The current issue of the Greek Canadian News Ta NEA volume 17-36 published October 13th, 2023.
Covering news from Greece, local news, politics, sports and other newsworthy events.
(Click on the image to read the paper.)
Ta NEA volume 17-36
Γιατί είναι αδιέξοδη η στρατηγική του Ισραήλ στο Παλαιστινιακό
Η πρωτόγνωρη εισβολή της Χαμάς στο νότιο Ισραήλ, με τις εκατοντάδες νεκρούς, συνιστά ποιοτικό άλμα στη χρόνια αυτή σύγκρουση. Τόσο η αναβαθμισμένη επιχειρησιακή ικανότητα της ισλαμιστικής οργάνωσης, όσο και ο απόλυτος αιφνιδιασμός των ισραηλινών υπηρεσιών ασφαλείας, καταδεικνύουν σε όσους έχουν τη δυνατότητα να αναστοχαστούν με ψυχραιμία και νηφαλιότητα, ότι η στρατηγική του Ισραήλ έχει αποτύχει, είναι εδώ και πολλά χρόνια σε αδιέξοδο.
Σταύρος Λυγερός*
© slpress.gr
Τέτοια λόγια μοιάζουν άτοπα στην παρούσα συγκυρία, όπου στο Ισραήλ κυριαρχεί το απέραντο πένθος και η εξίσου απέραντη επιθυμία για σκληρή εκδίκηση. Κι όμως, με απέραντο σεβασμό στο εβραϊκό αίμα που χύθηκε και στο παλαιστινιακό που έχει ήδη αρχίσει να χύνεται, είναι ίσως η πιο κατάλληλη ώρα για να τεθεί το ζήτημα με στρατηγικούς όρους κι όχι απλώς με όρους εκδίκησης, οι οποίοι το μόνο που καταφέρνουν είναι να αναπαράγουν το φαύλο κύκλο.
Ο ορατός διά γυμνού οφθαλμού στόχος του εβραϊκού κράτους ήταν και παραμένει, ο πολιτικός κατακερματισμός και η στρατιωτική συντριβή του ένοπλου παλαιστινιακού κινήματος. Το Ισραήλ πίστευε ότι θα έκαμπτε το ηθικό των Παλαιστινίων και θα διέλυε την αντίστασή τους. Θα υποχρέωνε πολλούς απ’ αυτούς (κυρίως τα πιο ενεργά στοιχεία) να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές εστίες τους και να πάρουν το δρόμο της προσφυγιάς, όπως έχουν ήδη κάνει πολλοί ομοεθνείς τους. Οι υπόλοιποι θα υποχρεώνονταν να σκύψουν το κεφάλι και να αποδεχθούν μία διευθέτηση της αρεσκείας του εβραϊκού κράτους.
Σύμφωνα πάντα με τους σχεδιασμούς του, μία τέτοια εξέλιξη θα του επέτρεπε να οικειοποιηθεί μεγάλο τμήμα της Δυτικής Όχθης του Ιορδάνη και να δημιουργήσει μία μη βιώσιμη και ως εκ τούτου απολύτως εξαρτημένη και ελεγχόμενη παλαιστινιακή διοίκηση σε νησίδες της Δυτικής Όχθης και στη Λωρίδα της Γάζας. Με άλλα λόγια θέλει «Πατουστάν», όπως αυτά που είχε δημιουργήσει πριν καταρρεύσει το ρατσιστικό καθεστώς της Νότιας Αφρικής. Ουσιαστικά ήθελε περιοχές υπό παλαιστινιακή διοίκηση, αλλά υπό την κυριαρχία του Ισραήλ, οι οποίες να λειτουργούν σαν γιγαντιαίες αποθήκες παλαιστινιακού πληθυσμού.
Δεν πρόκειται για αυθαίρετο ισχυρισμό. Η εξέλιξη του πληθυσμιακού χάρτη της περιοχής, όπως απεικονίζεται παραπάνω από το 1946 και μετά είναι η αδιάψευστη απόδειξη, ότι έχει σε μεγάλο βαθμό πραγματοποιηθεί εθνική κάθαρση. Η επέκταση των εβραϊκών οικισμών έχει πολυδιασπάσει τη συνέχεια και ενότητα των παλαιστινιακών εδαφών στη Δυτική Όχθη, ακυρώνοντας σε μεγάλο βαθμό τη δυνατότητα ίδρυσης ενιαίου παλαιστινιακού κράτους.
Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜΙΣΜΟΥ
Ουσιαστικά, οι Ισραηλινοί αρνούνται στους Παλαιστίνιους αυτό που για πολλά χρόνια οι Άραβες αρνούνταν στους Εβραίους: το δικαίωμα να αποκτήσουν το δικό τους ανεξάρτητο κράτος. Αυτή είναι η πηγή της βίας, που ματώνει τους δύο αντιπάλους. Η λεγόμενη Παλαιστινιακή Αρχή, όπως και η διάσπαση της εδαφικής συνέχειας των παλαιστινιακών περιοχών, είναι πολιτικό-διπλωματικά τερατουργήματα. Είναι ασταθείς προσωρινές καταστάσεις, που τροφοδοτούν το κλίμα σύγκρουσης.
Μην ανοίγοντας στους Παλαιστίνιους μία προοπτική αξιοπρεπούς εθνικής επιβίωσης, η διεθνής κοινότητα τούς εξωθεί στην απόγνωση και κατ’ επέκταση στα άκρα. Είναι ευθύνη και του Ισραήλ και της Δύσης, που οι ισλαμιστικές οργανώσεις Χαμάς και Τζιχάντ απέκτησαν τόσο μεγάλη λαϊκή απήχηση, εκτοπίζοντας από την πρώτη γραμμή τις εθνικό-απελευθερωτικές οργανώσεις με κοσμική ιδεολογία, όπως η PLO.
Επιδιώκοντας, όμως, τη συντριβή της αντίπαλης πλευράς κι όχι απλώς μία ευνοϊκή γι’ αυτό διπλωματική λύση, το Ισραήλ βολεύθηκε από την άνοδο του ισλαμικού φανατισμού στους κόλπους του παλαιστινιακού λαού. Το εβραϊκό λόμπι έχει χρησιμοποιήσει την άνοδο αυτή ως επιχείρημα, για να πείσει τους Αμερικανούς και ευρύτερα τους Δυτικούς, ότι ο πόλεμος εναντίον της ισλαμικής τρομοκρατίας κρίνεται στη Δυτική Όχθη και στη Γάζα! Με τον τρόπο αυτό το Ισραήλ είχε λυμένα τα χέρια για να εφαρμόσει, εμμέσως πλην σαφώς, μία πολιτική εθνικής κάθαρσης.
ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ
Η τωρινή εισβολή της Χαμάς με την εκτέλεση αμάχων έχει προκαλέσει διεθνώς απολύτως δικαιολογημένο αποτροπιασμό. Πρέπει, ωστόσο, να σημειωθεί, ότι η Δύση δεν έχει δείξει την ίδια ευαισθησία για τα τρομακτικά δεινά που έχει υποστεί ο παλαιστινιακός λαός (κυρίως άμαχοι) από τις κατά καιρούς στρατιωτικές επιχειρήσεις των Ισραηλινών. Ο απολογισμός τους είναι κι αυτός αποτροπιαστικός.
Ο ισραηλινός στρατός έχει σκοτώσει, τραυματίσει και συλλάβει, χιλιάδες Παλαιστινίους. Όχι μόνο στελέχη της Χαμάς και της Τζιχάντ, αλλά και αμάχους. Κάθε τόσο διαλύει τον κρατικό μηχανισμό στη Γάζα, καταστρέφει υποδομές και κατεδαφίζει τεράστιο αριθμό σπιτιών. Το γεγονός ότι οι παλαιστινιακές τρομοκρατικές οργανώσεις έχουν διαπράξει και συνεχίζουν να διαπράττουν αποτρόπαια εγκλήματα, δε δίνει το δικαίωμα στο Ισραήλ να συμπεριφέρεται κατά παρόμοιο τρόπο. Του δίνει, βεβαίως, το δικαίωμα να προστατεύει τον εαυτό του, αλλά σε τελευταία ανάλυση, είναι κράτος, όχι τρομοκρατική οργάνωση, και ως εκ τούτου οφείλει να σέβεται το διεθνές δίκαιο.
Κατά κανόνα, οι καταστροφές τα τελευταία πολλά χρόνια ειδικά στη Γάζα – με θύματα και πολλούς αμάχους – δεν εξυπηρετούν συνήθως στρατιωτικές σκοπιμότητες. Γίνονται ως αντίποινα σε παλαιστινιακές τρομοκρατικές οργανώσεις, οι οποίες με τη σειρά τους γίνονται ως αντίποινα για την κατασκευή παράνομων εβραϊκών οικισμών και άλλων αυθαιρεσιών του Ισραήλ σε βάρος των Παλαιστινίων. Και έτσι ο φαύλος κύκλος του αίματος καλά κρατεί.
