Θυμόμαστε αυτές τις μέρες την Κρίση του Οκτωβρίου 1970, που πυροδότησαν οι δύο απαγωγές κυβερνητικών αξιωματούχων στο Κεμπέκ. Υπεύθυνα για τις απαγωγές ήταν μέλη της οργάνωσης «Απελευθερωτικό Μέτωπο του Κεμπέκ», μία επαναστατική οργάνωση που προωθούσε ένα ανεξάρτητο Κεμπέκ.
Τα γεγονότα που ακολούθησαν σημειώθηκαν κυρίως στη Μητροπολιτική περιοχή του Μόντρεαλ. Ο Υπουργός Εργασίας Pierre Laporte βρέθηκε δολοφονημένος, ενώ ο Βρετανός Επίτροπος Εμπορίου James Cross απελευθερώθηκε ως αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων με τους απαγωγείς, οι οποίοι προτίμησαν την εξορία στην Κούβα παρά να δικαστούν.
Οι περιστάσεις τελικά οδήγησαν στην εφαρμογή του Νόμου περί Πολεμικών Μέτρων (War Measures Act) από το Γενικό Κυβερνήτη Roland Michener, μετά από εντολή του πρωθυπουργού Pierre Trudeau και αίτημα του πρωθυπουργού του Κεμπέκ, Robert Bourassa και του Δημάρχου του Μόντρεαλ, Jean Drapeau. Η αστυνομία εξοπλίστηκε επίσης με εκτεταμένες εξουσίες και προχώρησε σε 3.000 έρευνες και 497 συλλήψεις.
Σε μια δημοσκόπηση διαπιστώθηκε ότι το 89% των αγγλόφωνων και το 86% των γαλλόφωνων Καναδών υποστήριξαν την εφαρμογή του νόμου. Ωστόσο, ο χειρισμός του περιστατικού από τις ομοσπονδιακές και επαρχιακές κυβερνήσεις εξακολουθεί και σήμερα να πυροδοτεί διαμάχη. Ήταν η μοναδική φορά που εφαρμόστηκε ο νόμος περί Πολεμικών Μέτρων σε καιρό ειρήνης στον Καναδά.
Το 1988 ο νόμος περί Πολεμικών Μέτρων αντικαταστάθηκε από το Νόμο Έκτακτης Ανάγκης και το νόμο περί Ετοιμότητας για Έκτακτες Καταστάσεις.
Τα γεγονότα του Οκτωβρίου του 1970 ενίσχυσαν την υποστήριξη κατά της χρήσης βίας στο πλαίσιο των προσπαθειών για ανεξαρτησία του Κεμπέκ και διοχέτευσαν το κίνημα αυτό προς τη χρήση πολιτικών μέσων για την επίτευξη μεγαλύτερης αυτονομίας της Επαρχίας.
Λίγα χρόνια αργότερα το 1976, το αυτονομιστικό κόμμα Parti Quebecois με αρχηγό τον Rene Levesque, ανέλαβε την εξουσία, θέτοντας ως άμεσο στόχο του την απόσχιση της επαρχίας από την Καναδική Συνομοσπονδία. Σε δύο δημοψηφίσματα (1980 και 1995), οι κάτοικοι του Κεμπέκ απέρριψαν την απόσχιση, όμως το εθνικιστικό κίνημα των γαλλόφωνων παραμένει ισχυρό.
Το Κεμπέκ είναι η μόνη καναδική επαρχία που δεν έχει υπογράψει την τελευταία τροποποίηση του καναδικού συντάγματος το 1982. Δύο προσπάθειες για την επανένταξη του Κεμπέκ στο καναδικό σύνταγμα, η συμφωνία της Meech Lake Accord το 1987 και η συμφωνία της Charlottetown Accord το 1992, κατέληξαν σε αποτυχία.
Xωρίς επικύρωση από το Κεμπέκ, δημιουργήθηκε σε ομοσπονδιακό επίπεδο ένα ακόμα πολιτικό κόμμα υπέρ της ανεξαρτησίας, το Bloc Québécois.
Σήμερα, στην Εθνοσυνέλευση του Κεμπέκ εκτός από το Parti Quebecois, που όπως διαπιστώνεται κερδίζει συνεχώς έδαφος, εκπροσωπείται και το σκληροπυρηνικό κόμμα Quebec Solidaire. Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση Coalition Avenir Quebec, με πρωθυπουργό τον Francois Legault, πιέζει συνεχώς την ομοσπονδιακή κυβέρνηση για περισσότερες εξουσίες.
Πάνω από μισό αιώνα αργότερα, η ιδέα της ανεξαρτησίας του Κεμπέκ εξακολουθεί να παραμένει ζωντανή…
Οι κάτοικοι του Παρκ Εξτένσιον, συνεχίζουν τις θορυβώδεις διαμαρτυρίες κατά των ποδηλατοδρόμων και αφαίρεσης στάθμευσης • Με την… πλάτη στον τοίχο η δήμαρχος της περιοχής VSMPE Lalonde παρακαλεί για κατανόηση
Η δήμαρχος της περιοχής VSMPE Laurence–Lavigne Lalonde, βρέθηκε πίσω σε έναν παροιμιώδη… τοίχο, ενώ έπρεπε να υπερασπιστεί την απόφαση της διοίκησής της να αφαιρέσει εκατοντάδες θέσεις στάθμευσης στο Parc Extension για περισσότερους ποδηλατοδρόμους, αφού οι διαδηλωτές πραγματοποίησαν άλλη μια θορυβώδη διαδήλωση έξω από τη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου στις 3 Οκτωβρίου.
Ήταν η τελευταία περίπτωση τοπικής αντίστασης στο σχέδιο του δήμου, που απορρέει από τη συνεχιζόμενη πολιτική της διοίκησης του Projet Montréal, η οποία δίνει έμφαση στην περιβαλλοντικά βιώσιμη κινητικότητα αλλά ταυτόχρονα εμποδίζει τις μετακινήσεις των αυτοκινήτων.
ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΩΝ
Όπως σημείωσε η δημοτική σύμβουλος του Parc Extension, Μαίρη Ντέρου, ήταν ο τρίτος συνεχόμενος μήνας που οι διαδηλωτές εμφανίστηκαν έξω από το κτίριο της τοπικής δημοτικής διοίκησης. Η διαδήλωση τράβηξε τον έλεγχο μιας φάλαγγας αστυνομικών του Μόντρεαλ (μερικοί ντυμένοι με εξοπλισμό αντιμετώπισης ταραχών), οι οποίοι έστησαν ένα φράγμα κοντά στα σκαλιά των γραφείων του δήμου στη λεωφόρο Ogilvy για να κρατήσουν την κατάσταση υπό έλεγχο.
«Πρέπει πάντα να λαμβάνετε υπόψη τα συμφέροντα όλων των πολιτών», δήλωσε η Ντέρου κατά τη διάρκεια της συνάντησης, σημειώνοντας ότι αντίθετες φωνές έχουν υψωθεί ακόμη και σε άλλους τομείς του δήμου. «Έχουν περάσει 25 χρόνια από τότε που εξελέγην στο Parc Extension και ποτέ δεν έχω δει τέτοιο βαθμό δυσαρέσκειας, όχι μόνο στο Parc Extension αλλά και στο Saint-Michel», πρόσθεσε.
ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗΣ
Κατηγόρησε τη δήμαρχο του δήμου για σοβαρή έλλειψη εν συναίσθησης για τους ανθρώπους που έχουν εκφράσει ανησυχίες, σχετικά με την κατάργηση των χώρων στάθμευσης. «Δεν είναι η απάντηση που περίμεναν οι πολίτες από τη διοίκηση», είπε.
Η Ντέρου δήλωσε ότι η διοίκηση του Projet Montréal θα πρέπει να «προσθέσει λίγο νερό στο κρασί της για να ηρεμήσει τη λαϊκή εξέγερση, τροποποιώντας παράλληλα το έργο των ποδηλατοδρόμων για να καλύψει όλες τις ανάγκες στη γειτονιά».
Κάνοντας έκκληση για κατανόηση, η δήμαρχος του δήμου επέμεινε ότι επί του παρόντος θα ήταν αδύνατο να δημιουργηθούν ασφαλείς ποδηλατοδρόμοι στην επέκταση του Παρκ Εξτένσιον και σε άλλες τις περιοχές του VSMPE χωρίς να αφαιρεθεί ο χώρος στάθμευσης. «Και μπορώ να σας εγγυηθώ ότι αν ήταν δυνατό να γίνει αυτό, όλοι θα ήταν ευχαριστημένοι τώρα», είπε, προσθέτοντας ότι η κυβέρνηση δεν ήταν σε θέση να επιτύχει συμβιβασμό.
Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ
Σε μια δήλωση που οι διοργανωτές της διαμαρτυρίας (Coalition for Democracy Park Extension) κυκλοφόρησαν στα μέσα ενημέρωσης έξω από τα γραφεία του δήμου Ogilvy Avenue, ανέφεραν ότι οργανώνουν έρανο για να ξεκινήσουν νομικές ενέργειες εναντίον της πόλης του Μόντρεαλ, καθώς και του δήμου Villeray-Saint Michel-Park Extension.
«Αυτό γίνεται για να αμφισβητηθεί η μονομερής επιβολή από την πόλη πολλαπλών έργων ποδηλατοδρόμων τεσσάρων εποχών που θα εξαλείψουν περισσότερες από 250 θέσεις στάθμευσης μόνο στην επέκταση του πάρκου», ανέφερε η δήλωση. «Η πόλη ανακοίνωσε το έργο σε σύντομο χρονικό διάστημα δύο μηνών και ως εκ τούτου, οι κάτοικοι δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να αμφισβητήσουν αυτή την απόφαση μέσω κατάλληλης διαδικασίας δημόσιας διαβούλευσης».
Ο συνασπισμός υποστηρίζει ότι οι ακόλουθοι δημοτικοί δρόμοι θα χάσουν χώρο στάθμευσης ως μέρος του έργου: Louvain, Ball, Legendre, Querbes, 24e, de L’Épée, 25e και Ogilvy.
ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
Μεταξύ άλλων, ο συνασπισμός ισχυρίζεται ότι το έργο των ποδηλατοδρόμων έχει προκαλέσει ανησυχίες, σχετικά με τον αντίκτυπο στα άτομα με περιορισμένη κινητικότητα. Λένε ότι η κατάργηση των χώρων στάθμευσης θα μπορούσε να περιορίσει περαιτέρω την πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες, όπως η φροντίδα στο σπίτι και οι παραδόσεις, οδηγώντας σε μείωση της συνολικής ποιότητας ζωής.
«Οι οικογενειακές σχέσεις εντός της περιοχής είναι επίσης τεταμένες», πρόσθεσαν. «Η έλλειψη χώρων στάθμευσης καθιστά όλο και πιο δύσκολο για τα μέλη της οικογένειας να επισκεφθούν τους ηλικιωμένους συγγενείς τους. Το προτεινόμενο έργο, το οποίο σχεδιάστηκε χωρίς μελέτη, προκαλεί περιττό ψυχικό στρες σε ηλικιωμένους, οικογένειες και εργαζόμενους, που βασίζονται στα αυτοκίνητά τους για τις καθημερινές τους ανάγκες».
The current issue of the Greek Canadian News Ta NEA volume 17-36 published October 13th, 2023. Covering news from Greece, local news, politics, sports and other newsworthy events. (Click on the image to read the paper.)
Γιατί είναι αδιέξοδη η στρατηγική του Ισραήλ στο Παλαιστινιακό
Η πρωτόγνωρη εισβολή της Χαμάς στο νότιο Ισραήλ, με τις εκατοντάδες νεκρούς, συνιστά ποιοτικό άλμα στη χρόνια αυτή σύγκρουση. Τόσο η αναβαθμισμένη επιχειρησιακή ικανότητα της ισλαμιστικής οργάνωσης, όσο και ο απόλυτος αιφνιδιασμός των ισραηλινών υπηρεσιών ασφαλείας, καταδεικνύουν σε όσους έχουν τη δυνατότητα να αναστοχαστούν με ψυχραιμία και νηφαλιότητα, ότι η στρατηγική του Ισραήλ έχει αποτύχει, είναι εδώ και πολλά χρόνια σε αδιέξοδο.
Τέτοια λόγια μοιάζουν άτοπα στην παρούσα συγκυρία, όπου στο Ισραήλ κυριαρχεί το απέραντο πένθος και η εξίσου απέραντη επιθυμία για σκληρή εκδίκηση. Κι όμως, με απέραντο σεβασμό στο εβραϊκό αίμα που χύθηκε και στο παλαιστινιακό που έχει ήδη αρχίσει να χύνεται, είναι ίσως η πιο κατάλληλη ώρα για να τεθεί το ζήτημα με στρατηγικούς όρους κι όχι απλώς με όρους εκδίκησης, οι οποίοι το μόνο που καταφέρνουν είναι να αναπαράγουν το φαύλο κύκλο.
Ο ορατός διά γυμνού οφθαλμού στόχος του εβραϊκού κράτους ήταν και παραμένει, ο πολιτικός κατακερματισμός και η στρατιωτική συντριβή του ένοπλου παλαιστινιακού κινήματος. Το Ισραήλ πίστευε ότι θα έκαμπτε το ηθικό των Παλαιστινίων και θα διέλυε την αντίστασή τους. Θα υποχρέωνε πολλούς απ’ αυτούς (κυρίως τα πιο ενεργά στοιχεία) να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές εστίες τους και να πάρουν το δρόμο της προσφυγιάς, όπως έχουν ήδη κάνει πολλοί ομοεθνείς τους. Οι υπόλοιποι θα υποχρεώνονταν να σκύψουν το κεφάλι και να αποδεχθούν μία διευθέτηση της αρεσκείας του εβραϊκού κράτους.
Σύμφωνα πάντα με τους σχεδιασμούς του, μία τέτοια εξέλιξη θα του επέτρεπε να οικειοποιηθεί μεγάλο τμήμα της Δυτικής Όχθης του Ιορδάνη και να δημιουργήσει μία μη βιώσιμη και ως εκ τούτου απολύτως εξαρτημένη και ελεγχόμενη παλαιστινιακή διοίκηση σε νησίδες της Δυτικής Όχθης και στη Λωρίδα της Γάζας. Με άλλα λόγια θέλει «Πατουστάν», όπως αυτά που είχε δημιουργήσει πριν καταρρεύσει το ρατσιστικό καθεστώς της Νότιας Αφρικής. Ουσιαστικά ήθελε περιοχές υπό παλαιστινιακή διοίκηση, αλλά υπό την κυριαρχία του Ισραήλ, οι οποίες να λειτουργούν σαν γιγαντιαίες αποθήκες παλαιστινιακού πληθυσμού.
