να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.
Αυτά τα κέρδη προκύπτουν ως μέρος της δέσμευσης των ανεπτυγμένων χωρών να στέλνουν 100 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως σε φτωχότερες χώρες, για να τις βοηθήσουν να μειώσουν τις εκπομπές και να αντιμετωπίσουν τα ακραία καιρικά φαινόμενα.
Ωστόσο, αναλυτές και πρώην αξιωματούχοι καταγγέλλουν, ότι διοχετεύοντας χρήματα από το πρόγραμμα πίσω στις δικές τους οικονομίες, οι πλούσιες χώρες παραβιάζουν την ευρέως αποδεκτή αντίληψη ότι πρέπει να αποζημιώνουν τους φτωχότερους για τη μακροπρόθεσμη ρύπανση που έχει οδηγήσει στην κλιματική αλλαγή.
Μια μελέτη που έκανε το Reuters σε συνεργασία με το Big Local News του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ καταδεικνύει ότι οι πλούσιες χώρες έχουν δανείσει τουλάχιστον 18 δισεκατομμύρια δολάρια με υψηλό επιτόκιο. Μεταξύ αυτών των δανείων, η Ιαπωνία έχει χορηγήσει 10,2 δισεκατομμύρια δολάρια, η Γαλλία 3,6 δισεκατομμύρια δολάρια, η Γερμανία 1,9 δισεκατομμύρια δολάρια και οι Ηνωμένες Πολιτείες 1,5 δισεκατομμύρια δολάρια.
Τα δάνεια αυτά δεν είναι ο κανόνας για τα έργα που σχετίζονται με το κλίμα, τα οποία συνήθως έχουν χαμηλό ή καθόλου επιτόκιο.
Επιπλέον, τουλάχιστον 11 δισεκατομμύρια δολάρια σε δάνεια απαιτούν από τα κράτη-αποδέκτες να προσλάβουν ή να αγοράσουν υλικά από εταιρείες των δανειστριών χωρών. Το Reuters εντόπισε επίσης τουλάχιστον 10,6 δισεκατομμύρια δολάρια σε επιχορηγήσεις από 24 χώρες και την Ευρωπαϊκή Ένωση, που απαιτούσαν ομοίως από τους αποδέκτες να προσλαμβάνουν εταιρείες, μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς ή δημόσιους φορείς από τις χώρες δωρητές.
«Από τη σκοπιά της δικαιοσύνης, αυτό είναι καταδικαστέο», αναφέρει η Liane Schalatek, αναπληρώτρια διευθύντρια του παραρτήματος της Ουάσιγκτον του Ιδρύματος Heinrich-Boll. «Η χρηματοδότηση για το κλίμα δε θα πρέπει να αποτελεί επιχειρηματική ευκαιρία, αλλά να εξυπηρετεί τις ανάγκες των αναπτυσσόμενων χωρών-αποδεκτών» σημείωσε η ίδια.
Τα πλούσια έθνη υπερασπίζονται τη χρηματοδότηση, λέγοντας ότι ένας συνδυασμός δανείων και επιχορηγήσεων διασφαλίζει ότι η δημόσια χρηματοδότηση μπορεί να κατευθυνθεί σε χώρες που τη χρειάζονται περισσότερο. Εκπρόσωποι των κύριων φορέων που διαχειρίζονται τη χρηματοδότηση για το κλίμα για την Ιαπωνία, τη Γερμανία, τη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, δήλωσαν ότι εξετάζουν το ύψος του χρέους που έχει ήδη μια χώρα όταν αποφασίζουν αν θα προσφέρουν δάνεια ή επιχορηγήσεις.
Παρά τα υποτιθέμενα οφέλη, η προσφορά δανείων με επιτόκια της αγοράς και οι όροι που τίθενται για τη χρηματοδότηση, σημαίνουν ότι τα χρήματα που προορίζονται για τις αναπτυσσόμενες χώρες επιστρέφονται στις πλούσιες.