Στο πλαίσιο αυτού του φαύλου κύκλου, το εβραϊκό κράτος επιδιώκει με διάφορους τρόπους να εξαναγκάσει όσο το δυνατόν περισσότερους Παλαιστίνιους να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Σ’ αυτό, όμως, έχει σε μεγάλο βαθμό αποτύχει. Παρά τις εφιαλτικές συνθήκες, οι Παλαιστίνιοι κατά κανόνα παρέμειναν, θρηνώντας για τους νεκρούς και τους εξαφανισμένους, για τους τραυματίες και τους φυλακισμένους, για τις καταστραμμένες περιουσίες και για τη θλιβερή τους μοίρα.
Κι όλα αυτά, βεβαίως, με πολλαπλασιασμένο το μίσος και την απόφαση για εκδίκηση να αναδεικνύεται σε ύψιστο σκοπό, που τροφοδοτεί όσο τίποτα άλλο τις τρομοκρατικές επιθέσεις, όπως η τωρινή της Χαμάς. Οι παλαιστινιακές οργανώσεις που καταφεύγουν στην τρομοκρατία δε χρειάζεται να ψάξουν πολύ για εθελοντές. Υπάρχουν αρκετοί, που θέλουν, έστω και θυσιάζοντας τον εαυτό τους, να μετατραπούν σε βόμβες για να συμπαρασύρουν στο θάνατο όσο το δυνατόν περισσότερους Εβραίους, αδιαφορώντας εάν θα σκοτώσουν παιδιά, γυναίκες ή ηλικιωμένους. Το αποτέλεσμα είναι να αναπαράγεται ο φαύλος κύκλος της βίας και του αίματος.
ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ
Ούτε οι δολοφονίες ούτε οι στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ, όμως, έλυσαν το πρόβλημα. Παρά τα τεράστια πλήγματα που έχει υποστεί, οι ένοπλες παλαιστινιακές οργανώσεις με τις τρομοκρατικές πρακτικές παραμένουν ζωντανές και όπως φάνηκε αυτές τις ημέρες, με αναβαθμισμένη επιχειρησιακή ικανότητα. Οι Ισραηλινοί έχουν κερδίσει αλλεπάλληλους πολέμους. Η υπεροχή τους σ’ όλα τα επίπεδα είναι καταλυτική. Παρ’ όλα αυτά, με διαλείμματα, συνεχίζουν να ζουν στην ανασφάλεια και να πληρώνουν το δικό τους φόρο αίματος, όπως δείχνουν και τα τωρινά γεγονότα.
Εμμένοντας στην αναζήτηση στρατιωτικής λύσης σ’ ένα κατ’ εξοχήν πολιτικό πρόβλημα, το Ισραήλ αποφάσισε επιπροσθέτως να κατασκευάσει ένα τείχος στη Δυτική Όχθη, με σκοπό να ελέγχει αυστηρά την είσοδο των Παλαιστινίων στις υπό ισραηλινό έλεγχο περιοχές. Μετατρέποντας τις καθημερινές μετακινήσεις των Παλαιστινίων σε κόλαση, το Ισραήλ αναμφισβήτητα δυσκολεύει τους επίδοξους τρομοκράτες, αλλά ταυτοχρόνως φουντώνει το μίσος των Παλαιστινίων.
Οι Ισραηλινοί αρνούνται να συνειδητοποιήσουν, ότι σε τελευταία ανάλυση, η πολυπόθητη ασφάλεια είναι πολιτικό κι όχι μόνο στρατιωτικό – αστυνομικό μέγεθος. Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να την εγγυηθούν 100%, ακόμα και τα πιο αυστηρά μέτρα καταστολής και αστυνόμευσης. Κάποια στιγμή θα βρεθεί μία ρωγμή, μέσα από την οποία θα διεισδύσει ο τρομοκράτης, που είναι αποφασισμένος να θυσιάσει τη ζωή του για να σκοτώσει όσο το δυνατόν περισσότερους εχθρούς. Ειδικά όταν η απόγνωση πολλαπλασιάζει τον αριθμό των νέων Παλαιστινίων που θέλουν να πάρουν εκδίκηση.
Το Ισραήλ ταπεινώνει και ματώνει κατ’ εξακολούθηση τους Παλαιστίνιους, διαψεύδοντας τις κατά καιρούς ελπίδες τους για ομαλή εξέλιξη προς την κατεύθυνση της αναγνώρισης δικού τους ανεξάρτητου κράτους. Με τον τρόπο αυτό τους εξωθεί στην απόγνωση, στο φανατισμό και στο μίσος. Σ’ αυτές τις συνθήκες και μην έχοντας άλλο τρόπο αντίδρασης στο πλαίσιο αυτής της άνισης σύγκρουσης, οι Παλαιστίνιοι εξωθούνται σε τρομοκρατικές πρακτικές, σ’ έναν ολοκληρωτικό και χωρίς κανόνες πόλεμο.
*Ο Σταύρος Λυγερός έχει εργασθεί σε εφημερίδες (για 23 χρόνια στην Καθημερινή), ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Σήμερα είναι πολιτικός-διπλωματικός σχολιαστής στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN και διευθυντής του ιστότοπου SLpress.gr. Συγγραφέας 16 βιβλίων. Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.
Ραντ Πολ: «Ο Άντονι Φάουτσι ανήκει στη… φυλακή!»
Ολομέτωπη επίθεση στον Άντονι Φάουτσι εξαπέλυσε ο Γερουσιαστής Ραντ Πολ κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής του συνέντευξης στο Fox News. Ο ίδιος, μεταξύ άλλων, επεσήμανε, πως «ανήκει στη φυλακή για το ρόλο του στην προέλευση του κορωνοϊού. Έχουμε τα email του», είπε.
Ο Ρεπουμπλικάνος από το Κεντάκι είπε επίσης, ότι ο Φάουτσι θα αρνηθεί ότι υπήρξε έρευνα κερδοφόρων λειτουργιών στην Κίνα που χρηματοδοτήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια δημόσιων ακροάσεων.
«Δημόσια λέει “Α, αν πεις ότι προήλθε από το εργαστήριο, είσαι συνωμοσιολόγος, είσαι τρελός, είναι μια περιθωριακή θεωρία”», είπε. Αλλά κατ’ ιδίαν, λέει… “Είμαστε πολύ ανήσυχοι γιατί ο ιός φαίνεται να είναι χειραγωγημένος. Και είμαστε επίσης πολύ ανήσυχοι γιατί ξέρουμε ότι κάνουν έρευνα λειτουργίας στη Γουχάν”».
Ο Ραντ Πολ ετοιμάζει ένα βιβλίο, στο οποίο λέει πως έχει μαζέψει ένα… βουνό αποδείξεων για την προέλευση του κορωνοϊού. Σε ερώτηση για το αν θα έπρεπε να διωχθεί ποινικά ο Φάουτσι απάντησε ως εξής: «Αναμφίβολα, είναι κακούργημα, που τιμωρείται με έως και πέντε χρόνια φυλάκιση. Χωρίς αμφιβολία ανήκει στη φυλακή. Αν δούλευες στην κυβέρνηση Τραμπ θα σε έβαζαν στη φυλακή, αν εργαζόσασταν στην κυβέρνηση Μπάιντεν τείνουν να κοιτάζουν από την άλλη πλευρά», είπε ο Πολ.
© NEWS12.GR
Επιστροφή στην ιατρική κανονικότητα
Ο λόγος που οι Κυβερνητικοί Γιατροί άλλαξαν
το αφήγημά τους για τους εμβολιασμούς
Τις τελευταίες εβδομάδες παρατηρείται μία παγκόσμια τάση, όσον αφορά στα θέματα υγείας και ειδικότερα τους εμβολιασμούς, οι επιστήμονες των εκάστοτε κυβερνήσεων να… επιστρέφουν σταδιακά στην «επιστημονική κανονικότητα», αυτή δηλαδή που όλοι μας γνωρίζαμε για όλη μας τη ζωή έως το 2020, και μετά… άλλαξε όταν ξεκίνησε η πανδημία του Covid-19.
Ειδικότερα για τους Έλληνες του Κεμπέκ, που οι περισσότεροι παρακολουθούν τα ελληνικά κανάλια, θα έχει γίνει σίγουρα αντιληπτό μέσα από τα δελτία ειδήσεων, ότι μέλη της Επιτροπής Υγείας της Ελλάδας, όπως για παράδειγμα η Ματίνα Παγώνη και ο Νίκος Τζανάκης, έχουν κάνει στροφή… 360ο όσον αφορά τη διαδικασία που χρειάζεται, ώστε κάποιος εφόσον το επιθυμεί να μεταβεί σε χώρο που θα μπορέσει να εμβολιαστεί, είτε με το νέο εμβόλιο του κορωνοϊού, είτε με αυτό της γρίπης.
