Home Blog Page 19

Γιατί η συμφωνία ΕΕ-Mercosur απειλεί με εξαφάνιση την ελληνική γεωργία και κτηνοτροφία

0

Φθηνά προϊόντα που πολλές φορές είναι και υψηλής ποιότητας και σε πολύ χαμηλές τιμές θα εκτοπίσουν αντίστοιχα ελληνικά στις ευρωπαϊκές και εγχώριες αγορές

Η συμφωνία Mercosur-EE είναι επιζήμια για τους Έλληνες αγρότες και για όλη την ελληνική κοινωνία και δημιουργείται η απορία, γιατί η κυβέρνηση έσπευσε να πει «ναι» στη δημιουργία μίας ζώνης ελεύθερων συναλλαγών, η οποία εκθέτει την Ελλάδα και την ελληνική οικονομία. Γιατί η Ελλάδα δεν πουλάει αεροπλάνα και αυτοκίνητα όπως η Γερμανία, η Ιταλία και η Γαλλία, για να περιμένει κάποια ωφέλεια από μία τέτοια συμφωνία.
Στην πραγματικότητα, ότι και αν συζητήσουν κυβέρνηση και αγρότες στην παρούσα φάση δεν έχει καμία σημασία πλέον, καθώς η συμφωνία ελεύθερων (δηλαδή αδασμολόγητων) συναλλαγών της Ε.Ε. με μια αγορά 270 εκατ. κατοίκων, που στην πραγματικότητα είναι άνω του μισού δισεκατομμυρίου, αν συνυπολογιστούν οι συνδεδεμένες χώρες της Λατινικής Αμερικής, θα τους εκθέσει σε έναν ανταγωνισμό που κυριολεκτικά θα τους συντρίψει. Γιατί ότι κι αν πουλάνε και όσο χαμηλά αν το κοστολογούνε, ο… Πεπίτο και ο… Ροντρίγκο από την Αργεντινή, θα το πουλάνε σε ακόμα χαμηλότερες τιμές.
Αξίζει να σημειωθεί, ότι η έγκρισή της με ειδική πλειοψηφία καταργώντας τον κανόνα της ομοφωνίας, την επιβάλει με «νταϊλίκι» και σε αυτούς που την πολέμησαν. Οι αναλυτικές εξηγήσεις που έσπευσε να δώσει το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης την τελευταία στιγμή – μόλις μια μέρα πριν ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στο Συμβούλιο της Ε.Ε. υπερψηφίσει με άλλες 20 χώρες τη συμφωνία – για το πόσο καλά έχουν προστατευτεί 21 ελληνικά προϊόντα ΠΟΠ δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.
Στην ιστοσελίδα του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης έχουν γραφτεί μόλις τρεις αναφορές!
15/7/2019: Ο τότε υπουργός Μάκης Βορίδης, με αφορμή τη συμμετοχή του στο Συμβούλιο Υπουργών Γεωργίας της Ε.Ε. επισημαίνει την ανάγκη εκπόνησης «μελέτης για τη σωρευτική επίδραση των παραχωρήσεων» στο πλαίσιο της συμφωνίας Mercosur.
17/11/2020: Σε συμβούλιο υπουργών της Ε.Ε. η τότε υφυπουργός Φωτεινή Αραμπατζή ανέφερε ότι «δεν μπορούν να ισχύουν άλλα, αυστηρότερα standards για τους Ευρωπαίους αγρότες και άλλα για τους αγρότες των χωρών Mercosur» και θύμισε τις αρνητικές συνέπειες της κατάργησης του συστήματος των τιμών εισόδου για τα οπωροκηπευτικά σε άλλες συμφωνίες με τρίτες χώρες.
9/4/2025: Ο Κώστας Τσιάρας στο Φόρουμ των Δελφών προειδοποιούσε, ότι ενδεχόμενη είσοδος της Ουκρανίας στην Ε.Ε. ή «νέες εμπορικές συμφωνίες τύπου Mercosur μπορεί να οδηγήσουν σε συνολική αναδιάταξη τον πρωτογενή τομέα».
Προφανώς με αυτή την αόριστη λέξη ο υπουργός ήθελε να κρύψει το κακό που έρχεται για τους Έλληνες αγρότες. Γιατί η αναδιάταξη από μόνη της δε λέει τίποτα.
Το διμερές εμπόριο Ε.Ε. – Mercosur ξεπερνά τα 110 δισ. το χρόνο – ελάχιστα πλεονασματικό υπέρ των τεσσάρων χωρών της Λατινικής Αμερικής – αλλά αυτό σε ότι αφορά την Ελλάδα είναι παραπλανητικό, καθώς ο όγκος του εμπορίου της χώρας με τις δύο μεγαλύτερες της Mercosur, Βραζιλία και Αργεντινή, ήταν 770 εκατ. δηλαδή μόλις 0,007% του συνολικού εμπορίου Ε.Ε. – Mercosur.
Το εμπορικό έλλειμμα εις βάρος της Ελλάδας με τις δύο χώρες αυτό καθ’ αυτό είναι τεράστιο, καθώς η Ελλάδα εξάγει μόλις 124 εκατ. και εισάγει 639 εκατ. ευρώ! Από αυτά, μόλις 34 εκατ. ευρώ αντιστοιχούν σε αγροτικά προϊόντα, ενώ Βραζιλία και Αργεντινή εξάγουν στην Ελλάδα σχεδόν 15πλάσιας αξίας αγροτικά προϊόντα. Τώρα που αυτές θα απελευθερωθούν, το έλλειμμα θα διογκωθεί.
Το ακόμα χειρότερο για τους Έλληνες αγρότες είναι, πως οι περιορισμοί στους δασμούς θα αφορούν προϊόντα που παράγει και πουλάει η Ελλάδα και μάλιστα σε μεγάλες ποσότητες: πουλερικά, μέλι, ρύζι, καλαμπόκι, ζάχαρη, λεμόνια, κρασιά, σταφύλια, πεπόνια, καρπούζια, αβοκάντο κ.ά.
Στην Ελλάδα ας υποτεθεί ότι τα ελληνικά προϊόντα θα διατηρήσουν τις θέσεις τους, στο χώρο της ΕΕ όμως τα πράγματα θα γίνουν τραγικά. Οι Ευρωπαίοι καταναλωτές θα στραφούν στο φθηνότερο, μαντέψτε ποιος θα είναι αυτός.
Και πάμε στο «καλύτερο» που είναι το κόστος παραγωγής και είναι αυτό το οποίο ο Έλληνας αγρότης δεν μπορεί να ανταγωνιστεί.
Η διαφορά του κόστους παραγωγής μεταξύ Ελλάδας και των χωρών της Mercosur. Εκεί παράγουν σε αχανείς εκτάσεις! Εδώ σε ότι είναι διαθέσιμο.
Στην πτηνοτροφία, η Ελλάδα έχει ετήσια παραγωγή 250.000 τόνων. Από το πρώτο έτος στην Ε.Ε. θα εισάγονται αδασμολόγητοι 180.000 τόνοι! Στο καλαμπόκι, έναντι 1,3 εκατ. τόνων εγχώριας παραγωγής, θα εισάγονται από τη Mercosur στην Ε.Ε. αδασμολόγητοι και γενετικά τροποποιημένοι 1 εκατ. τόνοι! Αλήθεια, το εξήγησε κανείς στους πολίτες, ότι από εδώ και στο εξής θα τρέφονται με μεταλλαγμένα προϊόντα;
Η Ελλάδα παράγει 25.000 τόνους μέλι, περίπου το 10% όλης της Ε.Ε., αλλά τώρα θα έχει να αντιμετωπίσει τον αθέμιτο ανταγωνισμό 45.000 αδασμολόγητων τόνων από Mercosur! Στο αποφλοιωμένο ρύζι, που η χώρα μπορεί να εξάγει στην Ε.Ε. τους 100.000 από τους 160.000 τόνους που παράγει κάθε χρόνο, στην πρώτη πενταετία της συμφωνίας θα έχει να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό των 60.000 τόνων από Mercosur. Τα ίδια λίγο έως πολύ θα συμβούν και στα εσπεριδοειδή.
Σε ότι αφορά την εγχώρια κτηνοτροφία, εκεί πρόκειται περί τραγωδίας, καθώς η συρρίκνωση είναι δραματική λόγω ζωονόσων αλλά και του σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ – και ποιον θα έχουν να αντιμετωπίσουν οι εξαθλιωμένοι Έλληνες κτηνοτρόφοι; Την Αργεντινή, η οποία παράγει κρέας πολύ υψηλής ποσότητας και σε τεράστιες ποσότητες. Άλλωστε, όλοι στον πλανήτη γνωρίζουν τις φημισμένες αργεντίνικες μπριζόλες. Με το εγχώριο κρέας στην Ελλάδα να είναι πλέον είδος πολυτελείας, γίνεται κατανοητό πως τα κτηνοτροφικά προϊόντα της Αργεντινής θα κάνουν κυριολεκτικά «πάρτι».
© PRONEWS.GR

Η περίπτωση Μαδούρο συνήθης πρακτική των ΗΠΑ

0

Εδώ και δύο αιώνες οι ΗΠΑ καταφεύγουν στην ίδια πρακτική με τον Μαδούρο όταν θεωρήσουν ότι «απειλούνται» τα συμφέροντά τους ◙ Οι 19+1 περιπτώσεις που δόθηκε εντολή για «εισβολή/απαγωγή»

