Από τις επιδόσεις των κομμάτων και τα ποσοστά που θα πετύχουν στις κάλπες δε θα εξαρτηθεί μόνο η δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης αλλά θα δοκιμαστεί το imperium των αρχηγών

Η ανάπαυλα των ημερών για τον εορτασμό του Πάσχα, θα επιτρέψει στις ηγεσίες των κομμάτων να κάνουν έναν πρώτο απολογισμό τής έως τώρα πορείας τους και να κάνουν τις απαραίτητες προσαρμογές στη στρατηγική τους, προτού μπούμε στην τελική ευθεία για τις κάλπες της 21^ης Μαΐου.

Του Ανδρέα Καψαμπέλη

© Newsbreak.gr

Από την Τήνο ο Κυριάκος Μητσοτάκης, την Κέρκυρα ο Αλέξης Τσίπρας και το Ηράκλειο ο Νίκος Ανδρουλάκης -που αποτελούν και τους κεντρικούς πρωταγωνιστές αυτές της αναμέτρησης- δεν είχαν μόνο να εξετάσουν τα προγνωστικά για τα κόμματά τους εν όψει των εκλογών αλλά να σταθμίσουν και τα δεδομένα που αφορούν τους ίδιους προσωπικά ως αρχηγούς τους. Ο αλγόριθμος αυτών των εκλογών αναμένεται να είναι ο πιο σύνθετος από όλες τις έως τώρα αναμετρήσεις, τουλάχιστον μετά τη Μεταπολίτευση.

ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ

Μπορεί μάλιστα η δημόσια συζήτηση να επικεντρώνεται πρωτίστως στο ποιο κόμμα θα έρθει πρώτο, αλλά οι παράμετροι που θα κρίνουν τη γενικότερη εικόνα και τη νέα πολιτική ισορροπία στον τόπο είναι πολλές περισσότερες. Και σε αυτό δε θα παίξει ρόλο μόνο το γεγονός, ότι τουλάχιστον οι πρώτες εκλογές θα διεξαχθούν με την απλή αναλογική αλλά και η μεγάλη ρευστότητα που διαμορφώνεται -μαζί με τις ανάλογες φυγόκεντρες τάσεις- στην κοινωνία και στο εκλογικό σώμα.

Μέσα σε αυτή τη σύνθετη εξίσωση, λοιπόν, από τις επιδόσεις των κομμάτων και τα ποσοστά που θα πετύχουν, δε θα εξαρτηθεί μόνο η δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης -και προς ποια κατεύθυνση- αλλά θα δοκιμαστεί ταυτόχρονα και το imperium (=ηγεσία) των τριών αρχηγών μέσα σε αυτά.

Έως τώρα -και δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά- οι κ. Μητσοτάκης, Τσίπρας και Ανδρουλάκης, δεν αντιμετωπίζουν ανυπέρβλητα προβλήματα και σοβαρή αμφισβήτηση της ισχύος τους. Εσωτερικά ζητήματα υπάρχουν βεβαίως και στα τρία κόμματα, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις αναπτύσσονται κρίσεις, που παραμένουν όμως σε λανθάνουσα μορφή. Χρονικός ορίζοντας είναι ασφαλώς οι εκλογές. Ανάλογα με το αποτέλεσμά τους, η επόμενη μέρα μπορεί να είναι για τον καθέναν τους διαφορετική…

Ένα ερώτημα που απασχολεί εδώ και αρκετό καιρό τους κομματικούς διαδρόμους και τα παρασκήνια είναι, εάν και πόσο ο εκλογικός πήχης για τα κόμματα -και ειδικά για τα κόμματα εξουσίας- ταυτίζεται ή διαφοροποιείται από τον πήχη που έχει να κάνει με τη θέση των αρχηγών τους. Άλλο πράγμα είναι, όπως λέγεται χαρακτηριστικά, ο νικητής να συγκεντρώσει και υψηλό ποσοστό, ενώ θα είναι αρκετά διαφορετικό η πρωτιά να συνδυαστεί με μία γενικότερη συρρίκνωση και καθίζηση του σημερινού κυρίαρχου πολιτικού συστήματος.

Όπως είναι λογικό, οι περισσότεροι προβολείς πέφτουν πάνω στη Νέα Δημοκρατία και στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Έτσι όπως διαμορφώνονται πλέον τα πράγματα, ο «γαλάζιος» πήχης για τον πρώτο γύρο των εκλογών τοποθετείται τουλάχιστον στο 30%. Πέραν της ψυχολογικής σημασίας για το ηθικό των ψηφοφόρων και των στελεχών της παράταξης, το ποσοστό αυτό είναι το ελάχιστο που απαιτείται για να έχει υπαρκτές ελπίδες στις δεύτερες κάλπες, που σχεδιάζει για τις αρχές Ιουλίου, να αποσπάσει ή τουλάχιστον να προσεγγίσει την αυτοδυναμία.

