The current issue of the Greek Canadian News Ta NEA volume 17-44 published December 8th, 2023.
Covering news from Greece, local news, politics, sports and other newsworthy events.
(Click on the image to read the paper.)
Ta NEA volume 17-44
Όταν η «δημιουργική ασάφεια» της ΕΚΜΜ«γεννάει» νέους Κανόνες
Όσοι ασχολούνται με τα Κοινοτικά και είναι αντικειμενικοί παρατηρητές, θα έχουν διαπιστώσει (δυστυχώς) ότι η νυν Διοίκηση ακολουθεί ένα δρόμο που οδηγεί κατευθείαν στο… γκρεμό. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα οικονομικά, τα οποία τελευταία κάποιοι, όπως ο Χρήστος Σύρρος, έχουν αναδείξει.
Στο σημείωμα αυτό θα ήθελα να αναφερθώ, αποκλειστικά και μόνο, σε ότι έχει να κάνει με τον Κανονισμό της Κοινότητας, που είναι αντίστοιχα ότι είναι για τα κράτη το… Σύνταγμα. Με απλά λόγια, η λειτουργία της ΕΚΜΜ βασίζεται σε κάποιους ΚΑΝΟΝΕΣ, τους οποίους οφείλεις να ακολουθείς. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, απλά λειτουργείς με το γνωστό σε όλους… «αποφασίζομεν και διατάσσομεν». Και δεν είναι «ήσσονος σημασίας» η τήρηση του Κανονισμού της Κοινότητας, όπως κάποιοι ανέφεραν στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Αντίθετα, θεωρώ ότι είναι ΜΕΙΖΩΝΟΣ σημασίας, διότι αφορά θέματα συμπεριφοράς, ευγένειας και σεβασμού. Την προηγούμενη εβδομάδα, η νυν Διοίκηση δημοσίευσε τους λόγους που ΑΚΥΡΩΣΕ την Ειδική Γενική Συνέλευση, που είχε νωρίτερα αναγγείλει η Εξελεγκτική Επιτροπή. Και το έκανε με… συνοπτικές διαδικασίες, με αναφορά σε τρία ΑΡΘΡΑ του Κανονισμού. Και είναι αλήθεια, ότι η (όποια) Διοίκηση, έχει το δικαίωμα να… κλειδώσει το Κοινοτικό Κέντρο, εφόσον έχει τα… κλειδιά του «μαγαζιού» και την εξουσία, από τη στιγμή που είναι νόμιμα εκλεγμένη. Βέβαια, εδώ ταιριάζει και αυτό που λέμε περί… νόμιμου και ηθικού. Το θέμα όμως είναι, αν η ΑΚΥΡΩΣΗ της Γενικής Συνέλευσης υποστηρίζεται από τους κανόνες που διέπουν την ΕΚΜΜ. Εδώ λοιπόν να ενημερώσω, όσους ασχολούνται με τα Κοινοτικά, ότι για τη συγκεκριμένη διαδικασία, η νυν διοίκηση ξεπέρασε τα… εσκαμμένα. Διότι, όχι μόνο παραβίασε ΞΕΚΑΘΑΡΑ τον Κανονισμό της ΕΚΜΜ αλλά και γιατί δημιούργησε… δικούς της κανόνες!
Στον πίνακα που βλέπετε, αριστερά αναφέρονται τα άρθρα του κανονισμού που η ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ θεωρεί σωστά και δεξιά τα άρθρα που αναφέρονται ΑΥΤΟΛΕΞΙ στο… βιβλίο. Καταρχήν, στο 6.3 υπάρχει ένα πρώτο… φάουλ, εφόσον οι ίδιοι(!) αναφέρουν την Εξελεγκτική Επιτροπή, ότι μπορεί να συγκαλέσει Ειδική Γενική Συνέλευση, άρα τη νομιμοποιούν στην ουσία…
Πάμε τώρα και στο άρθρο 6.6, το οποίο αναφέρει ξεκάθαρα (δεξιά με τα κόκκινα γράμματα) ότι η ΕΚΜΜ ΥΠΟΧΡΕΟΥΤΑΙ να συγκαλέσει Έκτακτη Γενική Συνέλευση, ΟΠΟΤΕΔΗΠΟΤΕ ζητηθεί από την Εξελεγκτική Επιτροπή. Αυτό στη δική τους αναφορά (αριστερή στήλη) το έχουν παραλείψει! Φάουλ για… ΚΟΚΚΙΝΗ κάρτα! Μάλιστα, το 6.6 και στην αγγλική έκδοση (βλέπε κάτω) που είναι και η επίσημη, το ίδιο αναφέρει: «it shall be incumbent…». Είναι ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ δηλαδή η Διοίκηση να πάει σε Γενική Συνέλευση, γεγονός που ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΕ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ, κάτι που απέφυγαν να κάνουν.
Μετέθεσαν μάλιστα το «πρόβλημα» στην Επιτροπή, η οποία ΠΡΕΠΕΙ λέει να είναι πέντε άτομα αλλιώς είναι… άκυρη. Όμως το άρθρο 16.3 δε λέει κάτι τέτοιο. Δε λέει ΠΡΕΠΕΙ. Λέει απλά ότι ΑΠΟΤΕΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΠΕΝΤΕ ΜΕΛΗ.
Αυτό που ισχύει νομικά σε ΟΛΕΣ τις Επιτροπές του κόσμου, είναι ότι τα μέλη σε ΚΑΘΕ επιτροπή, για να έχει νομική ισχύ, θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να είναι πλειοψηφία του συνολικού αριθμού των εκλεγμένων μελών, κάτι που φυσικά ΙΣΧΥΕΙ στην Εξελεγκτική Επιτροπή, που έχει 3 μέλη στα 5. Οι τρεις παρόντες είναι το 60% του συνόλου, δηλαδή των πέντε εκλεγμένων. Όμως με τη δική τους… μετάφραση, ακόμα και ένα μέλος να παραιτηθεί, η Επιτροπή παύει να έχει νομική ισχύ!
Εδώ υπάρχει… χώρος για μία κρίσιμη ερώτηση: ΑΝ ΥΠΟΘΕΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ, ΓΙΑΤΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΔΕΝ ΕΓΙΝΑΝ ΟΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΠΛΗΡΩΘΟΥΝ ΤΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΝΤΑ ΜΕΛΗ;;; Ποιος ευθύνεται γι’ αυτό; Να σημειωθεί επίσης, ότι ένα από τα θέματα της Ατζέντας για τις 10 Δεκεμβρίου ήταν και η αναπλήρωση των δύο μελών της Εξελεγκτικής Επιτροπής.
Η νυν διοίκηση είναι ξεκάθαρο ότι θέλει να κερδίσει χρόνο για να προχωρήσει ο έλεγχος και να αναδειχτούν οι ευθύνες (αν υπάρχουν, αυτό θα φανεί…) του πρώην Εκτελεστικού Γενικού Διευθυντή κ. Κότσορου, με τον οποίο η Διοίκηση είναι σε δικαστική διαμάχη.
Να δούμε βέβαια, αν υπάρχει χρόνος μέχρι τον Ιανουάριο που ανήγγειλαν Γενική Συνέλευση, έτσι στο… αόριστο. Γιατί δεν έχουν ανακοινώσει συγκεκριμένη ημερομηνία. Μακάρι να γίνουν όλα το συντομότερο, αν και δε θα μου κάνει έκπληξη να περάσει και ο… Γενάρης, να μπούμε και στο… Φλεβάρη και Γενική Συνέλευση να μην έχει γίνει…
Για την Ιστορία, τα τρία μέλη της Εξελεγκτικής Επιτροπής είναι οι Μητσόπουλος Νίκος, Παπαδόπουλος Πίτερ και Δαμιανάκης Τάσος. Έχουν παραιτηθεί για προσωπικούς λόγους, οι Νίκος Παπαπάνος και Γιώργος Πέτσικας.
Ως επίλογο, θα ήθελα να ρωτήσω, αλήθεια τι απέγινε με την… Ειδική Εξελεγκτική Επιτροπή που είχε συσταθεί για να… ελέγξει την Παναγίτσα, τον Άγιο Γεώργιο και τη Στέγη; Οι Γιώργος Πλέσσας και Βούλα Δημοπούλου είχαν παραιτηθεί, καταγγέλλοντας τη νυν Διοίκηση για έλλειψη συνεργασίας…
Περί απεργιών…
Οι απεργιακές κινητοποιήσεις τον τελευταίο καιρό, διαδέχονται η μία την άλλη. Είναι γεγονός, ότι οι απεργίες έχουν διαδραματίσει το δικό τους ρόλο στην οικονομική, πολιτική και κοινωνική ζωή, καθ’ όλη τη διάρκεια της σύγχρονης ιστορίας. Πανίσχυρα σωματεία νευραλγικών βιομηχανικών κλάδων συνήθιζαν να γονατίζουν οικονομίες και να προκαλούν κοινωνική αναταραχή, στην προσπάθεια των εργατών να κατοχυρώσουν τα εργασιακά τους δικαιώματα.
