Στο 12,5% ανήλθε το ποσοστό της ανεργίας στην Ελλάδα τον Απρίλιο φέτος, έναντι 17,2% τον Απρίλιο 2021 και του αναθεωρημένου προς τα άνω 12,6% το Μάρτιο 2022.
Οι άνεργοι ανήλθαν σε 587.595 άτομα σημειώνοντας μείωση κατά 182.482 άτομα σε σχέση με τον Απρίλιο 2021 (23,7%) και κατά 11.707 άτομα σε σχέση με το Μάρτιο 2022 (2%). Στις γυναίκες το ποσοστό ανεργίας ανήλθε σε 16,2% (από 21,8% τον Απρίλιο 2021) και στους άνδρες σε 9,5% (από 13,4%).
Κατά μεγάλες ομάδες ηλικιών, στην ομάδα 15-24 ετών, το ποσοστό διαμορφώθηκε σε 30,6% (από 47,8% τον Απρίλιο 2021) και στις ηλικίες 25-74 ετών σε 11,6% (από 15,7%).
Σύμφωνα επίσης με την έρευνα εργατικού δυναμικού της ΕΛΣΤΑΤ, οι απασχολούμενοι ανήλθαν σε 4.123.634 άτομα, σημειώνοντας αύξηση κατά 403.552 άτομα σε σχέση με τον Απρίλιο 2021 (10,8%) και μείωση κατά 41.072 άτομα σε σχέση με το Μάρτιο 2022 (1%).
Εξάλλου, τα άτομα κάτω των 75 ετών που δεν περιλαμβάνονται στο εργατικό δυναμικό, ή «άτομα εκτός του εργατικού δυναμικού» (τα άτομα που δεν εργάζονται ούτε αναζητούν εργασία), ανήλθαν σε 3.125.509 άτομα, σημειώνοντας μείωση κατά 256.988 άτομα σε σχέση με τον Απρίλιο 2021 (7,6%) και αύξηση κατά 51.662 άτομα σε σχέση με το Μάρτιο 2022 (1,7%).
Μεταξύ των παραληπτών των μεταλλίων της εθνοσυνέλευσης που παρουσιάστηκαν από το Βουλευτή του Chomedey, Guy Ouellette, ήταν ο έμπειρος δημοσιογράφος και φωτογράφος των εφημερίδων της NEWSFIRST, Martin C. Barry (Φωτογραφία: Newsfirst)
Ο Ανεξάρτητος Βουλευτής του Chomedey, Guy Ouellette, δεν είχε να κάνει πολιτικές ανακοινώσεις στις 2 Ιουνίου. Εκείνο το βράδυ στο Château Royal ανήκε σε 10 άτομα, που είτε ζουν είτε εργάζονται στο Chomedey και στα οποία απονεμήθηκε από τον Ouellette το μετάλλιο της Εθνοσυνέλευσης.
Σημειώνοντας το μεγάλο αριθμό πολιτιστικών κοινοτήτων που κατοικούν στο Chomedey – συμπεριλαμβανομένων των Αρμενίων, των Πορτογάλων και των Ελλήνων – ο Ouellette δήλωσε ότι η περιοχή που έχει υπηρετήσει τα τελευταία 15 χρόνια είναι πλούσια σε πολιτιστική πολυμορφία, ενώ έχει επίσης μια πολύ ισχυρή αίσθηση κοινοτικού πνεύματος.
ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΦΕΤΙΝΩΝ ΑΠΟΔΕΚΤΩΝ ΜΕΤΑΛΛΙΩΝ
-France Boisclair (για τις προσπάθειές της ως ακτιβίστρια της κοινότητας)
-Odette Sonia Baudelot (για τις προσπάθειές της ως εθελόντρια της κοινότητας)
-Adel Iskander (για επιτεύγματα και συνεισφορές στην κοινωνική κοινότητα του Λαβάλ και του Κεμπέκ)
-L’Association des projets (Φιλανθρωπικά Ιδρύματα Ισλάμ (AICP) / συμμετοχή των μελών στη βελτίωση των κοινοτήτων Laval και Κεμπέκ)
-Δημήτρης Κωστόπουλος (για τον εθελοντισμό και τα επιτεύγματα προώθησης του ελληνικού πολιτισμού στις κοινωνικές κοινότητες του Λαβάλ και του Κεμπέκ)
-Denis Marinos (για τη φιλία και τη συμβολή στις κοινωνικές κοινότητες του Λαβάλ και του Κεμπέκ)
-Emanuel De Medeiros (για τη συμβολή του στις πορτογαλικές κοινότητες του Λαβάλ)
-Hovig Tufenkjian (για τη φιλία, την κοινωνική δέσμευση και τη συμβολή στην προώθηση του αρμενικού πολιτισμού στο Λαβάλ και το Κεμπέκ)
-Soeur Mariette Desrochers (μια εξαιρετική γυναίκα που έχει κάνει τη διαφορά για περισσότερα από 20 χρόνια για ανθρώπους στο Laval που έχουν ανάγκη)
-Martin C. Barry (για επιτεύγματα και συνεισφορές στην κοινωνική κοινότητα του Κεμπέκ τα τελευταία 15 χρόνια, ως δημοσιογράφος και φωτογράφος της εφημερίδας Laval News, για την κάλυψη πολιτικών και κοινοτικών ζητημάτων με διαφάνεια και αυστηρότητα)
ΠΟΙΟΣ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΑ ΜΕΤΑΛΛΙΑ
Σύμφωνα με μια περιγραφή στην ιστοσελίδα της Εθνοσυνέλευσης του Κεμπέκ, το μετάλλιο της Εθνοσυνέλευσης απονέμεται από τα μέλη της Συνέλευσης:
-Σε άτομα της επιλογής τους που αξίζουν αναγνώρισης, ή
-Ως επίσημο δώρο προς τα μέλη άλλων κοινοβουλίων, εκλεγμένους αξιωματούχους ή άλλα δημόσια πρόσωπα, κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών αποστολών έξω από το Κεμπέκ ή δεξιώσεων πρωτοκόλλου στο κτίριο του Κοινοβουλίου.
«Το ξέσπασμα της ασθένειας είναι ασυνήθιστο και ανησυχητικό», δήλωσε ο Γενικός Διευθυντής του Π.Ο.Υ. – Τέντρος Αντανόμ Γκεμπρεγέσους
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) ανακοίνωσε αργά την Τρίτη (14/6) ότι συγκαλεί επιτροπή έκτακτης ανάγκης, για να αποφασίσει για το εάν η ευλογιά των πιθήκων θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως «επείγουσα ανάγκη δημόσιας υγείας διεθνούς ενδιαφέροντος» υψηλότερου επιπέδου.
«Το ξέσπασμα της ευλογιάς των πιθήκων είναι ασυνήθιστο και ανησυχητικό», δήλωσε ο Γενικός Διευθυντής του ΠΟΥ, Τέντρος Αντανόμ Γκεμπρεγέσους, σχετικά με την πάλαι ποτέ σπάνια ασθένεια, που εμφανίζεται τώρα σε πολλές χώρες όπου στο παρελθόν δεν είχε βρεθεί ποτέ.
«Γι’ αυτό το λόγο, αποφάσισα να συγκαλέσω την Επιτροπή Έκτακτης Ανάγκης βάσει των Διεθνών Κανονισμών Υγείας την επόμενη εβδομάδα, για να αξιολογήσει εάν αυτή η επιδημία αντιπροσωπεύει μία έκτακτη ανάγκη για τη δημόσια υγεία διεθνούς ενδιαφέροντος», είπε σχετικά με τη συνάντηση στις 23 Ιουνίου.
Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, θα είναι το υψηλότερο επίπεδο προειδοποίησης που εκδίδεται από την υπηρεσία του ΟΗΕ, που ισχύει επί του παρόντος μόνο για τον COVID-19 και την πολιομυελίτιδα.
Η ανακοίνωση αυτή ήρθε, καθώς ο ΠΟΥ είχε καταγράψει τουλάχιστον 1.600 επιβεβαιωμένα κρούσματα, καθώς και επιπλέον 1.500 ύποπτα μέχρι στιγμής φέτος, με τα 72 από αυτά να έχουν αποβεί θανατηφόρα.
Έχουν βρεθεί κρούσματα σε 39 διαφορετικές χώρες – συμπεριλαμβανομένων των «32 χωρών που επλήγησαν πρόσφατα», είπε ο επικεφαλής του ΠΟΥ, μεταξύ των οποίων και οι ΗΠΑ.
Η ασθένεια έχει εξαπλωθεί και αλλάξει τόσο πολύ, που ο ΠΟΥ εξετάζει το ενδεχόμενο να αλλάξει το όνομα του ιού και της ασθένειας που προκαλεί την ευλογιά των πιθήκων, δήλωσε ο επικεφαλής του οργανισμού.
Παρά τη σαφή ανησυχία, ο Τέντρος τόνισε ότι η υπηρεσία του επί του παρόντος «δε συνιστά το μαζικό εμβολιασμό κατά της ευλογιάς των πιθήκων».
