Η Βουλή διαλύθηκε και η κλεψύδρα του επίσημου προεκλογικού χρόνου μετρά ήδη αντίστροφα, φέροντας στην επιφάνεια τους γρίφους που γεννά η απρόβλεπτη διαδικασία που προβλέπει δύο διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις με δύο διαφορετικά εκλογικά συστήματα – της απλής αναλογικής και της ενισχυμένης με μπόνους εδρών για το πρώτο κόμμα – με το κάθε ένα από αυτά να κρύβει άγνωστες παραμέτρους και μεταβλητές, που προσδίδουν το απόλυτο σασπένς στις επικείμενες εκλογές.

Γράφει ο
Λάμπρος Σταυρόπουλος

[από το vima.gr]

1] Από τις πρώτες κάλπες που θα διεξαχθούν για πρώτη φορά με το σύστημα της απλής αναλογικής, δεν προκύπτει αυτοδυναμία, όποιο και να είναι το πρώτο κόμμα. Με το ίδιο ποσοστό των κομμάτων που έμειναν εκτός Βουλής στις εκλογές του 2019 (8%) η ΝΔ που κατέκτησε τότε την αυτοδυναμία με 39,85%, τώρα θα χρειαζόταν 46,27%. Άρα, όποιο και να είναι πρώτο κόμμα, αυτοδυναμία δεν υπάρχει. Αυτό, θεωρητικά, είναι και το βαθύτερο νόημα του εκλογικού συστήματος, το οποίο διευκολύνει τις κυβερνήσεις συνεργασίας, αποτρέποντας τις μονοκομματικές κυβερνήσεις. Μόνο που στην περίπτωσή μας τα πράγματα δε φαίνεται να είναι έτσι…

2] Στο ερώτημα ποιες πιθανότητες υπάρχουν να προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας, κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με βεβαιότητα. Όμως υπάρχουν κάποια δεδομένα με βάση τις εκπεφρασμένες θέσεις των κομμάτων. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει δηλώσει ότι στόχος του είναι η αυτοδυναμία, η οποία μπορεί να προκύψει μόνο από τις δεύτερες κάλπες και ότι επιδιώκει καθαρή εντολή. Από την άλλη ο Αλέξης Τσίπρας δηλώνει, παρά τις αντίθετες απόψεις που διατυπώνονται στον ΣΥΡΙΖΑ, ότι δεν προσβλέπει σε «κυβέρνηση ηττημένων», εάν έρθει δεύτερος, ακόμα και αν βγαίνουν τα «κουκιά» (με ΠΑΣΟΚ και ΜέΡΑ25 – για το ΚΚΕ ούτε λόγος). Ενώ ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει θέσει προϋποθέσεις («Άγνωστος Χ») που δεν αποδέχονται Μητσοτάκης και Τσίπρας.

3] Μήπως τα περί «κυβέρνησης ηττημένων» είναι «μπλόφα»; Εδώ και καιρό, από τότε που πρωτοδιατυπώθηκε η θέση του κ. Τσίπρα (στην περυσινή ΔΕΘ) ότι εφόσον είναι δεύτερο κόμμα δε θα δεχθεί «κυβέρνηση ηττημένων», διατυπώνονται σοβαρές επιφυλάξεις τόσο από την πλευρά της ΝΔ, όσο και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Ο κ. Μητσοτάκης έχει πει σε ανύποπτο χρόνο, πως ο ίδιος δεν έχει καμία αμφιβολία ότι «αν μπορούσε ο κ. Τσίπρας με κάποιον τρόπο, και ως ηττημένος, να βρει κάποια πλειοψηφία η οποία να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή, θα διερευνούσε αυτό το ενδεχόμενο». Τις τελευταίες μέρες το λέει πιο καθαρά, προειδοποιώντας πως «αν οι αριθμοί το επιτρέψουν δε θα διστάσουν να συνασπιστούν και να συγκροτήσουν μια κυβέρνηση ανοχής με ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και Βαρουφάκη», κάτι που χαρακτηρίζει «πολιτική τερατογένεση», αποδίδοντας στον κ. Τσίπρα ότι λέει ψέματα.