Κάτι αντίστοιχο γίνεται και στον Καναδά / Κεμπέκ. Τέρμα τα τηλεφωνικά ραντεβού. Για να εμβολιαστείς, πρέπει να πάρεις άδεια από το γιατρό σου.
Σε αντίθεση λοιπόν με τα χρόνια της πανδημίας, που δε χρειαζόσουνα την άδεια του γιατρού για να εμβολιαστείς και απλά έκλεινες τηλεφωνικό ραντεβού και πήγαινες και έπαιρνες το εμβόλιο, τώρα η… κασέτα άλλαξε, ή μάλλον επέστρεψε σε μια ορθολογική διαδικασία.
Ακούσαμε λοιπόν ότι «μόνο με συνταγή γιατρού πρέπει να εμβολιάζονται οι πολίτες, είτε κατά του κορωνοϊού, είτε κατά της γρίπης» ή πως «δεν μπορεί να πάει οποιοσδήποτε και να πει “σήμερα εμβολιάζομαι” γιατί μπορεί να έχει επιβαρυμένο ιστορικό ή για άλλους λόγους. Δεν μπορούμε όλοι να κάνουμε τους γιατρούς».
Στην παρατήρηση μάλιστα της παρουσιάστριας ότι «μέχρι πέρυσι λέγατε ότι όλοι μπορούν να εμβολιαστούν! Στα δύο χρόνια με τον COVID δε ζητούσε κανείς ιστορικό», η απάντηση (Ματίνα Παγώνη) ήταν πως «αυτό έγινε για ένα διάστημα λόγω της φόρτωσης για τον κορωνοϊό». Αν η απάντηση εμπίπτει στους υγειονομικούς κώδικες λόγω της Πανδημίας, αυτό σηκώνει πολλή κουβέντα…
Εύλογα κάποιος θα ισχυριστεί, ότι ακόμα και σε περίπτωση πανδημίας, δε θα πρέπει να εξετάζουμε αν κάποιος που έχει συγκεκριμένο ιατρικό ιστορικό, μπορεί να αποκτήσει πρόβλημα από μία ένεση, η οποία ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ βγήκε στην αγορά σε υπερβολικά σύντομο χρονικό διάστημα και έγινε μάλιστα ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ; Και γιατί ΤΩΡΑ να χρειάζεται συνταγογράφηση και ο οικογενειακός γιατρός να έχει λόγο στο να κάνει κάποιος εμβόλιο και αν πρέπει να το κάνει, ενώ στα χρόνια της πανδημίας αυτό δε χρειαζότανε και απλά έκλεινες ραντεβού και πήγαινες και έκανες το εμβόλιο; Πάλι λόγω της… φόρτωσης του ιού; Έτσι λειτουργεί η ιατρική επιστήμη; Προφανώς όχι…
Επειδή λοιπόν στα ΝΕΑ μας… αρέσει να κάνουμε σωστά τη δουλειά μας και να… ψάχνουμε το καθετί (δημοσιογραφική έρευνα λέγεται…), θα αποκαλύψουμε το λόγο που οι Κυβερνητικοί Επιστήμονες του τομέα της υγείας έκαναν μία ομολογουμένως θεαματική… περιστροφή.
Επειδή πολύ απλά, οι φαρμακευτικές εταιρίες που κατασκευάζουν τα εμβόλια του κορωνοϊού, ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ, άλλαξαν τις οδηγίες και (επιτέλους) μετά από τις εκατομμύρια περιπτώσεις προβλημάτων ασφάλειας παγκοσμίως που έχουν παρατηρηθεί (πάρα πολλές δυστυχώς χωρίς… επιστροφή), δέχτηκαν, αποδέχτηκαν και… παραδέχτηκαν, ότι όντως δύναται τα εμβόλια να προκαλέσουν ζημιές στους παραλήπτες τους (!) – κυρίως μάλιστα καρδιακά θέματα.
Διαβάσαμε λοιπόν τις νέες οδηγίες της Pfizer, οι οποίες επί λέξη αναφέρουν τα εξής: «Μετά τον εμβολιασμό με Comirnaty (σ.σ.: η κωδική ονομασία του εμβολίου) υπάρχει αυξημένος κίνδυνος μυοκαρδίτιδας και περικαρδίτιδας», αλλά και «παρατηρήθηκαν συχνότερα μετά το δεύτερο εμβολιασμό και συχνότερα σε νεότερους άνδρες».
Σίγουρα στις περισσότερες περιπτώσεις οι ασθενείς ανακάμπτουν, όμως όπως ρητά αναφέρει πλέον η εταιρία «ορισμένα περιστατικά απαιτούσαν υποστήριξη θεραπείας και έχουν παρατηρηθεί θανατηφόρα περιστατικά!».
Όταν φτάνει στο σημείο, μία μεγάλη φαρμακευτική όπως η Pfizer, να κάνει αναφορά σε ΑΥΞΗΜΕΝΟ ΚΙΝΔΥΝΟ για μυοκαρδίτιδα – περικαρδίτιδα ή για ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ, τότε είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι αυτά (τα περιστατικά) δεν είναι απλά ένα αριθμός ανθρώπων που δε χρήζει ιδιαίτερης προσοχής αλλά ένας εξαιρετικά μεγάλος αριθμός ανθρώπων παγκοσμίως, που σε κάνει τελικά να σκέφτεσαι, αν όντως τα προηγούμενα χρόνια οι συγκεκριμένες ιατρικές πράξεις έπρεπε να γίνουν υποχρεωτικές ή όχι… Βεβαίως, η «σωστή» απάντηση σε αυτό, έχει να κάνει και με το ατομικό πιστεύω του καθενός από εμάς.
Εμείς πάντως σας… εμφανίσαμε το λόγο που οι επιστήμονες – μέλη των Κυβερνήσεων έχουν αρχίσει και αλλάζουν το αφήγημά τους, επανερχόμενοι στην (πράγματι) ορθολογική ιατρική. Σε αυτή την ιατρική επιστήμη, που στο επίκεντρό της πρέπει να είναι οι γιατροί και όχι οι πολιτικοί…
- ΕΔΩ μπορεί να δει κανείς τις νέες οδηγίες της Pfizer στην αγγλική γλώσσα: https://www.comirnaty.com/twelve-years-and-older
- Για να επιλέξετε σε ποια χώρα και γλώσσα θέλετε να το διαβάσετε (και στα ελληνικά) ο σύνδεσμος είναι ΕΔΩ: https://www.cvdvaccine.com/
Πάμε για μασάζ
Του Σάββα Καλεντερίδη*
Η Ελλάδα σύρεται διαχρονικά πίσω από τις κινήσεις που κάνει ο Ερντογάν και η Τουρκία.
○ Όποτε του «καπνίσει» του Ερντογάν να μας βρίσει το κάνει, και η Ελλάδα το πολύ-πολύ να βγάλει καμία ανακοίνωση. Πάντως, προσαρμόζει τις κινήσεις της ανάλογα με αυτό που κάνει ή λέει ο Ερντογάν.
○ Όποτε του «καπνίσει» του Ερντογάν να βγάλει ερευνητικά πλοία ή γεωτρύπανα στην ΑΟΖ της Κύπρου και τη μη οριοθετημένη αλλά με βάση το διεθνές δίκαιο ελληνική ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο τα βγάζει, και η Ελλάδα παρακολουθεί και προσαρμόζει τις κινήσεις της ανάλογα με αυτό που έχει αποφασίσει ο Ερντογάν.
○ Όποτε του «καπνίσει» του Ερντογάν να υπογράψει εξοφθάλμως παράνομα μνημόνια με τη Λιβύη το κάνει, χωρίς να υπολογίζει την αντίδραση της Ελλάδας, η οποία ούτως ή άλλως είναι υποτονική και τελικά άνευ σημασίας γι’ αυτόν.
○ Όποτε του «καπνίσει» του Ερντογάν να χωρίσει στη μέση του Αιγαίο με το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» το κάνει, και φωτογραφίζεται σε σχετικό χάρτη, χωρίς να υπολογίζει την αντίδραση της Ελλάδας, η οποία ούτως ή άλλως είναι υποτονική και τελικά άνευ σημασίας γι’ αυτόν.
○ Όποτε του καπνίσει του Ερντογάν να απειλήσει την Ελλάδα και την ίδια την πρωτεύουσα Αθήνα με τους πυραύλους Ταϊφούν, το κάνει, χωρίς να υπολογίζει την αντίδραση της Ελλάδας, η οποία ούτως ή άλλως είναι υποτονική και τελικά άνευ σημασίας γι’ αυτόν.
