Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν έχω δίκιο ή μάλλον τα παραλέω. Αν δηλαδή οι συγγραφείς έγραφαν με «προφητική» έμπνευση. Τα παραδείγματα είναι πολλά αλλά θα αρκεστώ σε μερικά απ’ αυτά. Είναι βασισμένα στα γραπτά γνωστών συγγραφέων. Δεν τα έγραψα εγώ. Απλώς τα αναλύω, συγκρίνοντας αυτά που διαβαίνουμε σήμερα.
ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΟΥ ΑΙΣΩΠΟΥ
Ο Αίσωπος έγραψε 358 διάφορος μύθους που πιστεύω πολλοί μάθατε ως μικρά παιδιά. Ο οραματιστής αυτός της λεγόμενης «διδακτικής μυθολογίας», στην πραγματικότητα δεν έγραψε ούτε μια λέξη, προτιμώντας να διηγείται τις ιστορίες του προφορικά. Η αφήγηση του έχει παραδειγματικό χαρακτήρα, που αντλεί στοιχεία από τη λαϊκή σοφία αλλά και τη φιλοσοφική κριτική. Οι ήρωές του, όπως η αλεπού, ο λύκος, το λιοντάρι, το ελάφι, ο λαγός κ.ά., επιστρατεύονται για να μεταφέρουν το ηθοπλαστικό του δίδαγμα.
Λέγεται ότι ο Αίσωπος στάλθηκε στο Μαντείο των Δελφών από το βασιλιά Κροίσο για να πάρει χρησμό, αυτός τότε τα έψαλε στους ιερείς κατηγορώντας τους ότι εξαπατούσαν τον κόσμο! Κι έτσι καταδικάστηκε στα γρήγορα σε θάνατο και ρίχτηκε από την κορφή του Παρνασσού, καθώς τα λεγόμενά του ενοχλούσαν πολλούς. Όπως βλέπετε, υπήρχε και τότε αυστηρή «λογοκρισία» και τιμωρούνταν με θάνατο…
Όμως αργότερα, οι Αθηναίοι του έστησαν ανδριάντα, για να δείξουν ότι κάθε άνθρωπος αξίας πρέπει να τιμάται. Οι Έλληνες διέσωσαν τους μύθους του από στόμα σε στόμα, μέχρι να καταγραφούν τελικά στην ελληνική περίοδο και να επιβιώσουν στους αιώνες, ως έξοχα δείγματα αλληγορικού λόγου με τεράστια μαθησιακή αξία για τα μικρά και τα μεγαλύτερα παιδιά. Τι δίδαξε ο Αίσωπος τον κόσμο; Πως η ευγνωμοσύνη είναι χαρακτηριστικό των ευγενικών ψυχών, πως η έλλειψη εμπιστοσύνης είναι προάγγελος της δυστυχίας, πως η ανέχεια δεν αναγνωρίζει νόμους, πως η κακοτυχία δοκιμάζει την ειλικρίνεια των φίλων και η εκδίκηση θα βλάψει τελικά τον εκδικητή. «Μπορεί τα ρούχα να συγκαλύψουν έναν ανόητο αλλά τα λόγια του θα τον αποκαλύψουν», μας λέει ο μεγάλος παραμυθάς, προειδοποιώντας μας: «Πρόσεξε μη χάσεις την ουσία προσπαθώντας να πιάσεις τη σκιά»…
Οι μύθοι του μεταφράστηκαν σε όλες τις γλώσσες, γι’ αυτό και είναι πασίγνωστος όσο ο Σωκράτης, που θανατώθηκε επίσης άδικα. Πολλοί μάλιστα, όπως ο Λαφοντέν, «δανείστηκε» τους μύθους και τους έκανε δικούς του.
«Η ΑΛΕΠΟΥ ΠΟΥ ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΟΥΡΑ ΤΗΣ» αρμόζει στις δύο «ομάδες» φανατικών που δημιούργησε η πανδημία: Μια αλεπού έχασε την ουρά της και προσπαθούσε να πείσει τις άλλες αλεπούδες ότι η «νέα μόδα» είναι να κόψουν και αυτές τη φουντωτή ουρά τους. Διατυμπάνιζε ότι «νιώθει πιο άνετη, πιο δροσερή, τρέχει πιο γρήγορα, κ.λπ.». Σαν την αλεπού λοιπόν, φανατικοί πιέζουν γνωστούς φίλους και συγγενείς να αποδεχτούν τον εμβολιασμό σα νέα μόδα, νέα πραγματικότητα. Το ίδιο όμως αρμόζει και στους φανατικούς αρνητές του εμβολιασμού, που συμβουλεύουν γνωστούς, φίλους και συγγενείς να μην εμβολιαστούν, για διάφορους λόγους, διότι αυτοί δεν έχουν πειστεί ακόμη.