«Ενώ τα εμβόλια κατά της ευλογιάς αναμένεται να παρέχουν κάποια προστασία έναντι της ευλογιάς των πιθήκων, υπάρχουν περιορισμένα κλινικά δεδομένα και περιορισμένη προσφορά», είπε στους δημοσιογράφους.
Αντίθετα, είναι «ουσιώδες να αυξηθεί η ευαισθητοποίηση σχετικά με τους κινδύνους και τις ενέργειες για τη μείωση της περαιτέρω μετάδοσης, για τις ομάδες που διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο, συμπεριλαμβανομένων των ανδρών που κάνουν σεξ με άνδρες και των στενών επαφών τους», είπε ο Tέντρος.
Τη Δευτέρα 13/6, οι επιστήμονες δήλωσαν ότι είχαν εντοπίσει θραύσματα του ιού στο σπέρμα σε μια χούφτα ασθενών στην Ιταλία, εγείροντας ερωτήματα σχετικά με το εάν η σεξουαλική μετάδοση της νόσου είναι πιθανή.
Πολλά κρούσματα που επιβεβαιώθηκαν στο τρέχον ξέσπασμα είναι μεταξύ σεξουαλικών συντρόφων που είχαν στενή σεξουαλική επαφή.
«Η ύπαρξη ενός μολυσματικού ιού στο σπέρμα είναι ένας παράγοντας, που ανατρέπει την ισορροπία υπέρ της υπόθεσης ότι η σεξουαλική μετάδοση είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους μεταδίδεται αυτός ο ιός», δήλωσε στο Reuters ο Φραντσέσκο Βάια, γενικός διευθυντής του Ινστιτούτου Spallanzani.
Ο ιός προκαλεί συμπτώματα που μοιάζουν με γρίπη και δερματικές βλάβες και εξαπλώνεται μέσω στενής επαφής.
Η πλειονότητα των θανάτων σημειώθηκε στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, όπου είναι γνωστό ότι η ασθένεια έχει εξαπλωθεί εδώ και καιρό, αν και οι υγειονομικοί υπάλληλοι εξετάζουν και ένα θάνατο που συνδέεται με ένα πιθανό κρούσμα στη Βραζιλία, ανέφερε ο ΠΟΥ.
Παρά τις συμβουλές του ΠΟΥ κατά των μαζικών εμβολιασμών, η Ευρωπαϊκή Ένωση δήλωσε την Τρίτη 14/6 ότι αγόρασε σχεδόν 110.000 δόσεις εμβολίων για να βοηθήσει στην αντιμετώπιση της επιδημίας. Οι ΗΠΑ επιβεβαίωσαν προηγουμένως ότι είχαν αγοράσει τουλάχιστον 500.000 εμβόλια.
Στο Κεμπέκ και πάλι το χαμηλότερο ποσοστό (4,2%), στο Newfoundland/Labrador το υψηλότερο (10%)
Σε κατακόρυφη πτώση βρίσκεται το ποσοστό ανεργίας στον Καναδά, εφόσον για 3ο συνεχόμενο μήνα κατέγραψε νέο ρεκόρ με 5,1% το Μάιο, έναντι 5,2% τον Απρίλιο και 5,3% το Μάρτιο. Μάλιστα, το 5,1% του Μαΐου είναι το χαμηλότερο ποσοστό στον Καναδά από το 1976 που υπάρχουν διαθέσιμα συγκριτικά στοιχεία! Να σημειωθεί ότι οι αναλυτές, ανέμεναν το ποσοστό του Μαΐου να παραμείνει αμετάβλητο με τον Απρίλιο, κάτι που τελικά δε συνέβη και είχαμε νέα πτώση.
Εξάλλου, εν μέσω ορισμένων πρόσφατων δεικτών αύξησης της ζήτησης εργασίας και περιορισμένης προσφοράς, η αύξηση της απασχόλησης επανήλθε το Μάιο μετά την παύση τον Απρίλιο. Η συνολική απασχόληση αυξήθηκε κατά 40.000 (+0,2%) το Μάιο, συμπεριλαμβανομένης της έντονης αύξησης της εργασίας πλήρους απασχόλησης (+135.000, +0,9%). Η μερική απασχόληση μειώθηκε κατά 96.000 (-2,6 %).
ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ – ΥΣΤΕΡΕΙ Η ΑΥΤΟΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ
Ο αριθμός των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα αυξήθηκε κατά 108.000 (+2,6%) το Μάιο, λόγω των περισσότερων δημοσίων υπαλλήλων στις εκπαιδευτικές υπηρεσίες και την υγειονομική περίθαλψη και την κοινωνική πρόνοια. Ο αριθμός των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα μειώθηκε κατά 95.000 (-0,7%), κυρίως λόγω των λιγότερων ατόμων που εργάζονται στη μεταποίηση.
Μετά από αυτές τις μηνιαίες αλλαγές, τα κέρδη στην απασχόληση που παρατηρήθηκαν από τις αρχές του 2022 ήταν παρόμοια για τους εργαζόμενους του δημόσιου (+113.000, +2,7%) και του ιδιωτικού (+314.000, +2,5%).
Αν και η αυτοαπασχόληση άλλαξε ελάχιστα σε μηνιαία βάση το Μάιο και παρέμεινε χαμηλότερη από ό,τι το Φεβρουάριο του 2020 (-189.000, -6,6 %), η σωρευτική αύξηση του αριθμού των αυτοαπασχολούμενων εργαζομένων από τον Οκτώβριο του 2021 ανήλθε συνολικά σε 84.000 (+3,2 %).
ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΣΕ ΔΥΟ ΕΠΑΡΧΙΕΣ
ΤΟΥ ΑΤΛΑΝΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΛΜΠΕΡΤΑ
Η απασχόληση αυξήθηκε στη Νέα Γη και το Λαμπραντόρ, το νησί του Πρίγκηπα Εδουάρδου και την Αλμπέρτα το Μάιο. Μειώθηκε στο New Brunswick και άλλαξε ελάχιστα σε όλες τις άλλες επαρχίες.
Ειδικότερα, στη Νέα Γη και το Λαμπραντόρ, η απασχόληση αυξήθηκε (+4.100, +1,8%) το Μάιο, η τρίτη αύξηση σε τέσσερις μήνες. Ενώ το επαρχιακό ποσοστό ανεργίας (10%) παρέμεινε το υψηλότερο μεταξύ όλων των επαρχιών, το ποσοστό για τη μητροπολιτική περιοχή του St. John’s ήταν 6,8% (κινητός μέσος όρος τριών μηνών).
Το νησί του Πρίγκηπα Εδουάρδου σημείωσε επίσης αύξηση της απασχόλησης το Μάιο (+1.100, +1,3%), ενώ το ποσοστό ανεργίας σημείωσε μικρή μεταβολή στο 7,8%.
Στην Αλμπέρτα, η απασχόληση αυξήθηκε κατά 28.000 (+1,2%) το Μάιο, με βάση τα κέρδη τον Απρίλιο. Το ποσοστό ανεργίας μειώθηκε κατά 0,6 ποσοστιαίες μονάδες στο 5,3%. Οι επαγγελματικές, επιστημονικές και τεχνικές υπηρεσίες (+11.000, +5,5%) και οι μεταφορές και η αποθήκευση (+8.000, +6,6%) ήταν οι κύριοι συνεισφέροντες στην αύξηση της απασχόλησης στην Αλμπέρτα.
Το New Brunswick ήταν η μόνη επαρχία με πτώση της απασχόλησης το Μάιο (-3.900, -1%), αντισταθμίζοντας εν μέρει τα κέρδη το Μάρτιο και τον Απρίλιο. Το ποσοστό ανεργίας παρουσίασε μικρή μεταβολή στο 7,1%.
Στο Κεμπέκ, η απασχόληση άλλαξε ελάχιστα το Μάιο, μετά από πτώση τον Απρίλιο, καθώς η αύξηση της πλήρους απασχόλησης αντισταθμίστηκε από τις απώλειες μερικής απασχόλησης. Με περισσότερα άτομα να συμμετέχουν στην αγορά εργασίας και μικρή αλλαγή στην απασχόληση, το ποσοστό ανεργίας αυξήθηκε κατά 0,3 ποσοστιαίες μονάδες στο 4,2%.
Στο Οντάριο, τόσο η απασχόληση όσο και το ποσοστό ανεργίας (5,5%) παρέμειναν σταθερά για δεύτερο συνεχόμενο μήνα το Μάιο.