○ Όποτε του καπνίσει του Ερντογάν να απειλήσει τους Έλληνες ότι θα μας πνίξει στο Αιγαίο, όπως έγινε το 1922, το κάνει, χωρίς να υπολογίζει την αντίδραση της Ελλάδας, η οποία ούτως ή άλλως είναι υποτονική και τελικά άνευ σημασίας γι’ αυτόν.
○ Όποτε του καπνίσει του Ερντογάν να τείνει χείρα φιλίας το κάνει και η Ελλάδα ανταποκρίνεται, όπως καλή ώρα γίνεται τώρα.
Από τα παραπάνω, στα οποία μπορούν να προστεθούν κι άλλα τόσα, προκύπτει αβίαστα το εξής συμπέρασμα: Η Τουρκία του Ερντογάν τις περισσότερες φορές έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων και η Ελλάδα προσπαθεί κάθε φορά να προσαρμόσει την αντίδρασή της, ανάλογα με την πρωτοβουλία που έχει πάρει η Άγκυρα.
Αποτελεί δε κανόνα, ότι αυτός που έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων σε έναν αγώνα, βγαίνει συνήθως κερδισμένος.
Πάμε τώρα στο «παράθυρο ευκαιρίας» που είχε την… καλοσύνη να μας ανοίξει ο πολυχρονεμένος Ερντογάν πασάς, το οποίο, μάλιστα, όπως μας λένε τέσσερις ακαδημαϊκοί, οι οποίοι μάλλον δεν έχουν υπόψη τους το ουκ εν τω πολλώ το ευ, δεν πρέπει να το χάσουμε, γιατί όσο περνάει ο καιρός, οι συσχετισμοί εξελίσσονται εις βάρος μας και υπέρ της Τουρκίας!!!
Πέραν των τριών αξόνων που αποφασίστηκε να κινηθούμε το επόμενο διάστημα, η όλη ουσία κρύβεται στο συνυποσχετικό που θα υπογράψουν οι δύο χώρες, για να πάμε στη Χάγη, η οποία όπως μας λέει ο κ. Μητσοτάκης είναι μακριά.
Τι θα συμπεριλαμβάνει το συνυποσχετικό;
Πάντως, αφού η Ελλάδα δεν κατόρθωσε να πείσει την Αλβανία, μια χώρα χωρίς ένοπλες δυνάμεις, χωρίς πολεμικό ναυτικό και πολεμική αεροπορία, να υπογράψει συνυποσχετικό για το ίδιο θέμα, πώς θα κατορθώσει να πείσει την Τουρκία, η οποία και ισχυρότερη της Αλβανίας είναι και έχει εκδηλώσει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο, οι οποίες συνίστανται στα εξής:
○ Πρώτον, η Ελλάδα δεν έχει δικαίωμα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 νμ και αν το κάνει η Τουρκία θα της κηρύξει τον πόλεμο, με βάση απόφαση της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης του 1995 που ισχύει μέχρι σήμερα.
○ Δεύτερον, τα νησιά δε δικαιούνται ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα, πέραν των χωρικών υδάτων (6 νμ) εξ ου και το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» που χωρίζει το Αιγαίο στη μέση.
○ Τρίτον, τα νησιά πρέπει να είναι αποστρατιωτικοποιημένα, με βάση πρόνοιες των Συνθηκών Λοζάνης γι’ αυτά του Β. Αιγαίου, και Παρισίων για τα Δωδεκάνησα.
○ Τέταρτον, η Ελλάδα έχει καταλάβει 18 «τουρκικά» νησιά στο Αιγαίο και τα έχει στρατιωτικοποιήσει.
○ Πέμπτον, στο Αιγαίο υπάρχουν 157 νησιά, βραχονησίδες και βράχοι «αμφισβητούμενης κυριαρχίας» (EGEAYDAAK), θέμα που θεωρείται «κλειδί για το πρόβλημα του Αιγαίου» και το οποίο θα πρέπει να ρυθμιστεί.
Άρα, για να πάμε στο συνυποσχετικό, θα πρέπει με κάποιον τρόπο είτε να εξαφανιστούν τα παραπάνω είτε να μπουν στο συνυποσχετικό…
Η εκτίμηση που υπάρχει είναι ότι σταδιακά, με διφορούμενες φράσεις, όπως «υποχωρήσεις σε θέματα που θεωρούνται ότι είναι εθνικής κυριαρχίας» και «μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι διαφωνούμε σε εδαφικά ζητήματα», μετρούνται οι αντιδράσεις της κοινής γνώμης και ακολουθεί το «μασάζ» από στρατευμένους ακαδημαϊκούς και δημοσιογράφους.
Έτσι, βήμα – βήμα, μασάζ το μασάζ, όταν προετοιμαστεί κατάλληλα η κοινή γνώμη και έχουν εξασφαλιστεί ΚΑΙ σε κοινοβουλευτικό επίπεδο οι κατάλληλες συνθήκες, θα εμφανιστεί το συνυποσχετικό και η Χάγη. Ετοιμαστείτε…
*Ο Σάββας Καλεντερίδης (Βέργη Σερρών, 1960) είναι Έλληνας αξιωματικός εν αποστρατεία, πρώην πράκτορας της ΕΥΠ και μετέπειτα συγγραφέας και γεωστρατηγικός αναλυτής
Οι Έλληνες στις κάλπες για Δημάρχους – Περιφερειάρχες
Αντίστροφη μέτρηση για τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, οι οποίες διεξάγονται σε μία περίοδο που ανέδειξε με «ηχηρό» τρόπο τον κομβικό ρόλο της Αυτοδιοίκησης στις ζωές των πολιτών. Η ψηφοφορία για την ανάδειξη των δημοτικών και περιφερειακών Αρχών θα διεξαχθεί την Κυριακή 8 Οκτωβρίου και σε περίπτωση που κανένας συνδυασμός δεν πλειοψηφήσει, η διαδικασία θα επαναληφθεί την Κυριακή 15 του μηνός.
Στις επικείμενες εκλογές επανέρχεται το πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα ανάδειξης των αιρετών οργάνων των ΟΤΑ μετά την εφαρμογή, κατά τις προηγούμενες αυτοδιοικητικές του 2019, του εκλογικού συστήματος της απλής αναλογικής. Επιτυχών θεωρείται ο συνδυασμός που θα πλειοψηφήσει με ποσοστό μεγαλύτερο του 43% του συνόλου των έγκυρων ψηφοδελτίων.
Στην περίπτωση που κανένας συνδυασμός δε συγκεντρώσει το ποσοστό αυτό στον α’ γύρο, διενεργείται επαναληπτική ψηφοφορία, μεταξύ των υποψήφιων δημάρχων των δύο συνδυασμών που έλαβαν τις περισσότερες ψήφους. Είσοδο στο δημοτικό ή περιφερειακό συμβούλιο εξασφαλίζει ο συνδυασμός που στον α’ γύρο έλαβε ποσοστό τουλάχιστον 3%.
Οι νέες Αρχές θα εγκατασταθούν στις θέσεις τους την 1η Ιανουαρίου 2024 και η θητεία τους, που θα είναι πενταετής, θα λήξει στις 31 Δεκεμβρίου 2028.
Τη διοίκηση ή απλά την είσοδο στα δημοτικά συμβούλια των 332 δήμων της χώρας, διεκδικούν συνολικά 1.222 συνδυασμοί, ενώ για τις 13 περιφέρειες 78 συνδυασμοί.
Τις συνολικά 8.481 θέσεις στα δημοτικά συμβούλια διεκδικούν 63.906 υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι, δηλαδή η αναλογία είναι μία θέση προς 7,5 υποψηφίους. Αντίστοιχα, το σταυρό προτίμησης για τις 611 θέσεις στα περιφερειακά συμβούλια ζητούν από τους ψηφοφόρους 7.395 υποψήφιοι περιφερειακοί σύμβουλοι, που σημαίνει ότι κάθε μία θέση τη διεκδικούν 12 υποψήφιοι.
Ο μεγαλύτερος αριθμός υποψηφίων (80.465) είναι για τις δημοτικές κοινότητες. Σημειώνεται ότι η ξεχωριστή κάλπη, που χρησιμοποιήθηκε στις προηγούμενες εκλογές για την εκλογή κοινοτικών συμβουλίων, καταργήθηκε. Όπως ίσχυε έως τότε, έτσι και στις προσεχείς εκλογές, οι υποψήφιοι πρόεδροι και σύμβουλοι δημοτικών κοινοτήτων εντάσσονται στους συνδυασμούς των υποψηφίων δημάρχων.