Αυτός ο μύθος μας οδηγεί στον άλλο μύθο του «Ψεύτη βοσκού» που φώναζε και κορόιδευε τον κόσμο ότι έρχεται λύκος να φάει τα πρόβατα. Στην απλή μετάφραση από τα αρχαία Ελληνικά, το δίδαγμα είναι «Πώς να πιστέψεις άνθρωπο που σε παραμυθιάζει…; Γιατί και αλήθεια όταν πει, πάλι με ψέμα μοιάζει…».
Αυτός ο μύθος αρμόζει σε όλα αυτά που διέδωσαν οι φαρμακευτικές για την υψηλή επίδοση και αποτελεσματικότητα των εμβολίων τους που έφταναν ως και 95 με 99 τις εκατό. Τώρα δειλά – δειλά παραδέχονται, ότι μετά από μερικούς μήνες η απόδοση πέφτει ακόμα ως και 20% ανάλογα το εμβόλιο και την ηλικία του δέκτη και χρειάζεται και τρίτη και ποιος ξέρει ακόμα πόσες άλλες δόσεις…
Ο «ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΚΟΣΜΩΝ»
Ο Βρετανός μυθιστοριογράφος, ΧΕΡΜΠΕΡΤ ΤΖΟΡΤΖ ΟΥΕΛΣ, δημοσίευσε το 1895 τη «Μηχανή του χρόνου», τρία χρόνια μετά το 1898 έγραψε το σημαντικότερο από τα μυθιστορήματά του, τον ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΚΟΣΜΩΝ που κατοχύρωσε τη θέση του ως οραματιστή και πρωτοπόρο συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας.
Στον ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΚΟΣΜΩΝ, Αρειανοί εισβάλουν στη Γη, προκαλώντας πανικό και χάος. Όλοι ζουν την έλευση του Αρμαγεδδών και το τέλος του ανθρώπινου πολιτισμού. Αλλά η Γη χάρη στα… μικρόβιά της και τη μολυσμένη ατμόσφαιρα(!) θα προστατεύσει το ανθρώπινο γένος από τους εισβολείς, οι οποίοι όσοι δε σκοτώθηκαν την εγκαταλείπουν.
Αλήθεια, τι σχέση έχουν τα παραπάνω με την πανδημία; Πολύ απλά. Αν αναλύσουμε τα κρούσματα και τα θύματα του ιού των αφρικανικών χωρών, θα διαπιστώσουμε ότι, αυτοί οι άνθρωποι που μεγάλωσαν μέσα στα μικρόβια και πέρασαν τρομερές αρρώστιες, ο οργανισμός τους δημιούργησε ένα πιο αποτελεσματικό σύστημα αντισωμάτων κατά του ιού.
Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία στις 17 Νοεμβρίου 2021, στις χώρες αυτές με πληθυσμούς από 5 εκατομμύρια (της Κεντρικής Αφρικανικής Δημοκρατίας) ως 213 εκατομμύρια (στη Νιγηρία), οι πλήρως εμβολιασμένοι κυμαίνονται ΜΟΝΟ από 0,5 ως 6,8%. Τα κρούσματα δε, είναι μεταξύ 11.666 το λιγότερο, έως το περισσότερο που έχει η Αιθιοπία των 118 εκατομμυρίων και είναι 369.244. Οι θάνατοι τέλος, κυμαίνονται από 101 ως 6.638.
Αν λοιπόν ο ιός δεν κτύπησε τόσο πολύ τις αφρικανικές και άλλες «υποανάπτυκτες χώρες», είναι επειδή τα άτομα εκεί μεγαλώνουν μέσα σε άθλιες υγειονομικές συνθήκες και πίνουν ότι βρώμικο νερό βρουν. Αυτό όμως δημιουργεί δυνατά αντισώματα. Αντιθέτως, στις δυτικές χώρες, λόγω υπερβολικής καθαριότητας, δεν έχουμε αφήσει την ανάπτυξη αντισωμάτων.
Όταν έπεφτε κάτω το σάντουιτς μας και θέλαμε άλλο, οι γονείς μας μάς έλεγαν «δε θα πάθεις τίποτα, τίναξε το και φάτο!». Τη σημερινή εποχή οι γονείς δεν αφήνουν τη φύση να συμμετάσχει στη δημιουργία αντισωμάτων στον οργανισμό των παιδιών τους. Μάλιστα, αξίζει μια σύγκριση του αριθμού των σημερινών παιδιών που συχνά πάσχουν από διάφορες μολύνσεις, σε σχέση με αυτά εδώ και 40 χρόνια. Με το παραμικρό παίρνουμε αντιβιοτικά. Πως λοιπόν θα δημιουργηθούν τα αντισώματα κατά οποιουδήποτε ιού;