Η τακτική της απεργίας έχει πολύ μεγάλη ιστορία. Περίπου 3500 χρόνια πριν, υπό την εξουσία του Φαραώ Ραμσή Γ’ στην Αίγυπτο, οι εργάτες της βασιλικής νεκρόπολης οργάνωσαν την πρώτη εργατική εξέγερση στην αρχαιότητα. Η ιδέα βέβαια της γενικής απεργίας ως τρόπος συλλογικής διεκδίκησης, πρωτοεμφανίστηκε στη Μεγάλη Βρετανία στις αρχές του 19ου αιώνα.
Ας δούμε όμως μερικές από τις μεγαλύτερες γενικές απεργίες όπως καταγράφηκαν στην ιστορία.
Η Βιομηχανική Επανάσταση έφερε ανάπτυξη και πρωτόγνωρο πλούτο στην άρχουσα τάξη της Βρετανίας, η οποία όχι μόνο δε μοιράζονταν τον πλούτο, αλλά οι βιομήχανοι έκοψαν τους μισθούς δύο-τρεις φορές μεταξύ1840-1842, δημιουργώντας μία εκρηκτική κατάσταση. Περισσότεροι από 500.000 εργάτες αρνήθηκαν να πάνε για δουλειά αν δεν άλλαζαν τα μεροκάματα. Στις διαδηλώσεις δεν ήταν λίγοι αυτοί που έπεσαν νεκροί από τις σφαίρες…
Από τα μέσα του 19ου αιώνα η πολιτική κατάσταση στο Βέλγιο δεν απαθανάτιζε τη λαϊκή βούληση, κι έτσι οι εργάτες κατέβηκαν σε αλλεπάλληλες απεργιακές κινητοποιήσεις διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η γενική απεργία του1893 κατάφερε να εξασφαλίσει καθολικό δικαίωμα ψήφου, καθώς το πρωτόγνωρο πλήθος των 300.000 απεργών δεν άφηνε και πολλά περιθώρια διαπραγματεύσεων…
Το Οκτωβριανό απεργιακό κίνημα του1905 στη Ρωσία, κατέληξε στη γνωστή εξέγερση της ίδιας χρονιάς. Οι εργαζόμενοι ζητούσαν κοινωνικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις, με τους Μενσεβίκους να αποκτούν πλέον λόγο στα πολιτικά πράγματα. Ο τσάρος αναγκάστηκε τελικά να αποδεχθεί σωρεία δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων…
Στις 4 Αυγούστου του1909 περισσότεροι από 300.000 εργάτες κατέβηκαν στους δρόμους της Στοκχόλμης για να διαμαρτυρηθούν για τη νέα περικοπή των αποδοχών τους. Οι βιομήχανοι απάντησαν στην απεργία απολύοντας περισσότερους από 20.000 εργάτες. Ένα τεράστιο κύμα μεταναστών θα ξεπηδούσε στον απόηχο της αποτυχημένης απεργίας…
Οι εξευτελιστικοί για τη Γερμανία όροι της Συνθήκης των Βερσαλλιών, έδωσαν το άλλοθι στο στρατό κι έτσι με επικεφαλής τον στρατηγό Luttwitz στις 13 Μαρτίου1920 κατέλαβε το Βερολίνο και εγκαθίδρυσε επαναστατική κυβέρνηση. Ο λαός αντέδρασε και οι εργάτες κατέβηκαν σε γενική απεργία, η οποία τελικά έσωσε την εύθραυστη Δημοκρατία της Βαϊμάρης…
Η κλωστοϋφαντουργία της Ανατολικής Ακτής των ΗΠΑ επλήγη ανεπανόρθωτα το Σεπτέμβριο του1934, όταν περισσότεροι από 400.000 εργάτες του κλάδου αρνήθηκαν να δουλέψουν αν δεν ικανοποιούνταν τα αιτήματά τους. Η έλλειψη υποστήριξης οδήγησε τον απεργιακό κλοιό σε αποτυχία, με αποτέλεσμα το σωματείο των εργατών να καταποντιστεί…
Ο κατάλογος όμως είναι ατελείωτος…
Η ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας μοιραία θα οδηγήσει στην κατάργηση εκατομμυρίων θέσεων εργασίας. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πως τα εργατικά σωματεία θα αντιμετωπίσουν τις νέες προκλήσεις…
Υποχρεωτική Διαμεσολάβηση και Διαιτησία στο Κεμπέκ
Σε μια άνευ προηγουμένου κίνηση για να φέρει επανάσταση στη διαδικασία μικροδιαφορών στο Κεμπέκ, ο Simon Jolin-Barrette, υπουργός Δικαιοσύνης και Γενικός Εισαγγελέας, ανακοίνωσε την εφαρμογή υποχρεωτικής διαμεσολάβησης και διαιτησίας για υποθέσεις με αξιώσεις 5.000$ ή λιγότερο.
Αυτή η σημαντική νομική μεταρρύθμιση, η οποία τέθηκε σε ισχύ από τις 23 Νοεμβρίου 2023, σηματοδοτεί μια κομβική αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι μικροδιαφορές στην επαρχία, με στόχο τη δημιουργία ενός πιο αποτελεσματικού, προσβάσιμου και ανθρώπινου συστήματος δικαιοσύνης.
ΣΤΑΔΙΑΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΣΕ ΟΛΕΣ
ΤΙΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΕΣ
Η μεταρρύθμιση εφαρμόστηκε αρχικά στο Laval, ακολουθούμενο από το Longueuil, το Richelieu, το Saint-Hyacinthe και το Quebec, από τώρα έως την 1η Μαρτίου 2024. Αυτή η σταδιακή προσέγγιση έχει σχεδιαστεί για να εξασφαλίσει μια ομαλή μετάβαση και τελικά να περιλαμβάνει όλες τις δικαστικές περιοχές στο Κεμπέκ. Ο στόχος είναι σαφής: να εξορθολογιστεί η νομική διαδικασία για μικροδιαφορές και να γίνει πιο εύκολα διαθέσιμη η δικαιοσύνη στους πολίτες του Κεμπέκ.
ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗ: ΜΙΑ ΑΛΛΑΓΗ
ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΤΕΡΕΣ ΑΞΙΩΣΕΙΣ
Για αξιώσεις ύψους 5.000$ ή λιγότερο, η υποχρεωτική διαμεσολάβηση μπαίνει πλέον στο παιχνίδι. Αυτή η διαδικασία απαιτεί από τα δύο αντιμαχόμενα μέλη να συμμετάσχουν σε διαμεσολάβηση πριν προσφύγουν στο δικαστήριο. Ο πρωταρχικός στόχος είναι η φιλική και αποτελεσματική επίλυση των διαφορών, με ένα μεσολαβητή που διευκολύνει τη διαδικασία διαπραγμάτευσης. Σε περίπτωση που η διαμεσολάβηση δεν καταλήξει σε συμφωνία, η υπόθεση θα προχωρήσει αυτόματα σε διαιτησία, διασφαλίζοντας την έγκαιρη επίλυση.
ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗ ΚΑΙ
ΔΙΑΙΤΗΣΙΑ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΑΞΙΩΣΕΙΣ
Σε περιπτώσεις όπου η αξίωση υπερβαίνει τα 5.000$, η διαμεσολάβηση παραμένει εθελοντική επιλογή σε όλες τις περιοχές του Κεμπέκ. Τα μέρη σε τέτοιες διαφορές μπορούν να επιλέξουν τη διαμεσολάβηση για να καταλήξουν σε φιλική επίλυση. Επιπλέον, η διαιτησία είναι επίσης διαθέσιμη, ιδιαίτερα στις περιοχές που επηρεάζονται από τη νέα ανάπτυξη. Η ιεράρχηση των υποθέσεων που επιλέγουν τη διαμεσολάβηση πριν από τη δικαστική προσφυγή, υπογραμμίζει τη δέσμευση της κυβέρνησης να προωθήσει τους εξωδικαστικούς συμβιβασμούς.
ΑΝΤΙΚΤΥΠΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΑ
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ
Τα νέα μέτρα αναμένεται να μειώσουν δραματικά το χρόνο επίλυσης μικροδιαφορών, μια ευπρόσδεκτη αλλαγή από τον τρέχοντα μέσο όρο των 22 μηνών για τη λήψη δικαστικής ακρόασης. Παρέχοντας στα μέρη περισσότερο έλεγχο επί της επίλυσης διαφορών τους και προωθώντας μια πιο συνομιλητική προσέγγιση, η διαμεσολάβηση εκτιμάται ότι θα επιλύει υποθέσεις εντός τριών έως εννέα μηνών, ανάλογα με την επιλεγμένη μέθοδο. Αυτό όχι μόνο επιταχύνει τη δικαιοσύνη αλλά και μετριάζει το άγχος που σχετίζεται με παρατεταμένες νομικές διαφορές.
ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ
ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΟΤΗΤΑΣ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
Η εισαγωγή της υποχρεωτικής διαμεσολάβησης και διαιτησίας αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης νομοθετικής προσπάθειας, για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας και της προσβασιμότητας του δικαστικού συστήματος στο Κεμπέκ. Αυτή η πρωτοβουλία ευθυγραμμίζεται με την πρόσφατη έγκριση νόμου, που αποσκοπεί στην απλούστευση της πολιτικής δικονομίας στο Δικαστήριο του Κεμπέκ και στην προώθηση εναλλακτικών μεθόδων επίλυσης διαφορών.
ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ
Ο υπουργός Jolin-Barrette υπογράμμισε τη σημασία αυτής της μεταρρύθμισης, αναγνωρίζοντας το αδικαιολόγητο άγχος και τις καθυστερήσεις που αντιμετωπίζουν οι πολίτες σε διαφορές μικροδιαφορών. «Δεν είναι φυσιολογικό για τους πολίτες να πρέπει να περιμένουν σχεδόν δύο χρόνια πριν εκδικαστεί η υπόθεσή τους σε μικροδιαφορές», δήλωσε. Ο υπουργός τόνισε το ρόλο τής διαμεσολάβησης, για να μπορέσουν τα μέρη να συμμετέχουν ενεργά στην επίλυση των διαφορών τους και τη συνολική βελτίωση που θα επιφέρουν αυτά τα μέτρα στις δικαστικές καθυστερήσεις σε αστικές υποθέσεις.
ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Όσον αφορά την αποτελεσματικότητα, η διαμεσολάβηση έχει δείξει πολλά υποσχόμενα αποτελέσματα. Το ποσοστό συμφωνίας σε υποθέσεις διαμεσολάβησης 5.000$ ή λιγότερο ανέρχεται στο 60%, ενώ είναι περίπου 55% για μεγαλύτερες αξιώσεις. Είναι σημαντικό ότι οι αξιώσεις ύψους 5.000$ ή λιγότερο αποτελούν πάνω από τις μισές υποθέσεις στο Τμήμα Μικροδιαφορών, υπογραμμίζοντας τον εκτεταμένο αντίκτυπο που ενδέχεται να έχει αυτή η μεταρρύθμιση.
Χιλιάδες πλαστά μεξικανικά έγγραφα στα σύνορα
Μετά την άρση της υποχρέωσης θεώρησης για τους Μεξικανούς υπηκόους, ο αριθμός των πλαστών εγγράφων που εντοπίστηκαν στα αεροδρόμια του Καναδά έχει «εκραγεί». Όλο και περισσότερα δόλια και ύποπτα έγγραφα, που προέρχονται ιδίως από μεξικανικά εγκληματικά δίκτυα που προσπαθούσαν να φτάσουν στον Καναδά, εντοπίζονται επί του παρόντος από συνοριακούς πράκτορες και τις υπηρεσίες πληροφοριών τους.
Μέχρι σήμερα, 14.957 πλαστές Ηλεκτρονικές Ταξιδιωτικές Εξουσιοδοτήσεις (eTA) που συνδέονται με Μεξικανούς υπηκόους έχουν αναχαιτιστεί πριν από τα σύνορα, λέει ένας εκπρόσωπος της Υπηρεσίας Συνοριακών Υπηρεσιών του Καναδά (CBSA). Αυτό το έγγραφο είναι απαραίτητο για αλλοδαπούς που δεν έχουν υποχρέωση θεώρησης και ταξιδεύουν αεροπορικώς στον Καναδά. Ισχύει ιδιαίτερα για τους Μεξικανούς από τα τέλη του 2016.
Όπως αποκαλύφθηκε, οι εγκληματικές οργανώσεις χρησιμοποιούν αυτό το μέτρο που τέθηκε σε εφαρμογή από την κυβέρνηση του Justin Trudeau προς όφελός τους. Αυτή η απόφαση επέτρεψε επίσης την εμφάνιση δικτύων πλαστών διακινητών διαβατηρίων στο Μεξικό, για να διευκολυνθεί το ταξίδι στον Καναδά. «Αντιμετωπίζουμε κάτι νέο που δεν είχε γίνει πριν», εξηγεί η Karine Côté-Boucher, καθηγήτρια στη Σχολή Εγκληματολογίας του Πανεπιστημίου του Μόντρεαλ, η οποία παραδέχεται ότι «ανησυχεί» για την κλίμακα αυτών των δεδομένων. «Προηγουμένως, ο Καναδάς ήταν στόχος για θέματα διακίνησης ναρκωτικών. Τώρα, μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει μια στροφή στις εγκληματικές δραστηριότητες. Υπάρχουν νέοι τύποι εγκλημάτων, με αυτά τα δίκτυα πλαστών εγγράφων» συνεχίζει.
ΕΜΠΛΕΚΟΝΤΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ
Το eTA είναι συνήθως μια διοικητική διατύπωση που κοστίζει 7$, που πρέπει να πληρωθεί διαδικτυακά. Πρόκειται ουσιαστικά για μια αυτοδήλωση που επιτρέπει στο Immigration Canada και στους τελωνειακούς υπαλλήλους να επαληθεύσουν εάν το άτομο που επιθυμεί να έρθει στη χώρα ως τουρίστας δεν υπόκειται σε ποινική δίωξη.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες του Immigration Canada, αναλύοντας τα στοιχεία που συμπλήρωσαν οι αιτούντες, οι συνοριακοί πράκτορες ανακάλυψαν τα τελευταία χρόνια χιλιάδες εφαρμογές eTA που συνδέονται ειδικά με εγκληματικά δίκτυα και ένα δίκτυο νοτιαμερικανών κλεφτών, που είναι ολοένα περισσότερο παρόντα στο Κεμπέκ, και στοχεύουν πολυτελείς κατοικίες.
Αυτές οι εγκληματικές ομάδες πιστεύεται ότι εμπλέκονται στη μαζική αύξηση των παράνομων διελεύσεων μεταξύ Καναδά και Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά και σε μια βιομηχανία αδήλωτης εργασίας στον Καναδά. Ένα πλαστό eTA θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί από άτομα που διαθέτουν μεξικανικό διαβατήριο, που συνεργάζονται με αυτά τα δίκτυα, για να φτάσουν στη χώρα και να ζητήσουν άσυλο.
Η CBSA, από την πλευρά της, αρνήθηκε να δώσει λεπτομέρειες σχετικά με αυτό το θέμα, ισχυριζόμενη ότι οι πληροφορίες που σχετίζονται με τα σύνορα θεωρούνται απόρρητες. Ωστόσο, τα στοιχεία που αναφέρει επίσημα η CBSA δεν αντιπροσωπεύουν την πλήρη εικόνα της κατάστασης, καθώς δεν περιλαμβάνουν τα πολλαπλά eTA, τα οποία είχαν αρχικά εγκριθεί πριν χαρακτηριστούν ύποπτα και τα οποία δεν έχουν ακόμη ακυρωθεί από τις καναδικές αρχές.
Οι ειδοποιήσεις που εκδίδονται από πράκτορες πληροφοριών μπορεί μερικές φορές να χρειαστεί μήνες πριν εξεταστούν, επιτρέποντας έτσι σε πιθανούς εγκληματίες να εισέλθουν στη χώρα. Το σφάλμα έγκειται σε ένα μεγάλο απόθεμα αρχείων που πρέπει να επεξεργαστεί το Immigration Canada (IRCC).
Το ομοσπονδιακό Υπουργείο Μετανάστευσης διασφαλίζει ότι εργάζεται σε στενή συνεργασία με τις συνοριακές υπηρεσίες «για να διατηρήσει την ακεραιότητα του προγράμματος eTA καθώς και την ασφάλεια των Καναδών». Ωστόσο, δε δόθηκαν συγκεκριμένες λεπτομέρειες σχετικά με το χρονικό πλαίσιο για την ανάλυση αυτών των προειδοποιήσεων. Η άρση αυτής της υποχρέωσης θεώρησης για τους Μεξικανούς υπηκόους έχει επίσης ενθαρρύνει την άφιξη μελών και εκπροσώπων πολλών μεξικανικών καρτέλ, συμπεριλαμβανομένου του καρτέλ Sinaloa και του καρτέλ Jalisco New Generation.