Οι δημοτικές κοινότητες με μόνιμο πληθυσμό έως 200 κατοίκους εκλέγουν μονομελές όργανο, τον πρόεδρο της κοινότητας. Δημοτικές κοινότητες με πληθυσμό μεταξύ 201 και 2000 κατοίκων εκλέγουν τριμελές συμβούλιο, με βάση τα αποτελέσματα των εκλογών σε τοπικό επίπεδο. Σε δημοτικές κοινότητες με πληθυσμό μεγαλύτερο των 2.000 κατοίκων, την πλειοψηφία στο συμβούλιο δημοτικής κοινότητας έχει ο συνδυασμός του εκλεγμένου δημάρχου του οικείου δήμου.
Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι δημότες που έχουν συμπληρώσει το 17ο έτος της ηλικίας τους, δηλαδή έχουν γεννηθεί μέχρι και 31 Δεκεμβρίου 2006 και είναι εγγεγραμμένοι στον εκλογικό κατάλογο του δήμου. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές συμμετέχουν και οι πολίτες των λοιπών 26 κρατών – μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίοι δεν έχουν την ελληνική ιθαγένεια, αλλά κατοικούν στην Ελλάδα, έχουν συμπληρώσει το 17ο έτος της ηλικίας τους και είναι εγγεγραμμένοι στους ειδικούς εκλογικούς καταλόγους του δήμου όπου κατοικούν, μέχρι και τις 30 Ιουνίου 2023.
Για τις αυτοδιοικητικές εκλογές δεν ισχύουν οι ειδικοί εκλογικοί κατάλογοι ετεροδημοτών, αποδήμων, ναυτικών και κρατουμένων, που ισχύουν για τις βουλευτικές εκλογές, τις ευρωεκλογές και τα δημοψηφίσματα. Αυτό σημαίνει, ότι οι εκλογείς μπορούν να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα μόνο στους δήμους, στους εκλογικούς καταλόγους των οποίων είναι εγγεγραμμένοι.
Οι εκλογείς μπορούν να ενημερώνονται για τον τόπο όπου θα ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα, μέσω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας του υπουργείου Εσωτερικών «Μάθε πού Ψηφίζεις», που βρίσκεται στο σύνδεσμο https://mpp.ypes.gov.gr/.
Για τον ίδιο σκοπό, έχει τεθεί σε λειτουργία τηλεφωνικό κέντρο στον αριθμό 2131361500 με δυνατότητα εξυπηρέτησης 30 ταυτόχρονων καλούμενων και λειτουργεί καθημερινά από τις 08.00 έως τις 20.00.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΜΙΧΑΛΟΥΔΗΣ
© ΑΠΕ-ΜΠΕ
ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ Ένας θεσμός σε κρίση…
Είναι γεγονός αναμφισβήτητο και αναντίρρητο, ότι ζούμε σε έναν κόσμο πολύ διαφορετικό από αυτόν τον προκατόχων μας.
Η τεχνολογία, που προήλθε από την έκρηξη της γνώσης της δεκαετίας του 1960, έχει φέρει μία ριζική παγκόσμια επανάσταση. Οι επιστήμονες, οι επιχειρηματίες, οι εκπαιδευτικοί και οι πολιτικοί, φαίνεται να λειτουργούν με την πεποίθηση ότι δεδομένου του επαρκούς χρόνου, της γνώσης και των πόρων, η ανθρωπότητα θα μπορούσε να λύσει όλα τα προβλήματα.
Ωστόσο με όλες τις προόδους, αντιμετωπίζουμε αυξημένους κινδύνους. Η απειλή ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος εξακολουθεί να υπάρχει. Η τρομοκρατία είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα. Η βία στη Μέση Ανατολή (και όχι μόνο) συνεχίζεται. Έχουμε εθνοτικές συγκρούσεις στην Αφρική. Η οικονομία των ανεπτυγμένων χωρών κλυδωνίζεται στο χείλος της καταστροφής. Η ηθική συνεχίζει να εκφυλίζεται ταχύτατα. Η πάλαι ποτέ σταθερή κοινωνία μας καταρρέει.
Ένας σημαντικός λόγος, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι στην εποχή της επιστημονικής μας προόδου, ο θεσμός της οικογένειας αποσυντίθεται. Τα αυξανόμενα ποσοστά διαζυγίων είναι πλέον ο κανόνας σε όλο το δυτικό κόσμο.
Οι στατιστικές δείχνουν, ότι τουλάχιστον πέντε στους δέκα νέους γάμους καταλήγουν σε διαζύγιο. Το διαζύγιο, μαζί με τον αυξανόμενο ρυθμό παιδιών που γεννιούνται εκτός γάμου, έχει δημιουργήσει μεγάλο αριθμό μονογονεϊκών οικογενειών. Πολλά σπίτια διευθύνονται από ανύπαντρες μητέρες, οι οποίες είναι υποχρεωμένες να εργαστούν για να στηρίξουν την οικογένεια.
Η πιθανότητα αποτυχίας ενός δεύτερου γάμου, εξ άλλου, είναι υψηλότερη από ότι στον πρώτο γάμο, με αποτέλεσμα αρκετά παιδιά να βιώνουν πολλούς χωρισμούς με την πάροδο των χρόνων.
Οι στατιστικές δείχνουν επίσης, ότι το 40% των παιδιών δε ζουν με τους βιολογικούς τους πατέρες. Η απλή αλήθεια είναι, ότι τα παιδιά χρειάζονται και τους δύο βιολογικούς γονείς τους για να μεγαλώσουν ψυχικά και συναισθηματικά υγιή.
Η γονική σχέση μητέρας – πατέρα, σύμφωνα με εξειδικευμένους ψυχοθεραπευτές, παρέχει στα παιδιά ένα ολοκληρωμένο μοντέλο του γάμου. Τα κορίτσια χρειάζονται την παρουσία του πατέρα τους για να επιβεβαιώσουν τη θηλυκότητα τους και να δημιουργήσουν τελικά ένα δεσμό με έναν άνδρα, και τα αγόρια χρειάζονται το παράδειγμα του πατέρα τους, για να εξελιχθούν σε ισχυρούς ανεξάρτητους άνδρες, ικανούς να μεγαλώσουν οικογένειες.
Από ορισμένες απόψεις, ο πόλεμος κατά των ετεροφυλόφιλων (μεταμφιεσμένων ως γυναικεία δικαιώματα και δικαιώματα των ομοφυλόφιλων) έχει σχεδιαστεί για να αποσταθεροποιήσει την κοινωνία και να καταστρέψει την πυρηνική οικογένεια.
Σημαντικό ρόλο επίσης παίζει και η επίδραση του φεμινιστικού κινήματος στην ηγεσία. Η ανδρική ηγεσία, ειδικά ο ρόλος τού πατέρα, δέχεται συστηματική επίθεση εδώ και δεκαετίες. Είναι αλήθεια, ότι η ανδρική εξουσία μπορεί να γίνει κατάχρηση. Ωστόσο, η θετική ενέργεια, η αποφασιστικότητα και η δράση, λύνουν τα όποια προβλήματα της κοινωνίας.
Η κοινωνία, σύμφωνα με τη νέα ορολογία, έχει μετατραπεί σε μία «προοδευτική» ομάδα που επιχειρεί να αναδιοργανώσει την ανθρώπινη φυλή και κοινωνία, για να υπηρετήσει μία νέα τάξη πραγμάτων…
Η μεγάλη φυγή των Αρμενίων
«Σχεδόν όλοι οι κάτοικοι του Ναγκόρνο-Καραμπάχ έχουν φύγει», αναφέρει η κυβέρνηση της Αρμενίας
Η έξοδος των Αρμενίων έχει σχεδόν αδειάσει το Ναγκόρνο – Καραμπάχ από κατοίκους, μετά την επίθεση του Αζερμπαϊτζάν και την εντολή στους μαχητές της αποσχισθείσας περιοχής να αφοπλιστούν, δήλωσε το Σάββατο 30/9 η αρμενική κυβέρνηση.
Η Ναζέλι Μπαγκντασαριάν, εκπρόσωπος Τύπου του πρωθυπουργού της Αρμενίας, Νικόλ Πασινιάν, δήλωσε ότι 100.417 άνθρωποι έφτασαν στην Αρμενία από το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, το οποίο είχε πληθυσμό περίπου 120.000 κατοίκων, πριν το Αζερμπαϊτζάν ανακτήσει την περιοχή με μια αστραπιαία επίθεση πριν από περίπου δύο εβδομάδες.
Συνολικά 21.043 οχήματα έχουν διασχίσει τη γέφυρα Χάκαρι, η οποία συνδέει την Αρμενία με το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, από την περασμένη εβδομάδα, δήλωσε η κα Μπαγκντασαριάν, με αποτέλεσμα η κίνηση να μπλοκάρει στις στροφές του ορεινού φιδογυριστού δρόμου, που είναι η μόνη διαδρομή προς την Αρμενία, καθυστερώντας ακόμα και για μέρες τη διέλευση.