Του Αντώνη Μπότσικα

Με τη διαταγή του Ντόναλντ Τραμπ για εισβολή στη Βενεζουέλα και σύλληψη του Νικολά Μαδούρο, πολλοί έχουν σπεύσει να προσδώσουν αποκλειστικά την ευθύνη στο πρόεδρο των ΗΠΑ. Είναι όμως έτσι;

Όταν μιλάμε για τις ΗΠΑ, και ειδικότερα για την εξωτερική της πολιτική, καλό είναι να καταφεύγουμε και σε ιστορικές πληροφορίες, όσον αφορά το παρελθόν. Χωρίς να έχουμε καμία απολύτως διάθεση να «αθωώσουμε» τον Ντόναλντ Τραμπ, πρέπει παρ’ όλα αυτά να αποδώσουμε «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι».
Ψάξαμε λοιπόν και βρήκαμε, ήδη από την… αρχή της ιστορίας των ΗΠΑ και τον πρώτο πρόεδρο Τζορτζ Ουάσιγκτον, πόσες φορές έχει συμβεί το ίδιο. Το αποτέλεσμα εντυπωσιάζει και δείχνει ότι όχι μόνο ανάλογες περιπτώσεις υπήρξαν πολλές, αλλά ότι ουσιαστικά, αποτελούν συνήθη πρακτική των ΗΠΑ και προσδιορίζουν σε μεγάλο βαθμό την εξωτερική της πολιτική.
Πάμε λοιπόν να δούμε, πόσες φορές ιστορικά πρόεδρος των ΗΠΑ έχει διατάξει την εισβολή σε άλλο κράτος και την απαγωγή/εκτέλεση άλλου ηγέτη. Μάλιστα, τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας των ΗΠΑ, αυτό συνέβη και στο εσωτερικό των Πολιτειών, λόγω μεταξύ τους προστριβών. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

18ΟΣ ΚΑΙ 19ΟΣ ΑΙΩΝΑΣ

Περίοδος Τζορτζ Ουάσιγκτον (1794): Κατά τη διάρκεια της «Επανάστασης του Ουίσκι» (Whiskey Rebellion), ο Ουάσιγκτον έγινε ο μόνος εν ενεργεία Πρόεδρος που ηγήθηκε προσωπικά στρατευμάτων για να καταστείλει μια εξέγερση και να συλλάβει τους ηγέτες της εντός της επικράτειας.

Τόμας Τζέφερσον (1807): Διέταξε τη σύλληψη του πρώην Αντιπροέδρου του, Άαρον Μπερ, ο οποίος κατηγορήθηκε ότι οργάνωσε στρατιωτική εκστρατεία για να καταλάβει εδάφη και να ιδρύσει δικό του κράτος. Η σύλληψη έγινε από ομοσπονδιακά στρατεύματα.

Άντριου Τζάκσον (1832): Διέταξε στρατιωτική δράση κατά του αρχηγού Black Hawk των ιθαγενών, οδηγώντας στην ήττα και τη σύλληψή του, με σκοπό τον έλεγχο των εδαφών τους.

Πόλεμος ΗΠΑ-Μεξικού (1846-1848): Υπό τον Πρόεδρο Τζέιμς Πολκ, οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Μεξικό, κατέλαβαν την Πόλη του Μεξικού και ανάγκασαν την κυβέρνηση σε παραίτηση και την παραχώρηση τεράστιων εδαφών.

ΑΡΧΕΣ 20ΟΥ ΑΙΩΝΑ («ΠΟΛΕΜΟΙ ΤΗΣ ΜΠΑΝΑΝΑΣ»)

Λιλίουοκαλάνι (Χαβάη, 1893): Με την υποστήριξη Αμερικανών πεζοναυτών, ανατράπηκε η Βασίλισσα της Χαβάης, ανοίγοντας το δρόμο για την προσάρτηση των νησιών από τις ΗΠΑ.

Νικαράγουα & Ονδούρα (1903-1925): Οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν δεκάδες επεμβάσεις για να προστατεύσουν εταιρικά συμφέροντα, συχνά ανατρέποντας ή εγκαθιστώντας ηγέτες («Banana Wars»). 

ΨΥΧΡΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ (1945-47 / 1989-91)

Μοχάμεντ Μοσαντέκ (Ιράν, 1953): Ο Πρόεδρος Αϊζενχάουερ ενέκρινε την επιχείρηση «Ajax» της CIA, η οποία οδήγησε στην ανατροπή και τη σύλληψη του εκλεγμένου πρωθυπουργού.

Χακόμπο Άρμπενζ (Γουατεμάλα, 1954): Ανατράπηκε με εισβολή μισθοφόρων που οργάνωσε η CIA υπό τις εντολές της κυβέρνησης Αϊζενχάουερ.

Πατρίς Λουμούμπα (Κονγκό, 1961): Η κυβέρνηση των ΗΠΑ (υπό τους Αϊζενχάουερ και Κένεντι) ενεπλάκη στην επιχείρηση που οδήγησε στην ανατροπή και τη δολοφονία του.

Νγκο Ντιν Ντιέμ (Νότιο Βιετνάμ, 1963): Οι ΗΠΑ ενθάρρυναν πραξικόπημα που κατέληξε στη δολοφονία του ηγέτη του Νοτίου Βιετνάμ, ο οποίος είχε θεωρηθεί πλέον ανεπιθύμητος σύμμαχος. 

Ενώ οι σύγχρονες περιπτώσεις (Μαδούρο, Σαντάμ) είναι πιο γνωστές λόγω της τηλεοπτικής κάλυψης, η πρακτική της χρήσης ισχύος για την εξουδετέρωση ηγετών αποτελεί μέρος της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής εδώ και δύο αιώνες.

Χάντσον Όστιν (Γρενάδα, 1983): Ο Ρόναλντ Ρέιγκαν διέταξε εισβολή (Operation Urgent Fury) που οδήγησε στην ανατροπή της στρατιωτικής κυβέρνησης.

ΑΛΛΕΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ

Ιστορικές απόπειρες της CIA: Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, υπήρξαν σχέδια ή απόπειρες κατά των Φιντέλ Κάστρο (Κούβα), Πατρίς Λουμούμπα (Κονγκό) και Ραφαέλ Τρουχίγιο (Δομινικανή Δημοκρατία).

ΠΕΡΙΟΔΟΣ 1989 ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ

1] Μανουέλ Νοριέγκα (Παναμάς, 1989)

Πρόεδρος: Τζορτζ Χ.Ο. Μπους.

Επιχείρηση: «Operation Just Cause». Οι ΗΠΑ εισέβαλαν στον Παναμά με κύριο στόχο τη σύλληψη του Νοριέγκα, ο οποίος κατηγορούνταν για διακίνηση ναρκωτικών.

Αποτέλεσμα: Ο Νοριέγκα παραδόθηκε, μεταφέρθηκε στις ΗΠΑ, δικάστηκε και φυλακίστηκε. 

2] Σαντάμ Χουσεΐν (Ιράκ, 2003)

Πρόεδρος: Τζορτζ Ο. Μπους.

Επιχείρηση: Εισβολή στο Ιράκ. Πριν την έναρξη, δόθηκαν εντολές για «πλήγματα αποκεφαλισμού» (decapitation strikes) κατά της ηγεσίας.

Αποτέλεσμα: Ο Σαντάμ συνελήφθη από τις αμερικανικές δυνάμεις τον Δεκέμβριο του 2003 και αργότερα εκτελέστηκε από την ιρακινή κυβέρνηση. 

3] Μουαμάρ Καντάφι (Λιβύη, 2011)

Πρόεδρος: Μπαράκ Ομπάμα.

Επιχείρηση: Οι ΗΠΑ συμμετείχαν σε στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ για την επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων και την προστασία αμάχων.

Αποτέλεσμα: Αν και επίσημα ο στόχος δεν ήταν η δολοφονία του, οι αεροπορικές επιθέσεις κατέστρεψαν τις δυνάμεις του, οδηγώντας στην αιχμαλωσία και τον θάνατό του από επαναστάτες. 

4] Οσάμα μπιν Λάντεν (Πακιστάν, 2011): 

Πρόεδρος: Μπαράκ Ομπάμα.

Επιχείρηση: Ο Μπαράκ Ομπάμα διέταξε ειδική επιχείρηση (Operation Neptune Spear) εντός του Πακιστάν για την εξόντωσή του.
Αποτέλεσμα: Εκτέλεση του Μπιν Λάντεν.

5] Κασέμ Σουλεϊμανί (Ιράν/Ιράκ, 2020)

Πρόεδρος: Ντόναλντ Τραμπ.

Επιχείρηση: Στοχευμένη επίθεση με drone στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης.

Αποτέλεσμα: Ο Σουλεϊμανί, κορυφαίος στρατιωτικός ηγέτης του Ιράν, σκοτώθηκε ακαριαία. 