ΑΠΡΙΛΙΟΣ ΜΑΪΟΣ
Newfoundland/Labrador 10,8% 10% Prince Edward Island 8,1% 7,8% Nova Scotia 6% 6,7% New Brunswick 7% 7,1% Quebec 3,9% 4,2% Ontario 5,4% 5,5% Manitoba 5% 4,7% Saskatchewan 5,5% 4,8% Alberta 5,9% 5,3% British Columbia 5,4% 4,5%
Η σισύφεια λογική και η υπερεκχειλίζουσα απογοήτευση εις την οποία έχει περιέλθει ακουσίως ο άνθρωπος, εξαιτίας και συνεπεία του αισθήματος της εγκατάλειψης από τους εκκλησιαστικούς ηγέτες και δη κατά τους χαλεπούς καιρούς τους οποίους βιώνουμε δικαιολογείται απολύτως, διότι νιώθει κατάμονος και εγκαταλελειμμένος να δίδει εσχάτως έναν αγώνα, άνευ της ηθικής συμπαραστάσεως της θεσμικής εξουσίας της επισήμου Ελλαδικής Εκκλησίας.
Η θεσμική πολιτική ελίτ, δυστυχώς φέρεται να τέμνεται, αποτελώντας συγκοινωνούν δοχείο με την Επίσημη Εκκλησία, όπου προτιμάει να θυσιάσει το ποίμνιο ευθυγραμμιζόμενη ευθέως με την κοσμική καθεστωτική εξουσία, αντί να αναλάβει και να εφαρμόσει με πιστότητα τη δύσβατο οδό της θυσιαστικής αυταπάρνησης του Θεανθρώπου.
Ο συμβολισμός της εξουσίας ως ιστορικός απόηχος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας της καθ’ ημάς Ανατολής, δια ορισμένους Εκκλησιαστικούς ταγούς, έχει καταστεί αυτοσκοπός και υπό το μανδύα της Χριστιανικής ρητορικής εξυπηρετούν αλλότρια ιδιοτελή συμφέροντα τα οποία προδίδουν την πίστη, το λαό, το αγωνιστικό φρόνημα και εν ταυτώ δε, καθίστανται προδήλως ασυμβίβαστα με το φύσει ανατρεπτικό και αδιαλείπτως αγωνιστικό φρόνημα της ζώσης απαρασάλευτης εις το διηνεκές Ορθοδόξου Παραδόσεως, ως γνήσια και ιερά παρακαταθήκη την οποία κατέλειψαν, με απόλυτο σεβασμό και αγάπη οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας.
Ως εκ τούτου λοιπόν, ο πολίτης, δίδει μόνος του τον πνευματικό αγώνα, διότι η Ιεραρχία της Εκκλησίας, αλλοτριωμένη ούσα, ασχολείται με την επιβολή μίας ιδιότυπης δικτατορίας επιβάλλοντας ξύλοις και ροπάλοις εξοντωτικές πειθαρχικές ποινές προς τους Μητροπολίτες, οι οποίοι τολμούν να υπηρετήσουν την αλήθεια μα προπάντων την ελευθερία, μη φοβούμενοι το κόστος της ρήξης με την Πολιτεία και την παρούσα κυβέρνηση, εκδηλώνοντας ευθαρσώς επιστημονικό θεολογικό λόγο.
Η Εκκλησία πάσχει από επαναστάτες και όχι από ανθρώπους διανοητικά οκνηρούς διπρόσωπους οιονεί κρατιστές και εξουσιαστές, οι οποίοι έχουν μετασχηματίσει την εκκλησία, σε ένα παράρτημα του Κράτους.
Η ύποπτη αιδήμονα σιωπή σε αλλεπάλληλης πράξεις οιονεί εσχάτης προδοσίας δια το έθνος και το λαό, συνιστούν μία χαίνουσα πληγή η οποία έχει λαβώσει την Ορθόδοξη παράδοση, η οποία έχει ευθαρσώς απεμπολήσει ανενδοίαστα μέρος της Ιστορικής παράδοσης και ταυτότητας.
Είναι πρόδηλο ότι η Εκκλησία ως κοσμικό καθίδρυμα, δέον όπως διακονεί και το λαό, το ποίμνιο όχι να το εμπαίζει και να το εξαπατά, διότι νομοτελειακά θα επέλθει πλήρες σχίσμα, όπως ήδη δηλαδή, εξαιτίας και συνεπεία της συναινετικής και σιωπηράς στάσης της Ελλαδικής Εκκλησίας εις την αμαύρωση του ανθρωπίνου προσώπου, εν συνδυασμώ προς την κατάλυση του αυτεξουσίου του προσώπου, το οποίο αρνείται εν προκειμένω να δεχθεί τον πλήρη εξανδραποδισμό προς μία ιατρική πράξη παρά την οικεία βούλησή του.
Η έκφανση αυτή τού ολετήρα της ασύμμετρης απειλής της Νέας Τάξης πραγμάτων, ήτο του αφηγήματος της πανδημίας, αποτελεί απλώς τη σταγόνα την οποία ξεχείλισε το ποτήρι, με αποτέλεσμα να έχει ήδη επισωρευθεί οργίλη αντίδραση προς τη Διοίκηση της Εκκλησίας.
Η πηδαλιούχηση του ποιμνίου, η πνευματική ή εισέτι και η πολιτική (ουχί κομματική – πολιτειακή) καθοδήγηση, απαιτεί γενναίο αγωνιστικό φρόνημα και όχι ανθρώπους οι οποίοι εναγκαλίζονται ευθέως και ανερυθρίαστα με την εξουσία, με αποκλειστικό στόχο να προσποριστούν ιδία οφέλη χάριν εξυπηρέτησης ιδιοτελών σκοπιμοτήτων.
Η αφοσίωση εις το Θεό συνιστά έναν ακανθόσπαρτο αγώνα, υπηρεσίας του λαού και του έθνους, διατηρώντας εν ταυτώ, εις τις καρδιές των ανθρώπων την άσβεστη φλόγα της ελευθερίας, επιλέγοντας τη δυσχερή στενωπό, την οδό της θυσίας και όχι το δαψιλό βίο.
Ουδείς κρίνει ουδένα, απλώς η διατύπωση της εγκατάλειψης καθίσταται χειροπιαστή, διότι όταν οι συνθήκες ωριμάζουν και τα δημιουργήματα του Θεού υποφέρουν, ζητούν ανακούφιση από τις πράξεις των εκκλησιαστικών ηγετών και όχι από ρητορική απλώς παραμυθίας και κίβδηλες υποσχέσεις.
Ο αγών κείται εγγύς, για το έθνος, την πατρίδα και τις αξίες, άπαντες συντασσόμεθα προς τη μάχη προς την ελευθερία, τιμώντες τους προγόνους μας.
Οι κινήσεις του Μητσοτάκη δείχνουν ότι η κυβέρνηση
βρίσκεται στον αστερισμό των πρόωρων εκλογών
Εκρηκτικό μείγμα δημιουργούν οι εξελίξεις στην οικονομία και στα εθνικά θέματα. Αφενός η επικίνδυνη κλιμάκωση των προκλήσεων από την Τουρκία και αφετέρου τα μαύρα σύννεφα στον οικονομικό ορίζοντα ενισχύουν την πολιτική αβεβαιότητα και δίνουν νέα δυναμική στα σενάρια των εκλογών, ανεξάρτητα από τις συνεχείς διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού ότι για λόγους «θεσμικής τάξης» θα εξαντλήσει την τετραετία.
Ήδη, σύμφωνα με πληροφορίες της «κυριακάτικης δημοκρατίας», το υπουργείο Εσωτερικών έχει δρομολογήσει τα χρονοδιαγράμματα και τις απαραίτητες γραφειοκρατικές διαδικασίες, για να καταστεί εφικτή η εκτύπωση των ψηφοδελτίων, εφόσον χρειαστεί, εντός του Σεπτεμβρίου. Από τυπικής πλευράς, το υπουργείο οφείλει να είναι έτοιμο «διά παν ενδεχόμενο», αλλά η προετοιμασία αυτή συνδυάζεται εν προκειμένω και με επιμέρους, μικρότερα ή μεγαλύτερα, σημάδια.
Και δεν είναι μόνο η Βουλή που «βράζει» ή το γεγονός ότι ο κ. Μητσοτάκης άρχισε από τώρα να ανακοινώνει προσωπικά υπουργούς που θα είναι -υπό πριμοδότηση- υποψήφιοι βουλευτές. Ούτε μόνο ότι -όπως επιβεβαιώνεται- όλοι οι υπάλληλοι της Ν.Δ. έλαβαν εντολή να έχουν ολοκληρώσει τις διακοπές και να βρίσκονται στις θέσεις τους το αργότερο έως τις 15 Αυγούστου. Ανάλογη οδηγία, όπως μαθαίνουμε, έχουν λάβει και τα στελέχη και οι εργαζόμενοι στο Μέγαρο Μαξίμου.
Άμεσα συνδεδεμένη με την κινητικότητα αυτή είναι η επικοινωνία που είχαν κορυφαία στελέχη του Μεγάρου Μαξίμου με τις διοικήσεις των συστημικών τραπεζών, διαβιβάζοντας την πρωθυπουργική παράκληση να ανασταλεί το κλείσιμο διάφορων καταστημάτων ανά την Ελλάδα τουλάχιστον «μέχρι το τέλος του καλοκαιριού». Το θέμα έχει πάρει τεράστιες κοινωνικές διαστάσεις σε πολλές περιοχές της χώρας, είναι δε χαρακτηριστικό ότι μέχρι και ο πρώην πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου κατέθεσε τις προάλλες ερώτηση (ως… απλός βουλευτής Αχαΐας) για το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι.
