Εάν το παρελθόν αποτελεί ένδειξη του μέλλοντος, οι πιθανότητες είναι ελάχιστες, ότι το Κεμπέκ θα δει χιλιάδες επαγγελματίες νοσηλευτές να έρχονται, για να σώσουν το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης. Ο φιλελεύθερος κριτικός υγείας André Fortin καλεί την κυβέρνηση να δράσει γρήγορα, για να αναλύσει την αποτυχία του προγράμματος στρατολόγησης αλλοδαπών και να διορθώσει τις αδυναμίες του. «Δεν μπορούμε να κάνουμε τα ίδια λάθη για δεύτερη φορά», προειδοποίησε.

Από τις 17 Δεκεμβρίου, υπήρχε έλλειψη 3.871 τεχνικών νοσηλευτών και κλινικών νοσηλευτών στο δίκτυο του Κεμπέκ, σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Υγείας. Επιπλέον, υπάρχουν επιπλέον 1.708 επικουρικές νοσοκόμες που αναζητούνται για να καλυφθούν συνολικά 5.500 θέσεις.

Μεταξύ των λύσεων που προτείνει ο υπουργός Υγείας, Christian Dubé, είναι οι προσλήψεις διεθνώς. Ωστόσο, σύμφωνα με στοιχεία που έλαβε ο Καναδικός Τύπος μέσω του νόμου σχετικά με την πρόσβαση σε έγγραφα που κατέχουν δημόσιοι φορείς, το Κεμπέκ κατάφερε να προσελκύσει μεταξύ 359 και 399 νοσηλευτές ετησίως τα τελευταία πέντε χρόνια.

Κατά την περίοδο από την 1^η Σεπτεμβρίου έως τις 20 Ιανουαρίου, συνολικά 145 νοσηλευτές πείστηκαν από την υπηρεσία Recrutement Santé Québec, αποστολή της οποίας είναι να διευκολύνει «την πρόσληψη, την υποδοχή και την ένταξη επαγγελματιών υγείας και κοινωνικών υπηρεσιών που έχουν αποφοιτήσει εκτός Καναδά και μιλούν άπταιστα γαλλικά».

Αυτές οι μερικές εκατοντάδες επαγγελματίες φροντίδας προέρχονται κυρίως από τη Γαλλία αλλά και από το Βέλγιο, το Μαρόκο, το Καμερούν, την Τυνησία, το Λίβανο και το Μπενίν.

Μόλις προσληφθούν αυτές οι νοσοκόμες, το ερώτημα είναι πώς θα τις κρατήσουμε. Η ομοσπονδία επαγγελματικών συνδικάτων υγείας του Κεμπέκ (FIQ) πιστεύει ότι αυτό δεν είναι καθόλου εγγυημένο. «Δεν μπορούμε να ψάξουμε για νοσηλευτές διεθνώς και να τους φέρουμε εδώ υπό τις παρούσες συνθήκες», είπε η πρόεδρος της FIQ Julie Bouchard, αναφέροντας ζητήματα όπως ο φόρτος εργασίας, οι υποχρεωτικές υπερωρίες και οι αναλογίες ασθενών που «δεν έχουν νόημα». Σύμφωνα με αυτήν, η κυβέρνηση πρέπει να κάνει σωστά τα επόμενα βήματα.

«Θα βελτιώσουμε τις συνθήκες εργασίας, θα σταθεροποιήσουμε τις ομάδες φροντίδας, θα εισαγάγουμε νόμο για τις αναλογίες, θα σχεδιάσουμε το εργατικό δυναμικό και μετά θα ξέρουμε ακριβώς πόσοι νοσηλευτές λείπουν και πόσους μπορούμε να προσλάβουμε από το εξωτερικό για να βρούμε και να επιστρέψουμε στην ομαλότητα στο Κεμπέκ», είπε η Bouchard, η οποία μιλάει για περίπου 80.000 νοσηλευτές, βοηθούς νοσηλευτές, αναπνευστικούς θεραπευτές και κλινικούς αιμάτωσης.