Όπως βλέπουμε, υπάρχουν πολλές ιστορικές περιπτώσεις που χρονολογούνται από την ίδρυση των ΗΠΑ. Αν και ο όρος «εισβολή για απαγωγή/εκτέλεση ηγέτη» με τη σύγχρονη έννοια (όπως η περίπτωση Μαδούρο) εμφανίζεται συχνότερα μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η στρατιωτική ισχύς χρησιμοποιήθηκε για την ανατροπή ή τη σύλληψη ηγετών και εχθρών του κράτους από την εποχή του Τζορτζ Ουάσιγκτον, αποδεικνύοντας περίτρανα ότι αυτού του είδους οι «επιχειρήσεις» δεν είναι «προνόμιο» ενός προέδρου αλλά αποτελούν αναπόσπαστο «εργαλείο» της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ εδώ και δύο αιώνες…

Η Γη ανακτά τη φυσική της ασπίδα

0

Η μέγιστη ημερήσια έκταση καταγράφηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2025 και ανήλθε στα 22,86 εκατ. τετραγωνικά χιλιόμετρα, περίπου 30% μικρότερη από το ιστορικό χαμηλό του 2006

Η τρύπα του όζοντος πάνω από την Ανταρκτική το 2025 ήταν από τις μικρότερες των τελευταίων δεκαετιών, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της NASA και της NOAA. Η μέση έκτασή της, που καταγράφηκε μεταξύ 7 Σεπτεμβρίου 2025 και 13 Οκτωβρίου 2025, και έφτασε τα 18,71 εκατ. τετραγωνικά χιλιόμετρα, αποτελεί την πέμπτη μικρότερη από το 1992, χρονιά κατά την οποία τέθηκαν σε ισχύ οι πρώτοι παγκόσμιοι περιορισμοί για τις ουσίες που καταστρέφουν το όζον.

Αν και εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται «ηπειρωτικής κλίμακας», η φετινή τρύπα σχηματίστηκε αργότερα και διαλύεται σχεδόν τρεις εβδομάδες νωρίτερα, σε σύγκριση με την τάση της τελευταίας δεκαετίας. Η μέγιστη ημερήσια έκταση καταγράφηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2025 και ανήλθε στα 22,86 εκατ. τετραγωνικά χιλιόμετρα, περίπου 30% μικρότερη από το ιστορικό χαμηλό του 2006.

ΤΑΣΗ ΒΕΛΤΙΩΣΗΣ

Οι επιστήμονες επισημαίνουν, ότι η σταδιακή μείωση των ουσιών που καταστρέφουν το όζον – κυρίως των χλωροφθορανθράκων και άλλων ενώσεων πλούσιων σε χλώριο και βρώμιο – αποτελεί άμεσο αποτέλεσμα του Πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ του 1987, που θεωρείται μία από τις πιο επιτυχημένες παγκόσμιες περιβαλλοντικές πολιτικές.

«Όπως αναμενόταν, βλέπουμε μια τάση μείωσης της έκτασης της τρύπας του όζοντος, σε σύγκριση με τις αρχές της δεκαετίας του 2000», εξηγεί ο Πολ Νιούμαν, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας στο Goddard Space Flight Center της NASA.

«Σχηματίζονται αργότερα μέσα στη σεζόν και διαλύονται νωρίτερα. Ωστόσο, έχουμε ακόμη δρόμο μέχρι να επιστρέψουμε στα επίπεδα της δεκαετίας του 1980».

Ο επιστήμονας της NOAA Στίβεν Μοντζκά σημειώνει ότι οι συγκεντρώσεις των επιβλαβών αυτών ενώσεων έχουν μειωθεί κατά περίπου ένα τρίτο από το μέγιστο που καταγράφηκε το 2000, ωστόσο οι ρύποι αυτοί παραμένουν στην ατμόσφαιρα για δεκαετίες και συνεχίζουν να απελευθερώνονται από παλαιά προϊόντα, όπως μονώσεις και αποσυρμένο εξοπλισμό. Η πλήρης αποκατάσταση του στρώματος του όζοντος πάνω από την Ανταρκτική, δεν αναμένεται πριν από τα τέλη της δεκαετίας του 2060.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΤΡΥΠΑ ΤΟΥ ΟΖΟΝΤΟΣ

ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ

Το στρώμα του όζοντος, που εκτείνεται σε ύψος 11 έως 50 χιλιομέτρων από την επιφάνεια της Γης, λειτουργεί ως «φυσικό αντηλιακό», φιλτράροντας μεγάλο μέρος της επιβλαβούς υπεριώδους ακτινοβολίας. Όταν τα επίπεδά του μειώνονται, η έκθεση στην UV ακτινοβολία αυξάνεται, με σοβαρές συνέπειες για τη δημόσια υγεία και τα οικοσυστήματα, όπως μεγαλύτερη συχνότητα καρκίνου του δέρματος και καταρράκτη, αλλά και ζημιές στις καλλιέργειες. Η διαδικασία αποδόμησης του όζοντος συνδέεται με την παρουσία στην ανώτερη ατμόσφαιρα μορίων που περιέχουν χλώριο και βρώμιο, τα οποία προέρχονται από παλαιά CFCs που χρησιμοποιούνταν σε ψυγεία, κλιματιστικά, αφρούς μόνωσης και σπρέι. Όταν φτάνουν στη στρατόσφαιρα, η ηλιακή ακτινοβολία διασπά τις ενώσεις αυτές, απελευθερώνοντας άτομα που καταστρέφουν τα μόρια του όζοντος.

Σύμφωνα με τον Νιούμαν, «η φετινή τρύπα θα ήταν πάνω από ένα εκατομμύριο τετραγωνικά μίλια μεγαλύτερη, αν υπήρχαν ακόμη στη στρατόσφαιρα τα ίδια επίπεδα χλωρίου όπως πριν από 25 χρόνια».

ΑΚΡΙΒΕΣΤΕΡΗ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ

Για την ανάλυση της εξέλιξης της τρύπας του όζοντος χρησιμοποιείται ένα εκτεταμένο δίκτυο δορυφόρων και επίγειων οργάνων, όπως οι δορυφόροι Aura της NASA, NOAA-20, NOAA-21 και η πλατφόρμα Suomi-NPP.

Πάνω από την Ανταρκτική, σημαντικά δεδομένα παρέχουν και μετεωρολογικά μπαλόνια που εκτοξεύονται από το σταθμό South Pole Atmospheric Baseline Observatory. Τα δεδομένα από τα μπαλόνια κατέγραψαν ελάχιστη τιμή 147 μονάδων Dobson στις 6 Οκτωβρίου 2025, ενώ η χαμηλότερη τιμή που έχει μετρηθεί ποτέ στο Νότιο Πόλο ήταν 92 μονάδες το 2006.

Μία μονάδα Dobson αντιστοιχεί στην ποσότητα όζοντος που, αν συμπιεστεί σε κανονική πίεση και θερμοκρασία, θα σχημάτιζε στρώμα πάχους ενός εκατοστού του χιλιοστού.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΚΛΙΜΑΤΟΣ

Πέρα από τα αέρια που καταστρέφουν το όζον, κλιματικοί παράγοντες όπως η θερμοκρασία και η ένταση του πολικού στροβίλου επηρεάζουν επίσης το μέγεθος της τρύπας. Φέτος, ένας ασυνήθιστα αδύναμος πολικός στρόβιλος και υψηλότερες από το μέσο όρο θερμοκρασίες συνέβαλαν πιθανότατα στη μικρότερη έκταση που παρατηρήθηκε.

ΕΝΘΑΡΡΥΝΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ

Παρά την επιφυλακτικότητα που εξακολουθούν να εκφράζουν οι ειδικοί, τα δεδομένα του 2025 αποτελούν σαφές θετικό μήνυμα και επιβεβαιώνουν την αποτελεσματικότητα των διεθνών πολιτικών προστασίας του όζοντος. Η πλήρης αποκατάσταση θα χρειαστεί ακόμη αρκετές δεκαετίες, ωστόσο η τάση είναι ξεκάθαρη: ο πλανήτης ανακτά αργά αλλά σταθερά τη φυσική του ασπίδα απέναντι στην υπεριώδη ακτινοβολία.

Δημήτρης Δρίζος

© Newsbomb.gr

Γροιλανδία: Πολυεθνική στρατιωτική δύναμη φτάνει στο Νουούκ

0

Διαδηλώσεις το Σάββατο 17/1 κατά των σχεδίων Τραμπ

Αποστολή στη Γροιλανδία για την ΕΡΤ & το ERTNEWS.GR: Φάνης Παπαθανασίου

Σημαντικές εξελίξεις δρομολογούνται για το μέλλον της Γροιλανδίας, μετά τη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο Λευκό Οίκο και τις δημόσιες τοποθετήσεις του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ. Ο ίδιος έκανε λόγο για «δυνατότητα εξεύρεσης λύσης» αναφορικά με το καθεστώς του νησιού, τονίζοντας ωστόσο ότι δεν προτίθεται να αποκαλύψει τις επόμενες κινήσεις του, υπογραμμίζοντας τη σημασία της Γροιλανδίας για την εθνική ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών.

Την ίδια ώρα, η στρατιωτική παρουσία στην περιοχή ενισχύεται αισθητά. Πολυεθνικές δυνάμεις από τη Δανία, τη Νορβηγία, τη Σουηδία, τη Γερμανία και τη Γαλλία αναπτύσσονται στη Γροιλανδία, στο πλαίσιο της δανικής στρατιωτικής άσκησης «Operation Arctic Endurance» («Άσκηση Αρκτικής Αντοχής»). Στόχος της αποστολής είναι η ενίσχυση των επιχειρησιακών δυνατοτήτων σε αρκτικές συνθήκες και η στήριξη της συνολικής αποτρεπτικής ισχύος του ΝΑΤΟ.