Δεν πρόκειται για αυθαίρετο ισχυρισμό. Η εξέλιξη του πληθυσμιακού χάρτη της περιοχής, όπως απεικονίζεται παραπάνω από το 1946 και μετά είναι η αδιάψευστη απόδειξη, ότι έχει σε μεγάλο βαθμό πραγματοποιηθεί εθνική κάθαρση. Η επέκταση των εβραϊκών οικισμών έχει πολυδιασπάσει τη συνέχεια και ενότητα των παλαιστινιακών εδαφών στη Δυτική Όχθη, ακυρώνοντας σε μεγάλο βαθμό τη δυνατότητα ίδρυσης ενιαίου παλαιστινιακού κράτους.
Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜΙΣΜΟΥ
Ουσιαστικά, οι Ισραηλινοί αρνούνται στους Παλαιστίνιους αυτό που για πολλά χρόνια οι Άραβες αρνούνταν στους Εβραίους: το δικαίωμα να αποκτήσουν το δικό τους ανεξάρτητο κράτος. Αυτή είναι η πηγή της βίας, που ματώνει τους δύο αντιπάλους. Η λεγόμενη Παλαιστινιακή Αρχή, όπως και η διάσπαση της εδαφικής συνέχειας των παλαιστινιακών περιοχών, είναι πολιτικό-διπλωματικά τερατουργήματα. Είναι ασταθείς προσωρινές καταστάσεις, που τροφοδοτούν το κλίμα σύγκρουσης.
Μην ανοίγοντας στους Παλαιστίνιους μία προοπτική αξιοπρεπούς εθνικής επιβίωσης, η διεθνής κοινότητα τούς εξωθεί στην απόγνωση και κατ’ επέκταση στα άκρα. Είναι ευθύνη και του Ισραήλ και της Δύσης, που οι ισλαμιστικές οργανώσεις Χαμάς και Τζιχάντ απέκτησαν τόσο μεγάλη λαϊκή απήχηση, εκτοπίζοντας από την πρώτη γραμμή τις εθνικό-απελευθερωτικές οργανώσεις με κοσμική ιδεολογία, όπως η PLO.
Επιδιώκοντας, όμως, τη συντριβή της αντίπαλης πλευράς κι όχι απλώς μία ευνοϊκή γι’ αυτό διπλωματική λύση, το Ισραήλ βολεύθηκε από την άνοδο του ισλαμικού φανατισμού στους κόλπους του παλαιστινιακού λαού. Το εβραϊκό λόμπι έχει χρησιμοποιήσει την άνοδο αυτή ως επιχείρημα, για να πείσει τους Αμερικανούς και ευρύτερα τους Δυτικούς, ότι ο πόλεμος εναντίον της ισλαμικής τρομοκρατίας κρίνεται στη Δυτική Όχθη και στη Γάζα! Με τον τρόπο αυτό το Ισραήλ είχε λυμένα τα χέρια για να εφαρμόσει, εμμέσως πλην σαφώς, μία πολιτική εθνικής κάθαρσης.
ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ
Η τωρινή εισβολή της Χαμάς με την εκτέλεση αμάχων έχει προκαλέσει διεθνώς απολύτως δικαιολογημένο αποτροπιασμό. Πρέπει, ωστόσο, να σημειωθεί, ότι η Δύση δεν έχει δείξει την ίδια ευαισθησία για τα τρομακτικά δεινά που έχει υποστεί ο παλαιστινιακός λαός (κυρίως άμαχοι) από τις κατά καιρούς στρατιωτικές επιχειρήσεις των Ισραηλινών. Ο απολογισμός τους είναι κι αυτός αποτροπιαστικός.
Ο ισραηλινός στρατός έχει σκοτώσει, τραυματίσει και συλλάβει, χιλιάδες Παλαιστινίους. Όχι μόνο στελέχη της Χαμάς και της Τζιχάντ, αλλά και αμάχους. Κάθε τόσο διαλύει τον κρατικό μηχανισμό στη Γάζα, καταστρέφει υποδομές και κατεδαφίζει τεράστιο αριθμό σπιτιών. Το γεγονός ότι οι παλαιστινιακές τρομοκρατικές οργανώσεις έχουν διαπράξει και συνεχίζουν να διαπράττουν αποτρόπαια εγκλήματα, δε δίνει το δικαίωμα στο Ισραήλ να συμπεριφέρεται κατά παρόμοιο τρόπο. Του δίνει, βεβαίως, το δικαίωμα να προστατεύει τον εαυτό του, αλλά σε τελευταία ανάλυση, είναι κράτος, όχι τρομοκρατική οργάνωση, και ως εκ τούτου οφείλει να σέβεται το διεθνές δίκαιο.
Κατά κανόνα, οι καταστροφές τα τελευταία πολλά χρόνια ειδικά στη Γάζα – με θύματα και πολλούς αμάχους – δεν εξυπηρετούν συνήθως στρατιωτικές σκοπιμότητες. Γίνονται ως αντίποινα σε παλαιστινιακές τρομοκρατικές οργανώσεις, οι οποίες με τη σειρά τους γίνονται ως αντίποινα για την κατασκευή παράνομων εβραϊκών οικισμών και άλλων αυθαιρεσιών του Ισραήλ σε βάρος των Παλαιστινίων. Και έτσι ο φαύλος κύκλος του αίματος καλά κρατεί.
Στο πλαίσιο αυτού του φαύλου κύκλου, το εβραϊκό κράτος επιδιώκει με διάφορους τρόπους να εξαναγκάσει όσο το δυνατόν περισσότερους Παλαιστίνιους να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Σ’ αυτό, όμως, έχει σε μεγάλο βαθμό αποτύχει. Παρά τις εφιαλτικές συνθήκες, οι Παλαιστίνιοι κατά κανόνα παρέμειναν, θρηνώντας για τους νεκρούς και τους εξαφανισμένους, για τους τραυματίες και τους φυλακισμένους, για τις καταστραμμένες περιουσίες και για τη θλιβερή τους μοίρα.
Κι όλα αυτά, βεβαίως, με πολλαπλασιασμένο το μίσος και την απόφαση για εκδίκηση να αναδεικνύεται σε ύψιστο σκοπό, που τροφοδοτεί όσο τίποτα άλλο τις τρομοκρατικές επιθέσεις, όπως η τωρινή της Χαμάς. Οι παλαιστινιακές οργανώσεις που καταφεύγουν στην τρομοκρατία δε χρειάζεται να ψάξουν πολύ για εθελοντές. Υπάρχουν αρκετοί, που θέλουν, έστω και θυσιάζοντας τον εαυτό τους, να μετατραπούν σε βόμβες για να συμπαρασύρουν στο θάνατο όσο το δυνατόν περισσότερους Εβραίους, αδιαφορώντας εάν θα σκοτώσουν παιδιά, γυναίκες ή ηλικιωμένους. Το αποτέλεσμα είναι να αναπαράγεται ο φαύλος κύκλος της βίας και του αίματος.
ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ
Ούτε οι δολοφονίες ούτε οι στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ, όμως, έλυσαν το πρόβλημα. Παρά τα τεράστια πλήγματα που έχει υποστεί, οι ένοπλες παλαιστινιακές οργανώσεις με τις τρομοκρατικές πρακτικές παραμένουν ζωντανές και όπως φάνηκε αυτές τις ημέρες, με αναβαθμισμένη επιχειρησιακή ικανότητα. Οι Ισραηλινοί έχουν κερδίσει αλλεπάλληλους πολέμους. Η υπεροχή τους σ’ όλα τα επίπεδα είναι καταλυτική. Παρ’ όλα αυτά, με διαλείμματα, συνεχίζουν να ζουν στην ανασφάλεια και να πληρώνουν το δικό τους φόρο αίματος, όπως δείχνουν και τα τωρινά γεγονότα.