Για να φτάσουν στον Καναδά, αυτοί οι εγκληματίες χρησιμοποιούν τακτικά πλαστά έγγραφα. Εμπλέκονται στη διακίνηση ναρκωτικών και όπλων, στην εισαγωγή ναρκωτικών, κοκαΐνης, φαιντανύλης, ακόμη και σε ξέπλυμα βρώμικου χρήματος.
Αυτοί οι φόβοι είχαν επίσης διατυπωθεί από την υπηρεσία πληροφοριών CBSA. Τα επόμενα τρία χρόνια, τα μεξικανικά καρτέλ ναρκωτικών αναμένεται να αυξηθούν στον Καναδά, ανέφερε η ομοσπονδιακή υπηρεσία σε εμπιστευτική έκθεση το 2016.
Στο ίδιο έγγραφο, αναφέρεται ότι η άρση της διαδικασίας έκδοσης βίζας για τους Μεξικανούς θα μειώσει επίσης την ευκαιρία εντοπισμού και διακοπής ατόμων που συνδέονται με καρτέλ που θέλουν να ταξιδέψουν στον Καναδά.
Πηγές: Ici Radio Canada, Immigration Canada, CBSA
200 εκατομμύρια θα μας κοστίσει το χιόνι στο Μόντρεαλ
Φταίει το Covid και η Ουκρανία λέει η Βοντάνοβιτς
Υπάρχει ένα ρητό στη δημοτική πολιτική: Κέρδισε τον αποχιονισμό, κέρδισε την ημέρα. Αλλά καθώς ο πληθωρισμός επηρεάζει τους στενούς προϋπολογισμούς της πόλης, το τίμημα της νίκης σε αυτή τη μάχη αυξάνεται. Στο Μόντρεαλ, όπου ένας συνδυασμός υψηλής χιονόπτωσης και πυκνού οδικού δικτύου έχει ως αποτέλεσμα η πόλη να εκτελεί μια από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις εκκαθάρισης χιονιού στον κόσμο.
Κάθε χρόνο, ένας στρατός εργαζομένων κατευθύνεται για να αλατίσει, να μαζέψει και να απομακρύνει το χιόνι από τους δρόμους περίπου 10.000 χιλιομέτρων της πόλης, καθώς και από πεζοδρόμια και μερικούς ποδηλατοδρόμους. Η επερχόμενη χειμερινή περίοδος εκτιμάται ότι θα κοστίσει στην πόλη 200 εκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με το μέλος της εκτελεστικής επιτροπής, Μάγια Βοντάνοβιτς.
Νωρίτερα, το Νοέμβριο, η δήμαρχος Valerie Plante ανέφερε το αυξανόμενο κόστος της απομάκρυνσης του χιονιού – έως και 100% από έτος σε έτος σε ορισμένους δήμους – ως έναν από τους λόγους που έπρεπε να αυξήσει τους φόρους ακινήτων κατά μέσο όρο 4,9% το 2024. «Είναι τεράστιο», είπε, «αλλά δεν πρόκειται να σταματήσουμε να απομακρύνουμε το χιόνι».
Σε συνέντευξή του, η Vodanovic, η οποία είναι επίσης δήμαρχος του δήμου Lachine, είπε ότι ο συνολικός προϋπολογισμός χιονιού φέτος υπολογίζεται σε 197 εκατομμύρια δολάρια, περίπου 10 εκατομμύρια δολάρια περισσότερα από πέρυσι.
Κατηγόρησε τον υψηλό πληθωρισμό, τις ελλείψεις εργατικού δυναμικού και την κλιματική αλλαγή.
«Πολλά από τα συμβόλαιά μας αυξάνονται, δυστυχώς, με τα επιτόκια και με την έλλειψη (εργατικού δυναμικού) και ειδικά φορτηγατζήδων», πολλοί από τους οποίους είναι στα 60 τους, είπε.
Το κόστος των φορτηγών απομάκρυνσης χιονιού έχει «κυριολεκτικά εκραγεί» τα τελευταία χρόνια, είπε η Vodanovic, λόγω των διαταραχών της αλυσίδας εφοδιασμού του COVID-19 και του πολέμου στην Ουκρανία, όπου κατασκευάστηκαν πολλά εξαρτήματα.
Και ενώ κάποιοι μπορεί να πιστεύουν, ότι οι ηπιότεροι χειμώνες που προκαλούνται από την κλιματική αλλαγή θα μειώσουν το κόστος, υπάρχουν και άλλες προκλήσεις. Το Μόντρεαλ βιώνει περισσότερους κύκλους κατάψυξης – απόψυξης, αναγκάζοντάς το να μαζεύει πιο συχνά για να αποφύγει τα μπλοκαρίσματα της αποχέτευσης και τον επικίνδυνο πάγο, είπε η Βοντάνοβιτς.
Οι έντονες χιονοπτώσεις εξαπλώνονταν από το Νοέμβριο έως το Μάρτιο, αλλά τώρα έχουν συγκεντρωθεί τον Ιανουάριο και το Φεβρουάριο. Ως αποτέλεσμα, οι εταιρείες καθαρισμού χιονιού λειτουργούν όλα τα μηχανήματα τους ταυτόχρονα σε μικρότερο χρονικό διάστημα, προσλαμβάνοντας περισσότερα άτομα και απαιτώντας από αυτούς να εργάζονται υπερωρίες.
Επίσης, και άλλες καναδικές πόλεις βλέπουν το κόστος τους να αυξάνεται.
Το Έντμοντον λέει ότι ο προϋπολογισμός του για το καθάρισμα χιονιού αυξάνεται κάθε χρόνο και θα φτάσει τα 68,5 εκατομμύρια δολάρια μέχρι το 2026, κόστος που ο γενικός επόπτης των επιχειρήσεων υποδομής της πόλης, Val Dacyk, αποδίδει εν μέρει στην κλιματική αλλαγή, συμπεριλαμβανομένων των θερμών θερμοκρασιών που δημιουργούν λάσπη και πλημμύρες.
Το Winnipeg έχει προϋπολογισμό 36,26 εκατομμύρια δολάρια για το οικονομικό έτος 2023 – από 34,70 εκατομμύρια δολάρια το 2022, αν και το πραγματικό κόστος της απομάκρυνσης του χιονιού ήταν υψηλότερο, συμπεριλαμβανομένων 87,18 εκατομμυρίων δολαρίων το 2022. Ο προϋπολογισμός χειμερινής συντήρησης της Mississauga αυξήθηκε κατά 1,1 εκατομμύρια δολάρια σε 26,822 εκατομμύρια δολάρια για την επερχόμενη σεζόν.
Ακόμη και το «ήρεμο» Βανκούβερ έχει δει το κόστος του να αυξάνεται σταθερά, από 3,8 εκατομμύρια δολάρια το 2018 σε 7,4 εκατομμύρια δολάρια το 2022, κατά τη διάρκεια του οποίου η ποσότητα χιονιού που έχει δεχθεί η πόλη έχει επίσης αυξηθεί.
Το Τορόντο είπε, ότι ο προϋπολογισμός του για τη χειμερινή συντήρηση του 2024 – ο οποίος ξεπερνά τα 100 εκατομμύρια δολάρια ετησίως – είναι ακόμη υπό ανάπτυξη, αλλά θα είναι «υψηλότερος από το 2023» λόγω «αυξανόμενου κόστους εξοπλισμού, εργασίας και των συνολικών συνθηκών της αγοράς».
Καμία άλλη πόλη στον Καναδά δεν μπορεί να ξοδέψει όσο το Μόντρεαλ στο χιόνι. Εκτός από το ότι είναι η πιο χιονισμένη μεγάλη πόλη της Βόρειας Αμερικής, το κέντρο της είναι πυκνό, που σημαίνει ότι υπάρχει λίγο μέρος για να πεταχτεί το χιόνι και είναι πολύ κρύο για να αφεθεί να λιώσει, είπε η Vodanovic.
Αυτές οι συνθήκες αναγκάζουν την πόλη να αναλαμβάνει σύνθετες επιχειρήσεις απομάκρυνσης χιονιού πολλές φορές το χρόνο, οι οποίες περιλαμβάνουν ρυμούλκηση αυτοκινήτων, μάζεμα χιονιού στη μέση του δρόμου πριν το φορτώσει σε φορτηγά και οδήγηση σε μία από τις 20 χωματερές – μια επιχείρηση που έχει υπολογιστεί τα τελευταία χρόνια σε περίπου ένα εκατομμύριο δολάρια ανά εκατοστό του χιονιού που έχει αφαιρεθεί.
Ο Jean-Philippe Meloche, επίκουρος καθηγητής αστικού σχεδιασμού στο Universite de Montreal, λέει ότι η διαχείριση της χιονόπτωσης είναι μια τεράστια πρόκληση για τους εκλεγμένους αξιωματούχους, λόγω της μεταβλητής φύσης του καιρού και του θυμού των πολιτών εάν δε γίνει σωστά. «Ο χειμώνας είναι εμμονή για τους δημοτικούς λειτουργούς», είπε.