Εάν η Νέα Δημοκρατία πέσει κάτω από το 30%, τότε θα ακυρωθεί αυτόματα όλη η στρατηγική του κ. Μητσοτάκη και, εκτός από το κόμμα, θα έχει πρόβλημα και ο ίδιος, καθώς μάλιστα θα έχει χάσει εντελώς και την πρωτοβουλία των κινήσεων και των ελιγμών. Δε θα μπορεί να μιλά για νίκη και η προοπτική αδυναμίας για την επίτευξη του στόχου της αυτοδυναμίας στις δεύτερες εκλογές θα σηματοδοτήσει ένα γενικότερο αδιέξοδο που θα τον συμπαρασύρει προσωπικά. Καθώς αναμένεται σε αυτή την περίπτωση να ενεργοποιηθούν πιο αποφασιστικά και οι διεργασίες για το σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας ακόμα και από τον πρώτο γύρο, η θέση του κ. Μητσοτάκη στην ηγεσία της Ν.Δ. θα καταστεί αυτόματα πιο αδύναμη.

Για τον Αλέξη Τσίπρα, ο διακηρυγμένος στόχος είναι να έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα, έστω και με μία ψήφο διαφορά. Στην πράξη ο πήχης χαμηλώνει κάπως και για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ένα πιθανό αποτέλεσμα με οριακή ήττα θα κρατήσει ζωντανές τις ελπίδες για να δημιουργηθεί ένα ρεύμα υπέρ του σχηματισμού «προοδευτικής κυβέρνησης» τον Ιούλιο. Το ζήτημα είναι τι θα γίνει στην περίπτωση που η Νέα Δημοκρατία πετύχει καθαρή νίκη έναντι του ΣΥΡΙΖΑ στις 21 Μαΐου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον επαναληπτικό γύρο.

Θεωρητικά βέβαια, ο κ. Τσίπρας έχει νωπή την εσωκομματική ανανέωση της εντολής από το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ παράλληλα ελέγχει και όλους τους συσχετισμούς στα ηγετικά όργανα. Ούτε υπάρχει αυτή τη στιγμή κάποιος που να τον αμφισβητεί άμεσα ή έμμεσα. Το εκλογικό αποτέλεσμα όμως είναι αυτό που μπορεί να παραγάγει τη δική του δυναμική προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Γι’ αυτό και το προσωπικό στοίχημα του κ. Τσίπρα είναι -ακόμη κι αν δεν έρθει πρώτος- να «ακολουθεί» κατά πόδας τη Ν.Δ. και τον κ. Μητσοτάκη.

Βεβαίως, παραμένει άγνωστο ακόμα τι θα συμβεί -και για τους δύο πολιτικούς αρχηγούς- στην περίπτωση που τα κόμματά τους δεν καταφέρουν έως την ημέρα των εκλογών να αυξήσουν ικανοποιητικά τη συσπείρωσή τους και, αντί να κινηθούν αμφότερα πέριξ του 30%, καταγράψουν τελικά σημαντική πτώση στα επίπεδα του 25%-26%. Ανεξάρτητα μάλιστα από το ποιος θα είναι πρώτος, πολλοί πιστεύουν ότι ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα τροφοδοτήσει την περαιτέρω απονομιμοποίηση του σημερινού κομματικού σκηνικού και των επικεφαλής του.

ΘΕΜΑ «ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ»

Από την πλευρά του, ο Νίκος Ανδρουλάκης υπήρξε -είναι η αλήθεια- ο μόνος που προς στιγμήν δήλωσε ότι, αν δεν είναι ικανοποιητικό το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ, θα θέσει μόνος του θέμα «αξιολόγησής» του. Προ των εσωτερικών αντιδράσεων ακόμη και μεταξύ των στενών συνεργατών του, έσπευσε βέβαια να το μαζέψει και να μην το επαναλάβει, αλλά ήδη η Χαριλάου Τρικούπη βρίσκεται σε κατάσταση μεγάλης εσωστρέφειας.

Όταν το 2019 υπό τη Φώφη Γεννηματά το ΠΑΣΟΚ πήρε 8,1%, η αόριστη αναφορά σε διψήφιο ποσοστό αυτή τη στιγμή κρίνεται ανεπαρκής. Όλοι μάλιστα γνωρίζουν ότι, αν κυμανθεί απλώς περί το 10%, στις δεύτερες κάλπες θα υποστεί μεγάλη συμπίεση, ενδεχομένως και κάτω από το προηγούμενο ποσοστό. Όπως αναγνωρίζουν έμπειρα στελέχη του κόμματος, στις 21 Μαΐου ο πήχης -και για τον Νίκο Ανδρουλάκη προσωπικά- κινείται άνω του 12%-13%, ώστε να υπάρχουν περιθώρια και στις επαναληπτικές να διατηρηθεί στο διψήφιο.