Αρκεί να σημειωθεί, ότι μόνο για φέτος οι τράπεζες έχουν σχεδιάσει να μειώσουν τον αριθμό των καταστημάτων του δικτύου τους τουλάχιστον κατά 120. Συγκεκριμένα, η Τράπεζα Πειραιώς προγραμματίζει να κλείσει άλλα 52 καταστήματα, η Eurobank 25, η Εθνική Τράπεζα 20 με 25 καταστήματα και άλλα 15 η Alpha Bank. Σε κλείσιμο έξι υποκαταστημάτων της που εξυπηρετούσαν επίσης τις ανάγκες του Δημοσίου, όπως και τον εφοδιασμό των τραπεζών σε διάφορες περιοχές, έχει προχωρήσει από την αρχή του έτους και η Τράπεζα της Ελλάδος.
Εκτός από το πρόβλημα των συναλλαγών, ειδικά σε απομακρυσμένα και δύσβατα μέρη, σοβαρό κοινωνικό ζήτημα προκαλείται και με τους εργαζόμενους, αφού από τους 62.600 υπαλλήλους του 2004, το 2020 είχαν μειωθεί στους 32.540 εργαζόμενους, ενώ το τελικό πλάνο των συστημικών τραπεζών προβλέπει να μην ξεπερνούν τα 250 κατά μέσο όρο καταστήματα και ο αριθμός των εργαζόμενων τους να είναι μικρότερος από τα 6.000 άτομα. Μάλιστα, δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι τα λουκέτα στις τράπεζες αποτελούν και ένα από τα καυτά θέματα που αντιμετωπίζουν με τους ψηφοφόρους τους οι περισσότεροι από τους κυβερνητικούς βουλευτές της περιφέρειας, οι οποίοι βομβαρδίζουν με τη σειρά τους την κυβέρνηση με τα σχετικά αιτήματα, φοβούμενοι το κόστος εν όψει των εκλογών που πλησιάζουν.
Ξεχωριστό ενδιαφέρον για το παζλ έχει ακόμη μία πληροφορία μας. Σε κλειστή σύσκεψη των οικονομικών στελεχών της κυβέρνησης απορρίφθηκε, τουλάχιστον επί του παρόντος, η εισήγηση – βόμβα που υπήρχε στο τραπέζι για αλλαγές στον τρόπο μισθοδοσίας των δημοσίων υπαλλήλων, προκειμένου να εξοικονομηθούν, βραχυπρόθεσμα, πόροι για τη χρηματοδότηση των μέτρων στήριξης στις ευάλωτες και πιο αδύναμες οικονομικά κοινωνικές ομάδες.
Ειδικότερα, στην προσπάθεια να βρεθούν τα αναγκαία κονδύλια, επανήλθε μια παλαιότερη πρόταση να σταματήσει σε όλο το Δημόσιο η «προπληρωμή» ανά δεκαπενθήμερο των μισθών και να γίνεται, όπως και στον ιδιωτικό τομέα, η καταβολή των δεδουλευμένων. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, θα έμενε στα κρατικά ταμεία το κονδύλι της μισθοδοσίας ενός 15νθημέρου για όλο το δημόσιο τομέα, ώστε να βρεθεί ρευστό για τις παρούσες ανάγκες. Το πρόσχημα για κάτι τέτοιο θα ήταν η ένταξη του μέτρου στο προωθούμενο σχέδιο γενικότερης αλλαγής του τρόπου μισθοδοσίας των δημοσίων υπαλλήλων, το οποίο παρουσιάζεται από την κυβέρνηση ως «μεταρρύθμιση στο πλαίσιο της αποτελεσματικότητας». Όπως φαίνεται, μπήκε φρένο στην όλη συζήτηση, χωρίς μάλιστα να διαρρεύσει οτιδήποτε, υπό το φόβο ότι θα πυροδοτούσε -εκτός από τις εύλογες αντιδράσεις- μεγάλη ανησυχία για την πραγματική κατάσταση της οικονομίας. Ενόψει δε της διαφαινόμενης πρόωρης προσφυγής στις κάλπες, αυτό θα μπορούσε να αποδειχθεί έτι περαιτέρω αυτοκαταστροφικό.
Αυτή πάντως είναι η κορυφή του παγόβουνου. Η κυβέρνηση μπορεί δημοσίως να πανηγυρίζει για επικοινωνιακή ανάπτυξη κατά 7% το πρώτο τρίμηνο του έτους, αλλά η πραγματικότητα, όσον αφορά τους πιο σκληρούς οικονομικούς δείκτες, είναι αρκετά οδυνηρή. Με το σύνολο του χρέους της χώρας -και όχι μόνο του δημοσίου- να βρίσκεται σε πρωτοφανή επίπεδα και τον πληθωρισμό να σπάει το ένα αρνητικό ρεκόρ μετά το άλλο, το φθινόπωρο προβλέπεται μαύρο.
Οι αριθμοί είναι καταλυτικοί. Η έρευνα που πραγματοποίησε το ινστιτούτο του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών για το Δημογραφικό μάς θέτει μπροστά σε ένα ενδιαφέρον δίλημμα: Τι προτιμάμε και πώς φανταζόμαστε την Ελλάδα το 2100; Χωρίς μετανάστες και με αμιγή πληθυσμό μόλις 5.700.000 Ελλήνων ή με μετανάστες και με μεικτό πληθυσμό 8.900.000 πολιτών, Ελλήνων και ξένων;
Η λογική απάντηση είναι το δεύτερο. Και για λόγους αριθμητικούς και για λόγους παραγωγικούς και για λόγους ανταπόκρισης στις διεθνείς μας υποχρεώσεις. Αριθμητικούς, για να διατηρηθεί τουλάχιστον ο παρών πληθυσμιακός συσχετισμός δυνάμεων με τις γειτονικές χώρες. Παραγωγικούς, διότι άλλα φορολογικά έσοδα παράγει ένας πληθυσμός σχεδόν 6.000.000 ανθρώπων κι άλλα ένας πληθυσμός σχεδόν 9.000.000 ανθρώπων. Έσοδα από τα οποία χρηματοδοτούνται οι δημόσιες κοινωνικές πολιτικές. Για λόγους ανταπόκρισης στις διεθνείς υποχρεώσεις, διότι με βάση τον παραχθέντα πλούτο από τον πληθυσμό, θα μπορούμε ή δε θα μπορούμε στο μέλλον να εξυπηρετήσουμε το δημόσιο χρέος μας. Από το οποίο, απ’ ό,τι φαίνεται, θα μας πάρει καιρό για να απαλλαγούμε.
Ωστόσο, από την ανάλυση αυτή, που προκρίνει ως βασική επιλογή την ένταξη τεσσάρων και πλέον εκατομμυρίων μεταναστών στον εθνικό κορμό, λείπει μια παράμετρος: η Ελλάδα! Η Ελλάδα είναι χώρα, δεν είναι χώρος. Η ένταξη των μεταναστών σε αυτούς τους αριθμούς σημαίνει, ότι το 2100 οι μισοί πολίτες αυτής της χώρας θα είναι αλλοδαποί! Θα μιλάμε πλέον για τους κατοίκους που ζουν στη γεωγραφική περιοχή που ονομάζεται Ελλάδα, αλλά δε θα μιλάμε για Έλληνες. Και, βεβαίως, αυτό δε θα είναι Ελλάδα.
Όσοι λοιπόν προκρίνουν ως πρώτη επιλογή για τη λύση του δημογραφικού προβλήματος, την ένταξη των μεταναστών, θεωρώ ότι απλώς προκρίνουν την εύκολη αυτή τη στιγμή λύση, που θα φέρει αύριο δύσκολα και μεγάλα προβλήματα. Με ορατό τον κίνδυνο αυτοί που θα ακολουθήσουν εμάς, να μην αναγνωρίζουν τον τόπο μας. Υπάρχει κι άλλη οδός, επίπονη βεβαίως, που δεν είναι και πολύ της μόδας: η ενίσχυση του ελληνικού πληθυσμού.
Αυτή να καταστεί η πρώτη προτεραιότητα της Ελληνικής Δημοκρατίας για τα επόμενα χρόνια και έπειτα η ένταξη όποιων μεταναστών ζουν εδώ και δεκαετίες στη χώρα μας. Είναι βεβαίως μια λύση, που χρειάζεται υπομονή και πειθώ. Αλλά και αναπροσανατολισμό δαπανών. Δηλαδή, τα κονδύλια που σήμερα απλόχερα διαθέτει η Πολιτεία για την ένταξη των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία, παρόντων και επερχόμενων, να αξιοποιηθούν στο σύνολό τους για την ανάσταση του θεσμού της ελληνικής οικογένειας. Για να γίνει ξανά μόδα αυτό που ήταν παράδοση για δεκαετίες στην πατρίδα μας, η μητρότητα.