4] Πού εδράζεται η άρνηση του κ. Τσίπρα στο ενδεχόμενο «κυβέρνησης ηττημένων»; Στην άποψη ότι «δεν μπορεί να σχηματιστεί κυβέρνηση χωρίς τη συμμετοχή του νικητή των εκλογών». Και προφανώς δε θέλει να κάνει πίσω ούτε χιλιοστό από το στόχο που έχει θέσει για «πρωτιά» του ΣΥΡΙΖΑ – έστω και σε επίπεδο ρητορικό θα ήταν μια έμμεση παραδοχή αυτού που αποτυπώνουν όλες οι δημοσκοπήσεις και η Κουμουνδούρου αρνείται να αποδεχθεί. Θα ήταν άλλωστε ομολογία ήττας. Όμως το σκεπτικό Τσίπρα ακυρώνει επί της ουσίας το νόημα της απλής αναλογικής που εισηγήθηκε και ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2016 και έγκειται στο ότι με το σύστημα αυτό ανοίγει ο δρόμος για συγκλίσεις και συνεργασίες, όχι μόνο για όποιον είναι πρώτο κόμμα. Επί της ουσίας αυτό έλεγαν με τις παρεμβάσεις τους Γιάννης Δραγασάκης και Ευκλείδης Τσακαλώτος και παλαιότερα ο Πάνος Σκουρλέτης και ο Νίκος Φίλης, δηλώνοντας πως εάν οι συσχετισμοί είναι τέτοιοι και το επιτρέψουν και εάν υπάρχει το άθροισμα εδρών από τη συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με άλλα κόμματα που θα έχουν μπει στη Βουλή, μπορεί να συγκροτηθεί κυβέρνηση («Άμα έχουν τρία κόμματα 47% ή 48% τι ηττημένοι θα είναι; Εδώ έχουμε κυβερνήσεις με πολύ μικρότερα ποσοστά…»), είπε πρόσφατα ο κ. Τσακαλώτος.

5] Οι δυνατότητες σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας που θα αναζητηθούν μέσω της συνταγματικής διαδικασίας των διερευνητικών εντολών θα δείξουν ποιος έχει δίκαιο και ποιος άδικο. Προς το παρόν αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι εφόσον πρώτο κόμμα έρθει η ΝΔ, το πιθανότερο σενάριο είναι η εντολή που θα λάβει ο κ. Μητσοτάκης για τη διακρίβωση της δυνατότητας σχηματισμού κυβέρνησης που να απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της Bουλής, θα επιστραφεί πάραυτα στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Το ενδιαφέρον θα επικεντρωθεί στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος θα κληθεί να λάβει τη δεύτερη διερευνητική εντολή και μένει να δούμε αν και πώς θα την αξιοποιήσει. Με βάση την άρνηση της «κυβέρνησης ηττημένων», θα πρέπει λογικά να την επιστρέψει. Οπότε η σκυτάλη θα περάσει στα χέρια του τρίτου κόμματος, με τον Νίκο Ανδρουλάκη να έχει δηλώσει ότι θα αξιοποιήσει την εντολή με τους όρους του, οι οποίοι ήδη δε γίνονται αποδεκτοί από τα άλλα δύο κόμματα.

6] Τι μπορεί να ανατρέψει αυτή την εικόνα; Προφανώς οι συσχετισμοί που θα αναδείξουν οι κάλπες: η πρωτιά, η διαφορά ανάμεσα στους δύο «μονομάχους», τα προγραμματικά θέματα που θα πέσουν στο τραπέζι στη φάση των διερευνητικών εντολών και βεβαίως οι στρατηγικές βλέψεις των πρωταγωνιστών με τα μάτια στραμμένα στις δεύτερες καθοριστικές, κατά τα φαινόμενα, εκλογές.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ έρθει πρώτο κόμμα, θα κάνει ό,τι μπορεί για να υπάρξει προοδευτική κυβέρνηση συνεργασίας. Το ερώτημα είναι με ποιους; Αν το ΠΑΣΟΚ επιμένει σε άλλο πρόσωπο για πρωθυπουργό, τότε οι προϋποθέσεις αλλάζουν, καθώς στην Κουμουνδούρου δεν το συζητούν. Και τι θα κάνει με το ΜέΡΑ25 που ήδη μιλά για σενάρια κλειστών τραπεζών και εναλλακτικές μορφές νομίσματος; Αν βεβαίως ο ΣΥΡΙΖΑ έρθει δεύτερο κόμμα, όπως επιμένουν οι έρευνες της κοινής γνώμης, τότε τα περιθώρια στενεύουν ακόμα περισσότερο.