Εμμένοντας στην αναζήτηση στρατιωτικής λύσης σ’ ένα κατ’ εξοχήν πολιτικό πρόβλημα, το Ισραήλ αποφάσισε επιπροσθέτως να κατασκευάσει ένα τείχος στη Δυτική Όχθη, με σκοπό να ελέγχει αυστηρά την είσοδο των Παλαιστινίων στις υπό ισραηλινό έλεγχο περιοχές. Μετατρέποντας τις καθημερινές μετακινήσεις των Παλαιστινίων σε κόλαση, το Ισραήλ αναμφισβήτητα δυσκολεύει τους επίδοξους τρομοκράτες, αλλά ταυτοχρόνως φουντώνει το μίσος των Παλαιστινίων.
Οι Ισραηλινοί αρνούνται να συνειδητοποιήσουν, ότι σε τελευταία ανάλυση, η πολυπόθητη ασφάλεια είναι πολιτικό κι όχι μόνο στρατιωτικό – αστυνομικό μέγεθος. Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να την εγγυηθούν 100%, ακόμα και τα πιο αυστηρά μέτρα καταστολής και αστυνόμευσης. Κάποια στιγμή θα βρεθεί μία ρωγμή, μέσα από την οποία θα διεισδύσει ο τρομοκράτης, που είναι αποφασισμένος να θυσιάσει τη ζωή του για να σκοτώσει όσο το δυνατόν περισσότερους εχθρούς. Ειδικά όταν η απόγνωση πολλαπλασιάζει τον αριθμό των νέων Παλαιστινίων που θέλουν να πάρουν εκδίκηση.
Το Ισραήλ ταπεινώνει και ματώνει κατ’ εξακολούθηση τους Παλαιστίνιους, διαψεύδοντας τις κατά καιρούς ελπίδες τους για ομαλή εξέλιξη προς την κατεύθυνση της αναγνώρισης δικού τους ανεξάρτητου κράτους. Με τον τρόπο αυτό τους εξωθεί στην απόγνωση, στο φανατισμό και στο μίσος. Σ’ αυτές τις συνθήκες και μην έχοντας άλλο τρόπο αντίδρασης στο πλαίσιο αυτής της άνισης σύγκρουσης, οι Παλαιστίνιοι εξωθούνται σε τρομοκρατικές πρακτικές, σ’ έναν ολοκληρωτικό και χωρίς κανόνες πόλεμο.
*Ο Σταύρος Λυγερός έχει εργασθεί σε εφημερίδες (για 23 χρόνια στην Καθημερινή), ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Σήμερα είναι πολιτικός-διπλωματικός σχολιαστής στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN και διευθυντής του ιστότοπου SLpress.gr. Συγγραφέας 16 βιβλίων. Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.
Ολομέτωπη επίθεση στον Άντονι Φάουτσι εξαπέλυσε ο Γερουσιαστής Ραντ Πολ κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής του συνέντευξης στο Fox News. Ο ίδιος, μεταξύ άλλων, επεσήμανε, πως «ανήκει στη φυλακή για το ρόλο του στην προέλευση του κορωνοϊού. Έχουμε τα email του», είπε.
Ο Ρεπουμπλικάνος από το Κεντάκι είπε επίσης, ότι ο Φάουτσι θα αρνηθεί ότι υπήρξε έρευνα κερδοφόρων λειτουργιών στην Κίνα που χρηματοδοτήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια δημόσιων ακροάσεων. «Δημόσια λέει “Α, αν πεις ότι προήλθε από το εργαστήριο, είσαι συνωμοσιολόγος, είσαι τρελός, είναι μια περιθωριακή θεωρία”», είπε. Αλλά κατ’ ιδίαν, λέει… “Είμαστε πολύ ανήσυχοι γιατί ο ιός φαίνεται να είναι χειραγωγημένος. Και είμαστε επίσης πολύ ανήσυχοι γιατί ξέρουμε ότι κάνουν έρευνα λειτουργίας στη Γουχάν”». Ο Ραντ Πολ ετοιμάζει ένα βιβλίο, στο οποίο λέει πως έχει μαζέψει ένα… βουνό αποδείξεων για την προέλευση του κορωνοϊού. Σε ερώτηση για το αν θα έπρεπε να διωχθεί ποινικά ο Φάουτσι απάντησε ως εξής: «Αναμφίβολα, είναι κακούργημα, που τιμωρείται με έως και πέντε χρόνια φυλάκιση. Χωρίς αμφιβολία ανήκει στη φυλακή. Αν δούλευες στην κυβέρνηση Τραμπ θα σε έβαζαν στη φυλακή, αν εργαζόσασταν στην κυβέρνηση Μπάιντεν τείνουν να κοιτάζουν από την άλλη πλευρά», είπε ο Πολ.
Ο λόγος που οι Κυβερνητικοί Γιατροί άλλαξαν το αφήγημά τους για τους εμβολιασμούς
Τις τελευταίες εβδομάδες παρατηρείται μία παγκόσμια τάση, όσον αφορά στα θέματα υγείας και ειδικότερα τους εμβολιασμούς, οι επιστήμονες των εκάστοτε κυβερνήσεων να… επιστρέφουν σταδιακά στην «επιστημονική κανονικότητα», αυτή δηλαδή που όλοι μας γνωρίζαμε για όλη μας τη ζωή έως το 2020, και μετά… άλλαξε όταν ξεκίνησε η πανδημία του Covid-19. Ειδικότερα για τους Έλληνες του Κεμπέκ, που οι περισσότεροι παρακολουθούν τα ελληνικά κανάλια, θα έχει γίνει σίγουρα αντιληπτό μέσα από τα δελτία ειδήσεων, ότι μέλη της Επιτροπής Υγείας της Ελλάδας, όπως για παράδειγμα η Ματίνα Παγώνη και ο Νίκος Τζανάκης, έχουν κάνει στροφή… 360ο όσον αφορά τη διαδικασία που χρειάζεται, ώστε κάποιος εφόσον το επιθυμεί να μεταβεί σε χώρο που θα μπορέσει να εμβολιαστεί, είτε με το νέο εμβόλιο του κορωνοϊού, είτε με αυτό της γρίπης. Κάτι αντίστοιχο γίνεται και στον Καναδά / Κεμπέκ. Τέρμα τα τηλεφωνικά ραντεβού. Για να εμβολιαστείς, πρέπει να πάρεις άδεια από το γιατρό σου. Σε αντίθεση λοιπόν με τα χρόνια της πανδημίας, που δε χρειαζόσουνα την άδεια του γιατρού για να εμβολιαστείς και απλά έκλεινες τηλεφωνικό ραντεβού και πήγαινες και έπαιρνες το εμβόλιο, τώρα η… κασέτα άλλαξε, ή μάλλον επέστρεψε σε μια ορθολογική διαδικασία. Ακούσαμε λοιπόν ότι «μόνο με συνταγή γιατρού πρέπει να εμβολιάζονται οι πολίτες, είτε κατά του κορωνοϊού, είτε κατά της γρίπης» ή πως «δεν μπορεί να πάει οποιοσδήποτε και να πει “σήμερα εμβολιάζομαι” γιατί μπορεί να έχει επιβαρυμένο ιστορικό ή για άλλους λόγους. Δεν μπορούμε όλοι να κάνουμε τους γιατρούς». Στην παρατήρηση μάλιστα της παρουσιάστριας ότι «μέχρι πέρυσι λέγατε