Σε διαφορετική περίπτωση, το ούτως ή άλλως διχασμένο («με ποιον θα πάει και ποιον θα αφήσει») ΠΑΣΟΚ θα βρεθεί σε ακόμα μεγαλύτερη περιδίνηση και ο αρχηγός του θα αντιμετωπίσει ανοιχτά την υποβόσκουσα μέχρι σήμερα αμφισβήτησή του.

Συνυποσχετικό για παραπομπή στη Χάγη του ζητήματος της ελληνικότητας των νήσων του Αιγαίου και της οχύρωσής τους πίσω από την επίθεση φιλίας του Μεβλούτ Τσαβούσογλου

Δεν πέσαμε από τα σύννεφα μετά τις δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών της γείτονος Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο οποίος έθεσε εκ νέου ζήτημα γκρίζων ζωνών και αποστρατιωτικοποίησης νήσων, ζητώντας όλα να κριθούν «πακέτο» από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Γράφει ο δημοσιογράφος
Μανώλης Κοττάκης

Δεν πέσαμε,

• ΠΡΩΤΟΝ, γιατί η Ιστορία μάς θυμίζει -και το καταγράψαμε- ότι τη διπλωματία των σεισμών του Σεπτεμβρίου του 1999 διαδέχθηκε το επονείδιστο «Ελσίνκι» των «μεθοριακών διαφορών και συναφών θεμάτων» – όρο (Ελσίνκι) τον οποίο εξακολουθούν να χρησιμοποιούν οι πολιτικές μας δυνάμεις και ιδιαιτέρως οι λαγοί της Δύσης και των Βρυξελλών, κύριοι Τσίπρας και Ανδρουλάκης.

• ΔΕΥΤΕΡΟΝ, διότι οι Τούρκοι είναι αναθεωρητική δύναμη που μας βλέπει αποικιοκρατικά, και όποιος έχει αυταπάτες καλό είναι να τους παρακολουθεί προσεκτικά. Πρόσφατα έβαλαν τα φερέφωνά τους στη Θράκη να απαντήσουν σε έκθεση του υπουργείου Παιδείας για τη θρησκευτική ελευθερία. Με αυτήν εμφανίζονται ως η προστάτιδα δύναμη του Ισλάμ σε όλη την επικράτειά μας! Ζητούν να εκπροσωπηθούν έως και στο τζαμί των Αθηνών, που λοιδορούν.

• ΤΡΙΤΟΝ, διότι η θέση Τσαβούσογλου περί Χάγης δεν είναι νέα. Διατυπώθηκε προ διετίας, το Μάιο του 2021, στο «Βήμα» και τη σχολιάσαμε. Αντί απάντησης, λοιπόν, υπενθυμίζουμε απλώς τι επισημαίναμε από αυτήν εδώ τη θέση στις 2 Ιουνίου 2021, σε σημείωμα που έφερε τον τίτλο «Η Χάγη των Τούρκων». Ισχύουν στο ακέραιο!

ΤΟ «ΣΥΝΥΠΟΣΧΕΤΙΚΟ»

Γράφαμε τότε: «ΟΛΑ τα… λεφτά της νέας στρατηγικής της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής είναι, νομίζω, ένα σημείο της συνέντευξης που παραχώρησε στο συνάδελφο της εφημερίδας «Το Βήμα» Άγγελο Αθανασόπουλο, ο υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου. Έως τώρα, οι γείτονες προσπαθούσαν να μας σύρουν σε εφ’ όλης της ύλης διάλογο, κάνοντας χρήση της στρατιωτικής τους ισχύος. Σε αυτή τη φάση που διανύουμε, αξιοποιούν το πάθος των ελίτ των Αθηνών για προσφυγή στη Χάγη, για να μας σύρουν σε κανονικές διαπραγματεύσεις, στις οποίες δύνανται να θέσουν επισήμως όλες τους τις διεκδικήσεις (γκρίζες ζώνες, αποστρατιωτικοποίηση)! Το… τυράκι αυτή τη φορά ονομάζεται «συνυποσχετικό» ή, όπως το ονομάζει ο Τούρκος ΥΠΕΞ, «Ειδική συμφωνία». Για του λόγου το αληθές, σας μεταφέρω αυτούσιο το απόσπασμα της συνέντευξης Τσαβούσογλου. Έχει ως εξής: «Θα έπρεπε, όμως, να υπενθυμίσω ότι, ακόμη και αν φέρουμε τα ζητήματα ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, χρειάζεται να διαπραγματευτούμε μια ειδική συμφωνία. Αυτός είναι ο λόγος που επιμένουμε να δίνουμε έμφαση στη σημασία του διαλόγου. Θα πρέπει, επίσης, να υπογραμμιστεί ότι ήταν η Ελλάδα που εισήγαγε επιφυλάξεις στη δικαιοδοσία του δικαστηρίου, όπως το αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς των νησιών του Αιγαίου, το εύρος του εναέριου χώρου, ο καθορισμός των θαλάσσιων ορίων, η εφαρμογή των άρθρων 44 και 83 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας». Τι εννοεί ο… ποιητής; Νομίζουμε πως είναι ξεκάθαρο. Άλλο πράγμα λέμε όταν λέμε «διάλογος» και «διαπραγματεύσεις» εμείς και άλλο οι Τούρκοι. Άλλο πράγμα εννοούμε όταν λέμε «Χάγη» εμείς και άλλο οι Τούρκοι.Οι Τούρκοι -το έδειξαν οι διερευνητικές συνομιλίες- διάλογο εννοούν και τις γκρίζες ζώνες και τα θέματα της αποστρατιωτικοποίησης και τα ζητήματα κυριαρχίας και κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, όπως το μονομερές δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων. Οι Τούρκοι, όταν λένε Χάγη, εννοούν ότι πρέπει να παραιτηθεί η Ελλάς από τις επιφυλάξεις Ευάγγελου Βενιζέλου – Κρατερού Ιωάννου για θέματα άμυνας και εδαφικής ακεραιότητας από τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου, ώστε να περιληφθούν οι γκρίζες ζώνες και η αποστρατιωτικοποίηση στο συνυποσχετικό! Και να υπήρχε παρανόηση για τις προθέσεις τους, ελύθη στις διερευνητικές. Και στους δύο γύρους που έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα έθεσαν εν εκτάσει, λαμβάνοντας και τις ανάλογες απαντήσεις, τα ζητήματα κυριαρχίας και αποστρατιωτικοποίησης νήσων!