Η αποχώρηση άνω του 80% του πληθυσμού του Ναγκόρνο-Καραμπάχ εγείρει ερωτήματα, σχετικά με τα σχέδια του Αζερμπαϊτζάν για το θύλακα που αναγνωρίστηκε διεθνώς ως μέρος της επικράτειάς του. Η αυτονομιστική κυβέρνηση της περιοχής από την αρμενική εθνότητα δήλωσε την Πέμπτη 28/9 ότι θα αυτοδιαλυθεί μέχρι το τέλος του έτους, μετά από τις τριακονταετείς προσπάθειές της για ανεξαρτησία.
Ο κος Πασινιάν ισχυρίστηκε ότι η έξοδος των εθνοτικών Αρμενίων ισοδυναμεί με «άμεση πράξη εθνοκάθαρσης και στέρησης των ανθρώπων από την πατρίδα τους». Το υπουργείο Εξωτερικών του Αζερμπαϊτζάν απέρριψε σθεναρά το χαρακτηρισμό, λέγοντας ότι η μαζική μετανάστευση των κατοίκων της περιοχής ήταν «προσωπική και ατομική τους απόφαση και δεν έχει καμία σχέση με αναγκαστική μετεγκατάσταση».
Σε μια σχετική εξέλιξη, οι αρχές του Αζερμπαϊτζάν συνέλαβαν την Παρασκευή 29/9 τον πρώην υπουργό Εξωτερικών της αυτονομιστικής κυβέρνησης του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, τον προεδρικό σύμβουλο Νταβίντ Μπαμπαγιάν, όπως ανακοίνωσε το Σάββατο 30/9 η Γενική Εισαγγελία του Αζερμπαϊτζάν.
Η σύλληψη του κου Μπαμπαγιάν ακολούθησε τη σύλληψη από τη συνοριοφυλακή του Αζερμπαϊτζάν του πρώην επικεφαλής της αυτονομιστικής κυβέρνησης του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, υπουργού Εξωτερικών, Ρουμπέν Βαρντανιάν, ενώ προσπαθούσε να περάσει στην Αρμενία την Τετάρτη 27/9. Οι συλλήψεις φαίνεται να αντικατοπτρίζουν την πρόθεση του Αζερμπαϊτζάν να επιβάλει γρήγορα τον έλεγχό του στην περιοχή μετά τη στρατιωτική επίθεση.
Κατά τη διάρκεια των τριακονταετών συγκρούσεων στην περιοχή, το Αζερμπαϊτζάν και οι αυτονομιστές που υποστηρίζονταν από την Αρμενία έχουν κατηγορήσει ο ένας τον άλλον για στοχευμένες επιθέσεις, σφαγές και άλλες φρικαλεότητες, αφήνοντας τους ανθρώπους και στις δύο πλευρές βαθιά καχύποπτους και φοβισμένους.
Αν και το Αζερμπαϊτζάν δεσμεύτηκε να σεβαστεί τα δικαιώματα των Αρμενίων του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, οι περισσότεροι εγκαταλείπουν τη χώρα επειδή δεν εμπιστεύονται τις αρχές του Αζερμπαϊτζάν ότι θα τους συμπεριφερθούν ανθρώπινα ή ότι θα τους εγγυηθούν τη γλώσσα, τη θρησκεία και τον πολιτισμό τους.
Μετά από έξι χρόνια αυτονομιστικών αγώνων που έληξαν το 1994, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, το Ναγκόρνο-Καραμπάχ περιήλθε υπό τον έλεγχο των δυνάμεων των εθνοτικών Αρμενίων, με την υποστήριξη της Αρμενίας. Στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια ενός πολέμου έξι εβδομάδων το 2020, το Αζερμπαϊτζάν πήρε πίσω τμήματα της περιοχής στα όρη του νότιου Καυκάσου μαζί με τα γύρω εδάφη που οι αρμενικές δυνάμεις είχαν διεκδικήσει νωρίτερα. Το Δεκέμβριο 2020, το Αζερμπαϊτζάν απέκλεισε το διάδρομο Λάτσιν, το μοναδικό δρόμο που συνδέει το Ναγκόρνο-Καραμπάχ με την Αρμενία, κατηγορώντας την αρμενική κυβέρνηση ότι τον χρησιμοποιεί για παράνομες αποστολές όπλων στις αυτονομιστικές δυνάμεις της περιοχής.
Αποδυναμωμένες από τον αποκλεισμό και με την ηγεσία της Αρμενίας να αποστασιοποιείται από τη σύγκρουση, οι αρμενικές δυνάμεις στην περιοχή συμφώνησαν να καταθέσουν τα όπλα σε λιγότερο από 24 ώρες μετά την έναρξη της επίθεσης του Αζερμπαϊτζάν. Ξεκίνησαν συνομιλίες μεταξύ αξιωματούχων στην πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν Μπακού και των αυτονομιστικών αρχών του Ναγκόρνο-Καραμπάχ για την «επανένταξη» της περιοχής στο Αζερμπαϊτζάν.
ΤΟ ΑΖΕΡΜΠΑΪΤΖΑΝ ΑΝΤΙΚΡΟΥΕΙ ΚΑΘΕ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
Το Αζερμπαϊτζάν αντικρούει κάθε κατηγορία περί «εθνοκάθαρσης» στο Ναγκόρνο Καραμπάχ και διαβεβαιώνει τους κατοίκους του θύλακα ότι είναι ελεύθεροι να επιλέξουν αν θα φύγουν ή θα μείνουν, δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Χικμέτ Χατζίεφ, σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής του Αζέρου προέδρου Ιλχάμ Αλίεφ.
Πάνω από τα τρίτα τέταρτα των κατοίκων του θύλακα – τουλάχιστον 100.000 από τους 120.000 – έχουν ήδη φύγει φτάνοντας στην Αρμενία, αφότου το Μπακού εξαπέλυσε στρατιωτική επιχείρηση για να ανακτήσει τον έλεγχο του θύλακα.
Κατ’ επανάληψη ο πρωθυπουργός της Αρμενίας Νικόλ Πασινιάν έχει κατηγορήσει το Μπακού ότι διεξάγει μια «εθνοκάθαρση» στο θύλακα. Δέκα ημέρες μετά τη στρατιωτική του νίκη, το Μπακού τονίζει ότι ο αζέρικος στρατός «δεν έχει εισέλθει» στο Στεπάνακερτ, την «πρωτεύουσα» του θύλακα, όπου μέσα ενημέρωσης εξακολουθούν να μην έχουν πρόσβαση.
«Σκοπίμως δεν έχουμε τοποθετήσει σημαίες του Αζερμπαϊτζάν, γνωρίζουμε ότι υπάρχουν ακόμη άμαχοι και γνωρίζουμε τους φόβους τους», δήλωσε ο Χατζίεφ σε συνέντευξή του στο Γαλλικό Πρακτορείο.
Ενώ το Γερεβάν καταγγέλλει «παράνομες συλλήψεις» και οι κάτοικοι τράπηκαν σε φυγή φοβούμενοι αντίποινα, το Μπακού ισχυρίζεται ότι έχει συλλάβει «5-6 αξιωματούχους» τους οποίους κατηγορεί για «εγκλήματα πολέμου» και ότι «δεν έχει πάρει κανέναν αιχμάλωτο».
«Γνωρίζουμε ότι οι Αρμένιοι και διεθνή μέσα ενημέρωσης αναφέρουν ότι θα συλλάβουμε όλους τους στρατιώτες. Αν παραδώσουν τα όπλα, είναι ελεύθεροι και έχουν την επιλογή να φύγουν για τη Δημοκρατία της Αρμενίας», τόνισε ο Χατζίεφ.
Παράλληλα ανέφερε ότι οι πόρτες είναι ανοιχτές τόσο για την Αρμενία όσο και για το Αζερμπαϊτζάν για ένα πρόγραμμα «επανένταξης» που έχουν θέσει σε εφαρμογή οι αρχές για όσους θέλουν να μείνουν. «Η πλειοψηφία των κατοίκων λέει ότι δεν μπορούν να ζήσουν υπό τη σημαία του Αζερμπαϊτζάν, μπορώ να το σεβαστώ αυτό, ακόμα κι αν δε δικαιολογείται», υποστήριξε ο Αζέρος αξιωματούχος.