Οι αναλυτές επισημαίνουν, ότι οι επιχορηγήσεις που απαιτούν από τους αποδέκτες να προσλαμβάνουν προμηθευτές πλούσιων χωρών είναι λιγότερο επιβλαβείς από τα δάνεια με τέτοιους όρους, επειδή δεν απαιτούν αποπληρωμή. Την ίδια στιγμή, οι αναπτυσσόμενες χώρες αντιμετωπίζουν ένα φαύλο κύκλο: οι πληρωμές του χρέους περιορίζουν την ικανότητά τους να επενδύσουν σε κλιματικές λύσεις, ενώ τα ακραία καιρικά φαινόμενα προκαλούν σοβαρές οικονομικές απώλειες, οδηγώντας σε μεγαλύτερο δανεισμό.
Η Συμφωνία του Παρισιού του 2015 αναφέρει ότι τα έθνη θα πρέπει να κινητοποιήσουν χρηματοδότηση για το κλίμα από διάφορες πηγές.
Ωστόσο, δεν παρέχει λεπτομέρειες σχετικά με το εάν θα πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στις επιχορηγήσεις έναντι των δανείων ή αν απαγορεύεται στα πλούσια έθνη να επιβάλλουν όρους επωφελείς για τον εαυτό τους. Αυτό δημιουργεί ασάφεια και δίνει την ευκαιρία στα πλούσια έθνη να επωφεληθούν εις βάρος των αναπτυσσόμενων χωρών.
Εν κατακλείδι, οι πλούσιες χώρες καρπώνονται σημαντικά οφέλη από ένα πρόγραμμα που υποτίθεται ότι έχει σκοπό να βοηθήσει τις φτωχότερες χώρες να αντιμετωπίσουν την κλιματική αλλαγή. Αντί να εξυπηρετούν τις ανάγκες των αναπτυσσόμενων χωρών, οι πλούσιες χώρες χρησιμοποιούν τη χρηματοδότηση για το κλίμα ως ευκαιρία για οικονομικά κέρδη, υπονομεύοντας τους στόχους της περιβαλλοντικής δικαιοσύνης και της βιώσιμης ανάπτυξης.
© pronews.gr
Pascale Déry: «Η κυβέρνηση δε θα υποχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις για τη γαλλική γλώσσα»
Μια οικονομική κρίση στα δύο αγγλικά πανεπιστήμια αναμένεται να οδηγήσει σε περικοπές δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων
Η υπουργός Ανώτατης Εκπαίδευσης Pascale Déry την Παρασκευή 31/5, απέφυγε ερωτήσεις σχετικά με την επικείμενη οικονομική κρίση που αναμένεται να οδηγήσει σε περικοπές δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων στα πανεπιστήμια McGill και Concordia.
Τα δύο αγγλικά ιδρύματα κατηγόρησαν την Déry, επικαλούμενα το σχέδιο της κυβέρνησης του Συνασπισμού Avenir Québec να αναθεωρήσει τα δίδακτρα και τη χρηματοδότηση και να εισαγάγει νέες γαλλικές απαιτήσεις επάρκειας. Οι αλλαγές στοχεύουν κυρίως τα πανεπιστήμια McGill και Concordia. «Δε θα σχολιάσω αριθμούς, αλλά αυτό που πρόκειται να πω είναι ότι τα μέτρα προχωρούν», δήλωσε η Déry σε δημοσιογράφους στην πόλη του Κεμπέκ.
Η Επαρχία του Κεμπέκ έχει επιβάλει αύξηση των διδάκτρων κατά 33% στους φοιτητές εκτός επαρχίας που σπουδάζουν στο McGill και στο Concordia, καθιστώντας τα πανεπιστήμια λιγότερο ανταγωνιστικά.
Το McGill δήλωσε, ότι το νέο ποσοστό είναι περίπου διπλάσιο από αυτό που κοστίζει η μελέτη σε προγράμματα τεχνών και επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο και στο Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας.