Ο Sylvain Brousseau, πρόεδρος της Canadian Nurses Association (CNA), συμφωνεί: «Το να πηγαίνεις να αναζητάς ανθρώπους στο εξωτερικό δεν είναι η λύση γιατί ούτε αυτοί μένουν», είπε.

«Θα πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί; Είναι το εργασιακό περιβάλλον που απαιτεί μια ριζική αλλαγή για να γίνει πιο ανθρώπινο», είπε ο Brousseau, ο οποίος είναι επίσης επιστημονικός συνεργάτης στο Centre intégré de santé et des services sociaux de l’Outaouais και τακτικός ερευνητής στο Ινστιτούτο Γνώσης του Νοσοκομείου Montfort στην Οτάβα.

Είτε πρόκειται για μετανάστες είτε με καταγωγή από το Κεμπέκ, οι νοσοκόμες επιδιώκουν όλοι να βελτιώσουν τη θέση τους.

Το γραφείο του Dubé υποστηρίζει, ότι «οι διεθνείς προσλήψεις είναι μια από τις λύσεις για την εξεύρεση περισσότερου προσωπικού στο δίκτυο υγείας μας» και υπόσχεται να συνεχίσει τις προσπάθειές του προς αυτή την κατεύθυνση. Ο υπουργός είπε επίσης ότι σκοπεύει να κάνει το δίκτυο υγείας «εργοδότη της επιλογής».

Για τον Bouchard, η συνταγή είναι αρκετά απλή. «Το έργο των νοσηλευτών πρέπει να επαναξιολογηθεί. Εάν βελτιώσουμε σημαντικά τις συνθήκες εργασίας τους με καλύτερους μισθούς, τότε θα δημιουργήσουμε ένα εκκρεμές και τότε η κυβέρνηση θα μπορεί να πει ότι έχει γίνει εργοδότης επιλογής», είπε ο πρόεδρος της FIQ.

Ο κριτικός υγείας του Québec Solidaire, Vincent Marissal, πιστεύει επίσης ότι οι τρέχουσες συνθήκες εργασίας κινδυνεύουν να τρομάξουν τους πιθανούς υποψηφίους. «Εάν είστε νοσοκόμα από τη Σενεγάλη ή τη Γαλλία και κάνετε μια μικρή αναζήτηση στο Google (με τις λέξεις) «υγεία», «Κεμπέκ» και «νοσοκομεία», θα ανησυχήσετε ή ακόμα και θα τρομάξετε με τα νέα που θα βγουν» είπε.

ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

Το Φεβρουάριο του 2022, ο τότε υπουργός Μετανάστευσης, Jean Boulet, μαζί με τον Dubé, ανακοίνωσαν μια επένδυση 65 εκατομμυρίων δολαρίων σε δύο χρόνια για να βρουν 1.000 νοσοκόμες διεθνώς. Η πρωτοβουλία φαίνεται ελπιδοφόρα μέχρι στιγμής, σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Υγείας. Αναφέρεται ότι 1.533 υποψήφιοι έχουν προσελκυσθεί στο επάγγελμα. Ωστόσο, πρέπει πρώτα να «ολοκληρώσουν την πρόσθετη εκπαίδευση που ορίζεται από το Ordre des infirmières et infirmiers du Québec (OIIQ)» και να περάσουν τις εισαγωγικές εξετάσεις στο επάγγελμα, για να αποκτήσουν το δικαίωμά τους στην άσκηση.

Για το OIIQ, ο πρόεδρος Luc Mathieu είπε ότι η διαδικασία αναγνώρισης των ικανοτήτων έχει βελτιωθεί σημαντικά, ως αποτέλεσμα της συνεργασίας που αναπτύχθηκε με το Υπουργείο Μετανάστευσης, Γαλλικής γλώσσας και Ένταξης.

Σύμφωνα με τον Mathieu, ορισμένες λιγότερο εύπορες χώρες, που έχουν επίσης έλλειψη νοσοκόμων, προσπαθούν να επιβραδύνουν την έξοδο των επαγγελματιών τους, αρνούμενοι να παράσχουν ορισμένα έγγραφα ή τραβώντας το φάκελο.