Ερωτηθείς για τη φυγή της πλειονότητας των Αρμενίων αμάχων κατοίκων από το θύλακα, ο Χατζίεφ απέρριψε τον όρο «εθνοκάθαρση», εκτιμώντας ότι οι άνθρωποι επέλεξαν ελεύθερα να φύγουν, τονίζοντας ότι δεν έχει καταγραφεί «το παραμικρό συμβάν βίας» από το Σεπτέμβριο. / © ASSOCIATED PRESS
Ας δουν τη Σουηδία οι ιδεοληπτικοί των ανοιχτών συνόρων
Οι εξελίξεις στη Σουηδία, όπου σχεδιάζεται να κατέβει στους δρόμους ο στρατός έναντι της εγκληματικότητας που προέρχεται από τις συμμορίες μεταναστών, ακόμα και τα πλήθη που κατακλύζουν τη Λαμπεντούζα, επαναφέρουν στην επικαιρότητα το μεταναστευτικό, το οποίο συνδέεται και με την ευρωπαϊκή ασφάλεια, εκτός από την ελληνική. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη, όταν η εγκληματικότητα στη Σουηδία έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις, που πλέον χαρακτηρίζεται ως το «Μεξικό της Ευρώπης», όπου μαίνεται ανοιχτός πόλεμος συμμοριών μεταναστών που στρατολογούν ακόμα και ανηλίκους.
Γράφει ο
Κώστας Γρίβας*
© slpress.gr
Αφήνοντας στην άκρη τους «μεταναστοπατέρες», αξίζει να εστιάσουμε σε όσους καλοπροαίρετα αντιδρούν σε τέτοιες ανησυχίες. Το βασικό επιχείρημα που προβάλουν είναι, ότι η αιτία για τη μαζική παράνομη μετανάστευση προς την Ευρώπη είναι η επιθετική πολιτική της Δύσης. Τόσο στο παρελθόν, δια της αποικιοκρατίας, όσο και σήμερα δια των στρατιωτικών επεμβάσεών της, έχει αποδομήσει πολλές χώρες, από τις οποίες έρχονται οι μετανάστες. Οι ευθύνες αυτές φυσικά υπάρχουν.
Όμως, η σημερινή αντίληψη περί «ανοιχτών συνόρων» αποτελεί ενιαίο μέγεθος με τις αντιλήψεις που προώθησαν την Αποικιοκρατία, ενώ οι επιθέσεις εναντίον του Ιράκ, της Λιβύης και της Συρίας υποστηρίχθηκαν εν πολλοίς από τους «μεταναστοπατέρες». Το επιχείρημα είναι γνωστό: σ’ αυτές τις χώρες κυβερνούσαν δικτάτορες και έπρεπε να επιβληθεί η «δημοκρατία» δια των όπλων!
Η ιμπεριαλιστική πολιτική της Δύσης, όμως, μπορεί μεν να ευθύνεται για πολλά, αλλά δεν ευθύνεται για τα πάντα. Μεγάλο κομμάτι των μεταναστευτικών κυμάτων προς την Ελλάδα και την Ευρώπη δεν προέρχεται καν από χώρες που σπαράσσονται από πολέμους. Επιπροσθέτως, πολλές εξ αυτών όχι μόνο δεν είναι αποδομημένες, αλλά και στο οικονομικό επίπεδο αναπτύσσονται ενίοτε και δυναμικά.
ΠΑΚΙΣΤΑΝ ΚΑΙ ΑΛΓΕΡΙΑ
Για παράδειγμα, το Πακιστάν, απ’ όπου προέρχεται σημαντικό μέρος των μεταναστευτικών ροών, είναι πυρηνική δύναμη με ανερχόμενες βιομηχανικές ικανότητες (μεταξύ των άλλων παράγει και δικά του μαχητικά αεροσκάφη), ενώ διεκδικεί ρόλο αυτόνομου δρώντα στο διαμορφούμενο πολυπολικό διεθνές σύστημα. Μια άλλη χώρα που εξάγει μετανάστες προς την Ελλάδα και την Ευρώπη είναι η Αλγερία, η οποία έχει τεράστιο πετρελαϊκό πλούτο και τα τελευταία χρόνια υλοποιεί ένα μεγάλο εξοπλιστικό πρόγραμμα, αγοράζοντας όπλα αξίας δεκάδων δις δολαρίων, πρωτίστως από τη Ρωσία.
Σε αυτά περιλαμβάνονται συστήματα αεράμυνας S-400 και S-300, Pantsyr S1, υποβρύχια Kilo, μαχητικά αεροσκάφη Sukhoi Su-30 και άλλα. Αξίζει δε να αναφερθεί, ότι τα οπλικά αυτά συστήματα δε στοχεύουν να αντιμετωπίσουν κάποια άμεση απειλή για την εδαφική κυριαρχία της Αλγερίας, αλλά αποσκοπούν να την καταστήσουν περιφερειακή δύναμη στη Δυτική Μεσόγειο και τη Βόρειο Αφρική και ισχυρό δρώντα στο παγκόσμιο σύστημα.
Η πολιτική των «ανοιχτών συνόρων» ουσιαστικά διευκολύνει τις χώρες αυτές, αλλά και άλλες, όπως η πλούσια σε πετρέλαια Νιγηρία, να «ξεφορτώνονται» το πληθυσμιακό τους πλεόνασμα, έτσι ώστε να έχουν περισσότερα λεφτά για να αγοράζουν και να παράγουν όπλα, να προωθούν ιμπεριαλιστικές πολιτικές και να διατηρούν ολοκληρωτικά και ανελεύθερα καθεστώτα στην εξουσία, χρησιμοποιώντας τη μετανάστευση προς την Ευρώπη σαν βαλβίδα εκτόνωσης της εσωτερικής δυσαρέσκειας. Και σ’ αυτό βρίσκουν πολύτιμους συμμάχους τους επαγγελματίες «μεταναστοπατέρες».
ΑΜΕΙΛΙΚΤΑ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ
Το καίριο ερώτημα, όμως, είναι πόσους ανθρώπους μπορεί να φιλοξενήσει, να απορροφήσει και να τους προσφέρει μια καλύτερη ζωή η Ευρώπη γενικώς και η Ελλάδα ειδικότερα. Το ερώτημα τίθεται ανεξαρτήτως από τα αίτια που ώθησαν και ωθούν αυτούς τους ανθρώπους να φύγουν από τις χώρες τους. Σε μια προσπάθεια λοιπόν να θέσουμε το ζήτημα στις πραγματικές του διαστάσεις, ας ρίξουμε μια ματιά στα διεθνή δημογραφικά δεδομένα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Μπαγκλαντές, μια χώρα που επίσης εξάγει παράνομους μετανάστες σε Ελλάδα και Ευρώπη. Η ασιατική αυτή χώρα, λοιπόν, έχει έκταση όχι πολύ μεγαλύτερη της Ελλάδας, αλλά ο πληθυσμός της έχει ξεπεράσει τα 160 εκατομμύρια! Μια άλλη περίπτωση είναι η Νιγηρία, η οποία μέχρι το 2050 εκτιμάται ότι θα έχει πάνω από 400 εκατομμύρια κατοίκους. Από μόνες τους αυτές οι δύο χώρες μπορούν να κατακτήσουν πληθυσμιακά την Ευρώπη και να εξαφανίσουν τον ελληνικό λαό από το ιστορικό γίγνεσθαι, αν αφεθούν να εξαγάγουν ανενόχλητες πληθυσμιακά κύματα, όπως επιβάλει η αντίληψη των «ανοιχτών συνόρων».
Το θέμα, λοιπόν, είναι πρωτίστως ποσοτικό. Άρα, δεν τίθεται θέμα ρατσισμού, όσο διευρυμένη έννοια και αν δώσουμε σ’ αυτόν τον όρο. Εκτός και αν ως «ρατσισμός» θεωρείται η αγωνία για την ίδια την επιβίωση του ελληνικού έθνους. Γιατί ομιλούμε περί επιβίωσης. Όχι περί «φόβου ανάμειξης» κι όλα τα παρόμοια στερεοτυπικά αναθέματα, που προβάλουν οι εγχώριοι και αλλοδαποί «μεταναστοπατέρες» στο όνομα του «αντιρατσισμού» για να δαιμονοποιήσουν την αγωνία των Ελλήνων και των Ευρωπαίων για το μέλλον τους σαν «ρατσισμό νέου τύπου»!
Αν τα πράγματα αφεθούν στην αντίληψη των ανοιχτών συνόρων, τότε η Ελλάδα ως χώρα, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, δύσκολα θα αντικρίσει το δεύτερο μισό του 21ου αιώνα. Από τον Ελληνισμό θα έχουν απομείνει μερικά ξέφτια σε διάφορα μέρη του κόσμου, που θα σβήνουν σταδιακά. Ωστόσο, θα ήταν λάθος να θεωρήσουμε ότι μπορούμε να αποφύγουμε αυτήν την εξέλιξη, παίρνοντας κάποιες αποφάσεις κάποια στιγμή στο μακρινό μέλλον.