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Γροιλανδίας, Μούτε Μπ. Έγκεδε επιβεβαίωσε ότι βρίσκεται σε εξέλιξη διάλογος με τις Ηνωμένες Πολιτείες και συμμαχικές χώρες του ΝΑΤΟ, σημειώνοντας ωστόσο ότι παραμένουν ανοιχτά και ασαφή ζητήματα. Τόνισε την ανάγκη ενότητας της κοινωνίας της Γροιλανδίας, ενόψει κρίσιμων και υπεύθυνων αποφάσεων για το μέλλον του νησιού.

Από την πλευρά της, η υπουργός Εξωτερικών της Γροιλανδίας, Βίβιαν Μότσφελντ, υπογράμμισε ότι τα σύνορα και το διεθνές δίκαιο πρέπει να γίνονται απολύτως σεβαστά, ξεκαθαρίζοντας πως η Γροιλανδία δε διατηρεί δεσμούς ή επενδύσεις με την Κίνα ή τη Ρωσία. Όπως ανέφερε, η γεωπολιτική θέση της χώρας συνεπάγεται αυξημένες ευθύνες, αλλά και ετοιμότητα για συνεργασία με τους συμμάχους.

Παράλληλα, αντιδράσεις καταγράφονται στο εσωτερικό της Γροιλανδίας. Διαδηλώσεις κατά των σχεδίων Τραμπ για πιθανή προσάρτηση του νησιού έχουν προγραμματιστεί για το Σάββατο 17 Ιανουαρίου στο Νουούκ, καθώς και σε άλλες πόλεις της Γροιλανδίας και της Δανίας. Οι διοργανωτές καταγγέλλουν «παράνομα και απαράδεκτα σχέδια των Ηνωμένων Πολιτειών» και στέλνουν μήνυμα υπέρ της δημοκρατίας, της αυτοδιάθεσης και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

«Η χώρα μας δεν είναι προς πώληση», δηλώνει χαρακτηριστικά η Μπίκι Γέπσεν, μία εκ των διοργανωτριών, την ώρα που η Γροιλανδία βρίσκεται στο επίκεντρο μιας γεωπολιτικής εξίσωσης με σύνθετες διεθνείς προεκτάσεις.

ΖΑΧΑΡΟΒΑ: Η ΜΟΣΧΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΗΛΩΣΕΙ ΠΟΤΕ

ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΣΧΕΔΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΤΗ ΓΡΟΙΛΑΝΔΙΑ

Η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, Μαρία Ζαχάροβα, δήλωσε την Πέμπτη 15/1, ότι ούτε η Ρωσία ούτε η Κίνα έχουν δηλώσει ποτέ ότι έχουν σχέδια να καταλάβουν τη Γροιλανδία. Η δήλωση αυτή έρχεται μετά τα σχόλια του Ντόναλντ Τραμπ ότι «το πρόβλημα είναι πως η Δανία δεν μπορεί να κάνει κάτι εάν η Ρωσία ή η Κίνα θελήσουν να καταλάβουν τη Γροιλανδία».

Ο Αμερικανός πρόεδρος ξεκαθάρισε ότι «οι ΗΠΑ όμως μπορούν να κάνουν ό,τι χρειαστεί. Το διαπιστώσατε αυτό την περασμένη εβδομάδα, με τη Βενεζουέλα».

Η ΜΟΣΧΑ ΕΚΦΡΑΖΕΙ «ΣΟΒΑΡΗ ΑΝΗΣΥΧΙΑ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ

ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΝΑΤΟΪΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΣΤΗ ΓΡΟΙΛΑΝΔΙΑ

Τη «σοβαρή ανησυχία» της, σχετικά με την ανακοίνωση περί αποστολής επιπλέον στρατιωτικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ στη Γροιλανδία, έπειτα από τη συνάντηση των ηγετών της Γροιλανδίας, της Δανίας και των ΗΠΑ στο Λευκό Οίκο, εξέφρασε η ρωσική διπλωματία.

«Αντί να κάνει εποικοδομητικό έργο στο πλαίσιο των υπαρχόντων θεσμών, κυρίως του Συμβουλίου της Αρκτικής, το ΝΑΤΟ επέλεξε το δρόμο της ταχείας στρατιωτικοποίησης του Βορρά και ενισχύει εκεί τη στρατιωτική του παρουσία, υπό το φανταστικό πρόσχημα κάποιας αυξανόμενης απειλής της Μόσχας και του Πεκίνου», αναφέρεται σε ανακοίνωση που εξέδωσε η ρωσική πρεσβεία στις Βρυξέλλες, έδρα της Ατλαντικής Συμμαχίας.

Στο 6,8% αυξήθηκε η ανεργία το Δεκέμβριο 2025

0

Η αγορά εργασίας του Καναδά ολοκλήρωσε το έτος 2025 με μια απρόσμενη άνοδο του ποσοστού ανεργίας, το οποίο σκαρφάλωσε στο 6,8% το Δεκέμβριο, από 6,5% που ήταν το Νοέμβριο. Παρά την προσθήκη 8.200 νέων θέσεων εργασίας, ο ρυθμός δημιουργίας απασχόλησης δεν κατάφερε να συμβαδίσει με την αύξηση του εργατικού δυναμικού, καθώς χιλιάδες νέοι εργαζόμενοι εισήλθαν στην αγορά αναζητώντας εργασία.

Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ

Η οριακή αύξηση των 8.200 θέσεων εργασίας (+0,0%) το Δεκέμβριο, σηματοδοτεί τον τέταρτο συνεχή μήνα ανάπτυξης, αν και με σημαντικά βραδύτερο ρυθμό σε σύγκριση με τους προηγούμενους μήνες. Συνολικά, το 2025 έκλεισε με την προσθήκη περίπου 226.300 θέσεων εργασίας σε ετήσια βάση, μια αύξηση 1,1% σε σχέση με το Δεκέμβριο του 2024. Ένα αξιοσημείωτο στοιχείο του Δεκεμβρίου ήταν η μετατόπιση προς την πλήρη απασχόληση, η οποία αυξήθηκε κατά 50.200 θέσεις, ενώ η μερική απασχόληση κατέγραψε σημαντική πτώση κατά 42.000 θέσεις.

Η ΑΝΕΡΓΙΑ ΑΝΑ ΕΠΑΡΧΙΑ

Η εικόνα της ανεργίας παρουσιάζει σημαντικές διαφοροποιήσεις από ακτή σε ακτή, με τις ανατολικές επαρχίες να καταγράφουν τα υψηλότερα ποσοστά, ενώ το Κεμπέκ διατηρεί την πιο ανθεκτική αγορά. Τα ποσοστά ανεργίας το Δεκέμβριο 2025 στις 10 Επαρχίες ήταν τα εξής:

Νέα Γη και Λαμπραντόρ: 10,7% (αύξηση από 10,4% το Νοέμβριο)

Οντάριο: 7,9% (αύξηση από 7,3% το Νοέμβριο)

Νήσος του Πρίγκιπα Εδουάρδου: 7,3% (πτώση από 7,7%)

Αλμπέρτα: 6,8% (αύξηση από 6,5%)

Νέο Μπράνσγουικ: 6,6% (σταθερό)

Νέα Σκωτία: 6,5% (πτώση από 6,7%)

Σασκάτσουαν: 6,5% (αύξηση από 5,6%)

Βρετανική Κολομβία: 6,4% (σταθερό)

Μανιτόμπα: 5,7% (πτώση από 6,1%)

Κεμπέκ: 5,4% (αύξηση από 5,1%)

ΚΛΑΔΙΚΕΣ ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

Ο τομέας της υγείας και της κοινωνικής πρόνοιας συνέχισε να ηγείται της ανάπτυξης με 21.000 νέες θέσεις εργασίας, ακολουθούμενος από τον κλάδο των υπηρεσιών προσωπικής συντήρησης και επισκευών (+15.000). Στον αντίποδα, σημαντικές απώλειες καταγράφηκαν στις επαγγελματικές, επιστημονικές και τεχνικές υπηρεσίες (-18.000), καθώς και στον τομέα της εστίασης και παροχής καταλυμάτων (-12.000), κλάδοι που επηρεάστηκαν από την ευρύτερη οικονομική αβεβαιότητα και τις εμπορικές πιέσεις. Η ανεργία στους νέους (ηλικίες 15-24) παραμένει πηγή ανησυχίας, καθώς αυξήθηκε στο 13,3%, με 27.000 λιγότερους νέους να απασχολούνται το Δεκέμβριο.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ

Η άνοδος της ανεργίας αποδίδεται εν μέρει στην αύξηση των ατόμων που αναζητούν ενεργά εργασία, γεγονός που ώθησε το ποσοστό συμμετοχής στο εργατικό δυναμικό στο 65,4%. Αναλυτές επισημαίνουν ότι οι δασμοί των ΗΠΑ και οι εμπορικές εντάσεις συνέχισαν να ασκούν πιέσεις στις προσλήψεις στον ιδιωτικό τομέα καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.

Παρά την αύξηση της ανεργίας, οι μισθοί συνέχισαν να αυξάνονται, με τις μέσες ωριαίες αποδοχές να ενισχύονται κατά 3,4% σε ετήσια βάση, φτάνοντας τα 37,06 δολάρια, αν και ο ρυθμός ανάπτυξης επιβραδύνθηκε ελαφρώς σε σχέση με το Νοέμβριο.

Τα συγκεκριμένα στοιχεία αναμένεται να αποτελέσουν κεντρικό σημείο εξέτασης για την Τράπεζα του Καναδά στην επερχόμενη συνεδρίασή της στις 28 Ιανουαρίου, καθώς προσπαθεί να εξισορροπήσει την ανάγκη για οικονομική σταθερότητα με τα σημάδια χαλάρωσης στην αγορά εργασίας.