7] Πάντως, αν οι διερευνητικές εντολές δεν καρποφορήσουν, τότε μένει το τελευταίο συνταγματικό «χαρτί». Η ΠτΔ να καλέσει τους αρχηγούς των κομμάτων και, αν επιβεβαιωθεί η αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης, που να έχει την εμπιστοσύνη της Bουλής, τότε θα επιδιώξει το σχηματισμό εκλογικής κυβέρνησης από όλα τα κόμματα της Bουλής και σε περίπτωση αποτυχίας και αυτής της προσπάθειας, τότε θα αναθέσει στον Πρόεδρο του Συμβουλίου της Eπικρατείας ή του Aρείου Πάγου ή του Ελεγκτικού Συνεδρίου το σχηματισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης, όπως και αναμένεται να συμβεί, για να διενεργήσει εκλογές και θα διαλύσει τη Bουλή. Πριν τη διάλυσή της, η νέα Βουλή θα κληθεί να ορκισθεί και να εκλέξει Πρόεδρο «της μιας ημέρας».

8] Θα ακολουθήσουν οι δεύτερες εκλογές της 2^ας Ιουλίου, με το σύστημα του κλιμακωτού μπόνους εδρών για το πρώτο κόμμα που ψήφισε η παρούσα κυβέρνηση το 2020. Δηλαδή, για ποσοστό μεγαλύτερο ή ίσο του 25% των έγκυρων ψηφοδελτίων, το πρώτο κόμμα λαμβάνει μπόνους 20 εδρών και για κάθε επιπλέον 0,5% παίρνει μία ακόμα έδρα, ενώ για να λάβει το maximum μπόνους των 50 εδρών χρειάζεται ποσοστό 40%.

9] Πού τοποθετείται ο πήχης της αυτοδυναμίας με το σύστημα αυτό; Αν ως βάση συζήτησης πάρουμε το ποσοστό που είχαν το 2019 τα κόμματα που δεν κατάφεραν να περάσουν το κατώφλι του 3%, δηλαδή 8%, τότε η αυτοδυναμία θέλει περίπου 37,5% – 38%. Αν το ποσοστό των κομμάτων που δε θα μπουν στη Βουλή είναι μεγαλύτερο, π.χ. 13%, τότε ο πήχης της αυτοδυναμίας πέφτει στο 36,5%. Αν δεν υπάρξει και τότε αυτοδυναμία, τότε μπαίνουμε σε νέο γύρο διερευνητικών εντολών, από τον οποίο ή θα προκύψει κάποιο σχήμα (οικουμενικό ή μη) συνεργασίας, ή στην αντίθετη (και απευκταία) περίπτωση θα πάμε σε τρίτη εκλογική αναμέτρηση θεωρητικά στα τέλη Ιουλίου (η τελευταία Κυριακή πέφτει 30 Ιουλίου), ενώ ήδη οι πολίτες θα βρίσκονται στις παραλίες…

Ο πληθυσμός του πλανήτη μας αυξάνεται και θα συνεχίσει να αυξάνεται, φθάνοντας τα περίπου 10 δισεκατομμύρια πριν το τέλος του 21^ου αιώνα, σύμφωνα με το ενδιάμεσο σενάριο των προβολών των Ηνωμένων Εθνών. O πληθυσμός όμως της Ευρώπης, με βάση το ίδιο σενάριο, όχι μόνο δε θα αυξηθεί, αλλά αντιθέτως θα μειωθεί τις επόμενες δεκαετίες, με αποτέλεσμα ενώ το 1950 αποτελούσε το 22% του παγκόσμιου πληθυσμού και το 9,5% σήμερα, θα περιορισθεί στο 7,3% το 2050, ενώ θα μειωθεί και o πληθυσμός της Ελλάδας (πιθανότατα, κατά 1,3 εκατομμύρια, δηλ. κατά 12% σε σχέση με σήμερα).