Ερωτάται, λοιπόν: Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι αυτή η στρατηγική των Τούρκων δεν είναι προσχηματική, ώστε με την κατάρρευση του διαλόγου να στείλουν γεωτρύπανο για έρευνες μεταξύ Καστελόριζου και Κρήτης το φθινόπωρο, είναι ποτέ δυνατόν να δεχθούν κυβέρνηση ελληνική και Έλληνας πρωθυπουργός να αχθούν ενώπιον της κρίσης της Χάγης θέματα όπως η κυριαρχία μας επί νήσων;

Οι Οινούσσες, τις οποίες αμφισβητούν οι ανιστόρητοι Τούρκοι, είναι τόσο αρχαία ελληνικές ώστε μετείχαν -για όσους δεν το ξέρουν- στην πολιορκία της Τροίας! Και θα κρίνουν την ελληνικότητά τους ξένοι δικαστές; Τα αυτά ισχύουν για το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης των νήσων που διέπονται από τις Συνθήκες της Λοζάνης (1923), του Μοντρέ (1936) και των Παρισίων (1947). Το δίκαιο είναι καθολικά με το μέρος μας.

Ο ίδιος ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Ρουστού Αράς διεκήρυξε το 1936, μέσα στην τουρκική Εθνοσυνέλευση, ότι «η φίλη Ελλάς έχει δικαίωμα να στρατιωτικοποιήσει τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη»! Όχι εμείς. Ο Αράς! Εις ό,τι αφορά, δε, τη Συνθήκη των Παρισίων, της οποίας οι Τούρκοι δεν αποτελούν μέρος για να την επικαλούνται, δέον να επισημανθούν τα εξής: την ανέτρεψε στην πράξη αυτό που στο Διεθνές Δίκαιο ονομάζουμε «θεμελιώδη μεταβολή των συνθηκών».

– Όταν οι Τούρκοι εισέβαλαν το 1974 στην Κύπρο, κηρύσσοντας ουσιαστικά πόλεμο, και όταν στον πόλεμο αυτόν έπεσαν Έλληνες στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ…

– Όταν οι Τούρκοι το 1995 υιοθέτησαν την απειλή πολέμου, μόλις η Ελλάς υπέγραψε τη Διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (12 μίλια) και το 1996 αποβίβασαν κομάντος τους στο ελληνικό έδαφος των Ιμίων.

– Όταν οι Τούρκοι έβαλαν τη στρατοχωροφυλακή τους να πυροβολεί Έλληνες στρατιώτες στο επεισόδιο του Έβρου, το Φεβρουάριο του 2020…

– Όταν οι Τούρκοι έχουν αναπτύξει το μεγαλύτερο αποβατικό ναυτικό στόλο στο Αιγαίο.