Πηγή: Statistics Canada, Labour Force Survey, December 2025

Φεμινίστριες… α λα καρτ

Με αφορμή μια ανάρτηση – που μάλλον πέρασε στα ψιλά – ο Πρόεδρος της Αυστρίας, Αλεξάντερ Βαν ντερ Μπέλεν, επανάφερε στο προσκήνιο μια παλιά και κάθε άλλο παρά αθώα συζήτηση: τη μαντίλα, τη μπούρκα και τα όρια ανάμεσα στην αλληλεγγύη, το συμβολισμό και την πολιτική αμηχανία.

Ο Αυστριακός πρόεδρος έγραψε πρόσφατα στο κοινωνικό δίκτυο Χ: «Με την αυξανόμενη ισλαμοφοβία, θα έρθει η μέρα που θα πρέπει να ζητήσουμε από όλες τις γυναίκες να φορούν μαντίλα, για να δείξουν αλληλεγγύη σε όσες το κάνουν για θρησκευτικούς λόγους». Μια δήλωση, που θα πρέπει να πούμε δεν προκάλεσε ιδιαίτερο «σεισμό» εντός Αυστρίας.

Βέβαια, ο Βαν ντερ Μπέλεν δεν ανακάλυψε τώρα αυτό το αφήγημα. Από την εποχή της εκλογής του στην προεδρία το 2017, είχε διατυπώσει παρόμοιες απόψεις, υποστηρίζοντας ότι οι μουσουλμάνες γυναίκες που φορούν μαντίλα υφίστανται διακρίσεις σε τέτοιο βαθμό, ώστε ίσως θα έπρεπε «όλες οι γυναίκες να τη φορούν από… συμπόνια».

Το χρονικό πλαίσιο της δήλωσης είναι αυτό που κάνει τα πράγματα ακόμα πιο αμήχανα. Την ίδια στιγμή που γυναίκες στο Ιράν – και όχι μόνο – ρισκάρουν τη ζωή τους για να πετάξουν τη μαντίλα και να διεκδικήσουν το αυτονόητο δικαίωμα της επιλογής, ένας ευρωπαίος πρόεδρος προτείνει, έστω θεωρητικά, την καθολική χρήση της ως πράξη… αλληλεγγύης. Εκεί που άλλες γυναίκες αγωνίζονται να βγάλουν το πέπλο, η Ευρώπη συζητά αν πρέπει να το φορέσει από… ενσυναίσθηση.

Η ιστορία βέβαια δεν είναι καινούργια. Στο Ιράν, μετά την επανάσταση του Χομεϊνί, το πέπλο επιβλήθηκε ως κρατική υποχρέωση. Σε κάθε περίπτωση, το κοινό νήμα είναι ένα: η γυναίκα ως πεδίο ιδεολογικής αντιπαράθεσης, είτε στο όνομα της θρησκείας είτε στο όνομα της προόδου.

Και εδώ γεννιέται το εύλογο ερώτημα: τι έχουν να πουν τώρα οι φεμινίστριες, οι αντιρατσίστριες και όλες οι αυτοπροσδιοριζόμενες «προοδευτικές» φωνές της Αυστρίας – και της Ευρώπης γενικότερα; Θα φορέσουν και αυτές μαντίλες και μπούρκες για να δείξουν τη… συμπόνια τους; Ή μήπως η αλληλεγγύη εξαντλείται στα λόγια, αρκεί να μην αγγίζει άβολες αντιφάσεις;

Το εντυπωσιακό και ίσως το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο είναι, η σχεδόν εκκωφαντική σιωπή που ακολούθησε τη δήλωση του Βαν ντερ Μπέλεν εντός της ίδιας της Αυστρίας. Καμία μαζική κατακραυγή, καμία έντονη δημόσια συζήτηση, κανένα κύμα αντίδρασης. Σαν να πρόκειται για μια ακόμα «θεωρητική άσκηση» πολιτικής ορθότητας, που όλοι προτιμούν να αφήσουν να αιωρείται, μήπως και εξαφανιστεί από… μόνη της.

Τελικά, ίσως το πρόβλημα δεν είναι η μαντίλα αυτή καθαυτή, αλλά η ευκολία με την οποία κάποιοι στην Ευρώπη μιλούν για δικαιώματα χωρίς να ακούν όσους παλεύουν γι’ αυτά. Διότι η πραγματική αλληλεγγύη δεν επιβάλλεται, δε γενικεύεται και σίγουρα δε φοριέται σαν αξεσουάρ πολιτικής ευαισθησίας.

Κατά τα άλλα, όλα καλά: η υποκρισία, όπως φαίνεται, παραμένει διαχρονικά της μόδας, και ευτυχώς, αυτή δε χρειάζεται μαντίλα για να τη… φορέσεις.

Με ανιχνευτές μετάλλων στα επείγοντα

0

Όταν η βία φτάνει στο κατώφλι των νοσοκομείων του Μόντρεαλ

Η εικόνα ενός δημόσιου νοσοκομείου όπου οι ασθενείς και οι συνοδοί τους περνούν από ανιχνευτές μετάλλων πριν φτάσουν στα επείγοντα, δεν παραπέμπει σε σενάριο ταινίας. Είναι πλέον πραγματικότητα στο κέντρο του Μόντρεαλ, όπου το Notre-Dame Hospital εγκατέστησε συστήματα ελέγχου ασφαλείας στην είσοδο του τμήματος επειγόντων, ως απάντηση σε αυξανόμενα περιστατικά βίας.

Η απόφαση εφαρμόστηκε την παραμονή των Χριστουγέννων και ήρθε έπειτα από μια μακρά περίοδο ανησυχίας του προσωπικού, αλλά και μετά από σοβαρά επεισόδια που ανέδειξαν τα κενά ασφάλειας. Από τη στιγμή που τέθηκαν σε λειτουργία οι ανιχνευτές, βρέθηκαν πάνω σε ασθενείς και συνοδούς αντικείμενα όπως μεγάλα μαχαίρια, σφυριά, μεταλλικές ράβδοι, τσεκούρια, ακόμη και πυροβόλα όπλα ή απομιμήσεις τους.

Περίπου 700 ασθενείς περνούν κάθε εβδομάδα από τα επείγοντα του νοσοκομείου και πλέον όλοι υποβάλλονται σε υποχρεωτικό έλεγχο. Το ίδιο ισχύει και για τους συνοδούς, οι οποίοι πρέπει να φορούν ειδικό βραχιολάκι ταυτοποίησης. Όπως εξηγούν στελέχη της υγειονομικής αρχής, ο στόχος δεν είναι η ποινικοποίηση των ασθενών αλλά η πρόληψη ατυχημάτων και επιθέσεων, σε έναν χώρο όπου η ένταση, ο πόνος και το άγχος συχνά ξεπερνούν τα όρια.

Η εγκατάσταση των ανιχνευτών δεν ήταν αιφνιδιαστική κίνηση. Οι πρώτες διαβουλεύσεις είχαν ξεκινήσει ήδη από το 2024, μετά από συστάσεις της επιτροπής ασφάλειας στην εργασία του Κεμπέκ. Αφορμή αποτέλεσε, μεταξύ άλλων, ένα περιστατικό του 2023, όταν δύο ασθενείς ενεπλάκησαν σε αιματηρή συμπλοκή εντός του νοσοκομείου. Σύμφωνα με διοικητικά στελέχη, το προσωπικό εξέφραζε όλο και πιο έντονα το φόβο ότι θα μπορούσε να επαναληφθεί ένα παρόμοιο επεισόδιο.

Οι ανιχνευτές μετάλλων αποτελούν μόνο ένα μέρος ενός ευρύτερου πλέγματος μέτρων. Τον τελευταίο χρόνο ενισχύθηκε η παρουσία φυλάκων ασφαλείας, εγκαταστάθηκαν κάμερες παρακολούθησης, ενώ άλλαξαν ακόμη και πρακτικές καθημερινής λειτουργίας. Κάδοι απορριμμάτων στερεώθηκαν στους τοίχους ώστε να μην μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως αυτοσχέδια όπλα, ενώ πιάτα και μαχαιροπίρουνα αντικαταστάθηκαν με μιας χρήσης. Κάθε λεπτομέρεια επαναξιολογήθηκε υπό το πρίσμα της ασφάλειας.

Κατά τη διάρκεια των ελέγχων, επισημαίνουν οι υπεύθυνοι, επιτρέπεται να επιστραφούν μόνο αντικείμενα που είναι νόμιμα και δεν κρίνονται επικίνδυνα. Όσα εμπίπτουν στην κατηγορία απαγορευμένων όπλων δεν επιστρέφονται. Παράλληλα, παρέχονται ντουλάπια ώστε οι επισκέπτες να μπορούν να αφήνουν τα προσωπικά τους αντικείμενα πριν περάσουν από τον έλεγχο.

Το νοσοκομείο εξυπηρετεί ένα ιδιαίτερα ποικιλόμορφο κοινό. Στα επείγοντα καταφεύγουν άτομα που βιώνουν την αστεγία, άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας, αλλά και πολίτες κάθε κοινωνικού στρώματος.

Η διοίκηση του νοσοκομείου τονίζει, ότι δεν πρέπει να δημιουργείται αυτόματη σύνδεση ανάμεσα στις κοινωνικές αυτές πραγματικότητες και τη βία. Ωστόσο, παραδέχεται ότι η συνύπαρξη διαφορετικών πληθυσμιακών ομάδων σε έναν ήδη πιεσμένο χώρο, αυξάνει τις προκλήσεις.