Επιπλέον, από το φθινόπωρο του 2025, τα McGill και Concordia θα πρέπει να έχουν το 80% των προπτυχιακών φοιτητών τους εκτός Κεμπέκ να φτάσουν σε ένα ενδιάμεσο επίπεδο γαλλικών μέχρι την αποφοίτησή τους. Τα θεσμικά όργανα θα αντιμετωπίσουν οικονομικές κυρώσεις εάν δεν επιτύχουν το στόχο.
Η Déry δήλωσε ότι η νέα γαλλική πολιτική θα προχωρήσει όπως είχε προγραμματιστεί το 2025, με τις λεπτομέρειες να βρίσκονται ακόμη υπό επεξεργασία. Τα αγγλικά πανεπιστήμια θα λάβουν «οικονομική στήριξη» για την εφαρμογή της νέας απαίτησης, πρόσθεσε. Η υπουργός είπε ότι δεν μπορεί να σχολιάσει περαιτέρω επειδή το θέμα βρίσκεται ενώπιον των δικαστηρίων.
Τα McGill και Concordia ζητούν από το Ανώτατο Δικαστήριο του Κεμπέκ να ακυρώσει την αύξηση των διδάκτρων και τη γαλλική πολιτική, υποστηρίζοντας ότι αντιβαίνουν τους χάρτες δικαιωμάτων του Καναδά και του Κεμπέκ.
Σε δικαστικά έγγραφα, τα McGill και Concordia ανέφεραν ότι η επεξεργασία που έκανε το υπουργείο μέχρι να αποφασίσει είχε κρατηθεί μυστική. Είπαν ότι βρίσκονταν σε συνομιλίες μαζί της για μήνες και δε γνώριζαν το σχέδιό της μέχρι που ανακοινώθηκε δημόσια το περασμένο φθινόπωρο.
Το Concordia λέει ότι οι εγγραφές θα μειωθούν κατά σχεδόν 1.200 φοιτητές και θα πάρει 4% λιγότερη κρατική χρηματοδότηση αυτό το φθινόπωρο, ακόμη και αν επιδοτεί τα γαλλικά πανεπιστήμια με δεκάδες εκατομμύρια δολάρια. Ο πρόεδρος του Concordia, Graham Carr, δήλωσε ότι το πανεπιστήμιο έχει έλλειμμα 36 εκατομμυρίων δολαρίων το 2024-25, κατηγορώντας τις πολιτικές του Κεμπέκ για το αυξανόμενο έλλειμμά του. Το πανεπιστήμιο εργάζεται σε ένα σχέδιο για τη μείωση των δαπανών. Έχει επιβάλει πάγωμα προσλήψεων και «επανεξετάζει τις προσφορές μαθημάτων και προγραμμάτων».
Ο κοσμήτορας του McGill, Christopher Manfredi, δήλωσε ότι εάν το πανεπιστήμιό του δε μειώσει το κόστος ή δεν αυξήσει τα έσοδα, θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τουλάχιστον 91 εκατομμύρια δολάρια σε σωρευτικές απώλειες και ετήσιο έλλειμμα 89 εκατομμυρίων δολαρίων έως το 2028. Το πανεπιστήμιο έχει δηλώσει ότι μπορεί να πουλήσει ακίνητα, να αναστείλει μεγάλα έργα υποδομής και να εξετάσει το ενδεχόμενο «στρατηγικής αύξησης των εγγραφών» σε διεθνείς τοποθεσίες.
Το McGill λέει ότι η κατάσταση θα επιδεινωθεί περαιτέρω, εάν οι νέοι γαλλικοί κανόνες επάρκειας προκαλέσουν μείωση των εγγραφών όταν τεθούν σε ισχύ, όπως έχουν προειδοποιήσει τόσο το McGill όσο και το Concordia ότι μπορεί να συμβεί.
Τα πανεπιστήμια λένε ότι οι γαλλικοί κανόνες θα μπορούσαν να τρομάξουν τους αιτούντες, με το McGill να προτείνει ότι οι φοιτητές θα πρέπει να πάρουν ένα επιπλέον εξάμηνο για να βελτιώσουν τα γαλλικά τους.