ότι όλοι μπορούν να εμβολιαστούν! Στα δύο χρόνια με τον COVID δε ζητούσε κανείς ιστορικό», η απάντηση (Ματίνα Παγώνη) ήταν πως «αυτό έγινε για ένα διάστημα λόγω της φόρτωσης για τον κορωνοϊό». Αν η απάντηση εμπίπτει στους υγειονομικούς κώδικες λόγω της Πανδημίας, αυτό σηκώνει πολλή κουβέντα… Εύλογα κάποιος θα ισχυριστεί, ότι ακόμα και σε περίπτωση πανδημίας, δε θα πρέπει να εξετάζουμε αν κάποιος που έχει συγκεκριμένο ιατρικό ιστορικό, μπορεί να αποκτήσει πρόβλημα από μία ένεση, η οποία ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ βγήκε στην αγορά σε υπερβολικά σύντομο χρονικό διάστημα και έγινε μάλιστα ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ; Και γιατί ΤΩΡΑ να χρειάζεται συνταγογράφηση και ο οικογενειακός γιατρός να έχει λόγο στο να κάνει κάποιος εμβόλιο και αν πρέπει να το κάνει, ενώ στα χρόνια της πανδημίας αυτό δε χρειαζότανε και απλά έκλεινες ραντεβού και πήγαινες και έκανες το εμβόλιο; Πάλι λόγω της… φόρτωσης του ιού; Έτσι λειτουργεί η ιατρική επιστήμη; Προφανώς όχι… Επειδή λοιπόν στα ΝΕΑ μας… αρέσει να κάνουμε σωστά τη δουλειά μας και να… ψάχνουμε το καθετί (δημοσιογραφική έρευνα λέγεται…), θα αποκαλύψουμε το λόγο που οι Κυβερνητικοί Επιστήμονες του τομέα της υγείας έκαναν μία ομολογουμένως θεαματική… περιστροφή. Επειδή πολύ απλά, οι φαρμακευτικές εταιρίες που κατασκευάζουν τα εμβόλια του κορωνοϊού, ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ, άλλαξαν τις οδηγίες και (επιτέλους) μετά από τις εκατομμύρια περιπτώσεις προβλημάτων ασφάλειας παγκοσμίως που έχουν παρατηρηθεί (πάρα πολλές δυστυχώς χωρίς… επιστροφή), δέχτηκαν, αποδέχτηκαν και… παραδέχτηκαν, ότι όντως δύναται τα εμβόλια να προκαλέσουν ζημιές στους παραλήπτες τους (!) – κυρίως μάλιστα καρδιακά θέματα. Διαβάσαμε λοιπόν τις νέες οδηγίες της Pfizer, οι οποίες επί λέξη αναφέρουν τα εξής: «Μετά τον εμβολιασμό με Comirnaty (σ.σ.: η κωδική ονομασία του εμβολίου) υπάρχει αυξημένος κίνδυνος μυοκαρδίτιδας και περικαρδίτιδας», αλλά και «παρατηρήθηκαν συχνότερα μετά το δεύτερο εμβολιασμό και συχνότερα σε νεότερους άνδρες». Σίγουρα στις περισσότερες περιπτώσεις οι ασθενείς ανακάμπτουν, όμως όπως ρητά αναφέρει πλέον η εταιρία «ορισμένα περιστατικά απαιτούσαν υποστήριξη θεραπείας και έχουν παρατηρηθεί θανατηφόρα περιστατικά!». Όταν φτάνει στο σημείο, μία μεγάλη φαρμακευτική όπως η Pfizer, να κάνει αναφορά σε ΑΥΞΗΜΕΝΟ ΚΙΝΔΥΝΟ για μυοκαρδίτιδα – περικαρδίτιδα ή για ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ, τότε είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι αυτά (τα περιστατικά) δεν είναι απλά ένα αριθμός ανθρώπων που δε χρήζει ιδιαίτερης προσοχής αλλά ένας εξαιρετικά μεγάλος αριθμός ανθρώπων παγκοσμίως, που σε κάνει τελικά να σκέφτεσαι, αν όντως τα προηγούμενα χρόνια οι συγκεκριμένες ιατρικές πράξεις έπρεπε να γίνουν υποχρεωτικές ή όχι… Βεβαίως, η «σωστή» απάντηση σε αυτό, έχει να κάνει και με το ατομικό πιστεύω του καθενός από εμάς. Εμείς πάντως σας… εμφανίσαμε το λόγο που οι επιστήμονες – μέλη των Κυβερνήσεων έχουν αρχίσει και αλλάζουν το αφήγημά τους, επανερχόμενοι στην (πράγματι) ορθολογική ιατρική. Σε αυτή την ιατρική επιστήμη, που στο επίκεντρό της πρέπει να είναι οι γιατροί και όχι οι πολιτικοί…
ΕΔΩ μπορεί να δει κανείς τις νέες οδηγίες της Pfizer στην αγγλική γλώσσα: https://www.comirnaty.com/twelve-years-and-older
Για να επιλέξετε σε ποια χώρα και γλώσσα θέλετε να το διαβάσετε (και στα ελληνικά) ο σύνδεσμος είναι ΕΔΩ: https://www.cvdvaccine.com/
Η Ελλάδα σύρεται διαχρονικά πίσω από τις κινήσεις που κάνει ο Ερντογάν και η Τουρκία.
○ Όποτε του «καπνίσει» του Ερντογάν να μας βρίσει το κάνει, και η Ελλάδα το πολύ-πολύ να βγάλει καμία ανακοίνωση. Πάντως, προσαρμόζει τις κινήσεις της ανάλογα με αυτό που κάνει ή λέει ο Ερντογάν.
○ Όποτε του «καπνίσει» του Ερντογάν να βγάλει ερευνητικά πλοία ή γεωτρύπανα στην ΑΟΖ της Κύπρου και τη μη οριοθετημένη αλλά με βάση το διεθνές δίκαιο ελληνική ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο τα βγάζει, και η Ελλάδα παρακολουθεί και προσαρμόζει τις κινήσεις της ανάλογα με αυτό που έχει αποφασίσει ο Ερντογάν.
○ Όποτε του «καπνίσει» του Ερντογάν να υπογράψει εξοφθάλμως παράνομα μνημόνια με τη Λιβύη το κάνει, χωρίς να υπολογίζει την αντίδραση της Ελλάδας, η οποία ούτως ή άλλως είναι υποτονική και τελικά άνευ σημασίας γι’ αυτόν.
○ Όποτε του «καπνίσει» του Ερντογάν να χωρίσει στη μέση του Αιγαίο με το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» το κάνει, και φωτογραφίζεται σε σχετικό χάρτη, χωρίς να υπολογίζει την αντίδραση της Ελλάδας, η οποία ούτως ή άλλως είναι υποτονική και τελικά άνευ σημασίας γι’ αυτόν.
○ Όποτε του καπνίσει του Ερντογάν να απειλήσει την Ελλάδα και την ίδια την πρωτεύουσα Αθήνα με τους πυραύλους Ταϊφούν, το κάνει, χωρίς να υπολογίζει την αντίδραση της Ελλάδας, η οποία ούτως ή άλλως είναι υποτονική και τελικά άνευ σημασίας γι’ αυτόν.