Στην πραγματικότητα, το σημείο χωρίς επιστροφή βρίσκεται πολύ πιο κοντά από όσο πολλοί νομίζουν. Δεδομένου του δημογραφικού δυναμισμού που παρουσιάζουν οι εισερχόμενοι μετανάστες και της δημογραφικής παρακμής των Ελλήνων, η στιγμή που η πληθυσμιακή μετάλλαξη με τη μετατροπή των Ελλήνων σε μειονότητα μέσα στη χώρα τους θα καταστεί μη αναστρέψιμη, δε βρίσκεται κάπου στο απώτερο μέλλον, πόσο μάλλον όταν ακόμα και εντός της κυβέρνησης υπάρχουν διαφορετικές γραμμές για το ζήτημα, όπως έδειξαν τα «μπρος – πίσω» με το σχέδιο νομιμοποίησης 300.000 μεταναστών.
ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΓΙΑ «ΜΕΤΑΝΑΣΤΟΠΑΤΕΡΕΣ»
Πρέπει, λοιπόν, να δούμε ρεαλιστικά και χωρίς εμμονές και ιδεοληψίες το φαινόμενο, πόσο μάλλον όταν είναι πια κοινή παραδοχή, πως η πολιτική ενσωμάτωσης των μεταναστών απέτυχε μέχρι και στη Σουηδία, μέχρι πρότινος πολυπολιτισμική χώρα πρότυπο. Οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε τις δυνητικές του συνέπειες σε βάθος χρόνου και να πάρουμε τις αποφάσεις μας. Και τις αποφάσεις θα πρέπει να τις πάρει το κυρίαρχο πολιτικό υποκείμενο, ο ελληνικός λαός, και όχι κάποια κέντρα του εξωτερικού, οι γνωστοί ιδεοληπτικοί και οι επίσης γνωστοί επαγγελματίες «μεταναστοπατέρες» που κάνουν χρυσοφόρες μπίζνες μέσω ΜΚΟ.
Αν τουλάχιστον θέλουμε να διατηρούμε κάποια επίφαση έστω δημοκρατίας, θέλω να κλείσω με κάποια ερωτήματα στα οποία οι «αντιρατσιστές», «μεταναστοπατέρες» οπαδοί των «ανοικτών συνόρων» οφείλουν κάποια στιγμή να απαντήσουν:
1] Πόσους μετανάστες θεωρούν ότι μπορεί να φιλοξενήσει η Ευρώπη γενικώς και η Ελλάδα ειδικότερα; Τρία εκατομμύρια; Πέντε; Δέκα; Εκατό; Ένα δις; Πόσους;
2] Υπάρχει κάποιο όριο στον αριθμό των ανθρώπων που θα εισέλθουν στην πατρίδα μας, μετά από το οποίο πρέπει να κλείσουμε τα σύνορα, ή αυτά θα πρέπει να είναι μονίμως ανοιχτά, ή «μισάνοιχτα», όπως τώρα;
3] Πόσους μετανάστες θεωρούν ότι μπορεί να φιλοξενήσει η Ελλάδα, χωρίς να υποστεί τον κίνδυνο εξάλειψης της εθνοπολιτισμικής της ταυτότητας;
4] Τους ενδιαφέρει αυτός ο κίνδυνος ή αδιαφορούν; Μήπως το επιδιώκουν στο πλαίσιο κάποιας αντίληψής τους περί «ιδανικού κόσμου», ο οποίος θα έχει αφήσει πίσω του τα έθνη και τους λαούς;
5] Σε πόσους μετανάστες θεωρούν ότι η Ευρώπη μπορεί να προσφέρει καλύτερη ζωή, ακόμη κι αν θυσιάσει την εθνοπολιτισμική της ταυτότητα; Υπάρχει κάποιο αριθμητικό όριο, ή η Ευρώπη θεωρείται ικανή να προσφέρει «καλύτερη ζωή» σε όλους όσοι θα εισέλθουν, ακόμη και αν είναι εκατοντάδες εκατομμύρια;
6] Ο ελληνικός λαός έχει, κατά την άποψή τους, δικαίωμα να αποφασίσει για το πώς θα διαχειριστεί τη μαζική μετανάστευση, ή δεν το δικαιούται γιατί, κατ’ αυτούς, η απρόσκοπτη είσοδος αποτελεί «θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα», που δεν τίθεται στην κρίση της πλειοψηφίας;
Όταν λοιπόν υπάρξουν απαντήσεις σε αυτά τα απλά ερωτήματα, τότε μόνο μπορούμε να μιλήσουμε σοβαρά για το ποιος είναι ρατσιστής και ποιος όχι, για το ποιες ιδεολογικές – πολιτικές απόψεις έχει και ποιους στόχους προωθεί. Μέχρι τότε, η οχύρωση πίσω από ένα συναισθηματικό ανθρωπισμό, το μόνο που επιτυγχάνει είναι να τον ακυρώνει και βεβαίως να εξωθεί τους απλούς Έλληνες, Γάλλους, Ιταλούς και όποιους άλλους Ευρωπαίους σε μία αρνητική στάση, η οποία μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από ακραίους κύκλους.
*Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών, διευθυντής του Τομέα Θεωρίας και Ανάλυσης Πολέμου στην Στρατιωτική Σχολή Ευέλπιδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας στην ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
ΓΕΝΙΚΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΤΟ ΜΟΝΤΡΕΑΛ
Με αφορμή την καταγγελία του κ. Γρηγόρη Βερέκου που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» της 29ης Σεπτεμβρίου 2023, το Γενικό Προξενείο της Ελλάδος στο Μόντρεαλ θα ήθελε να παράσχει τις εξής διευκρινήσεις: Απόδειξη για κάθε πράξη που εκτελείτο στο Προξενείο μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου 2023 αποτελούσε το χαρτόσημο που ετίθετο σε αυτή.
Ειδικότερα,
1] Όσον αφορά στα πληρεξούσια, πέραν του χαρτοσήμου και σύμφωνα με τον Κώδικα Συμβολαιογράφων, το κόστος τους αναγράφεται αναλυτικά και στην τελευταία παράγραφο του κειμένου ως εξής: «Σε πίστωση συντάχθηκε το πληρεξούσιο αυτό για το οποίο εισπράχθηκαν, σύμφωνα με την Προξενική Διατίμηση Ευρώ… για κάθε αντίγραφο Ευρώ…».
Τούτο σημαίνει, ότι ο πολίτης αναχωρώντας από το Προξενείο παίρνει μαζί του το αντίγραφο του πληρεξουσίου, στο οποίο αναγράφεται το τελικό ποσό που πλήρωσε και επιπλέον επεξηγείται και ο τρόπος υπολογισμού του.
2] Το πληρεξούσιο είναι ένα έγγραφο που παράγει έννομα αποτελέσματα. Με αυτό ο εντολέας εκχωρεί δικαιώματα σε ένα τρίτο πρόσωπο να ενεργήσει για λογαριασμό του. Για το λόγο αυτό και για την προστασία τού εντολέα προβλέπεται η υποχρέωση τού συμβολαιογραφούντος να επιβεβαιώνει την άριστη γνώση της ελληνικής γλώσσας, η οποία επιτρέπει στον εντολέα να έχει απόλυτη συνείδηση του εύρους και των συνεπειών των εντολών που παραχωρεί. Κατά συνέπεια, σε περίπτωση που ο συμβολαιογραφών, εν προκειμένω ο προξενικός υπάλληλος, διαπιστώσει ότι ο εντολέας δεν είναι σε θέση να κατανοήσει όλο ή μέρος του περιεχομένου του πληρεξουσίου, έχει υποχρέωση να τον προστατεύσει παραπέμποντάς τον σε αναζήτηση μεταφραστή.
Ο νόμος είναι ιδιαίτερα αυστηρός στο σημείο αυτό. Μάλιστα, σε περίπτωση που μετά τη σύνταξη του πληρεξουσίου αποδειχθεί ότι ο εντολέας δεν κατάλαβε τι υπέγραψε, υπάρχουν ποινικές ευθύνες για το συμβολαιογραφούντα, δηλαδή τον προξενικό υπάλληλο που συνέταξε το πληρεξούσιο, χωρίς παρουσία μεταφραστή.
Το Γενικό Προξενείο της Ελλάδος στο Μόντρεαλ θεώρησε αναγκαίο να διευκρινίσει τα παραπάνω προς αποφυγή παρανοήσεων, αλλά κυρίως, προκειμένου οι Έλληνες Ομογενείς να έχουν μια σαφή εικόνα του πλαισίου προστασίας τους και παραμένει στη διάθεση όλων για τυχόν περαιτέρω επεξηγήσεις.
Γενική Πρόξενος
Κατερίνα Βαρβαρήγου