Οι αλλαγές στην πανεπιστημιακή πολιτική του Κεμπέκ αποτελούν μέρος της προσπάθειας της Déry να αυξήσει τη χρηματοδότηση για τα γαλλικά πανεπιστήμια και να μειώσει τον αριθμό των μη γαλλόφωνων στα μεταδευτεροβάθμια ιδρύματα του Μόντρεαλ. Με τη σειρά του, ο υπουργός Γαλλικής Γλώσσας Jean-François Roberge παραπονέθηκε ότι μιλούνται πάρα πολλά αγγλικά στους δρόμους του Μόντρεαλ.
Πηγή: montrealgazette.com
Βαδίζουμε σαν ζόμπι στον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο!
Εάν ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία και κατ’ επέκταση το ΝΑΤΟ προχωρήσουν στην εφαρμογή των σχεδίων τους κατά της Ρωσίας, τότε τα αντίποινα του Πούτιν θα είναι σε εντελώς διαφορετικό επίπεδο
Η καταστροφική κατάσταση στην Ευρώπη σε όλα τα επίπεδα και ο εκτεταμένος πόλεμος που επιχειρούν να προκαλέσουν, εξυπηρετούν μόνο τη διατήρηση της παγκόσμιας ηγεσίας των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία αμφισβητείται από τους Ρώσους, τους Κινέζους και τους συμμάχους τους.
Από τη Μαρία Δεναξά*
© newsbreak.gr
Με την υποστήριξη της Ευρώπης, της Γερμανίας και της Γαλλίας, που τα τελευταία χρόνια με τις επιλογές και τις αποφάσεις τους απώλεσαν όποια ηγεμονία στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, και με τον υπερδιογκωμένο εγωισμό του Μακρόν, που θεωρεί εαυτόν κάτι που δεν είναι, η σημερινή κατάσταση έτσι όπως έχει διαμορφωθεί, χρησιμεύει μόνο για να ενισχύσει τον εναγκαλισμό μας με ακόμα μία προαναγγελλόμενη ταπείνωση, που θα μας υπενθυμίζει για δεκαετίες ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι αυτές που υπαγορεύουν τους κανόνες, είτε στη διαχείριση, για παράδειγμα, του αφηγήματος για το κλίμα, είτε στην απόφαση να τερματίσει, να παρατείνει ή να κλιμακώσει τη Ρώσο-ουκρανική σύρραξη, αφήνοντας τους ευρωπαϊκούς λαούς, συμπεριλαμβανομένων και των Ουκρανών, σε ιδιαίτερα ευάλωτη θέση.
Με το να επιτρέψουν οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Γερμανία χτυπήματα σε ρωσικό έδαφος στην περίπτωση επίθεσης στο Χάρκοβο, με το να στείλει ο μαθητευόμενος μάγος Μακρόν στρατιωτικούς «εκπαιδευτές» στην Ουκρανία, η διεθνής κοινότητα αδιαμφισβήτητα βρίσκεται στα πρόθυρα ενός Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου και η ανθρωπότητα βαδίζει σαν ένα ζόμπι προς τα κει. Βιώνουμε ίσως τη σύγχρονη εκδοχή του 1914.
Τουλάχιστον στη Γαλλία, όπου ο Μακρόν έχει χάσει κάθε ίχνος αξιοπιστίας, αλλά και το σεβασμό των Γάλλων στο πρόσωπό του, ο πολιτικός νάνος θα ήθελε πολύ να αρχίσει ο πόλεμος ει δυνατόν πριν από τις ευρωεκλογές, κάτι που θα του επέτρεπε να σβήσει από το χάρτη τα καταστροφικά για τη Γαλλία χρόνια της διακυβέρνησής του, που είχαν ως αποτέλεσμα την απώλεια της επιρροής της Γαλλίας στις χώρες του Σαχέλ, την εξέγερση στη Νέα Καληδονία, την υποβάθμιση του αξιόχρεου της χώρας από τον οίκο Standard & Poor’s την Παρασκευή 31 Μαΐου…
Η αλαζονική του φύση πιστεύει, πως παίζοντας με τη φωτιά και τις ζωές των Γάλλων αλλά και των ευρωπαίων, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν, ακόμα και στην ίδια την Εθνοσυνέλευση της χώρας του, ενδεχομένως να παρατείνει την παραμονή του στην εξουσία με μια τρίτη θητεία, η οποία θα του επιτρέψει να συνεχίσει την καταστροφική του για όλους πορεία.