○ Όποτε του καπνίσει του Ερντογάν να απειλήσει τους Έλληνες ότι θα μας πνίξει στο Αιγαίο, όπως έγινε το 1922, το κάνει, χωρίς να υπολογίζει την αντίδραση της Ελλάδας, η οποία ούτως ή άλλως είναι υποτονική και τελικά άνευ σημασίας γι’ αυτόν.
○ Όποτε του καπνίσει του Ερντογάν να τείνει χείρα φιλίας το κάνει και η Ελλάδα ανταποκρίνεται, όπως καλή ώρα γίνεται τώρα.
Από τα παραπάνω, στα οποία μπορούν να προστεθούν κι άλλα τόσα, προκύπτει αβίαστα το εξής συμπέρασμα: Η Τουρκία του Ερντογάν τις περισσότερες φορές έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων και η Ελλάδα προσπαθεί κάθε φορά να προσαρμόσει την αντίδρασή της, ανάλογα με την πρωτοβουλία που έχει πάρει η Άγκυρα.
Αποτελεί δε κανόνα, ότι αυτός που έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων σε έναν αγώνα, βγαίνει συνήθως κερδισμένος.
Πάμε τώρα στο «παράθυρο ευκαιρίας» που είχε την… καλοσύνη να μας ανοίξει ο πολυχρονεμένος Ερντογάν πασάς, το οποίο, μάλιστα, όπως μας λένε τέσσερις ακαδημαϊκοί, οι οποίοι μάλλον δεν έχουν υπόψη τους το ουκ εν τω πολλώ το ευ, δεν πρέπει να το χάσουμε, γιατί όσο περνάει ο καιρός, οι συσχετισμοί εξελίσσονται εις βάρος μας και υπέρ της Τουρκίας!!!
Πέραν των τριών αξόνων που αποφασίστηκε να κινηθούμε το επόμενο διάστημα, η όλη ουσία κρύβεται στο συνυποσχετικό που θα υπογράψουν οι δύο χώρες, για να πάμε στη Χάγη, η οποία όπως μας λέει ο κ. Μητσοτάκης είναι μακριά.
Τι θα συμπεριλαμβάνει το συνυποσχετικό;
Πάντως, αφού η Ελλάδα δεν κατόρθωσε να πείσει την Αλβανία, μια χώρα χωρίς ένοπλες δυνάμεις, χωρίς πολεμικό ναυτικό και πολεμική αεροπορία, να υπογράψει συνυποσχετικό για το ίδιο θέμα, πώς θα κατορθώσει να πείσει την Τουρκία, η οποία και ισχυρότερη της Αλβανίας είναι και έχει εκδηλώσει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο, οι οποίες συνίστανται στα εξής:
○ Πρώτον, η Ελλάδα δεν έχει δικαίωμα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 νμ και αν το κάνει η Τουρκία θα της κηρύξει τον πόλεμο, με βάση απόφαση της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης του 1995 που ισχύει μέχρι σήμερα.
○ Δεύτερον, τα νησιά δε δικαιούνται ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα, πέραν των χωρικών υδάτων (6 νμ) εξ ου και το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» που χωρίζει το Αιγαίο στη μέση.
○ Τρίτον, τα νησιά πρέπει να είναι αποστρατιωτικοποιημένα, με βάση πρόνοιες των Συνθηκών Λοζάνης γι’ αυτά του Β. Αιγαίου, και Παρισίων για τα Δωδεκάνησα.
○ Τέταρτον, η Ελλάδα έχει καταλάβει 18 «τουρκικά» νησιά στο Αιγαίο και τα έχει στρατιωτικοποιήσει.
○ Πέμπτον, στο Αιγαίο υπάρχουν 157 νησιά, βραχονησίδες και βράχοι «αμφισβητούμενης κυριαρχίας» (EGEAYDAAK), θέμα που θεωρείται «κλειδί για το πρόβλημα του Αιγαίου» και το οποίο θα πρέπει να ρυθμιστεί.
Άρα, για να πάμε στο συνυποσχετικό, θα πρέπει με κάποιον τρόπο είτε να εξαφανιστούν τα παραπάνω είτε να μπουν στο συνυποσχετικό…
Η εκτίμηση που υπάρχει είναι ότι σταδιακά, με διφορούμενες φράσεις, όπως «υποχωρήσεις σε θέματα που θεωρούνται ότι είναι εθνικής κυριαρχίας» και «μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι διαφωνούμε σε εδαφικά ζητήματα», μετρούνται οι αντιδράσεις της κοινής γνώμης και ακολουθεί το «μασάζ» από στρατευμένους ακαδημαϊκούς και δημοσιογράφους.
Έτσι, βήμα – βήμα, μασάζ το μασάζ, όταν προετοιμαστεί κατάλληλα η κοινή γνώμη και έχουν εξασφαλιστεί ΚΑΙ σε κοινοβουλευτικό επίπεδο οι κατάλληλες συνθήκες, θα εμφανιστεί το συνυποσχετικό και η Χάγη. Ετοιμαστείτε…
*Ο Σάββας Καλεντερίδης (Βέργη Σερρών, 1960) είναι Έλληνας αξιωματικός εν αποστρατεία, πρώην πράκτορας της ΕΥΠ και μετέπειτα συγγραφέας και γεωστρατηγικός αναλυτής
Οι Έλληνες στις κάλπες για Δημάρχους – Περιφερειάρχες
Αντίστροφη μέτρηση για τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, οι οποίες διεξάγονται σε μία περίοδο που ανέδειξε με «ηχηρό» τρόπο τον κομβικό ρόλο της Αυτοδιοίκησης στις ζωές των πολιτών. Η ψηφοφορία για την ανάδειξη των δημοτικών και περιφερειακών Αρχών θα διεξαχθεί την Κυριακή 8 Οκτωβρίου και σε περίπτωση που κανένας συνδυασμός δεν πλειοψηφήσει, η διαδικασία θα επαναληφθεί την Κυριακή 15 του μηνός.
Στις επικείμενες εκλογές επανέρχεται το πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα ανάδειξης των αιρετών οργάνων των ΟΤΑ μετά την εφαρμογή, κατά τις προηγούμενες αυτοδιοικητικές του 2019, του εκλογικού συστήματος της απλής αναλογικής. Επιτυχών θεωρείται ο συνδυασμός που θα πλειοψηφήσει με ποσοστό μεγαλύτερο του 43% του συνόλου των έγκυρων ψηφοδελτίων.
Στην περίπτωση που κανένας συνδυασμός δε συγκεντρώσει το ποσοστό αυτό στον α’ γύρο, διενεργείται επαναληπτική ψηφοφορία, μεταξύ των υποψήφιων δημάρχων των δύο συνδυασμών που έλαβαν τις περισσότερες ψήφους. Είσοδο στο δημοτικό ή περιφερειακό συμβούλιο εξασφαλίζει ο συνδυασμός που στον α’ γύρο έλαβε ποσοστό τουλάχιστον 3%.
Οι νέες Αρχές θα εγκατασταθούν στις θέσεις τους την 1η Ιανουαρίου 2024 και η θητεία τους, που θα είναι πενταετής, θα λήξει στις 31 Δεκεμβρίου 2028.
Τη διοίκηση ή απλά την είσοδο στα δημοτικά συμβούλια των 332 δήμων της χώρας, διεκδικούν συνολικά 1.222 συνδυασμοί, ενώ για τις 13 περιφέρειες 78 συνδυασμοί.