Τα παραπάνω αναφέρονται στο τελευταίο τεύχος (45^ο) της σειράς «Δημογραφικά Νέα» με θέμα «Ο πληθυσμός της Ελλάδας στον ορίζοντα του 2050», ένα ψηφιακό δελτίο του Εργαστηρίου Δημογραφικών και Κοινωνικών Αναλύσεων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, στο οποίο οι συγγραφείς (καθ. Βύρων Κοτζαμάνης και μεταδιδάκτορας Γεώργιος Κοντογιάννης), παρουσιάζουν τις προοπτικές για τον πληθυσμό της Ελλάδας, με βάση τα πρόσφατα (2022) σενάρια προβολών των Ηνωμένων Εθνών.

Συγκεκριμένα, όπως αναφέρουν, ο πληθυσμός της Ελλάδας μέχρι το 2050 θα συνεχίσει να μειώνεται, ενώ η μόνη ηλικιακή ομάδα που θα αυξηθεί είναι αυτή των 65 ετών και άνω (+800 χιλ. άτομα σε σχέση με σήμερα, από 2,4 σε 3,15 εκατομμύρια το 2050). Αντιθέτως τόσο οι νέοι 0-19 ετών όσο και ο πληθυσμός εργάσιμης ηλικίας θα συρρικνωθούν, με αποτέλεσμα οι 20-64 ετών (6,03 εκατ. το 2022) να είναι λιγότεροι από 4,5 εκατομμύρια το 2050. Εξαιτίας δε της γήρανσης, και παρά το γεγονός ότι η προσδοκώμενη ζωή θα αυξηθεί, οι θάνατοι δεν αναμένεται να μειωθούν, κυμαινόμενοι σε όλα τα σενάρια γύρω από τις 125-130 χιλ. ετησίως μέχρι το 2050, όντας πολύ περισσότεροι από τις γεννήσεις. Ειδικότερα δε, ακόμη και αν η ένταση της γονιμότητας αυξηθεί (αν δηλαδή τα νεότερα ζευγάρια κάνουν περισσότερα παιδιά από τους γονείς τους), οι γεννήσεις στο «ενδιάμεσο» σενάριο θα κυμανθούν ετησίως γύρω από τις 75 χιλ. (αρκετά λιγότερες από τις 89 χιλ. κατά μέσο που είχαμε τη δεκαετία 2012-2021) στο δε «υψηλό» -σενάριο πολύ λίγο πιθανό- γύρω από τις 98 χιλ. (ελαφρώς περισσότερες). Τα φυσικά ισοζύγια επομένως (η ζυγαριά δηλαδή γεννήσεις\θάνατοι) διαπιστώνουν, ότι θα είναι για όλα τα επόμενα μέχρι και το 2050 χρόνια αρνητικά, αν και διαφοροποιημένα ανά σενάριο.

Αυτό θα οδηγήσει αναπόφευκτα και στη μείωση του πληθυσμού, καθώς το μικρό θετικό προβλεπόμενο μεταναστευτικό ισοζύγιο σε όλα τα σενάρια προβολών των Ηνωμένων Εθνών για την Ελλάδα (+140 χιλ. για την περίοδο 2022-2049) είναι αδύνατον να αντισταθμίσει την εξαιρετικά αρνητική ζυγαριά γεννήσεις\θάνατοι. Οι αναμενόμενες δε λιγότερες γεννήσεις τις αμέσως επόμενες δεκαετίες, σε σχέση με αυτές της περιόδου 2012-2021 οφείλονται, σύμφωνα με τους ερευνητές, βασικά σε δύο παράγοντες:

1] στη μείωση του πληθυσμού των γυναικών σε ηλικία απόκτησης παιδιών και

2] στη χαμηλή γονιμότητα των νέων ζευγαριών, στον περιορισμένο δηλαδή αριθμό παιδιών που φέρνουν στον κόσμο (1,55 παιδιά/γυναίκα κατά μέσο όρο).

Η «ανόρθωση» της γονιμότητας τις αμέσως επόμενες δεκαετίες, με τη δημιουργία ενός ιδιαίτερα ευνοϊκού περιβάλλοντος, εάν και εφόσον επιτευχθεί, θα οδηγήσει πολύ αργότερα -και σίγουρα όχι πριν το 2050- αφενός μεν στην ανακοπή της μείωσης του πλήθους των γυναικών 25-44 ετών, αφετέρου δε στη σταθεροποίηση των γεννήσεων γύρω από τις 100 χιλ. (και κατ’ επέκταση σε ένα σχετικά πιο ισορροπημένο φυσικό ισοζύγιο).