Και όταν επιμένουν ότι ελληνικά κατοικημένα νησιά είναι δικά τους, υπάρχει αμφιβολία για το αν δικαιούται ή όχι η Ελλάς να επικαλείται το δικαίωμα της νόμιμης άμυνας του ΟΗΕ και να οχυρώνει τα νησιά; Υπάρχουν αφελείς στην Αθήνα που πιστεύουν ότι, αν υποχωρήσει 200 έως 400 μίλια στην τουρκική ενδοχώρα η στρατιά του Αιγαίου, εκλείπει ο κίνδυνος και μπορούμε να αφήσουμε τα νησιά στο έλεος του Θεού;

Και η οχύρωση των νησιών και η υπεράσπιση της κυριαρχίας τους είναι, λοιπόν, δικαίωμά μας. Κυριαρχικό δικαίωμα. Και σε όσους λένε ότι «αφού έχουμε δίκιο, γιατί τότε φοβόμαστε το Διεθνές Δικαστήριο;», η απάντηση είναι η εξής: Κανείς δε θέτει δικαίωμα που του ανήκει, είτε αυτό λέγεται κυριαρχία, είτε οχύρωση νήσων, στην κρίση τρίτων.

Και μόνη η απόφαση να τεθεί προς κρίση, ανοίγει την πόρτα της αμφισβήτησης και της διεκδίκησης. Όταν λες ότι «δεν έχω πρόβλημα να κρίνετε ότι είναι δικό μου αυτό που είναι δικό μου» ανοίγεις τον ασκό του Αιόλου. Κανένα δυτικό κράτος δεν έκανε ποτέ κάτι παρόμοιο, για να το κάνουμε εμείς.

ΥΓ.: Με το κρίσιμο θέμα των χωρικών υδάτων – δε γίνεται να πάμε στη Χάγη για οριοθέτηση με 6 μίλια – θα ασχοληθούμε σε ξεχωριστό σημείωμα».

Αυτά γράφαμε τότε. Δυστυχώς, παραμένουν επίκαιρα. Οι πολιτικοί αρχηγοί χρωστούν ξεκάθαρες απαντήσεις στην προεκλογική περίοδο, αντί να τσακώνονται σαν μικρά παιδιά για τα λούμπεν ψηφοδέλτιά τους.

Εντυπωσιακά ευρήματα από έρευνα του ινστιτούτου Eteron για τις πολιτικές απόψεις των Ελλήνων

Αποκαλυπτικά και εν μέρει απρόσμενα είναι τα αποτελέσματα έρευνας του ινστιτούτου «Eteron» που αποτυπώνει την ακτινογραφία των εν δυνάμει ψηφοφόρων της 21^ης Μαΐου για θέματα που αφορούν την πολιτική, την οικονομία, τους θεσμούς, τη δημοκρατία αλλά και σημαντικά ιδεολογικά ζητήματα. Η έρευνα επίσης αποτυπώνει τις απόψεις των ψηφοφόρων ανά κόμμα.

ΤΑΝΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

© Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

«Οι ψηφοφόροι ενός κόμματος μπορεί να σκέφτονται εντελώς διαφορετικά απ’ ό,τι η ηγεσία του κόμματος που ψηφίζουν ή από τις επίσημες θέσεις του κόμματος», επισήμανε ο κ. Γεράσιμος Μοσχονάς, καθηγητής Συγκριτικής Πολιτικής στο Πάντειο.

Είναι απρόσμενο ότι το 52,95% των ψηφοφόρων της Ν.Δ. δηλώνει πως η δημοκρατία στην Ελλάδα θα ήταν καλύτερη αν συμμετείχαν περισσότερο οι πολίτες μέσα από λαϊκές συνελεύσεις και δημοψηφίσματα. Οι πολίτες σε ποσοστό 60,1% δηλώνουν δυσαρεστημένοι από την οικονομική τους κατάσταση, ενώ σε ποσοστό 24,5% απάντησαν ότι δεν είναι ούτε δυσαρεστημένοι ούτε ευχαριστημένοι. Μόνο το 15,2% δηλώνει ευχαριστημένο με την οικονομική του κατάσταση. Ενδιαφέρον είναι πάντως ότι το 37% όσων εμφανίζονται ευχαριστημένοι από την οικονομική τους κατάσταση είναι εν δυνάμει ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας, ενώ αντίστοιχα μόνο το 5,1% των εν δυνάμει ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει ικανοποιημένο οικονομικώς.

ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΚΑΙ ΘΕΣΜΟΙ

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία εμφανίζει πολύ υψηλά ποσοστά αποδοχής. Το 83% των πολιτών συμφωνεί ότι αποτελεί το καλύτερο πολίτευμα. Ωστόσο, παράλληλα το 69,7% εκφράζει δυσαρέσκεια με τον τρόπο που λειτουργεί στην Ελλάδα. Η έρευνα εντοπίζει επίσης έναν αντιδημοκρατικό πυρήνα της τάξης του 13%, ο οποίος όπως δηλώνει, σε συγκεκριμένες περιπτώσεις η δικτατορία ίσως και να είναι προτιμότερη.

Το 58% των εν δυνάμει ψηφοφόρων του κόμματος «ΕΛΛΗΝΕΣ» συμφωνεί με την επιβολή δικτατορίας σε συγκεκριμένες συνθήκες, όπως και το 33,3% όσων δήλωσαν ότι θα ψηφίσουν την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ. Το 84,9% ωστόσο δε συμφωνεί καθόλου με την επιβολή δικτατορίας.