Επίσης, η αγορά καθαρισμού χιονιού είναι μη ανταγωνιστική, είπε ο Meloche, γεγονός που μειώνει τις επιλογές των πόλεων για εργολάβους και καθιστά τη βιομηχανία ευάλωτη σε καρτέλ – αν και πρόσθεσε ότι η χρήση ιδιωτικών εταιρειών παραμένει γενικά φθηνότερη από τη χρήση εργαζομένων στις πόλεις. Το κόστος αυξάνεται λόγω του πληθωρισμού με τα μηχανήματα και την εργασία, αλλά η ποιότητα της απομάκρυνσης του χιονιού αυξάνεται επίσης, είπε.
Τις προηγούμενες δεκαετίες, η πόλη έριχνε βρώμικο χιόνι στα ποτάμια που περιβάλλουν το νησί του Μόντρεαλ, αντί να το πηγαίνει σε χωματερές, εξήγησε ο Meloche. Επίσης, το Μόντρεαλ και άλλες πόλεις του Καναδά, συνήθιζαν να περιμένουν από τους κατοίκους να μένουν σπίτι όταν ο καιρός ήταν κακός.
«Σήμερα ξέρουμε αν υπάρχει καταιγίδα, οι άνθρωποι θα βγουν ούτως ή άλλως και δε θέλουμε να τραυματιστούν», είπε, κυρίως επειδή οι άνθρωποι μπορούν – και το κάνουν – να διεκδικήσουν ζημιές από την πόλη μετά από τραυματισμούς σε παγωμένα πεζοδρόμια.
Από την PLO στη Χαμάς – Αραβικός εθνικισμός και ισλαμική ταυτότητα
Ο πόλεμος στη Γάζα, με πρωταγωνιστές το Ισραήλ και τη Χαμάς, έχει επαναφέρει το ισλαμιστικό κίνημα στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, παρότι για δεκαετίες οι Παλαιστίνιοι ήταν ταυτισμένοι με την PLO. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτός ο πόλεμος έχει πλέον κατεβάσει το Παλαιστινιακό από το ράφι.
Γράφει ο Σταύρος Λυγερός*
© slpress.gr
Η πολιτική παρακμή της PLO (Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης) επί των ημερών του προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής, Μαχμούτ Αμπάς – ως αποτέλεσμα της υποχωρητικής στάσης έναντι του Ισραήλ αλλά και της εκτεταμένης διαφθοράς – άνοιξε το δρόμο για την ανάδυση της Χαμάς. Όπως είναι γνωστό, η Χαμάς κέρδισε τις ελεύθερες εκλογές στις παλαιστινιακές περιοχές αλλά μετά από εμφύλιες συγκρούσεις, η εξουσία της περιορίστηκε στη Λωρίδα της Γάζας.
Η ανάδυση της Χαμάς μπορεί να έχει τις αιτίες της στον παλαιστινιακό χώρο αλλά εγγράφεται σ’ ένα ευρύτερο πλαίσιο. Είναι χρήσιμο, λοιπόν, να πάμε πίσω στο χρόνο. Στα αραβικά κράτη που προέκυψαν από τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και από την κατάλυση της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας, η έννοια της εθνικής ταυτότητας ήταν ανύπαρκτη. Στη συνείδηση των ανθρώπων κυριαρχούσαν δύο βασικές ταυτότητες: Η πρώτη ήταν η παραδοσιακή στενή ταυτότητα της φυλής. Η δεύτερη ήταν η ταυτότητα του μουσουλμάνου.
Για το Ισλάμ δεν υπάρχει έθνος. Οι άνθρωποι ταξινομούνται σε πιστούς και άπιστους. Η πίστη είναι το μοναδικό κριτήριο για να ανήκει κάποιος στην κοινότητα των μουσουλμάνων (Ούμα), η οποία είναι αντιληπτή από τους ίδιους τους μουσουλμάνους σαν ένα είδος υπερεθνικού «έθνους». Ας σημειωθεί ότι το Ισλάμ δεν είναι μόνο θρησκευτικό δόγμα. Είναι και σύστημα δικαίου και αυστηρός τρόπος ζωής. Τόσο η φυλετική όσο και η ισλαμική ταυτότητα, ουσιαστικά αντιστρατεύονταν τη δημιουργία και κυρίως την εδραίωση εθνικής ταυτότητας στις αραβικές χώρες. Με την αποαποικιοποίηση και τη δημιουργία των αραβικών κρατών, η ιδιότητα Αιγύπτιος, Ιρακινός, Σύρος κλπ. ήταν κυρίως μία νομική ιδιότητα, η οποία επικάλυψε τις δύο προαναφερθείσες παραδοσιακές ταυτότητες, χωρίς, όμως, να τις εξαφανίσει.
Ο ΑΡΑΒΙΚΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ
Τα πράγματα φάνηκαν να αλλάζουν, όταν κυριάρχησε το μεταπολεμικό κύμα του αραβικού εθνικισμού, το οποίο αναπτύχθηκε σε αντίθεση με την αποικιοκρατία και την εξάρτηση από τις δυτικές μεγάλες δυνάμεις. Αυτό το κύμα, που άσκησε καθοριστική επιρροή στους στρατιωτικούς και στην τοπική διανόηση, γέννησε τα νασερικού τύπου καθεστώτα. Στην Αίγυπτο ο Νάσερ. Στο Ιράκ και στη Συρία το κόμμα Μπάαθ. Στην Αλγερία το αριστερόστροφο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα, το οποίο ηγήθηκε της επανάστασης εναντίον των Γάλλων αποικιοκρατών. Στη Λιβύη ο Καντάφι. Κοινός παρονομαστής όλων αυτών των καθεστώτων, ήταν ο νεωτερικός – κοσμικός χαρακτήρας τους και η συνακόλουθη προσπάθειά τους να μετατρέψουν τις – σχεδιασμένες από τους αποικιοκράτες – τεχνητές χώρες σε εθνικά κράτη.
Ο σταδιακός εκφυλισμός αυτών των καθεστώτων, η εγγενής τάση τους προς τον αυταρχισμό, η διολίσθησή τους στη διαφθορά και η – από ένα χρονικό σημείο και πέρα – εξόφθαλμη ανικανότητά τους να επιλύσουν χρόνια προβλήματα ανάπτυξης και κοινωνικής δικαιοσύνης, επέτρεψαν την παλινδρόμηση, ειδικά των πληβειακών στρωμάτων, προς το πολιτικό Ισλάμ. Τα φονταμενταλιστικά ισλαμικά κινήματα, όπως η Μουσουλμανική Αδελφότητα και οι παραφυάδες της, βρήκαν νέα ακροατήρια. Λόγω της σκληρής καταστολής, αυτά τα κινήματα δεν κατάφεραν να ανατρέψουν τα αυταρχικά κοσμικά καθεστώτα αλλά υπέσκαψαν τη βάση στήριξής τους. Μόνη εξαίρεση, η ισλαμική επανάσταση με ηγέτη τον Αγιατολάχ Χομεϊνί στο μη αραβικό σιιτικό Ιράν (1979). Ας σημειωθεί, ότι το Ιράν είναι η μοναδική χώρα στην περιοχή που – κυρίως λόγω ιστορίας – χαρακτηρίζεται από υψηλό βαθμό εθνικής συνοχής.
Η δυναμική ρεβάνς της ισλαμικής ταυτότητας είχε ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα και την αναζωπύρωση της αντίθεσης σουνιτών – σιϊτών, η οποία, την περίοδο που κυριαρχούσε το κύμα του αραβικού εθνικισμού, είχε επικαλυφθεί και αμβλυνθεί. Αυτό είχε συγκεκριμένες συνέπειες. Ο Σαντάμ Χουσεΐν αναρριχήθηκε στην εξουσία στο – κατά πλειονότητα σιϊτικό – Ιράκ, όχι με την ιδιότητα του σουνίτη αλλά ως ανώτατο στέλεχος του κυβερνώντος κοσμικού κόμματος Μπάαθ. Το ίδιο ισχύει και για τον Αλαουίτη (συγγενική εκδοχή των σιιτών) πατέρα Άσαντ στην – κατά πλειονότητα (70%) σουνιτική – Συρία.