Ο Brousseau εγείρει το ηθικό πρόβλημα της ληστείας των ήδη αποδυναμωμένων κρατών: «Δεν έχω πρόβλημα με τους ανθρώπους να έρχονται με τη δική τους ελεύθερη βούληση, αλλά έχω πρόβλημα με τους ανθρώπους που στερούν πόρους από χώρες όπου υπάρχει έλλειψη», είπε.

Από μια πολύ προσγειωμένη σκοπιά, ο Bouchard επεσήμανε επίσης, ότι το Κεμπέκ μπορεί να μην είναι έτοιμο να υποδεχθεί μεγάλο αριθμό νέων αφίξεων επειδή η λέξη «έλλειψη» δε σημαίνει μόνο εργασία, αλλά και στέγαση και παιδική φροντίδα.

© The Canadian Press, CTV News, FIQ

Από τους ταξιδιωτικούς περιορισμούς που σχετίζονται με την πανδημία έως τα ακραία καιρικά φαινόμενα, η ταξιδιωτική βιομηχανία του Καναδά έχει αντιμετωπίσει μια άνευ προηγουμένου ποσότητα αβεβαιότητας τον τελευταίο καιρό. Και τώρα, καθώς η ζήτηση για ταξίδια έχει επιστρέψει στα επίπεδα του 2019, οι αεροπορικές εταιρείες οδηγούνται στην επόμενη αναταραχή τους: έλλειψη ειδικευμένων πιλότων.

Σύμφωνα με το Transport Canada, σε ένα τυπικό έτος πριν από την πανδημία, εκδόθηκαν περίπου 1.100 άδειες πιλότου. Αυτό ήταν γενικά περισσότερο από αρκετό για να ικανοποιήσει τις ανάγκες των μεγάλων αερομεταφορέων, όπως η WestJet και η Air Canada, μέχρι τις περιφερειακές, τις αεροπορικές εταιρείες τσάρτερ και cargo. Αλλά καθώς η ζήτηση για πτήσεις κατέρρευσε το 2020, κατέρρευσε και ο αριθμός των νέων πιλότων που έλαβαν τα χαρτιά τους. Τα κυβερνητικά στοιχεία δείχνουν ότι χορηγήθηκαν λιγότερες από 500 άδειες το 2020, αριθμός που μειώθηκε σε λιγότερο από 300 το 2021 και μόλις 238 πέρυσι.

Σε δήλωση του το Transport Canada είπε, ότι ενώ οι ελλείψεις εργατικού δυναμικού στον τομέα των αεροπορικών εταιρειών έχουν «προσδιοριστεί ως τομέας προτεραιότητας για δράση», δεν υπάρχουν τρέχοντα σχέδια για χαλάρωση των κανονισμών. Ωστόσο, ο οργανισμός λέει ότι κάνει ό,τι μπορεί για να «αυξήσει την ανταγωνιστικότητα της καναδικής βιομηχανίας εκπαίδευσης πτήσεων καθώς και να βελτιώσει τη βιωσιμότητα των αεροπορικών σταδιοδρομιών για την αντιμετώπιση τυχόν ελλείψεων».

Η αύξηση των φτηνών αεροπορικών εταιρειών επιδεινώνει την έλλειψη πιλότων στον Καναδά, λένε οι ειδικοί. Οποιεσδήποτε αλλαγές και αν επέλθουν δε θα βοηθήσουν κανέναν βραχυπρόθεσμα, και οι ταξιδιώτες βλέπουν ήδη τον αντίκτυπο της τρέχουσας κρίσης εργασίας του κλάδου. Οι ελλείψεις προσωπικού ήταν ένας παράγοντας για την ακύρωση 67 πτήσεων από την αεροπορική εταιρεία τσάρτερ Sunwing τις δύο τελευταίες εβδομάδες του Δεκεμβρίου, μαζί με τα ακραία καιρικά φαινόμενα.

Οι μισθοί για έμπειρους πιλότους γενικά ανεβαίνουν ταχύτερα και υψηλότερα στις μεγάλες αεροπορικές εταιρείες από ό,τι στις περισσότερες άλλες, είναι τόσο τυπικά σε θέση να επιλέξουν μεταξύ των διαθέσιμων. Αυτό προκαλεί ελλείψεις σχεδόν παντού.