Ορισμένες οργανώσεις υπεράσπισης δικαιωμάτων ατόμων με ψυχικές ασθένειες εκφράζουν επιφυλάξεις. Υποστηρίζουν ότι η έμφαση στην ασφάλεια αποτελεί σύμπτωμα βαθύτερων κοινωνικών προβλημάτων και ότι η πολιτεία θα έπρεπε να επενδύει περισσότερα σε κοινοτικές υπηρεσίες και πρόληψη, αντί να μετατρέπει τα νοσοκομεία σε χώρους που θυμίζουν ελεγχόμενες ζώνες. Κατά την άποψή τους, τα μέτρα ασφαλείας μπορεί να αποτρέπουν τα επεισόδια, αλλά δεν αντιμετωπίζουν τις αιτίες που τα γεννούν.

Οι υγειονομικές αρχές απαντούν ότι οι επενδύσεις στην κοινότητα είναι αναγκαίες, αλλά δεν αναιρούν την υποχρέωση να προστατευτούν άμεσα οι εργαζόμενοι και οι ασθενείς. Στα επείγοντα εργάζονται περίπου 130 άτομα, τα οποία καλούνται καθημερινά να διαχειριστούν περιστατικά ζωής και θανάτου σε περιβάλλον αυξημένης έντασης.

Η εγκατάσταση ανιχνευτών μετάλλων σε ένα δημόσιο νοσοκομείο αποτελεί ισχυρό σύμβολο μιας ευρύτερης κρίσης. Αντανακλά την αυξανόμενη βία στον αστικό ιστό, την πίεση που δέχεται το σύστημα υγείας και τα όρια της κοινωνικής συνοχής. Για πολλούς, το μέτρο ήταν αναπόφευκτο. Για άλλους, είναι ένα ανησυχητικό καμπανάκι, ότι η βία έχει πλέον περάσει το κατώφλι χώρων που παραδοσιακά συνδέονται με τη φροντίδα και την ασφάλεια.

Ο ακριβός ίσκιος του Ολυμπιακού Σταδίου

0

Οι κάτοικοι του Κεμπέκ πληρώνουν ακόμα το Ολυμπιακό Στάδιο του Μόντρεαλ

ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ 1976, το Ολυμπιακό Στάδιο του Μόντρεαλ παραμένει ένα από τα πιο εμβληματικά αλλά και πιο δαπανηρά δημόσια έργα στην ιστορία του Κεμπέκ. Το 2026 ξεκίνησε, συμβολικά και ειρωνικά, όπως ξεκίνησαν και οι Αγώνες πριν από μισό αιώνα, με το στάδιο ξανά υπό κατασκευή και χωρίς λειτουργική στέγη. Για πολλούς Κεμπεκιώτες, το «Big O», ή όπως συχνά αποκαλείται σκωπτικά το «Big Owe», εξακολουθεί να αποτελεί μνημείο φιλοδοξίας, αρχιτεκτονικού οράματος αλλά και διαχρονικής «οικονομικής αιμορραγίας».

Σύμφωνα με τα ΜΜΕ, η κυβέρνηση του Κεμπέκ ανακοίνωσε το 2024 ότι θα δαπανήσει 870 εκατομμύρια δολάρια για την αντικατάσταση της στέγης του σταδίου, η οποία είχε σκιστεί σε περισσότερα από 20.000 σημεία και απειλούσε να οδηγήσει στο πλήρες κλείσιμό του. Και αυτό το ποσό δεν περιλαμβάνει όλες τις σχετικές δαπάνες. Στον κατάλογο των τρεχόντων έργων υποδομής προστίθενται επιπλέον 20 εκατομμύρια για την αντικατάσταση του ηχητικού εξοπλισμού και 28,6 εκατομμύρια για την αναβάθμιση του ηλεκτρικού συστήματος.

Πρόκειται απλώς για τον τελευταίο γύρο χρηματοδότησης ενός έργου που έχει στοιχίσει ακριβά στους φορολογούμενους. Το Ολυμπιακό Στάδιο, που σχεδιάστηκε από τον Γάλλο αρχιτέκτονα Roger Taillibert, δεν ήταν ποτέ ένα συνηθισμένο κτίριο. Όπως επισημαίνουν ειδικοί στις κατασκευές και τη μηχανική, επρόκειτο περισσότερο για ένα αρχιτεκτονικό «concept» παρά για έναν πρακτικό, λειτουργικό χώρο, προσαρμοσμένο στο κλίμα και τις ανάγκες του Κεμπέκ.

Καθηγητής πολιτικών μηχανικών στο McGill University εξηγεί, ότι το στάδιο σχεδιάστηκε με τρόπο που αψηφούσε τη βαρύτητα και τις κλιματικές συνθήκες της περιοχής. Η αρχική σύλληψη περιλάμβανε έναν τεράστιο θόλο από σκυρόδεμα και μια αναδιπλούμενη στέγη, που θα στηριζόταν σε καλώδια κρεμασμένα από τον ψηλότερο κεκλιμένο πύργο στον κόσμο, ύψους 165 μέτρων. Ένα φιλόδοξο όραμα, το οποίο όμως εξελίχθηκε σε εφιάλτη μηχανικής, ιδιαίτερα σε ένα περιβάλλον με βαριούς χειμώνες και έντονες χιονοπτώσεις.

Η στέγη, μάλιστα, δεν ολοκληρώθηκε εγκαίρως για τους Αγώνες του 1976, αλλά παραδόθηκε τελικά το 1987. Το 1998 αντικαταστάθηκε με μη αναδιπλούμενη στέγη από υαλονήματα επικαλυμμένα με τεφλόν, η οποία αποδείχθηκε εξίσου προβληματική, καθιστώντας το στάδιο μη λειτουργικό όταν έπεφταν περισσότερα από τρία εκατοστά χιονιού. Για δεκαετίες, κάθε χειμώνας συνοδευόταν από ανησυχία, ακυρώσεις εκδηλώσεων και νέες δαπάνες.

Η κυβέρνηση του Κεμπέκ υποστηρίζει ότι η νέα στέγη θα επιτρέψει στο στάδιο να λειτουργεί όλο το χρόνο και θα μπορούσε σχεδόν να τριπλασιάσει τα ακαθάριστα έσοδα. Το έργο αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2028 και οι υπεύθυνοι διαβεβαιώνουν ότι η νέα κατασκευή θα έχει διάρκεια ζωής 50 ετών. Στο εσωτερικό του σταδίου, οι εργασίες βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, με δεκάδες οχήματα, γερανούς και εργάτες να κινούνται κάτω από τη σκιά του εμβληματικού πύργου.

Στελέχη του έργου δηλώνουν ότι το χρονοδιάγραμμα και ο προϋπολογισμός τηρούνται, κάτι που, αν επιβεβαιωθεί μέχρι το τέλος, θα αποτελεί αξιοσημείωτη εξαίρεση στην ιστορία του σταδίου. Η νέα στέγη δε θα είναι αναδιπλούμενη, αλλά θα διαθέτει ημιδιαφανή περίμετρο, ώστε να επιτρέπει τη διέλευση του φυσικού φωτός. Παράλληλα, εγκαθίσταται ένας τεχνικός δακτύλιος γύρω από την κορυφή του σταδίου, που θα φιλοξενεί συστήματα εξαερισμού, φωτισμού και νέο ηχητικό εξοπλισμό.

Ωστόσο, ακόμα και οι πιο αισιόδοξες φωνές αναγνωρίζουν, ότι το στάδιο θα χρειαστεί και άλλες παρεμβάσεις στο μέλλον. Πολλά τμήματα του κτιρίου χαρακτηρίζονται «φθαρμένα» και απαιτούν αντικατάσταση ή εκσυγχρονισμό. Οι συζητήσεις με την κυβέρνηση για το ποιες επενδύσεις θα προτεραιοποιηθούν βρίσκονται σε εξέλιξη, γεγονός που αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο νέων δαπανών.

Από οικονομική σκοπιά, οι αμφιβολίες παραμένουν έντονες. Οικονομολόγοι που μελετούν τη βιωσιμότητα μεγάλων αθλητικών εγκαταστάσεων υποστηρίζουν, ότι τέτοια έργα σπάνια αποφέρουν τις αποδόσεις που υπόσχονται οι πολιτικοί. Η ιδέα ότι ένα στάδιο μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης οικονομικής ανάπτυξης και να δημιουργήσει γύρω του άνθηση επιχειρηματικής δραστηριότητας, σύμφωνα με τους ίδιους, σπανίως επαληθεύεται στην πράξη. Το Ολυμπιακό Στάδιο του Μόντρεαλ, παρά το μέγεθος και την ιστορική του σημασία, δε φαίνεται να αποτελεί εξαίρεση.

Με χωρητικότητα 56.000 θέσεων, παραμένει ο μεγαλύτερος χώρος εκδηλώσεων στο Κεμπέκ. Παρ’ όλα αυτά, θεωρείται απίθανο να επιλεγεί για μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις χωρίς περαιτέρω ανακαινίσεις, ιδίως αν δεν προσαρμοστεί στις σύγχρονες απαιτήσεις, όπως περισσότερες πολυτελείς θέσεις κοντά στον αγωνιστικό χώρο. Κάτι τέτοιο, φυσικά, θα σήμαινε νέες επενδύσεις.