Αυτό σημαίνει, ότι δαπάνες για 4.500.000 μετανάστες θα χρησιμοποιηθούν, για να δημιουργήσουμε μέχρι το 2100 4.500.000 Έλληνες.
Δεν είναι εύκολη οδός, βεβαίως, αυτή για να την επιλέξει κανείς. Χρειάζεται υπομονή και πειθώ, το άλλο μεγάλο μας πρόβλημα. Υπομονή, γιατί αυτές οι πολιτικές δεν αποδίδουν μέσα σε μία τετραετία, για να μπορεί μια κυβέρνηση να τις εκμεταλλευτεί ψηφοθηρικά. Αποτελούν επένδυση μέσα στο χρόνο. Πειθώ, διότι αυτή τη στιγμή, η γέννηση ενός παιδιού θεωρείται περιπέτεια. Το κράτος -με εξαίρεση ορισμένες αποσπασματικές ρυθμίσεις που διευκολύνουν την οικογένεια και τη στηρίζουν για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα οικονομικά- δεν επενδύει στις γεννήσεις. Επενδύει στις εύκολες λύσεις.
Αυτό όμως σημαίνει – και αυτό απευθύνεται προσωπικά στον ίδιο τον πρωθυπουργό, κ. Μητσοτάκη – ότι στο μέλλον η Πολιτεία θα προβάλλει την τεκνοποιία και την οικογένεια ως στοιχείο ολοκλήρωσης της προσωπικότητας και ως βάση της ανθρώπινης ευτυχίας. Πέρα, δηλαδή, από το υλικό αντάλλαγμα («σου εξασφαλίζω επιδόματα, σου εξασφαλίζω φοροαπαλλαγές, σου εξασφαλίζω ολοήμερα σχολεία για να παρκάρεις τα παιδιά, σου εξασφαλίζω επίδομα τοκετού»), απαιτείται μια γιγαντιαία εκστρατεία της ελληνικής Πολιτείας για την ανάσταση του θεσμού της ελληνικής οικογένειας. Στις μέρες μας, δυστυχώς -είναι πικρή η αλήθεια- η ομάδα που περιστοιχίζει τον κύριο πρωθυπουργό, λανσάρει ως προοδευτικό πρότυπο την οικογένεια που χτίζουν οι ΛΟΑΤΚΙ.
Και αυτό κυριαρχεί και στην τηλεόραση και στο διαδίκτυο και στις λαϊφστάιλ εφημερίδες και στα τηλεπαιχνίδια, ακόμα και στις διαφημίσεις καλλυντικών. Μόνο που αυτό το μοντέλο οικογένειας, όσο και να θέλει κανείς να το συμπαθήσει -ελεύθερη επιλογή καθενός είναι το πώς θα ζήσει- δεν μπορεί να λύσει το Δημογραφικό. Είναι η φύση, ανόητοι! Όσες υιοθεσίες κι αν νομοθετηθούν μεταξύ ομοφυλοφίλων, είναι ουτοπία να πιστεύει κανείς ότι θα μας δώσουν τoυς 4.000.000 Έλληνες που μας λείπουν μέχρι το 2100. Αντιθέτως, η κλασική οικογένεια, που βάλλεται σήμερα από παντού και περνά βαθιά κρίση, μπορεί υπό προϋποθέσεις να λύσει το πρόβλημα.
Αντί λοιπόν να υιοθετούμε τις εύκολες και μοδάτες λύσεις της ένταξης των μεταναστών ως πρώτη μας προτεραιότητα, με το επιχείρημα ότι μας λείπουν εργατικά χέρια, καλό θα είναι να ανασκουμπωθούμε και να χαράξουμε μακροπρόθεσμη πολιτική για το μέλλον. Προφανώς, όποιος ακολουθήσει το δρόμο αυτόν δε θα περιμένει τα ψηφαλάκια των ΛΟΑΤΚΙ, ωστόσο εδώ το μέγα διακύβευμα είναι η συνέχεια του έθνους και όχι το αποτέλεσμα των εθνικών εκλογών του 2022.
Διότι, αν κάποτε φτάσουμε στο σημείο να αποτελούν οι Έλληνες πρόσφυγες και μειονότητα στον τόπο τους, τον οποίο δε θα αναγνωρίζουν, κανείς δε θα αναγνωρίσει ως μέγα ιστορικό επίτευγμα μια ψευτο-προοδευτική πολιτική που ακολουθήθηκε 80 χρόνια πριν από το 2100, για να ισχυρίζεται κάποιος ότι είναι κεντρώος και προοδευτικός. Η πατρίδα είναι σημαντικότερη από το Κέντρο.
Μια λέξη ξεχασμένη εδώ και χρόνια έρχεται να προσδιορίσει την κατάσταση στην παγκόσμια οικονομία
Η Παγκόσμια Τράπεζα δε μάσησε τα λόγια της στην τελευταία τηςέκθεση, για τις προοπτικές της παγκόσμιας οικονομίας [https://www.worldbank.org/en/publication/global-economic-prospects]. Και το μήνυμα που στέλνει είναι σαφές: ο στασιμοπληθωρισμός είναι εδώ.
Δηλαδή, η παγκόσμια οικονομία έχει εισέλθει σε μια φάση που χαρακτηρίζεται ταυτόχρονα από επιβραδυνόμενους και συνολικά υποτονικούς ρυθμούς ανάπτυξης και ταυτόχρονα υψηλό πληθωρισμό, δηλαδή ένα συνδυασμό οικονομικών τάσεων που είχαμε να δούμε από τη δεκαετία του 1970 όταν οι κυβερνήσεις είχαν να αντιμετωπίσουν ταυτόχρονα την εκτίναξη του πληθωρισμού που πυροδοτούσαν τα πετρελαϊκά σοκ και την αδυναμία να υπάρξουν ισχυροί αναπτυξιακοί ρυθμοί.
Μια συνθήκη που οδήγησε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 στην εγκατάλειψη των κεϋνσιανών πολιτικών και του στόχου της πλήρους απασχόλησης αλλά και σε μια μεγάλης κλίμακας υπερχρέωση – και τελικά κρίση χρέους – αρκετών αναπτυσσόμενων οικονομιών.
ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΠΙΒΡΑΔΥΝΣΗ
ΤΩΝ ΡΥΘΜΩΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ
Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, η παγκόσμια ανάπτυξη αναμένεται να υποχωρήσει σημαντικά και από 5,7% το 2021 να κατρακυλήσει στο 2,9% το 2022, πολύ πιο κάτω από το 4,1% που ήταν η πρόβλεψη τον Ιανουάριο. Μάλιστα, η Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμά, ότι θα κινηθεί σε αυτά τα επίπεδα και το 2023-2024. Αυτό θα είναι το αποτέλεσμα της συνεχιζόμενης αναστάτωσης από τον πόλεμο στην Ουκρανία και τον τρόπο που προκάλεσε αναστατώσεις στην οικονομική δραστηριότητα, την επένδυση και το εμπόριο, αλλά και του τρόπου που θα υποχωρήσει η αυξημένη ζήτηση που είχε δημιουργηθεί από την ευνοϊκή δημοσιονομική και νομισματική πολιτική που ακολούθησαν οι κυβερνήσεις με αφορμή την πανδημία και που τώρα σταδιακά αναιρείται και γίνεται αρκετά πιο περιοριστική.
Μάλιστα, η Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμά, ότι εξαιτίας του πολέμου και των αρνητικών επιπτώσεων από την πανδημία, το κατά κεφαλήν εισόδημα στις αναπτυσσόμενες χώρες θα είναι φέτος 5% πιο κάτω από τα επίπεδα που ήταν πριν από την πανδημία.
Στις αναπτυγμένες οικονομίες η ανάπτυξη θα επιβραδυνθεί απότομα, από το 5,1% το 2021 στο 2,6% το 2022, μια μείωση 1,2% σε σχέση με τις αρχικές προβλέψεις και στη συνέχεια να υποχωρήσει ακόμη περισσότερο το 2023 σε 2,2%, καθώς θα ολοκληρώνεται η αντιστροφή των μέτρων που ελήφθησαν στην περίοδο της πανδημίας. Για τις αναδυόμενες αγορές και τις αναπτυσσόμενες χώρες, η ανάπτυξη θα υποχωρήσει από 6,6% το 2021 σε 3,4% το 2022 κάτι που σημαίνει ότι θα υποχωρήσει σε ποσοστά χαμηλότερα του 4,8% που ήταν ο μέσος όρος της περιόδου 2011-2019.
Ανάμεσα στις αναπτυγμένες χώρες συγκριτικά καλύτερα θα τα πάνε οι ΗΠΑ με ανάπτυξη 2,5% φέτος, 2,4% το 2023 και 2,5% το 2024. Η Ευρωζώνη εκτιμάται ότι το 2024 θα κινείται μόλις στο 1,9% και η Ιαπωνία μόλις στο 0,6%.