ΟΙ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ
Όταν, όμως, το κύμα του αραβικού εθνικισμού υποχώρησε, επανήλθαν σε πρώτο πλάνο οι παραδοσιακές ταυτότητες. Όταν η εξουσία έπαψε να στηρίζεται σε ενοποιητική ιδεολογική βάση, το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν βρέθηκε να στηρίζεται κοινωνικά στη σουνιτική μειονότητα και στους πραιτοριανούς του. Το ίδιο ισχύει και για το καθεστώς του Άσαντ, που υποστηρίχθηκε και από τους χριστιανούς, οι οποίοι το προτιμούσαν λόγω του κοσμικού χαρακτήρα του. Ένα μεγάλο ποσοστό των αξιωματούχων, και του πατρός και του υιού Μπασάρ Αλ Άσαντ, προέρχεται από τη βορειοδυτική Συρία, όπου κατά κανόνα κατοικούν Αλαουίτες.
Στο χώρο των Παλαιστινίων, η κοσμική και αριστερόστροφη ιδεολογία ήταν ενταγμένη στο πλαίσιο των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων του Τρίτου Κόσμου. Η αποτυχία της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης να κάμψει την αντίδραση του Ισραήλ και να ιδρύσει παλαιστινιακό κράτος, την έθεσε – όπως προανέφερα – σε τροχιά πολιτικής παρακμής. Όπως συνέβη και αλλού στον Αραβικό Κόσμο, το κενό κάλυψε το πολιτικό Ισλάμ. Η Χαμάς είναι ιδεολογικά η παλαιστινιακή εκδοχή των Αδελφών Μουσουλμάνων, αν και το εθνικοαπελευθερωτικό στοιχείο καθόρισε αναπόφευκτα την πολιτική της. Είναι αυτό ακριβώς που την καθιστά διφυή.
Ως εξ αυτού, η Χαμάς δεν απευθύνεται μόνο στους Άραβες, απευθύνεται στους απανταχού μουσουλμάνους, προωθώντας το Παλαιστινιακό, όχι ως στενά εθνικοαπελευθερωτικό πρόβλημα αλλά και εντάσσοντάς το στην παραδοσιακή αντίθεση Δύσης – Ισλάμ, με σκοπό να του προσδώσει ευρύτερη ιδεολογική και γεωπολιτική διάσταση. Μία ματιά στον τρόπο που έχει αντιδράσει όλες αυτές τις ημέρες η διεθνής κοινότητα, επιβεβαιώνει ότι σ’ ένα βαθμό το έχει καταφέρει. Αν και η κρίση άρχισε με την αποτρόπαιη επίθεση της Χαμάς στο νότιο Ισραήλ, οι μετέπειτα μαζικοί και φονικοί ισραηλινοί βομβαρδισμοί έχουν μεταστρέψει το κλίμα.
Οι χώρες του «παγκόσμιου Νότου», περισσότερο ή λιγότερο, έχουν ταχθεί υπέρ των Παλαιστινίων. Αντιθέτως, οι δυτικές κυβερνήσεις – σε μεγάλο βαθμό και τα δυτικά Μίντια – υποστηρίζουν αναφανδόν το Ισραήλ. Με άλλα λόγια, βλέπουμε να επιβεβαιώνεται, με κάποιες διαφοροποιήσεις, η διαιρετική τομή που είχε προκαλέσει ο πόλεμος στην Ουκρανία. Το που θα οδηγήσει ο πόλεμος στη Γάζα θα το δούμε το επόμενο διάστημα. Το μόνο σίγουρο είναι πως, έστω και με αυτόν τον τρόπο, το Παλαιστινιακό, από τα αζήτητα της διεθνούς πολιτικής, έχει επανέλθει δυναμικά στο κέντρο της. Μπορεί η κυβέρνηση Νετανιάχου και οι σκληροπυρηνικοί στο Ισραήλ να θεωρούν ότι η Χαμάς είναι ο ιδανικός εχθρός για να αποτραπεί η δημιουργία παλαιστινιακού κράτους αλλά η νέα δυναμική, υπό προϋποθέσεις, ενδέχεται να σπάσει αυτό το στερεότυπο.
*Ο Σταύρος Λυγερός έχει εργασθεί σε εφημερίδες (για 23 χρόνια στην Καθημερινή), ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Σήμερα είναι πολιτικός – διπλωματικός σχολιαστής στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN και διευθυντής του ιστότοπου SLpress.gr. Συγγραφέας 16 βιβλίων. Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.
Δημογραφικό SOS: O Έβρος πεθαίνεικαι η κυβέρνηση μένει στα ευχολόγια
Μια σοκαριστική έρευνα καθηγητών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, αποκαλύπτει ότι ο Έβρος όχι μόνο πεθαίνει αλλά ήδη θα έπρεπε να εκφωνούμε τον επικήδειο… • Σε χωριά του έχουμε 18 θανάτους για κάθε 1 γέννηση!
Γράφει ο δημοσιογράφος
Ελευθέριος Ανδρώνης
© sportime.gr
Ο Έβρος κατακάηκε, τα δέντρα όμως θα ξαναγεννηθούν, η φύση θα πάρει το δρόμο της και θα γεμίσει με τα θαύματά της αυτόν τον ευλογημένο τόπο. Η ανθρώπινη φύση όμως απαρνείται τη βιολογική συνέχειά της. Ο ελληνισμός δεν αναγεννάτε, αλλά προτιμά να αυτοκτονεί με δηλητηριώδεις δόσεις αδιαφορίας. Η θηριώδης πυρκαγιά που κατέκαψε τον Έβρο, δεν είναι τίποτα μπροστά στη δημογραφική ερήμωση που συμβαίνει στο νομό τις τελευταίες δεκαετίες, και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια.
Ελλείψει πολιτικής βούλησης και κοινωνικής ευαισθητοποίησης, η κατάσταση στο Έβρο κρίνεται πλέον μη αναστρέψιμη. Προβλέπεται ότι σε 20 με 30 χρόνια ο Έβρος θα μετατραπεί σε νομό – φάντασμα, αφού οι Δημοτικές Ενότητες της Θράκης θα έχουν ερημώσει πλήρως από μόνιμους κατοίκους, και θα έχουν απομείνει Έλληνες μόνο στα αστικά κέντρα του νομού.
Μία αποκαλυπτική έρευνα από τους καθηγητές Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Βύρωνα Κοτζαμάνη και Βασίλη Παππά, αποτυπώνει πλήρως τη σιωπηρή γενοκτονία των Ελλήνων στον Έβρο. Τα στοιχεία αφορούν την εξαετία 2014-2019 και δημοσιοποιήθηκαν στα «Δημογραφικά Νέα».
Σε αυτήν την εξαετία λοιπόν, τα φυσικά ισοζύγια γεννήσεων/θανάτων στην «καλύτερη» περίπτωση ήταν 1/1 στην Αλεξανδρούπολη και 1/1,25 στην Ορεστιάδα. Περίπου μία γέννηση για κάθε θάνατο. Μόλις και μετά βίας δηλαδή, δε μειώνεται ο πληθυσμός ή μειώνεται πολύ αργά. Για αύξηση δεν το συζητάμε καν. Πουθενά στον Έβρο δεν αυξάνεται ο πληθυσμός, αλλά όπως θα δούμε μειώνεται με ραγδαίους ρυθμούς σε όλους σχεδόν τους Δήμους.
Στην πιο δεινή δημογραφική κατάσταση, βρισκόταν η Δημοτική Ενότητα Τριγώνου, κατέχοντας το υψηλότερο αρνητικό ισοζύγιο γεννήσεων/θανάτων με 1/18,5. Ένα πραγματικά εφιαλτικό νούμερο. Για κάθε νεογέννητο, σχεδόν 19 Εβρίτες πεθαίνουν! Στη δεύτερη χειρότερη θέση ακολουθεί η Δημοτική Ενότητα Μεταξάδων, με 1/12.
Αναλυτικά έχουμε:
Δημοτική Ενότητα Μεταξάδων: 1/12
Δημοτική Ενότητα Κυπρίνου: 1/9
Δημοτική Ενότητα Βύσσας: 1/6,4
Δημοτική Ενότητα Ορφέα: 1/4
Δημοτική Ενότητα Τυχερού: 1/3,6
Δημοτική Ενότητα Σουφλίου: 1/3
Δημοτική Ενότητα Φερών: 1/2,7
Δημοτική Ενότητα Διδυμοτείχου: 1/2
Δήμος Σαμοθράκης: 1/1,8
Δημοτική Ενότητα Ορεστιάδας: 1/1,25
Δημοτική Ενότητα Αλεξανδρούπολης: 1/1
Σε αυτά τα σοκαριστικά στοιχεία πρέπει να συνεκτιμήσουμε τον παράγοντα ότι αφορούν την εποχή πριν την πανδημία του κορωνοϊού που – όπως ξέρουμε – «χτύπησε» τις μεγάλες ηλικίες και προκάλεσε χιλιάδες θανάτους ηλικιωμένων, αφήνοντας τραγικό αποτύπωμα, ειδικά σε γερασμένες κοινωνίες όπως του Έβρου. Επομένως, από το 2020 έως τις μέρες μας, η κατάσταση είναι βέβαιο ότι έχει γίνει πολύ χειρότερη. Ακόμα και αυτά τα εφιαλτικά νούμερα είναι μάλλον «κολακευτικά» μπροστά στη σημερινή εικόνα!