Υπάρχουν, βέβαια, και όσοι υπερασπίζονται τη διατήρηση του σταδίου. Εκπρόσωποι οργανισμών πολιτιστικής κληρονομιάς, όπως η Heritage Montreal, τονίζουν ότι το στάδιο αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο του ορίζοντα της πόλης και φορέα συλλογικών αναμνήσεων, ακόμη κι αν αυτές περιλαμβάνουν οικονομικά σκάνδαλα και κακοδιαχείριση. Υπενθυμίζουν επίσης ότι η κατεδάφισή του θα κόστιζε περίπου 2 δισεκατομμύρια δολάρια, πέρα από τις περιβαλλοντικές και πολιτιστικές απώλειες.

Για πολλούς ειδικούς, η κατεδάφιση δεν αποτελεί ρεαλιστική επιλογή. Αντίθετα, υποστηρίζουν ότι η πρόκληση είναι να διορθωθούν τα λάθη και η αμέλεια του παρελθόντος και να αξιοποιηθεί το υπάρχον κτίριο με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ακόμη και όσοι αναγνωρίζουν τις αδυναμίες του σταδίου εκφράζουν την πεποίθηση ότι, με σωστή συντήρηση, το κόστος θα μπορούσε να σταθεροποιηθεί τα επόμενα χρόνια.

Το ερώτημα, ωστόσο, παραμένει αμείλικτο: πόσα ακόμη θα κληθούν να πληρώσουν οι Κεμπεκιώτες για ένα όραμα του παρελθόντος; Πενήντα χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, το Ολυμπιακό Στάδιο εξακολουθεί να συμβολίζει όχι μόνο τη φιλοδοξία μιας εποχής, αλλά και τη δυσκολία του δημοσίου να απεμπλακεί από ένα έργο που ποτέ δεν έπαψε να κοστίζει. Για τους φορολογούμενους, η ελπίδα είναι αυτή τη φορά οι υποσχέσεις ανθεκτικότητας και σταθερότητας να αποδειχθούν κάτι περισσότερο από μια ακόμη αισιόδοξη δήλωση.

Αεροπορικά εισιτήρια χωρίς διαφάνεια

0

Λιγότερος χώρος, περισσότερα κέρδη και οι επιβάτες στο σκοτάδι

Η οικονομική θέση στα αεροπλάνα δεν ήταν ποτέ συνώνυμο της άνεσης. Τα τελευταία χρόνια, όμως, πολλοί επιβάτες διαπιστώνουν, ότι ο χώρος για τα πόδια έχει περιοριστεί σε βαθμό που η πτήση μετατρέπεται σε δοκιμασία αντοχής. Το πιο ανησυχητικό δεν είναι μόνο η ίδια η μείωση του χώρου, αλλά το γεγονός ότι οι αεροπορικές εταιρείες δεν υποχρεούνται να ενημερώνουν εκ των προτέρων τους επιβάτες για το πόσος χώρος θα τους αναλογεί. Με άλλα λόγια, ο καταναλωτής αγοράζει ένα προϊόν χωρίς να γνωρίζει ένα βασικό χαρακτηριστικό του.

Η συζήτηση αναζωπυρώθηκε πρόσφατα στον Καναδά, όταν ένα βίντεο που έγινε viral έδειχνε οικογένεια από την Αλμπέρτα να δυσκολεύεται εμφανώς να καθίσει σε νέας διαμόρφωσης καθίσματα αεροσκάφους της WestJet. Στο βίντεο, ένας από τους επιβάτες φαίνεται να μην μπορεί καν να τοποθετήσει τα πόδια του ευθεία μπροστά, λόγω της ελάχιστης απόστασης από το κάθισμα που βρίσκεται μπροστά του. Η εικόνα αυτή άγγιξε χιλιάδες ταξιδιώτες που αναγνώρισαν τη δική τους εμπειρία.

Σύμφωνα με τα ΜΜΕ, η συγκεκριμένη πτήση πραγματοποιήθηκε με αεροσκάφος που ανήκει σε στόλο «νέας διαμόρφωσης», στο πλαίσιο της προσπάθειας της εταιρείας να αυξήσει τον αριθμό των θέσεων. Ο τρόπος; Η μείωση του λεγόμενου «seat pitch», δηλαδή της απόστασης από το πίσω μέρος ενός καθίσματος μέχρι το πίσω μέρος του επόμενου. Στον καναδικό κλάδο, το σύνηθες seat pitch στην οικονομική θέση είναι περίπου 30 ίντσες. Σε ορισμένα από τα αναδιαμορφωμένα αεροσκάφη, αυτή η απόσταση μειώθηκε στις 28 ίντσες. Η διαφορά των δύο ιντσών μπορεί να ακούγεται μικρή στα χαρτιά, αλλά στην πράξη μεταφράζεται σε σημαντική απώλεια άνεσης, ιδιαίτερα για επιβάτες μέσου ή μεγαλύτερου αναστήματος.

Συχνός ταξιδιώτης με τη συγκεκριμένη εταιρεία περιέγραψε, σε γενικές γραμμές, ότι παλαιότερα μπορούσε να κάθεται σχετικά άνετα στην οικονομική θέση, με μικρό αλλά επαρκή χώρο μπροστά από τα γόνατα. Σήμερα, όπως ανέφερε, αυτό δεν ισχύει, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να καθίσει με τα πόδια τεντωμένα, ακόμη και σε πτήσεις μικρής διάρκειας.

Το πιο προβληματικό στοιχείο, όπως τονίζουν ειδικοί και επιβάτες, είναι η έλλειψη διαφάνειας κατά την κράτηση. Κατά τη διαδικασία αγοράς εισιτηρίου, δεν αναφέρεται αν το κάθισμα έχει seat pitch 28 ή 30 ιντσών. Ο επιβάτης βλέπει μόνο προσφορές για «αναβάθμιση με περισσότερο χώρο για τα πόδια», χωρίς να γνωρίζει ποιο είναι το αρχικό σημείο αναφοράς. Έτσι, η άνεση μετατρέπεται σε προαιρετικό πρόσθετο, αντί να αποτελεί μέρος μιας στοιχειώδους παροχής.

Ειδικός στην αεροπορία από το McGill University επισημαίνει, ότι στον Καναδά δεν υπάρχει κανονιστική υποχρέωση για τις αεροπορικές εταιρείες να δηλώνουν το seat pitch κατά την κράτηση. Σε αντίθεση, όπως σημειώνει, με ορισμένες χαμηλού κόστους ευρωπαϊκές εταιρείες, που αναφέρουν ξεκάθαρα την απόσταση των καθισμάτων, ακόμη και ως στοιχείο του μάρκετινγκ τους. Κατά τον ίδιο, ο επιβάτης θα έπρεπε να γνωρίζει εκ των προτέρων το επίπεδο άνεσης που αγοράζει, ώστε να μπορεί να κρίνει αν το αποδέχεται ή όχι.

Οι ανησυχίες, ωστόσο, δεν περιορίζονται στην άνεση. Εκπρόσωποι πιλότων έχουν προειδοποιήσει, ότι η υπερβολική μείωση του χώρου μπορεί να επηρεάσει τα περιθώρια ασφάλειας, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις έκτακτης εκκένωσης. Παρότι οι νέες διαρρυθμίσεις έχουν εγκριθεί από τις αρχές, η στενότητα καθισμάτων μπορεί να δυσκολέψει την κίνηση επιβατών μεγαλύτερου σωματότυπου σε κρίσιμες στιγμές.

Από την πλευρά του, το Transport Canada έχει δηλώσει, ότι οι τροποποιήσεις συμμορφώνονται με τους ομοσπονδιακούς κανονισμούς ασφαλείας, οι οποίοι όμως δεν ορίζουν ελάχιστο seat pitch. Αυτό αφήνει ουσιαστικά ελεύθερο πεδίο στις εταιρείες να «στριμώχνουν» όλο και περισσότερο τους επιβάτες, αρκεί να πληρούνται οι βασικές τεχνικές προδιαγραφές.

Παράλληλα, ανακύπτουν σοβαρά ζητήματα υγείας. Νομικοί και ιατρικοί αναλυτές επισημαίνουν, ότι η παρατεταμένη ακινησία σε περιορισμένο χώρο αυξάνει τον κίνδυνο θρομβώσεων, ειδικά σε πτήσεις μεγάλης διάρκειας. Σε γενικευμένες μαρτυρίες επιβατών που έχουν μιλήσει στα μέσα ενημέρωσης, περιγράφονται περιστατικά όπου η έλλειψη χώρου και η αδυναμία κίνησης συνέβαλαν σε σοβαρά προβλήματα υγείας κατά τη διάρκεια ή αμέσως μετά την πτήση.

Η ανησυχία αυτή συνδέεται άμεσα με τις οδηγίες του World Health Organization, οι οποίες συνιστούν συχνή κίνηση των ποδιών και τακτικό περπάτημα, σε ταξίδια άνω των τεσσάρων ωρών. Όταν όμως ο χώρος είναι τόσο περιορισμένος ώστε ακόμη και το απλό τέντωμα των ποδιών να είναι δύσκολο, οι επιβάτες πρακτικά αδυνατούν να ακολουθήσουν αυτές τις οδηγίες.