Για να καταλάβουμε τη σημασία των εκτιμήσεων αυτών, οι οικονομολόγοι της Παγκόσμιας Τράπεζας προτείνουν, να αναλογιστούμε ότι η παγκόσμια οικονομία στην περίοδο 2020-2024 θα βρίσκεται σε ένα επίπεδο πάνω από 20% πιο κάτω από εκεί που φαινόταν να οδηγεί η τάση που είχε διαμορφωθεί στην περίοδο 2011-2019.
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΥ
Η έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας εκτιμά, ότι ο πληθωρισμός αυξάνεται τόσο στις αναπτυγμένες οικονομίες όσο και στις αναδυόμενες αγορές και τις αναπτυσσόμενες οικονομίες. Ο παγκόσμιος διάμεσος Δείκτης Τιμών Καταναλωτή έφτασε τον Απρίλιο του 2022 το 7,8% σε ετήσια βάση, το υψηλότερο επίπεδο από το 2008. Ο μέσος πληθωρισμός στις αναδυόμενες αγορές και τις αναπτυσσόμενες οικονομίες ήταν 9,4%, επίσης το υψηλότερο ποσοστό από το 2008.
Στις αναπτυγμένες χώρες ο πληθωρισμός κινείται στο 6,9% που είναι το υψηλότερο ποσοστό από το 1982. To τμήμα του πληθωρισμού που προκαλείται από τα καύσιμα είναι στο υψηλότερο ποσοστό από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, ενώ σε αρκετές αναδυόμενες αγορές, αναπτυσσόμενες οικονομίες και χώρες χαμηλού εισοδήματος, ο πληθωρισμός των τροφίμων αναμένεται να παραμείνει σε διψήφια ποσοστά φέτος. Επίσης, παγκοσμίως ανεβαίνει ο δομικός πληθωρισμός, ενώ σε όλες τις χώρες παραμένουν ισχυρές πληθωριστικές προσδοκίες.
BACK TO THE 1970’S?
Η Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμά, ότι υπάρχουν ορισμένες παράμετροι που όντως θυμίζουν τη δεκαετία του 1970.
Α) Η παγκόσμια οικονομία αντιμετωπίζει σοκ προσφοράς (όπως αυτά που αφορούν την ενέργεια) και ανεβασμένο παγκόσμιο πληθωρισμό στο βραχύ τουλάχιστον χρόνο, των οποίων προηγήθηκε μια παρατεταμένη περίοδος ιδιαίτερα χαλαρής νομισματικής πολιτικής στις μεγάλες οικονομίες, μαζί με σημαντική δημοσιονομική επέκταση.
Β) Οι προοπτικές είναι για σημαντική επιβράδυνση των ρυθμών ανάπτυξης μεσοπρόθεσμα.
Γ) Οι αναδυόμενες αγορές και οι αναπτυσσόμενες οικονομίες είναι ευάλωτες στο «σφίξιμο» της νομισματικής πολιτικής από τις αναπτυγμένες οικονομίες, που θα προσπαθήσουν να τιθασεύσουν τον πληθωρισμό.
Από την άλλη, οι οικονομολόγοι της Παγκόσμιας Τράπεζας εκτιμούν, ότι υπάρχουν και διαφορές. Τα σημερινά σοκ προσφοράς παραμένουν σε μικρότερη κλίμακα από αυτή της δεκαετίας του 1970. Τα εργαλεία νομισματικής πολιτικής είναι καλύτερα προσανατολισμένα στη συγκράτηση των τιμών. Οι πληθωριστικές προσδοκίες ως αντίδραση σε έκτακτες συνθήκες δείχνουν να αντιδρούν καλύτερα. Οι οικονομίες είναι περισσότερο ευέλικτες. Οι χώρες ήδη προσανατολίζονται σε πιο περιοριστικές πολιτικές, σε αντίθεση με τη δεκαετία του 1970 όταν συνεχίστηκε η πολιτική της δημοσιονομικής επέκτασης.
Ο ΦΟΒΟΣ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΚΡΙΣΗΣ ΧΡΕΟΥΣ
Ωστόσο, υπάρχει πάντα ο φόβος μιας κρίσης χρέους. Και αυτό, γιατί η επιτάχυνση της προσπάθειας για πιο σφιχτή δημοσιονομική πολιτική και για αντιστροφή των πιο χαλαρών νομισματικών πολιτικών, σημαίνει ότι αρκετές χώρες μπορεί να αντιμετωπίσουν μια κρίση χρέους, ξεκινώντας από την ίδια την αύξηση του κόστους δανεισμού που φέρνουν τα αυξημένα επιτόκια.
Η Παγκόσμια Τράπεζα υποστηρίζει, ότι το εξωτερικό χρέος στις χώρες χαμηλού εισοδήματος αυξήθηκε το 2020 κατά 15,5 δισεκατομμύρια δολάρια και έφτασε τα 166 δισεκατομμύρια δολάρια, στις χώρες μεσαίου εισοδήματος αυξήθηκε κατά 423 δισεκατομμύρια δολάρια και έφτασε τα 8,5 τρισεκατομμύρια δολάρια. Αυτό τις κάνει ιδιαίτερα ευάλωτες στις αυξήσεις των βασικών επιτοκίων και ήδη τη φετινή άνοιξη, κεντρικές τράπεζες παγκοσμίως έχουν ανακοινώσει πάνω από 60 διαφορετικές αυξήσεις επιτοκίων.
Όμως, πέραν του εξωτερικού χρέους, οι αλλαγές στη νομισματική πολιτική επηρεάζουν ιδιαίτερα και τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, που αντιμετωπίζοντας έναν πληθωρισμό που σε χώρες όπως η Μεγάλη Βρετανία είναι διπλάσιος του ρυθμού, αυξάνοντας το κόστος λειτουργίας και απειλώντας να οδηγήσει αρκετές μικρές επιχειρήσεις σε κρίση ρευστότητας.
Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΜΗΧΑΝΙΑ
Όλα αυτά επιτείνουν ένα αίσθημα ανησυχίας και συνάμα στρατηγικής αμηχανίας. Παρά την καθησυχαστική υπενθύμιση των διαφορών με τη δεκαετία του 1970, το φάσμα του στασιμοπληθωρισμού διαμορφώνει νέες αβεβαιότητες στην παγκόσμια οικονομία, διαμορφώνει το έδαφος για νέες μορφές κοινωνικής κρίσης και φέρνει αντιμέτωπες τις κυβερνήσεις με το δίλημμα, ανάμεσα σε μια συνέχιση των τωρινών πολιτικών, όπου ο πληθωρισμός θα επιτείνει την κοινωνική δυσαρέσκεια και την υιοθέτηση σκληρών αντιπληθωριστικών πολιτικών, που επίσης θα έχουν κοινωνικό κόστος εξαιτίας της αύξησης της ανεργίας και της περιοριστικών δημοσιονομικών πολιτικών.
Το «νταούλι» του Πούτιν και Ερντογάν κτυπά, ΝΑΤΟ και Στόλτενμπεργκ χορεύουν
Έρμαιο στις διαθέσεις και στις επιδιώξεις της Τουρκίας κινδυνεύει να καταστεί ολόκληρο το ΝΑΤΟ, καθώς η Τουρκία όχι μόνο υπονομεύει την ενότητα της Συμμαχίας, δημιουργώντας πολεμικό μέτωπο με την Ελλάδα, αλλά επιμένει στο βέτο της για την ένταξη της Σουηδίας και της Φινλανδίας, 15 ημέρες πριν από τη Σύνοδο Κορυφής της Μαδρίτης.
Αργά το βράδυ της Τρίτης 14/6 υπήρξε και νέα τηλεφωνική επικοινωνία Τσαβούσογλου – Στόλτενμπεργκ, καθώς η επιμονή της Τουρκίας να προβάλει ταπεινωτικούς όρους στις δύο σκανδιναβικές χώρες, προκειμένου να δώσει το «πράσινο» φως στην ένταξη τους στη Συμμαχία, απειλεί να εκτροχιάσει μια από τις πιο κρίσιμες Συνόδους Κορυφής του ΝΑΤΟ, εν μέσω του πολέμου στην Ουκρανία.
Η ένταξη των δύο σκανδιναβικών χωρών αποτελεί επιλογή ιστορικής σημασίας για τη Συμμαχία, την οποία όμως η Τουρκία δε διστάζει να υπονομεύσει, απειλώντας ακόμη και με αναβολή της απόφασης για μερικούς μήνες.
Καλά ενημερωμένες πηγές πάντως αναφέρουν, ότι η Τουρκία πιθανόν να ακολουθεί τη γνωστή «συνταγή» θέλοντας να φθάσει το παζάρι στα άκρα πριν κάνει την «κωλοτούμπα», αποσπώντας ακόμη περισσότερα ανταλλάγματα από τους Αμερικανούς και Ευρωπαίους.