Αν τελικά οι ΗΠΑ, η Γαλλία, η Γερμανία και κατ’ επέκταση το ΝΑΤΟ, που ενεργεί σαν ένας πυρομανής πυροσβέστης, προχωρήσουν στην εφαρμογή των σχεδίων τους, τότε είναι σαφές ότι τα αντίποινα του Πούτιν θα είναι σε εντελώς διαφορετικό επίπεδο.
Για το λόγο αυτό, οποιαδήποτε απόφαση περαιτέρω εμπλοκής των ευρωπαϊκών χωρών στην Ουκρανία δεν πρέπει να είναι ειλημμένη κι επιβαλλόμενη. Θα πρέπει να τεθεί σε δημοψήφισμα ή, τουλάχιστον, σε ψηφοφορία στα τοπικά Κοινοβούλια, προκειμένου να διαπιστωθεί αν οι Ευρωπαίοι επιθυμούν -ναι ή όχι- να βρεθούν αύριο, μεθαύριο ή σε μερικούς μήνες, σε άμεσο πόλεμο με τη Ρωσία.
Κι αυτό, προς όφελος μιας χώρας που δεν είναι ούτε μέλος του ΝΑΤΟ ούτε της Ε.Ε. κι ούτε υπήρξε ποτέ ιστορικός σύμμαχος της Ελλάδας ή της Γαλλίας, πριν από την πρόσφατη αμυντική συμφωνία που υπέγραψε η Γαλλία, χωρίς να ερωτηθεί κανείς. Το ίδιο αναμένεται να συμβεί και με την Ελλάδα, καθώς η κυβέρνηση Μητσοτάκη ετοιμάζεται να υπογράψει μυστική αμυντική συμφωνία με την Ουκρανία, με άγνωστο περιεχόμενο!
*Η Μαρία Δεναξά είναι επαγγελματίας δημοσιογράφος από το 1988. Έχει σπουδάσει σε Ελλάδα και Γαλλία (Παν/μιο Stendhal της Γκρενόμπλ όπου πήρε και μεταπτυχιακό δίπλωμα στα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας). Τελείωσε το τμήμα του γαλλικού πολιτισμού και Ιστορίας στο Παν/μιο της Σορβόννης με διδακτορικό. Μιλάει άπταιστα Γαλλικά και Αγγλικά. Έχει εργαστεί ή/και συνεργαστεί –μεταξύ άλλων- σε: New Channel, MEGA, STAR Channel, Deutsche Welle, BBC World Service αλλά και με ραδιοφωνικούς σταθμούς (Kiss FM, Flash 9.61). Στα σχεδόν 40 χρόνια καριέρας έχει πάρει συνεντεύξεις από σημαντικές προσωπικότητες, όπως: Κωνσταντίνο Καραμανλή, Μελίνα Μερκούρη, Αντώνη Σαμαράκη και τους Jacques Delor, Valéry Giscard d’Estaing, Nicolas Sarkozy, François Bayrou, Jean Michel Jarre, Brigitte Bardot κ.α. Έχει καλύψει σημαντικά γεγονότα (ο μεγάλος σεισμός της Πελοποννήσου, η μαζική έξοδος των Αλβανών από τη χώρα τους μετά την εξέγερση, οι τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρισινό μετρό, η εξέγερση των μεταναστών στα προάστια του Παρισιού, ρεπορτάζ στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, έρευνα για τα αρχεία της Στάζι στη Γερμανία κ.α.) και έχει συνεργαστεί για την πραγματοποίηση ρεπορτάζ έρευνας και ντοκιμαντέρ με το France 2, France Info, France 5, ARTE, Le Parisien, TV5 Monde και France 24.