Τις συνολικά 8.481 θέσεις στα δημοτικά συμβούλια διεκδικούν 63.906 υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι, δηλαδή η αναλογία είναι μία θέση προς 7,5 υποψηφίους. Αντίστοιχα, το σταυρό προτίμησης για τις 611 θέσεις στα περιφερειακά συμβούλια ζητούν από τους ψηφοφόρους 7.395 υποψήφιοι περιφερειακοί σύμβουλοι, που σημαίνει ότι κάθε μία θέση τη διεκδικούν 12 υποψήφιοι.
Ο μεγαλύτερος αριθμός υποψηφίων (80.465) είναι για τις δημοτικές κοινότητες. Σημειώνεται ότι η ξεχωριστή κάλπη, που χρησιμοποιήθηκε στις προηγούμενες εκλογές για την εκλογή κοινοτικών συμβουλίων, καταργήθηκε. Όπως ίσχυε έως τότε, έτσι και στις προσεχείς εκλογές, οι υποψήφιοι πρόεδροι και σύμβουλοι δημοτικών κοινοτήτων εντάσσονται στους συνδυασμούς των υποψηφίων δημάρχων.
Οι δημοτικές κοινότητες με μόνιμο πληθυσμό έως 200 κατοίκους εκλέγουν μονομελές όργανο, τον πρόεδρο της κοινότητας. Δημοτικές κοινότητες με πληθυσμό μεταξύ 201 και 2000 κατοίκων εκλέγουν τριμελές συμβούλιο, με βάση τα αποτελέσματα των εκλογών σε τοπικό επίπεδο. Σε δημοτικές κοινότητες με πληθυσμό μεγαλύτερο των 2.000 κατοίκων, την πλειοψηφία στο συμβούλιο δημοτικής κοινότητας έχει ο συνδυασμός του εκλεγμένου δημάρχου του οικείου δήμου.
Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι δημότες που έχουν συμπληρώσει το 17ο έτος της ηλικίας τους, δηλαδή έχουν γεννηθεί μέχρι και 31 Δεκεμβρίου 2006 και είναι εγγεγραμμένοι στον εκλογικό κατάλογο του δήμου. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές συμμετέχουν και οι πολίτες των λοιπών 26 κρατών – μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίοι δεν έχουν την ελληνική ιθαγένεια, αλλά κατοικούν στην Ελλάδα, έχουν συμπληρώσει το 17ο έτος της ηλικίας τους και είναι εγγεγραμμένοι στους ειδικούς εκλογικούς καταλόγους του δήμου όπου κατοικούν, μέχρι και τις 30 Ιουνίου 2023.
Για τις αυτοδιοικητικές εκλογές δεν ισχύουν οι ειδικοί εκλογικοί κατάλογοι ετεροδημοτών, αποδήμων, ναυτικών και κρατουμένων, που ισχύουν για τις βουλευτικές εκλογές, τις ευρωεκλογές και τα δημοψηφίσματα. Αυτό σημαίνει, ότι οι εκλογείς μπορούν να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα μόνο στους δήμους, στους εκλογικούς καταλόγους των οποίων είναι εγγεγραμμένοι.
Οι εκλογείς μπορούν να ενημερώνονται για τον τόπο όπου θα ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα, μέσω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας του υπουργείου Εσωτερικών «Μάθε πού Ψηφίζεις», που βρίσκεται στο σύνδεσμο https://mpp.ypes.gov.gr/.
Για τον ίδιο σκοπό, έχει τεθεί σε λειτουργία τηλεφωνικό κέντρο στον αριθμό 2131361500 με δυνατότητα εξυπηρέτησης 30 ταυτόχρονων καλούμενων και λειτουργεί καθημερινά από τις 08.00 έως τις 20.00.
Είναι γεγονός αναμφισβήτητο και αναντίρρητο, ότι ζούμε σε έναν κόσμο πολύ διαφορετικό από αυτόν τον προκατόχων μας.
Η τεχνολογία, που προήλθε από την έκρηξη της γνώσης της δεκαετίας του 1960, έχει φέρει μία ριζική παγκόσμια επανάσταση. Οι επιστήμονες, οι επιχειρηματίες, οι εκπαιδευτικοί και οι πολιτικοί, φαίνεται να λειτουργούν με την πεποίθηση ότι δεδομένου του επαρκούς χρόνου, της γνώσης και των πόρων, η ανθρωπότητα θα μπορούσε να λύσει όλα τα προβλήματα.
Ωστόσο με όλες τις προόδους, αντιμετωπίζουμε αυξημένους κινδύνους. Η απειλή ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος εξακολουθεί να υπάρχει. Η τρομοκρατία είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα. Η βία στη Μέση Ανατολή (και όχι μόνο) συνεχίζεται. Έχουμε εθνοτικές συγκρούσεις στην Αφρική. Η οικονομία των ανεπτυγμένων χωρών κλυδωνίζεται στο χείλος της καταστροφής. Η ηθική συνεχίζει να εκφυλίζεται ταχύτατα. Η πάλαι ποτέ σταθερή κοινωνία μας καταρρέει.
Ένας σημαντικός λόγος, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι στην εποχή της επιστημονικής μας προόδου, ο θεσμός της οικογένειας αποσυντίθεται. Τα αυξανόμενα ποσοστά διαζυγίων είναι πλέον ο κανόνας σε όλο το δυτικό κόσμο.
Οι στατιστικές δείχνουν, ότι τουλάχιστον πέντε στους δέκα νέους γάμους καταλήγουν σε διαζύγιο. Το διαζύγιο, μαζί με τον αυξανόμενο ρυθμό παιδιών που γεννιούνται εκτός γάμου, έχει δημιουργήσει μεγάλο αριθμό μονογονεϊκών οικογενειών. Πολλά σπίτια διευθύνονται από ανύπαντρες μητέρες, οι οποίες είναι υποχρεωμένες να εργαστούν για να στηρίξουν την οικογένεια.
Η πιθανότητα αποτυχίας ενός δεύτερου γάμου, εξ άλλου, είναι υψηλότερη από ότι στον πρώτο γάμο, με αποτέλεσμα αρκετά παιδιά να βιώνουν πολλούς χωρισμούς με την πάροδο των χρόνων.
Οι στατιστικές δείχνουν επίσης, ότι το 40% των παιδιών δε ζουν με τους βιολογικούς τους πατέρες. Η απλή αλήθεια είναι, ότι τα παιδιά χρειάζονται και τους δύο βιολογικούς γονείς τους για να μεγαλώσουν ψυχικά και συναισθηματικά υγιή.
Η γονική σχέση μητέρας – πατέρα, σύμφωνα με εξειδικευμένους ψυχοθεραπευτές, παρέχει στα παιδιά ένα ολοκληρωμένο μοντέλο του γάμου. Τα κορίτσια χρειάζονται την παρουσία του πατέρα τους για να επιβεβαιώσουν τη θηλυκότητα τους και να δημιουργήσουν τελικά ένα δεσμό με έναν άνδρα, και τα αγόρια χρειάζονται το παράδειγμα του πατέρα τους, για να εξελιχθούν σε ισχυρούς ανεξάρτητους άνδρες, ικανούς να μεγαλώσουν οικογένειες.
Από ορισμένες απόψεις, ο πόλεμος κατά των ετεροφυλόφιλων (μεταμφιεσμένων ως γυναικεία δικαιώματα και δικαιώματα των ομοφυλόφιλων) έχει σχεδιαστεί για να αποσταθεροποιήσει την κοινωνία και να καταστρέψει την πυρηνική οικογένεια.