Ο Έβρος, και ειδικά ο βόρειος Έβρος, σβήνεται από το χάρτη. Μένει ένα έρημο και «καραφλό» πλέον, πέρασμα λαθρομεταναστών, και μια απροστάτευτη περιοχή που εποφθαλμιά η Τουρκία να πέσει στην αγκαλιά της σαν ώριμο φρούτο.
Να θυμίσουμε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης ισχυρίζεται κάθε τόσο ότι το δημογραφικό αποτελεί… κορυφαία προτεραιότητα για την κυβέρνηση, ενώ μάλιστα στις Εθνικές εκλογές κατέβηκε ως υποψήφιος στον Έβρο, για… συμβολικούς λόγους και αργότερα το καλοκαίρι κάηκαν 935.000 στρέμματα, σε μια πυρκαγιά που μαινόταν ανεξέλεγκτη για 17 ολόκληρες μέρες. Μετά το ολοκαύτωμα, ο πρωθυπουργός πήγε στον αγιασμό Δημοτικού σχολείου του Έβρου, πάλι για συμβολικούς λόγους, κάνοντας λόγο για απλές… «αντιξοότητες» που θα ξεπεραστούν.
Τους «συμβολισμούς» του πρωθυπουργού τους πήρε ο αέρας μαζί με τη στάχτη, και απέμειναν τα ακριτικά χωριά στο βουβό τους θάνατο. Ο Έβρος καταρρέει σε δημογραφικό, κοινωνικό, αναπτυξιακό και εθνικό επίπεδο. Σχεδόν 5 χρόνια έχουν περάσει αφότου η ΝΔ βρίσκεται στο τιμόνι της εξουσίας και ακόμα δεν έχει διαμορφώσει εθνικό σχέδιο για να αποτρέψει την πληθυσμιακή υποχώρηση, με στοχευμένα μέτρα στις περιοχές της Ελλάδας που έχουν άμεση ανάγκη δημογραφικής ενίσχυσης, όπως είναι ο Έβρος.
Κοροϊδεύουν το λαό, ισχυριζόμενοι ότι με οριζόντια και επιδερμικά μέτρα θα καταφέρουν να «φρενάρουν» το δημογραφικό. Όταν ένα έθνος – ασθενής αιμορραγεί δημογραφικά από πολλές γεωγραφικές πληγές, η λογική λέει ότι πρώτα θα φροντίσεις εκείνες τις πληγές που τρέχουν το περισσότερο αίμα. Και μια τέτοια πληγή αναμφίβολα είναι ο Έβρος, που πλέον έχει κακοφορμίσει και έχει γίνει γάγγραινα που οδηγεί σε εθνικό ακρωτηριασμό.
Κι όμως δε γίνεται τίποτα το στοχευμένο σε σχέση με τον Έβρο. Απολύτως τίποτα δε γίνεται για την ανάσχεση της φυγής των νέων. Τίποτα δε γίνεται για να δοθούν ισχυρά κίνητρα στα νεαρά ζευγάρια για να μείνουν στην πατρίδα τους και να την ξαναζωντανέψουν με χαρούμενες παιδικές φωνές. Τίποτα δε γίνεται σε επίπεδο υποδομών και θέσεων εργασίας, για να κρατηθεί όρθια η οικονομία του Έβρου και να γίνει θελκτικός ο τρόπος ζωής εκεί. Τίποτα δε γίνεται για να συνδεθεί η ανάπτυξη με την πρωτογενή παραγωγή, και η πρωτογενής παραγωγή με την οικονομία του νομού.
Ακόμα στα ευχολόγια έχουμε μείνει. Ακόμα θεατές της καταστροφής.
Έχουμε όλη την «άνεση» να καταστρέφουμε «Θεσσαλίες», αλλά δεν έχουμε την παραμικρή βούληση να ανασταίνουμε «Έβρους». Και άλλες φορές στην ιστορία είχαμε μείνει λίγοι γιατί μας ερήμωναν 1002 καταστροφές και εχθροί, όμως πάντα δίναμε ζωή στους τόπους μας γιατί υπήρχε συνεκτικός ιστός στην κοινωνία. Αυτό που λείπει σήμερα δηλαδή. Σε μια διεστραμμένη εποχή που ψάχνουμε εκατοντάδες νεωτεριστικές ορολογίες για να ανακαλύπτουμε τι μας κάνει «διαφορετικούς», αντί να κοιτάμε τις προκομένες γενιές των προγόνων μας, που μας έμαθαν εκείνα τα λίγα και τα ακριβά που μας κάνουν αδέρφια και μας φέρνουν μονιασμένους σε έναν κοινό σκοπό: να κρατήσουμε την Ελλάδα όρθια…
Victoria Hislop: «Λάθος του Σούνακ»
H βραβευμένη συγγραφέας στάθηκε στην ενέργεια του Ρίσι Σούνακ να ακυρώσει την προγραμματισμένη συνάντηση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο Λονδίνο • Αρκετοί πιστεύουν ότι τα Γλυπτά πρέπει να γυρίσουν στην Ελλάδα
Την απαράδεκτη στάση του Ρίσι Σούνακ να ακυρώσει τη συνάντησή του με τον Κυριάκο Μητσοτάκη σχολίασε η βραβευμένη συγγραφέας Victoria Hislop, υποστηρίζοντας ότι πολλοί Άγγλοι πιστεύουν, ότι τα Γλυπτά του Παρθενώνα πρέπει να γυρίσουν στην Ελλάδα.
«Είναι σοκαριστικό. Αυτό είναι η μόνη λέξη. Είναι ένα μεγάλο λάθος για τον Σούνακ, πολύ αγενής και δεν είναι η πρώτη φορά που το έχουν πει αυτό για παράδειγμα, όπως έγινε με τη Μόνα Λίζα έτσι είναι με τα Γλυπτά» τόνισε η Βικτόρια Χίσλοπ στο Πρώτο Πρόγραμμα, με την ξαφνική ακύρωση από το Βρετανό Πρωθυπουργό της προγραμματισμένης συνάντησής του με τον κ. Μητσοτάκη, που προκάλεσε πλήθος αρνητικών αντιδράσεων.
«Ήμουν χθες στον πρέσβη της Ελλάδας στο σπίτι του και ο κ. Μητσοτάκης ήταν εκεί και ένας-ένας όταν μιλούσαν όλοι, το θέμα ήταν η φιλία ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αγγλία. Έχουμε μια μεγάλη φιλία και τώρα κάνει ο πρωθυπουργός μας στην Αγγλία κάτι τέτοιο. Δεν έχω λόγια. Είναι πάρα πολύ κακό πράγμα, αλλά την ίδια στιγμή νομίζω ότι θα έχει αντίδραση από τους Άγγλους, μια πολύ αρνητική αντίδραση, γιατί γενικά πάρα πολλοί Άγγλοι τώρα πιστεύουν ότι τα Γλυπτά πρέπει να γυρίσουν στην Αθήνα. Δεν είναι μειονότητα. Είναι πολλοί άνθρωποι και κάθε χρόνο πιο πολλοί. Λοιπόν, νομίζω είναι ένα λάθος», συμπλήρωσε η Βικτόρια Χίσλοπ.
Μάλιστα, σχετικά με το κατά πόσο ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι πιο θετικός στην προοπτική της Επανένωσης των Γλυπτών, η κ. Hislop σημείωσε πως γενικά οι άνθρωποι στην Αριστερά είναι ανοιχτοί στο θέμα των Γλυπτών και πως ο Διευθυντής του Βρετανικού Μουσείου, ο κ. Τζορτζ Όσμπορν, ανήκει στη συντηρητική παράταξη.
Δεν έκρυψε την αισιοδοξία της για την επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα και μάλιστα τώρα ακόμα περισσότερο, μετά τη στάση του Ρίσι Σούνακ.