Πολλοί ειδικοί καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα: χρειάζεται ρύθμιση. Όχι απαραίτητα για να επιβληθεί πολυτέλεια στην οικονομική θέση, αλλά για να καθοριστεί ένα ελάχιστο επίπεδο υπηρεσίας που θα περιλαμβάνει σαφή ενημέρωση και βασικά όρια άνεσης. Χωρίς τέτοιους κανόνες, όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν, η αγορά λειτουργεί σαν «Άγρια Δύση», όπου το κέρδος προηγείται της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Σε μια εποχή που τα αεροπορικά ταξίδια παρουσιάζονται ως ολοένα και πιο προσβάσιμα, το ερώτημα παραμένει: προσβάσιμα για ποιον και με ποιο κόστος; Όσο οι επιβάτες καλούνται να πληρώνουν περισσότερα για λιγότερο χώρο, χωρίς καν να γνωρίζουν τι ακριβώς αγοράζουν, η δυσπιστία απέναντι στις αεροπορικές εταιρείες θα εντείνεται. Και μαζί της, η απαίτηση για κανόνες που θα βάζουν τον άνθρωπο, και όχι μόνο το κέρδος, στο επίκεντρο της αερομεταφοράς.

Η παραίτηση Legault ήταν αναπόφευκτη

Η αποχώρηση του François Legault από την πρωθυπουργία του Κεμπέκ δεν είναι απλώς μια προσωπική επιλογή. Είναι το αποκορύφωμα μιας βαθύτερης πολιτικής κρίσης που εξελισσόταν εδώ και καιρό. Η εικόνα του να ανακοινώνει την παραίτησή του χωρίς ερωτήσεις, χωρίς διάλογο, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, λέει πολλά: ένας ηγέτης που συνήθισε να μιλά προς την κοινωνία, όχι μαζί της.

Ο Legault δεν έπεσε θύμα των συγκυριών· έπεσε από το βάρος των δικών του αποφάσεων. Το αποχαιρετιστήριο μήνυμά του, ντυμένο με φράσεις περί «καλού του κόμματος και του Κεμπέκ», δεν μπορεί να κρύψει την αλήθεια: όταν η πολιτική στηρίζεται στο γόητρο και στις δημοσκοπήσεις, και αυτά καταρρέουν, η έξοδος κινδύνου γίνεται η μόνη στρατηγική.

Η φθορά δεν ήρθε ξαφνικά. Ήταν αποτέλεσμα μιας πορείας γεμάτης προειδοποιητικά σημάδια: εκλογικές ήττες σε τοπικές αναμετρήσεις, εσωτερικές διαρροές, αποχωρήσεις κορυφαίων στελεχών, νομοθετικές πρωτοβουλίες που υποσχέθηκαν τάξη αλλά έφεραν θόρυβο. Όταν υπουργοί υγείας και άλλοι σημαντικοί παίκτες – υπουργοί και βουλευτές – εγκαταλείπουν το πλοίο, δε φταίει η θάλασσα· φταίει ο καπετάνιος που το έριξε στα βράχια.

Η οικονομική στρατηγική του Legault παρουσιάστηκε ως «επιθετική», με επενδύσεις και μεγάλα πρότζεκτ υψηλής προβολής. Ας θυμηθούμε, μεταξύ άλλων, το φιάσκο της NORTHVOLT. Όμως η πολιτική δεν είναι έκθεση επενδυτικών φακέλων· είναι ισορροπία ανάμεσα στο θεαματικό και το απτό. Όταν οι πολίτες δε βλέπουν βελτίωση στην καθημερινότητά τους – στο κόστος ζωής, στις λίστες αναμονής στα νοσοκομεία – τότε το αφήγημα φθείρεται.

Και δεν ήταν μόνο αυτό. Η κυβέρνηση του, δαπάνησε δις σε ηλεκτρονικά συστήματα όπως το SAAQCLIC, που ακόμα δε δουλεύουν.

Ο Legault, σαν μωρό παιδί πίστεψε στις υποσχέσεις – παραμύθια που του έλεγαν οι υπουργοί του. Ο ένας για μεγάλες επενδύσεις στον ενεργειακό τομέα και ο άλλος για τη βελτίωση του συστήματος υγείας, βάζοντας στη πραγματικότητα τρικλοποδιές στους ιατρούς και στις νοσοκόμες.

Ο Legault θέλησε να φύγει ως ο άνθρωπος που πρόσφερε δύο μεγάλες πλειοψηφίες και έβαλε την οικονομία σε ράγες. Αλλά η πολιτική δεν είναι αθροιστική λογιστική. Είναι εμπιστοσύνη. Κι αυτή χάθηκε, πολύ πριν πατηθεί το φρένο. Το «αντίο» του δεν κλείνει απλώς ένα κύκλο· βάζει την κοινωνία μπροστά σε ένα καθρέφτη: λιγότερη σαγήνη, περισσότερη λογοδοσία. Λιγότερα «μεγάλα σχέδια», περισσότερα απτά αποτελέσματα. Και αν «τα νούμερα είναι πεισματάρικα», άλλο τόσο πεισματάρικος είναι ο πολίτης όταν κουράζεται: γυρνάει σελίδα! Όλα αυτά οδηγήσαν το κυβερνητικό κόμμα στο βάθος των σφυγμομετρήσεων.

ΤΕΤΑΡΤΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΙΔΡΩΜΕΝΟ…

Στην τελευταία σφυγμομέτρηση που έγινε στις 10 Ιανουαρίου 2026 από την εταιρεία Pallas Data, το CAQ βρέθηκε στην τέταρτη θέση. Αναλυτικά πήραν: Parti Québécois (PQ) 34%, Liberal Party (PLQ) 24%, Conservative Party of Québec (PCQ) 16%, Coalition Avenir Québec (CAQ) 11%, Québec solidaire (QS) 11% και άλλα κόμματα 4 %.

Για ένα κόμμα που υποσχέθηκε «λιγότερα λόγια, περισσότερα αποτελέσματα», αυτό είναι ηχηρή καταδίκη. Τα νούμερα που κάποτε αποθέωναν τον Legault, τώρα τον καταβαραθρώνουν. Και όταν η εμπιστοσύνη χάνεται, δεν υπάρχει επικοινωνιακό τέχνασμα που να τη φέρει πίσω.

Η επιλογή ενός ελεγχόμενου, μονόλογου αποχαιρετισμού, είναι από μόνη της πολιτική δήλωση. Στην αρχή μιας διαδρομής, το momentum και η αίσθηση «ανανέωσης» καλύπτουν τις ρωγμές. Στο τέλος, όμως, οι ρωγμές γίνονται καθρέφτης: και αυτός ο καθρέφτης έδειξε κούραση, αποξένωση, στημένη ρητορική.

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ

Η επόμενη μέρα δεν είναι απλώς μια κούρσα διαδοχής. Είναι μια οδυνηρή αποτοξίνωση από το σύνδρομο του πανίσχυρου αρχηγού. Αν το CAQ δε βρει νέο στόχο ύπαρξης – όχι άλλο ένα powerpoint ανάπτυξης, αλλά μια βιώσιμη πρόταση για υγεία, κόστος ζωής, κοινωνική συνοχή και ρεαλιστική γλωσσική πολιτική – θα κατρακυλήσει από κόμμα εξουσίας σε κόμμα ανάμνησης.

Η αποχώρηση Legault ανοίγει χώρο. Το ερώτημα είναι ποιος θα τον καταλάβει:

Μια συντηρητική πρόταση που θα κεφαλαιοποιήσει τη δυσφορία;

Μια προοδευτική ώθηση, που θα μετατρέψει την κριτική σε πειστικό κυβερνητικό πρόγραμμα;

Ή μια νέα σύνθεση που θα μιλήσει επιτέλους τη γλώσσα των πολιτών, χωρίς να κρύβεται πίσω από στατιστικές;

Σε κάθε περίπτωση, η επόμενη εκλογική αναμέτρηση δε θα είναι μόνο «περί αλλαγής».

Θα είναι δημοψήφισμα ωριμότητας; Ή θα ξανακυλήσουμε σε εύκολες υποσχέσεις και μεγάλα λόγια;

Είπα δημοψήφισμα. Αυτό λιγουρεύεται το Parti Québécois και ο αρχηγός του. Δεν έχει γίνει κατανοητό, ότι οι Κεμπεκιώτες δε θέλουν δημοψηφίσματα. Ήδη στην τελευταία σφυγμομέτρηση το Parti Québécois έχει μόνο το 34% της προτίμησης των ψήφων, ενώ το φιλελεύθερο κόμμα, χωρίς αρχηγό, βρίσκεται ακόμα στο 24%.

Αυτό αποδεικνύει, ότι οι Κεμπεκιώτες δειλιάζουν να δώσουν πλήρη λευκή επιταγή σ ένα κόμμα που θέλει το διαχωρισμό του Κεμπέκ από τον Καναδά. Οι πολίτες του Κεμπέκ είναι πολλοί πιο ώριμοι απ’ ότι νομίζει το Parti Québécois. Ξέρουν ότι με τη νέα γεωπολιτική, το Κεμπέκ θα είναι πιο δυνατό σ’ έναν ενωμένο Καναδά. Πράγμα που θα πρέπει να καταλάβει και η Alberta.

Υπενθυμίζω ότι οι εκλογές στο Κεμπέκ θα διεξαχθούν στις 5 Οκτωβρίου 2026 και πιστεύω ότι το Ελληνικό Κογκρέσο του Κεμπέκ θα παίξει το σημαντικό ρόλο που έπαιζε τη δεκαετία του 1990. Σημαντικό ρόλο μπορεί επίσης να παίξει και το Ελληνοκαναδικό Κογκρέσο.