Όμως η λογική κατευνασμού της επιθετικότητας του Τ. Ερντογάν δεν αφορά μόνο την υπόθεση της Σουηδίας και της Φινλανδίας.
Ο ΓΓ του ΝΑΤΟ, Γ. Στόλτενμπεργκ, στη συνέντευξη του στο ΑΠΕ (Τρίτη 14/6) εμφανίστηκε κάτι παραπάνω από «ουδέτερος» στο θέμα των τουρκικών προκλήσεων εναντίον της Ελλάδας και της ευθείας απειλής που εξαπολύει καθημερινά εναντίον της εδαφικής ακεραιότητας ενός κράτους – μέλους, ένα άλλο κράτος – μέλος, η Τουρκία.
Εμείς θα προσυπογράφαμε πάντως την ανάρτηση στο Twitter πριν λίγες ημέρες, του στενότερου συνεργάτη του Τ. Ερντογάν, του κ. Ι. Καλίν.
«…Το ΝΑΤΟ δεν είναι μια οικονομική λέσχη ή μια τουριστική ένωση, είναι μια συμμαχία ασφάλειας. Η εξάλειψη των ανησυχιών για την ασφάλεια των μελών χωρίς διακρίσεις, είναι ο κύριος σκοπός της συμμαχίας»…
Όμως ο ΓΓ δεν είναι σε αυτό το κλίμα.
Ο ίδιος ο Γ. Στόλτενμπεργκ, ο οποίος είναι γνωστός για τα φιλοτουρκικά του αισθήματα, ενώ συστηματικά τις τελευταίες εβδομάδες κάνει «σέρβις» στην Τουρκία δηλώνοντας παντού ότι η Σουηδία και η Φινλανδία πρέπει να ικανοποιήσουν τις «νόμιμες ανησυχίες» της Τουρκίας, δε βρήκε ούτε μια λέξη να πει για την ανάγκη αντιμετώπισης των νόμιμων και πραγματικών ανησυχιών και των απειλών που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. Παρά το γεγονός ότι η θέση του, δεν επιτρέπει να πάρει το μέρος της μιας χώρας μέλους εναντίον μιας άλλης χώρας μέλους, ο Γ. Στόλτενμπεργκ είναι προτιμότερο να σιωπά. Διότι οι δηλώσεις οι οποίες συνιστούν πολιτική ίσων αποστάσεων, τελικά δεν είναι τίποτε περισσότερο από σαφή τοποθέτηση υπέρ του επιτιθέμενου.
Η δήλωση του ΓΓ του ΝΑΤΟ ότι θα πρέπει οι δύο χώρες να «λύσουν τις διαφορές τους στο Αιγαίο με πνεύμα εμπιστοσύνης και συμμαχικής αλληλεγγύης. Αυτό σημαίνει αυτοσυγκράτηση, μετριοπάθεια και αποχή από κάθε ενέργεια ή ρητορική, που θα μπορούσε να κλιμακώσει την κατάσταση…», λανθασμένα ερμηνεύεται ως πολιτική ίσων αποστάσεων, καθώς είναι τοποθέτηση που υιοθετεί ουσιαστικά την τουρκική θέση. Ότι υπάρχουν «διαφορές στο Αιγαίο» και όχι τουρκικές μονομερείς διεκδικήσεις και ότι λίγο πολύ πρέπει και η Ελλάδα να δείξει αυτοσυγκράτηση και μετριοπάθεια…
Ο Γ. Στόλτενμπεργκ επίσης δείχνει να αποδέχεται, ότι ενώ μια υπέρ-πτήση ρωσικού μαχητικού σε θαλάσσιες ζώνες της Νορβηγίας ή της Βρετανίας είναι θέμα που κινητοποιεί όλη τη Συμμαχία, οι καθημερινές μαζικές παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου και οι υπέρ-πτήσεις ελληνικών νησιών είναι κάτι που θα πρέπει να επιλυθεί με… αυτοσυγκράτηση και διάλογο.
Με τρόπο μάλιστα προσβλητικό για την Ελλάδα, ο ΓΓ του ΝΑΤΟ κάνει λόγο για «ατυχήματα» με ελληνικές και τουρκικές δυνάμεις και ότι πρέπει να «κάνουμε ό,τι μπορούμε για να βοηθήσουμε στη μείωση του κινδύνου τέτοιων ατυχημάτων στο μέλλον. Είναι προς το συμφέρον όλων να αποφευχθεί η επανάληψη τέτοιων καταστάσεων».
Τα «ατυχήματα» που αναφέρει ο Γ. Στόλτενμπεργκ αφορούν όμως, είτε αναχαιτίσεις τουρκικών μαχητικών που παραβίαζαν τον ελληνικό εναέριο χώρο (και δεν έκαναν απλώς παραβιάσεις εντός του FIR Αθηνών) ή με σκάφη τα οποία επίσης παραβίαζαν τα ελληνικά χωρικά ύδατα των 6 ν.μ. Όσο για τον περίφημο μηχανισμό του 2020 με την απευθείας τηλεφωνική γραμμή μεταξύ των δύο χωρών για την αποφυγή κλιμάκωσης επεισοδίων, ο Γ. Στόλτενμπεργκ ξέχασε προφανώς ότι ο μηχανισμός συστήθηκε μετά την κατάφωρη παραβίαση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Καστελόριζο, δε λειτούργησε ποτέ αποτελεσματικά, καθώς ήταν απλώς ένα εργαλείο για να καταγραφεί μια «επιτυχία» της Συμμαχίας.
Και επίσης δε γνωρίζει, ότι με εντολή Ερντογάν έχει διακοπεί κάθε δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ των δύο χωρών.
Η σχέση με το ΝΑΤΟ είναι δυστυχώς προβληματική. Το ΝΑΤΟ, λόγω και της στάσης της Τουρκίας, έχει «γκριζάρει» το Αιγαίο, καθώς όλα τα νησιά αποκλείονται από ασκήσεις και το στρατιωτικό σχεδιασμό τής Συμμαχίας, λόγω του βέτο της Τουρκίας, ο εναέριος χώρος του Αιγαίου καθίσταται «προβληματικός», καθώς η Τουρκία μπλοκάρει τις πτήσεις νατοϊκών αεροσκαφών που θα πρέπει να υποβάλλουν σχέδια πτήσης εντός του FIR Αθηνών αλλά και επιβάλει στο ΝΑΤΟ μια εξαιρετικά ιδιαίτερη κατάσταση για τον ελληνικό εναέριο χώρο στην περιοχή μεταξύ 6 και 10 ν.μ.
Ο ΓΓ του ΝΑΤΟ είναι προτιμότερο να σιωπά, παρά να ακολουθεί αυτή την πολιτική η οποία αποθρασύνει ακόμη περισσότερο την Τουρκία και καθιστά όλο και πιο τρωτό το ΝΑΤΟ, απέναντι στις ορέξεις και επιδιώξεις της εκάστοτε ηγεσίας τού κάθε μέλους. Πόσο μάλλον απέναντι στον αναθεωρητισμό δυνάμεων όπως η Ρωσία.
Η νέα Στρατηγική Αντίληψη της Συμμαχίας (που θα εγκριθεί πανηγυρικά στη Μαδρίτη), το νέο «όραμα» που προσπαθούν να κτίσουν για τη συντήρηση και το μέλλον της Συμμαχίας, δεν μπορεί να βασιστεί σε αυτή τη λογική. Του να είναι η Συμμαχία των 30 χωρών έρμαιο των ηγεμονικών και αναθεωρητικών βλέψεων του Τ. Ερντογάν. Το ΝΑΤΟ είναι πολύ μεγάλο και πολύ ισχυρό για να είναι διαρκώς εκβιαζόμενο από την Τουρκία. Διαφορετικά δεν έχει και λόγο να υπάρχει.
*Ο Νίκος Μελέτης γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά το 1962. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών της Νομικής Σχολής Αθηνών. Άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος το 1987. Από το 1990 καλύπτει το διπλωματικό ρεπορτάζ, αρχικά στην ΕΡΤ και κατόπιν και στην εφημερίδα «Έθνος». Αρθρογραφεί στο liberal.gr.
Ο Καναδάς εγκαταλείπει την εντολή εμβολιασμού για εγχώρια και εξερχόμενα διεθνή ταξίδια από τις 20 Ιουνίου
Η καναδική κυβέρνηση καταργεί την απαίτηση να εμβολιάζονται πλήρως οι εγχώριοι και εξερχόμενοι διεθνείς ταξιδιώτες κατά του COVID-19, με ισχύ από τις 20 Ιουνίου. Ωστόσο, όλες οι απαιτήσεις επανεισόδου θα παραμείνουν σε ισχύ και όλοι οι επιβάτες θα πρέπει να συνεχίσουν να φορούν μάσκες.