Ο επικεφαλής της Ένωσης Αερομεταφορών του Καναδά λέει ότι είναι ένα πρόβλημα που υπήρχε πολλά χρόνια, ακόμη και πριν από την πανδημία. «Δεν είχαμε αρκετούς πιλότους εδώ και πολύ καιρό, κυρίως σε περιφερειακό επίπεδο», είπε ο John McKenna.

ΜΑΚΡΑ, ΔΑΠΑΝΗΡΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

Η απόκτηση εμπορικής άδειας είναι το τελευταίο βήμα σε μια πολυετή διαδικασία να γίνεις πιλότος, ένα ταξίδι που μπορεί να κοστίσει δεκάδες χιλιάδες δολάρια και να διαρκέσει χρόνια. Στον Καναδά, για πολλούς αυτό το ταξίδι τελειώνει με μια ονειρεμένη δουλειά, είτε στη WestJet είτε στην Air Canada, αλλά λόγω του κόστους και της δέσμευσης χρόνου για την εκπαίδευση ενός νέου πιλότου, οι μεγάλες αεροπορικές εταιρείες συχνά προσλαμβάνουν κορυφαίο προσωπικό από μικρότερους αερομεταφορείς αντί να αναπτύσσουν μεθοδικά το δικό τους.

ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ

«Οι αλιευτικοί τους χώροι είναι οι περιφερειακοί μεταφορείς. Και οι περιφερειακοί μεταφορείς κατεβαίνουν στις μικρότερες εταιρείες, ομάδες αεροταξί… αυτά τα επίπεδα βλάπτονται εδώ και πολλά χρόνια», είπε ο ΜακΚένα. Οι δύο μεγαλύτερες αεροπορικές εταιρείες του Καναδά δήλωσαν, ότι ενώ υπάρχει πράγματι υψηλότερη από την κανονική ζήτηση για πιλότους αυτή τη στιγμή, και οι δύο καταφέρνουν να καλύψουν τις ανάγκες τους.

«Ως μεγάλος παγκόσμιος αερομεταφορέας που εκμεταλλεύεται τα πιο σύγχρονα, μεγαλύτερα αεροσκάφη, είμαστε ένας πολύ επιθυμητός προορισμός για ταλαντούχους πιλότους», δήλωσε η AIr Canada. «Ως αποτέλεσμα, είμαστε σε θέση να προσελκύουμε πιλότους όπως απαιτείται».

Αυτό δεν ισχύει για όλους τους άλλους. Οι μικρές αεροπορικές εταιρείες έχουν συχνά τόσο λίγους πιλότους στο προσωπικό, που δε χρειάζεται η απώλεια πολλών για να σταματήσουν τα αεροπλάνα να πετούν.

Η ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΜΕΙΩΣΕ ΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ

Δεν είναι μόνο οι μεγάλες αεροπορικές που «καταβροχθίζουν» όλους τους καταρτισμένους πιλότους. Πολλοί απλώς εγκατέλειψαν το επάγγελμα κατά τη διάρκεια της πανδημίας. «Πριν από δύο χρόνια, μέχρι σήμερα, κυριολεκτικά σχεδόν κάθε πιλότος ήταν χωρίς δουλειά», λέει ο Dave Boston, ένας πιλότος με 25 χρόνια εμπειρίας, που είναι επίσης ο άνθρωπος πίσω από το διοικητικό συμβούλιο αεροπορίας με έδρα το Έντμοντον, το Κέντρο Καριέρας Πιλοτών.

Αντιμέτωποι με άδειες και απολύσεις σε μεγάλες και μικρές αεροπορικές εταιρείες, πολλοί πιλότοι προσπάθησαν να περιμένουν, αλλά πολλοί απλώς προχώρησαν, είπε. «Πολλοί που είχαν επιχειρήσεις ή άλλα ενδιαφέροντα, μετά από ίσως έξι μήνες έως ένα χρόνο, έπρεπε να βάλουν φαγητό στο τραπέζι και έφυγαν από τη βιομηχανία», πρόσθεσε.