Επομένως, πολιτικές που στοχεύουν σε αυτό το στόχο δεν αναμένεται να έχουν επιπτώσεις στο βραχύ – μέσο χρόνο, αλλά μεσο-μακροπρόθεσμα. Κατ’ επέκταση, οι όποιες αρνητικές στο κοντινό μέλλον επιπτώσεις των δημογραφικών εξελίξεων των προηγουμένων δεκαετιών μπορούν εν μέρει να αμβλυνθούν αν, εκτός από την αύξηση της γονιμότητας, ανακοπεί σύντομα η μετανάστευση των νέων μας και μετατραπεί σε ισχυρά θετικό το ισοζύγιο είσοδοι – έξοδοι (πολύ θετικότερο από αυτό που υιοθετούν οι προβολές των Η.Ε.). Μιλώντας στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο κ. Κοτζαμάνης, τονίζει ότι «όπως οι δημογραφικές προβολές είναι ασκήσεις γενίκευσης με σχετικά μικρά περιθώρια αβεβαιότητας όταν αναφερόμαστε στο βραχύ και μέσο χρόνο (βλ. 2050),μπορούμε να οριοθετήσουμε από τώρα τα πεδία του πιθανού και να λάβουμε μέτρα. Οι έχοντες την ευθύνη σχεδιασμού και λήψης αποφάσεων σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο οφείλουν επομένως να θεωρήσουν ως δεδομένες κάποιες μη αναστρέψιμες τις επόμενες δεκαετίες δημογραφικές τάσεις, να εκτιμήσουν τις επιπτώσεις τους και να λάβουν από τώρα τα προσήκοντα μέτρα και για τη μεσο-μακροπρόθεμη αναστροφή τους. Επομένως, προσαρμογή στις αναμενόμενες λόγω του «δημογραφικού» αλλαγές και ενεργές δράσεις θα πρέπει να αντικαταστήσουν παθητικότητα και στάσεις αναμονής».\ ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΗΠΑ και ΕΕ ευνοούν κυβερνήσεις πολυκομματικής συνεργασίας

Εξαιρετικά ρευστό είναι το πολιτικό σκηνικό, δύο βδομάδες πριν από τις εθνικές εκλογές, καθώς όχι μόνο σε πρώτες εκλογές αλλά ούτε και σε τυχόν δεύτερες εκλογές δε διακρίνεται αυτοδυναμία ενός κόμματος. Και για να πάμε σε δεύτερες εκλογές, θα πρέπει η διαφορά του πρώτου και του δεύτερου κόμματος να είναι ιδιαίτερα μεγάλη. Τουλάχιστον τέσσερις μονάδες μπροστά και να έχει επιτύχει η Νέα Δημοκρατία στις πρώτες εκλογές. Κάτι που δε φαίνεται εύκολο στην παρούσα χρονική συγκυρία.

Τέσσερα είναι τα βασικά σενάρια:

1• ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΝΔ-ΠΑΣΟΚ: Αυτό μπορεί να συμβεί στην περίπτωση που η ΝΔ βγει πρώτο κόμμα με ικανοποιητική διαφορά και θα μπορεί μαζί με το ΠΑΣΟΚ να έχει μία ικανοποιητική κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Η πρωτιά παίζει σημαντικό ρόλο, γιατί το πρώτο κόμμα παίρνει ως δώρο τις έδρες των κομμάτων που δεν περνούν το όριο του 3% για να εισέλθουν στη Βουλή. Συνεπώς, το ποσοστό της πρωτιάς σε συνδυασμό με το ποσοστό των κομμάτων που δε θα γίνουν κοινοβουλευτικά, παίζει σημαντικό ρόλο.

2• ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ: Είναι το σενάριο το οποίο επιθυμούν περισσότερο απ’ όλα να πραγματοποιηθεί ΗΠΑ και ΕΕ διότι θέλουν να παρθούν αποφάσεις στις οποίες να εμπλέκονται όλες οι σημαντικότερες πολιτικές δυνάμεις. Οι ΗΠΑ θέλουν άμεσα να υπάρξει «λύση» στο Αιγαίο, μία συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας τύπου «Πρεσπών», δηλαδή η Ελλάδα να παραχωρήσει και η Τουρκία να κερδίσει σε κάποιες από τις απαιτήσεις της. Στις ΗΠΑ θεωρούν, πως για κάτι τέτοιο χρειάζονται αρκετοί «ένοχοι». Για να πραγματοποιηθεί όμως ένα τέτοιο σενάριο, η διαφορά μεταξύ της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είναι οριακή. Είτε αν είναι πρώτο κόμμα η ΝΔ, είτε αν είναι πρώτος ο ΣΥΡΙΖΑ.

3• ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ-ΜΕΡΑ25: Με την προϋπόθεση όμως, ότι θα είναι πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να μπορούν τα τρία κόμματα της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς να διαθέτουν κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Και στα τρία προαναφερθέντα σενάρια, σημαντικό ρόλο θα παίξει το ποσοστό του εκλογικού σώματος που θα μείνει εκτός Βουλής. Το «κόμμα Κασιδιάρη» το οποίο αποκλείστηκε από την εκλογική διαδικασία από τον Άρειο Πάγο, εκτιμώνταν ότι θα έπαιρνε ένα ποσοστό της τάξης του 6-7%. Μαζί με αυτό το κόμμα, αποκλείστηκαν άλλοι 12 πολιτικοί σχηματισμοί, που αναμένονταν όλα μαζί να τα επιλέξουν ένα 5% του εκλογικού σώματος.

Οι ψηφοφόροι αυτοί συνολικά ή θα ψηφίσουν από ότι υπάρχει εκλογκικά διαθέσιμο ή θα απέχουν από τις εκλογές, αφού δεν μπορούν να εκφραστούν.

Από αυτό το 11-12% λοιπόν, το 1/4 αναμένεται να ψηφίσει και μάλιστα τιμωρητικά απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη, δηλαδή να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ.

Το συνολικό ποσοστό που θα μείνει έξω από τη Βουλή θα είναι καθοριστικό για το ποιο από τα τρία σενάρια θα επικρατήσει όπως και αν τελικά επιβεβαιωθούν οι εκτιμήσεις ότι η Βουλή θα είναι εξακομματική (που μάλλον αυτό θα γίνει).

Υπάρχει όμως και τέταρτο σενάριο.

4• ΔΕΥΤΕΡΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ: Δεν μπορεί να σχηματιστεί κυβέρνηση, είτε γιατί δε βγαίνουν οι αριθμοί, είτε γιατί δεν υπάρχουν οι κατάλληλες πολιτικές συμφωνίες και πραγματοποιείται δεύτερη συνεχόμενη προσφυγή στις κάλπες.

Εδώ όμως αξίζει να σημειώσουμε, ότι ακόμα και μετά τις δεύτερες εκλογές πάλι θα επανεπιβεβαιωθούν τα τρία πρώτα σενάρια, καθώς η προοπτική της αυτοδυναμίας δείχνει αδύνατη και μετά από τη διεξαγωγή τους με ενισχυμένη αναλογική.

Η ΝΔ για να διεκδικήσει την αυτοδυναμία στην περίπτωση που θα υπάρχει ένα 12% εκτός Βουλής θα πρέπει να λάβει ένα ποσοστό κοντά στο 35%, κάτι πρακτικά αδύνατο. Ακόμα κι αν μπορούσε να έχει αυτοδυναμία, αυτή θα ήταν στους 151 βουλευτές, ενώ επιδιώκει μία πλειοψηφία της τάξης των 153 βουλευτών για να υπάρχει κυβερνητική επιβιωσιμότητα. Με λίγα λόγια, πάλι προς κυβέρνηση συνεργασίας δείχνουν οι εξελίξεις των πολιτικών πραγμάτων.

Ενδιαφέρον στις πολιτικές εξελίξεις παρουσιάζει και η πορεία της «Ελληνικής Λύσης». Πριν από τις πρόσφατες εξελίξεις, το κόμμα εκτιμώνταν ότι διέθετε μία εκλογική επιρροή της τάξης του 5,5% αλλά πλέον έχει δημιουργηθεί πρόβλημα. Αυτό θα εξαρτηθεί από το πως θα χειριστεί η ηγεσία του τα όσα έχουν συμβεί.

Σημειώνεται, ότι η Χρυσή Αυγή στις ευρωεκλογές του 2019 είχε ένα ποσοστό της τάξης του 4,6% και αμέσως μετά από δύο μήνες απέτυχε να πιάσει το όριο του 3% στις εθνικές εκλογές.

© PRONEWS.GR