Χαμηλά ποσοστά εμπιστοσύνης συγκεντρώνουν όλοι οι βασικοί θεσμοί που συγκροτούν το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Οι ερευνητές επισήμαναν, ότι το ερώτημα αφορούσε το θεσμό και όχι το πρόσωπο που αυτή τη στιγμή τον εκπροσωπεί. Ωστόσο, το γεγονός ότι η έρευνα πραγματοποιήθηκε το χρονικό διάστημα αμέσως μετά το δυστύχημα των Τεμπών, οπωσδήποτε επηρέασε τις απαντήσεις. Μεγάλο έως και συντριπτικό ποσοστό των πολιτών εμπιστεύεται λίγο ή καθόλου – την Προεδρία της Δημοκρατίας 63,7% (πολύ ή αρκετά το 35,1%), το 60,6% το θεσμό του πρωθυπουργού, το 64,3% την κυβέρνηση, το 68,9% το Κοινοβούλιο, το 83,2% τα πολιτικά κόμματα, το 69% τη Δικαιοσύνη, το 91,6% τα ΜΜΕ και το 65,1% τις Ανεξάρτητες Αρχές.

ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Ε.Ε.

Το 64,9% των πολιτών εκτιμά ως θετική τη συμμετοχή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το 32% αρνητική/μάλλον αρνητική. Το 37,6% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ εκτιμά αρνητικά τη συμμετοχή της Ελλάδας στην Ε.Ε. ωστόσο τα ποσοστά αρνητικής άποψης εκτινάσσονται στο 70,4% για τους ψηφοφόρους της Ελληνικής Λύσης και στο 68,5% για τους «Έλληνες». Το 69,4% συνολικά πιστεύει ότι είναι καλύτερα να παραμείνουμε στο ευρώ.

Υπέρ του ευρώ είναι το 92,5% των εν δυνάμει ψηφοφόρων της Ν.Δ., το 68,7% του ΣΥΡΙΖΑ, το 89,1% του ΠΑΣΟΚ, αλλά και το 58,4% του ΜέΡΑ25. Το 71,4% των ψηφοφόρων της Ελληνικής Λύσης είναι υπέρ της δραχμής, όπως και το 57% των «Ελλήνων».

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε από την «about people» με διαδικτυακές και τηλεφωνικές συνεντεύξεις, σε πανελλαδικό δείγμα 4.182 ατόμων άνω των 17 ετών, το διάστημα από 17 έως 23 Μαρτίου 2023.

Γιατί ο Μητσοτάκης θέλει αυτοδυναμία

Είναι μάλλον ξεκάθαρο, ότι τα τρία πρώτα κόμματα που φιλοδοξούν να κυβερνήσουν τη χώρα (ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ), έχουν δεσμευτεί στους Αμερικάνους να προχωρήσουν άμεσα σε διαπραγματεύσεις με τους Τούρκους, προκειμένου να κρατηθεί στο δυτικό στρατόπεδο η Τουρκία. Διαπραγμάτευση σημαίνει συμβιβασμός και συμβιβασμός σημαίνει παραχωρήσεις.

Συντάκτης: Μάκης Ανδρονόπουλος*
Πηγή: slpress.gr

Αυτό δεν προκύπτει μόνο από την τις αγκαλιές Δένδια – Τσαβούσογλου και τη «διπλωματία των σεισμών», αλλά κυρίως από τις συναντήσεις του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξη Τσίπρα, αλλά και από τις κατά καιρούς δηλώσεις του αρχηγού τού ΠΑΣΟΚ, Νίκου Ανδρουλάκη.

Οι πληροφορίες που δημοσιεύθηκαν για τη συνάντηση Μπούρα – Καλίν τον περασμένο Δεκέμβριο είναι εντόνως ανησυχητικές, όχι μόνο επειδή ήταν μυστική και έγινε με πρωτοβουλία των Γερμανών (οι οποίοι προσπαθούν να κερδίσουν θεσμικά οφέλη από την Ουάσιγκτον), αλλά και γιατί το περιεχόμενο της υποτιθέμενης «διαπραγμάτευσης» εκφεύγει από τις πάγιες εθνικές θέσεις. Δεν είναι τυχαίο, που το υπουργείο Εξωτερικών ήταν εκτός αυτής της διαδικασίας. Προϊόν μυστικής διπλωματίας φαίνεται ότι ήταν και ανακοίνωση της αλληλοϋποστήριξης Ελλάδας και Τουρκίας, σε ότι αφορά την υποψηφιότητα της χώρας μας ως μη μόνιμου μέλους στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ (για τη χρονιά 2025-2026) και την τουρκική υποψηφιότητα για τη θέση του Γενικού Γραμματέα του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (ΙΜΟ)…!