© newsbomb.gr
Μετά τα Eurofighter, τι;
Του Σάββα Καλεντερίδη*
Τέλη Δεκεμβρίου του 2017 έπεσαν οι υπογραφές στην Άγκυρα για την προμήθεια του ρωσικού συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας S-400, αξίας 2,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Τότε, το υφυπουργείο Αμυντικών Βιομηχανιών προέβη στην εξής δήλωση, σχετικά με τη συμφωνία που υπογράφηκε μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας: «Οι διαπραγματεύσεις με τη Ρωσική Ομοσπονδία στο πλαίσιο της προμήθειας του περιφερειακού συστήματος αεράμυνας και πυραύλων μεγάλης εμβέλειας, που ξεκίνησε για την κάλυψη των αναγκών της διοίκησης της Πολεμικής Αεροπορίας, για ένα σύστημα εναέριας και πυραυλικής άμυνας μεγάλου βεληνεκούς, έχουν ολοκληρωθεί και η συμφωνία περιλαμβάνει συνολικά δύο συστήματα S-400, ένα εκ των οποίων είναι προαιρετικό. Ο έλεγχος του συστήματος S-400, το οποίο είναι αποτελεσματικό εναντίον αεροσκαφών και βαλλιστικών πυραύλων ταυτόχρονα, θα βρίσκεται εξ ολοκλήρου στα χέρια των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων και το σύστημα S-400 θα μπορεί να λειτουργεί ανεξάρτητα χωρίς σύνδεση με τυχόν εξωτερικά στοιχεία. Η χρήση και η διαχείριση του συστήματος και των συστημάτων αναγνώρισης φίλιων και εχθρικών αεροσκαφών και στόχων θα πραγματοποιηθεί με εθνικούς πόρους. Η σύμβαση περιλαμβάνει συνεργασία και κοινή δέσμευση ανάπτυξης για την απόκτηση τεχνολογίας που σχετίζεται με το έργο, του οποίου η πρώτη παράδοση προγραμματίζεται να γίνει το πρώτο τρίμηνο του 2020».
Όταν έγινε η παραγγελία, απόστρατοι αξιωματικοί και συνταξιούχοι διπλωμάτες είχαν εκφράσει τις ανησυχίες τους για την κίνηση αυτή, δεδομένης της σίγουρης αντίδρασης των ΗΠΑ, αφού το σύστημα αυτό δεν είναι δυνατόν να διασυνδεθεί με το Σύστημα Έγκαιρης Προειδοποίησης του NATO, ώστε να μη γίνεται αυτομάτως διαρροή δεδομένων στη Μόσχα. Επίσης, είναι ορατός ο κίνδυνος το σύστημα να αναλύσει δεδομένα των αεροσκαφών F-35, στο πρόγραμμα των οποίων η Τουρκία ήταν συμπαραγωγός χώρα, τα
οποία δεδομένα θα έπεφταν στα χέρια της Ρωσίας, καθιστώντας εύκολο στόχο το πιο σύγχρονο αεροσκάφος 5ης γενιάς των ΗΠΑ και του NATO.
Μάλιστα, ένας εξ αυτών, ο πρέσβης ε.τ. Σιουκρού Ελεκντάγ, ο οποίος είχε διατελέσει επί δεκαετία πρέσβης της Τουρκίας στην Ουάσιγκτον, είχε χτυπήσει τον κώδωνα του κινδύνου με… όση δύναμη του έχει απομείνει, δεδομένου ότι είναι 99 ετών! Σύμφωνα με τους διαφωνούντες, η απόφαση για την αγορά των S-400 ήταν προσωπική του Ερντογάν και δεν αποτελούσε εισήγηση των υπηρεσιακών παραγόντων.
Σύμφωνα με ορισμένους ειδικούς, η τιμή του συστήματος μπορεί να ήταν ένας από τους λόγους της επιλογής του, ωστόσο βαρύνουσα σημασία έπαιξε το γεγονός ότι ένα χρόνο πριν, το προεδρικό αεροπλάνο παγιδεύτηκε από μαχητικά αεροσκάφη F-16 κατά την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου. Ο στρατιωτικός αναλυτής της Μόσχας, Alexander Golts, υποστήριξε τότε ότι ο λόγος για την αγορά του συστήματος S-400 από την Τουρκία ήταν καθαρά πολιτικός, και ότι «η αγορά τους είναι ένα μήνυμα που δίνει η Τουρκία στις ΗΠΑ και σε άλλους, ότι μπορεί να έχει τη δική της αμυντική πολιτική».
Η παραγγελία αυτή προκάλεσε την αντίδραση της Ουάσιγκτον, η οποία επέβαλε κυρώσεις στην Τουρκία – αποβλήθηκε από το πρόγραμμα, ενώ δύο αεροσκάφη F-35 που είχαν παραδοθεί στην Τουρκία και βρίσκονταν ακόμα σε αμερικανικό έδαφος, κρατήθηκαν από τις ΗΠΑ. Οι χειριστές που είχαν εκπαιδευθεί, γύρισαν πίσω στην Τουρκία με… άδεια χέρια.
Μετά από αυτά, στις 29 Σεπτεμβρίου ο Ερντογάν είχε δηλώσει: «Τι θα γίνει με το πρόβλημα των F-35; Έχουμε πληρώσει 1 δισεκατομμύριο 400 εκατομμύρια δολάρια. Τι θα γίνει με αυτό; Πρέπει να δούμε τι θα γίνει με αυτούς. Έχουμε πολλά χρήματα, αλλά δεν είμαστε χώρα που τα πετάμε. Έχουμε πληρώσει 1 δισ. 400 εκατ. δολάρια. Ή θα μας δώσουν τα αεροπλάνα μας ή θα μας δώσουν τα λεφτά».
Τον Οκτώβριο του 2020 έγινε η πρώτη δοκιμή των S-400 στη Σινώπη, μετά την οποία ο Ερντογάν δήλωσε: «Η δοκιμή των S-400 είναι ένα μήνυμα ότι η Τουρκία μπορεί να έχει τη δική της αμυντική πολιτική». Όμως οι κυρώσεις των ΗΠΑ δεν περιορίστηκαν στον αποκλεισμό της Τουρκίας από το πρόγραμμα των F-35. Ακολούθησε η άρνηση των ΗΠΑ να παραχωρήσουν στην Τουρκία καινούργια αεροσκάφη F-16 Viper και συλλογές αναβάθμισης των δικών της αεροσκαφών τρίτης γενιάς.
Έτσι η Τουρκία βρέθηκε χωρίς αεροσκάφος 5ης γενιάς αλλά και χωρίς αεροσκάφος 4ης γενιάς, τη στιγμή που η Ελλάδα είχε ήδη υπογράψει με τις ΗΠΑ συμφωνία αναβάθμισης 83 αεροσκαφών F-16 σε Viper και με τη Γαλλία συμφωνία για την αγορά 24 Rafale. Και οι δύο τύποι είναι αεροσκάφη 4+ γενιάς.
Η Τουρκία έμεινε με αεροσκάφη 3ης γενιάς, τη στιγμή που η Ελλάδα έχει ήδη αρχίσει να εντάσσει στο δυναμικό της Πολεμικής Αεροπορίας της αεροσκάφη 4+ γενιάς, που την καθιστούν κυρίαρχο στον εναέριο χώρο του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.
Σε περίπτωση δε που τελεσφορήσουν οι προσπάθειες για την απόκτηση και των F-35 από την Ελληνική Πολεμική Αεροπορία, τότε οι έξοδοι στο Αιγαίο των Τούρκων χειριστών θα είναι ένας εφιάλτης.
Ο Ερντογάν, δεχόμενος και τις πιέσεις των υπηρεσιακών παραγόντων, εξέτασε και δοκίμασε αρκετές εκδοχές για να καλύψει το κενό. Τα ρωσικά S-35 ήλθαν στο προσκήνιο, όμως αυτή είναι μια κίνηση που αφενός θα επιδεινώσει τις σχέσεις με τις ΗΠΑ και τη Δύση, αφετέρου θα χρειαστεί τουλάχιστον μια πενταετία για να παραληφθούν τα πρώτα αεροσκάφη, πέραν των δομικών αλλαγών που πρέπει να γίνει στα συστήματα συντήρησης της ΤΠΑ.
Τελευταία… στάση του Ερντογάν είναι τα Eurofighter, αεροσκάφη σχεδόν ίδιας δυναμικότητας και δυνατοτήτων με τα F-16 Viper και τα Rafale, τα οποία, όμως, για να τα προμηθευτεί, απαιτείται η συναίνεση των συμπαραγωγών χωρών, ήτοι της Βρετανίας, της Ισπανίας, της Γερμανίας και της Ιταλίας.
Δεν είναι γνωστή η στάση που θα κρατήσει τελικά η Γερμανία, όμως αν είναι αρνητική, τότε η Τουρκία πιθανόν να στραφεί και πάλι στη Ρωσία. Ως τότε ο Ερντογάν, που είναι λύκος προς όλες τις κατευθύνσεις, θα το παίζει αρνάκι με την Ελλάδα, αφού η πολιτική των παραβιάσεων στην ουσία ακυρώνεται με την εν εξελίξει κυριαρχία της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας στους αιθέρες του Αιγαίου.
*Ο Σάββας Καλεντερίδης (Βέργη Σερρών, 1960) είναι Έλληνας αξιωματικός εν αποστρατεία, πρώην πράκτορας της ΕΥΠ και μετέπειτα συγγραφέας και γεωστρατηγικός αναλυτής