Σημαντικό ρόλο επίσης παίζει και η επίδραση του φεμινιστικού κινήματος στην ηγεσία. Η ανδρική ηγεσία, ειδικά ο ρόλος τού πατέρα, δέχεται συστηματική επίθεση εδώ και δεκαετίες. Είναι αλήθεια, ότι η ανδρική εξουσία μπορεί να γίνει κατάχρηση. Ωστόσο, η θετική ενέργεια, η αποφασιστικότητα και η δράση, λύνουν τα όποια προβλήματα της κοινωνίας.
Η κοινωνία, σύμφωνα με τη νέα ορολογία, έχει μετατραπεί σε μία «προοδευτική» ομάδα που επιχειρεί να αναδιοργανώσει την ανθρώπινη φυλή και κοινωνία, για να υπηρετήσει μία νέα τάξη πραγμάτων…
«Σχεδόν όλοι οι κάτοικοι του Ναγκόρνο-Καραμπάχ έχουν φύγει», αναφέρει η κυβέρνηση της Αρμενίας
Η έξοδος των Αρμενίων έχει σχεδόν αδειάσει το Ναγκόρνο – Καραμπάχ από κατοίκους, μετά την επίθεση του Αζερμπαϊτζάν και την εντολή στους μαχητές της αποσχισθείσας περιοχής να αφοπλιστούν, δήλωσε το Σάββατο 30/9 η αρμενική κυβέρνηση. Η Ναζέλι Μπαγκντασαριάν, εκπρόσωπος Τύπου του πρωθυπουργού της Αρμενίας, Νικόλ Πασινιάν, δήλωσε ότι 100.417 άνθρωποι έφτασαν στην Αρμενία από το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, το οποίο είχε πληθυσμό περίπου 120.000 κατοίκων, πριν το Αζερμπαϊτζάν ανακτήσει την περιοχή με μια αστραπιαία επίθεση πριν από περίπου δύο εβδομάδες. Συνολικά 21.043 οχήματα έχουν διασχίσει τη γέφυρα Χάκαρι, η οποία συνδέει την Αρμενία με το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, από την περασμένη εβδομάδα, δήλωσε η κα Μπαγκντασαριάν, με αποτέλεσμα η κίνηση να μπλοκάρει στις στροφές του ορεινού φιδογυριστού δρόμου, που είναι η μόνη διαδρομή προς την Αρμενία, καθυστερώντας ακόμα και για μέρες τη διέλευση. Η αποχώρηση άνω του 80% του πληθυσμού του Ναγκόρνο-Καραμπάχ εγείρει ερωτήματα, σχετικά με τα σχέδια του Αζερμπαϊτζάν για το θύλακα που αναγνωρίστηκε διεθνώς ως μέρος της επικράτειάς του. Η αυτονομιστική κυβέρνηση της περιοχής από την αρμενική εθνότητα δήλωσε την Πέμπτη 28/9 ότι θα αυτοδιαλυθεί μέχρι το τέλος του έτους, μετά από τις τριακονταετείς προσπάθειές της για ανεξαρτησία. Ο κος Πασινιάν ισχυρίστηκε ότι η έξοδος των εθνοτικών Αρμενίων ισοδυναμεί με «άμεση πράξη εθνοκάθαρσης και στέρησης των ανθρώπων από την πατρίδα τους». Το υπουργείο Εξωτερικών του Αζερμπαϊτζάν απέρριψε σθεναρά το χαρακτηρισμό, λέγοντας ότι η μαζική μετανάστευση των κατοίκων της περιοχής ήταν «προσωπική και ατομική τους απόφαση και δεν έχει καμία σχέση με αναγκαστική μετεγκατάσταση». Σε μια σχετική εξέλιξη, οι αρχές του Αζερμπαϊτζάν συνέλαβαν την Παρασκευή 29/9 τον πρώην υπουργό Εξωτερικών της αυτονομιστικής κυβέρνησης του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, τον προεδρικό σύμβουλο Νταβίντ Μπαμπαγιάν, όπως ανακοίνωσε το Σάββατο 30/9 η Γενική Εισαγγελία του Αζερμπαϊτζάν. Η σύλληψη του κου Μπαμπαγιάν ακολούθησε τη σύλληψη από τη συνοριοφυλακή του Αζερμπαϊτζάν του πρώην επικεφαλής της αυτονομιστικής κυβέρνησης του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, υπουργού Εξωτερικών, Ρουμπέν Βαρντανιάν, ενώ προσπαθούσε να περάσει στην Αρμενία την Τετάρτη 27/9. Οι συλλήψεις φαίνεται να αντικατοπτρίζουν την πρόθεση του Αζερμπαϊτζάν να επιβάλει γρήγορα τον έλεγχό του στην περιοχή μετά τη στρατιωτική επίθεση. Κατά τη διάρκεια των τριακονταετών συγκρούσεων στην περιοχή, το Αζερμπαϊτζάν και οι αυτονομιστές που υποστηρίζονταν από την Αρμενία έχουν κατηγορήσει ο ένας τον άλλον για στοχευμένες επιθέσεις, σφαγές και άλλες φρικαλεότητες, αφήνοντας τους ανθρώπους και στις δύο πλευρές βαθιά καχύποπτους και φοβισμένους. Αν και το Αζερμπαϊτζάν δεσμεύτηκε να σεβαστεί τα δικαιώματα των Αρμενίων του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, οι περισσότεροι εγκαταλείπουν τη χώρα επειδή δεν εμπιστεύονται τις αρχές του Αζερμπαϊτζάν ότι θα τους συμπεριφερθούν ανθρώπινα ή ότι θα τους εγγυηθούν τη γλώσσα, τη θρησκεία και τον πολιτισμό τους. Μετά από έξι χρόνια αυτονομιστικών αγώνων που έληξαν το 1994, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, το Ναγκόρνο-Καραμπάχ περιήλθε υπό τον έλεγχο των δυνάμεων των εθνοτικών Αρμενίων, με την υποστήριξη της Αρμενίας. Στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια ενός πολέμου έξι εβδομάδων το 2020, το Αζερμπαϊτζάν πήρε πίσω τμήματα της περιοχής στα όρη του νότιου Καυκάσου μαζί με τα γύρω εδάφη που οι αρμενικές δυνάμεις είχαν διεκδικήσει νωρίτερα. Το Δεκέμβριο 2020, το Αζερμπαϊτζάν απέκλεισε το διάδρομο Λάτσιν, το μοναδικό δρόμο που συνδέει το Ναγκόρνο-Καραμπάχ με την Αρμενία, κατηγορώντας την αρμενική κυβέρνηση ότι τον χρησιμοποιεί για παράνομες αποστολές όπλων στις αυτονομιστικές δυνάμεις της περιοχής. Αποδυναμωμένες από τον αποκλεισμό και με την ηγεσία της Αρμενίας να αποστασιοποιείται από τη σύγκρουση, οι αρμενικές δυνάμεις στην περιοχή συμφώνησαν να καταθέσουν τα όπλα σε λιγότερο από 24 ώρες μετά την έναρξη της επίθεσης του Αζερμπαϊτζάν. Ξεκίνησαν συνομιλίες μεταξύ αξιωματούχων στην πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν Μπακού και των αυτονομιστικών αρχών του Ναγκόρνο-Καραμπάχ για την «επανένταξη» της περιοχής στο Αζερμπαϊτζάν.