Εδώ και καιρό, πολλοί παρατηρητές φοβούνται πως η ελληνική πολιτική έχει υποχωρήσει από το επίπεδο της «πολιτικής του κατευνασμού» σε εκείνο της «πολιτικής συμβιβασμού». Υπό τη λεοντή του «πολιτικού πραγματισμού» διάφοροι ακαδημαϊκοί και θεωρητικοί της συνεκμετάλλευσης (διάβαζε της παράδοσης κυριαρχικών δικαιωμάτων) καλλιεργούν συστηματικά την υποτέλεια και την εθνική μειοδοσία, με αφορισμούς όποιων δεν υποκλίνονται στην αυθεντία τους ή με ηττοπαθή διλήμματα του τύπου «Τι θέλετε…; Να κάνουμε πόλεμο;».

Η περιφρόνηση των «πραγματιστών» προς το λαό και το αίσθημά του είναι ενδεικτική μιας αυταρχικής νοοτροπίας που αγνοεί τις ιδέες, σαφείς και δίκαιες, που ενσωματώνονται στην ίδια τη λογική των γεγονότων και των νόμων της ιστορίας (Melvin J. Lasky). Δεν τους ενδιαφέρει αν στους συμβιβασμούς μόνο εμείς δίνουμε. Είναι ικανοποιημένοι με τον τρόπο που οριοθετήθηκε η ΑΟΖ με την Ιταλία, είναι κατενθουσιασμένοι με τη συμφωνία με την Αίγυπτο και ήταν περιχαρείς με την Αλβανία, με την οποία θα πηγαίναμε στη Χάγη. Τώρα, ξέρουμε τι δώσαμε και σαν να μην έφτανε αυτό, έχουμε και τον κ. Ράμα να μας χορεύει στο ταψί.

ΟΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Η πολιτική του «συμβιβασμού» αποτυπώθηκε στην αρχή της χρονιάς και σε ένα άρθρο του συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας του πρωθυπουργού Θάνου Ντόκου στην «Καθημερινή» για το Νέο Δόγμα Εθνικής Ασφαλείας, από το οποίο απουσίαζαν πολλά και κυρίως έλειπε παντελώς οιαδήποτε αναφορά στο Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα, την οριοθέτηση της ΑΟΖ Ελλάδας – Κύπρου με βάση το Χάρτη της Σεβίλλης κ.ο.κ.

Έτσι, μέχρι στιγμής δεν είδαμε κάποια ελληνική πρωτοβουλία για τη στήριξη της στρατηγικής του νέου Κύπριου προέδρου Νίκου Χριστοδουλίδη που επιδιώκει την εμπλοκή Ευρωπαϊκής Ένωσης στην επίλυση του προβλήματος της κατοχής. Και σαν να μην έφτανε αυτό, έσκασε η αποκάλυψη από την εφημερίδα «Εστία» όσων περιλαμβάνονται στη νέα έκδοση του βιβλίου «7 Προεδρικά Πορτραίτα» του Κύπριου εκδότη και καναλάρχη Κωστή Χατζηκωστή.

Εκεί ο πρώην πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης, αναφερόμενος στον κ. Μητσοτάκη, λέει ότι «θέλησε νά ὑπονομεύσει εὐθέως τά συμφέροντα τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, ενώ ἀντιθέτως ἐπαινεῖ τόν ὑπουργό Ἐξωτερικῶν Νῖκο Δένδια καί τόν ἀρχηγό τῆς ἀξιωματικῆς Ἀντιπολίτευσης Ἀλέξη Τσίπρα» και εξομολογείται δύο γεγονότα: Πρώτον, ότι ο κ. Μητσοτάκης «προωθοῦσε τήν ἰδέα τῆς διακοπῆς τῶν γεωτρήσεων τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, προκειμένου νά ἐξευμενιστοῦν οἱ Τοῦρκοι», καί δεύτερον ότι «τασσόταν ὑπέρ τῆς κατασκευῆς ἀγωγοῦ ἀερίου Ἰσραήλ – Τουρκίας, ὁ ὁποῖος θά παρέκαμπτε τήν Κύπρο!» προκειμένου να ηρεμήσει τον Ερντογάν και να αρχίσει πάλι ο διάλογος Αθήνας – Άγκυρας.
Ο κ. Αναστασιάδης υποχρεώθηκε να διαψεύσει, όπως άλλωστε έκανε και ο Έλληνας κυβερνητικός εκπρόσωπος, αλλά ο Χατζηκωστής επιμένει για την αλήθεια των γραπτών του, ενώ ο κ. Μητσοτάκη τηρεί σιγήν ιχθύος.

ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ

Είναι σαφές ότι οι Αμερικανοί έχουν εξασφαλίσει την πρόθεση των τριών ελληνικών κομμάτων να έρθουν σε κάποιο συμβιβασμό με την Άγκυρα, υπό το μανδύα της συνεκμετάλλευσης, που στην ουσία μεταφράζεται στο να δώσουν ΑΟΖ και να μην επεκτείνουν τα χωρικά ύδατα στα 12 μίλια (ίσως ούτε καν στην Κρήτη). Τόσο οι Αμερικανοί, όσο και το βαθύ εγχώριο πολιτικο – οικονομικό σύστημα θα προτιμούσαν, το συμβιβασμό να τον κάνει μια κυβέρνηση συνεργασίας και των τριών κομμάτων, ώστε να αποφευχθεί λαϊκή εξέγερση και το πολιτικό κόστος να μοιραστεί ή έστω ένας «μεγάλος συνασπισμός» ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ που θα μπορέσει να αντέξει το σοκ.

Βέβαια, οι Αμερικανοί ξέρουν ότι μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ δύσκολα θα προχωρούσε στον επιθυμητό συμβιβασμό – ειδικά μετά την εμπειρία της Συμφωνίας των Πρεσπών – και με τη ΝΔ απέναντι να κερδίζει όλα τα οφέλη από την εθνική δυσαρέσκεια. Σε κάθε περίπτωση έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί οι ελληνο – αμερικανικές σχέσεις, η Ελλάδα μοιάζει δεμένη χειροπόδαρα. Έτσι, ξαναγυρίζουν στον Μητσοτάκη και στην επιδιωκόμενη από αυτόν αυτοδυναμία, έστω και με τρίτη κάλπη που σημαίνει ότι είναι αποφασισμένος να κάνει το συμβιβασμό – συνεκμετάλλευση μόνος του.

Είναι άραγε μια άμετρη προσωπική φιλοδοξία; Θέλει να γίνει ο νέος Βενιζέλος; Ή έχει ήδη σοβαρές υποσχετικές από τους Αμερικάνους; Κι αν ναι, μπορεί – μπορούμε, να έχουμε εμπιστοσύνη στους Αμερικάνους; Η ιστορία της χούντας, του Αττίλα και των Ιμίων λέει πως όχι.

Και οι Τούρκοι; Τι ανταλλάγματα θα πάρει η Ελλάδα; Τι έχει να δώσει η Τουρκία από την πλευρά της σε ένα συμβιβασμό; Γιατί αν είναι να κάτσουμε στο τραπέζι για να δώσουμε χώρο και να πάρουμε υποσχέσεις, καλύτερα να μην κάτσουμε.

Το προφανές είναι πως ο κ. Μητσοτάκης έχει συμφωνήσει με τους Αμερικάνους. Αν δε στις 21 Απριλίου η Standard & Poors αποδώσει στη χώρα μας την πολυπόθητη «επενδυτική βαθμίδα» όπως ψυχανεμίζεται η Goldman Sachs που βλέπει την ελληνική οικονομία «ανθεκτική, χάρη στη θετική ανάπτυξη των ιδιωτικών πιστώσεων, τη συνεχή ανάκαμψη του σχηματισμού κεφαλαίων και τη βελτίωση του δείκτη χρέους προς το ΑΕΠ» τότε μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι το deal έχει κλείσει.

Γι΄ αυτό και σε ανύποπτο χρόνο είχαμε τονίσει πως «οιαδήποτε ελληνοτουρκική συμφωνία που μπορεί να προκύψει από τη μυστική διπλωματία που ασκεί η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να ισχύσει με απλή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, μονοκομματική ή πολυκομματική, έστω και ισχυρή. Είναι τέτοιας ιστορικής βαρύτητας, αφού αφορά κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδας και του Ελληνισμού, που καμία πολιτική πλειοψηφία δε θα έχει την ηθική εθνική νομιμοποίηση να την καλύψει. Γι’ αυτό θα χρειαστεί εθνικό δημοψήφισμα, έτσι ώστε οι πολίτες να πάρουν την ευθύνη για τη συμφωνία, αφού επί πενήντα χρόνια η Τουρκία ασκεί επιθετική εχθρική πολιτική απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο αμφισβητώντας διεθνείς συνθήκες, με τεράστιες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις».

Αν και οι πολιτικές συνθήκες έχουν αλλάξει μετά την τραγωδία των Τεμπών, το σενάριο του συμβιβασμού – συνεκμετάλλευσης προωθείται από πολλές πλευρές…

*Ο Μάκης Ανδρονόπουλος είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Διετέλεσε διευθυντής Σύνταξης στη «Ναυτεμπορική», στον «Κόσμο του Επενδυτή», στην «Απογευματινή της Κυριακής» και αρχισυντάκτης στο «Κέρδος». Εργάστηκε ως οικονομικός συντάκτης στην «Καθημερινή», το «Έθνος», το «Ποντίκι» και παρουσίασε οικονομικές εκπομπές στα κανάλια Μega, Tempo, SevenX. Εργάστηκε, επίσης, στο χώρο της πολιτικής επικοινωνίας.