Αυτή η αλλαγή θα επιτρέψει στους μη εμβολιασμένους Καναδούς να επιβιβάζονται σε αεροπλάνα και τρένα που κατευθύνονται είτε τοπικά είτε σε διεθνείς προορισμούς, αλλά θα εξακολουθούν να υποχρεούνται να πληρούν τις τρέχουσες απαιτήσεις δοκιμών και καραντίνας κατά την επανείσοδο από διεθνείς προορισμούς. Οι ξένοι υπήκοοι που έρχονται στον Καναδά θα πρέπει να εμβολιαστούν για να εισέλθουν, αν και θα μπορούν να φύγουν από τη χώρα εάν δεν εμβολιαστούν.
Ο υπουργός Τουρισμού λέει, ότι οι ταξιδιωτικές καθυστερήσεις θα μπορούσαν να επιλυθούν και είναι «θέμα εβδομάδων». Επιπλέον, «λόγω της μοναδικής φύσης των ταξιδιών με κρουαζιερόπλοια», οι απαιτήσεις εμβολιασμού για τους επιβάτες και το πλήρωμα των κρουαζιερόπλοιων θα παραμείνουν σε ισχύ.
Η απαίτηση χρήσης της εφαρμογής ArriveCAN θα συνεχιστεί και όλοι οι ταξιδιώτες θα πρέπει να συνεχίσουν να τηρούν τις απαιτήσεις εισόδου άλλων χωρών, περιορίζοντας ενδεχομένως τους προορισμούς που θα μπορούν να επισκέπτονται οι μη εμβολιασμένοι ταξιδιώτες. Πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, συνεχίζουν να απαιτούν απόδειξη εμβολιασμού κατά την είσοδο.
Ο υπουργός Διακυβερνητικών Υποθέσεων Dominic LeBlanc, ο υπουργός Μεταφορών Omar Alghabra, η πρόεδρος του Υπουργείου Οικονομικών Mona Fortier και ο υπουργός Υγείας Jean-Yves Duclos, έκαναν την ανακοίνωση την Τρίτη 14 Ιουνίου, η οποία περιλαμβάνει επίσης σημαντικές ενημερώσεις στις εντολές εμβολίων του Καναδά για τους εργαζόμενους στις μεταφορές και τους ομοσπονδιακούς υπαλλήλους.
Αποκαλύπτοντας τις ενημερωμένες πολιτικές, η κυβέρνηση λέει ότι οι εντολές ήταν αποτελεσματικές κατά τη διάρκεια της πανδημίας, αλλά ποτέ δεν προορίζονταν να είναι μόνιμες. Αν ο αριθμός των κρουσμάτων αυξηθεί ξανά, ομοσπονδιακοί αξιωματούχοι λένε ότι δε θα διστάσουν να επαναφέρουν τυχόν ανεσταλμένους ταξιδιωτικούς περιορισμούς λόγω COVID-19. Η καναδική κυβέρνηση λέει ότι αυτή η κίνηση έρχεται τώρα «μετά από μια επιτυχημένη εκστρατεία εμβολιασμού». Σχεδόν το 90 τοις εκατό των επιλέξιμων Καναδών έχουν εμβολιαστεί κατά του COVID-19 με τουλάχιστον δύο δόσεις εμβολίου, αν και μία 3η αναμνηστική δόση έχει κάνει μόνο το 55%.
«Είναι ξεκάθαρο ότι η κατάσταση του COVID δεν είναι η ίδια τώρα όπως ήταν το περασμένο φθινόπωρο, όταν εφαρμόσαμε την εντολή για το εμβόλιο», είπε ο Alghabra.
Οι ομοσπονδιακές εντολές, που απαιτούν από όλους τους επιβάτες σε αεροπλάνα ή τρένα να είναι πλήρως εμβολιασμένοι κατά του COVID-19 πριν την επιβίβαση, ήταν υπόσχεση για πρώτη φορά των Φιλελεύθερων κατά τις τελευταίες ομοσπονδιακές εκλογές και τέθηκαν σε ισχύ τον Οκτώβριο του 2021.
Τους τελευταίους μήνες, αυξάνονται οι πιέσεις για την κυβέρνηση να άρει τις απαιτήσεις ταξιδιωτικού εμβολιασμού από πολιτικούς της αντιπολίτευσης και τον ταξιδιωτικό κλάδο, επικαλούμενοι τις σημαντικές πιέσεις και τις καθυστερήσεις στα αεροδρόμια του Καναδά, καθώς και τους χαλαρωτικούς επαρχιακούς κανόνες δημόσιας υγείας.
Καθ’ όλη τη διάρκεια αυτών των εκκλήσεων, οι Φιλελεύθεροι υπερασπίστηκαν τις εντολές, αναφέροντας επανειλημμένα την ανάγκη να ακολουθούμε την επιστήμη και τις συμβουλές των αξιωματούχων της δημόσιας υγείας.
Την Τρίτη 14 Ιουνίου, οι υπουργοί δήλωσαν ότι η «ύψιστη προτεραιότητα» της ομοσπονδιακής κυβέρνησης παραμένει η διατήρηση της ασφάλειας των Καναδών και ότι αυτή η απόφαση δε σχετίζεται με την ελάφρυνση της πίεσης στα καναδικά αεροδρόμια, την οποία αποδίδουν σε «ελλείψεις προσωπικού».
Αντίθετα, οι υπουργοί ανέφεραν την εξέλιξη του ιού, τις τρέχουσες επιδημιολογικές προβλέψεις και προβολές μοντελοποίησης και το υψηλό ποσοστό εμβολιασμού στον Καναδά, ως βασικούς παράγοντες για την άρση των περιοριστικών μέτρων προς το παρόν.
Την περασμένη εβδομάδα, η κυβέρνηση διέκοψε τις υποχρεωτικές τυχαίες δοκιμές των εμβολιασμένων ταξιδιωτών στα αεροδρόμια, αλλά διατήρησε την απαίτηση να υποβάλλονται σε τεστ για τυχόν μη εμβολιασμένους ταξιδιώτες.
Για να θεωρούνται πλήρως εμβολιασμένοι, σύμφωνα με την ομοσπονδιακή πολιτική, οι ταξιδιώτες έπρεπε να επιδείξουν απόδειξη πλήρους σειράς εμβολιασμού, αλλά όχι αναμνηστική δόση, παρά τις εκκλήσεις των αξιωματούχων της δημόσιας υγείας να κάνουν μια τρίτη δόση, μέρος της απαίτησης για την καλύτερη προστασία από σοβαρές ασθένειες και την ενίσχυση της φθίνουσας ανοσίας.
Ο Duclos είπε ότι η παραλλαγή Omicron κατέστησε προφανές ότι δύο δόσεις «δεν είναι πλέον αρκετές», αν και η κυβέρνηση δεν προχωρά πέρα από το να ενθαρρύνει όσους δεν έχουν λάβει ακόμη αναμνηστική δόση εμβολίου για τον COVID-19 να το κάνουν.
Maxime Bernier: «Το δικαστήριο στις 19 Σεπτεμβρίου θα γίνει κανονικά!» Με αφορμή τις τελευταίες αλλαγές της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, σχετικά με τις εντολές στα εξερχόμενα και εισερχόμενα ταξίδια, η Newsfirst Multimedia επικοινώνησε με τον ηγέτη του Λαϊκού Κόμματος (PPC), Maxime Bernier, τον οποίο ρωτήσαμε αν σκοπεύει να παραιτηθεί από τη δικαστική διαμάχη της 19ης Σεπτεμβρίου. Ο κ. Μπερνιέ ήταν κάθετος στην απάντησή του, σημειώνοντας ότι το δικαστήριο θα γίνει κανονικά!
Ειδικότερα, η δήλωσή του ήταν η εξής: «Είναι σημαντικό να προχωρήσουμε με νομικές προκλήσεις για τους ταξιδιωτικούς περιορισμούς επειδή τα μέτρα προσωρινά έχουν «ανασταλεί» και θα μπορούσαν να επανέλθουν ανά πάσα στιγμή, όταν ο Τρουντό θεωρεί ότι είναι πολιτικά επωφελές γι’ αυτόν. Αποφάσισε να τους αναστείλει τώρα, επειδή η αντίθεση εναντίον τους συνεχίζει να αυξάνεται, μεταξύ άλλων από βουλευτές του κόμματός του. Αλλά αν τα κρούσματα του κορωνοϊού αρχίσουν να αυξάνονται ξανά το φθινόπωρο και χρειαστεί να χρησιμοποιήσει ξανά τις εντολές ως “σφήνα”, τίποτα δεν τον εμποδίζει να τις επαναφέρει, ακόμα κι αν δεν υπάρχει επιστημονική αιτιολόγηση γι’ αυτό, καθώς προφανώς δεν υπήρχαν και πριν από λίγες μέρες, όταν οι Φιλελεύθεροι ακόμα τους υπερασπίζονταν. Χρειαζόμαστε ένα νομικό προηγούμενο που να επιβεβαιώνει ότι είναι αντισυνταγματικές και ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση πρέπει να σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματά μας ανά πάσα στιγμή».
